Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 714/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: 59 ust. 1, art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 4 pkt 18, art. 6
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 45
journal: Dz.U. 2021 poz 777
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 111 par. 1, art. 145 par. 1, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skarg D. N., S. K., I. J. i M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących D. N., S. K. oraz solidarnie I. J. i M. J. kwoty po 500 (pięćset) złotych. B.A.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm.), zwanej k.p.a., umorzył postępowanie w części wszczętej odwołaniami: S.K., J.K. - reprezentowanego przez M.K., M.W. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A S.A. pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową B (wieża kratowa o łącznej wysokości 53,00 m); budowę fundamentu pod wieżę; budowę wiz energii elektrycznej, do realizacji na działce o nr ewid. 442/1 obręb [...], gmina [...] oraz utrzymał w mocy ww. decyzję organu I, instancji po rozpatrzeniu odwołania: D.N., B.S., G.S., S.P., P.K., P.K., A.W., J.W., M.W., I. i M.J. reprezentowanych przez adwokata.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej o ww. numerze umiejscowionej na terenie działki nr 442/1 w miejscowości P. i będzie się składać ze stalowej wieży kratowej typu C o łącznej wysokości 53 m n.p.t., posadowionej na płytowym fundamencie o kształcie sześciokąta nieforemnego. Na trzonie wieży zostaną zainstalowane 3 anteny sektorowe oraz 1 antena radioliniowa. Przy podstawie wieży zostaną zainstalowane urządzenia sterujące (zlokalizowane na projektowanej platformie sprzętowej) zasilane energią elektryczną. Teren inwestycji zostanie ogrodzony, a z projektu branży elektrycznej wynika, że inwestycja obejmuje również wewnętrzną linię zasilającą do złącza kablowo-pomiarowego (objętego odrębnym opracowaniem). Następnie Wojewoda rozpatrując kwestię kręgu stron postępowania, przywołując przy tym art. 28 k.p.a., a także art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 1333) - zwanej u.p.b., wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, w obszarze tym znajdują się nieruchomości o nr ewid.: 442/1, 441, 424, 443, 412, 461, 468/2, 469/2, 469/1, 470, 471, 440, 467/5, 467/4, 467/1, 467/2, 466/8, 466/6, 466/3, 467/6, 468/1. Zatem do kręgu stron postępowania Wojewoda włączył właściciela działki o nr ewid. 468/1 –M.B. Natomiast właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy działek o nr ewid. 442/2, 442/3, 467/7 - uznani za strony przez organ I instancji - nie są, w ocenie Wojewody, stronami postępowania, ponieważ działki te znajdują się poza strefą obszaru oddziaływania inwestycji. Z tego względu Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do osób wymienionych w części pierwszej sentencji decyzji.

Rozpatrując pozostałe odwołania Wojewoda stwierdził, mając na uwadze art. 35 i 32 u.p.b., że zgodnie z ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...]r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...]r.), zwaną mpzp, działka, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja położona jest częściowo na terenach oznaczonych symbolem 7RP oraz na terenach oznaczonych symbolem 7.15.ML. Analizując uregulowania mpzp organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował teren inwestycji do obszaru oznaczonego symbolem 7.15.ML. Mimo tej błędnej kwalifikacji Wojewoda stwierdził zgodność inwestycji z mpzp, bowiem stosownie do § 12 ust. 4 pkt 1 mpzp na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem RP w zakresie przeznaczenia terenu ustala się: uprawy polowe jako podstawowe przeznaczenie terenu, zabudowę mieszkaniową zagrodową oraz towarzyszącą zabudowę gospodarczą jako dopuszczalne przeznaczenie terenu oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu. Mając również na uwadze art. 46 w związku z art. 75 ust. 1-2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 2410), Wojewoda ocenił, że inwestycja jest zgoda z ustaleniami mpzp, a nadto dodał, że wskazane w § 12 ust. 4 pkt 5 mpzp warunki dla projektowanej zabudowy odnoszą się do budynków, a planowana inwestycja nie stanowi budynku.

