Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 134/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17, art. 24 ust. 4, art. 28 ust. 1-4 i ust. 32
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: art. 33 par. 1 pkt. 1, 6-8, art. 59 par. 1 pkt 2 i 7
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi A.P. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 23 lutego 2023 r. nr 010000.71.2023-RED-3-NIP [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych dot. nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku (dalej: "Dyrektor ZUS", "organ I instancji") zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. poz. 1954 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") zawiadomieniem z dnia 11 kwietnia 2022 r., doręczonym A.P. (dalej: "skarżący", "zobowiązany" bądź "strona") w dniu 27 kwietnia 2022 r. dokonał ponownego wszczęcia egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od TW [...] do TW[...] z 10 czerwca 2013 r., TW[...] z 8 sierpnia 2013 r., od TW[...] do TW[...] z 10 czerwca 2013 r., od TW[...] do TW[...] z 8 sierpnia 2013 r., od TW[...] do TW[...] z 14 października 2013 r., od TW[...] do TW[...] z 21 kwietnia 2011 r., od TW[...] do TW[...] z 27 czerwca 2011 r., od TW[...] do TW[...] z 8 września 2011 r., od TW[...] do TW[...] z 14 marca 2012 r., od TW[...] do TW[...] z 4 października 2012 r., od TW[...] do TW[...] z 4 sierpnia 2011 r., od TW[...] do TW[...] z 14 marca 2012 r., od TW[...] do TW[...] z 17 lipca 2012 r., od TW[...] do TW[...] z 4 października 2012 r., od TW[...] do TW[...] z 10 stycznia 2013 r., od Rb[...] do Rb[...] z 21 maja 2010 r., Rb[...] z 10 marca 2011 r., od Rb[...] do Rb[...] z 10 marca 2011 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku (dalej: "ZUS") biorąc pod uwagę szacunkową wartość nieruchomości położonej w Białymstoku, przy ul. [...], której strona jest właścicielem w 4/9 części oraz posiadane zabezpieczenie w postaci hipoteki przymusowej w księdze wieczystej o nr KW [...], należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres: 05/2010 r. - 08/2012 r., 10/2012 r. - 06/2013 r., ubezpieczenie zdrowotne za okres: 11/2009 r. - 01/2010 r., 05/2010 r .- 08/2012 r., 10/2012 r. - 06/2013 r. oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres: 01/2010 r., 05/2010 r. - 08/2012 r., 03/2013 r., 05/2013 r. - 06/2013 r. ocenił, że uczestniczenie w postępowaniu wszczętym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. M.Z. umożliwi odzyskanie należności, objętych ww. tytułami wykonawczymi.

Pismem z 8 grudnia 2022 r. strona, w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1, 4 i 5 u.p.e.a., złożyła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w celu wyegzekwowania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres: 05/2010 r. - 12/2015 r., na ubezpieczenie zdrowotne za okres: 11/2009 r. - 12/2015 r. oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres: 01/2010 r. - 08/2012 r., 03/2013 r. - 12/2015 r. Jednocześnie wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że powstałe niedopłaty w płatnościach z tytułu składek nie uzasadniają wystawienia tytułów wykonawczych, lecz dokładnego wyjaśnienia wysokości zadłużenia. Ponadto stwierdziła, że w jej ocenie należności przedawniły się.

