Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 796/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 15 ust. 1 pkt 2-6
journal: Dz.U. 2022 poz 2516
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
article: art. 8 par. 1, art. 10, art. 73, art. 81, art. 138 par. 1, art. 74 par. 2, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Szczepan Borowski Protokolant spec. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę


UZASADNIENIE

M. R. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "KGP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2024 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej także jako "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm., dalej też jako "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji (dalej też jako "KSP" lub "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim.

Komendant Stołeczny Policji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, ponieważ ustalił, iż został on skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. II Wydział Kamy z dnia [...] maja 2023 r. o sygn. akt [...] (prawomocnym z dniem 25 maja 2023 r.) za popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 233 § 6 w zw. z art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 17, dalej także jako "k.k.").

Z kolei w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił naruszenie art. 8, art. 10 i art. 73 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, z uwagi na wydanie decyzji, pomimo odmowy sporządzenia i doręczenia pełnomocnikowi strony kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak również odmowy wydania postanowienia w tym przedmiocie, a także pomimo, iż przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone przez stronę, a organ nie wstrzymał się z wydaniem decyzji do czasu rozpatrzenia wspomnianego zażalenia. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie przez KGP decyzji organu I instancji w całości i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Główny Policji nie zgodził się jednakże z powyższymi zarzutami, uznając, że nie doszło do ograniczenia prawa strony do zapoznania się z materiałem dowodowym. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy a wobec skarżącego zastosowanie ma pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego wymieniony należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z uwagi na skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Zdaniem KGP, z treści wskazanego przepisu prawa materialnego, w sposób niebudzący wątpliwości, wynika, że ustawodawca z góry rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieją podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

We wspomnianej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2024 roku nr [...], skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 8 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 73 § 2 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, w szczególności poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób przedwczesny, pomimo iż skarżący skargą z dnia 5 grudnia 2023 roku zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Komendanta Głównego Policji [...] listopada 2023 roku, znak [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, wobec czego organ odwoławczy był zobligowany do wstrzymania się z wydaniem zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia wywiedzionego zażalenia, a także poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo odmowy sporządzenia i doręczenia pełnomocnikowi skarżącego kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy,

- art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu w każdym jego stadium oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, poprzez bezzasadną odmowę sporządzenia i doręczenia pełnomocnikowi skarżącego kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy,

- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji, podczas gdy, jako nieodpowiadająca prawu, powinna zostać uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2024 roku, jak również uchylenie decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2023 roku w całości i przekazanie sprawy temuż organowi do ponownego rozpatrzenia, wstrzymanie przez organ II instancji wykonania zaskarżonej decyzji w całości a w przypadku nieuwzględnienia przez KGP tego wniosku, o wydanie przez Sąd postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków względem skarżącego a także o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających powyższe decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. I tak zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znalazł pkt 6 lit. a) tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wspomnieć należy, że, o ile zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 10 marca 2011 r. cofnięcie pozwolenia następowało w razie prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, o tyle od dnia 10 marca 2011 r. cofnięcie pozwolenia na broń następuje w przypadku prawomocnego skazania za jakiekolwiek umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji) lub za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy o broni i amunicji).

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organy Policji powołanych przepisów i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07). W konsekwencji do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy ustalenie przez organ, że osoba posiadająca takie uprawnienie, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Przy tym, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobligowany, w takich przypadkach do podejmowania w drodze postępowania dowodowego, żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1963/21). Co istotne, organy Policji nie posiadają przy tym kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz, czy też zastosowano właściwą kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczy się postępowanie karne (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1327/20). Tymczasem w realiach niniejszej sprawy organy prawidłowo ustaliły w toku postępowania, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. II Wydział Kamy z dnia [...] maja 2023 r. o sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 233 § 6 w zw. z art. 233 § 1 ustawy - Kodeks karny. Zgodnie natomiast z art. 233 § 1 k.k.: "Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8" a w myśl art. 233 § 6 k.k.: "przepisy § 1-3 oraz 5 stosuje się odpowiednio do osoby, która składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej". Nie ulega przy tym wątpliwości, że przestępstwo z art. 233 § 6 w zw. z art. 233 § 1 ustawy - Kodeks karny, można popełnić wyłącznie umyślnie, skoro zgodnie z art. 8 k.p.a. zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Jak podkreśla przy tym Jarosław Majewski (Kodeks karny. Komentarz, WKP 2024): "wdrożenie decyzji o spenalizowaniu pewnej kategorii czynów nieumyślnych wymaga wystarczająco jednoznacznego zastrzeżenia w ustanawianym przepisie typizującym, że chodzi właśnie o czyny nieumyślne, co czyni zadość wymogowi wynikającemu z art. 8 in fine k.k. W języku prawniczym zabieg ten określa się mianem "wprowadzenia klauzuli nieumyślności". Także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II KK 274/09, wyraźnie zaznaczył, że dla przypisania przestępstwa z art. 233 § 1 i 6 k.k., obok wykazania obiektywnie istniejących warunków do rozeznania obowiązku poddanego reżimowi odpowiedzialności karnej, niezbędne jest również udowodnienie strony podmiotowej i to w postaci winy umyślnej. Skoro zatem, w myśl obowiązujących przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za każde przestępstwo umyślne, a do takich należy przestępstwo typizowane w art. 233 § 6 w zw. z art. 233 § 1 ustawy - Kodeks karny, za popełnienie którego skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia 17 maja 2023 roku, to oczywistym jest, że nie doszło w realiach niniejszej sprawy do naruszenia prawa materialnego, który to zarzut, nota bene, nie został sformułowany w skardze.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, organy Policji w tej sprawie – wbrew zarzutom skargi, nie naruszyły także przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1, art. 10, art. 73 § 2, art. 81 i art. 138 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu przywołanego powyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że organ I instancji już w zawiadomieniu z dnia 25 lipca 2023 roku, poinformował skarżącego, że służy mu prawo wzięcia udziału w każdym stadium postępowania, jak też wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych a także wskazał odpowiednie godziny przyjęć interesantów.

