Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 870/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 2a ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 3, ust. 8, ust. 9
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 1 lit. b, ust. 3,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 870/14

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. w sprawie określenia A S.A. z siedzibą w W., dalej zwaną Spółką, wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 214.592,00 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że Spółka w dniu 15 stycznia 2008 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2008 r., którą skorygowała w dniu 20 listopada 2008 r., wyjaśniając przyczynę korekty zakończeniem operacji księgowych dotyczących rozliczeń inwestycyjnych z 2007 r. oraz pomyłką w wykazanych powierzchniach gruntów i budynków.

Pismem z 9 września 2010 r. zobowiązano Spółkę do złożenia wyjaśnień co do wartości budowli, w szczególności wskazania, jakie budowle, ze wskazaniem wartości poszczególnych budowli, były uwzględnione w podstawie opodatkowania, czy zmienił się stan faktyczny budowli w 2008 r. w porównaniu do roku poprzedniego, a jeżeli tak, to na czym ta zmiana polega, oraz czy dokonano przeszacowania środków trwałych, a jeżeli tak, to kiedy. Jednocześnie zaznaczono, że w takiej sytuacji Spółka powinna załączyć do odpowiedzi stosowne dokumenty.

W odpowiedzi na powyższe zapytanie Spółka pismem z 21 września 2010 r. (k. 39) poinformowała, że w 2008 r. wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to jest linie kablowe, tłumacząc to tym, że wcześniej deklarowano do wartości budowli wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Zdaniem Spółki ww. linie nie stanowią budowli, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i tym samym nie ma podstaw do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego za 2008r., które zostało prawidłowo zadeklarowane przez Spółkę.

Organ podatkowy I instancji nie podzielając tego stanowiska, postanowieniem z dnia 7 października 2010 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008. W toku wszczętego postępowania i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ podatkowy ustalił i uznał, że kable i kanalizacja, w której zostały umieszczone, pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym i technicznym, i decyzją z dnia [...]r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 214.592,00 zł.

Zdaniem organu podatkowego kanalizacja kablowa bez przewodów nie spełnia swoich funkcji i dlatego podatek trzeba naliczać od ich łącznej wartości. Dopiero kanalizacja kablowa oraz położone w niej kable i pozostałe elementy stanowią pewną całość techniczno-użytkową, tworząc razem "sieć techniczną", o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Pojęcie "budowli" w ustawie i podatkach i opłatach lokalnych odpowiada temu pojęciu w ustawie Prawo budowlane. Sieci telekomunikacyjne są budowlą stanowiąca przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na taką budowlę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiąca część składową tej budowli. Kanalizacja została wykonana w celu ułożenia w niej przewodów. Kanał chroni przewody, a budowla jako całość, czyli kanalizacja i kable, służy do świadczenia usług telekomunikacyjnych. Luźne połączenie obu elementów nie niweczy ich więzi użytkowej.

Dalej organ podatkowy wywodził, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi co do zasady wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiącego podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W związku z powyższym organ podatkowy wzywał Spółkę do złożenia stosownych wyjaśnień i dowodów w celu właściwego ustalenia podstawy opodatkowania, w tym o podanie wartości poszczególnych budowli, oraz o podatnie, czy i ewentualnie jak zmienił się w tym zakresie stan faktyczny w stosunku do roku poprzedniego. Spółka wskazała, że przyczyną różnicy pomiędzy wartością budowli w postaci sieci telekomunikacyjnych wskazanych w deklaracjach za lata 2007 i 2008 było wyłączenie z podstawy opodatkowania wartości samych kabli telekomunikacyjnych. W tej sytuacji ustalając podstawę opodatkowania od budowli organ przyjął ich wartość podaną w deklaracji za rok poprzedni, skoro nie budziła ona wątpliwości, a sam podatnik nie przedstawił na żądanie organu jakichkolwiek dowodów na okoliczność zmiany wartości tych budowli.

