Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 14/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2022 poz 699
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
journal: Dz.U. 2018 poz 1592
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 października 2022r. znak SKO.Oś/4170/156/2022 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 października 2022 znak SKO.OŚ/4170/156/2022, po rozpatrzeniu odwołania I. Sp. z o.o. w O. , utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia 22 marca 2022 r., znak: GM-o.6236.1.2020/2021/2 w przedmiocie nakazania spółce jako posiadaczowi usunięcia znajdujących się na terenie nieruchomości w O. przy ul. [...] odpadów w postaci substancji o charakterze sypkim i pylistym zalegającej na nieruchomości w formie pryzm (o możliwym do przypisania tej substancji kodu odpadu 01 04 12 odpady powstające przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin inne niż wymienione w 01 04 07 i 01 04 11, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów - Dz.U. z 2020 r., poz. 10) oraz określającą sposób i termin usunięcia odpadów.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Opisaną na wstępie decyzją organ I instancji, na podstawie przeprowadzonych dowodów, w tym opinii biegłych oraz oględzin, na podstawie art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz.U. 2022 poz. 699), nałożył na skarżącą spółkę obowiązek usunięcia odpadów.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona,

2) działanie sprzeczne z zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 k.p.a. w zw. z art. 94 Konstytucji RP, które wymagają, żeby materia regulowana wydaną decyzją znajdowała oparcie w ustalonym stanie prawnym,

3) naruszenie zasady zawartej w art. 8 k.p.a. dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa przejawiającej się w szczególności wymogiem praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej,

4) błąd w ustaleniach stanu faktycznego i pominięcie przez organ istotnych okoliczności sprawy, skutkujących przyjęciem, że I. Sp. z o.o. w O. nie posiada żadnego zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, w sytuacji dysponowania przez spółkę takim zezwoleniem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że z opinii biegłego - instytutu E[...] spółka z o.o. w K. wynika, iż pobrano próbki substancji z terenu spółki oraz próbkę wody ze zbiornika znajdującego się na terenie nieruchomości. Przeprowadzona analiza bezpośrednia pobranej próbki wykazała negatywne oddziaływanie analizowanej substancji P14 na stan jakości środowiska gruntowego ze względu na przekroczenia wartości dopuszczalnych benzyny dla l, II i III klasy gruntów, oleju mineralnego, etylobenzenu oraz naftalenu dla l, II klasy gruntów, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz.U. z 2016 r., poz. 1395). Przeprowadzona analiza wyciągu wodnego z omawianej substancji nie wykazała w badanej próbce P14 przekroczenia wartości granicznych w stosunku do wytycznych rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1311), jednakże ewentualne przedostanie się oznaczonych w omawianym wyciągu wodnym zanieczyszczeń (molibdenu) do wód lub do ziemi może wpłynąć negatywnie na stan jakości środowiska ze względu na przekroczenia dopuszczalnych wartości granicznych klasy l w odniesieniu do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1311) oraz do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 11 października 2019 r. w sprawie kryteriów i sposobu oceny stanu jednolitych części wód podziemnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2148). Z opinii wynika, że substancję P14 można zaklasyfikować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów pod kodem odpadu 01 04 12, tj. odpad powstający przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin inny niż odpady wymienione w 01 04 07 i 01 04 11.

Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy (oględziny i opinie biegłego) ustalono, że spółka magazynuje w formie pryzmy odpady w postaci substancji o charakterze sypkim i pylistym, o możliwym do przypisania tej substancji kodzie odpadów 01 04 12 odpady powstające przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin inne niż wymienione w 01 04 07 i 01 04 11 zaklasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca spółka przyjęła na teren nieruchomości substancje, które pochodzą z procesów w ramach których powstają odpady, sama bowiem nie prowadzi tego rodzaju działalności, która mogłaby skutkować ich powstaniem. Tym samym nieustalony podmiot trzeci (w tym zakresie strona żadnych wyjaśnień nie złożyła) pozbył się substancji, której próbkę (P14) pobrano w trakcie oględzin, zaś skarżąca spółka odpad ten na teren nieruchomości przyjęła. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że posiadaczem tych substancji jest spółka, co stanowi okoliczność bezsporną.

