Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1471/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 3,
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. K., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr SKO.F/41.4/787/2023/14542 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 22 sierpnia 2023 r., nr SKO.F/41.4/787/2023/14542, Samorządowe Kolegium Odwoławcze Katowice (dalej jako Kolegium, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm., dalej jako O.p."), po rozpatrzeniu odwołania A. K. i M. K. (dalej jako podatnik, podatniczka, skarżąca, skarżący, łącznie podatnicy, skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej jako organ podatkowy) z 11 maja 2023 r. nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2022 r.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ podatkowy decyzją z 11 maja 2023 r. ustalił podatnikom wysokość podatku od nieruchomości na rok 2022 w kwocie 13.194 zł.

W odwołaniu podatnicy, reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucili naruszenie przepisów postępowania - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. - skutkujące błędnym ustaleniem, że posadowione na gruncie budowie stanowią budynki.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium wskazało na treść art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2a, art. 4 ust. 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. – t.j. Dz. U. z 2022, poz. 1452, ze zm.; dalej jako u.p.o.l.).

Kolegium stwierdziło, że w ostatniej informacji podatkowej, złożonej 28 stycznia 2010 r., podatnicy zadeklarowali związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty o pow. i 1565 m2 i budynki o pow. użytkowej 21,50 m2, a także budynki pozostałe — garaże o pow.. użytkowej wynoszącej 108 m2.

Do 2021 roku organ podatkowy ustał zobowiązanie w podatku od nieruchomości zgodnie z informacją podatników.

Natomiast postanowieniem z dnia 11 lipca 2022 r. nr organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie ustalenia tego zobowiązania za rok 2022, gdyż powziął wątpliwość co do wykazanej kwalifikacji i stawki przedmiotów opodatkowania.

8 września 2022 r. przeprowadzono oględziny w trakcie których stwierdzono, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdują się:

1) drewniany budynek (kiosk piwny), posadowiony na ławie fundamentowej, jednokondygnacyjny, bez podpiwniczenia o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 23,61 m2, w tym 3,76 m2 o wysokości pomieszczeń poniżej 2,20 m, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez PHU L.;

2) jednokondygnacyjny budynek, z blachy falistej, posadowiony na fundamencie z dwoma kanałami warsztatowymi, o powierzchni użytkowej wynoszącej 47,00 m2 i wysokości powyżej 2,20 m, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez PHU L.;

3) dwa garaże blaszane na wylewce betonowej o powierzchni użytkowej wynoszącej 35,20 m2, w tym powierzchnia użytkowa wynosząca 5,86 m2 jest o wysokości poniżej 2,20 m, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez PHU L.;

4) ciąg dziewięciu garaży blaszanych o konstrukcji stalowej, na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką, o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 159,75 m2, w tym powierzchnia użytkowa wynosząca 26,37 m2 jest o wysokości poniżej 2,20 m i wynajmowane osobom fizycznym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez A. K.. Budynki powstały zgodnie z Decyzją nr [...] Prezydenta Miasta C. z 10 stycznia 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielonym pozwoleniem na budowę parkingu strzeżonego dla samochodów osobowych przy ul. [...], która została zmieniona decyzją nr [...] z dnia 23 kwietnia 2007 r. ten sposób, że zatwierdzony został projekt zamienny dla wcześniej zatwierdzonego projektu, który dotyczył zmniejszenia ilości miejsc parkingowych i budowy kiosku piwnego.

5) ciąg dwunastu garaży blaszanych o konstrukcji stalowej, na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką i zgodnie z oświadczeniem współwłaścicieli przedmiotowe garaże są o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 213,00 m2, w tym powierzchnia użytkowa wynosząca 35,16 mz jest o wysokości poniżej 2,20 m. Garaże wynajmowane osobom fizycznym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez Panią A. K.. Ww. garaże zostały wybudowane zgodnie z Decyzją nr [...] z dnia 05 września 2014 r. Prezydenta Miasta C. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu garaży przy ul. [...].