Wojewoda wskazał również, że przedmiotowa działka nr 442/1 sklasyfikowana jest jako grunty orne klasy V i VI oraz grunty rolne zabudowane Br-RV i zaświadczenie Starosty [...] z dnia 23 kwietnia 2019r. potwierdza powyższe, a nadto zaświadcza, że nieruchomość ta nie podlega wydaniu decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej. Oceniając zarzuty dotyczące zbycia nieruchomości rolnej przed upływem 5 lat od dnia nabycia nieruchomości rolnej przez nabywcę, Wojewoda stwierdził, że nie mogą być one badane przez organ administracji architektoniczno-budowlaną. Nadto organ odwoławczy ocenił, iż nie ma możliwości kwestionowania umowy dzierżawy zawartej pomiędzy K.K. i P.K. a A S.A., bowiem należy to do kognicji sądów powszechnych. Inwestor przedłożył stosowne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dodatkowo kopię umowy dzierżawy z dnia 19 października 2018r.

W kwestii ewentualnego zakwalifikowania planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 71), zwanego rozporządzeniem, Wojewoda zwrócił uwagę, że przedłożony projekt budowlany zawiera kwalifikację przedsięwzięcia, zgodnie z którą inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto w aktach znajduje się oświadczenie projektanta, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednocześnie Wojewoda zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 28 maja 2019r. Wójt Gminy P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji.

Odnosząc się do wskazanego w odwołaniach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, który został przewidziany w planie zagospodarowania województwa [...] przyjętego uchwałą nr [...] z dnia [...]r. w sprawie uchwalenia "Planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] oraz planu zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego Ł." (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018r., poz. [...]) oraz Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy P., Wojewoda stwierdził, że akty te nie mają mocy wiążącej i tym samym nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy dodał przy tym, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem mogłaby powstać w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnił, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji, nie została podjęta uchwała o wyznaczeniu [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Mając na uwadze podniesioną w odwołaniach kwestię utworzenia zbiornika retencyjnego D decyzją z marca 2020r., organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na usytuowanie planowanego przedsięwzięcia poza granicami projektowanego zbiornika oraz poza wyznaczonymi w mpzp obszarem rekreacyjno-wypoczynkowym [...], nie wpłynie ono na zagospodarowanie ww. obszaru.

Analizując § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewoda wskazał, że planowana wieża telekomunikacyjna wraz z instalacją radiokomunikacyjną telefonii komórkowej pracować będzie w systemie 800 MHz, 900 MHz, a w skład systemu antenowego stacji wchodzić będą 3 anteny sektorowe pracujące w paśmie 800 MHz, 900 MHz tworzące 3 sektory skierowane na azymuty: 20°, 135° i 250°, wysokość zawieszenia środka elektrycznego anten wynosi 49,0 m n.p.t. oraz 1 antena radiolinii o średnicy 0,6 m skierowana na azymut 37° (kierunek E), wysokość zawieszenia środka anteny wynosi 48,0 m n.p.t. Znaczenie przy kwalifikowaniu instalacji radiokomunikacyjnej, z wyłączeniem radiolinii - jak podkreślił Wojewoda - ma częstotliwość, równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczana dla pojedynczej anteny, wysokość zawieszenia anten oraz ich pochylenie (tilt) i wynikająca z tych parametrów odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Powołując się na art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 1219 ze zm.) organ odwoławczy wyjaśnił, że obecnie ocenie podlega jedynie istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Wojewoda wskazał, że z przedstawionych załączników nr 3a, 3b, 3c znajdujących się w kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż dla odległości 200 m główne wiązki promieniowania przechodzić będą nad powierzchnią ziemi na minimalnych wysokościach: 23,9 m (EIRP 7092 W, odległość 200m, tilt 8°, Az. 20°), 22 m (EIRP 7092 W, odległość 200m, tilt 8°, Az. 135°), 21,3 m (EIRP 7092 W, odległość 200m, tilt 8°, Az. 250°). Zgodnie zatem z tym co wskazał autor kwalifikacji przedsięwzięcia -jak stwierdził Wojewoda - na azymucie 20° i 250° pod osiami głównych wiązek promieniowania anten S1A1 i S3A1 nie znajdują się jakiekolwiek zabudowania, natomiast na azymucie 135° pod osią główną wiązki promieniowania anteny S2A1 znajduje się budynek o wysokości 9 m.n.p.t. Końcowa część wiązki promieniowania znajduje się na wysokości 13 m n.p.t. licząc od dachu istniejącego budynku. Z uwagi na taką wysokość nie występują w tym obszarze miejsca dostępne dla ludności, gdyż dostęp do tego obszaru nie jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego. Wojewoda dodał przy tym, że brak występowania miejsc dostępnych dla ludności potwierdza również załączona do dokumentacji mapa w skali 1:2000, zgodnie z którą w przebiegu głównych wiązek promieniowania występuje tylko ww. budynek, o określonej przez autora dokumentacji wysokości 9 m. Wysokość zawieszenia anten sektorowych wynosi 49,0 m n.p.t., a projektowane pochylenie elektryczne anten mieści się w przedziale 0°-8°. Przy odległości zgodnej z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia i w żadnym projektowanym pochyleniu anten, osi głównych wiązek promieniowania anten nie przebiegają przez miejsca dostępne dla ludności. Wojewoda zaznaczył przy tym, że udzielone pozwolenie na budowę dotyczy elektrycznego pochylenia anten w przedziale 0°-8°, pomimo, że z karty katalogowej anteny [...], znajdującej się w projekcie wynika, że elektryczny zakres tiltu mieści się w przedziale 0°-12°, natomiast mechaniczny 0°-12°. Wojewoda dodał przy tym, że z wyjaśnień uzyskanych od inwestora wynika, iż anteny sektorowe będą pochylane tylko elektrycznie w zakresie od 0° do 8°. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego, pozwolenie na budowę udzielane jest dla konkretnego przedsięwzięcia o parametrach opisanych w projekcie i żaden przepis nie wskazuje na obowiązek przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia w uwzględnieniem teoretycznie możliwych, a nie faktycznie planowanych cech przedsięwzięcia.