Następnie organ wskazał, że spółka nie posiada żadnego zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Starosta Oświęcimski decyzją z dnia 5.10.2017r. znak: WOŚ.6233.51.2017 wydał zezwolenie na zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne oraz na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne poza instalacją, ważne do 21.10.2027r. zmienioną decyzją z dnia 14.03.2018r. znak: WOŚ.6233.10.2018. Zmiana dotyczyła dopuszczenia do wykorzystania odpadów (przetwarzania odpadów poza instalacją) w celu utwardzenia powierzchni terenów na dz. ew. nr [...]. Następnie decyzją z dnia 12.03.2019r. znak: WOŚ.6233.6.2019 -Starosta Oświęcimski na wniosek przedsiębiorcy wygasił zezwolenie w części dotyczącej zbierania odpadów. W związku z realizacją obowiązków wynikających z ustawy o odpadach spółka w terminie tj. w dniu 28.02.2020r. złożyła do Starosty Oświęcimskiego wniosek z dnia 20.02.2020r. w sprawie zmiany zezwolenia w związku z koniecznością dostosowania przedmiotowego zezwolenia, jednak pozostał on bez rozpoznania, z uwagi na fakt, że spółka nie spełnia wszystkich wymogów. Oznacza to zdaniem organu, że skarżąca spółka nie posiada żadnego zezwolenia na zbieranie odpadów na przedmiotowej nieruchomości, a należąca do spółki działka nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów.

W skardze od powyższej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i równoczesne zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem, iż I. Sp. z o.o. w O. nie posiada zezwolenia na przyjmowanie i odzysk (przetwarzanie odpadów), mimo, iż spółka złożyła w terminie wniosek zmierzający do zmiany posiadanego zezwolenia we wspomnianym zakresie, który do chwili obecnej me został rozpoznany, co jednak zdaniem organów rozpatrujących niniejszą sprawę nie jest dla sprawy istotne a przy tym wykracza poza ich kognicję;

2) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, w wyniku nie dokonania weryfikacji w zakresie wypełnienia przez Starostę Oświęcimskiego obowiązku wynikającego z art. 65 § 1 k.p.a., a to w kontekście wskazania przez Spółkę całkowitej pojemności instalacji obiektu budowlanego (200.000 Mg), która to okoliczność powodowała niewłaściwość rzeczową Starosty Oświęcimskiego w sprawie, a zarazem obligowała Starostę do niezwłocznego przekazania sprawy organowi właściwemu (Marszałkowi Województwa Małopolskiego w Krakowie),

3) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i równoczesne zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem, iż I. Sp. z o.o. w O. przyjmuje odpady bez odpowiedniego zezwolenia w sytuacji, gdy Spółka takim zezwoleniem dysponuje;

4) działanie sprzeczne z zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 k.p.a. w zw. z art. 94 Konstytucji RP, które wymagają, żeby materia regulowana wydaną decyzją znajdowała oparcie w ustalonym stanie prawnym,

5) naruszenie zasady zawartej w art. 8 k.p.a. dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa a to zwłaszcza w kontekście nie wskazania w decyzji Prezydenta Miasta Oświęcim, ilości odpadów, podlegających usunięciu oraz braku wskazania konkretnej partii zgromadzonych odpadów, która miałby zostać w wyniku wydanej decyzji organu I instancji usunięta,

6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niezawarciu w uzasadnieniu sporządzonej decyzji pełnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia,

7) naruszenie art. 26 ust. 1 i 2 z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, poprzez błędne przyjęcie, iż I. Sp. z o.o. w O. składuje odpady bez wymaganego zezwolenia na terenie nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w O. (działka ewidencyjna nr [...] obręb M.), podczas gdy spółka posiada aktualne zezwolenie na przyjmowanie i odzysk odpadów.

