Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 416/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49f ust. 1-3, art. 49g ust. 1-2, art. 49h ust. 1-2, art. 49i ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie legalizacji rozbudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 7 lipca 2017 r. J. T. (dalej "skarżąca"), zamieszkała

w S. przy ul. [...] powiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie grodzkim S. (dalej "organ I instancji") o samowoli budowlanej na działce nr [...], położonej w S. przy ul. [...] należącej do D. i C. B.. Skarżąca podała, że państwo B. w końcu lat 90 dokonali rozbudowy domu bez pozwolenia, która utrudnia jej korzystanie z własnej nieruchomości.

W dniu 21 lutego 2018 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę na ww. nieruchomości, z której sporządzono protokół wraz z dokumentacją fotograficzną.

Organ I instancji zawiadomieniem z 14 marca 2018 r. poinformował strony

o wszczęciu postępowania w sprawie wykonanej bez pozwolenia na budowę rozbudowy budynku jednorodzinnego w S. przy ul. [...].

Organ I instancji wydał w dniu [...] marca 2018 r. postanowienie, w którym nakazał państwu B. (dalej "inwestorzy") wstrzymać prowadzenie bez pozwolenia na budowę robót budowlanych, polegających na rozbudowie od strony zaplecza budynku jednorodzinnego o część piwniczną i parterową w S. przy ul. [...].

Inwestorzy przedłożyli w dniu 25 czerwca 2018 r. organowi I instancji: zaświadczenie Prezydenta Miasta S. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (w dokumentacji projektowej); decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z 12 listopada 1997 r.; projekt budowlany; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ I instancji wydał w dniu [...] lipca 2018 r. postanowienie, w którym zobowiązał inwestorów do uzupełnienia dokumentów: o projekt rozbudowanej części ww. obiektu w zakresie wodno-kanalizacyjnym; wykazanie zgodności części obiektu

z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

w zakresie odległości ściany budynku od granicy z działkami nr [...], [...]; czytelne wyeksponowanie na rysunkach sposobu odprowadzania wody opadowej z dachu rozbudowanej części obiektu; określenie czy w pokoju z aneksem kuchennym jest instalacja gazowa, jeśli tak to przedłożyć jej projekt; zwymiarowanie wysokości na rysunku przekroju ww. obiektu; charakterystykę energetyczną części ww. obiektu; przedłożenie oryginału lub poświadczonej kopii oświadczenia Prezydenta Miasta S. z 13 kwietnia 2018 r.; zapewnienie przez projektanta sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami.

Inwestorzy przedłożyli dokumenty, w tym kopię zgody z 14 lipca 1997 r. W. W. na przybliżenie do granicy działki przy ul. [...].

Pismem z 19 grudnia 2018 r. skarżąca poinformowała organ I instancji

o przystąpieniu do opracowania dokumentacji geodezyjnej, stwierdzającej przebieg granic między działkami.

Organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2019 r. postanowienie o zawieszeniu

z urzędu ww. postępowania administracyjnego do czasu zakończenia prac geodezyjnych dotyczących wznowienia granic między ww. działkami.

Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. (MODGiK) w piśmie z 19 marca 2019 r. poinformował organ I instancji, że praca dotycząca wznowienia granic działki nr [...] – ul. [...] w S. została zgłoszona w dniu 21 stycznia 2019 r. W piśmie z 27 marca 2019 r. MODGiK poinformował organ I instancji, że ww. praca została anulowana (zamknięta) w dniu 27 marca 2019 r. na wniosek geodety - wykonawcy prac, który wskazał, iż zakończenie prac nastąpiło za zgodą zleceniodawcy (skarżąca) oraz że nie okazywał granic i nie powstały dokumenty, podlegające przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W piśmie z 28 marca 2019 r. skarżąca zakwestionowała podpis zmarłego brata W. W. pod zgodą z 14 lipca 2017 r. Według skarżącej, rozbudowa ww. budynku zagraża jej nieruchomości. Podniosła, że sąsiedzi naruszyli granicę jej działki oraz podcięli korzenie jej świerka.

Organ I instancji wydał w dniu [...] kwietnia 2019 r. postanowienie o podjęciu

z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego.

W dniu 7 maja 2019 r. organ I instancji sporządził protokół przyjęcia oświadczenia skarżącej.

W dniu 7 czerwca 2019 r. organ I instancji przeprowadził oględziny ww. budynku, z których sporządzono protokół i zdjęcia.

Pismem z 2 lipca 2019 r. organ I instancji wezwał inwestorów o niezwłoczne doprowadzenie złożonego projektu zamiennego do zgodności ze stanem faktycznym, gdyż w trakcie oględzin stwierdzono różnice odległości między budynkiem mieszkalnym – [...] a budynkiem gospodarczym – [...]

