Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3039/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: . 7, 8, 75, 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 266/18 w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 22 lutego 2018 r. nr 0005/8110/9011/2018 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 266/18 oddalił skargę K.N. (dalej; skarżący) na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 22 lutego 2018 r., nr 0005/8110/9011/2018 w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") decyzją z dnia 28 grudnia 2017 r. odmówił przyznania stronie pomocy klęskowej, którą poniósł w sierpniu 2017 r. tj. szkody w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez niego działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem huraganu, deszczu nawalnego lub gradu - zwanej dalej "pomocą klęskową".

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 22 lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawowym warunkiem, który producent rolny musi spełnić by móc otrzymać pomoc klęskową jest posiadanie przez niego numeru identyfikacyjnego, nadanego zgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2017 poz. 1853).

Dalej organ wskazał, że z informacji zawartych w ewidencji producentów wynika, że na chwilę składania wniosku o przyznanie pomocy klęskowej skarżący nie był w posiadaniu gospodarstwa rolnego; nie posiadał zwierząt, tj. koni, bydła, owiec, kóz bądź świń w gospodarstwie i tym samym nie prowadził działalności rolniczej. W związku z tym nie można wnioskodawcy uznać za rolnika i tym samym producenta rolnego, który to byłby uprawniony do uzyskania pomocy klęskowej. Zdaniem organu odwoławczego, argumenty dotyczące zobowiązania podatkowego określanego jako "podatek rolny" nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie, gdyż wnioskodawca nie spełnia przesłanek producenta rolnego, w rozumieniu przepisów regulujących zasady przyznawania pomocy klęskowej.

W ocenie organu odwoławczego, również zarzut dotyczący faktu dokonania wpisu do ewidencji już po zaistnieniu zdarzenia, jakim był huragan, nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż mimo nadanego numeru identyfikacyjnego wnioskodawca nadal, nie może być uważany za rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, lub posiadacza zwierzęcia lub posiadacza zwierzęcia w rozumieniu przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt.

WSA oddalając skargę stwierdził, że stanowisko Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, że skarżący nie był uprawniony do uzyskania tzw. pomocy klęskowej, przeznaczonej dla producentów rolnych nie narusza prawa, bowiem skarżący na chwilę składania wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który poniósł w sierpniu 2017 r. szkody w uprawach rolnych, lasach lub budynkach służących do prowadzenia przez niego działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem huraganu, deszczu nawalnego lub gradu nie posiadał statusu producenta rolnego, nie był w posiadaniu gospodarstwa rolnego lub w posiadaniu zwierząt gospodarskich i tym samym nie można uznać, że prowadził faktyczną działalność rolniczą. Sam wpis do ewidencji producentów już po zaistnieniu zdarzenia klęskowego nie oznacza automatycznej możliwości przyznania przedmiotowej pomocy, gdyż jest to czynność typowo techniczna, rejestracyjna.

WSA podzielił stanowisko organu odwoławczego wyrażone w decyzji, że skarżący nie spełniał przesłanek producenta rolnego w świetle przepisów, regulujących zasady przyznawania pomocy klęskowej. Również w ocenie Sądu, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje argumentacja co do odliczania od powierzchni leśnej areału terenów, które miały charakter użytków rolnych, a które to użytki rolne, według skarżącego, dają możliwość prowadzenia produkcji ściśle rolnej, np. wypas lub pozyskiwanie siana. Zdaniem Sądu, rację ma organ odwoławczy wskazując, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, aby skarżący był w posiadaniu użytków rolnych, na których wypasa zwierzęta lub prowadzi działalność rolniczą.

Reasumując WSA stwierdził, że organy, w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, a następnie podjęły rozstrzygnięcia, oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. przy czym organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił skarżącemu przyznania pomocy klęskowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez uchylenie w całości decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 22 lutego 2018 roku nr 0005/8110/9011/2018 oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Bytowie nr BP202.8110.854.2017.MB/DM z dnia 28 grudnia 2017 roku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 §1 pkt 1 lit a i 135 p.p.s.a. w związku z § 13m rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. 2015, poz. 187 ze zm.; dalej: "Rozporządzenie RM") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący nie spełnia przesłanek zawartych w tym przepisie, uprawniających do uzyskania pomocy klęskowej;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a i 135 p.p.s.a. w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2004, Nr 10, poz. 76 ze zm.) dalej: "ustawa z 18 grudnia 2003 r." i art. 4 pkt 1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz. UE L 347/608; dalej: "Rozporządzenie 1307/2013"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że - pomimo braku przeprowadzenia postępowania

dowodowego - skarżący nie jest producentem rolnym.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I i II instancji, mimo, iż decyzja ta została wydana z naruszaniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, co powinno skutkować jej uchyleniem;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 151 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 8 k.p.a., albowiem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pominięto konieczność badania stanu faktycznego odnośnie statusu skarżącego jako producenta rolnego;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 151 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie dowolnej oraz wybiorczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nadto brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie postawionych zarzutów.

Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to że jest związany podstawami określonymi w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Należy wskazać że pierwszy z zarzutów (pkt.11.1. petitum skargi kasacyjnej) jest niezasadny. Kasator poza przepisem Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 138 § 1 pkt 1) powinien wskazać przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji nie mógł w swoim postępowaniu, poprzedzającym wydanie wyroku, dopuścić się zarzucanego mu w skardze kasacyjnej naruszenia k.p.a.

W ramach swojego postępowania dokonywał jedynie oceny poprawności stosowania przepisów k.p.a. przez organy działając w oparciu o ustawowe przepisy regulujące zasady jego procedowania. Dodatkowo skarżący kasacyjnie winien wykazać, czy uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w złożonej skardze kasacyjnej tego nie uczyniono, zarzut ten jest bezskuteczny (patrz: wyrok NSA z 17.06.2016 r., I GSK 1753/14, LEX nr 2116930).

Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty (II.2 i II.3 petitum skargi kasacyjnej), kasator formułując je, nie wykazał, że uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem wskazanego przepisu a treścią zaskarżonego wyroku Sądu I instancji zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi (patrz: wyrok NSA z 17.11.2015 r., II OSK 609/14, LEX nr 1990888).

Przechodząc dalej, nietrafny okazał się także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie można zgodzić się że Sąd I instancji błędnie ocenił legalność decyzji administracyjnej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który nakazuje sądowi uchylenie decyzji naruszającej przepisy postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Nie budzi wątpliwości, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Takich naruszeń jednak, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, nie ujawniono w tej sprawie, a oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. było konsekwencją nie stwierdzenia przez ten Sąd istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pk.1 lit. c p.p.s.a., skutkujących uwzględnieniem skargi. Zdaniem NSA, stwierdzona przez Sąd I instancji, poprawność ustaleń organów oraz analiza zgromadzonego materiału dowodowego, zaprzecza zarzutom skargi, że zaskarżoną decyzję wydano w warunkach naruszenia szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie naruszono art. 7 k.p.a., który statuuje ogólną zasadę postępowania administracyjnego tj. zasadę prawdy obiektywnej (materialnej). Jest to regulacja o charakterze generalnym. Stąd też, ażeby zasadnie można było twierdzić, iż regulacja ta została w sprawie naruszona, koniecznym jest powiązanie tak sformułowanego zarzutu z zarzutami naruszenia konkretnych, precyzujących ją, przepisów, z czego skarżący kasacyjnie się nie wywiązał. Jeśli chodzi o art. 77 § 1 k.p.a. nakłada on na organ obowiązek zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. W tym wypadku warunkiem skutecznego sformułowania zarzutu jest wykazanie, iż organ pominął ważkie z punktu widzenia istoty sprawy dowody. W przedmiotowej sprawie, jak już wskazano skarżący kasacyjnie warunków tych jednak nie spełnił. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I Instancji, że organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy wyprowadzone na ich podstawie wnioski, zaprezentowane w zaskarżonej do Sądu Wojewódzkiego decyzji są właściwie umotywowane i znajdują oparcie w materiale dowodowym, a wywód decyzji pozostaje zgodny z regułami logicznego rozumowania. Sąd I instancji słusznie przyznał rację organowi odwoławczemu, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie potwierdził, aby skarżący kasacyjnie prowadził działalność rolniczą na spornym terenie lub był w posiadaniu zwierząt gospodarskich. Trzeba podkreślić, że zarówno organ jak i Sąd I instancji nie podważały szkód wyrządzonych w lasach należących do skarżącego kasacyjnie, który jednak nie wykazał aby lasy te służyły do prowadzenia przez niego działalności rolniczej. Czynnościom postępowania wyjaśniającego prawidłowo nie przypisał Sąd I instancji cech dowolności, dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała, wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka, korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a.

