Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 550/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję T. S.A. z siedzibą w K. z dnia 10 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 czerwca 2023 r. K.L. (dalej: Skarżąca) złożyła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału T S.A. w C. (dalej: Spółka) z 10 czerwca 2023 r., nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Podstawą prawna wydanej decyzji był art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1980 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 z późn. zmianami) oraz art. 16 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198).

Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z 22 marca 2023 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w formie papierowej dotyczącej inwestycji wykonanych przez firmę PPHU E s.c. P. w powiecie [...] na zlecenie T S.A. Oddział w C. w latach 2018 – 2022 określających:

1. rodzaj i miejsce inwestycji,

2. termin wykonania i koszt inwestycji,

3. tryb uzyskania zlecenia (rodzaj przetargu, brak przetargu, z wolnej ręki, inne).

Następnie Organ pismem z 6 kwietnia 2023 r. wezwał Skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, że wnioskowana informacja będzie miała szczególną istotność dla interesu publicznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej.

W odpowiedzi Skarżąca podtrzymując w całości wniosek o dostęp do informacji publicznej z 22 marca 2023 r. przedstawiła swoje stanowisko co do kwalifikacji żądanej informacji kwestionując uznanie jej jako informację publiczną przetworzoną. Nie wykazała, że wnioskowana informacja będzie miała szczególną istotność dla interesu publicznego,

Wobec tego Organ w decyzji 10 czerwca 2023 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej. W jej uzasadnieniu wskazał, że szeroki zakres wniosku wymagający dokonania stosownych analiz i zestawień, zgromadzenia i przekształcenia danych niesie za sobą konieczność podjęcia znacznych działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych. Informacja wytworzona w ten sposób, powinna być uznana za informację przetworzoną.

W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 19 ust.2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust.1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nieudostępnienie informacji na wniosek i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji;

2. art.3 ust.1 pkt.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne przyjęcie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej

W ocenie Skarżącej Organ błędnie przyjął, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Niezasadne jest rozszerzanie kategorii "informacji przetworzonej" również na taką informację, która składa się z informacji prostych, co zrobił Organ. Bezzasadnie posługiwał się kategorią "informacji przetworzonej", bowiem realizacja jej wniosku nie pociąga za sobą konieczności żadnej analizy. Gdyby przyjąć interpretację Organu, to praktycznie każda czynność wyszukania informacji byłaby równoznaczna z przetworzeniem, a podstawowa zasada ustawy o dostępie do informacji publicznej, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego stałaby się fikcją.

W ocenie Skarżącej realizacja wniosku nie wymaga w istocie dokonania żadnej pracy kreatywnej. Nawet, jeśli wnioskowane informacje są rozproszone, to samo ich zlokalizowanie i zebranie do odpowiedzi nie może być uznane za pracę kreatywną - w wyniku takich działań nie powstaje bowiem żadna nowa jakościowo informacja. Każdy wniosek wymaga czynności polegających na zlokalizowaniu informacji, a następnie przetworzeniu jej do formy zgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Sam fakt, że do realizacji wniosku konieczne są pewne czynności organizacyjne może stanowić o czasochłonności realizacji wniosku, ale nie o konieczności przetworzenia informacji.

W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ze względu na sposób przygotowania żądanej informacji powinna być ona uznana za informację przetworzoną. Skarżąca w żaden sposób nie przedstawiła i nie wykazała interesu publicznego w dostępie do informacji. Na poparcie swojego stanowiska podał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Według art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Działając natomiast na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c);

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd nie stwierdził naruszenia przez Organ przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Organu o odmowie udostępnienia informacji publicznej ze względu na brak podstaw do udostępnienia informacji przetworzonej z uwagi na brak istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego i jego niewykazanie przez Skarżącą.

W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, w oparciu o który wydano zaskarżone rozstrzygnięcie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902 z póżn. zm.; dalej u.d.i.p.)

Zasadność stosowania tej regulacji nie była przedmiotem sporu. Także Sąd uznaje, że w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki podmiotowe i przedmiotowe pozwalające na jej zastosowanie. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem (bądź odmowa jej udostępnienia) może bowiem nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz gdy jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Jak wynika z KRS spółki nr [...] Spółka jest przedsiębiorstwem, w których całość udziałów posiada Skarb Państwa. Z działu 3 rubryka 1 – przedmiot działalności stanowi ją m.in. dystrybucja energii elektrycznej, przesyłanie energii elektrycznej, roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych.