Pismem z 6 sierpnia 2019 r. projektant podał, że uczestniczył w ww. oględzinach i potwierdził różnicę rzeczywistej odległości między ww. budynkiem mieszkalnym, a budynkiem gospodarczym. Wskazał, że projekt został sporządzony

z wykorzystaniem mapy do celów projektowych i nie posiada on uprawnień do wprowadzenia w niej zmian. Ww. mapa była przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i projektant nie jest w stanie zmienić położenia budynku na wtórniku. Mapa wykorzystana w projekcie została sporządzona przez uprawnionego geodetę i obejmuje teren działki nr [...] i część działek sąsiednich nr [...] i [...]. Budynek gospodarczy na działce nr [...] znajduje się poza zakresem wtórnika i jego lokalizacja nie została sprawdzona podczas opracowywania mapy. Odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym – działka nr [...], a budynkiem gospodarczym – działka nr [...] nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania. Projektant złożył zamienny rysunek A-1 bez odległości do budynku gospodarczego,

a w projekcie na pozostałych rysunkach wykreślił odległości między ww. budynkami.

Pismem z 23 sierpnia 2019 r. organ I instancji wezwał inwestorów

o niezwłoczne poszerzenie zakresu mapy do celów projektowych o część działki nr [...] (ul. [...]), gdzie znajduje się budynek gospodarczy z uwagi na niezgodność ze stanem faktycznym stwierdzonym podczas oględzin. Inwestorzy przedłożyli dokumenty wraz z pismem z 27 stycznia 2020 r.

W piśmie z 17 stycznia 2020 r. Geodeta Miasta S., odpowiadając na pismo skarżącej z 20 listopada 2019 r., podał, że po przeprowadzeniu badania dokumentacji geodezyjnej, okazało się, iż w MODGiK znajduje się operat KERG [...] – wznowienie granic działki nr [...]. Praca ta została anulowana w dniu

8 września 2014 r., zaś materiały z niej przekazane do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, lecz stanowią jedynie materiał pomocniczy, który nie służy do wprowadzenia zmian. Do MODGiK nie wpłynęło zgłoszenie innych prac dotyczących działki skarżącej. Z uwagi na złożoną przez skarżącą skargę na geodetę w 2014 r., jego praca była weryfikowana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który nie dopatrzył się uchybień, o czym skarżąca została poinformowana. Geodeta Miasta poinformował skarżącą, że aby dokonać aktualizacji danych ewidencyjnych budynków i sprawdzenia ich położenia względem działki należy zlecić odpowiednie prace geodezyjne. Podał, że Prezydent Miasta S. nie dysponuje środkami finansowymi, które mogłyby być przeznaczone na zlecenie prac geodezyjnych dotyczących prywatnych nieruchomości osób fizycznych. Po wykonaniu prac geodezyjnych na koszt właściciela nieruchomości i sporządzeniu stosownej dokumentacji i jej weryfikacji, dokonuje się zmian w ewidencji gruntów

i budynków. W razie sporu co do położenia znaków granicznych strony mogą wystąpić do sądu powszechnego o rozstrzygnięcie sprawy.

Organ I instancji wydał w dniu [...] marca 2020 r. postanowienie, w którym ustalił inwestorom opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł za samowolną rozbudowę budynku jednorodzinnego.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, wydał w dniu [...] maja 2020 r. postanowienie, w którym uchylił postanowienie organu I instancji z dnia

[...] marca 2020 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji wydał w dniu [...] czerwca 2020 r. postanowienie, w którym zobowiązał inwestorów o uzupełnienia dokumentów o: jednoznaczne wykazanie czy samowolnie rozbudowana część obiektu narusza granicę działki nr [...]; przedstawienie rozwiązań w projekcie, wskazujące doprowadzenie stwierdzonych nieprawidłowości do zgodności z przepisami; przedłożenie oświadczenia

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W piśmie z 11 sierpnia 2020 r. inwestorzy wyjaśnili, że rozbudowana część budynku elementami okapu dachowego przekracza granicę działki nr [...]; w projekcie budowlanym zaprojektowano demontaż nadwieszenia części okapu, zaś oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością jest już

w aktach sprawy. Podali, że przebieg granic między działkami [...] i [...] jest prawidłowo określony na mapie do celów projektowych. Do pisma z 18 sierpnia

2020 r. inwestorzy dołączyli oświadczenia państwa J. o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i informacje uzupełniające [...]

W piśmie z 25 sierpnia 2020 r. organ I instancji poinformował inwestorów, że nie przedstawiono szczegółowych rozwiązań na rysunkach projektu mających na celu rozbiórkę części okapu. Ponadto państwo J. nie są inwestorami przedmiotowej rozbudowy. Do pisma z 7 września 2020 r. inwestorzy dołączyli żądane dokumenty.

W piśmie z 7 października 2020 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko

w sprawie i podniosła, że jej zdaniem, granica między działkami została przekroczona na całej jej długości o 0,5 m. Sąsiedzi posadzili w pasie jej działki drzewa, które uniemożliwiają jej dojście do budynku gospodarczego. Na skutek samowoli budowlanej, został uszkodzony jej budynek gospodarczy, który obecnie wymaga remontu. Z ww. pismem zapoznały się strony postępowania.