Organ podatkowy, opierając się na dowodzie z oględzin oraz na projektach budowlanych, ustalił, że 13 garaży położonych na działce nr [...] posadowionych jest na betonowej płycie o grubości 10-20 cm z betonu, płycie fundamentowej zbrojonej krzyżowo, podłoże wykonano na podbudowie 20-30 cm podsypki żwirowo-pisakowej, chudego betonu częściowo zbrojonego o grubości 5 cm orz płyty betonowej zbrojonej krzyżowo o grubości 10 cm. Natomiast ciąg 12 garaży posadowiony jest na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką na podkładzie z chudego betonu o grubości 10 cm i posadzkach z płyt żelbetonowych.

Organ podatkowy stwierdził zatem, że ww. garaże spełniają definicję budynku zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., ponieważ są trwale związane z gruntem, posiadają przegrody budowlane, fundamenty oraz dach. Garaże posiadają betonową posadzkę, poprzez którą są na stałe połączone z gruntem. Betonowa posadzka, jako dolny element konstrukcyjny, jest osadzona w ziemi na stałe i pełni dla obiektu rolę fundamentu. Garaże mają też dach oraz wydzielające go z przestrzeni przegrody, czyli ściany z blachy. Dla uznania danego elementu za przegrodę budowlaną nie ma znaczenia rodzaj materiału, z jakiego jest wykonana ani sposób zamontowania tych przegród. Ważne jest, że są to elementy wydzielające obiekt z przestrzeni. Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.12.2017 r. (SK 48/15), którego sentencją jest: ,jeżeli dany obiekt spełnia kryteria bycia budynkiem, należy uznać go za budynek. Nie jest zatem możliwe uznanie za budowlę obiektu, który posiada wszystkie cechy budynku". Organ podatkowy podkreślił, że nawet jeśli dany obiekt budowlany jest przestawny, to nie oznacza jeszcze, że nie jest on trwałe związany z gruntem. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Dotyczy to każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Dla trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia również okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Zatem w zaskarżonej decyzji organ podatkowy uznał, że zarówno powierzchnia garaży, kiosku oraz warsztatu samochodowego o łącznej powierzchni użytkowej 478,56 m2 w tym powierzchnia użytkowa wynosząca 71,15 m2 o wysokości poniżej 2,20 m podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynki. Jednocześnie organ ustalił, że umowy najmu zawierane były przez podatniczkę, jako prowadzącą działalność gospodarczą "Wynajem", a przychody i koszty związane z nieruchomością położoną w C. przy ul. [...] ujęte są w księgach podatkowych jej firmy "Wynajem". Przedmiotowa nieruchomość została też ujęta przez podatniczkę w ewidencji księgowej firmy, co jest zgodne z przedmiotem prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej, którą stanowi wynajem i zarządzanie nieruchomościami. W konwencji wszystkie przedmioty opodatkowano stawką związaną z działalnością gospodarczą.

W odwołaniu podatnik zakwestionował jedynie opodatkowanie garaży i budynku z blachy falistej jako budowli zamiast budynków, zarzucają organowi błędną ocenę dowodów. Jako uzasadnienie wskazano jedynie, że budynek powinien być trwale związany z gruntem, przez co należy rozumieć stateczne i trwałe przytwierdzenie obiektu do fundamentu. W takim przypadku przeniesienie obiektu w inne miejsce wymaga wykonania robót ziemnych. Powołano się również na pisma innych organów, z których miałoby wynikać, ze garaże blaszane i przenośne pawilony nie są budynkami, lecz budowlami.

Kolegium stwierdziło, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta C. podatnicy są współużytkownikami wieczystymi działki gruntu nr [...] o obszarze 1 565 m2 oznaczonej symbolem "Bp" oraz współwłaścicielami posadowionych na niej budynków przy ul. [...] . Jednocześnie zgodnie z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z 28 lutego 2023 r. ujawniono na przedmiotowej nieruchomości osiem budynków transportu i łączności stanowiących zespoły garaży o łącznej powierzchni zabudowy wynoszącej 475 m2. Podstawę dokonania ww. wpisu stanowiły dokumenty: pomiar powykonawczy budynku garaży przy ul. [...] nr [...] z 25 czerwca 2009 r., decyzja budowy 12 garaży z 23 kwietnia 2007, decyzja nr [...] budowy zespołu 13 garaży z dnia 5 września 2014 r. oraz pomiar powykonawczy garaży przy [...] nr [...] z 29 stycznia 2015 r.