Analiza § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2019r., poz. 1065) doprowadziła organ odwoławczy do stwierdzenia, iż w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Organ stwierdził również, iż parametry i zasięg pól elektromagnetycznych przedstawionych w projekcie są zgodne zarówno z obowiązującym od 31 grudnia 2019r. rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów z dnia 30 października 2003r. (Dz. U. nr 192, poz. 1883) jak i obowiązującym aktualnie rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z dnia 17 grudnia 2019r. (Dz. U. z 2019r., poz. 2558).

Wojewoda zwrócił uwagę, że w projekcie budowlanym wskazano, że na działce 442/1, jak i w najbliższym sąsiedztwie planowanej instalacji radiokomunikacyjnej, nie jest zainstalowany żaden inny system antenowy mogący mieć wpływ na emisję pola elektromagnetycznego przez przedmiotową instalację. Ponadto inwestor wyjaśnił, że dla przedmiotowej inwestycji zostało uwzględnione sumowanie pól elektromagnetycznych emitowanych w częstotliwości 800 MHz i 900 MHz przez każdą z anten sektorowych, a także sumowanie pól elektromagnetycznych emitowanych przez wszystkie anteny łącznie. Ponadto wskazano, że nie ma możliwości wykonania sumowania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP dla anten samoopanowanych na różnych kierunkach w celu zweryfikowania możliwości zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ w takim przypadku nie ma możliwości wyznaczenia osi głównej wiązki promieniowania anteny zgodnie z rozporządzeniem.

Oddziaływanie planowanej inwestycji - jak wskazał Wojewoda - skończy się w promieniu 10,5 m od środka elektrycznego anten oraz na minimalnym poziomie 47, 1 m n.p.t., a w obszarze oddziaływania nie znajdują się żadne budynki.

Wyjaśniając z inwestorem kwestię zmiany kierunku promieniowania spowodowanego warunkami atmosferycznymi, Wojewoda ustalił, że warunki atmosferyczne pozostają bez wpływu na pole elektromagnetyczne. Natomiast w odniesieniu do konstrukcji, kwestię wytrzymałości na wiatr uwzględniane są na etapie projektowym, a projekt jest sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, a obliczenia statyczne - na co zwrócił uwagę Wojewoda -znajdują się na stronie 35 projektu.

Skargi na tę decyzję złożyli D.N., S.K. oraz M.J. i I.J.