Organ I instancji wydał w dniu [...] października 2020 r. postanowienie nr [...], w którym ustalił inwestorom opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł za samowolną rozbudowę budynku jednorodzinnego.

Organ odwoławczy, po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, wydał w dniu [...] grudnia 2020 r. postanowienie nr [...], w którym utrzymał postanowienie organu I instancji z dnia [...] października 2020 r. w mocy.

W dniu 3 lutego 2021 r. inwestorzy uiścili ww. opłatę legalizacyjną.

WSA w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi skarżącej na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, wydał w dniu 11 marca 2021 r. wyrok o sygn. akt II SA/Sz 108/21, w którym uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji

z dnia [...] października 2020 r. nr [...] WSA wyjaśnił na czym polega postępowanie legalizacyjne oraz że postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej ma charakter uboczny. Podał, że zarzuty skargi związane z meritum sprawy i na tym etapie postępowania nie są zasadne. Kwestia zgodności projektu

z przepisami podlegać będzie ocenie organu przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić czy rozbudowa ww. budynku jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla terenu "[...]", gdyż zaświadczenie o zgodności z ustaleniami planu miejscowego, znajdujące się w aktach nie spełnia wszystkich wymogów. WSA podkreślił, że sprawa dotyczy rozbudowy obiektu ukończonego w 1997 r.

Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, wydał w dniu [...] czerwca 2021 r. decyzję nr [...], w której uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...]

Pismem z 6 lipca 2021 r. skarżąca wniosła o ustalenie granic między

ww. działkami przez wskazanego geodetę.

Pismem z 9 września 2021 r. inwestorzy wnieśli o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego oraz o przesłuchanie świadków państwa J.

i R. R.. Organ I instancji przesłuchał ww. świadków.

Świadek H. J. zeznała w dniu 28 października 2021 r., że rozbudowa ww. budynku została przeprowadzona w 1997 r. Pamięta, bo była

w rozbudowanej części budynku inwestorów na sylwestrze.

Świadek R. R. zeznał w dniu 4 listopada 2021 r., że rozbudowa ww. budynku nastąpiła w 1997 r. Pamięta, bo w listopadzie 1997 r. został poproszony przez inwestorów o sprawdzenie czy nie ma nieprawidłowości w przeprowadzonych robotach. Rozbudowa była już wówczas dokonana poza drobnymi detalami. Rozbudowana część budynku nadawała się do użytkowania. Nie projektował rozbudowy części ww. budynku, ale był kierownikiem budowy przedmiotowego budynku w 1987 r.

Pismem z 4 listopada 2021 r. skarżąca zaprotestowała przeciwko prowadzenia sprawy w trybie uproszczonego postępowania legalizacyjnego.

Pismem z 8 listopada 2021 r. skarżąca wniosła o przesłuchanie świadków H. M. i W. P.. Organ I instancji przesłuchał ww. świadków.

Świadek W. J. zeznał w dniu 8 lutego 2022 r., że rozbudowa ww. budynku została dokonana w 1997 r., gdyż spędzał tam sylwestra razem

z inwestorami.

Świadek H. M. zeznała w dniu 8 lutego 2022 r., że z opowieści jej matki wynikało, iż na działce inwestorów była hodowla nutrii i po jej likwidacji rozpoczęła się rozbudowa w 1998 r. Świadek obecnie jest na emeryturze, lecz wcześniej prowadziła biuro nieruchomości i często była poza domem. Nie interesowała się rozbudową ww. domu i trudno jej powiedzieć czy w grudniu 1998 r. rozbudowa się zakończyła. Zeznała, że nie była w domu inwestorów.

Świadek W. P. zeznał w dniu 9 lutego 2022 r., że w latach 1997-1998 do najwyżej 2000 r. prowadził prace remontowe w budynku gospodarczym skarżącej i w tym okresie na sąsiedniej posesji były nutrie. Zeznał, że nie widział wówczas części budynku okazanego mu na zdjęciach i rysunkach projektu. Podał, że nie był w rozbudowanym budynku.

W piśmie z 16 lutego 2022 r. inwestorzy ustosunkowali się do zeznań H. M. i W. P. .

W piśmie z 10 marca 2022 r. skarżąca ponowiła wniosek o powołanie geodety

w celu ustalenia przebiegu granic między działkami i wskazała, że zeznania świadków nie pozwalają na jednoznaczne określenie daty powstania samowoli budowlanej, co przemawia za prowadzeniem sprawy w trybie zwykłym, a nie uproszczonym.

Organ I instancji w zawiadomieniu z 1 kwietnia 2022 r. poinformował strony

o wszczęciu uproszczonego postępowania legalizacyjnego w sprawie przeprowadzonej bez pozwolenia na budowę rozbudowy ww. budynku.

Organ I instancji wydał w dniu [...] kwietnia 2022 r. postanowienie o zawieszeniu

z urzędu postępowania w sprawie rozbudowy ww. budynku do czasu zakończenia postępowania legalizacyjnego w sprawie przeprowadzonej bez pozwolenia na budowę rozbudowy przedmiotowego budynku.