W świetle powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w kontrolowanej sprawie stanowiły przepisy ustawy o odpadach. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 6 tej ustawy odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Zgodnie zaś z art. 26 ust. 1 posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 3a tej ustawy decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się w stosunku do wszystkich posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze odpadów odpowiedzialni są solidarnie. Decyzja nakazująca usunięcie odpadów powinna zaś zawierać elementy wymienione w art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, tj. określać termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób usunięcia. Ustawodawca zdefiniował również pojęcia "posiadacza odpadów" oraz "wytwórcy odpadów". I tak stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

W świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w tym oględzin przeprowadzonych na działce należącej do skarżącej spółki oraz sporządzonej opinii biegłego, nie budzi wątpliwości Sądu, że organy orzekające w przedmiotowym postępowaniu zobligowane były do nałożenia na skarżącą spółkę obowiązku usunięcia odpadów ze wskazanej nieruchomości, albowiem ziściły się przesłanki przewidziane w art. 26 ust. 2 ustawy. Wydana zaś w tym przedmiocie decyzja, aktualnie zaskarżona do sądu, jest klarowna i zawiera wszystkie niezbędne elementy konieczne do jej wykonania, tj. rodzaj odpadów oraz termin i sposób ich usunięcia.

Po pierwsze, organ prawidłowo ustalił istnienie odpadów na należącej do skarżącej spółki działce. Fakt ten potwierdza dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy i nie przeczy temu sama spółka, której działalność polega właśnie na przyjmowaniu odpadów. Ze sporządzonej opinii biegłego wynika także jaki rodzaj odpadów został przez spółkę przyjęty. Otóż biegły ustalił, że spółka magazynuje m.in. odpady w postaci substancji o charakterze sypkim i pylistym, o możliwym do przypisania tej substancji kodzie odpadów 01 04 12 - odpady powstające przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin inne niż wymienione w 01 04 07 i 01 04 11 zaklasyfikowane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów, a analiza bezpośrednia pobranej próbki wykazała negatywne oddziaływanie analizowanej substancji P14 na stan jakości środowiska gruntowego ze względu na przekroczenia wartości dopuszczalnych benzyny. Biegły ocenił też, że ewentualne przedostanie się zanieczyszczeń (molibdenu) zawartych w pobranej próbce do wód lub do ziemi może wpłynąć negatywnie na stan jakości środowiska.

Powyższe ustalenia, w tym kwalifikacja badanych odpadów nie były sporne, w szczególności skarżąca spółka nie próbowała podważać wniosków wynikających z opinii instytutu. Stała jednak na stanowisku, że jest uprawniona do składowania powyższych odpadów na swoim terenie z uwagi na aktualne zezwolenie na przyjmowanie i odzysk odpadów.

Prawdą jest, że spółka posiadała niegdyś zezwolenie na zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne i ich przetwarzanie, wynikające z decyzji z dnia 5 października 2017 r. znak WOŚ.6233.51.2017, zmienionej decyzją z dnia 14 marca 2018 r. znak WOŚ.6233.10.2018 dopuszczającą wykorzystanie odpadów do utwardzenia powierzchni działki. Na wniosek samej skarżącej spółki, w dniu 12 marca 2019 r. organ I instancji wygasił powyższe zezwolenie w części dotyczącej zbierania odpadów. W dniu 20 lutego 2020 r. spółka złożyła wniosek o zmianę zezwolenia, jednakże z uwagi na niespełnienie wszystkich wymogów, wniosek ten pozostał bez rozpoznania, o czym strona została poinformowana w piśmie z dnia 7 stycznia 2021 r.

