Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 31/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31 zo ust. 2 i ust. 4 i art. 31 zq ust. 3 oraz art. 15zzzzzn2
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 listopada 2022 r., nr 350000/71/804565/RDZ-3 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 roku 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącego M.R. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. R. jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) z dnia 14 listopada 2022 r. nr 350000/71/804565/2022/RDZ-3 odmawiająca przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych za miesiąc maj 2020 r.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skarżący złożył do ZUS wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiące marzec, kwiecień oraz maj 2020 r. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2020 r., ZUS odmówił prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za maj 2020 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że powodem decyzji odmownej jest fakt nie złożenia przez skarżącego w obwiązującym terminie, tj. do dnia 30 czerwca 2020 r. deklaracji rozliczeniowej oraz raportów miesięcznych za miesiąc maj 2020 r. Dokumenty zostały złożone w dniu 1 lipca 2020 r. (po ustawowym terminie). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ZUS decyzją z dnia 5 października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 21 sierpnia 2020 r.

Rozpoznając skargę na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., (sygn. akt: I SA/Rz 780/21) uchylił powyższe decyzje i przekazał organowi rentowemu sprawę do ponownego rozpoznania.

Sąd wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ, w pierwszej kolejności odniesie się do twierdzeń skarżącego o złożeniu przez niego deklaracji za maj 2020 r., nie jak twierdzi organ 1 lipca 2020 r., kiedy to miała jego deklaracja miała zostać przetworzona przez ZUS, a 30 czerwca 2020 r. Następnie zaś, stwierdzając ewentualnie niespełnienie przez skarżącego przesłanki uwzględnienia jego wniosku, związanej z nieprzedłożeniem deklaracji, zawiadomi go o tym, zgodnie z art. 79a k.p.a., umożliwiając mu uzupełnienie tego rodzaju braków. Rozstrzygając zaś sprawę, zgodnie z przepisami art. 31 zo ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej: ustawa COVID-19) i art. 31 zq ust. 3 ustawy COVID-19, uwzględni charakter warunku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zwolnienie, jaki stanowi złożenie deklaracji w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r., z uwzględnieniem wniosków płynących z regulacji art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

ZUS pismem z dnia 22 sierpnia 2022 r. wyznaczył termin na złożenie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu na złożenie dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. Skarżący złożył taki wniosek uzasadniając, że niezłożenie dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. miało związek z zaistniałym stanem epidemii.

Dnia 14 listopada 2022 r. ZUS wydał decyzję odmowną. Organ dokonał badania faktycznej daty złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. W jego ocenie z potwierdzenia z systemu Płatnik wynika, że dokumenty nadane zostały dnia 1 lipca 2020 r. Odnosząc się do przyczyn mających usprawiedliwić opóźnienie w złożeniu dokumentów organ wskazał, że skarżący jedynie bardzo ogólnie wskazał na trwającą epidemię. Nie wskazał na konkretne przeszkody i zdarzenia, które uniemożliwiły złożenie dokumentów w terminie. Organ zaznaczył przy tym, że przekazywanie dokumentów odbywało się drogą elektroniczną.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:

a) art. 31zq ust. 1 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie przedłożył dokumentacji rozliczeniowej należnej za miesiąc maj 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r., co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia skarżącego prawa do zwolnienia z opłacania składek za miesiąc maj 2020 r.,

2) naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia słusznego interesu strony skarżącej,

b) art. 58 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie błędne przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu przedłożenia dokumentacji rozliczeniowej za miesiąc maj 2020 r. nastąpiło bez jego winy, co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia słusznego interesu strony skarżącej,

c) art. 79a § 1 k.p.a. w związku z art. 10 § 1, art. 8 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowania skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również nie wskazanie skarżącemu przesłanek, które nie zostały przez niego spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że o zachowaniu terminu do złożenia dokumentacji rozliczeniowej nie decyduje data wpływu dokumentów do ZUS, lecz data ich wprowadzenia i przesłania do organu rentowego za pomocą systemu elektronicznego Płatnik. Wobec tego, skoro dokumenty zostały wprowadzone do programu Płatnik i wygenerowane w dniu 30 czerwca 2020 r., to należy uznać, że skarżący terminowo przedłożył dokumentację rozliczeniową za miesiąc maj 2020 r. Na etapie przetworzenia deklaracji skarżący nie miał już fizycznej możliwości wydrukowania potwierdzenia przesłania dokumentacji. System Płatnik takiej możliwości skarżącemu nie zapewnia, z czego organ rentowy zdawał sobie sprawę, a mimo tego żądał od skarżącego przedłożenia stosownego potwierdzenia.