Organ odwoławczy, po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, wydał w dniu [...] czerwca 2022 r. postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2022 r.

Organ I instancji wydał w dniu [...] czerwca 2022 r. postanowienie, w którym nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej obiektu budowlanego; ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazującą czy stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu zgodnie z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Inwestorzy dołączyli do pisma z 25 lipca

2022 r. wskazane dokumenty.

Organ I instancji wydał w dniu [...] sierpnia 2022 r. postanowienie, w którym nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia: uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele mieszkaniowe; wskazanie

w przedłożonej ekspertyzie czy stan techniczny ww. obiektu pozwala na bezpieczne użytkowanie tej rozbudowy zgodnie z dotychczasowym sposobem użytkowania.

W piśmie z 22 sierpnia 2022 r. inwestorzy uzupełnili dokumentację oraz oświadczyli, że wykonali prace polegające na skróceniu okapu dachu rozbudowy od strony działki nr [...]. Dołączyli oświadczenie projektanta o skróceniu okapu dachu rozbudowy od strony działki nr [...] wraz ze zdjęciami.

W dniu 30 września 2022 r. organ I instancji dokonał oględzin rozbudowy ww. budynku i sporządził protokół oraz zdjęcia. Potwierdzono wówczas skrócenie okapu.

Organ I instancji wydał na podstawie art. 49i ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej "K.p.a.") w związku z prowadzonym uproszczonym postępowaniem legalizacyjnym w sprawie samowolnej rozbudowy od strony zaplecza, budynku jednorodzinnego o część piwniczną i parterową przy ul. [...] w S., w dniu [...] października 2022 r. decyzję nr [...], w której orzekł o legalizacji rozbudowy ww. budynku.

Organ I instancji podał, że postępowanie uproszczone zostało wszczęte na wniosek inwestorów oraz iż ustalił, że rozbudowa ww. budynku został wykonana

w 1997 r. Organ I instancji wskazał, że inwestorzy przedstawili stosowne dokumenty, o które byli wzywani i które następnie zostały sprawdzone. Organ I instancji podał, że stan techniczny obiektu nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na jego bezpieczne użytkowanie. Wskazał, że decyzja o legalizacji stanowi podstawę użytkowania obiektu budowlanego na podstawie art. 49i ust. 2 u.p.b.

Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji i wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego. Skarżąca zakwestionowała powstanie rozbudowy ww. budynku w 1997 r. Według skarżącej, organ nie zebrał w sposób prawidłowy materiału dowodowego, zaś pozyskane dowody ocenił stronniczo. Organ nie wziął pod uwagę faktu, że rozbudowa ww. budynku wbudowana jest w rynnę jej budynku gospodarczego oraz złego stanu technicznego budynku gospodarczego, powstałego na skutek samowoli budowlanej sąsiadów, który uniemożliwia jej korzystanie z tego budynku, a także naruszenia granicy jej działki przez inwestorów. Zarzuciła organowi brak przeprowadzenia postępowania o ustalenia granicy pomiędzy ww. działkami.

Organ odwoławczy wydał w dniu [...] lutego 2023 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2022 r.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść art. 49f, art. 49g, art. 49h, art. 49i u.p.b., które weszły w życie z dniem 19 września 2020 r. na podstawie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471; dalej "ustawa nowelizująca"). Organ odwoławczy powołał się na przepis przejściowy- art. 25 ustawy nowelizującej i uznał, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie dotyczy obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie przed dwudziestu laty, licząc do dnia wydania ostatecznej decyzji nakazującej ich rozbiórkę. Organ odwoławczy wskazał, że inwestorzy wystąpili o legalizację rozbudowy ww. budynku w trybie tzw. uproszczonym na podstawie art. 49f ust. 1 u.p.b. i powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynikało, iż przepisy dotyczące trybu uproszczonego legalizacji mogą mieć zastosowanie również w sprawach wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zdaniem organu odwoławczego, przepisy dotyczące uproszczonej legalizacji mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków wynikało, iż rozbudowa przedmiotowego budynku została dokonana najprawdopodobniej w 1997 r.,

a najpóźniej w 1998 r. Organ odwoławczy uznał zeznania W. P. za nieprecyzyjne, co wynikało według organu, z upływu czasu. Wskazał, że sama skarżąca w piśmie z 7 lipca 2017 r. podawała, że rozbudowa ww. budynku została dokonana w końcu lat 90. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu uproszczonym legalizacyjnym poza zakresem wynikającym z art.49f-49i u.p.b., organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do badania czy legalizowany obiekt budowlany narusza inne przepisy prawa, w tym przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i obowiązujące warunki techniczne, w tym przepisy dotyczące usytuowania legalizowanego obiektu względem odległości od granicy z działką sąsiednią, tym samym zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez przedmiotową rozbudowę innych przepisów prawa niż wynikające z zakresu art. 49g ust. 2 u.p.b. oraz interesów skarżącej, nie mogły zostać uwzględnione. Organ odwoławczy podał, że do akt sprawy załączono odrębne oświadczenia inwestorów z 7 września 2020 r.

