Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1293/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 4, art. 249 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Specjalista Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi K.P., R.M. i A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 27 lipca 2022 r. nr SKO.410.149.2022 w przedmiocie umorzenia postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej jako "SKO" lub "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U z 2018 r., poz. 570) w zw. z art. 249 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania K. P. (dalej jako "Skarżąca") od decyzji Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 13 kwietnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 8 marca 2017 r. nr SKO.410.320.2016 oraz decyzji Wójta Gminy W. z dnia 22 listopada 2016 r. nr RFn.3120.719.2016.EP dotyczącej zmiany decyzji wymiarowej tegoż organu w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2016 r., utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 13 kwietnia 2022 r., nr SKO.410.197.2021.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Pismem z dnia 14 października 2021 r. Wójt Gminy W. poinformował Kolegium Odwoławcze w Słupsku, że w obrocie pozostaje decyzja Wójta Gminy W. z dnia 22 listopada 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP w sprawie zmiany decyzji dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016, choć decyzja w sprawie wymiaru tego podatku za rok 2016 z dnia 15 marca 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP została przez organ odwoławczy uchylona (decyzją z dnia 19 grudnia 2018 r., nr SKO.410.391.2018), a decyzja ponownie wymierzająca podatek od nieruchomości za rok 2016 z dnia 19 listopada 2019 r., nr RFn.3120.719.2016.EP została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Organ podatkowy zaznaczył, że decyzja dotycząca zmiany decyzji wymiarowej z dnia 22 listopada 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP została przez organ odwoławczy utrzymana w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę na decyzję organu odwoławczego oddalił wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. I SA/Gd 1003/17.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 8 marca 2017 r., nr SKO.410.320.2016 oraz decyzji Wójta Gminy W. z dnia 22 listopada 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP w sprawie zmiany decyzji dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016.

Decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r., nr SKO.410.197.2021, Kolegium umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wskazało, że decyzją Wójta Gminy W. z dnia 22 listopada 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP zmieniono decyzję dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 z dnia 15 marca 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP, która następnie została uchylona (decyzją organu odwoławczego z dnia 19 grudnia 2018 r., nr SKO.410.391.2018). Ponowną decyzję wymierzającą podatek od nieruchomości za rok 2016 z dnia 19 listopada 2019 r., nr RFn.3120.719.2016.EP organ odwoławczy utrzymał w mocy, a jej prawidłowość potwierdził zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. I SA/Gd 277/21), jak i Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 2 marca 2022 r., sygn. III FSK 4826/21).

Decyzja organu podatkowego pierwszej instancji zmieniająca uchyloną decyzję dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 z dnia 15 marca 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP została przez organ odwoławczy utrzymana w mocy (decyzją z dnia 8 marca 2017 r., nr SKO.410.320.2016) a jej prawidłowość potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok z dnia 11 października 2017 r., sygn. I SA/Gd 1003/17).

Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r., sygn. I SA/Gd 998/18, oddalił skargę Strony o wznowienie postępowania sądowego z uwagi na niespełnienie przesłanki wznowienia postępowania sądowego wskazanego w art. 273 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowiącego, iż można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesądził, iż wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadłe w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2017 r., sygn. I SA/Gd 1744/16; wyrok NSA z dnia 17 maja 2018 r., sygn. II FSK 2230/17) nie dotyczą tego samego rozstrzygnięcia organu podatkowego, jakim jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję zmieniającą decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016.

Wobec powyższego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z Słupsku z dnia 8 marca 2017 r., nr SKO.410.320.2016 oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia 22 listopada 2016 r., nr RFn.3120.719.2016.EP zmieniająca decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który oddalił skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego - wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. I SA/Gd 1003/17.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi podatkowemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd, oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem, stanowiłaby w istocie niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. II FSK 485/14, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie, Kolegium przeanalizowało, czy w rozpatrywanej sprawie spełniona jest przesłanka wskazana w art. 247 § 1 pkt 4 O.p., w myśl której organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Kolegium wskazało, że decyzje organów podatkowych odnoszące się do wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 nie są tożsame z decyzjami organów podatkowych dotyczącymi zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wskazana w cytowanym wyżej art. 247 § 1 pkt 4 O.p.

Następnie mając na uwadze, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, nie było dopuszczalne i naruszało dyspozycję cytowanego wyżej art. 249 § 1 i 2 O.p., Kolegium umorzyło postępowanie w sprawie kierując decyzję do stron tego postępowania.

Od powyższej decyzji odwołanie z zachowaniem terminu złożyła Skarżąca, zarzucając naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 O.p. i art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez zaniechanie określenia stron postępowania. Zadaniem Skarżącej decyzja jest wadliwa mając na uwadze, że w jej treści nie wskazano wprost stron postępowania i jedynie w rozdzielniku wymieniono, kto otrzymuje tę decyzję.