D.N. zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z: a) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie podanie, o jaką stację bazową telefonii komórkowej chodzi, jeżeli spółka nie prowadzi takiej działalności. Ponadto organ uznał, iż inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, pomimo że spółka nie posiada jakiegokolwiek salonu do zakupu jej usług na terenie powiatu, więc nie wiadomo komu je oferuje i na jakich zasadach; b) art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2017r., poz. 519 ze zm.) w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., nr 199, poz. 1227) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d i § 3 ust. 8 pkt 1 lit. a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z późniejszymi zmianami poprzez ich błędną wykładnię z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten tym bardziej, że nie wiadomo, o jaką stację bazową chodzi.

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów według norm przypisanych.

Odwołując się do orzecznictwa skarżąca podniosła, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Ponadto wskazała, że nie jest wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a w przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, organ powinien ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia. Skarżąca zwróciła uwagę również na kwestię niedopuszczalności dzielenia pozwolenia na budowę przy zamierzeniu jednoobiektowym, którym jest właśnie stacja bazowa. Jednocześnie podniosła, że w zależności od stopnia odchylenia anteny zmienia się główny kierunek wiązki głównej promieniowana, co może mieć znaczenia dla ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny i dlatego ważne jest, aby dane dotyczące tiltów czerpane były przede wszystkim z kart katalogowych, a nie z deklaracji inwestora. Powyższe twierdzenia zaczerpnięte zostały z orzecznictwa.

S.K. zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z: a) art. 121 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach w związku z art. 38 i 39 Konstytucji RP poprzez lakoniczne stwierdzenie, iż poleelektromagnetyczne odpowiadające strefie zagrożenia w środowisku pracy jest bezpieczne dla ludzi;

art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 u.p.b. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 143 kodeksu cywilnego oraz ary. 64 ust. 3 Konstytucji w związku z art. 7, art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez merytoryczne rozpoznanie sprawy w sytuacji, gdy jednolite orzecznictwo wskazuje, że interes prawny istniej wtedy, gdy organ ma obowiązek analizować konkretne przepisy prawa materialnego;

art. 2, 6 ust. 1 lit. a, 9 ust. 2 i ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998r. w związku z art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko (Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż właściciele sąsiednich nieruchomości i tym samym również społeczeństwo nie ma prawa kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla faktycznych maksymalnych mocy EIRP anten;

art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., nr 199, poz. 1227) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 ww. rozporządzenia poprzez niewskazanie dlaczego organ nie ustalił maksymalnej mocy EIRP oraz maksymalnych tiltów anten;

niepodaniem mocy wyjściowej pojedynczych nadajników TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

nieokreśleniem danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

niedokonaniem wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Na podstawie przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący M.J. i I.J. podnieśli, że organy stanęły po stronie inwestora, a nie mieszkańców oraz nie odniesiono się do petycja mieszkańców. Wskazali również swoje zastrzeżenia co do przyjętego obszaru oddziaływania inwestycji, spadku wartości ich nieruchomości oraz ograniczenia w możliwości zabudowy własnej działki. Wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i uniemożliwienie budowy wieży telekomunikacyjnej w tej lokalizacji.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie oraz podniósł, że planowanie inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Wskazał również, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do jej dysponowania na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutu braku odniesienia się do petycji mieszkańców wskazał, że została rozpatrzona zgodnie z ustawą o petycjach, a o jej załatwieniu poinformowany został przedstawiciel mieszkańców.

