Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 709/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 28 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 273/19 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 273/19, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę T. B. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 12 listopada 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Katowicach, przeprowadzili czynności kontrolne w lokalu "[...]" w S., zajmowanym przez skarżącego na podstawie umowy najmu zawartej z jego współwłaścicielami będącymi osobami fizycznymi. W wyniku przeprowadzonych czynności, stwierdzili w lokalu włączone do zasilania i gotowe do gry cztery automaty do gier. Z umieszczonych na nich naklejek wynikało, że trzy z nich stanowią własność B. Sp. z o.o. zaś czwarty – C. Sp. z o.o.

Decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2016 r. na skarżącego nałożono karę pieniężną w wysokości 48.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Na skutek odwołania skarżącego decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję organu złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sporne automaty odpowiadają swymi cechami regulacji art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009r. Nr 201 poz. 1540 ze zm.; dalej jako: u.g.h."). Stanowisko to znalazło oparcie w poczynionych w sprawie ustaleniach, bazujących na zgromadzonych dowodach, obejmujących m.in. wynik eksperymentu procesowego tj. gier kontrolnych, które zostały rozegrane na każdym z kwestionowanych urządzeń, a których przebieg opisano w protokole z eksperymentu procesowego. Sąd wyjaśnił, że stan faktyczny sprawy potwierdza, że – wraz z właścicielami urządzeń – skarżący stworzył klientom lokalu możliwość prowadzenia gier na automatach, bowiem spółki udostępniły urządzenia, a sam skarżący nie tylko udostępnił lokal na ich potrzeby, ale też zajmował bieżącym nadzorem nad nimi – przebywał w lokalu, włączał i wyłączał światło, zobowiązał się do zapewnienia dostarczania energii elektrycznej i Internetu, których koszty ujęte były w kwocie czynszu dzierżawnego, podobnie jak koszty utrzymywania porządku i czystości. Skarżący miał także obowiązek informować spółkę B. o włamaniach czy uszkodzeniach urządzeń. Powyższe przesądzało o uznaniu, że skarżący wykonywał czynności, które stanowią urządzanie gier.

II

Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, a to:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt. 2 u.g.h. tj. nieuwzględnienie skargi, przez Sąd pierwszej instancji pomimo naruszenia przepisów prawa materialnego przez organ, które to naruszenie polegało na błędnej subsumcji przepisów ustawy do stanu faktycznego i przyjęcie, że strona postępowania urządzała gry na automatach poza kasynem, podczas gdy podmiotem urządzającym gry w lokalu byli najemcy powierzchni, za którego działania skarżący nie może ponosić odpowiedzialności;

II. naruszenie przepisów postępowania mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie dowolnej oceny postanowień umowy najmu z dnia 15 października 2015 r. i umowy dzierżawy 1 października 2015 r. zawartej przez skarżącego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że postanowienia ww. umowy wskazują na urządzanie przez skarżącego gier hazardowych podczas gdy prawidłowa analiza zapisów ww. umowy prowadzi do wniosku, że jej postanowienia nie mogą zostać powiązane z "urządzaniem" o którym stanowi art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h., co miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi zaakcentowanie przez Sąd pierwszej instancji wniosków organu, iż skarżący jest urządzającym gry w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych;

2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organ w sposób sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym ustalił, że skarżący nadzorował i obsługiwał automaty, włączał i wyłączał urządzenia, otwierał i zamykał lokal w S. przy ul. S. [...] pomimo tego, że okoliczności te w rozpoznawanej sprawie nie zostały przez organ udowodnione, co w konsekwencji skutkowało dokonaniem niewłaściwej kontroli działalności organów przez Sąd pierwszej instancji polegającej na przyjęciu, że skarżący urządzał gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h.;

3) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy organ w sposób sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym ustalił, że skarżący nadzorował i obsługiwał automaty, podczas gdy jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego na urządzeniach zamieszczone były naklejki z numerami telefonów do spółek które były dysponentami urządzeń, co wskazuje, że osoby korzystające z automatów nie kontaktowały się ze skarżącym w sprawach związanych z ich obsługą;

4) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organ bezzasadnie odmówił wiary zeznaniom skarżącego złożonym w dniu 12 listopada 2015 r. i treści oświadczenia z dnia 1 lipca 2016 r. i oświadczenia z dnia 18 stycznia 2017 r. składanym przez skarżącego w których zaprzeczył aby obsługiwał, nadzorował, włączał i wyłączał automaty lub aby zawierał porozumienie biznesowe z dzierżawcami części lokalu pomimo braku ustalenia przez organ innych dowodów wykazujących te okoliczności, co doprowadziło do błędnych wniosków, że skarżący urządzał gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h.;

5) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 180 § 1, art. 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy prowadzące postępowanie zaniechały podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy w szczególności poprzez nie ustalenie, że wynajęty przez skarżącego lokal składał się z dwóch odrębnych pomieszczeń, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż automaty były zlokalizowane w części lokalu wynajętym spółkom w której skarżący nie przebywał, co prowadzi do wniosku, że skarżący nie mógł nadzorować ani zajmować się automatami, a tym samym zostać uznanym za urządzającego w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych;

6) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 180 § 1, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy organ błędne uznał, że skarżący nie podjął inicjatywy dowodowej wskazania osób które zajmowały się automatami w wynajętej przez niego odrębnej części lokalu podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że

skarżący w toku sprawy wskazał dokładnie podmioty - spółki którym wynajął część lokalu w którym znajdowały się automaty, co powinno skutkować uznaniem, że skarżący zrealizował obowiązek wskazania podmiotów odpowiedzialnych za obsługę automatów w stopniu pozwalającym na uwolnienie skarżącego od odpowiedzialności za urządzanie gier w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h.;

7) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 180 § 1, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy prowadzące postępowanie zaniechały podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy w szczególności poprzez nie przesłuchanie osób wchodzących w skład organów spółek - dzierżawcami część lokalu na okoliczność tego kto i na jakich zasadach wykonywał czynności obsługi automatów pomimo tego, że organ dysponował danymi spółek umożliwiającymi przeprowadzenie takiego dowodu, a wobec istniejących wątpliwości dowód ten powinien zostać przeprowadzony z inicjatywy organu, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i błędnym uznaniem, że osobą odpowiedzialną za urządzanie gier był osobiście skarżący ;

8) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dowolne ustalenie, że skarżący stale bywał w lokalu w S. przy ul. S. [...], podczas gdy obecność skarżącego w lokalu stwierdzona została tylko jednorazowo tj. w dniu kontroli funkcjonariuszy Urzędu Celnego, a w sprawie nie zebrano innych dowodów wykazujących stalą obecność skarżącego w lokalu, przy jednoczesnej bezpodstawnej i nieuzasadnionej odmowie dania wiary dowodom z zeznań i oświadczeń skarżącego w których wskazywał, że w lokalu przebywał sporadycznie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżący aktywnie uczestniczył w urządzaniu gier hazardowych poprzez sprawowanie nadzoru nad automatami ;

9) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 122, 187 § 1 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów w następstwie bezpodstawnego uznania, że pobieranie czynszu za lokal było zaplanowanym działaniem polegającym na czerpaniu zysków z tytułu prowadzenia punktu gier, podczas gdy wnioski organu nie zostały w żaden sposób wykazane zebranymi w sprawie dowodami, co nie pozwala na przyjęcie, że pomiędzy skarżącym, a dzierżawcami istniało porozumienie gospodarcze w zakresie urządzania gier w lokalu

10) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121, 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez powołanie się na dowód w

sprawie tj. prawomocnej decyzji wydanej w innej sprawie dopiero na etapie rozstrzygnięcia bez uprzedniego włączenia jej w poczet materiału dowodowego sprawy, co skutkowało niezapewnieniem skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwieniu mu wypowiedzenia się co do zebranego dowodu z decyzji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Niezależnie od powyższego skarżący wniósł o zasądzenie od organu na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. kosztów sądowych poniesionych w sprawie w zakresie objętych skargą kasacyjną w całości (a to wpis) oraz zasądzenie od organu na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Ponadto, skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 245 § 1 i 3 p.p.s.a. przyznanie prawa

pomocy skarżącemu w zakresie częściowym tj. zwolnienia od kosztów sądowy.

III

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasada i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia postępowania prawa procesowego.

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej zmierzają do wykazania, iż w sprawie brak było podstaw do uznania skarżącego za "urządzającą gry na automatach" i w konsekwencji brak było podstaw do nałożenia na niego kary na podstawie art.89 ust.1 pkt 2 u.g.h.,

Przypomnienia wymaga, że w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Sama ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie przyjąć należy, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" to ogół czynności i działań umożliwiających takie gry hazardowe, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier, zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.

W sprawach dotyczących podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy "urządzającego gry na automacie", to jest np. w odniesieniu do podmiotów, które wydzierżawiają powierzchnie w celu urządzania na nich gier hazardowych, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej powinny dokładnie wyjaśnić ich udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. W celu ustalenia odpowiedzialności takiego podmiotu istotne jest udowodnienie, że wykonywał on konkretne czynności pozwalające na przypisanie mu cechy "urządzającego gry na automatach".

