Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 277/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 15 zze [4], art. 15 zze [5] ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: par. 7 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 371
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek  pandemii COVID-19
article: art. 146 par. 1, art. 170
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus /spr./, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2024 r. sprawy ze skargi J. Z. na czynność Gdańskiego Urzędu Pracy z dnia 1 lipca 2021 r., nr RR.550.3.331.2021.WJ w sprawie odmowy przyznania dotacji 1. uchyla zaskarżony akt; 2. zasądza od Gdańskiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym pismem z dnia 1 lipca 2021 r. nr RR.550.3.331.2021.WJ, Dyrektor Gdańskiego Urzędu Pracy odmówił J.Z. – (dalej jako: "Wnioskodawca", "Skarżący", "Strona) udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID – 19 (Dz. U. poz. 371 ze zm.) – dalej, jako "rozporządzenie".

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

2.1. Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2021 r. nr [...] (nadesłanym elektronicznie), J.Z., wystąpił do Dyrektora Gdańskiego Urzędu Pracy o udzielenie dotacji w kwocie 5.000,00 zł na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie rozporządzenia.

W odpowiedzi, pismem z dnia 1 lipca 2021 r. nr RR.550.3.331.2021.WJ, organ poinformował Skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez realizacji, wyjaśniając jednocześnie, że firma A. (wspólnik spółki cywilnej) NIP: [...] nie może otrzymać dotacji, gdyż przeważające PKD 71.12.Z na dzień 31 marca 2021 r. nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID – 19, jako kod PKD upoważniający do otrzymania dotacji.

2.2. W piśmie z dnia 4 lipca 2021 r. nadesłanym elektronicznie, Skarżący odpowiadając na pisma, w tym ww. pismo o nr RR.550.3.331.2021.WJ poinformował, że nie zgadza się z przedstawionym w tych pismach stanowiskiem, które jest odmienne od pierwotnego stanowiska przyjętego w jego sprawie i które uważa za właściwe. Jednocześnie, mając na uwadze ewentualną drogę prawną zwrócił się o wskazanie instancji odwoławczej w sprawie o zmianę stanowiska urzędu w kwestii przyznania dotacji oraz odmowy jej przyznania. Jak Skarżący podał, w decyzji odmownej drogi prawnej nie wskazano. Strona poprosiła również o informację dotyczącą odpowiedzialności urzędnika za niewłaściwą interpretację przepisów w sprawie przyznania dotacji na niekorzyść przedsiębiorcy. Ponownie poinformował, że stanowiska pracownika GUP, który ustalił, iż na podstawie CEIDG dla spółki cywilnej A. s.c. przysługuje dotacja w związku z faktem, iż w spółce cywilnej znajduje się przeważająca działalność o kodzie PKD 85.59.B było prawidłowe. Skarżący przytoczył treść przepisu art. 42 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej a następnie wskazał, iż z informacji zawartej w CEIDG wynika, że wraz z B.C. prowadzi działalność w spółce cywilnej oraz, że przeważającą działalnością spółki jest kod 85.59.B oraz 71.12.Z Powołując się na wybrane orzecznictwo Sądu i przytoczone w nim rozważania prawne wraz ze wskazanymi przepisami prawa, Skarżący podał, że jako przedsiębiorcy działający w spółce cywilnej prawidłowo zaktualizowali przedmiot działania spółki w tym dwa przeważające kody PKD, zwłaszcza, że działalność w spółce cywilnej jest działalnością łączną o której prawidłowo informuje CEIDG. Następnie Skarżący wskazał na orzeczenie zapadłe przed WSA w Krakowie o sygn. akt I SA/Kr 524/21, w którym wyrażono, że stanowisko organu, zmierzające do oparcia rozstrzygnięcia jedynie na ustaleniu kodu PKD przeważającej działalności w rejestrze REGON, a w konsekwencji przyjęcie braku uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek jest w realiach kontrolowanej sprawy nieprawidłowe, gdyż zbyt zawężające rozumienie przepisu art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19, przy tym pomijające dane wskazujące na uprawnienie do zwolnienia z opłacania składek i pozostaje w sprzeczności z ratio legis ustawy COVID-19.

Biorąc pod uwagę powyższe aktualne wpisy zawarte w CEIDG dotyczące wspólników spółki cywilnej A. s.c. oraz rzeczywistą działalność w zakresie kodu PKD 85.59.B Skarżący wyraził, że winny one prowadzić do pozytywnego rozstrzygnięcia jego wniosku o wypłatę dotacji. Stanowisko to jest tożsame z pierwotną decyzją kompetentnego pracownika GUP o pozytywnym rozpatrzeniu jego wniosku. W oparciu o przedstawioną argumentację Strona wniosła o zmianę negatywnej decyzji oraz wycofanie o zwrot pierwotnie przyznanej dotacji. Do pisma dołączono załącznik: wydruk z rejestru CEIDG wskazujący na wspólników spółki cywilnej.