o posiadanym prawie do dysponowania działką o nr [...] do celów budowlanych. Natomiast usunięcie części okapu, która wkraczała w przestrzeń działki nr [...], należącej do skarżącej i spowodowanie tym samym, że całość przedmiotowej rozbudowy usytuowana jest na obecnie na działce nr [...], powoduje, iż inwestorzy nie muszą dysponować działką nr [...] do celów budowlanych. Organ odwoławczy podał, że do akt sprawy załączono także inwentaryzację geodezyjną, wykonaną przez geodetę z 3 grudnia 2019 r., z której jednoznacznie wynika, że przedmiotowa rozbudowa w całości znajduje się na działce nr [...], stanowiącej współwłasność inwestorów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do weryfikowania ustaleń poczynionych przez uprawnionych geodetów. Zatem przedłożenie ww. inwentaryzacji geodezyjnej, przy braku innej, sprzecznej dokumentacji geodezyjnej, powoduje, iż organy nadzoru budowlanego obowiązane są przyjąć, że oznaczony na niej przebieg granicy pomiędzy działkami inwestorów

i skarżącej, jest prawidłowy (zgodny z prawem). Uwzględniając ww. dokumentacje geodezyjną, organ odwoławczy wskazał, że orynnowanie budynku gospodarczego, znajdującego się na działce nr [...] najprawdopodobniej wykracza na działkę nr [...], zatem organ nie mógł uznać zarzutu o wkroczeniu przedmiotową rozbudową na działkę skarżącej i wmurowaniu ściany w orynnowanie budynku skarżącej.

Organ odwoławczy podniósł, że okoliczność czy podpis W. W. na zgodzie na przysunięcie się do granicy działek jest autentyczny, czy nie, nie ma znaczenia w sprawie, gdyż nie ma to wpływu na zalegalizowanie przedmiotowej budowy. Kwestię popełnienia błędu w numerze dowodu osobistego, który składa się z szeregu cyfr, organ ocenił jako mogącą mieć miejsce, przy czym wnioskowanie z tego faktu o tym, że podpis na ww. zgodzie został sfałszowany, jest za daleko idące.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej, że długotrwałe prowadzenie niniejszego postępowania doprowadziło do legalizacji samowoli budowlanej, gdyż przepisy o tzw. trybie uproszczonym zostały wprowadzone w czasie trwania postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy podał, że stan budynku gospodarczego skarżącej

i ewentualne szkody w jego stanie technicznym, poczynione przez inwestorów poprzez wykonanie przedmiotowej rozbudowy lub w inny sposób, nie są przedmiotem niniejszej sprawy.

Skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję i wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 49f ust. 1 u.p.b., przez uznanie, że zasadne było wszczęcie przez organ I instancji uproszczonej procedury legalizacyjnej i wydanie decyzji legalizacyjnej w tym trybie, podczas gdy przesłanką do wydania decyzji w trybie uproszczonym jest upływ 20 lat od daty powstania rozbudowy w ramach samowoli do czasu wydania postanowienia o wstrzymaniu robót, podczas gdy czynności przeprowadzone przez organ, które miały doprowadzić do ustalenia daty powstania rozbudowy nie wykazały jednoznacznie, że powstała ona co najmniej 20 lat przed wydaniem przez organ postanowienia o wstrzymaniu budowy, przy ustalaniu daty powstania rozbudowy organy opierały się jedynie o zeznania świadków powołanych przez inwestorów, osobiście z nimi związanych, co nie powinno stanowić obiektywnego dowodu potwierdzającego datę powstania rozbudowy;

2. art. 8 K.p.a., przez naruszenie zasady bezstronności i uznanie, że możliwe było wszczęcie procedury uproszczonej jedynie w oparciu o zeznania świadków powołanych przez stronę zainteresowaną przeprowadzeniem uproszczonej procedury legalizacyjnej;

3. art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., przez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, co do daty powstania samowolnej rozbudowy, zaniechanie wyczerpującego i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, i uznanie za niewiarygodne przy ocenie daty powstania samowoli budowlanej zeznań świadków W. P. i H. M., jedynie na postawie tego, że zeznania te nie korespondują z zeznaniami świadków powołanych przez inwestorów;

4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a nadto niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie przebiegu granicy działek [...], pominięcie w ocenie złożonego do odwołania od decyzji organu

I instancji projektu technicznego sporządzonego przez R. R. na zlecenie brata J. T. - W. W., zawierającego mapę nieruchomości, na której widać, że budynek gospodarczy położony jest w odległości od granicy działki, a nie na jej granicy;

