Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 215/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 15 zzb
journal: Dz.U. 2023 poz 1327
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. sp. k. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 listopada 2023 r., nr SKO.SW/4101/156/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia w całości należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr

KF.65.47.DEC.2023.ZN, 3176/2020/DKWP odmówił stronie skarżącej K. sp. z o.o. sp. k. w K. umorzenia w całości należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w kwocie 10.901,77 zł z ustawowymi odsetkami w kwocie 820,47 zł.

Zdaniem organu, w sprawie nie wystąpiły przesłanki warunkujące możliwość umorzenia należności wynikających z rozliczenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID — 19.

W odwołaniu strona skarżąca wnosiła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazała, że zwróciła się do Grodzkiego Urzędu Pracy z wnioskiem o umorzenie kwoty 12.214,20 zł i prośbę swą motywowała trudną sytuacją finansową pocovidową. Urząd wielokrotnie przedłużał datę wydania decyzji co doprowadziło do sytuacji w której w okresie oczekiwania na wydanie decyzji ciężka sytuacja finansowa spółki pogłębiła się. Skarżąca podkreśliła, że urząd w uzasadnieniu powołał się na art. 15zzb ust. 18 ustawy o COVID-19, stwierdzając o niezgodności przeznaczenia, ale nie wziął pod uwagę, że mimo, iż środki nie zostały wykorzystane w całości na pracowników w pierwotnym wniosku, to mimo wszystko zostały wykorzystane na wynagrodzenia pracowników nie wskazanych we wniosku. W obecnym stanie sytuacja finansowa spólki jest w jeszcze gorszej sytuacji od czasu złożenia wniosku o umorzenie. Spółka wskazała, że posiada na dzień sporządzenia odwołania zaległości handlowe, zaległości z tytułu podatku i składek ZUS. Kwota zwrotu jest znacznym obciążeniem. Podniosła, że może i nie zamknęła prowadzenia działalności, ale obecna sytuacja spowoduje redukcję etatów, co przełoży się na wzrost bezrobocia oraz uszczuplenie budżetu Państwa z tytułu składek ZUS oraz podatku dochodowego od wynagrodzeń. W ocenie strony skarżącej wyżej wymienione argumenty stanowią ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Spółka wskazała, że chciałaby nadal utrzymać zatrudnienie na takim samym poziomie i jednocześnie odprowadzać do budżetu państwa należności składowo-podatkowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 7 listopada 2023 r. nr SKO.SW/4101/156/2023 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem Kolegium, organ I instancji - kierując się dyrektywami wynikającymi z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. - dokonał poprawnej analizy materiałów dotyczących sytuacji finansowo-ekonomicznej spółki. Słusznie też przyjął, że wniosek o umorzenie w całości jest bezzasadny. W sprawie nie występują bowiem nadzwyczajne czy losowe okoliczności, które pozwalałyby na umorzenie ww. należności.

SKO podkreśliło, że skoro skarżąca spółka wnioskowała o umorzenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników to powinna przedstawić argumenty i dowody, które przekonają organy orzekające w sprawie, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wywodzi uprawnienia do zastosowania ulgi ciąży na stronie. Skarżąca powinna więc podać okoliczności obrazujące całościowo jej sytuację finansową, które podlegają swobodnej ocenie organów na podstawie art. 80 k.p.a. Po stronie organów administracyjnych nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania z urzędu dowodów w zakresie wykazania przez stronę warunków przyznania wnioskowanej ulgi.

Kolegium podkreśliło, że strona skarżąca pomimo znajomości treści decyzji organu I instancji, nie dołączyła do odwołania nowych dokumentów, które świadczyłyby o pogorszeniu jej sytuacji finansowej w stosunku do tego, co zostało wskazane we wniosku. Strona nie wykazała więc dodatkowej inicjatywy dowodowej zmierzającej do obalenia twierdzeń organu I instancji zawartych w decyzji i udowodnienia swojej trudnej sytuacji finansowej. W szczególności nie przedstawiła dowodów, że aktualnie ma zaległości z tytułu podatku i składek ZUS, a także zaległości wobec kontrahentów. Dlatego też ww. twierdzenia pozostają gołosłowne i nie podważają one dotychczasowych ustaleń faktycznych opartych na materiałach dowodowych zgromadzonych w aktach sprawy.

