Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 1226/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. T. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego O. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 13 listopada 2024 r. M. T. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. T. (dalej "skarżąca"), działając przez pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału IV wezwano skarżącą o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez podanie do akt sprawy numeru PESEL jej przedstawiciela ustawowego oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwania doręczono skarżącej na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 14 stycznia 2025 r. W zakreślonym terminie, pismem z 21 stycznia 2025 r., skarżąca cofnęła skargę, nie uzupełniając wspomnianych braków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Stosowanie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "ppsa", pismo strony powinno zawierać (poza warunkami określonymi w art. 46 § 1 pkt. 1-5 ppsa), ponadto w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

Przy tym wskazać trzeba, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ppsa wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22).

Zgodnie zaś z art. 57 § 1 ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu.

Ponadto wedle art. 230 § 1 i § 2 ppsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m.in. skarga. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 ppsa, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Z akt sprawy wynika, że wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi w zakresie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego oraz do uiszczenia wpisu sądowego zostały doręczone skarżącej w dniu 14 stycznia 2025 r. W wyznaczonym terminie braki te nie zostały jednak uzupełnione, zamiast tego skarżąca cofnęła skargę.

Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 21 stycznia 2025 r. skarżąca cofnęła skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA z: 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08 i 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07).

Powyższe okoliczności obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ppsa, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.