Wskazać także należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie uznaje, że przedsiębiorstwa energetyczne niezależnie od sposobu działania (produkcja, przesył, dystrybucja, obrót lub sprzedaż) wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 906/21). Stanowisko takie jest uzasadnione tym, że użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., określenie "zadania publiczne" posiada znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP. Wedle poglądów doktryny takimi zadaniami są też zadania służące zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizujących interes społeczny, które zachowują swój publiczny status także w przypadku, gdy w drodze tzw. prywatyzacji zadań publicznych zostają one przeniesione z podmiotów publicznych, jakie tradycyjnie je wykonywały, na podmioty prawa prywatnego, w coraz większym stopniu współdziałające w wykonywaniu administracji publicznej. (S. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych. Problematyka prawna, Warszawa 1994). Nie można zatem z tej kategorii wyłączyć zadań realizowanych przez przedsiębiorców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale zaspakajających jednocześnie powszechne potrzeby obywateli i z tego powodu istotnych z punktu widzenia celów i zadań państwa (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 3195/15 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05). Tak więc jak podniesiono w wyroku NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt 1638/14 "bez względu na fakt czy przedsiębiorstwo energetyczne realizuje zadania w zakresie produkcji energii, czy jej przesyłania, obrotu, czy wreszcie dystrybucji albo sprzedaży, mimo iż zadania te zostały odrębnie ujęte w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059), bo tak wynika z art. 3 pkt 4, 5, 6, 6a (przy czym przesył paliw jest wyraźnie regulowany tymi przepisami - p. art. 1 ust. 1 i art. 3 pkt 4b), winno być traktowane jako wykonujące zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej" (podobnie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I OZ 811/13, oraz wyroki NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 831/13, z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt I OSK 2931/13).

Stanowisko to podziela tut. Sąd w rozpoznawanej sprawie. Skoro zatem Spółka wykonuje zadania z zakresu obrotu energią (art. 3 pkt 6 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawa energetycznego tekst jedn. Dz.U. z 2022 poz.1385), a działalność ta mieści się w zakresie objętym działalnością publiczną podmiotów z branży energetycznej, to jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jako podmiot wykonujący zadania publiczne. W tym zakresie działalności mieści się więc także usuwanie awarii sieci.

Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do jej art. 1 każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną są m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o zasadach funkcjonowania tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c praz pkt 3). W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje odnoszące się w sposób szczegółowy do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej.

W tej sytuacji Spółka zobowiązana była do rozpoznania wniosku z 22 marca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, czego zresztą na żadnym etapie postępowania Spółka nie negowała.

Przedmiotem sporu jest realizacja przedmiotowego wniosku w zakresie udostępnienie informacji publicznej w formie papierowej dotyczącej inwestycji wykonanych przez firmę PPHU E s.c. P. w powiecie [...] na zlecenie Spółki w latach 2018 – 2022 określających:

1. rodzaj i miejsce inwestycji,

2. termin wykonania i koszt inwestycji,

3. tryb uzyskania zlecenia (rodzaj przetargu, brak przetargu, z wolnej ręki, inne).

Odmowa realizacji wniosku w w/w zakresie nastąpiła w związku z brakiem istnienia po stronie Skarżącej szczególnie istotnego interesu publicznego i jego przez nią niewykazania.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z powyższego wynika, że o ustawa rozróżnia informację prostą od przetworzonej. Rozróżnienie to jest istotne, albowiem tylko w przypadku tej drugiej informacji wnioskodawca winien wykazać, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy pierwsza winna być udostępniona bez żadnych dodatkowych warunków.

I to właśnie charakter informacji jakiej żądała Skarżąca tj. czy jest to informacja prosta (jak twierdzi Skarżąca) czy też przetworzona w pełnym zakresie (jak podnosi Spółka) jest istotnym w sprawie zagadnieniem spornym, a jego ustalenie determinuje dalsze postępowanie. W sytuacji bowiem, gdy jest to informacja prosta, Spółka nie ma prawa uzależniać jej udostępnienia od jakichkolwiek dalszych warunków, w przypadku zaś, gdy ma charakter informacji przetworzonej, Skarżąca powinna wykazać, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ocena, czy Skarżąca wykazała tę szczególną istotność poprzez realną możliwość wykorzystania wnioskowanych danych w szczególnie istotnym interesie publicznym stanowi drugie sporne zagadnienie w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika jednak, że prawo do uzyskania informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z powyższego wynika, że o ile dostęp do informacji prostej jest właściwie nieograniczony, o tyle do informacji przetworzonej zależy od wykazania przez wnioskodawcę szczególnej istotności jej ujawnienia dla interesu publicznego.

Wykładni pojęcia informacji prostej i przetworzonej dokonało orzecznictwo sądowe.

Pod pojęciem informacji prostej rozumie się informację, której nie można przypisać cech przetworzenia. Jest to informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada i nie jest to związane z koniecznością poniesienia kosztów lub znacznego nakładu pracy trudnych do pogodzenia z bieżący funkcjonowaniem jednostki, przy czym anonimizacja informacji nie czyni jej przetworzoną, a jedynie przekształconą. Natomiast informacja przetworzona w chwili złożenia wniosku nie istnieje. "Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste" (tak NSA w wyroku z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 833/15). Chodzi tu więc o taką informację, która dopiero zostanie wytworzona w oparciu o kryteria zawarte we wniosku o udostępnienie informacji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 378/23).

Przy czym w orzecznictwie podkreśla się, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda wielu informacji, to nawet wówczas, gdy pojedynczo mają one walor informacji prostej, to suma takich informacji prostych może stanowić informację przetworzoną (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 315/14, wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 547/14, wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 864/14). W ostatnim z powołanych wyroków NSA stwierdził, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego.