Na poparcie swego stanowiska organ podatkowy powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych oraz opinię sporządzoną przez biegłego mgr inż. B.R. zawierającą konkluzję, że linie telekomunikacyjne są, według klasyfikacji obiektów budowlanych, obiektami budowlanymi i są budowlami w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak ustalenia, czy należące do A S.A. linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli, oraz poprzez brak ustalenia wartości tych linii,

- art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak przekonującego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co wynika z braku zebrania odpowiedniego materiału dowodowego, oraz poprzez pominięcie istotnych przepisów Prawa budowlanego, w tym nowego brzmienia art. 3 pkt 3 i dodanego do tego artykułu pkt 3a tej ustawy,

- art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię tego przepisu, co w rezultacie doprowadziło do wadliwej kwalifikacji prawnej linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej.

Organ II instancji, powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisy ustawy Prawo budowlane, podniósł, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. Wskazał też, że kwestią sporną w sprawie jest zasadność obciążenia podatkiem od nieruchomości, jako budowli, linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej. Decydujące zatem jest ustalenie znaczenia pojęcia "budowla" na tle analizowanego stanu faktycznego.

Analizując przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne organ odwoławczy doszedł do wniosku, że wszelkiego rodzaju przewody, również i te służące celom telekomunikacyjnym, stanowią sieci uzbrojenia terenu, a więc są budowlami w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane, a zatem także w myśl przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mogą one być położone w kanalizacji lub poza nią. Jeżeli sieć taka, będąca budowlą, zostanie umieszczona w kanalizacji kablowej, będącej także budowlą, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli, powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Taka całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W ocenie SKO w S. prawidłowo organ pierwszej instancji przyjął podstawę opodatkowania opierając się na danych zawartych w deklaracji za rok poprzedni. Spółka nie złożyła żądanych przez organ dokumentów w celu ustalenia wartości spornych budowli, ale też nie zakwestionowała podanej przez siebie wartości spornych budowli na rok 2007 i nie twierdziła, że podana w deklaracji na rok 2008 wartość tych budowli jest zmieniona z innych jeszcze powodów niż wyłączenie z niej wartości samych kabli. W rezultacie organ odwoławczy uznał, że decyzja Burmistrza Miasta B. jest prawidłowa, a więc utrzymał ją w mocy.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 122 w związku z art. 180 § 1, art 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że

a) Spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do opodatkowania, chociaż powinna to uczynić,

b) należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

c) wartość spornych linii kablowych, która – przy założeniu ich opodatkowania – powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odpowiada wartości zadeklarowanej przez podatnika za rok poprzedni;

2. art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określona w tym przepisie;

3. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta B. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok oraz o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w S. podtrzymało swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zmianami) – dalej: "u.p.o.l." oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zmianami), jak też mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zmianami) – dalej: "O.p.".

Przechodząc do istoty sporu w rozstrzyganej sprawie, który ogniskuje się wokół możliwości opodatkowania kanalizacji kablowej wraz z ułożonymi w niej liniami kablowymi jako budowli, wskazać należy, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości został określony w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie obiekty budowlane w postaci budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę stanowi – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym przedmioty składające się na całość użytkową.

Definicja i wyliczenie budowli zawarte w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego mają charakter otwarty i przykładowy. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając dodatkowo łączącą je negatywną przesłankę, a mianowicie, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wśród wymienionych w tym katalogu desygnatów budowli znalazły się m.in. sieci techniczne. Z kolei załącznik do ustawy prawo budowlane do obiektów budowlanych kategorii XXVI zalicza m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Ustawodawca nie definiuje użytego w ustawie prawo budowlane pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Zgodnie jednak z definicją tego pojęcia zawartą w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Sieć telekomunikacyjna to zatem obiekt budowlany będący zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i łączy pomiędzy węzłami. Zadaniem sieci telekomunikacyjnej jest więc przekazywanie danych, informacji lub wiadomości w celu komunikacji pomiędzy dwoma lub wieloma określonymi punktami.

