Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 33/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie prawa do świadczeń pieniężnych z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i w tym przedmiocie "nie załatwienia zgodnie z wiążącymi przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego mojego wniosku z dnia 5 lipca 2012 r. o naliczenie i wypłatę wstrzymanych niezasadnie i bezpodstawnie od dnia 1 maja 2005 roku świadczeń pieniężnych równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, oraz niewykonania w tym przedmiocie wiążącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygnatura akt III SAB/Kr 74/13 z dnia 2014-02-18, zobowiązującego komendanta powiatowego Policji do wydania aktu administracyjnego, lub podjęcia czynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem K. J. z dnia 5 lipca 2012 r."

Skarżący jako podstawę swoich roszczeń wskazał art. 149

Ustawy Prawo o Postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi - uwzględniający skargę na bezczynność organów. Skarga poprzedzona została ponagleniem z dnia 7 marca 2024 roku.

Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wniósł o oddalenie przedmiotowej skargi jako bezzasadnej. Organ wskazał, że:

- skarżący w dniu 5 lipca 2012 r. złożył w KPP w Krakowie wniosek o przyznanie należności finansowych głównych oraz odsetek ustawowych wynikających z decyzji nr 1 6/99 Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z dnia 2 listopada 1999 roku o przyznaniu zainteresowanemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego;

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpatrzeniu skargi K. J., wyrokiem z dnia 18 lutego 2014r. (sygn. akt III SAB/Kr 74/13) stwierdził bezczynność KPP w Krakowie z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązał organ do wydania w terminie 14 dni aktu do podjęcia czynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem K. J. z dnia 5 lipca 2012 r.;

- Decyzją z dnia 27 maja 2014 r., nr 2/2014.OW, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił K. J. wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wypełniając tym samym polecenia zawarte w wyżej wymienionym wyroku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji nr 12/2014 z dnia 27 czerwca 2014r.

Skarżący w piśmie z dnia 28 kwietnia 2024 r. wniósł replikę na udzieloną przez organ odpowiedź na skargę. Skarżący m.in. podniósł, że "komendant Policji podejmuje działania sprzeczne z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchyla się od zastosowania do wiążącego w tym przedmiocie i ten organ administracyjny Policji jego uzasadnienia prawnego, faktycznego w zakresie skutku uprawomocnienia się wyroku w zakresie wiążącej w obiegu prawnym i niepodważalnej decyzji przyznającej stronie prawo podmiotowe, zatem winnej być wykonanej od dnia wstrzymania jej wykonalności wypłatą świadczeń i wypłacaniem tych świadczeń do czasu zaistnienia przewidzianych ustawowo okoliczności dających podstawę cofnięcia przyznanego prawa do świadczeń pieniężnych równoważnika, a jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wiążącym również w zakresie uzasadnienia prawnego i wskazań, co do norm prawnych, por. WYROK z dnia 27 października 2008 r. Sygn. akt U 4/08, cofnięcie prawa do równoważnika jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku utraty prawa do lokalu mieszkalnego w dyspozycji właściwego organu resortu spraw wewnętrznych, w razie przydzielenia takiego lokalu, lub skorzystania z pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie przez stronę uprawnioną do takiego lokalu przydzielanego decyzją organu resortu spraw wewnętrznych , a w tym przedmiocie z wiążącego również tego komendanta Policji uzasadnienia prawnego i wskazań co do dalszego postępowania, oraz skutków uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku sygnatura akt II SA/Wa 1032/08, gdzie uzasadnienie, wykładnia prawa, ocena faktyczna i wskazania w uzasadnieniu z art. 153 ppsa wiążącymi w sprawie związanej z prawem do świadczeń równoważnika jest powszechne". (...)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz.1634 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.

Jak wynika z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W kontrolowanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie "nie załatwienia zgodnie z wiążącymi przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego wniosku skarżącego z dnia 5 lipca 2012 r. o naliczenie i wypłatę wstrzymanych niezasadnie i bezpodstawnie od dnia 1 maja 2005 roku świadczeń pieniężnych równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego", pomimo wiążącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygnatura akt III SAB/Kr 74/13 z dnia18 lutego 2014 r., zobowiązującego Komendanta Powiatowego Policji do wydania aktu administracyjnego, lub podjęcia czynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem K.J. z dnia 5 lipca 2012 r.

Z akt sprawy wynika, że Komendant Powiatowy Policji decyzją z 27 maja 2014 r., nr 2.2014.OW, po rozpatrzeniu pisma K. J. z 5 lipca 2012 r. o naliczeniu i zarządzeniu do wypłaty należności za brak lokalu mieszkalnego, postanowił odmówić wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji nr 12/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. (k. 39 a.a.)

Zatem skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postepowania administracyjnego, zakończonego ww. decyzją Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji nr 12/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji ostatecznej z 27 czerwca 2014 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.