Faktem bezspornym jest to, jak podniosło SKO, że skarżąca spółka otrzymała od Prezydenta Miasta Krakowa dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w wysokości 44.093,94 zł, ale w rzeczywistości poniosła niższe koszty wynagrodzenia pracowników zgłoszonych do dofinansowania w pierwotnym wniosku. Różnica wynosi 10.901,77 zł. Dyrektor GUP w Krakowie działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa na podstawie art. 15zzb ust. 15 ustawy COVID-19 wezwał skarżącą spółkę do zwrotu nadwyżki dofinansowania w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie złożyła ona wniosek o umorzenie należności.

Kolegium wskazało na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i wyjaśniło, że umorzenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników wypłaconych z GUP w Krakowie jest wyjątkiem podlegającym ścisłej interpretacji. Zachodzić może wyłącznie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja finansowa uniemożliwia wywiązanie się z obowiązku zwrotu dofinansowania.

SKO podkreśliło, że organ I instancji zgodnie z art. 15zzb ust. 18 ustawy COVID-19, wystąpił o opinię do wojewody małopolskiego, który w piśmie z dnia 7 czerwca 2023 r. wydał negatywną opinię w sprawie umorzenia spółce należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w kwocie 10.901,77 zł. Trafnie również organ I instancji wyjaśnił w swojej decyzji, że w przypadku kiedy opinia wojewody jest negatywna starosta (w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa) nie może udzielić ulgi na wniosek zobowiązanego.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowo wyjaśniono w sprawie całokształt okoliczności stanu faktycznego, które dotyczą kondycji finansowej spółki. Należycie ustalono też czy w sprawie występuje "ważny interes zobowiązanego" oraz czy występuje "ważny interes publiczny" w umorzeniu przedmiotowej należności.

W aktach sprawy znajdują się dokumenty, które obrazują sytuację finansową spółki w okresie od 2019 r. do 2021 r. W ww. okresie uzyskiwała ona ze swojej działalności zyski, które znacznie przekraczają kwotę, którą ma zwrócić do GUP w Krakowie. Zysk netto za 2019 r. wynosi 127.615,14 zł. Zysk netto za 2020 r. wynosi 269.694,85 zł. Zysk netto za 2021 r. wynosi 267.312,74 zł. Zestawiając zyski strony rok do roku w ww. okresie można stwierdzić, że jej sytuacja finansowa poprawiała się i od 2020 r. stabilizowała się. Należy też zauważyć, że epidemia koronawirusa nie spowodowała spadku zysków firmy, gdyż w 2020 r. i 2021 r. dochody były wyższe niż w roku poprzedzającym ogłoszeniem epidemii, tj. w 2019 r. Przy sumarycznym ujęciu wyniku netto za lata 2019-2021 wynoszącym 664.622,73 zł i stracie spółki z 2022 r. w wysokości 64.806,64 zł, daje to zysk w wysokości 599.816,09 zł. W związku z powyższym, kondycja ekonomiczno-finansowa strony skarżącej w okresie 2019-2022 była dobra. Przy osiąganych wynikach na ww. poziomie spłata zobowiązania wobec Skarbu Państwa w wysokości 10.901,77 zł z tytułu zwrotu dofinansowania nie będzie miała, w opinii SKO, istotnego wpływu na płynność oraz nie naruszy struktury majątkowej spółki, ponieważ stanowi 1,82% zysku wypracowanego przez ww. na przestrzeni lat 2019-2022. Poza tym na dzień złożenia wniosku do GUP w Krakowie, nie utraciła ona możliwości zarobkowania, nadal prowadziła działalność gospodarczą, nie miała zaległości wobec ZUS i Urzędu Skarbowego oraz terminowo spłacała zobowiązania wobec kontrahentów. Skarżąca nie udokumentowała pogorszenia się jej sytuacji finansowej w stosunku do stanu jaki istniał w dacie złożenia wniosku, tj. 14 listopada 2022 r. Jak wynika z odwołania, spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą i nie zamierza jej zakończyć. Zdaniem Kolegium w tej sytuacji konieczność zwrotu przedmiotowej należności nie zachwieje jej działalnością.

Organ podkreślił także, że strona otrzymała pomoc finansową w związku z epidemią koronawirusa nie tylko z GUP w Krakowie, ale także z ZUS oraz Polskiego Funduszu Rozwoju.