Należy zwrócić uwagę, że kasator wskazał jako naruszony przez Sąd I instancji przepis art.75 k.p.a. Należy zaznaczyć że przepis ten składa się z § 1 i § 2. Według art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie potwierdził, aby skarżący prowadził działalność rolniczą na spornym terenie lub był w posiadaniu zwierząt gospodarskich. Trafnie Sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy nie naruszył art. 75 k.p.a., gdyż to organ administracji ocenia, czy dana okoliczność została w sposób wystarczający udowodniona, czy też istnieje konieczność prowadzenia dodatkowego postępowania. W związku z powyższym nie można również mówić o naruszeniu art. 8 statuującym zasadę zaufania do władzy publicznej.

Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Organ przeprowadził postępowanie zgodnie z regułami w nim obowiązującymi, natomiast WSA dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem.

Przechodząc do kontroli zarzutów naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że wobec oddalenia zarzutów procesowych podstawą oceny zarzutów prawa materialnego może być wyłącznie stan faktyczny, jaki został przyjęty przez WSA.

Zgodnie z § 2. ust. 1 pkt. 3 Rozporządzenia RM, ARiMR Rolnictwa udziela pomocy finansowej z przeznaczeniem na: wznowienie produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane przez suszę, grad, deszcz nawalny, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne, powódź, huragan, piorun, obsunięcie się ziemi lub lawinę, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich.

Jak słusznie stwierdził Są I instancji, aby skarżący kasacyjnie mógł skutecznie ubiegać się o pomoc (klęskową), musi być producentem rolnym, który spełnia łącznie 3 przesłanki określone w § 13m Rozporządzenia RM. Przepis ten reguluje przyznanie pomocy w związku ze szkodami spowodowanymi przez zamknięty katalog zdarzeń klęskowych w 2017 r. W oparciu o powyższą podstawę ARiMR udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi, rynków rolnych i przetwórstwa produktów rolnych, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1. któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym

systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2. który poniósł szkody w uprawach rolnych, lasach lub w budynkach służących do prowadzenia przez niego działalności rolniczej, spowodowane wystąpieniem w sierpniu 2017 r. huraganu, deszczu nawalnego lub gradu, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich;

3. będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika nr 1 do rozporządzenia nr 702/2014.

Jeśli chodzi o zastosowanie tego przepisu, konieczne jest uwzględnienie art. 3 pkt 3 ustawy z 18 grudnia 2003 r. zgodnie z którym za producenta rolnego uznaje się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą rolnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, lub posiadaczem zwierzęcia lub posiadaczem zwierzęcia w rozumieniu przepisów o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Jak stanowi art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1307/2013, rolnik oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE oraz która prowadzi działalność rolniczą.

Jak prawidłowo ocenił organ i słusznie zaakceptował Sąd I instancji, działalność prowadzona przez skarżącego nie spełnia żadnej z przesłanek zawartych w definicji działalności rolniczej określonej w art. 4 ust.1 lit c) rozporządzenia nr 1307/2013 obejmującej:

(i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich;

(ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub

(iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (aktualnie: tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2157. ) oraz § 2. ust. 1 pkt. 3 Rozporządzenia RM, wspieranie przedsięwzięć związanych ze wznowieniem produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, jest jednym z zadań powierzonych ARiMR w zakresie szeroko rozumianego wspierania rolnictwa realizowanych na rzecz państwa, jako element prowadzonej przez państwo polityki rolnej. Zgodnie z definicją w art.4 ust.1 lit. b. rozporządzenia nr 1307/2013, gospodarstwo rolne oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracyjny oraz Sąd I instancji zasadnie doszły do wniosku że nie można stwierdzić, aby działalność prowadzona przez skarżącego była działalnością rolniczą i przyjąć, że skarżący spełnia przesłanki zawarte w ww. przepisach, uprawniające do uzyskania pomocy klęskowej. ARiMR przyznawała pomoc dla osób prowadzących działalność rolniczą, wspierając przedsięwzięcia mające na celu wznowienie produkcji w gospodarstwach rolnych. Nie przyznawała pomocy dla wszystkich poszkodowanych podczas nawałnic, takich jak prywatni właściciele lasów - co zostało podkreślone w wyroku Sądu I instancji.

Nie doszło również do naruszenia art. 135 p.p.s.a., gdyż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zastosowanie art. 135 p.p.s.a. jest zatem możliwe wyłącznie wtedy, gdy sąd administracyjny uwzględnia wniesioną skargę.

Dlatego też nie można zgodzić się z kasatorem, że w sprawie doszło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Tym bardziej, że w zakresie niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego należy w pierwszej kolejności podważyć dokonane przez organy i zaakceptowane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego, czego w sprawie skarżący kasacyjnie skutecznie nie uczynił. W konsekwencji przedstawionej argumentacji postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego również należało uznać za nieusprawiedliwione.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.