5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., przez bezkrytyczne uznanie mapy złożonej przez inwestorów za zgodną ze stanem faktycznym, podczas gdy nie uwzględnia ona rzeczywistego obszaru granicznego między budynkiem rozbudowanym w ramach samowoli budowlanej a budynkiem gospodarczym położonym na działce skarżącej, jego usytuowania i kształtu, a w szczególności tego, że rozbudowa powstała w ramach samowoli wbudowana jest w rynnę przynależną do budynku należącego do J. T., co można dostrzec w załączonym do odwołania projekcie technicznym, znajdujących aktach sprawy fotografiach oraz na mapie złożonej przez J. T., pochodzącą z okresu jeszcze przed rozbudową, i co organ I instancji powinien zauważyć podczas przeprowadzonych kilkukrotnie oględzin, a mimo to całkowicie ten fakt bagatelizował;

6. art, 8 i art. 80 K.p.a., przez nielogiczne i stronnicze twierdzenie, że "orynnowanie budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] najprawdopodobniej wykracza na działkę [...], zatem nie można uznać zarzutu podniesionego w odwołaniu o wykroczeniu przedmiotową rozbudową na działkę skarżącej i wmurowaniu ściany

w orynnowanie budynku skarżącej", podczas gdy:

- budynek gospodarczy na działce skarżącej powstał przed samowolną rozbudową na sąsiedniej działce,

- położenie budynku względem granicy działek przedstawione jest na mapie zawartej w projekcie sporządzonym przez R. R. - widać, że budynek nie znajduje się na granicy działek, a jest oddalony od granicy, to inwestorzy naruszyli granicę między działkami, nie tylko poprzez wbudowanie budynku w orynnowanie, ale także przez montaż okapu, z którego wody spływały przez lata na dach budynku gospodarczego skarżącej niszcząc go,

- skarżąca od momentu złożenia zawiadomienia podawała, że doszło do naruszenia granicy jej działki i organ nie wykonał żadnych czynności aby ustalić faktyczny przebieg działek, a aktualnie fakt wbudowania rozbudowy w rynnę skarżącej usprawiedliwia rzekomym przekroczeniem granicy przez budynek skarżącej;

7. art. 49i ust. 1 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez utrzymanie

w mocy decyzji legalizacyjnej wydanej przez organ I instancji mimo niezłożenia przez inwestorów oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania na cele budowlane działką nr [...], do czego organ I instancji wezwał ich pismem z dnia 4 sierpnia 2022 r. i uznania, że oświadczenie to nie jest konieczne, podczas gdy rozbudowa wkracza na działkę skarżącej, choćby przez widoczne wbudowanie rozbudowy w rynnę w budynku gospodarczym skarżącej, co powoduje konieczność przedłożenia niniejszego oświadczenia przez skarżących,

- mimo posiadania wiedzy o krytycznym stanie budynku gospodarczego znajdującego się na nieruchomości należącej do J. T., który to stan jest wynikiem bezpośredniego oddziaływania na niego rozbudowy powstałej w ramach samowoli i uznanie, że stan budynku gospodarczego nie jest przedmiotem niniejszej sprawy,

- w oparciu o ekspertyzę złożoną przez inwestorów, która wskazywać miała na brak zagrożenia związanego z istnieniem samowoli, a która całkowicie pomija wpływ rozbudowy na budynek skarżącej, podczas gdy stan budynku gospodarczego jednoznacznie obrazuje szkody oraz zagrożenie, które stwarza rozbudowa,

- z całkowitym pominięciem prawa własności przysługującego J. T., jej interesów oraz zasad współżycia społecznego, bowiem doszło do zalegalizowania rozbudowy, która przekracza granice sąsiedniej działki, została wbudowana w rynnę znajdująca się na budynku należącym do J. T., destrukcyjnie wpływa na stan budynku gospodarczego skarżącej do tego stopnia, że z uwagi na własne bezpieczeństwo i ryzyko zawalenia budynku właścicielka nie korzysta z niego od lat, a cały czas musi uiszczać podatek za ten budynek, uniemożliwia J. T. dostęp do bocznej ściany własnego budynku, co również wpływa na jego stan i brak możliwości naprawy zniszczonej ściany,

i wykonania jakichkolwiek prac w budynku.

W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z 26 lipca 2023 r. skarżący wnieśli o oddalenie skargi i ustosunkowali się do zarzutów skargi. Podnieśli, że przedmiotowa rozbudowa zakończyła się w 1997 r., występują zatem przesłanki do zastosowania uproszczonej legalizacji. W. . P. mógł prowadzić prace przy budynku gospodarskim skarżącej w 1993 r., gdyż do tego roku inwestorzy prowadzili hodowlę nutrii, choć na innej działce niż ta, na której znajduje się budynek mieszkalny. Inwestorzy wnieśli o zasądzenie od skarżącej poniesionych kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór dotyczy zalegalizowania rozbudowy przedmiotowego budynku w ramach postępowania uproszczonego legalizacyjnego.

Z akt wynikało, że organ I instancji wszczął postępowanie dotyczącej przedmiotowej samowoli zawiadomieniem z 14 marca 2018 r., zaś na wniosek inwestorów organ wszczął postępowanie uproszczone zawiadomieniem z 1 kwietnia

2022 r.