2.3. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Gdańskiego Urzędu Pracy w piśmie

z dnia 13 września 2021 r. poinformował, że działając w oparciu o przepisy ustawy

i rozporządzenia nie miał możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku o dotację, nawet po przeprowadzeniu analizy przedstawionych dodatkowych wyjaśnień

i dokumentów. Organ przytoczył warunki, jakie przedsiębiorcy muszą spełnić aby ubiegać się o przyznanie dotacji w ramach ustawy COVID – 19 oraz rozporządzenia. Wskazał, iż przyjęte w sprawie stanowisko wynika z obowiązujących przepisów prawnych. Ustawodawca w powyższym zakresie nie przewidział wyjątków, w związku z tym wszyscy przedsiębiorcy ubiegający się o przedmiotowa dotację musza być traktowani na równych zasadach. Organ nadmienił, iż przepisy regulujące przyznanie dotacji nie przewidują trybu odwoławczego, gdyż dotacja jest świadczeniem fakultatywnym i o jego przyznaniu decyduje urząd pracy działający w imieniu starosty. Przyznanie dotacji następuje w formie umowy cywilnej, od której nie przysługują administracyjne środki odwoławcze a jedynie możliwość wniesienia powództwa cywilnego do sądu.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 października 2023 r. sygn. akt [...] po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.Z. na czynność Gminy [...] z dnia 18 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dotacji wydał postanowienie o odrzuceniu skargi.

Z uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia wynika, iż Sąd zwrócił uwagę, że pismo Skarżącego z dnia 4 lipca 2021 r., w którym wniósł o zmianę decyzji z 1 lipca 2021 r., wyjaśniając, że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą uzasadniającą przyznanie dotacji, zostało złożone w terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismu nie został nadany bieg, a Skarżącemu jedynie doręczono pismo wyjaśniające stanowisko organu z dnia 13 września 2021 r. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że złożonej przez Wnioskodawcę skardze przed upływem terminu 30 dni od dowiedzenia się o wydaniu aktu (art. 53 § 2 p.p.s.a.) nie nadano biegu. Skarga została wniesiona za pośrednictwem organu. Organ w związku

z tym był zobowiązany, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazać sądowi skargę wraz

z konkretnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W ocenie Sądu, ww. pismem Skarżący zrealizował prawo do wniesienia skargi w terminie ustawowym, zaś skardze tej nie nadano biegu z naruszeniem przepisów postępowania.

4. Dyrektor Gdańskiego Urzędu Pracy realizując stanowisko zawarte ww. postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przekazał skargę zawartą w piśmie z dnia 4 lipca 2021 r. do tut. Sądu i w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu przedstawiony został dotychczasowy przebieg postępowania. W dalszej jego treści podano m.in., że na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] 2021 r. (wnioskiem z dnia [...] 2021 r.) beneficjent otrzymał od [...] Gdańskiego Urzędu Pracy kwotę [...] zł tytułem dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikro przedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanej na podstawie rozporządzenia. Jednak dotacja ta została przyznana nienależnie i organ zwrócił się o jej zwrot. Aktualnie sprawa zawisła przed sądem powszechnym.

Skarżący w dniu 18 czerwca 2021 r. złożył kolejny wniosek w ww. przedmiocie. W toku rozpoznawania sprawy Gdański Urząd Pracy zwrócił się o informacje do GUS,

z odpowiedzi których wynikało, że podmiot A. (wspólnik spółki cywilnej) z siedzibą w [...] o numerze REGON [...] od dnia [...] 2014 r. miał zgłoszoną działalność przeważającą wg kodu PKD 71.12.Z – działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne i do dnia 7 października 2021 r. (sporządzenia odpowiedzi) nie zgłaszał jej zmiany. A s.c. od dnia 21 września 2021 r. miała zgłoszoną działalność przeważającą wg kodu PKD 68.32.Z – zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie, która została zmieniona na PKD 85.59.B – pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej nie sklasyfikowane wnioskiem RG-OP z dnia [...] września 2021 r. (uchwała wspólników spółki cywilnej z [...] 2019 r.) z datą zaistnienia zmiany [...] 2019 r.

W związku z odmową uwzględnienia wniosków Skarżącego, Gdański Urząd Pracy każdorazowo udzielał odpowiedzi na otrzymywane pisma. Skarżący był w nich informowany, że w świetle informacji z GUS na dzień 30 listopada 2020 r. oraz 31 marca 2021 r. jednoosobowa działalność gospodarcza Skarżącego oraz A s.c. nie posiadały przeważającego PKD, który uprawniałby do otrzymania dotacji. Zmiany dokonywane po tych datach nie są uwzględniane.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze z [...] 2021 r. Dyrektor Urzędu wskazując na treść art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a, stwierdził, że porównując treść pisma Strony skarżącej z 4 lipca 2021 r. z wymogami skargi do WSA wskazanymi w ww. artykule, jak również treścią i formą skargi złożonej w dniu [...] kwietnia 2023 r., nie zachodziły żadne przesłanki które pozwalałyby zakwalifikować ów pismo jako skargę, skutkującą koniecznością jej przekazania do tut. Sądu celem rozpoznania.