Jeżeli zaś chodzi o uprawdopodobnienie braku zawinienia w uchybieniu terminowi to nawet samo podejrzenie zarażeniem wirusem SARS-CoV-2 można rozpatrywać w kategoriach siły wyższej, na którą osoba nie ma wpływu i nie mogła jej zapobiec, gdyż ze względu na wysoce zakaźny charakter tego wirusa i stosunkowo długi okres jego inkubacji, często nie jest możliwe zapobieżenie zachorowaniu i wcześniejsze wyeliminowanie wątpliwości co do zakażenia, niż po pojawieniu się konkretnych objawów.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi jest niedopuszczalne i skarga powinna podlegać odrzuceniu.

Tryb postępowania ZUS w sprawie dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej w związku z wnioskiem strony o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne regulowany jest ustawą COVID-19, i ustawą z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2022 r., poz.1009 z późn.zm. - dalej określana jako u.s.u.s. jako przepisami szczególnymi i w zakresie nieuregulowanym w przepisach wyżej powołanych ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. - dalej określana jako k.p.a.). Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że do postępowania w sprawach zwolnienia z opłacania składek zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. ze wskazaniem na przepis art. 31zt ustawy COVID-19 (obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek, o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek) oraz art. 180 k.p.a. i art.123 u.s.u.s. Przepisy te stanowią, że w sprawach ubezpieczeniowych przepisy k.p.a. stosuje się w zakresie nieuregulowanym przepisami szczególnymi. W przedmiotowej sprawie w związku z uchyleniem decyzji ZUS obu instancji toczy się postępowanie administracyjne przed pierwszą instancją w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacania składek za miesiąc maj 2020 r. W sprawie zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. z uwzględnieniem przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 dotyczącego przywrócenia terminu do dokonania, określonej czynności oraz z zastosowaniem uregulowań szczególnych tj. przepisu art. 83b u.s.u.s., który jako przepis szczególny stosuje się w pierwszej kolejności. Zatem odmowa przywrócenia terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej za miesiąc maj 2020 r. następuje w drodze postanowienia, na które zgodnie z przepisem art. 83b ust. 2 u.s.u.s. zażalenie nie przysługuje, gdyż jest to, postanowienie wydane w toku postępowania sprawy o zwolnienie z opłacania składek, nie kończące tego postepowania. Strona może podważać, to postanowienie przy zaskarżaniu decyzji dotyczącej zwolnienia z opłacania składek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a zatem skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niezasadny jest wniosek organu o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia był wniosek o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. Wniosek taki może być złożony niezależnie od tego, czy będzie się toczyło albo toczy się (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie) jakieś postepowanie związane z dokumentami co do złożenia których strona zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu. Oznacza to, że wydane w ramach tego postępowania rozstrzygnięcie jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie w sprawie. Sprawie rozumianej jako dotyczącej przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych.

Nie ma tutaj w ocenie Sądu zastosowania przepis art. 83b ust. 2 u.s.u.s. Nie ulega przy tym wątpliwości, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych za dany okres rozliczeniowy a postępowaniem dotyczącym zwolnienia z opłacania składek za ten okres istnieje związek i wynik tego pierwszego postępowania ma wpływ na decyzję w przedmiocie zwolnienia. Niemniej jednak nie oznacza to, że rozstrzygnięcie zapadłe w tym pierwszym postępowaniu jest wydane w trakcie postępowania dotyczącego zwolnienia. Przykładowo można tutaj wskazać na sytuację, w której strona nie występuje o zwolnienie z opłacania składek, a jedynie wnioskuje o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych. W takiej sytuacji niewątpliwie rozstrzygnięcie zapadłe w ramach postępowania dotyczącego przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności byłoby kończącym postępowanie w sprawie. Nie ma tutaj podstawy do tego aby w zależności od tego kiedy został złożony wniosek o przywrócenie terminu (przed czy w trakcie innego postępowania) różnie oceniać rozstrzygnięcie zapadłe w ramach tego postępowania. Oczywiście jeszcze inaczej sytuacja mogłaby się przedstawiać, gdyby strona nie zaskarżyła decyzji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych, a organ wydałby decyzję odmawiającą zwolnienia z opłacania składek za okres, co do którego strona zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych. W takim przypadku w ramach postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego odmowy zwolnienia z opłacania składek badaniu podlegałby także kwestia dotycząca prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. W ramach tego postępowania Sąd może stosować przepis art. 135 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Konkludując należało uznać, że skarga w rozpoznawanej sprawie jest dopuszczalna, wniosek o jej odrzucenie jest niezasadny.

Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., (sygn. akt: I SA/Rz 780/21) uchylił decyzję ZUS z dnia 5 października 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 21 sierpnia 2020 r.

Wobec wyroku poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, na gruncie przedmiotowej sprawy niewątpliwie zastosowanie znajduje art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, to wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy, mając na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 153.). Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania".

Dodatkowo zwrócić należy uwagę na art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z uwagi na moc wiążącą orzeczenia, wynikającą owego przepisu, organy administracyjne i sądy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

Zatem przytoczyć należy wiążące wskazania i ocenę prawną zawarte w powołanym wyroku. Mianowicie Sąd uznał, że w pierwszej kolejności organ winien wyjaśnić kwestię daty złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. Jeżeli organ ustali, że wymagane dokumenty zostały złożone po dniu 30 czerwca 2020 r. to powinien zakomunikować to stronie przed upływem ustawowego terminu określonego przepisem art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID-19, tj. przed 30 czerwca 2020 r., gdyby to bowiem uczynił, skarżący miałaby szansę przed upływem ustawowego terminu przedstawić wymaganą dokumentację rozliczeniową. Jednocześnie formułując wskazania co do dalszego postępowania, Sąd zobowiązał organ do uwzględnienia zawartej w wyroku oceny prawnej i zastosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID-19.

Mając na uwadze przytoczone powyżej rozważania w pierwszej kolejności Sąd rozpoznając przedmiotową skargę zobowiązany był zatem zbadać czy organ ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo zastosował się do oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Sądu i czy wykonał wskazania w nim zawarte, a zatem czy nie dopuścił się naruszenia cyt. art. 153 p.p.s.a.

Analiza akt sprawy wskazuje, że zgodnie ze wskazaniami Sądu organ zastosował art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, poinformował bowiem stronę o uchybieniu terminu do złożenia majowej deklaracji, wyznaczając termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Jednak przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że organ w dalszym ciągu nie wyjaśnił w dostateczny sposób kwestii dotyczącej daty złożenia dokumentacji rozliczeniowej za maj 2020 r. Za niewystarczające w tej mierze należy uznać ustalenia dokonanie na podstawie wewnętrznych procedur, co do utrudnień w składaniu dokumentów w dniu 30 czerwca 2020 r. Z ustaleń tych nie wynika bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, czy możliwa była taka sytuacja jak przedstawia skarżący, że dokumenty złożył dnia 30 czerwca 2020 r. i na skutek ich przetwarzania wpłynęły do organu dnia 1 lipca 2020 r.

Ponadto niezależnie od tej okoliczności, nawet gdyby przyjąć, że dokumenty zostały złożone po upływie terminu to organ powinien zastosować art. 79a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania dokumentacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Skoro zatem organ działał w przeświadczeniu, że dokumentacji rozliczeniowej brakowało, to zgodnie z powołanym przepisem organ był zobligowany do zasygnalizowania skarżącemu, że nieuzupełnienie w określonym terminie stwierdzonych braków będzie skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku.

Co więcej należy tutaj podkreślić, że złożenie deklaracji rozliczeniowych do dnia 30 czerwca 2020 r., zgodnie z zamysłem ustawodawcy, nie ma w istocie charakteru czysto materialnoprawnego warunku przyznania zwolnienia, ale pełni przede wszystkim funkcję informacyjną dla organu, odnośnie do wartości przyznawanej stronie ulgi. Sąd zauważa zatem, że wydając decyzje na poprzednim etapie postepowania zarówno w I instancji (21 sierpnia 2020 r.), jak i w instancji odwoławczej (5 października 2020 r.) organ był już w posiadaniu dokumentów rozliczeniowych skarżącego za przedmiotowy miesiąc. Tym bardziej wskazane wyżej uchybienia w toku postępowania ze strony organu nie mogą negatywnie wpływać na prawa skarżącego, nawet jeżeli okazałoby się nie złożył deklaracji we wskazanym terminie.

W związku z powyższym, rozpatrując ponownie sprawę, organ uwzględni przedstawioną przez Sąd interpretację charakteru warunku złożenia deklaracji w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r., z uwzględnieniem wniosków płynących z regulacji art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, uznając dokumentację złożoną przez skarżącego jako spełniającą tę przesłankę i w oparciu o deklarację, wniosek skarżącego i dane znane organowi z urzędu, rozważy pozostałe warunki przyznania wnioskowanego zwolnienia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił wydaną w sprawie decyzję, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.