Wobec tego, zgodnie z art. art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, jak wskazano w wyroku WSA w Gliwicach z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/GL 724/18, ewidencja gruntów i budynków nie może jednak przesądzać o tym, czy na gruncie podatkowym mamy do czynienia z budynkiem, czy budowlą. Wynika to z faktu, że u.p.o.l. ustanawia własną definicję budynku, wskazującą wśród konstytutywnych elementów przegrody budowlane oraz fundament, zaś na gruncie ustawy o Prawa geodezyjnego i kartograficznego do budynków zaliczane są także obiekty nieposiadające takich przegród czy fundamentu. Konieczna jest więc badanie właściwości poszczególnych obiektów.

Po analizie stanu faktycznego i prawnego, Kolegium podzieliło ustalenia organu podatkowego, że wszystkie opodatkowane garaże i budynek z blachy falistej są budynkami, ponieważ spełniają definicję z art. w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że ustawodawca nie wprowadził ustawowej definicji fundamentów (ani w przepisach prawa podatkowego, jak też w prawie budowlanym, jak i w innych aktach prawnych). W orzecznictwie przyjmuje się, że fundamentem jest element konstrukcji budowlanej, w jej najniższej części, mający za zadanie przekazanie ciężaru budowli na grunt, fundamentem jest np. ława, stop fundamentowy (wymienione w § 3 pkt 24 lit. b w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Pod pojęciem fundamentów należy rozumieć każdy ich rodzaj (por.m.in. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 534/12). Kolegium stwierdziło, że płyty fundamentowe o grubości co najmniej 10 cm wykonane w spornych obiektach, jak wynika z dokumentacji zdjęciowej i ustaleń organu, są rodzajem fundamentu, czyli elementem konstrukcyjnym przekazujący na podłoże gruntowe całość obciążeń. Fundament może być bowiem wykonany w różnej technice: głębokiej łub bezpośredniej. Przykładem drugiej grupy są właśnie bloczki i płyty fundamentowe. Ponadto, zdaniem Kolegium, sposób połączenia elementów konstrukcyjnych obiektu stanowi o jego trwałym związaniu z gruntem. Pojęcie "trwałego związania z gruntem" nie zostało zdefiniowane zarówno w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak również w ustawie Prawo budowlane. W świetle utrwalonego orzecznictwa (wyrok Naczelnego Sądu SKO.F/41.4/787/2023/14542 5 z 7 Katowice, dnia 22 sierpnia 2023 r. Administracyjnego z dnia 24 lipca 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1979, POP 2003, Nr 2, poz. 43; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r., sygn. akt FPS 14/99, ONSA 2000, Nr 3, poz. 92) należy przyjąć jego językowe rozumienie. Zgodnie nim trwałe związanie oznacza sytuację, w której stosunek normy, zjawisk, itp. łączących się ze sobą, wpływających, oddziałujących na siebie (związek) jest odporny na działanie czynników zewnętrznych (trwały - M. Szymczak, red.. Słownik języka polskiego t. III, Warszawa 1992, str. 1069). Przy czym "trwałe związanie" rozumieć należy jako połączenie, które powinno mieć charakter fizyczny, a nie prawny (R. Dowgier, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10, PPLiFS 2013, nr 2, s. 39). W orzecznictwie wskazuje się, że cecha ta sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy też przemieszczenie na inne miejsce. Przy czym, analizując pojęcie "trwałego związania z gruntem" nie wystarczy samo wskazanie, iż dany obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli poprzez sposób montażu nie można wykazać istnienia tego rodzaju trwałego związku z gruntem. Trwałe związany z gruntem jest taki budynek, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 783/12, Lex nr 1486958). W wyroku z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1823/18, NSA uznał, że "nie ma jednego ustalonego kryterium pozwalającego na rozstrzygnięcie o tym, czy budynek jest trwale związany z gruntem. Dlatego oceniając tę kwestię każdorazowo należy opierać się na okolicznościach faktycznych danej sprawy. W każdym wypadku należy badać, czy dany obiekt stanowi stabilny element przestrzeni. Przy dokonywaniu tej oceny istotne jest ustalenie, czy dany obiekt w sposób standardowy zgodny z ogólnym przeznaczeniem tego obiektu można przenieść w inne miejsce (W. Morawski (red.). Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Komentarz. Linie interpretacyjne, LEX 2013). Istotne też jest, czy przeniesienie obiektu wymaga specjalnych czynności, które nie są wykonywane przy obiektach, które ze swej istoty są konstrukcyjne przystosowane do przenoszenia w różne miejsca. Oceny trwałości związku obiektu budowlanego z gruntem należy dokonywać z uwzględnieniem jego cech funkcjonalnych. Przy takim założeniu okoliczność, że budynek murowany przy zastosowaniu specjalistycznych technik może zostać odłączony od fundamentów i przesunięty nawet na znaczną odległość (czego przykłady znane są powszechnie w odniesieniu do budynków zabytkowych) nie zmienia faktu, że budynek ten ze swej istoty ma być trwałe związany z fundamentami i nie jest przeznaczony do przenoszenia w inne miejsca". Nawiązano w ten sposób do wywodów zaprezentowanych w wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/00, w którym NSA stwierdził, że "trwałe związanie z gruntem oznacza związanie na tyle mocne, iż odłączenie obiektu spowodowałoby zasadniczą jego zmianę w sensie technicznym, uniemożliwiającą ponowne jego posadowienie w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża". Wskazano również na stanowisko wyrażone wyroku WSA w Gliwicach z 5 listopada 2019 r., I SA/Gl 114/19, LEX nr 2743326: "O tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób w jaki posadowiono go w gruncie czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Ponadto, o trwałości związania z gruntem nie decyduje fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Może być ona posadowiona także wyżej, zwłaszcza wówczas, gdy SKO.F/41.4/787/2023/14542 6 z 7 Katowice, dnia 22 sierpnia 2023 r. jest ona wsparta na wylewce z betonu podkładowego zagłębionego w ziemi. To, że dany obiekt jest przestawny i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, iż nie jest on trwałe związany z gruntem, bowiem przy aktualnym stanie techniki fundament może być wykonany w różny sposób. Przykręcenie śrubami elementów konstrukcyjnych, tworzących szkielet garażu do betonowej płyty fundamentowej powoduje trwałe połączenie podwaliny obiektu z betonowym fundamentem."