Odnosząc się z kolei do twierdzeń Skarżącego przedstawionych w ww. piśmie, które zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2023 r. sygn. akt [...] zakwalifikować należało jako skargę, organ stwierdził, że ustawodawca w przepisach tzw. ustawy covidowej wprost wskazał na przypadki, w których przyznanie lub odmowa przyznania dofinasowania lub świadczenia następuje w formie decyzji administracyjnej. Tymczasem art. 15zze4 ust. 1 ustawy o COVID – 19 stanowiący podstawę prawną wydanych w niniejszej sprawie informacji o nieuwzględnieniu złożonych wniosków

z uwagi na brak spełnienia przez przedsiębiorcę przesłanki, wskazuje, że starosta może udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo dotacji na pokrycie kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy,

o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r.

– Prawo przedsiębiorców, którzy na dzień 30 września 2020 r. prowadzili działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako przeważającej działalności, określonymi tam kodami. Kolejne ustępy tego przepisu nie wprowadzają formy decyzji administracyjnej dla odmowy przyznania dofinansowania. Oznacza to, że w przypadku informacji ujętych w piśmie z [...] 2021 r. nie można mieć do czynienia z formą decyzji administracyjnej, bowiem taka wprost nie została przewidziana. Ponadto, określenie zawarte w ww. przepisie prawa, że "starosta może na podstawie zawartej umowy" wyklucza domniemanie formy decyzji administracyjnej dla czynności odmownej. Dla oceny możliwości zakwalifikowania zaskarżonej informacji, jako aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a istotne znaczenie ma fakultatywność działania organu.

Organ podał dalej, iż ustawodawca w ww. przepisie prawa tzw. ustawy covidowej oraz rozporządzeniu wskazał na warunki, które musiały być spełnione, aby przedsiębiorca mógł się ubiegać o udzielenie dotacji. O udzielenie dotacji w wysokości 5.000,00 zł mogli ubiegać się przedsiębiorcy, którzy m. in. na dzień 31 marca 2021 r. prowadzili działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności jednym z kodów wskazanym w § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r., których działalność nie była zawieszona na dzień 31 marca 2021 r. oraz gdy nie została przekroczona liczba uzyskanych dotacji określona w ww. rozporządzeniu.

Przedsiębiorca, jak wskazał, był informowany że na dzień przywołany przez ustawę tj. 31 marca 2021 r. prowadził działalność określoną innym kodem PKD niż uprawnionym do udzielenia dotacji. Mając też na uwadze, że działalność prowadzona jest w ramach spółki cywilnej, zostało sprawdzone także PKD Spółki, które jak ustalono także nie kwalifikuje do otrzymania dotacji na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej. Skarżący został również poinformowany o zwróceniu się w tej sprawie

z zapytaniem do Urzędu Statystycznego w [...] i uzyskanej odpowiedzi, że na dzień 31 marca 2021 r. jednoosobowa działalność Skarżącego oraz spółka cywilna nie posiadały przeważającego PKD uprawniającego do otrzymania dotacji. Zmiany dokonane po tym terminie nie mogły natomiast zostać uwzględnione.

Organ wskazał, iż uchwałą wspólników Spółki z [...] 2019 r. postanowiono, że przeważającą jej działalnością będzie PKD 85.59.B – pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej nie sklasyfikowane, jednakże zmiana kodu nie została do 30 listopada 2020 r. zgłoszona w rejestrze REGON. Zgłoszenie takie nastąpiło dopiero wnioskiem z [...] września 2021 r., Skarżący zaś nie wykazał aby w dacie złożenia wniosku o udzielenie dotacji, jak również w dniu 30 listopada 2020 r. prowadził działalność gospodarczą o przeważającym zakresie podanym we wniosku tj. 85.59.B. Zdaniem organu, niewystarczającym było przedłożenie jedynie uchwały wspólników Spółki z dnia [...] 2019 r., na podstawie której postanowiono zmienić rodzaj przeważającej działalności, gdyż nie sposób zweryfikować rzeczywistej daty jej podjęcia. Poza tym przedstawiona uchwała to dokument prywatny i stanowi dowód jedynie tego że osoby które go podpisały złożyły oświadczenie w nim zawarte. Zmiana danych w rejestrze REGON została dokonana dopiero na podstawie wniosku z [...] września 2021 r. Gdański Urząd Pracy podał, iż dysponował również wyjaśnieniami Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w przedmiocie udzielania dotacji na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej, z których jasno wynikało, że oceny spełnienia warunku w zakresie prowadzonej działalności oznaczonej wg PKD 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na 30 września 2020 r. Dodatkowo organ przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2021 r. w sprawie o sygn. I GSK 474/21, celem przybliżenia mechanizmu udzielania wsparcia, który jako analogiczny do rozpatrywanego przewidywał również art. 15zzb tzw. ustawy covidowej.

