Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 12/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1 i 3 art. 5 ust. 1 i 2 art. 7 art. 13 art. 14 art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 art. 200 art. 286
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w O. w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Rektora Politechniki [...] w O. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 30 kwietnia 2010 r. w terminie 30 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego. 2) zasądza od Rektora Politechniki [...] w O. na rzecz skarżącego W. M. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W. M., pismem z dnia 30 kwietnia 2010 r., zaadresowanym do Politechniki Opolskiej, wyjaśnił, że przesłał wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wypełniony na formularzu udostępnionym na stronie internetowej BIP Politechniki Opolskiej. Dodał, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został jednocześnie przesłany drogą informatyczną na adres wskazany na stronie internetowej: [...].

We wniosku wysłanym dnia 30 kwietnia 2010 r. W. M., na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji związanej z organizacją konferencji naukowo-technicznej nt. "Czy tanie ciepło dla Opola"?, która odbyła się 23 marca 2010 r., w Auli Politechniki Opolskiej, w zakresie:

- pełnej i kompletnej informacji o tym, kto był organizatorem i współorganizatorem konferencji,

- pełnej i kompletnej informacji, co do sposobu finansowania konferencji, źródeł finansowania oraz wysokości środków otrzymywanych na cele organizacji konferencji,

- pełnej i kompletnej informacji, kto był inicjatorem przeprowadzenia konferencji,

- pełnej i kompletnej informacji o osobach będących prelegentami na konferencji oraz sposobie wyboru i doboru tych prelegentów,

- pełnej i kompletnej informacji o materiałach przekazanych przez prelegentów Politechniki Opolskiej,

- pełnej i kompletnej informacji o osobach wchodzących w skład komitetu patronującego, komitetu naukowego oraz komitetu naukowego oraz komitetu organizacyjnego konferencji,

- pełnej i kompletnej informacji o podmiotach, które objęły patronat medialny nad konferencją,

- umów zawieranych przez Politechnikę Opolską, w związku z organizacją konferencji.

A także pełnej i kompletnej informacji o przychodach uzyskiwanych w latach 2008 – 2010 przez Politechnikę Opolską od A S.A. (wcześniej B S.A.) wraz z wyszczególnieniem w związku, z jakimi czynnościami (tytułami) uzyskiwano te przychody.

Równocześnie we wniosku wskazano formę udostępnienia informacji: kserokopia lub skan dokumentów oraz sposób ich otrzymania: pocztą lub pocztą elektroniczną. Wnioskodawca zgodził się na przetwarzanie jego danych osobowych stosownie do wymogów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883 ze zm.).

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek oraz w wyniku przeprowadzonych konsultacji, pismem z dnia 12 maja 2010 r. radca prawny A. T., powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez Politechnikę Opolską poinformował, że żądane w treści wniosku informacje nie mają cech informacji publicznej, w rozumieniu przepisu art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, podał, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władzy publicznej, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jednocześnie wyjaśnił, że grzecznościowo informuje wnioskodawcę, iż organizatorem Konferencji w dniu 23 marca 2010 r. "Czy tanie ciepło dla Opola"? było C, zaś Politechnika Opolska, jako współorganizator konferencji, nie wydała żadnych środków publicznych, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.).

W. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Rektora Politechniki Opolskiej podnosząc, że Rektor nie chce wydać w sprawie decyzji odmownej, zaś doręczone mu pismo z dnia 12 maja 2010 r. nie jest decyzją wymaganą przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Według skarżącego Rektor, pomimo złożonego wniosku nie udostępnił żądanych informacji, ani też nie wydał formalnej tj. zgodnej z prawem decyzji o odmowie ich wydania. Z tego powodu organ pozostaje w bezczynności, gdyż mimo upływu stosownych terminów, ani nie przekazał żądanej informacji w drodze czynności materialno-technicznej, ani też nie odmówił jej udostępnienia formie decyzji. Nie zgodził się, iż właściwą reakcją na jego wniosek było pismo podpisane przez pełnomocnika, jakoby opisana przy wniosku z dnia 30 kwietnia 2010 r. informacja, nie miała charakteru informacji publicznej. Skarżący zauważył, iż wysoce wątpliwa jest ewentualna możliwość wyręczenia podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym. Przyznał, że udzielenie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, niemniej jednak jako czynność mająca charakter administracyjnoprawny wydaje się być czynnością zastrzeżoną jedynie na rzecz podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, tj. w tym przypadku Rektora Politechniki Opolskiej. W dalszym ciągu skarżący wywodził, powołując się na przedstawione w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, że wnioskowana przez niego informacja spełnia kryteria do uznania jej za informację publiczną pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Złożenie wniosku było konieczne, bowiem zgodnie z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, objęta wnioskiem informacja nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej Politechniki Opolskiej. W końcowej części swojego pisma skarżący podniósł, że zostały spełnione przesłanki pozwalające na wniesienie skargi bezpośrednio do sądu, bez konieczności uprzedniego wezwania Rektora Politechniki Opolskiej do usunięcia naruszenia prawa, na poparcie swojego stanowiska cytując orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki Opolskiej wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej, stąd brak było podstaw do wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia. O dokonanej kwalifikacji organ zobowiązany jest jedynie poinformować stronę z zachowaniem formy pisemnej. Argumentował, że prawidłowość podjętych przez niego działań znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sadów administracyjnych oraz doktrynie przedmiotu.

Organ wywodził, że informacja publiczna, jaką dysponuje Uczelnia, mogą stanowić wyłącznie dane i dokumenty związane z prowadzonymi przez właściwe organy postępowaniami administracyjnymi, w szczególności w indywidualnych sprawach studentów, jako uczestników zakładu administracyjnego w zakresie rekrutacji, nadawania stopni i tytułów zawodowych oraz naukowych, ustalania prawa do świadczeń pomocy materialnej, prowadzenia postępowań z zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej. Podkreślając, że wyłącznie w tym zakresie będziemy mieć doczynienia z wykonywaniem władzy publicznej, łączącym się z możliwością władczego kształtowania sytuacji jednostki, tj. działania w takim obszarze, w którym może dojść do naruszenia prawa i wolności jednostki ze strony władzy publicznej.

Reasumując, Rektor Politechniki Opolskiej stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 30 kwietnia 2010 r., nie dotyczył udzielenia informacji publicznej w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Jednocześnie organ zgodził się z poglądem, że gdyby żądany zakres informacji stanowił informację publiczną, wówczas organ chcąc odmówić jej udzielenia byłby zobligowany do wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Jednakże skoro wniosek nie dotyczył informacji publicznej, nie może być mowy o bezczynności organu.

W piśmie procesowym z dnia 20 sierpnia 20010 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko i ponowił zarzuty przedstawione w skardze. Podkreślając, że Rektor Politechniki Opolskiej w sposób nieuprawniony przedstawił zawężające rozumienie pojęcia informacji publicznej. Zaakcentował, że ustawa o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Dodając, że konieczność szerokiego ujmowania pojęcia "informacja publiczna" wynika także wprost z orzecznictwa sądów administracyjnych. Ponownie nie zgodził się z możliwością realizowania przez Rektora Politechniki Opolskiej obowiązków nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności wniesienia niniejszej skargi, Sąd nie stwierdził przeszkody w merytorycznej jej ocenie, w postaci braku wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W tym względzie skład orzekający podziela argumenty podniesione w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, na które powołał się skarżący. Sąd ten wyjaśnił, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do problematyki z tego zakresu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Poza tym w rozpatrywanym przypadku nie może mieć zastosowania art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten jak wynika z jego literalnego brzmienia odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynność w zakresie wydawania aktów. Niezależnie od tego, wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej, bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uzasadnia cel, jaki realizuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwana dalej ustawą, poprzez jak najszybsze rozpatrzenie wniosku. W myśl tej ustawy zasadą jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa. Z treści art. 21 powołanej ustawy wynika, iż wolą prawodawcy jest odformalizowanie tego postępowania. Z tego też powodu ustawodawca zakreślił krótkie terminy przekazania i rozpatrzenia skargi, nie stawiając ponadto dodatkowych warunków do jej wniesienia.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej samej ustawy według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 P.p.s.a.

