Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 46/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2021 roku sprawy ze skargi G. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2020 r. nr [...] [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. decyzją z dnia [...] r. [...] określił G. D. (dalej: strona lub skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I kwartał 2015 r. w kwocie 6 546 zł, za II kwartał 2015 r. w kwocie 17 603 zł, za III kwartał 2015 r. w kwocie 16 103 zł, za IV kwartał 2015 r. w kwocie 23 122 zł.

Rozstrzygniecie organu pierwszej instancji zostało wysłane w dniu [...] r. za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP na adres skrytki pełnomocnika strony doradcę podatkowego P. N., tj. [...]. Przesyłka zawierająca ww. decyzję została uznana za doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 28 marca 2020 r., co znajduje potwierdzenie w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia (Identyfikator Poświadczenia: ePUAP- [...]) w pozycji dane uzupełniające (opcjonalne) - data uznania dokumentu za doręczony.

Pełnomocnik strony wniósł odwołanie od ww. decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.- dalej: "DIAS", za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP, w dniu 13 sierpnia 2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że termin na złożenie odwołania od decyzji upłynął dnia [...] r. i nie został dotrzymany przez stronę z przyczyn niezawinionych. Niezawinione niedotrzymanie terminu na złożenie odwołania od decyzji było spowodowane rozprzestrzeniającą się w Polsce epidemią COVID-19. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący należy do grupy wysokiego ryzyka. Osoby w wieku powyżej 60 lat są grupą szczególnie narażoną na niedogodności powodowane pandemią COVlD-19. Stres potęgowany jest dodatkowo przez świadomość przynależności do grupy wysokiego ryzyka, o czym nie dają zapomnieć środki masowego przekazu epatując drastycznymi szczegółami pandemicznej codzienności. Ciągły strach i niepokój, wiadomości medialne i własne obserwacje codzienności są przytłaczające i jako takie wywołują skrajne emocje. W wyniku zaistniałej sytuacji skarżący zdecydował się na kontakt z pełnomocnikiem w sprawie odwołania od decyzji w dniu [...] r. Zdaniem pełnomocnika strony sporządzenie odwołania od decyzji stało się możliwe dopiero w dniu [...] r., kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca dotrzymanie terminu. Tym samym, w ocenie pełnomocnika, strony podanie o przywrócenie terminu na złożenie odwołania zostało złożone w 7-dniowym terminie od dnia ustania przyczyny, a do wniosku załączono odwołanie od decyzji.

DIAS postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 12 § 1 i 6, art. 152a § 1-3 oraz art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, z późn zm.) - dalej "O.p.", stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia ww. odwołania.

W ocenie DIAS w przedmiotowej sprawie decyzja została doręczona prawidłowo, a skuteczność doręczenia nastąpiła w dniu 28 marca 2020 r. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji - zgodnie z art. 12 § 1 i 6 oraz art. 223 § 2 pkt 1 O.p. w zw. z art. 15zzs ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568 i 695) – dalej: "ustawa o COVID-19", upłynął w dniu 4 czerwca 2020 r., natomiast odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP w dniu 13 sierpnia 2020 r. Nastąpiło więc zdarzenie skutkujące przekroczeniem terminu procesowego, tj. terminu do wniesienia odwołania od decyzji.

Wobec powyższego DIAS stwierdził, że ww. odwołanie zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. przewidującego czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie ustawowemu terminowi spowodowało bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji.

DIAS zauważył jednocześnie, że postanowieniem z [...] r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r.

Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie DIAS z dnia [...] r. z uwagi na naruszenie art. 162 § 1 O.p., poprzez nie zastosowanie tego przepisu i uznanie, że stronie nie przysługiwało wniesienia odwołania, gdyż zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony wskazał, że w omawianej sprawie należy zadać pytanie czy rozwijająca się epidemia COVID-19, która spowodowała ogólnoświatową pandemię jest wystarczającym powodem do stwierdzenia, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez winy strony. Przyczyną uchybienia terminu była epidemia COVID-19, a skarżący nie był w stanie przezwyciężyć strachu przed zachorowaniem i utratą życia w wyniku zarażenia wirusem, poprzez kontakt z innymi osobami. Dopiero 7 sierpnia 2020 r., kiedy zagrożenie wydawało się mniejsze i spowszedniało zapoznał się z dokumentami oraz podjął decyzję o złożeniu odwołania od decyzji. Wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem spełnił - zdaniem pełnomocnika skarżącego - normę wynikającą z art. 162 § 2 O.p.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, oceniając brak winy w uchybieniu terminu należy uwzględniać wymaganie dołożenia należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swoje własne życiowo ważne sprawy. W dobie pandemii jest oczywiste, że każdy człowiek w pierwszej kolejności, zgodnie z ogólnymi wytycznymi, dba o zdrowie swoje i innych. Strona i pełnomocnik są zdolni do pracy, ale możliwość podejmowania działań jest co najmniej ograniczona, jeśli nie uniemożliwiona z uwagi na konieczność narażania zdrowia własnego albo osób trzecich, czego przecież od nikogo nie można wymagać.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c P.p.s.a.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione. Kontroli Sądu poddano postanowienie DIAS stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2015 r.

Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienia takie jest są ostateczne (art. 228 § 2 O.p.).

Stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

W myśl art. 12 § 1 O.p. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Termin natomiast uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru (art. 12 § 6 pkt 1 O.p.).

Zgodnie z art. 152a § 1 O.p. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:

1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;

2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;

3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób.

W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 152a § 2 O.p.). W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 152a § 3 O.p.).

Doręczenie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa we wskazanym powyżej art. 152a § 1 pkt 3 O.p. Oznacza to, że adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez opatrzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego. Zatem wiążący dla ustalenia daty doręczenia pisma w postępowaniu podatkowym drogą elektroniczną jest moment opatrzenia poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym, następujący bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. została wysłana na adres elektronicznej skrzynki podawczej pełnomocnika skarżącego na platformie ePUAP w dniu 13 marca 2020 r. Tego samego dnia utworzone zostało pierwsze Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD). W dniu 21 marca 2020 r. utworzone zostało powtórne Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD), natomiast 28 marca 2020 r. przesyłka zawierająca ww. decyzję została uznana za doręczoną.

W Sądu w przedmiotowej sprawie decyzja została doręczona prawidłowo, a skuteczność doręczenia nastąpiła w dniu 28 marca 2020 r. Zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji rozpoczął bieg w dniu 29 marca 2020 r. Jednakże z uwagi na treść art. 15zzs ust. 1 pkt 7 ustawy o COVID bieg terminu został zawieszony uległ zawieszeniu na okres od dnia 31 marca 2020 r. (włącznie) do dnia 23 maja 2020 r. (włącznie), tj. na 54 dni.

Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 7 ustawy o COVID-19 w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Przepis ten został dodany do ww. ustawy przez art. 1 pkt 14 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), zmieniającej wskazaną ustawę o COVID-19 z dniem 31 marca 2020 r. Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został wprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Ministra Zdrowia w rozporządzeniu z 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 433) i obowiązywał od 14 marca 2020 r. Odwołano go rozporządzeniem z 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 490). Stan epidemii ogłoszono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491).

Wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminów oznacza, że terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie biegną w okresie trwania powyższego stanu. Terminy te rozpoczynają swój bieg dopiero od dnia uchylenia powyższego stanu. Zawieszenie natomiast biegu terminów dotyczy tych terminów, które rozpoczęły swój bieg przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Od tego dnia ulegają one zawieszeniu i biegną dalej od dnia ustania przyczyny powodującej to zawieszenie. Wstrzymanie rozpoczęcia bądź zawieszenie biegu terminów w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uniemożliwia jednak podejmowania czynności przez sąd administracyjny, w tym wydawania stosownych zarządzeń, celem nadania sprawie dalszego biegu, jednakże wstrzymuje bądź zawiesza terminy na wykonanie nałożonych przez sąd obowiązków. Wstrzymanie rozpoczęcia bądź zawieszenie biegu dotyczy terminów procesowych i sądowych przewidzianych ustawowo dla poszczególnych czynności procesowych strony postępowania sądowego i ma na celu ochronę tejże strony przed negatywnymi skutkami prawnymi związanymi z niemożnością podjęcia przez stronę odpowiednich działań w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), art. 15 zzs został uchylony. Zmiana ta weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. Jednakże w myśl art. 68 ust. 7 ww. ustawy, terminy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia jej wejścia w życie. Oznacza to, że ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło dnia 23 maja 2020 r., a zatem od 24 maja 2020 r. terminy procesowe i sądowe, których bieg został wstrzymany rozpoczęły swój bieg, natomiast terminy, których bieg został zawieszony – zaczęły biec dalej.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że DIAS w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo uznał, że termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upłynął w dniu 4 czerwca 2020 r., natomiast odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP, co jest jednoznaczne z wniesieniem go do organu podatkowego w dniu 13 sierpnia 2020 r. Wobec powyższego bezsprzecznie nastąpiło zdarzenie skutkujące przekroczeniem terminu procesowego, tj. terminu do wniesienia odwołania od decyzji. DIAS słusznie zastosował w niniejszej sprawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., i stwierdził w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 5/18, zgodnie z którym użycie przez ustawodawcę wyrażenia "stwierdza" oznacza, że w każdym przypadku wniesienia odwołania po ustawowym terminie organ odwoławczy obowiązany jest wydać postanowienie, o którym mowa w powołanym przepisie. Wykładnia językowa przywołanego przepisu wskazuje także na to, że na etapie wstępnego badania odwołania organ obowiązany jest jedynie ustalić datę doręczenia decyzji, przy czym badaniu podlega również prawidłowość jej doręczenia, oraz datę wniesienia odwołania. Jeżeli porównanie tych dwóch dat wskazuje na to, że odwołanie zostało wniesione później niż w 14, dniu od dnia doręczenia decyzji (w sposób zgodny z prawem), stanowi to samoistną podstawę do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Ustawa nie nakazuje organowi badać innych jeszcze okoliczności uchybienia terminowi. Pogląd ten można uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2009 r., sygn.. akt I FSK 854/08, z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/10, z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn.. akt II FSK 1995/15, z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 575/16, z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15, z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15, z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3297/16, czy z dnia 10 października 2019 r., sygn.. akt I FSK 1420/19). Zapatrywanie to nie rodzi również wątpliwości w piśmiennictwie (por. S. Presnarowicz w: R. Dowgier, L. Etel, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1380, B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2016, s. 1126).

W skardze pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu do jego złożenia. Nie podważa ustaleń dotyczących daty doręczenia decyzji i daty wniesienia odwołania. Strona wyraża natomiast przekonanie, że na uwzględnienie zasługiwało jej żądanie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W petitum skargi pełnomocnik skarżącego zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie art. 162 § 1 O.p., poprzez nie zastosowanie omawianego przepisu i uznanie, że skarżącemu nie przysługiwało wniesienia odwołania, gdyż zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

Sąd powyższych zarzutów nie podziela. Tytułem wyjaśnienia wskazuje, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, według którego wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Stwierdzenie uchybienia terminowi przed rozpatrzeniem wniosku o jego przywrócenie nie jest działaniem przedwczesnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1995/15, z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1743/15, z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2288/15, z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15).

Sąd stoi na stanowisku, że przyczyny uchybienia terminowi organ odwoławczy obowiązany jest badać wyłącznie w postępowaniu wszczętym na wniosek strony i dotyczącym przywrócenia terminu. W ramach tego postępowania organ ma ustalić, czy strona wnosząca o przywrócenie terminu uprawdopodobniła, że do uchybienia terminowi doszło bez jej winy. Należy mieć na uwadze, że rozpoznawanie wniosku o przywrócenie terminu ma sens wyłącznie wówczas, gdy rzeczywiście doszło do uchybienia terminu. Jak już wyżej wskazano okoliczność ta jest natomiast badana z urzędu każdorazowo, gdy dla danej czynności został określony termin. Jeśli organ stwierdzi, że termin ten został przekroczony, ma bezwzględny obowiązek wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu (por. wyrok NSA z 26 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1811/20).

Sąd zwraca uwagę, że kwestia braku winy strony w uchybieniu terminowi była badana w innej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 marca 2021 r. o sygn. akt I SA/Łd 47/21 oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2020 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] 2020 r. określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2015 r.

Z tych względów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

P.C.