ZUS, postanowieniem z 3 stycznia 2023 r. nr 010000.71.2023-RED-3-NIP[...]-KCH-1 oddalił wniesione zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych uznając je za niezasadne. Ponadto, Dyrektor ZUS postanowieniem z 3 stycznia 2023 r. nr 010000.71.2023-RED-3-NIP[...]-KCH-2 odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od TW[...] do TW[...] z 3 lutego 2014 r., od TW4[...] do TW[...] z 25 marca 2014 r., od TW[...] do TW[...] z 20 maja 2014 r., TW[...] z 7 lipca 2014 r., od TW[...] do TW[...] z 7 lipca 2014 r., od TW[...] do TW[...] z 30 października 2014 r., od TW[...] do TW[...] z 9 listopada 2015 r., od TW[...] do [...] z 14 kwietnia 2016 r. z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia i postanowieniem z 3 stycznia 2023 r. nr 010000.71.2023-RED-3-NIP[...]-KCH-3 odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Ww. postanowienia zostały doręczone 24 stycznia 2023 r.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Prezes ZUS, postanowieniem z 23 lutego 2023 r. nr 010000.71.2023-RED-3-NIP[...]-MD utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora ZUS o nr 010000.71.2023-RED-3.-NIR[...]-KCH-1. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wierzyciela, że podniesiony zarzut nieistnienia obowiązku, określony w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. jest niezasadny i wyjaśnił, że skarżący złożył deklaracje rozliczeniowe ZUS DRA za okres: 11/2009 r. - 01/2010 r., 05/2010 r. - 08/2012 r., 10/2012 r. - 06/2013 r., w których wykazane zostały do przekazania za ww. okres kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Powołując przepis art. 46 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. poz. 1585 ze zm., dalej: "u.s.u.s") zauważył, że w sytuacji kiedy zobowiązany uznaje, że złożone deklaracje rozliczeniowe są niepoprawnie wypełnione powinien, zgodnie z art. 47 pkt 3 u.s.u.s., złożyć deklarację rozliczeniową korygującą w formie nowego dokumentu zawierającego wszystkie prawidłowe dane określone w art. 46 ust. 4 tej ustawy. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Ponadto, ZUS w dniu 11 kwietnia 2013 r. wydał decyzję nr 0100411DZPDZ13/00504 określającą wysokość zadłużenia strony na ubezpieczenia społeczne za okres: 10/2012 r. - 02/2013 r., na ubezpieczenie zdrowotne za okres: 10/2012 r. - 02/2013 r. oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres: 02/2013 r., która uprawomocniła się w dniu 31 maja 2013 r. Z akt sprawy wynika, że nie uregulowano należności z tytułu składek za okres: 11/2009 r. - 01/2010 r., 05/2010 r. - 08/2012 r., 10/2012 r. - 06/2013 r., a zatem organ odwoławczy uznał, że zaległość z tytułu składek za ww. okres jest zobowiązaniem istniejącym i wymagalnym.

Za bezpodstawny Prezes ZUS uznał także zarzut braku doręczenia upomnienia, wynikający z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. wskazując jednocześnie, że upomnienia obejmujące należności dochodzone po ponownym wszczęciu postępowania egzekucyjnego zostały doręczone w ramach wcześniej prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, dlatego nie istniała konieczność ich powtórnego doręczania przed ponownym wszczęciem postępowania egzekucyjnego z uwagi na ujawniony majątek w postaci nieruchomości. Ponadto, odnosząc się do tytułów wykonawczych, wystawionych na podstawie decyzji z 11 kwietnia 2013 r. nr 0100411DZPDZ13/00504, Prezes ZUS wyjaśnił, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego na ich podstawie nie wymagało uprzedniego doręczenia upomnienia, gdyż obowiązek uiszczenia dochodzonych należności powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona ww. decyzją.

W zakresie zarzutu przedawnienia należności organ odwoławczy również nie uznał go za zasadny, szczegółowo omawiając zasady przedawnienia.

Nie zgadzając się z ww. postanowieniem Prezesa ZUS, strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając mu naruszenie:

I. prawa materialnego, a w szczególności:

1. art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec niewłaściwego rozpatrzenia przez organ podnoszonego przez skarżącego zarzutu przedawnienia, co oznacza, że po upływie określonego czasu zobowiązanie, chociaż niezapłacone, wygasa z mocy prawa łącznie z odsetkami za zwłokę;

2. art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "o.p.") w związku z art. 31 u.s.u.s. poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zarzutu, że zobowiązanie wygasło wskutek przedawnienia; błędnym przyjęciu, że nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia poprzez samo zastosowanie środka egzekucyjnego, podczas gdy dla przerwaniu biegu przedawnienia wymagane jest zastosowanie środka egzekucyjnego oraz skuteczne zawiadomienie o jego zastosowaniu przed upływem terminu przedawnienia roszczenia;