5. Na wezwanie Sądu dotyczące wyjaśnienia charakteru, złożonego do Gdańskiego Urzędu Pracy pisma z dnia 4 lipca 2021 r. Skarżący sprecyzował, iż znajduje ono pełne wyjaśnienie w postanowieniu Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2023 r. sygn. akt [...].

6. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 15 października 2024 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Gd 276/24 i I SA/Gd 277/24 do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia oraz dopuścić dowód z akt administracyjnych załączonych do akt sprawy [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

7.1. Skarga jest zasadna.

7.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") , stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, z określonymi wyłączeniami.

Ponadto, stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. sąd uchyla ten akt lub stwierdza bezskuteczność czynności, a przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje odpowiednio. Do uchylenia aktu konieczne jest uznanie przez sąd, że akt ten narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo narusza prawo dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

7.3 W analizowanej sprawie występują dwie kwestie sporne. Pierwsza dotyczy dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na pismo Dyrektora Gdańskiego Urzędu Pracy z dnia 1 lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy udzielenie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy, przyznawanych na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego, poszkodowanych wskutek pandemii COVID – 19. Druga kwestia sporna dotyczy spełnienia przez Skarżącego przesłanek do uzyskania przedmiotowej dotacji, w szczególności przesłanki prowadzenia na dzień 31 marca 2021 r. przeważającej działalności, objętej kodem PKD uprawniającym do uzyskania tej dotacji.

Co do pierwszej kwestii spornej organ stwierdził, że art. 15zze4 ust. 1 ustawy

o COVID – 19 oraz kolejne ustępy tego przepisu nie wprowadzają formy decyzji administracyjnej dla odmowy przyznania dofinansowania. Zdaniem organu oznacza to, że w przypadku informacji ujętych w piśmie z dnia 1 lipca 2021 r. nie można mieć do czynienia z decyzją administracyjną, bowiem taka wprost nie została przewidziana dla odmowy przyznania dotacji. Ponadto, określenie zawarte w ww. przepisie prawa, że "starosta może na podstawie zawartej umowy" wyklucza również domniemanie formy decyzji administracyjnej dla czynności odmownej w zakresie przyznania dotacji.

Podkreślić należy, że powyższa kwestia była przedmiotem oceny w szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych m.in. postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt I GSK 1260/22, wyrokach NSA z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 384/22, z dnia 19 lipca 2024 r., sygn. akt I GSK 1589/23, wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 344/21, z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 606/21 (dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej "CBOSA").

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela prezentowane w powołanych orzeczeniach stanowisko, że odmowa udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy przyznawanych na podstawie powołanych przepisów nie jest decyzją lub postanowieniem, jednakże mieści się w katalogu aktów poddanych kontroli sądowej, jest bowiem aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID-19, w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy, udzielić ze środków Funduszu Pracy dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy na zasadach wskazanych w ww. przepisie.

Zgodnie z art. 31qa ust. 4 przywoływanej wyżej ustawy zadania, o których mowa w art. 15zze4 i art. 15zze4a, oraz koszty ich obsługi są finansowane w latach 2020 i 2021 ze środków Funduszu Pracy zasilonego środkami Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, po dokonaniu odpowiednich zmian w planie finansowym Funduszu Pracy.

Przytoczenia wymaga, że zgodnie z art. 15zze5 ust. 1 ustawy COVID-19, Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, nadać starostom uprawnienie do udzielania, na podstawie umowy, dotacji ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej wszystkim bądź niektórym mikroprzedsiębiorcom oraz małym przedsiębiorcom, którzy otrzymali dotację zgodnie z art. 15zze4 albo art. 15zze4a, lub do udzielania tej dotacji innym mikroprzedsiębiorcom lub małym przedsiębiorcom, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19.

Z kolei, w § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID – 19 ( Dz. U. 2021, poz. 371 ze zm. ) dalej jako ,,rozporządzenie’’ nadaje się staroście uprawnienie do udzielenia jednorazowej dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, na zasadach określonych w art. 15zze4 ustawy COVID -19 (...).

Z podanych powyżej przepisów nie wynika, że w sprawie mamy do czynienia

z klasyczną umową cywilnoprawną. Umowa ta została uregulowana w art. 15zze4 ustawy, który to przepis znajduje się w obszarze prawa administracyjnego. Zawieranie tej umowy wiąże się z realizacją określonych zadań starosty jako organu administracyjnego. Wynika to wprost z treści art. 31qa ust. 4 ustawy. Działanie organu na podstawie art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID - 19 jest zatem działaniem z zakresu administracji publicznej, tyle tylko, że z wykorzystaniem pewnych konstrukcji cywilnoprawnych.