W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu.

Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie przywołanej wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. W wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się K.p.a. I tak reguluje ona udostępnienie informacji publicznej (art. 7, 13 i 14 ustawy), jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy, czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059.02, Lex nr 77178, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, Lex nr 322803). Z powołanych uregulowań wynika, iż z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, udostępniona informacja nie odpowiada treści zawartego we wniosku żądania lub organ odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej. Z drugiej strony, aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 ustawy, na wniosek. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

W zakresie dostępu do informacji publicznej sądy administracyjne powołane są do orzekania w sprawach ze skarg na decyzje i na bezczynność tylko o tyle, o ile żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. Obecny skład orzekający opowiada się za stanowiskiem, wedle którego w przeciwnym wypadku skargi podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w dostępnych w bazie internetowej postanowieniach z dnia 15 maja 2002 r., sygn. akt II SA 943/02, z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt II SAB/Po 80/02, jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dostępnym w bazie internetowej postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SAB 4/04 i z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 700/09 oraz Małgorzata Jaśkowska w: Dostęp do informacji publicznych - zagadnienia wybrane - Warszawa 2002 r.). Zresztą decyzje w tym zakresie mogą być wydawane tylko wówczas, gdy ich przedmiotem jest informacja publiczna (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 2867/02, Wokanda 2003 r., nr 6, str. 33 i z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, Monitor Prawniczy 2003 r., nr 5, str.195).

W myśl art. 4 ust. 1 i 3 omawianej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej (pkt 1) i podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (pkt 5), będące w posiadaniu takich informacji.

Analiza przywołanych norm prowadzi do konkluzji o właściwości w tych sprawach podmiotu, który informację wytworzył, bądź dysponuje żądanymi danymi, o ile należy ona do materii informacji publicznej, a podmiot ten wykonuje zadania publiczne, bądź został wskazany w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jako zobowiązany do udzielenia takich informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1931/04 i postanowienie z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 928/05, Lex nr 167166 - dostępne również w internecie Centralna Baza Orzeczeń).

Odnosząc te przepisy do stanu faktycznego sprawy, wskazać należy, iż Politechnika Opolska jest uczelnią publiczną utworzoną na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 maja 1966 r. w sprawie utworzenia Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Opolu ( Dz. U. Nr 21, poz. 135), zmiana nazwy tej uczelni nastąpiła na mocy ustawy z dnia 4 lipca 1996 r. o zmianie nazw niektórych szkół inżynierskich (Dz. U. Nr 100, poz. 463). Tym samym szkoła ta stanowi integralną część narodowego systemu edukacji i nauki. Organy tej uczelni wykonują władztwo administracyjne na zasadzie i w granicach określonych ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, iż organy tej uczelni wykonują zadania publiczne oraz dysponują majątkiem publicznym (por. art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej).

Jednocześnie wskazać przyjdzie, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu omawianej ustawy. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197).

Prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (lit. a - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających; lit. b - stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; lit. c - treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; lit. d - informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno - techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna. W tym zakresie ustawa wskazuje w przepisie art. 16 ust. 2, że do decyzji wydanych w procesie normowanym jej przepisami stosuje się przepisy postępowania administracyjnego, poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie, dotyczącymi obligatoryjnych elementów uzasadnienia i terminu rozpoznania odwołania. Jednocześnie wskazać należy, że w doktrynie prawa i w judykaturze utrwalony jest pogląd, że o tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją, nie przesądza jego nazwa czy forma, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu powołanego do załatwienia sprawy (por. wyrok SN z dnia 18 października 1985 r., sygn. akt II CR 320/85, OSNCP 1986, Nr 10, poz. 158). Elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna, określa art. 107 § 1 K.p.a.