Pismem z dnia 4 maja 2021r. skarżąca D.N. (sygn. akt II SA/Łd 714/20)powołując się na orzecznictwo przedstawiła w uzupełnieniu dodatkowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 13 maja 2021r. pełnomocnik uczestnika postępowania (A S.A.) wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie i oddalenie skargi oraz przedstawiła dodatkowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 18 stycznia 2022r. pełnomocnik uczestnika postępowania (A S.A.) w uzupełnieniu stanowiska przedłożyła zaświadczenie z dnia 7 grudnia 2021r. o niewniesieniu sprzeciwu do przystąpienia do użytkowania wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 grudnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) (dalej: ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej; jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w związku z brakiem oświadczenia organu oraz uczestników postępowania wymienionych w zarządzeniu z 22 grudnia 2021 r. o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 22 grudnia 2021 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. w dniu 6 kwietnia 2022 r. Sąd postanowieniem w sprawie II SA/Łd 715/20 o jej połączeniu ze sprawą II SA/Łd 714/20 w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszym prowadzeniu sprawy pod sygn. akt II SA/Łd 714/20. Ponadto w dniu 6 kwietnia 2022 r. Sąd postanowieniem w sprawie II SA/Łd 716/20 o jej połączeniu ze sprawą II SA/Łd 714/20 w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszym prowadzeniu sprawy pod sygn. akt II SA/Łd 714/20.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W myśl art. 32 ust.1. pkt 1 ustawy Prawo budowlane decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Powyższe oznacza, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2020 r., II OSK 760/18, LEX nr 2825404). Organy powinny dokonać kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle przepisów art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283) oraz art. 47 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 z późn. zm.). Dążąc do prawidłowego ustalenia stanu sprawy organy winny zatem poddać wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, bez których nie sposób rozstrzygnąć o oddziaływaniu inwestycji na otoczenie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2002/13, Lex nr 1675597 oraz z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, LEX nr 2191015).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że obowiązkiem organu było ustalenie parametrów inwestycji, w oparciu o pełną dokumentację techniczną, w tym kartę katalogową anten, z uwzględnieniem pełnego zakresu w jakim jest możliwa zmiana kierunku lub kąta nachylenia poszczególnych anten sektorowych. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anteny oraz prawidłowe ustalenie ich mocy pozwoli na określenie, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2020 r., II OSK 460/18, LEX nr 2798672).

Jak wynika z akt postępowania przed organem pierwszej instancji Starosta [...] wydając decyzję nr [...] z dnia [...] r. wyznaczył obszar oddziaływania inwestycji na podstawie parametrów ustalonych w dokumentacji projektowej w oparciu o założenie, że maksymalny kąt nachylenia anten wynosi 8o. Organ nie odniósł się do faktu, że według karty katalogowej anteny [...], znajdującej się w projekcie na stronie 123, kąt nachylenia anten sektorowych, zarówno elektryczny jak i mechaniczny, mieści się z przedziale od 0o do 12o. Nie dokonał weryfikacji ustaleń zawartych w dokumentacji projektowej opartych na złożeniu, że maksymalny tlit wynosi 8o i nie dokonał własnych ustaleń w tym zakresie.

Organ drugiej instancji zwrócił uwagę na różnicę między wartością maksymalnego kąta nachylenia wskazaną w karcie katalogowej a wartością przyjętą przez inwestora na potrzeby ustalania parametrów inwestycji dla określenia obszaru jej oddziaływania. Zasadnie wskazał, że przy kwalifikowaniu instalacji radiokomunikacyjnej w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71) znaczenie ma równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny, wysokość zawieszenia anten oraz ich pochylenie (tilt) i wynikająca z tych parametrów odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jednakże organ przyjął, że prawidłowym jest uwzględnienie kąta pochylenia anten deklarowanego przyjętego w dokumentacji projektowej. Jako podstawę wskazał oświadczenie inwestora złożone w odpowiedzi na wezwanie organu znak: [...] z dnia [...] r. Pełnomocnik inwestora oświadczył, że anteny sektorowe będą pochylane wyłącznie elektrycznie w zakresie od 0o do 8o. Na podstawie tego oświadczenia inwestora organ drugiej instancji uwzględnił w swoich ustaleniach wyłącznie kąty nachylenia anten sektorowych w powyższym przedziale i w konsekwencji przyjął ustalenia zawarte w dokumentacji projektowej.

Powyższe działania organów nie mogą zostać uznane za prawidłowe. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, według którego organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2020 r., II OSK 460/18, LEX nr 2798672; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2019 r.. II OSK 212/18 LEX nr 2778214). Zaznaczyć należy, że już obowiązkiem organu pierwszej instancji było sprawdzenie pełnej dokumentacji celem ustalenia parametrów technicznych całej planowanej inwestycji w postaci budowy wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, fundamentu pod wieżę oraz wiz energii elektrycznej i dopiero na tej podstawie ustalenie obszaru oddziaływania obiektu.