Tak więc sieć telekomunikacyjna składa się z szeregu elementów tworzących całość techniczno-użytkową, których połączenie w odpowiedni sposób - zgodnie z wymogami technicznymi - umożliwia ich wykorzystanie w celu transmisji danych. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2010 roku w sprawie sygn. akt II FSK 2049/09 - nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable oraz pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot podatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004 r., nr 12, s. 26, L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009 r., nr 4, s 34). Całość ta zatem razem stanowi budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd w składzie niniejszym podziela utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu jako jeden obiekt budowlany podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (por.: FSK 2316/04, II FSK 156/ 08 i II FSK 564/08, II FSK 1951/09, II FSK 484/10 dostępne w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http:// nsa.gov.pl).

Skoro na podstawie art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno–użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami", to organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że sieć telekomunikacyjna będąca własnością A S.A. stanowiąca całość techniczno-użytkową jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Zaliczenie sieci telekomunikacyjnej do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszana o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej należy zatem dokonywać na podstawie przepisów ustaw o podatkach dochodowych, regulujących amortyzację środków trwałych. Wykaz stawek amortyzacyjnych zawiera z kolei załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W tym załączniku dokonany jest też podział środków trwałych na podstawie symbolu Klasyfikacji Środków Trwałych. Linie (sieci) telekomunikacyjne są w tym wykazie ujęte pod nazwą "obiekty inżynierii lądowej i wodnej" (grupa 2) i sklasyfikowane w podgrupie 21. Pozwala to przyjąć, że wartość linii (sieci) telekomunikacyjnej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować na podstawie ich wartości z ewidencji środków trwałych. Linia telekomunikacyjna jest budowlą, a zarazem środkiem trwałym, którego wartość jest określona zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację. Ta właśnie wartość jest podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Z akt podatkowych organu I instancji wynika jednoznacznie, że Spółka była wzywana do złożenia wyjaśnień co do wartości budowli, w szczególności wskazania jakie budowle, ze wskazaniem wartości poszczególnych budowli, były uwzględnione w podstawie opodatkowania, czy zmienił się stan faktyczny budowli w 2008 r. w porównaniu do roku poprzedniego, a jeżeli tak, to na czym ta zmiana polega, oraz czy dokonano przeszacowania środków trwałych, a jeżeli tak, to kiedy. Jednocześnie zaznaczono, że w takiej sytuacji Spółka powinna załączyć do odpowiedzi stosowne dokumenty.

W odpowiedzi na to wezwanie Spółka ani nie przedstawiła żadnej dokumentacji związanej ze spornymi budowlami, ani nie wskazała, że ilość tych budowli się zmieniła w stosunku do stanu wynikającego z poprzedniej deklaracji, a jedynie stwierdziła, że w deklaracji na 2008 r. wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące, w ocenie Spółki, budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to jest linie kablowe.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że niewątpliwie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nakazuje ustalenie podstawy opodatkowania dla budowli lub ich części według ich wartości na dzień 1 stycznia roku podatkowego. Mimo wezwania skarżącą do podania organowi stosownych danych, Spółka nie wskazała jednak wartości sieci telekomunikacyjnej według stanu na 1 stycznia 2008 r., a powinna była podać wartości obiektów w formie, nadającej się do łatwego odczytania i skontrolowania przez organy i sąd administracyjny.