Aby uznać, że organ administracyjny rozstrzyga lub podejmuje czynność dotyczącą uprawnień lub obowiązków z zakresu administracji publicznej, należy wskazać na przepis lub przepisy, z których wynika, że upoważniają one dany organ do decydowania o tym, że z jednym podmiotem umowa zostanie zawarta, a z innym - nie. Przytoczone przepisy nie zawierają takiego uregulowania, które wskazywałoby wprost, że organ może o tym rozstrzygać. W przepisie art. 15zze4 ust. 1 ustawy COVID - 19 użyto jednak zwrotu "starosta może udzielić", co oznacza, że gdy organ ten zamierza "udzielić" dotacji, musi zawrzeć umowę, ale co ważne, najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawa COVID-19, a także rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 nie określa w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania dotacji. Zgodzić się należy z poglądem organu, że nie jest to decyzja administracyjna. Jednakże z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie ma tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale jest to administracyjnoprawna konstrukcja związana z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi zawiera umowę. Działanie to poprzedza zawarcie umowy, a zatem w nim jako rozstrzygnięciu należy dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Informacja starosty jest w związku z tym aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia wynikającego z przepisu prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jest bowiem zewnętrznym działaniem władczym o charakterze publicznoprawnym skierowanym do indywidualnego adresata dotyczącym uprawnienia określonego w prawie powszechnie obowiązującym (uzyskanie dotacji), podlegającym kontroli sądów administracyjnych.

W tych okolicznościach należy uznać, że w sprawie mamy do czynienia

z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem dotacji. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny. Natomiast stwierdzenie przez organ, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19 stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy.

W związku z powyższym stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że brak jest podstaw do zakwalifikowania zaskarżonego aktu do jednej z podstaw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

7.4. Z kolei, w kwestii zakwalifikowania pisma Skarżącego z dnia 4 lipca 2021 r. jako skargi, organ w odpowiedzi na skargę podnosi, porównując treść tego pisma z wymogami skargi wskazanymi w art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jak również z treścią oraz formą złożonej przez Skarżącego późniejszej skargi w dniu [...] kwietnia 2023 r., że nie zachodzą żadne przesłanki, które pozwalałyby zakwalifikować pismo to jako skargę złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Sąd orzekający w sprawie podkreśla, że charakter prawny wskazanego pisma był już przedmiotem oceny tut. Sądu, który w postanowieniu z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt [...] rozstrzygając kwestie związane z wniesioną skargą uznał, że złożone przez Skarżącego wcześniejsze pismo z dnia 4 lipca 2021 r., (pomimo braku prawidłowego pouczenia), stanowiło realizację jego prawa do wniesienia skargi, która została złożona przed upływem terminu 30 dni od dowiedzenia się o wydaniu aktu ( art. 53 § 2 p.p.s.a. ) i któremu jednocześnie nie nadano biegu.

Jak stwierdził Sąd, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu, w związku z czym organ był zobowiązany przekazać ją sądowi wraz z konkretnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Również w prawomocnym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. akt [...] w sprawie ze skargi Skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie przyznania dotacji, Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w nadaniu biegu skardze złożonej przez stronę pismem z dnia 4 lipca 2021 r., albowiem nie uczynił tego w terminie wymaganym przez przepisy prawa tj. art. 54 § 2 p.p.s.a. Jednakże z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania Sąd umorzył postępowanie w sprawie bezczynności organu.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadku w ustawie przewidzianych także inne osoby, zatem stanowisko wyrażone we wskazanych prawomocnych orzeczeniach jest wiążące zarówno dla stron, jak i Sądu orzekającego w niniejszej sprawie.

Ponadto Skarżący w piśmie z dnia 12 czerwca 2024 r., potwierdził, że pismo z dnia 4 lipca 2021 r. należy traktować, zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w postanowieniu WSA w Gdańsku z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt [...] .

W ocenie Sądu w podanych okolicznością sprawy nie ma zatem wątpliwości, że pismo Strony z dnia 4 lipca 2021 r., złożone w terminie wynikającym z art. 53 § 2 p.p.s.a. jest skargą na akt organu z dnia 1 lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania dotacji.

7.5. Przechodząc natomiast do spornych kwestii merytorycznych, na wstępie rozważań należy wskazać podstawy normatywne działania organu w kontrolowanej judykacyjnie sprawie.

Na podstawie art. 15zze4 ust. 3, 4, 5, 6 ustawy COVID-19, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Ustalenie prawa do dotacji następuje na wniosek mikroprzedsiębiorcy albo małego przedsiębiorcy. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, mikroprzedsiębiorca i mały przedsiębiorca składają wyłącznie w formie elektronicznej do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na swoją siedzibę, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy.