Kolegium podzieliło ustalenia organu podatkowego, że wszystkie z opodatkowanych budynków są trwałe związane z gruntem. Po pierwsze związanie obiektów jest na tyle trwałe, że opiera się siłom przyrody. Po drugie trwałość związania przejawia się w tym, że nie jest możliwe przeniesienie obiektu w inne miejsce, bez przygotowania w tym miejscu nowego fundamentu. Płyty fundamentowej nie można bowiem bezpośrednio przenieść na inny grunt, lecz wymagane jest specjalne przygotowanie podłoża i wykonanie nowej płyty. Ponadto fundament płytowy jest elementem konstrukcyjnym obiektu, a użytkowanie obiektu bez fundamentu nie byłoby możliwe, zwłaszcza w przypadku obiektu o tak dużym gabarycie. Zatem wykładnia organu podatkowego i ustalenia co do trwałego związania obiektu z gruntem są prawidłowe. Za niezrozumiałą uznano argumentacja pełnomocnika podatników, który sam wskazuje, że przez trwałe związanie rozumie się takie, które wymaga w przypadku przeniesienia obiektów wykonania robót ziemnych. W żadnym zakresie, poza ogólnymi zarzutami naruszenia prawa procesowego, pełnomocnik nie wyjaśnia, dlaczego opodatkowane obiekty nie są trwałe związane z gruntem, ani na czy miałoby polegać ich przeniesienie bez wykonania robót budowlanych. Zaznaczono, że pełnomocnik nie skorzystał też z prawa przeglądania akt sprawy, ani składania wniosków dowodowych. Wobec tego zarzut odwołania jest w tym zakresie nie mógł wywrzeć skutku.