W tej sytuacji – zdaniem Sądu – ustalając podstawę opodatkowania według danych wynikających z deklaracji złożonej przez skarżącą w poprzednim roku podatkowym, Burmistrz Miasta B. nie naruszył prawa, skoro oparł się na danych wskazanych wcześniej przez samą skarżącą, zaś skarżąca w toku postępowania przed organami podatkowymi w żaden sposób nie wykazała, że dane te są już nieaktualne. W niniejszej sprawie organy przyjęły, że stan posiadania obiektów budowlanych Spółki w 2008 r., nie uległ zmianie w odniesieniu do roku poprzedniego, czego skarżąca nie zakwestionowała skutecznie w toku postępowania podatkowego. Takim zakwestionowaniem nie jest bowiem ogólne stwierdzenie zawarte w odwołaniu, że w stanie linii kablowych następują zmiany polegające zarówno na ich likwidacji, jak i wytworzeniu lub nabyciu nowych linii. Skoro Spółka twierdzi, że stan ten zmienił się w stosunku do przyjętego za rok 2007, to powinna to wykazać przedstawiając stosowne dowody, które jeżeli rzeczywiście są, to przecież w jej posiadaniu. Można więc było stwierdzić, że postępowanie podatkowe nie wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, dokonywania oględzin przedmiotu opodatkowania przy udziale biegłego, czy wydania przez niego opinii.

Przy tak jednoznacznie wskazanej przez Spółkę przyczynie zmiany podstawy opodatkowania w deklaracji za 2008 rok i braku przedstawienia jakichkolwiek dowodów na zaistniałe w toku 2007 r. zmiany w stanie spornych budowli, trafnie organy podatkowe uznały, że dane z deklaracji za rok 2007 odpowiadają wartości, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tym bardziej, że w poprzednich latach podatkowych nie miały zastrzeżeń do danych przedstawianych przez stronę.

Oznacza to, że podstawa opodatkowania została ustalona w sposób prawidłowy, bez naruszenia art. 4 ust. 1 punkt 3 ustawy podatkowej.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 i 8 w związku z art. 6 ust. 9 u.p.o.l. strona skarżąca miała obowiązek wykazać wartość podstawy opodatkowania w sposób przewidziany w cytowanych przepisach. Skoro tego nie uczyniła, a zmiana wartości była spowodowana jedynie sporem co do linii kablowych, to nie sposób obciążać odpowiedzialnością za tego rodzaju zabieg organy podatkowe. Ustawodawca w cytowanych przepisach przerzucił ciężar dowodu na podatnika, który - w odróżnieniu od organów - z natury rzeczy ma pełną wiedzę o zaistniałych zmianach mających znaczenie podatkowoprawne. Skoro zaś, jak wyżej wskazano, pogląd strony skarżącej o celowości wyeliminowania z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych okazał się błędny, to również nieuzasadniony musiał okazać się zarzut skargi naruszenia art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 w związku z

art. 191 O.p.

Zarzut podniesiony w punkcie 1a skargi jest niezrozumiały. Nie zaistniała potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego co do tego, że skarżąca Spółka jest właścicielem spornych budowli, gdyż ten fakt nie był nigdy przez Spółkę kwestionowany, a także w skardze Spółka nie rozwinęła tego zarzutu i nie wiadomo z czego miałyby wynikać wątpliwości w tym zakresie. Z deklaracji złożonej w roku 2008, jak i w latach wcześniejszych wynika jasno, że Spółka nie miała i nie ma wątpliwości, że jest właścicielem spornych budowli, a spór dotyczy tylko tego, czy do podstawy opodatkowania należy także wliczać wartość samych linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej.

Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie ma sporu co do wartości podstawy opodatkowania. Wprawdzie strona skarżąca próbuje, w przywołanych wystąpieniach procesowych przekonać, że w toku postępowania podatkowego zmierzała do ustalenia tej wartości, lecz w istocie ostrze sporu między stronami dotyczyło innej kwestii. Jak wskazano wyżej dotyczyło ono tego, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wbrew zarzutowi skargi zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne. Uważna lektura tego aktu pozwala na stwierdzenie, jaki stan faktyczny został przyjęty przez organ i na jakiej podstawie prawnej organ nie uwzględnił argumentacji strony skarżącej.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.

ak