W rozpatrywanej sprawie, pisma organu z dnia 12 maja 2010 r., zawierającego informację o niemożliwości udzielenia skarżącemu wnioskowanych dokumentów nie można uznać za rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną, gdyż nie posiada ono formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a. Do takich elementów zaliczyć należy oznaczenie organu administracji państwowej wydającego decyzję (na pewno nie może nim być radca prawny, powołujący się na pełnomocnictwo procesowe udzielone przez Politechnikę Opolską), wskazanie adresata decyzji, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji, jak również pouczenia o przysługującym stronie środku odwoławczym i terminie oraz trybie jego wniesienia. Jak również nie można uznać tego pisma za zawiadomienie podające żądaną informację publiczną, bowiem jego treść nie odnosi się do wszystkich, szczegółowych pytań zadanych przez wnioskodawcę. Równocześnie w piśmie z 12 maja 2010 r., nie określono, które konkretnie podniesione przez stronę zagadnienia nie stanowią informacji publicznej, ogólnikowo stwierdzając, że takiego charakteru nie mogą mieć dane dotyczące konferencji, która odbyła się w dniu 23 marca 2010 r. w siedzibie Politechniki Opolskiej, a zorganizowanej przez C. Przy czym Rektor przyznał, że Uczelnia była współorganizatorem tego spotkania, nie ustosunkował się jednak do wniosku z 30 kwietnia 2010 r. w kwestii związanej z finansowaniem konferencji i poniesienia przez Politechnikę Opolską kosztów w tym przedsięwzięciu, oraz nie udzielił odpowiedzi na pytania z zakresu organizacji konferencji pod kątem merytorycznym (naukowym). W piśmie z 12 maja 2010 r. nie odniesiono się także do kwestii związanych ze sprawami finansowymi Politechniki Opolskiej (danych o przychodach uzyskiwanych w latach 2008 do 2010).

Powtórzyć przyjdzie, że szkoły wyższe realizują zadania publiczne i dysponują funduszami publicznymi i są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej na podstawie przedmiotowej ustawy. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy wprowadził kategorię majątku publicznego, natomiast w nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że jest to majątek, który niezależnie od charakteru podmiotu będącego właścicielem – zostaje przeznaczony do użytku publicznego w zakresie pełnego lub ograniczonego korzystania (również odpłatnego), uregulowanego także lub wyłącznie prawem administracyjnym (A. Błaś, J. Boć, Prawo administracyjne, Wrocław 1998 r., str. 256). Informacje na temat majątku publicznego powinny obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem (zob. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz praktyczny, Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2008, str. 66). W tym miejscu dodać warto, że wbrew stanowisku organu, informacją publiczną jest także treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (tak w wyroku WSA w Poznaniu z 8 lipca 2008 r IV SA/Po 224/06 niepubl.)

Analizując pod takim kątem okoliczności niniejszej sprawy zaaprobować należy stanowisko skarżącego, o braku reakcji Rektora Politechniki Opolskiej na jego żądanie udostępnienia danych związanych z funkcjonowaniem tej szkoły wyższej jak i o źródłach finansowania tej placówki. Z tego też powodu można uznać, że organ zobowiązany do udostępnienia informacji w trybie omawianej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej dopuścił się bezczynności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie przesądzając w jakikolwiek sposób o zasadności wniosku skarżącego uznał, iż wskazane jest zobowiązanie właściwego organu administracji publicznej do jego rozpatrzenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia temu organowi akt administracyjnych, bowiem bezczynność tego organu jest oczywista. Obowiązkiem organu będzie rozpoznanie tego wniosku zgodnie z wyżej wskazanymi regułami, przy czym w razie ewentualnego jego uwzględnienia organ będzie miał na uwadze, że jest to możliwe jedynie do granic kolizji z innymi przepisami szczególnymi.

W takim stanie sprawy, na podstawie art. 149 w związku z art. 286 oraz art. 200 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.