Zauważyć należy, że w toku tego postępowania, pismem z dnia 19 września 2023 r., ustanowiony przez stronę pełnomocnik, wniósł o sporządzenie i przesłanie na adres jego kancelarii kopii wszystkich dokumentów zalegających w aktach administracyjnych. Pismem z dnia 22 września 2023 r. organ I instancji poinformował pełnomocnika, iż zgodnie z art. 73 k.p.a. organ nie jest zobowiązany do wykonywania kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i przesyłania ich wnoszącemu. Zaznaczył, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzenia z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Wskazał też, że w trakcie zapoznania się z dokumentami w siedzibie organu można dokonać fotografii wybranych dokumentów bez wnoszenia dodatkowej opłaty skarbowej. Natomiast w przypadku żądania uwierzytelnionych odpisów z akt postępowania administracyjnego, wymagana jest opłata skarbowa w wysokości 5 zł, od każdej pełnej lub zaczętej strony, a obowiązek wniesienia opłaty powstaje z chwilą złożenia wniosku. Skarżący wniósł przy tym do Komendanta Głównego Policji zażalenie na ww. pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2023 r., a organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność tegoż zażalenia uznając, że pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2023 r., ma jedynie charakter informacyjny i stanowi wypełnienie obowiązku określonego dla art. 9 kpa i art. 10 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że nieprawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 27 marca 2024 roku sygn. akt VI SA/Wa 147/24, uchylono postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2023 r., gdyż, zdaniem Sądu, pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia 22 września 2023 r. miało wszelkie cechy postanowienia i winno być uznane za postanowienie wydane w trybie art. 74 § 2 k.p.a. Jednakże powyższe naruszenie przepisów proceduralnych nie uzasadnia bynajmniej przychylenia się do żądań skarżącego, albowiem tylko naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji a z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Otóż przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Zatem uchylenie z tych powodów decyzji winno poprzedzać wykazanie, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (p. wyroki NSA z dnia 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13, LEX nr 1595886; z dnia 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13, LEX nr 1569474, i z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 62/13, LEX nr 1488135). Sąd bowiem nigdy nie może mieć absolutnej pewności, jaki wpływ na wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści miało naruszenie określonych przepisów proceduralnych, np. o postępowaniu dowodowym. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), Postępowanie (2010), s. 272; tak też wyrok NSA z 11 stycznia 2006 r., II GSK 332/05, LEX nr 193380). Uwzględniając powyższe, Sąd nie zgadza się ze skarżącym, że stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia przez organ odwoławczy miałoby prowadzić do niemożności i braku zapewnienia czynnego udziału skarżącego w postępowaniu, co miałoby stanowić zarazem naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący, w żadnej mierze nie miał bowiem utrudnionego dostępu do akt sprawy, będąc przy tym informowanym o odpowiednim sposobie zapoznania się z nimi a także o prawie sporządzenia z nich notatek, kopii lub odpisów (p. k. nr 74 i 77 akt administracyjnych). Okoliczność, że organ I instancji nie uwzględnił złożonego przez pełnomocnika skarżącego wniosku o sporządzenie i przesłanie na adres jego kancelarii kopii wszystkich dokumentów zalegających w aktach administracyjnych, bynajmniej nie rzutował na możliwość skorzystania przez stronę z prawa wglądu w akta sprawy, w szczególności, że zarówno siedziba organu I instancji, jak i ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika, znajdują się w tym samym mieście. Nie można zatem utożsamiać, jak to czyni skarżący, odmowy przychylenia się przez KSP do wniosku pełnomocnika strony o sporządzenie i przesłanie kopii wszystkich dokumentów z akt sprawy z uniemożliwieniem stronie realizacji przysługującego jej, na podstawie art. 73 k.p.a., prawa do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.

Tym samym, organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2023 r., nie naruszył przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 73 k.p.a. Na marginesie zauważyć należy, że skarżący w swej skardze nie wskazuje, jak przychylenie się przez organ I instancji do jego wniosku o zapoznanie się z aktami sprawy jedynie poprzez przesłanie ustanowionemu pełnomocnikowi kopii wszystkich materiałów znajdujących się w aktach sprawy, a nie poprzez zapoznanie się z nimi chociażby osobiście w siedzibie tegoż organu, miałoby rzutować na samo rozstrzygnięcie sprawy, w kontekście obligatoryjnego charakteru przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się ani naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyczerpująco zbadał przy tym istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.