Istniejące powiązanie określonych podmiotów np. urządzającego gry na automacie w lokalu i wynajmującego lokal samo przez się nie świadczy jeszcze o tym, iż drugi z podmiotów jest również urządzającym gry na automacie. Granica ocen w tego rodzaju sytuacjach powinna uwzględniać złożoność sytuacji faktycznych i rzeczywiste powiązania istniejące pomiędzy podmiotami (zob.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 2736/16 i z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2322/17).

Zgodnie z poglądem wypracowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, samo wynajęcie/wydzierżawienie lokalu lub jego części w celu urządzania gier hazardowych, nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego/wydzierżawiającego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza.

Również okoliczność dostarczania zasilania do automatów nie przesądza o urządzaniu gier. Wydzierżawiający ma bowiem obowiązek udostępnić dzierżawcy przedmiot dzierżawy w stanie umożliwiającym umówiony użytek, a więc zainstalowanie i eksploatację urządzeń do gier, a jest rzeczą oczywistą, że zainstalowanie automatów w lokalu skarżącego wiązało się z podłączeniem ich do prądu. Z istoty umów dzierżawy i najmu (sprecyzowanej w art. 662 § 1 k.c. w zw. z art. 694 k.c.) wynika, że wydzierżawiający/wynajmujący powinien wydać dzierżawcy/najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania umowy.

Zauważyć również należy, że to nie skarżący, a dzierżawca jako dysponent urządzeń, udostępniał je do gry na dzierżawionej przez siebie powierzchni.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że samo udostępnienie miejsca w lokalu w celu urządzania gier łącznie z udostępnieniem zasilania i utrzymywanie go w stanie do tego przeznaczonym nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie i nie może być zakwalifikowane jako "urządzanie gier na automacie" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W rozpoznanej sprawie jednak, podstawą uznania, że skarżący był "urządzającym gry na automatach" nie był sam fakt wydzierżawienia przez niego powierzchni w prowadzonym przez nią lokalu i umożliwienia funkcjonowanie automatów poprzez zapewnienie odpowiedniego miejsca i zasilania elektrycznego, organy celne ustaliły bowiem również, że skarżący zobowiązał się do dostarczania internetu, którego koszty ujęte były w kwocie czynszu dzierżawnego. Skarżący zobowiązał się do utrzymania czystości w lokalu, a w razie włamania, zniszczenia lub uszkodzenia urządzeń do niezwłocznego zawiadomienia o tym dzierżawcy. Nadto zgodnie z umową strony ustaliły, że posiadane informacje o uzyskiwanych przez dzierżawcę przychodach z działalności urządzenia oraz rozliczenia między stronami, wydzierżawiający zobowiązuje się traktować jako poufne i nie rozpowszechniać ich osobom trzecim. Zakres czynności przypisanych skarżącemu, w szczególności to, że skarżący zobowiązany był do zapewnienia niezbędnych środków bezpieczeństwa oraz odpowiedniego zabezpieczenia technicznego w celu uzyskania największego poziomu ochrony umieszczonych na podstawie umowy urządzeń wskazują, że skarżącego należy uznać za "urządzającego gry na automatach".

Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej zarzucającego niewłaściwe zastosowanie art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. poprzez uznanie, że ma on zastosowanie do skarżącego, stwierdza, że nie jest to zarzut trafny, ponieważ niezakwestionowane przez WSA i niepodważone w skardze kasacyjnej, przedstawione wyżej okoliczności stanu faktycznego sprawy dają podstawy do uznania skarżącego za "urządzającego gry na automatach" poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Innymi słowy ustalone w sprawie okoliczności faktyczne, były wystarczające do uznania skarżącego za "urządzającego gry" i nałożenia na niego kary pieniężnej na podstawie wskazanego przepisu.

W świetle przedstawionych argumentów za uzasadniony trzeba było więc uznać wniosek, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji została przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji bez naruszenia przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej.

Dokonana przez organy administracji i zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji prawna ocena zachowania strony skarżącej odpowiada sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej rekonstruowanej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w przedstawionym powyżej jego rozumieniu, co innymi słowy oznacza, że dokonana przez organy subsumpcja ustalonego w sprawie stanu faktycznego – w odniesieniu do tych jego aspektów, które dotyczyły roli strony skarżącego w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalając na przyjęcie, że był on urządzającym gry w rozumieniu przywołanej ustawy – oraz przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola prawidłowości tego procesu subsumpcji, nie były nieprawidłowe.

Podsumowując stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji kontrola działalności administracji publicznej była prawidłowa, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty ocenić należało jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.