Zgodnie z kolei z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia ( w brzmieniu aktualnym na dzień złożenia przez Skarżącego wniosku z dnia 17 maja 2021 r.) nadaje się staroście uprawnienie do udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy i małemu przedsiębiorcy, o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, którzy na dzień 31 marca 2021 r. prowadzili działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 1) 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 91.02.Z, 2) 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, 3) 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.75.Z, 47.77.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 96.02.Z, 96.09.Z - których przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. Przepisy art. 15zze4 ustawy COVID-19 stosuje się, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r.

W związku z tym, że powołane przepisy określając sposób oceny spełnienia warunku w zakresie rodzaju prowadzonej ,,przeważającej działalności’’ odsyłają do Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) wskazać należy, że klasyfikacja PKD unormowana jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r. Nr 251, poz. 1885 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie PKD"). Rozporządzenie PKD wydane zostało na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 443, z późn. zm., dalej określanej jako u.o.s.p.).

W tym akcie, w kwestii "przeważającej działalności", w załączniku Zasady PKD Zasady Budowy Klasyfikacji w pkt 7, wyjaśniono jedynie, że przeważającą działalnością jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określenia przeważającej działalności jest wartość dodana. Jednocześnie, wśród danych ewidencyjnych podlegających wpisowi jest również numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy, o ile taki posiada (art. 5 ust. 1 pkt 3).

W samej u.o.s.p. nie zawarto definicji terminu "przeważającej działalności" gospodarczej, ale w art. 46 u.o.s.p. zawarta jest delegacja ustawowa do określenia sposobu i metodologii prowadzenia oraz aktualizacji rejestru podmiotów, wzory wniosków, ankiet i zaświadczeń, uwzględniając konieczność zapewnienia kompletności oraz aktualizacji danych gromadzonych w tym rejestrze. Sposób kodowania wykonywanej działalności, w tym rodzaju przeważającej działalności, określa § 9 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń z 30 listopada 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2009 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie o metodologii"), w którym w § 9 ust. 1 przewidziano, że wykonywaną działalność wpisuje się w postaci wykazu rodzajów działalności kodowanych według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie działu, grupy, klasy lub podklasy, a rodzaj przeważającej działalności na poziomie podklasy, zaś w § 9 ust. 2 pkt 3, że rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą odrębnie dla: a) działalności wpisanej do CEIDG, b) działalności rolniczej, c) pozostałej działalności, niewymienionej w lit. a i b, prowadzonej na własny rachunek w celu osiągnięcia zysku - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących.

Zdaniem Sądu na gruncie powyższego uregulowania prawnego, termin "przeważającej działalności" powinien zostać przyjęty w znaczeniu wynikającym z ww. przepisów statystycznych. Statystyczny charakter ma też informacja o tzw. działalności przeważającej, którą dany podmiot powinien obowiązkowo podać rejestrując firmę. Należy zatem stwierdzić, że podmiot uprawiony do uzyskania dotacji, to podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który na dzień 31 marca 2021 r., prowadził przeważającą działalność według podanego PKD, a dana przeważająca działalność jest ustalona na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących ( por. wyroki; WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 350/21, WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2023 r,. sygn. akt III SA/Wr 344/21, z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 606/21, dostępne w CBOSA ).

7.6. W związku z takim odkodowaniem terminu ,,przeważającej działalności’’ konieczne jest odniesienie się do wprowadzonego przez ustawodawcę sposobu potwierdzenia spełnienia powyższego warunku.

Wpisowi do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej – jak wynika z art. 42 ust. 3 pkt 4 u.s.p. - podlegają informacje dotyczące wykonywanej działalności, w tym rodzaj przeważającej działalności. Natomiast według art. 42 ust. 7 u.s.p. złożenie wniosku o wpis do rejestru podmiotów, wniosku o zmianę cech objętych wpisem oraz wniosku o skreślenie z rejestru podmiotów dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną - następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2022 r. poz. 541; dalej: ustawa CEIDG).

Jak wynika z jej art. 5 ust. 1 pkt. 8 ustawa CEIDG przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) na poziomie podklasy, w tym jeden przedmiot przeważającej działalności zakwalifikowany został jako dana ewidencyjna i podlega wpisowi do CEIDG. Jednocześnie, co wynika art. 16 ust. 1 zd. 1 ustawy CEIDG, domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Nadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej jest swoistą deklaracją (zgłoszeniem) zamierzonej przez osobę fizyczną działalności, ma on charakter deklaratoryjny i rodzi jedynie domniemanie faktyczne jej prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia z dnia 26 sierpnia 2014 r., II GSK 1010/13, CBOSA).

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że domniemanie wynikające z wpisu w CEIDG jest domniemaniem wzruszalnym. Dopuszcza się przedstawienie dowodów, które wskazują, że dane zawarte w rejestrze nie są zgodne z rzeczywistością (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2018 r., V SA/Wa 2180/17, LEX nr 253194; wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 484/21, LEX nr 3187614; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lipca 2021 r., I SA/Bk 293/21, LEX nr 3207239).