Ponadto zdaniem Kolegium kwalifikacji obiektu jako budynku nie stoi również na przeszkodzie wykonanie niektórych ścian z blachy trapezowej. Z pewnością spełnia to ustawowy wymóg "wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych" i nie wpływa na przesłankę "trwałego związania z gruntem". W orzecznictwie wprost wyrażono stanowisko, że "Okoliczność łączenia konstrukcji stalowej budynku śrubami w celu łatwego jej demontażu oraz łączenia budynku z podłożem za pomocą kotew nie oznacza, że budynek nie jest trwałe związany z gruntem" - wyrok WSA w Łodzi z 25.08.2020 r., I SA/Łd 158/20, LEX nr 3061725. Z kolei istnienie dachu nie budzi wątpliwości i nie było przez podatników kwestionowane. Kolegium zwróciło także uwagę, że zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W art. 10 Prawa budowalnego określono, że wyroby wytworzone w celu zastosowania w obiekcie budowlanym w sposób trwały o właściwościach użytkowych, umożliwiających prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym spełnienie podstawowych wymagań, można stosować przy wykonywaniu robót budowlanych wyłącznie, jeżeli wyroby te zostały wprowadzone do obrotu łub udostępnione na rynku krajowym zgodnie z przepisami odrębnymi, a w przypadku wyrobów budowlanych - również zgodnie z zamierzonym zastosowaniem. Z kolei w art. 20 ust. 1 pkt 3 a Prawa budowalnego zostało zawarte wyraźne odesłanie do ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1570, dalej: u.o.w.b.). W jej art. 2 pkt 1 stwierdzono, źe ilekroć w ustawie jest mowa o wyrobie budowlanym - należy przez to rozumieć wyrób budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Nr 305/2011. Z kolei Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 maja 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG w art. 2 pkt 1 definiuje na użytek SKO.F/41.4/787/2023/14542 7 z 7 Katowice, dnia 22 sierpnia 2023 r. niniejszego rozporządzenia wyrób budowlany jako każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Jak stwierdza się w orzecznictwie, zacytowana definicja "wyrobu budowlanego" wskazuje, że o zaliczeniu wyrobu lub zestawu do kategorii wyrobów budowlanych decyduje cel, w którym został wyprodukowany i wprowadzony do obrotu, oraz właściwości wyrobu (zestawu). Celem tym jest trwałe wbudowanie w obiekcie budowlanym. Jednocześnie jego właściwości mają mieć wpływ na właściwości użytkowe obiektu budowlanego Podkreśla się także, że w świetle zacytowanej definicji wyrobem budowlanym jest wszystko to, z czego można budować obiekty budowlane (W. Morawski, "Wpływ zmiany definicji obiektu budowlanego na zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości - przypadkowa rewolucja?", PP 2015 r. nr 6, s. 23- 31). Wykorzystanie betonu, stali, blachy trapezowej świadczy o trwałym połączeniu elementów i wzniesieniu obiektu z typowych dla tego typu konstrukcji wyrobów budowlanych.

Podsumowując, nie budziło wątpliwości Kolegium, że sporne obiekty są trwale związane z gruntem oraz wyodrębnione z przestrzeni za pomocą ścian, a także że posiadają dach, a więc spełniają cechy budynku w świetle art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Prawidłowo też organ wykazał, że wszystkie obiekty jako związane z działalnością gospodarczą powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatkową.

W skardze na powyższą decyzję podatnicy zarzucili:

1. Naruszenie art art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja Podatkowa; poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym, niezebraniu materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego

2. Sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez błędne uznanie, iż posadowione na gruncie budowle stanowią budynki;

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem pełnomocnika podatników zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami prawa oraz ze stanem faktycznym i jako taka nie może się ostać. Podstawowym błędem zaskarżonej decyzji jest zakwalifikowanie - wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu - budowli znajdujących się na nieruchomości jako budynków.

Wedle złożonej przez podatników deklaracji, na nieruchomości znajduje się jeden budynek - budynek drewniany o powierzchni 23.62 m2, w tym 3,76 m2 o wysokości pomieszczeń poniżej 2,20, zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez PHU L.. W pozostałym zakresie na nieruchomości znajdują się budowle:

- jednokondygnacyjny budynek z blachy falistej o powierzchni użytkowej 47,00 m2 i wysokości powyżej 2,20 m;

- dwa garaże blaszane o powierzchni użytkowej 35,20 m2

- ciąg dziewięciu garaży blaszanych o łącznej powierzchni użytkowej 159,75 m2

- ciąg dwunastu garaży blaszanych o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 213 m2.