Organy ograniczyły się do wskazania na zawarte w przedłożonym przez stronę opracowaniu wskaźniki dotyczące tiltu poszczególnych anten, nie dokonując własnych ustaleń co do charakterystyki planowanego przedsięwzięcia w oparciu o maksymalny kąt nachylenia wynikający z karty katalogowej. Tymczasem w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości istnienie możliwości faktycznego pochylenia anten pod kątem większym od tego, jaki założył inwestor w dokumentacji projektowej.

Sąd wskazuje, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu należące do organu administracji architektoniczno-budowlanej, właściwego do wydania pozwolenia na budowę, jest czynnością wstępną w każdym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Powinno opierać się na ustaleniach stanu faktycznego sprawy dokonanych przez organ na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Jedynym i ostatecznym wyznacznikiem obszaru oddziaływania obiektu nie może być wyłącznie dokumentacja projektowa i przyjęte w niej założenia projektanta i inwestora. Materiały te powinny zostać poddane szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji organów obu instancji, które ustalają krąg stron postępowania oraz obszar oddziaływania obiektu. Organ winien w szczególności dokonać całościowej oceny zebranego materiału dowodowego, w tym danych i informacji zawartych w karcie katalogowej. Tego zaś na gruncie rozpoznawanej sprawy zabrakło, co świadczy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Zważywszy, że zaniechanie ustalenia parametrów planowanej inwestycji dla maksymalnego kąta nachylenia anten sektorowych 12o ma znaczenie dla prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania i ustalenia kręgu podmiotów będących stronami postępowania, za przedwczesne należy uznać rozstrzygnięcie w zakresie umorzenia postępowania w części wszczętej odwołaniami S.K., J.K., M.W. Należy bowiem zważyć, że w świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 tej ustawy należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zawęża krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że o przymiocie strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę nie decyduje spełnienie kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, konieczne jest natomiast wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie.

Odnosząc się do zarzutu braku podstaw do uznania, że inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) celem publicznym, w jej rozumieniu, jest, między innymi, budowa, utrzymywanie i wykonywanie robót budowlanych przy urządzeniach i obiektach łączności publicznej i sygnalizacji. Przepis art. 4 pkt 18 tej ustawy zdefiniował pojęcie łączności publicznej jako infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt czy budowa tego urządzenia stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r., II OSK 1276/08, LEX nr 552850).

W ocenie Sądu również pozostałe zarzuty podnoszone w skargach nie znajdują uzasadnienia. W szczególności, w związku z podnoszonymi w skargach okolicznościami związanymi z możliwym spadkiem cen działek, naruszeniem szeroko rozumianego interesu mieszkańców, Sąd wskazuje, że z mocy art. 35 ust.4. Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów ogólne klauzule zawarte w k.p.a. odnoszące się do interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie mogą być samodzielną podstawą odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Interes społeczny oraz interes poszczególnych obywateli, bez wyraźnego umocowania ustawowego, nie może być skutecznie przeciwstawiony prawom przyznanym przepisami szczególnymi.

Zasadne natomiast okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych związanych z prawidłowym ustaleniem parametrów technicznych planowanego przedsięwzięcia poprzez zaniechanie dokonania ustaleń dla maksymalnego odchylenia (tiltu) poszczególnych anten sektorowych. Ostatecznie organy obu instancji nie zweryfikowały parametrów inwestycji ustalonych przez inwestora w oparciu o założenie maksymalnych pochyleń anten odbiegające od danych producenta zawartych w karcie katalogowej. Brak poczynienia przez organy własnych ustaleń w tym zakresie uniemożliwia dokonanie właściwej kwalifikacji inwestycji, ustalenia rzeczywistego obszaru jej oddziaływania i wpływu na środowisko.

Mając zatem na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 28 ust.2, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 59 ust.1. i art. 71 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Uzasadniało to jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Rozpatrując ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania, w szczególności wyznaczy obszar oddziaływania inwestycji oraz ustali strony postępowania w oparciu o parametry inwestycji ustalone z uwzględnieniem maksymalnego kąta nachylenia anten sektorowych wynoszącego 12o.

is