Oznacza to zatem, że można przeprowadzić dowód przeciwko treści danych z rejestru podmiotów REGON (jak też wpisów znajdujących się w CEIDG) i podważać aktualność danego wpisu, co do przeważającej działalności gospodarczej, która jest w danym momencie faktycznie prowadzona przez przedsiębiorcę. Rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego (art. 3 u.s.p.). Podanie do rejestru danych niezgodnych z rzeczywistością albo ich niezaktualizowanie nie pociąga za sobą zakazu prowadzenia działalności innej, niż objętej kodami PKD wpisanymi w rejestrze podmiotów REGON. Rejestr ma charakter formalny i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego - także w obszarze działalności gospodarczej (wyrok WSA w Rzeszowie z 27 kwietnia 2021 r., I SA/Rz 214/21, CBOSA).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko ugruntowane w orzecznictwie zgodnie z którym rozwiązanie polegające na odesłaniu do danych zawartych w rejestrze REGON wskazuje jedynie na środek dowodowy, za pomocą którego organ w pierwszej kolejności winien dokonywać ustalenia przez organ rzeczywistego zakresu prowadzonej działalności. Jeśli w sprawie nie zachodzą wątpliwości, że taka działalność jest prowadzona, to organ nie ma potrzeby weryfikować stanu faktycznego w oparciu o inne dowody. Jeśli jednak stan faktyczny objęty wpisem w rejestrze REGON jest wątpliwy (w szczególności, gdy strona go kwestionuje, a tym, bardziej, gdy wykazuje to innymi dowodami), to organ ma obowiązek przeprowadzić ustalenia dotyczące stanu rzeczywistego przy pomocy innych środków dowodowych, które są do takich ustaleń konieczne ( por. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r, I GSK 1084/21, dostępny CBOSA).

Powyższe odniesienie się do charakteru wpisu do rejestru i jego znaczenia jest zdaniem Sądu istotne dla właściwego, zgodnego z jego celem odczytania art. 15zze4 ustawy COVID-19 oraz § 7 rozporządzenia.

Nie ulega przecież wątpliwości, że pomoc w sytuacji pandemii COVID-19, nie może być przyznawana z pominięciem podmiotów, które pomimo braku zgłoszenia organowi statystyki publicznej jako przeważającego rodzaju działalności rzeczywiście taki rodzaj działalności w analizowanym czasie prowadziły. Takie formalne ograniczenie wynikające z wpisu w rejestrze podmiotów REGON nie spełniłoby konstytucyjnego wymogu proporcjonalności odnośnie celu, jaki zamierzano osiągnąć omawianą regulacją ulgową. Poprzestanie na formalnej treści wpisu w rejestrze podmiotów REGON mogłoby nie pozwolić przyznać pomocy tym, do których została ona skierowana.

Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu, po pierwsze jedyny sposób weryfikacji warunku prowadzenia na dzień 31 marca 2021 r. jako przeważającej działalności gospodarczej według podanego PKD – tj. wpisu w REGON, nie przyczynia się do realizacji celu przepisu pomocowego i jest nieproporcjonalny w kontekście skutków, jakie wywołuje i w efekcie prowadzi również do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP.

Należy podkreślić, że omawiane przepisy są reakcją państwa na skutki spowodowane epidemią koronawirusa, na co przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu. Pomoc w tym wypadku nie ma charakteru typowej ulgi, a jest to pomoc publiczna, której wprowadzenie spowodowane było pandemią i której zamierzeniem było ratowanie gospodarki, poprzez wsparcie przedsiębiorców, którzy ją kształtują. Po drugie, wprowadzony jako jedyny sposób (dowód) spełnienia spornego warunku - wpis w rejestrze REGON na dany dzień - nie znajduje uzasadnienia ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do wsparcia podmiotów nieuprawnionych, ani tez wpis w rejestrze nie ma charakteru pewnego. Wprawdzie korzysta ono z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne. A zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o wsparcie na pewno spełnia wymagane kryterium, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu, zwłaszcza, że istnieje inna możliwość wykazania spełnienia warunku. Ponadto, wpis w rejestrze jest oświadczeniem wiedzy przedsiębiorcy, podobnie, jak oświadczenie składane we wniosku (dodatkowo pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń). Po trzecie, wpis w rejestrze jako jedyny sposób oceny spełnienia warunku pomocy de facto powoduje wykluczenie ze wsparcia podmiotów, które w warstwie merytorycznej kryterium spełniają (tzn. prowadzą na dzień 31 marca 2021 r. przeważającą działalność wg podanych PKD), a jedynie nie spełniają warstwy formalnej (uchybiły obwiązkom statystycznym).