Wskazując na art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. pełnomocnik podatników wskazał, że podstawowym kryterium dla budynku jest zatem trwałe związanie z gruntem. Jeżeli dany obiekt budowlany nie jest w sposób trwały związany z gruntem, to może stanowić budowlę. Przez trwałe związanie z gruntem należy zatem rozumieć stateczne i trwałe przytwierdzenie obiektu do fundamentu. W takim przypadku przeniesienie obiektu w inne miejsce wymaga wykonania robót ziemnych. Podniesiono, że w wyroku WSA we Wrocławiu z 29 lipca 2019 roku (I SA/Wr 398/16) wskazano, że sam fakt zakotwiczenia takiego garażu za pomocą kołków rozporowych nie dowodzi, że garaże są trwale związane z gruntem. Trudno też jest mówić w przypadku garażu blaszanego o jego wzniesieniu z użyciem wyrobów budowlanych, skoro garaż ten stanowi skręcaną z pomocą śrub zwartą stalową konstrukcję, na którą nitowana jest blacha o przykręcany dach, a jego zakotwiczenie ma walor nietrwały. Podobnie wypowiedział się UM w B. w piśmie z 30 kwietnia 2010 roku ([...]). Organ wskazał, że definicja ustawowa wyklucza możliwość sklasyfikowania garażu blaszanego jako budynku. Garaż blaszany jest zatem budowlą, która podlega opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeżeli zatem właściciel garażu jest przedsiębiorcą lub innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, obiekt taki jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej podlega podatkowi od nieruchomości. W przeciwnym wypadku nie jest objęty zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Do podobnych wniosków doszedł także UM w P. w piśmie z 27 października 2014 roku. Organ, uwzględniając stanowisko NSA, że każdy obiekt budowlany można zaliczyć wyłącznie do jednej z trzech kategorii, czyli do budynków, budowli lub obiektów małej architektury, uznał przedmiotowe przenośne pawilony kontenerowe za budowlę, która jako związana z działalnością gospodarczą podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżący podzielili interpretację prawną dokonaną przez Organ, przy czym pomimo prawidłowej interpretacji, Organ błędnie dokonał aktu subsumpcji, kwalifikując rzeczone budowle jako budynki. Mając powyższe na względzie. Organ administracji w sposób błędny zakwalifikował istniejące budowle jako budynki, przez co znacząco zawyżył należny podatek. Podatnicy przedstawili także prawidłowe, ich zdaniem, wyliczenie podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwalifikacja garaży oraz budynku z blachy falistej znajdującego się na gruncie należącym do skarżących. Ich zdaniem ww. obiekty stanowią budowle, bowiem nie są trwale związane z gruntem.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast stosownie do art. 1a ust. 1 pkt. 3 tej ustawy przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz.2351 ze zm.) dalej powoływanej jako u.p.b., ilekroć w ustawie jest mowa o:

- obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (pkt 1);

- budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (pkt 2);

- budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

W tym miejscu należy wskazać, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., sygn. P 33/09 (na co zwracają również uwagę ww. komentatorzy), który uznał, że za budowle dla celów podatkowych mogą zostać uznane "jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.P.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.P.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową [..] mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane".

Trybunał Konstytucyjny uznał zatem, że dla celów podatkowych, w świetle art. 217 Konstytucji RP, element konstrukcyjny podatku, jakim jest przedmiot opodatkowania, nie może być ustalany na zasadach domniemania istnienia budowli. Tym samym, jedynie obiekty wyraźnie wymienione w art. 3 pkt 3 u.P.b., załączniku do tej ustawy oraz innych przepisach rangi ustawowej mogą być uznane za budowle stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Pogląd ten uzyskał powszechną akceptację w piśmiennictwie (por. m.in. B. Brzeziński, W. Morawski, Glosa do wyroku TK z dnia 13 września 2011 r., sygn. P 33/09, POP z 2012 r. nr 1, poz. 18, P. Borszowski [w:] P. Borszowski, K. Stelmaszczyk, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek. Leśny. Komentarz, Warszawa 2016, s. 56 i nast.), jak również w judykaturze (por. m.in. wyroki NSA: z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1317/20; z 22 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 1064/20; z 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 123/17). Warto tu przytoczyć pogląd zaprezentowany w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13, zgodnie z którym "z punktu widzenia standardów konstytucyjnych nie sposób zaakceptować sytuacji, gdy jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby traktowane budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.P.b. nienależące do kategorii obiektów, które expressis verbis wymieniono w tym przepisie lub w pozostałych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej. Oznacza to, że nie każdy obiekt budowlany kwalifikowany do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego może zostać uznany za budowlę w ujęciu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji nie każdy obiekt budowlany zaliczony do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego może podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości". Zatem do kategorii budowli, objętych opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, jako przedmiot opodatkowania, mogą zostać zaliczone tylko te obiekty, które zostały wyszczególnione w ustawie, w tym przede wszystkim w art. 3 pkt 3 u.P.b.