Analiza powyższych decyzji prowadzi do wniosku, że spółka posiadała zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie, a następnie wyłącznie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie to nigdy nie obejmowało jednak odpadów niebezpiecznych. Tymczasem z opinii instytutu wynika jednoznacznie, że wyniki przeprowadzonych badań wskazały na "toksyczność wszystkich badanych odpadów – od toksyczności ostrej do bardzo wysokiego ostrego zagrożenia" (str. 38 opinii). Wobec tego organy zasadnie uznały, że odpady znajdujące się na terenie spółki mają charakter odpadów niebezpiecznych w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o odpadach z uwagi na ekotoksyczność, właściwości drażniące oraz działanie toksyczne na narządy docelowe. Nawet jeżeli udzielone zezwolenia uznać za nadal obowiązujące, nie uprawniały one spółki do zbierania, czy przetwarzania odpadów, które zostały przez nią zgromadzone.

Nie mniej jednak, z uwagi na nowelizację ustawy o odpadach zawartą w ustawie z dnia 21 sierpnia 2018 r. zmiana ustawy o odpadach i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1592), na posiadacza odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, nałożono obowiązek, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., do złożenia wniosku o zmianę posiadanej decyzji (art. 14 ust. 1). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, samo złożenie wniosku nie uprawnia jednak wnioskodawcy do prowadzenia działalności związanej z odpadami, lecz wyłącznie uruchamia procedurę, która może doprowadzić do wydania nowej decyzji, bądź do wygaśnięcia dotychczasowego zezwolenia.

Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej, jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa. W przedmiotowej sprawie z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia. Złożony przez skarżącą spółkę wniosek nie spełniał bowiem wymagań ustawowych, przez co nie było możliwe wydanie decyzji zmieniającej, o której mowa w art. 14 ust. 7 cyt. ustawy, czego nie można utożsamiać z nierozpoznaniem wniosku, zarzuty skargi są zatem w tym zakresie bezpodstawne. Skarżąca spółka, jako podmiot od lat zajmujący się zbieraniem i przetwarzaniem odpadów z pewnością zdawała sobie sprawę, a przynajmniej powinna być świadoma, że w świetle art. 14 ust. 4 cyt. ustawy, złożenie wniosku, który nie spełniał ustawowych wymagań, skutkowało wygaśnięciem wydanych uprzednio zezwoleń.

Niezasadny jest zarzut naruszenia właściwości organów. W przedmiotowej sprawie autorem decyzji wydanej w I instancji był Prezydent Miasta Oświęcim, który był organem właściwym do wydania tego rozstrzygnięcia. Art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach stanowi bowiem, że z zastrzeżeniem art. 26a – który to przepis dotyczy niezwłocznego usunięcia odpadów – w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. Odpowiedź na pytanie, kto winien rozpatrywać wniosek skarżącej spółki o zmianę zezwolenia: Starosta Oświęcimski, czy Marszałek Województwa Małopolskiego w Krakowie, nie ma dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia.

Nie miał również racji autor skargi, który zarzucał, że w decyzji nie wskazano ilości odpadów, które miałyby zostać usunięte z terenu spółki. W decyzji nakazującej usunięcie odpadów organ nie ma obowiązku określenia dokładnej ilości odpadów, które adresat decyzji jest zobowiązany usunąć. Zgodnie z art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach, organ jest zobowiązany określić termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów oraz sposób ich usunięcia. Te elementy znalazły się natomiast w zaskarżonej decyzji, co świadczy o jej kompletności i wykonalności.

W skardze kwestionowano też wskazany przez organ sposób usunięcia odpadów. Zdaniem strony skarżącej organ jest niekonsekwentny, gdy z jednej strony nakazuje usunąć odpady z terenu spółki twierdząc, że odpady nie są odpowiednie do ich składowania na terenie byłego składowiska odpadów, a z drugiej strony dopuszcza przekazanie ich osobom fizycznym. Strona zdaje się w tym miejscu zapominać, że odpady nie mogą być przekazane jakiejkolwiek osobie fizycznej, lecz jak wskazano w pkt 3 decyzji: "dopuszcza się przekazanie odpadów osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016r. poz. 93). Powyższe uregulowanie zapewnia zatem, że sporne odpady zostaną przekazane tylko takim podmiotom lub osobom, które są do uprawnione do ich odbioru i przetworzenia.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.