Z powyższego wynika, że pojęcie informacji publicznej przetworzonej nie posiada definicji legalnej. Można jednak założyć, że taką cechę mogą mieć takie dane publiczne proste, które wymagają dokonania analiz, obliczeń, zestawień, porównania danych statystycznych, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności i przez konieczność dokonania tych czynności w celu ich pozyskania, uzyskują walor informacji przetworzonej. Uzyskanie wnioskowanych informacji wiązać się więc musi z potrzebą odpowiedniego przetworzenia danego zbioru danych według określonych kryteriów, czego nie należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać na wyodrębnieniu pojedynczych informacji ze zbiorów będących w posiadaniu organów (które mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie zawartych w nich informacji) i ich przygotowaniu według założeń wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok WSA w Gliwicach z 11 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 378/23; wyrok WSA w Warszawie z 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 978/09; wyrok NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 951/08, wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 529/13).

W judykaturze wskazuje się na trudność z zakreśleniem granicy pomiędzy informacją przetworzoną a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. W tym zakresie wystąpiły w orzecznictwie dwa poglądy. Zgodnie z pierwszym nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych, z wielu dokumentów jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia (wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2875/12), a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji (wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1292/12). Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań przez angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną. Drugi pogląd reprezentowany w orzecznictwie i doktrynie wskazuje, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (wyrok NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11; wyrok NSA z 7 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12).

Sąd orzekający w sprawie podziela poglądy zawarte w m.in. wyroku NSA z 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14, wyroku NSA z 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14 i wyroku NSA z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11. Są to przykłady orzecznictwa, w którym ogólnie rzecz ujmując przyjmuje się, że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy Sąd stwierdza, że Spółka zasadnie żądane informacje zakwalifikowała jako informacja publiczna przetworzona. Nie ulega wątpliwości, że jej przygotowanie i następnie uzasadnienie wymaga podjęcia przez Spółkę związanych z przetworzeniem posiadanych informacji prostych.

Informacja publiczna przetworzona może być udostępniona tylko wtedy, gdy jest spełniona przesłanka określona w art. 3 ust pkt 1 u.d.i.p., a mianowicie "gdy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Według NSA użyte w ustawie wyrażenie "szczególnie istotne dla interesu publicznego" jest wyrażeniem niedookreślonym. Nie może być zdefiniowane w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od konkretnej sytuacji. Ustalenie, czy coś jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, zależy od okoliczności danej sprawy oraz miejsca i czasu. Każdą sprawę należy więc zbadać i ocenić indywidualnie (wyrok NSA z 5 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1600/02). Wobec takiego rozumienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego należy przyjąć, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13). Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu. A więc zobowiązany będzie on do takiego nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające do przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a informacja, o której chce się dowiedzieć ma szczególne znaczenie (wyrok WSA we Wrocławiu z 29 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 74/20). Jak wskazano w doktrynie, ustalenie interesu publicznego następuje w kontekście różnego rodzaju zdarzeń społecznych, politycznych czy gospodarczych. Za sprawę szczególnie istotną dla interesu społecznego należy zatem uznać taką, która – ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób, okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji – w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej (w tym także inne osoby i jednostki organizacyjne w zakresie, w którym współuczestniczą w procesie wykonywania władzy publicznej, gospodarują majątkiem Skarbu Państwa) ich uprawnień i obowiązków (por. D. Fleszer, Zasady dostępu do informacji publicznej przetworzonej, "Samorząd Terytorialny" z 2011, nr 1–2, s. 96).

Niewątpliwie ocena tego, czy w konkretnej sprawie występuje szczególnie istotny interes publiczny należy do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i to on musi wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej decyzji odmownej. Przy czym ocena charakteru interesu leżącego u podstaw wniosku powinna być dokonywana według kryteriów obiektywnych i abstrahować od subiektywnych intencji wnioskodawcy. Natomiast rozstrzygnięcie organu w przedmiocie udostępnienia informacji przetworzonej nie ma charakteru uznaniowego. W przypadku stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, że udostępnienie informacji przetworzonej w jakimkolwiek zakresie objętym wnioskiem nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, podmiot ten nie ma możliwości udzielenia informacji objętych żądaniem wniosku.

Zatem wobec uznania przez Spółkę, że żądana przez Skarżącą informacja stanowi informację publiczną przetworzoną prawidłowo pismem z 6 kwietnia 2023 r. wezwała ona Skarżącą do wykazania szczególnego interesu. W odpowiedzi (pismo z 19 kwietnia 2023r.) Skarżąca tego interesu nie wykazała. W związku z tym prawidłowo Spółka, powołując się na art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wprawdzie można zarzucić uzasadnieniu decyzji lakoniczność, ale nie zmienia to oceny, że Skarżąca nie wykazała przesłanki umożliwiającej udostępnienie jej informacji przetworzonej.

Reasumując zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, gdyż Spółka prawidłowo zinterpretowała i zastosowała przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co - wbrew twierdzeniom Skarżącej - stanowiło o zachowaniu prawidłowego trybu postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej przetworzonej.

W takim stanie rzeczy w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.