Jednocześnie z definicji budynku zawartych w u.p.o.l. i u.p.b. wynika, że mają one taką samą treść. W świetle tych definicji aby zaliczyć dany obiekt budowlany do kategorii budynków powinien on spełniać cztery warunki:

a) być trwale związany z gruntem;

b) być wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych;

c) posiadać fundamenty;

d) posiadać dach.

Sąd w całości podziela utrwaloną już linię orzecznictwa sądów administracyjnych, uznającą, że użyte w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 u.p.b. określenie "trwale związany z gruntem" nie powinno być rozumiane w znaczeniu, o którym mowa w art. 47 § 2 i 3 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) w związku z art. 48 k.c., lecz w znaczeniu językowym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 630/15 – wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W orzecznictwie tym, które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje i podziela, akcentuje się, że przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie danej budowli (budynku) z gruntem, które ma charakter techniczno-użytkowy, uwzględniający z jednej strony związek budynku z podłożem, a z drugiej to, że jako konstrukcja przestrzenna musi oprzeć się czynnikom mogącym zniszczyć jego konstrukcję ustawioną na fundamencie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 895/12; z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10). O tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób w jaki posadowiono go w gruncie czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Ponadto, o trwałości związania z gruntem nie decyduje fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Może być ona posadowiona także wyżej, zwłaszcza wówczas, gdy jest ona wsparta na wylewce z betonu podkładowego zagłębionego w ziemi (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2285/09 i z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 82/10). To, że dany obiekt jest przestawny i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, iż nie jest on trwale związany z gruntem, bowiem przy aktualnym stanie techniki fundament może być wykonany w różny sposób (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 910/13). Przykręcenie śrubami elementów konstrukcyjnych, tworzących szkielet garażu do betonowej płyty fundamentowej powoduje trwałe połączenie podwaliny obiektu z betonowym fundamentem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2773/16).

Zarówno w przepisach u.p.o.l., jak i u.p.b. ustawodawca nie sprecyzował również jak należy pojmować pojęcie przegrody budowlanej oraz wydzielenia z przestrzeni. W orzecznictwie sądów administracyjnych, podnosi się m.in., że dla spełnienia przez obiekt budowlany przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1581/15 trafnie wskazano, że określenie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych zawiera w dwie cechy: wydzielenie z przestrzeni i przegroda budowlana. Funkcją przegrody budowlanej obiektu budowlanego ma być wyodrębnienie tego obiektu z przestrzeni zewnętrznej w taki sposób, gdzie da się co do zasady opisać, która część przestrzeni ogólnej należy do przestrzeni obiektu, a która jest przestrzenią zewnętrzną w stosunku do obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że przegroda budowlana nie musi być przy tym ścianą a choć ściana (jako element budowlany) jest niewątpliwie przegrodą budowlaną, to nie zawsze przegroda budowlana musi być ścianą. Z kolei w innych wyrokach wyrażano pogląd, że pojęcia przegrody budowlanej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie można zawężać do ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią również takie elementy struktury budynku, jak np. filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2086/13 oraz z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1581/15). Wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie oznacza więc tylko takiej sytuacji, iż obiekt budowlany musi być zamknięty ze wszystkich stron i zabezpieczony przed wpływem czynników zewnętrznych. Wystarczy bowiem, aby istniejące przegrody zakreśliły granice obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 537/17). Z kolei w wyrokach z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2769/16 i II FSK 2773/16, Naczelny Sąd Administracyjny zanegował pogląd, że przegrody budowlane będące elementem konstrukcyjnym budynku powinny trwale łączyć się zarówno z dachem, jak i podłożem skoro warunek ten nie wynika z treści art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przytoczone wyżej poglądy orzecznictwa co do interpretacji pojęć "przegroda budowlana" oraz "wydzielenie z przestrzeni".

