Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 783/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 3 lipca 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

"[...]" wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 3 lipca 2015 r., w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem, w której zawarł m.in. wniosek o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r., Sąd zawiesił postępowanie sądowe.

Następnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że następstwem zawieszenia postępowania winno być wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku bowiem z poważnymi wątpliwościami konstytucyjnymi, niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w efekcie wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej jest realne i bardzo prawdopodobne. Skarżący podkreślił, że uiszczenie nałożonej kary w kwocie 24.000 zł będzie stanowiło znaczną dolegliwość finansową, gdyż nie prowadzi on od marca 2013 r. działalności gospodarczej. O ile możliwe będzie odzyskanie wyegzekwowanej kwoty, to niemożliwe do odwrócenia będą skutki uiszczenia tej kwoty dla jego aktualnej sytuacji majątkowej. W wyniku trudności finansowych nastąpi bowiem pogorszenie kondycji firmy i utrata zysków przez skarżącego, czego nie będzie można odwrócić. Skarżący podał ponadto, że WSA w Białymstoku zawiesił postępowanie w tożsamej sprawie ze skargi skarżącego i wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez niego decyzji, co potwierdza zasadność przedmiotowego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.

W ramach tych przesłanek nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie ocenia się bowiem zasadności zarzutów ani legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w przypadku gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarżący nie wskazał żadnej okoliczności stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż powołał się tylko ogólnikowo na skutki finansowe uiszczenia wymierzonej kary pieniężnej.

Wprawdzie podał, że od marca 2013 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, lecz jednocześnie stwierdził, że uiszczenie kary pogorszy kondycję jego firmy i spowoduje utratę zysków. Skarżący nie wykazał przy tym w jakikolwiek sposób swojej obecnej kondycji finansowej. Tym samym nie sposób ocenić, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Należy bowiem zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. NSA w postanowieniach z dnia: 22 marca 2011 r., II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., II FSK 502/09; 1 października 2009 r., I FSK 1312/08; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, CBOSA).

Samo zatem gołosłowne wskazanie na brak środków finansowych na pokrycie nałożonych kar pieniężnych nie stanowi o rzeczywistym istnieniu przesłanek określonych w art. 61 p.p.s.a. Ponadto, nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne.

Wyjaśnić ponadto należy, że argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji oraz fakt zawieszenia postępowania sądowego nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dodać również trzeba, że fakt wstrzymania wykonania zaskarżonej przez stronę decyzji przez sąd administracyjny nie skutkuje obowiązkiem wstrzymania wykonania każdej kolejnej zaskarżonej przez ten sam podmiot decyzji.

W związku z powyższym należało uznać, że w sprawie nie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.