3. art. 28 ust. 1-4 i art. 32 u.s.u.s. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. poz. 1365, dalej: "rozporządzenie") poprzez brak jego zastosowania w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zastosowania instytucji umorzenia należności z tytułu składek; błędnym ustaleniu, że nie zachodzą określone w art. 28 u.s.u.s. okoliczności uzasadniające umorzenie należności składkowych, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że w stosunku skarżącego zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności, albowiem skarżący nie posiada majątku, z którego można by prowadzić egzekucję, a tym samym zachodzi okoliczność uzasadniająca umorzenie należności składkowych;

4. art. 17 i art. 28 ust. 1-4 u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 oraz ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. poz. 2074 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zastosowania instytucji umorzenia należności z tytułu składek; błędnym ustaleniu, że nie zachodzą określone w art. 28 u.s.u.s. okoliczności uzasadniające umorzenie należności składkowych, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że w stosunku skarżącego zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności, albowiem skarżący nie posiada majątku, z którego można by prowadzić egzekucję, a tym samym zachodzi okoliczność uzasadniająca umorzenie należności składkowych;

II. przepisów procesowych, a w szczególności:

1. art. 33 § 1 pkt 1,6-8, i art. 59 § I pkt 2 i 7, § 3 i 4, w zw. z art. 18 i art. 27 § 1 pkt 9 oraz art. 33 i art. 27 § 1 w zw. z art. 64 § 6 u.p.e.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. poz. 168 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie postanowienia opartego na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonego postanowienia w takim kształcie; braku ustosunkowania się przez organ do zarzutu przedawnienia;

2. art. 24 ust. 4-6 u.s.u.s. i art. 93 ust. 2 ustawy z dna 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. o odmowie uznania zarzutu przedawnienia dochodzonych roszczeń przez organ;

3. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na niekompletnym materiale dowodowym i niedokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, podczas gdy z ustalonych faktów oraz zebranego materiału dowodowego wynika, że zebranie kompletnego materiału dowodowego oraz dokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego skutkowałoby niewydaniem lub uchyleniem zaskarżonego postanowienia ZUS;

4. art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

a) poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, braku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie w sprawie; nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, niepogłębianiu prowadzonym postępowaniem zaufania do organu; braku wskazania przez organ w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznał za udowodnione; przyczyn, z powodu których dowodom i zarzutom skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej swojej decyzji, a w szczególności niekompletnego uzasadnienia postanowienia; wyjaśnienia podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 3 stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązań wyszczególnionych w petitum skargi;

b) błędne przyjęcie, że w toku prowadzonego postępowania wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały rozstrzygnięte, podczas, gdy w sposób niezgodny z obowiązujący przepisami ustalono brak przesłanek zastosowania umorzenia należności tytułu składek na podstawie art. 28 ust. 1-3 pkt 3, 5, 6, ust. 3a, ust. 3b i ust. 4 u.s.u.s., jak również, że organy w sposób szczegółowy odniosły się do wszystkich zarzutów formułowanych na etapie postępowań odwoławczych oraz zawartych w skardze; braku w uzasadnieniu postanowienia ustosunkowania się w sposób merytoryczny do dowodów przedstawionych przez skarżącego.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa ZUS oraz poprzedzającego postanowienia Dyrektora ZUS w całości. Ewentualnie o uchylenie postanowienia Prezesa ZUS oraz poprzedzającego postanowienia Dyrektora ZUS w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Prezes ZUS wywiódł odpowiedź na skargę podtrzymując dotychczasową argumentacje oraz wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Sąd administracyjny sprawuje funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia aktu wydanego przez organ administracji publicznej, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.

U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259

z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Podstawowym celem, którego realizacji służy kontrola sądowa jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego.