Zgodnie z art. 49f ust. 1 u.p.b., w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części:

1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia

- jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne.

W przypadku obiektów budowlanych, o których mowa w art. 103 ust. 2, uproszczone postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w ust. 1, prowadzi się na żądanie właściciela lub zarządcy tego obiektu budowlanego (art. 49f ust. 2).

Stosownie do art. 49f ust. 3 u.p.b., w przypadku stwierdzenia stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze postanowienia, bezzwłoczne:

1) zabezpieczenie obiektu budowlanego lub jego części oraz

2) usunięcie stanu zagrożenia.

Na podstawie art. 49g ust. 1 i ust. 2 u.p.b., w ramach uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia jego doręczenia. Do dokumentów legalizacyjnych,

o których mowa w ust. 1, należą:

1) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;

2) geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza obiektu budowlanego;

3) ekspertyza techniczna sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazująca, czy stan techniczny obiektu budowlanego:

a) nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz

b) pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne

z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie (art. 49g ust.3).

Zgodnie z art. 49h ust. 1 u.p.b., w trakcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego sprawdza:

1) kompletność dokumentów legalizacyjnych oraz

2) czy z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne

z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

W przypadku stwierdzenia niekompletności dokumentów legalizacyjnych organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o obowiązku usunięcia niekompletności w wyznaczonym terminie (art. 49h ust. 2).

Stosownie do art. 49i ust. 1 u.p.b., organ nadzoru budowlanego,

w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym, wydaje:

1) decyzję o legalizacji, w przypadku gdy:

a) dokumenty legalizacyjne są kompletne lub ich niekompletność została usunięta zgodnie z postanowieniem, o którym mowa w art. 49h ust. 2, oraz

b) z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne

z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania;

2) decyzję o nakazie rozbiórki, w przypadku:

a) nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie wskazanym w postanowieniu, o którym mowa w art. 49g ust. 1,

b) niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w art. 49h ust. 2,

c) gdy z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub nie pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne

z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

Decyzja o legalizacji stanowi podstawę użytkowania obiektu budowlanego (art. 49i ust.2).

Podkreślić należy, że przepisy ustawy nowelizującej, które weszły w życie w dniu 19 września 2020 r. dały możliwość inwestorowi, który dopuścił się samowoli budowlanej wystąpienia do organu nadzoru budowlanego z żądaniem wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Inwestor ma możliwość wyboru procedury korzystniejszej w jego ocenie w danym przypadku. Organ nadzoru budowlanego z urzędu będzie wszczynał postępowania na podstawie dotychczasowych przepisów, zaś dopiero na żądanie inwestora postępowanie będzie prowadzone na podstawie uproszczonego postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 49f–49i u.p.b. Uproszczone postępowanie legalizacyjne odnosi się do starych samowoli budowlanych, których realizacja została zakończona przynajmniej 20 lat temu. Ustawodawca uznał za konieczne wprowadzenie przedmiotowej procedury z uwagi na dużą ilość obiektów, postawionych samowolnie, jednakże przy uwzględnieniu wymogów zachowania standardów w zakresie bezpieczeństwa.

Sąd podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 14 marca 2023 r. o sygn. akt II OSK 2857/21, poparte wskazanymi tam orzeczeniami sądów administracyjnych, że "Uproszczone postępowanie legalizacyjne z art. 49f Prawa budowlanego może być wszczęte jako odrębna sprawa, niezależnie od toczących się postępowań legalizacyjnych w trybie art. 48 Prawa budowlanego Prawidłowe rozumienie treści przepisów art. 25 i art. 32 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) wskazuje, że w stosunku do obiektów budowlanych, co do których wszczęto postępowanie legalizacyjne na podstawie dotychczasowych przepisów Prawa budowlanego, ale nie wydano decyzji o nakazie rozbiórki, możliwe jest zastosowanie uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o jakim mowa w art. 49f p.b."

W sprawie bezsporne było, że przedmiotowa rozbudowa budynku była samowolą budowlaną. W okolicznościach niniejszej sprawy ustalenie daty powstania samowoli budowalnej odbyło się w oparciu o zeznania świadków, gdyż brak było dokumentów, na podstawie których można by ją określić. Skarżąca kwestionuje datę powstania ww. rozbudowy budynku, lecz nie wskazuje innego sposobu na jej ustalenie.

Zdaniem Sądu, organy w sposób prawidłowy ustaliły, że rozbudowa ww. budynku została dokonana w 1997 r., gdyż wynikało to z zeznań świadków oraz stanowiska samej skarżącej zawartego w piśmie z 7 lipca 2017 r., w którym zawiadomiła organ I instancji o samowoli budowlanej dokonanej przez sąsiadów. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do treści zeznań świadków i dokonał ich oceny na tle pozostałych dowodów. Organ wskazał, które zeznania uznał za bardziej wiarygodne od innych i dlaczego. Słusznie organ podkreślił znaczenie upływu czasu na pamięć świadków, np. w stosunku do W. P. . Niewątpliwie bardziej wiarygodne są zeznania świadków, którzy byli w rozbudowanej części budynku, niż zeznania H.. M. , która zeznała, że informacje o powstaniu rozbudowy uzyskała od zmarłej matki, gdyż sama się nią nie interesowała i rzadko była w domu. Ponadto skarżąca w skardze powołuje się na R.. R., który to zeznał, że rozbudowa ww. obiektu została zakończona w 1997 r.