W związku z powyższym w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w omawianej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które można byłoby określić jako "ważny interes zobowiązanego", ani też nie zaistniała przesłanka "interesu publicznego".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a także naruszenie zasady swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, poprzez uznanie, że nie spełnia ona przesłanek do skorzystania z ulgi poprzez umorzenie całości albo w części należności z tytułu zwrotu części dofinansowanie na podstawie art. 15zzb ust. 17 pkt 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, podczas gdy ze wskazywanych przez nią okoliczności wynika, że pozostała część środków mająca podlegać zwrotowi została wydatkowana na innych pracowników, nie ujętych we wniosku o dofinansowanie, co niewątpliwie stanowi względy uzasadnione gospodarczo i społecznie w myśl art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 zm.) dalej - p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa odmawiają stronie skarżącej umorzenia w całości należności z tytułu zwrotu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w kwocie 10.901,77 zł z ustawowymi odsetkami w kwocie 820,47 zł.

Wyjaśnić należy na wstępie, że spór w niniejszej sprawie nie koncentruje się na tym, czy strona wykorzystała przyznane jej na podstawie umowy środki niezgodnie z przeznaczeniem, czy też spożytkowała je na realizację celu na który je otrzymała lub też czy pobrała tę należność w nadmiernej wysokości. Istota sporu sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy, mając na uwadze przepisy prawa oraz zgromadzony materiał dowodowy, prawidłowo organ odmówił skarżącej spółce umorzenia ww. należności, czy też, rozważając tę kwestię, naruszył prawo.

Nadmienić przy tym należy, że stanowisko organu poprzedzone było prawidłowym zastosowaniem art. 15zzb ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1327) – dalej ustawa i uzyskaniem od Wojewody Małopolskiego opinii o udzielnie stronie skarżącej ulgi w spłacie należności.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ww. ustawy.

Zgodnie z art. 15zzb ust. 14 ustawy, w przypadku wykorzystania dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania dofinansowania nienależnie lub w nadmiernej wysokości przedsiębiorca zwraca dofinansowanie w całości lub tę część dofinansowania, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości. W takim przypadku starosta z urzędu albo na wniosek przedsiębiorcy może: 1) umorzyć w całości albo w części należności z tytułu zwrotu części dofinansowania; 2) odroczyć terminy spłaty należności z tytułu zwrotu części dofinansowania; 3) rozłożyć na raty spłatę należności z tytułu zwrotu części dofinansowania (art. 15zzb ust. 17).

W myśl art. 15zzb ust. 19 ustawy, do spraw, o których mowa w ust. 17, stosuje się odpowiednio przepisy art. 64 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o finansach publicznych, właściwy organ może umorzyć w całości należności w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym.

Postępowanie o udzielenie ulg uregulowane w ww. przepisie ustawy o finansach publicznych jest oparte na uznaniu administracyjnym, na co wskazuje wprowadzony do treści tego przepisu zwrot "organ może". Oznacza to, że organ ma obowiązek zbadania i oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi oraz istniejących między nimi wzajemnych relacji. Uznaniowy charakter decyzji w sprawie zastosowania ulgi wyraża się w tym, iż organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia, może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanek umorzenia uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Oznacza to, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale powinien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z treści artykułów 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie powinno zaś odpowiadać wymogom art. 107 k.p.a. tak, aby strona mogła mieć pewność, a sąd mógł ocenić, że wszystkie podniesione przez nią okoliczności zostały wzięte pod uwagę i poddane ocenie w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów. W szczególności w uzasadnieniu decyzji negatywnej dla wnioskującego powinno znaleźć się szczegółowe omówienie kwestii istnienia lub nieistnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie ulgi. Do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia, dochodzi w tego rodzaju sprawach dopiero po ustaleniu zaistnienia jednej lub obu z wymienionych w przepisach prawa przesłanek. W sytuacji, gdy żadna z tych przesłanek nie zostanie spełniona, organ nie ma możliwości wyboru konsekwencji prawnych i bezwzględnie zobowiązany jest odmówić przyznania tego rodzaju ulgi. Sądowa kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona do zbadania, czy organ w pełni wyjaśnił całokształt okoliczności stanu faktycznego i czy przy wydaniu decyzji nie doszło do przekroczenia przez organ granic swobodnego uznania.