Podsumowując tę część rozważań zdaniem Sądu, tak przyjęty sposób weryfikacji spełnienia warunku jest nieproporcjonalny do skutków, jakie wywołuje. W ocenie Sądu, weryfikacja warunku nie powinna w skutkach prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości warunek ubiegania się o pomoc spełniają, co mogą wykazać w inny sposób. Uproszczenie zaś procedur nie może prowadzić do sytuacji, w której wnioskodawcy nie będą mieli jednakowej możliwości skorzystania ze wsparcia.

7.7. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Dyrektor Gdańskiego Urzędu Pracy w oparciu o dane statystyczne, odmówił udzielenia Skarżącemu dotacji ze względu na okoliczność, że na dzień wskazany w ustawie tj. 31 marca 2021 r. wnioskodawca nie posiadał w rejestrze REGON kodu przeważającej działalności gospodarczej zgodnej z lista wskazaną ww. rozporządzeniu.

Z akt sprawy wynika, że sprawdzony został również przeważający kod działalności prowadzonej przez Skarżącego w formie spółki cywilnej, który zdaniem organu także nie kwalifikował do otrzymania dotacji na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej, gdyż dotyczył działalności określonej kodem PKD 68.32.Z.

Organ opierając się na wyjaśnieniach uzyskanych z Urzędu Statystycznego w [...], wskazał, iż na dzień 31 marca 2021 r. jednoosobowa działalność gospodarcza Skarżącego oraz spółka cywilna, w której jest wspólnikiem nie posiadały wskazanej we wniosku przeważającej działalności oznaczonej kodem PKD 85.59.B - pozostałe pozaszkolne formy edukacji, który uprawnia do otrzymania dotacji.

W ocenie Sądu stanowisko zajęte przez organ w sprawie spowodowało, że strona została wykluczona z kręgu podmiotów mogących się ubiegać o pomoc bez zbadania faktycznego prowadzenia danej działalności, jako przeważającej na dzień 31 marca 2021 r. Powyższe mogło zostać ustalone w prowadzonym postępowaniu analizą oceny przedłożonych przez Stronę skarżącą dowodów, bądź poprzez ewentualne zażądanie od Strony przedstawienia innych dowodów potwierdzających, że faktycznie wykonywaną przeważającą działalnością, wbrew zapisom zawartym w rejestrze REGON, jest działalność objęta kodem wymienionym w przepisach art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia.

Jest to tym bardziej uzasadnione, że Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania podnosił, że zmiana dotycząca przedmiotu działalności spółki cywilnej została zgłoszona do CEIDG. Niemniej, nie została ona automatycznie przeniesiona do rejestru REGON spółki cywilnej, o czym Skarżący nie wiedział. Na potwierdzenie powyższego Skarżący przedłożył zmianę umowy spółki cywilnej oraz wskazywał na zmianę w rejestrze przedmiotu działalności syna jako wspólnika spółki cywilnej.

Organ tymczasem wyłącznie oparł się na weryfikacji kodów PKD w rejestrze REGON, nie biorąc pod uwagę innych okoliczności, w tym przywoływanych przez Stronę co do faktycznego rodzaju prowadzonej przeważającej działalności, objętej kodem we wskazanej dacie, uprawniającym do uzyskania dotacji.

Ze względów powyżej wskazanych, zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić zatem należy jako wadliwe, bowiem przedwcześnie przyjęto, że Skarżący podlega wyłączeniu z kręgu podmiotów mogących ubiegać się o dotację, bez umożliwienia wykazania, że Skarżący spełnia kryterium prowadzenia na dzień 31 marca 2021 r. przeważającej działalności według PKD wskazanego w § 7 ust. 1 rozporządzenia w z art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19.

Nadto organ dokonał nieprawidłowej wykładni analizowanych przepisów, bowiem przyjął, że jedynym kryterium spełnienia warunku prowadzenia ,,przeważającej działalności’’ o oznaczonym kodzie, w dacie wskazanej w powołanych przepisach jest zapis w rejestrze REGON.

Zdaniem Sądu takie rozumienie analizowanej regulacji jest wadliwe, gdyż pomija kwestię prowadzenia faktycznej, przeważającej działalności danego podmiotu, a przez to nie realizuje ratio legis ustawy o COVID-19.

Powyższą argumentacja potwierdza także, że organ w sposób bezkrytyczny zastosował w sprawie wprost, tj. bez uwzględnienia dotychczasowego dorobku doktryny i orzecznictwa, przepis art. 15 zze4 ust. 3 ustawy o COVID-19, zgodnie z którym, oceny niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się jedynie na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r.

W związku z powyższym należy uznać, że organ odmawiając udzielenia dotacji bez przeprowadzenia prawidłowego postępowania, zmierzającego do ustalenia faktycznie prowadzonej przez Skarżącego przeważającej działalności gospodarczej naruszył przepisy § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19 w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

7.7. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku organ uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

7.8. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżony akt, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.