W ocenie Sądu, zaistniały zatem przesłanki do przeprowadzenia postępowania uproszczonego legalizacyjnego, gdyż rozbudowa ww. budynku została dokonana ponad 20 lat temu.

Jak wynikało z akt, organ I instancji wzywał inwestorów do złożenia stosownych dokumentów wynikających na podstawie art. 49g u.p.b., które zostały dostarczone do organu. Organ I instancji dokonał ich oceny zgodnie z art. 49h u.p.b. Stan techniczny rozbudowanego budynku nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na jego bezpieczne użytkowanie. Ekspertyza techniczna, o której mowa w art. 49g ust. 2 u.p.b. dotyczy wyłącznie rozbudowanego budynku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie musi ona obejmować budynków sąsiednich. Inwestorzy przedstawili także dokumenty świadczące o posiadanym prawie do dysponowania działką o nr [...] do celów budowlanych. Z uwagi na podjęte działania skrócenia okapu rozbudowanej części budynku obecnie nie przekracza on granicy działki skarżącej, co ustalono

w trakcie oględzin. Zgodzić należy się z organem, że przedłożenie ww. inwentaryzacji geodezyjnej, przy braku innej, sprzecznej dokumentacji geodezyjnej, powoduje, iż organy nadzoru budowlanego obowiązane są przyjąć, że oznaczony na niej przebieg granicy pomiędzy działkami inwestorów i skarżącej, jest prawidłowy. Zatem należy przyjąć, że rozbudowany budynek w całości znajduje się na działce inwestorów i nie wkracza na działkę skarżącej, co prowadzi do uznania, iż to orynnowanie budynku gospodarczego, znajdującego się na działce nr [...] najprawdopodobniej wykracza na działkę nr [...]. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że budynek gospodarczy powstał wcześniej niż rozbudowa ww. budynku mieszkalnego. Zarzut o naruszeniu granicy działek przez inwestorów był zatem niezasadny. Wyjaśnić należy, że dla niniejszego postępowania ważne są jedynie mapy, pochodzące z zasobu geodezyjnego. Wszystkie inne mapy nie są wiążące dla organów nadzoru budowlanego.

Podkreślić należy, że w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym nie bada się zgodności danej samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec zmiany stanu prawnego i trybu postępowania na uproszczony legalizacyjny inwestorzy nie musieli przedkładać zaświadczenia czy rozbudowa ww. budynku jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie wyrok o sygn. akt II SA/Sz 108/21 stracił swoją moc wiążącą na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.").

Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do przeprowadzenia postępowań dotyczących ustalenia granic między działkami badania, ani do weryfikowania ustaleń poczynionych przez uprawnionych geodetów. Z tych też względów organ odwoławczy nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej o powołanie biegłego geodety. O tym jaki jest tryb postępowania

w przedmiocie wznowienia granic informował skarżącą Geodeta Miasta S.

w piśmie z 17 stycznia 2020 r.

Wskazać należy, że ani sąd administracyjny, ani organ nadzoru budowlanego nie są uprawnione do badania czy podpis brata skarżącej został sfałszowany pod pismem, wyrażającym zgodę na zbliżenie się inwestorów do działki skarżącej. Jeśli skarżącą uważa, że ww. dokument został sfałszowany winna zawiadomić organy ścigania. Dokument ten nie miał znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy.

Kwestia uszkodzeń budynku gospodarczego, która była według skarżącej wynikiem samowoli budowlanej, brak dostępu do budynku gospodarczego, uszkodzenia drzewa należącego do skarżącej, czy roślinności posadzonej w granicy działek, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jeśli skarżąca domaga się odszkodowania od inwestorów winna w tym celu wystąpić do sądu powszechnego. Okoliczność zalegalizowania samowoli budowlanej nie ma wpływu na postępowanie

o odszkodowanie za wyrządzone wcześniej szkody.

Zdaniem Sądu, w toku prowadzonego postępowania organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy zebrały materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wywiodły z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że z tego materiału skarżąca wysnuła inne wnioski, nie świadczy o naruszeniu przez organy przepisów procesowych. Jak wynikało z akt, na każdym etapie postępowania skarżąca miała możliwość zapoznawania się z aktami, składała wyjaśnienia i wnioski dowodowe, miała zatem zapewniony w sposób prawidłowy przez organy udział w sprawie.

Odnośnie wniosku inwestorów o zasądzenie od skarżącej poniesionych kosztów postępowania, wyjaśnić należy, że nie mógł być on uwzględniony z uwagi, iż nie przewidują tego przepisy p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.