Przy ustalaniu przesłanki ważnego interesu zobowiązanego konieczne jest ustalenie sytuacji materialnej strony, w tym ewentualnie szczególnych okoliczności wpływających na tę sytuację. Zarazem jednak interes ten musi być na tyle istotny, że jego pominięcie skutkowałoby wyraźne dostrzegalnymi, negatywnymi konsekwencjami dla strony. Z kolei, jak wskazywane jest to w doktrynie odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (zob. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255).

Zdaniem Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, organy obu instancji prawidłowo uznały, że brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki o umorzenie ww. należności. W sprawie nie wystąpiła bowiem przesłanka ważnego interesu zobowiązanego ani interesu publicznego.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, organ ustalił sytuację finansową strony skarżącej w okresie 2019 r. - 2021 r., przenalizował zyski w poszczególnych latach (w tym stratę w 2022 r.), słusznie wywodząc z tego, że przy osiąganych wynikach firmy, spłata zobowiązania w wysokości 10.901,77 zł z tytułu zwrotu dofinansowania nie będzie miała istotnego wpływu na płynność finansową spółki oraz nie naruszy jej struktury majątkowej, ponieważ stanowi 1,82% zysku wypracowanego na przestrzeni lat 2019-2022. Zasadnie zauważył on również, że epidemia koronawirusa nie spowodowała spadku zysków firmy, bowiem w 2020 r. i 2021 r. dochody były wyższe niż w roku poprzedzającym ogłoszenie epidemii, tj. w 2019 r. Nadto nie można pominąć, że na dzień złożenia wniosku, spółka nie utraciła możliwości zarobkowania, nadal prowadziła działalność gospodarczą, nie miała zaległości wobec ZUS i Urzędu Skarbowego oraz terminowo spłacała zobowiązania wobec kontrahentów. Prawidłowo organ wskazał także, że środki, których umorzenia domaga się skarżąca stanowią środki publiczne, podlegające szczególnym rygorom wydatkowania i rozliczania. Jeżeli zatem środki te nie zostały przez stronę przeznaczone na sfinansowanie celu, na który zostały one jej udzielone, to niewątpliwie powstaje konieczność ich zwrotu. Umorzenie skutkowałoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem strony skarżącej wobec innych uczestników obrotu gospodarczego.

W konsekwencji powyższego, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Mając bowiem na uwadze zasady ogólne wyrażone w dziale I rozdział 2 k.p.a. wyjaśnić należy, że wprawdzie co do zasady gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej, który powinien je prowadzić zgodnie z zasadą oficjalności, to jednak strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, a w szczególności ma prawo inicjatywy dowodowej, z którego powinna korzystać, chcąc wykazać zasadność podnoszonych przez siebie wniosków i twierdzeń, a tym samym uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych organowi środków dowodowych. Strona nie jest zatem zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Jeśli organ administracji publicznej dokonał ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie wszystkich wskazanych przez wnioskodawcę dowodów, a strona kwestionuje te dowody i ustalenia, przeciwdowód może być przeprowadzony z jej inicjatywy. Organ nie ma natomiast obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony (por. np. wyrok NSA z 10 grudnia 2009 r., II OSK 1933/08).

Pomimo wspominanej wyżej inicjatywy dowodowej, strona skarżąca nie przedłożyła na etapie całego postępowania żadnych nowych dokumentów, które świadczyłyby o pogorszeniu jej sytuacji finansowej w stosunku do stanu jaki istniał w dacie złożenia wniosku. Owszem do skargi spółka przedłożyła wezwania do zapłaty z dnia 25 października 2023 r., 22 listopada 2023 r., 6 grudnia 2023 r oraz notę z dnia 6 grudnia 2023 r., jednakże dokumenty te, w odniesieniu do całokształtu stanu faktycznego i prawnego, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do umorzenia przedmiotowej należności, na co słusznie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę. Zauważyć też należy, że skarżąca nie wniosła o dopuszczenie dowodów z ww. dokumentów, a ponadto większość z nich została wystawiona po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Reasumując, postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a dokonane ustalenia organu są spójne i logiczne i nie wykraczają poza zakres swobodnej oceny dowodów. Tym samym należy stwierdzić, że zasadnie organ uznał, że w sprawie nie było podstaw do umorzenia przedmiotowych należności wraz z odsetkami.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.