Odnosząc się do wskazywanych w skardze zarzutów wskazać należy, iż są one nieuzasadnione, a większość z nich dotyczy w istocie postępowania merytorycznego a nie egzekucyjnego. W niniejszej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku wydał w dniu 11.04.2013 r. decyzję nr 0100411DZPDZ13/00504, która uprawomocniła się 31.05.2013r. wobec braku złożonego odwołania do sądu powszechnego. Na podstawie w/w decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku wystawił tytuły wykonawcze o nr: od TW[...] do TW[...] z 10.06.2013 r. oraz TW[...] do TW[...] z 10.06.2013 r. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie w/w tytułów wykonawczych nie wymagało uprzedniego doręczenia upomnienia, gdyż obowiązek uiszczenia dochodzonych należności powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w/w decyzją. Bezzasadny jest zarzut nieumorzenia egzekucji. Ustawa z dnia 11.09.2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz innych ustaw /Dz.U. 2019.2070/ wprowadziła nowe regulacje dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego ,które weszły w życie 30.07.2020r. Zgodnie z art. 13 pkt 1 w/w ustawy ,do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienionej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie w/w ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe. Postępowanie egzekucyjne wobec A.P. zostało wszczęte w latach 2014-2016. Zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020r. Zgodnie z w/w przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się ,jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W sprawie dotyczącej skarżącego taka sytuacja nie miała miejsca. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia należności należy wskazać iż zasady przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wynikają z regulacji art. 24 ust. 4 - 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. termin przedawnienia należności z tytułu składek wynosił 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się one wymagalne, przy czym określone ustawowo okoliczności mogły wpłynąć na bieg terminu przedawnienia. Od dnia 1 stycznia 2012 r. weszły w życie przepisy ustawy z poprzedzającego go postanowienia od dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 232, poz. 1378) zmieniające brzmienie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zatem zgodnie z art. 24 ust. 4 w/w ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2012 r.) należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat. Należy jednak podkreślić, iż zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 16.09.2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (5 letni okres przedawnienia), z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Zatem do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (wedle starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady przewidziany został w art. 27 ust. 2 ustawy z 16.09.2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Powołana regulacja oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia pięcioletniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub dziesięcioletniego (liczonego od daty wymagalności składki) - zależy od tego, który z nich upłynie wcześniej i jest korzystniejszy dla zobowiązanego. W skarżonym postanowieniu Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku szczegółowo odniósł się do kwestii biegu terminu przedawnienia dla poszczególnych okresów z uwzględnieniem okresów zawieszenia, podał w jakiej dacie i jakie konkretne czynności w odniesieniu do poszczególnych należności spowodowały zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zatem, należności z tytułu składek i kosztów egzekucyjnych wynikające z tej decyzji nie przedawniły się. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, rozpatrując sprawę oraz wydając przedmiotowe postanowienie, nie naruszył przepisów postępowania jak również prawa materialnego stanowiących podstawę dla podjętego rozstrzygnięcia.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz.U. z 2009r. nr 205 ,poz.l583 ze zm/ poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec niewłaściwe rozpatrzenia przez organ podnoszonego przez Skarżącego zarzutu przedawnienia co oznacza że po upływie określonego czasu zobowiązanie chociaż niezapłacone wygasa z mocy prawa łącznie z odsetkami za zwłokę - art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz.U.2019.900 tj. z dnia 2019.05.14) w związku z art. 31 usus poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zarzutu ,że zobowiązanie wygasło wskutek przedawnienia i błędnym przyjęciu że nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia poprzez samo zastosowanie środka egzekucyjnego podczas gdy dla przerwania biegu przedawnienia wymagane jest zastosowanie środka egzekucyjnego oraz skuteczne zawiadomienie o jego zastosowaniu przed upływem terminu przedawnienia roszczenia. Nie naruszono także zapisów art. 17 i art. 28 ust.1-4 ustawy usus w związku z § 3 ust 1 rozporządzenia MGPPS z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę umorzenia kosztów egzekucyjnych w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zastosowania instytucji umorzenia należności z tytułu składek. Otóż przesłanki te nie zaistniały, a co za tym idzie organ prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy prawa. Nie naruszono również przepisów procesowych : - art. 33 § 1 pkt 1,6-8, i art. 59 § 1 pkt 2 i 7, § 3 i 4, w związku za art. 18 i art. 27 § 1 pkt 9 oraz art. 33 i art. 27 § 1 w związku z art. 64 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 7 w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168 z późn. zm.) poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie postanowienia opartego na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonego postanowienia w takim kształcie. Zarzuty te w istocie odnoszą się do postępowania merytorycznego a nie wpadkowego jakim są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.