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2022 r., wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy decyzję z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr SKO.410.197.2021.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ drugiej instancji podniósł, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 października 2017r., sygn. I SA/Gd 1003/17 oddalono skargę na decyzję z dnia 8 marca 2017 r., nr SKO.410.320.2016.

W świetle ww. art. 249 § 1 pkt 2 O.p. skoro powołanym na wstępie wyrokiem oddalono skargę od decyzji organów I i II instancji objętych niniejszym postępowaniem wystąpiła przesłanka czyniąca bezprzedmiotowym orzekanie w tej sprawie obligująca do umorzenia wszczętego z urzędu postępowania.

Na tle powyższych rozważań za nie mający uzasadnienia uznano zarzut odwołania dotyczący błędnego określenia stron postępowania. W tym zakresie Kolegium wyjaśniło, że o tym do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony, jednakże nie ma uzasadnienia przypisywanie decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji, w której wskazano jej adresata, do czego sprowadza się istota odwołania. To, czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, czy też w jej dalszej treści, nie jest najistotniejsze. Decydujące jest bowiem to, komu według treści decyzji, organ przypisał uprawnienia lub obowiązki i do kogo skierowano decyzję. Jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 1 pkt 3 O.p. jak w niniejszej sprawie został spełniony. Decyzja zawiera rozdzielnik, którego adresatem są podatnicy niniejszego postępowania. Powołany w odwołaniu przepis nie wymaga, by strona została wskazana w sentencji decyzji, czyjej uzasadnieniu. Istotą sprawy było przy tym umorzenie postępowania, które okazało się niedopuszczalne. W opisanej sytuacji, umieszczenie imion i nazwisk adresatów decyzji organu I instancji na jej ostatniej stronie, a nie w jej nagłówku nie stanowi naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 O.p., które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzję skierowano też do prawidłowo ustalonych stron postępowania podatkowego. Ponadto, decyzja zawiera też rozstrzygnięcie ściśle procesowe (nie było dopuszczalne merytoryczne rozpatrzenie sprawy) i została wydana przez organ nadzoru instancyjnego w trybie nadzwyczajnym. Reasumując decyzja nie została wydana w przedmiocie ustalenia, określenia bądź wymiaru podatku. Ograniczenie zatem określenia podatników do ich wymienienia w rozdzielniku nie mogło naruszać prawa.

Skarżąca, zaskarżyła decyzję SKO w całości, zarzucając naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 w zw. z art. 91 § 2 O.p., co winno skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji z urzędu (art. 248 § 1 O.p.) na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 i 6 O.p., ale również na podstawie art. 247 § 1 pkt 4, 5 i 7 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Strona wniosła o:

1. zobowiązanie strony przeciwnej do podania, kto jest stroną postępowania,

któremu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku nadało znak

SKO.410.149.2022,

2. zwrócenie się do organu podatkowego - Wójta Gminy W. z zapytaniem:

- które decyzje podatkowe począwszy od 2011 r. określające wymiar podatku od nieruchomości położonej w N. przy ul.[...] stały się prawomocne?

- na podstawie których prawomocnych decyzji zostały sporządzone tytuły wykonawcze?

3. stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Słupsku znak SKO.410.149.2022 z dnia 27 lipca 2022 r.

Zdaniem Strony w zaskarżonej decyzji SKO w Słupsku nie podaje, podobnie jak w decyzji poprzedzającej, kto jest stroną tego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku sprawą podatku zajmuje się ponad 10 lat (od 2011 r.). Podobnie jak w skarżonej decyzji we wszystkich decyzjach ją poprzedzających (poza decyzją z dnia 7 kwietnia 2011 r.) oraz w następnych, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, ani Wójt Gminy W. nie podają strony postępowania podatkowego. Na podstawie sporządzonych przez Wójta Gminy W. decyzji (około 30) nie został sporządzony ani jeden tytuł wykonawczy. Decyzje te nie są więc wykonywane i nie służą zwiększeniu ściągalności podatków, choć podatki nie są opłacane w całości.

W ocenie Skarżącej, organy nie miały prawa zmienić swojego stanowiska z 2011 r. (decyzja z dnia 7 kwietnia 2011 r.). Jego słuszność została potwierdzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 684/11. Wszystkie kolejne decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w N. przy ul. [...] dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w myśl art. 247 § 1 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Zgodnie z treścią art. 249 § 1 O.p. organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji ostatecznej lub sąd administracyjny oddalił skargę na decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1pkt 4.

Na ten ostatni przepis wskazało SKO w Słupsku, w decyzji z dnia 13 kwietnia 2022 r., wywodząc niemożność zastosowania tej regulacji z uwagi na brak tożsamości pomiędzy decyzjami dotyczącymi wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r., a decyzją Wójta Gminy W. z dnia 22 listopada 2016 r. którą zmienił decyzję wymiarową z dnia 15 marca 2016 r.

Taka konstatacja organu odwoławczego była oczywiście błędna, gdyż abstrahuje od charakteru prawnego decyzji zmieniającej.

W orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się (por. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344, WKP 2022, Babiarz Stefan, Dauter Bogusław, Hauser Roman, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Rudowski Jan, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, WKP 2019 i przywołane tam orzecznictwo), że cechą decyzji wydanej na podstawie art. 254 O.p. jest to, że nie funkcjonuje ona samodzielnie w obrocie prawnym. Byt prawny takiej decyzji jest związany z funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji ostatecznej, pierwotnie ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ta nowa decyzja, wydana na podstawie art. 254 O.p., kształtuje bowiem na nowo tylko jeden, aczkolwiek najistotniejszy element ostatecznej decyzji wymiarowej, tj. wysokość zobowiązania podatkowego (wyrok WSA w Szczecinie z 11 marca 2015 r., I SA/Sz 1381/14; wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II FSK 970/15).

Niemniej błędne uzasadnienie tej decyzji nie miało wpływu na wynik postępowania, skoro umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 22 listopada 2016 r. i z dnia 28 marca 2017 r. odpowiadało prawu. SKO w Słupsku w zaskarżonej decyzji z dnia 27 lipca 2022 r. trafnie bowiem stwierdziło, że skoro WSA w Gdańsku oddalił skargę na decyzje objęte postępowaniem o stwierdzenie ich nieważności, to zaistniała podstawa do umorzenia takiego postępowania jako bezprzedmiotowego w oparciu o przepis art. 208 § 1 O.p. W sprawie nie wystąpiła bowiem przesłanka z art. 247 § 1 pkt 4, gdyż decyzje wymierzające podatek od nieruchomości za 2016 r. których nieważność sygnalizował Wójt Gminy W. zapadły wcześniej niż decyzja w tym samym przedmiocie z dnia 19 listopada 2019 r., która stała się prawomocna na skutek wyroku NSA z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 4826/21.

Należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66).

Oczywiście postępując zgodnie z przepisem art. 249 § 2 O.p. stanowiącym, że okoliczności o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu, SKO w Słupsku nie powinno wszczynać z urzędu postępowania o stwierdzeniu nieważności w/w decyzji. Skoro jednak takie postępowanie wszczęło, jedynym środkiem jego zakończenia było umorzenie takiego postępowania. Organ administracyjny nie może bowiem sam sobie odmówić wszczęcia postępowania z urzędu.

Także jako nie mające wpływu na wynik postepowania było uchybienie SKO w Słupsku w zakresie braku oznaczenia w zaskarżonej decyzji (podobnie jak w decyzji ją poprzedzającej) stron postępowania.

Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 3 O.p. decyzja zawiera oznaczenie strony. W orzecznictwie w podkreśla się, że o tym do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony, jednakże nie ma uzasadnienia przypisywanie decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji, w której wskazano jej adresata. To, czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, czy też w jej dalszej treści, nie jest najistotniejsze. Decydujące jest bowiem to, komu według treści decyzji, organ przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli z treści decyzji wynika w sposób niebudzący wątpliwości zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek z art. 210 § 1 pkt 3 O.p. został spełniony (zob. wyroki NSA z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 998/15 i z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 131/17, czy wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt I SA/Po 337/20). W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że nastąpiła sytuacja, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. W przypadku przesłanki określonej w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. chodzi o sytuację, w której organ w treści decyzji ewidentnie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podmiotu, który nie jest stroną toczącego się postępowania.

W niniejszej sprawie Skarżąca oznaczona została w decyzji jako jej adresat. Nie mogła też mieć jakichkolwiek wątpliwości co do swojego statusu jako strony postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. W postępowaniu tym aktywnie uczestniczyła składając odwołania, czy skargi do sądu administracyjnego, w tym odnośnie przedmiotowej decyzji SKO z dnia 8 marca 2017 r. Wreszcie składając odwołanie od decyzji SKO z dnia 13 kwietnia 2022 r., a następnie skargę na decyzję SKO z dnia 27 lipca 2022 r. nie poddawała w wątpliwość swojego statusu jako strony postępowania.

Strona Skarżąca sformułowała również wnioski o zwrócenie się do Wójta Gminy W. z zapytaniami o prawomocność decyzji zapadających od 2011 r. i o podanie na podstawie których decyzji zostały sporządzone tytuły wykonawcze. Oczekiwanie, że tut. Sąd zwróci się z pytaniami do organu administracyjnego w kwestiach nie mających związku z prowadzonym postępowaniem sądowoadministracyjnym jest niezrozumieniem istoty tego postępowania. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy kontroli zgodności z prawem postanowienia umarzającego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w Słupsku, a nie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne kontrolują działania administracji poprzez orzekanie w sprawach skarg na konkretne akty prawne wymienione w tym przepisie. Sądy administracyjne orzekają o zgodności z prawem zaskarżonych aktów (w tym przypadku postanowienia). Nie są natomiast powołane do wyjaśniania kwestii nurtujących Skarżącą, które nie pozostają w związku z rozpoznawaną sprawą (nie mają wpływu na jej wynik).

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. [pic]