W niniejszej sprawie nie ma sporu, że przedmiotowe obiekty budowlane spełniają warunki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadają dach, a także posiadają fundamenty. Spór dotyczy tego, czy są one trwale związane z gruntem. Skarżący twierdzi, że tego warunku nie spełniają, bowiem mogą być w każdej chwili odłączone od gruntu.

Należy zatem zauważyć, że sporne obiekty wzniesione zostały na podstawie decyzji organu architektoniczno-budowlanego, tj. decyzji nr [...] Prezydenta Miasta C. z 10 stycznia 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielonym pozwoleniem na budowę parkingu strzeżonego dla samochodów osobowych przy ul. [...], która została zmieniona decyzją nr [...] z dnia 23 kwietnia 2007 r. w ten sposób, że zatwierdzony został projekt zamienny dla wcześniej zatwierdzonego projektu, który dotyczył zmniejszenia ilości miejsc parkingowych i budowy kiosku piwnego oraz decyzji nr [...] z dnia 5 września 2014 r. Prezydenta Miasta C. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu garaży przy ul. [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika także, że 13 garaży położonych na działce nr [...] posadowionych jest na betonowej płycie o grubości 10-20 cm z betonu, płycie fundamentowej zazbrojonej krzyżowo, podłoże wykonano na podbudowie 20-30 cm podsypki żwirowo-pisakowej, chudego betonu częściowo zbrojonego o grubości 5 cm orz płyty betonowej zbrojonej krzyżowo o grubości 10 cm. Natomiast ciąg 12 garaży posadowiony jest na fundamencie z płyty żelbetonowej zbrojonej siatką na podkładzie z chudego betonu o grubości 10 cm i posadzkach z płyt żelbetonowych. Przedmiotowe obiekty posiadają betonową posadzkę, poprzez tę posadzkę są na stałe połączone z gruntem. Betonowa posadzka, jako dolny element konstrukcyjny, jest osadzona w ziemi na stałe i pełni dla obiektu rolę fundamentu.

W ocenie Sądu, prawidłowo organy w oparciu o przeprowadzone oględziny ustaliły, że obiekty budowlane o konstrukcji stalowej spełniają ustawowe warunki uznania je za budynki, gdyż wydzielone są z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych – mają ściany i dach z blachy, posiadają fundamenty w postaci płyty fundamentowej zazbrojonej. Garaże posiadają betonową posadzkę, poprzez którą są na stałe połączone z gruntem. Betonowa posadzka, jako dolny element konstrukcyjny, jest osadzona w ziemi na stałe i pełni dla obiektu rolę fundamentu. Garaże mają też dach oraz wydzielające go z przestrzeni przegrody, czyli ściany z blachy. Dla uznania danego elementu za przegrodę budowlaną nie ma znaczenia rodzaj materiału, z jakiego jest wykonana ani sposób zamontowania tych przegród. że budynki te są użytkowane w charakterze magazynów od kilkudziesięciu lat, ich konstrukcja i trwałe związanie z gruntem zapewniają im stabilność i przeciwdziałają czynnikom zewnętrznym.

Sąd podziela zatem stanowisko organów, że sporne obiekty położone spełniają wszystkie cechy budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., co przesądza o takiej ich właśnie kwalifikacji prawnopodatkowej. Ocena organów podatkowych w tym zakresie ma oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Odnosząc się do argumentacji skarżących o możliwości ich odłączenia, Sąd wskazuje, że odłączenie, tak jak to wskazuje skarżący, spornych obiektów od fundamentów, spowodowałoby, że obiekty te przestałyby istnieć. Jednocześnie ww. fundamenty powodują, że konstrukcja garaży i kiosku opiera się wpływowi czynników zewnętrznych. Podkreślenia wymaga, że trwałe związanie z gruntem oznacza związanie na tyle mocne, iż odłączenie obiektu spowodowałoby zasadniczą jego zmianę w sensie technicznym, uniemożliwiającą ponowne jego posadowienie w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża (wyrok NSA z 29 lipca 2010 r., II OSK 1234/00). W związku z powyższym należy podzielić stanowisko organu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym trwale związanym z gruntem.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) orzekł jak w sentencji.