Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 292/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przywrócono termin
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 185 § 1, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 37/24 odmowie o przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu M. K. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 listopada 2023 r., nr I-III.7721.21.17.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 21 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 37/24, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) po rozpoznaniu wniosku M. K. (dalej jako skarżący) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu M. K. od decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 listopada 2023 r., nr I-III.7721.21.17.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, odmówił przywrócenia terminu do uzupełnia braków formalnych skargi (powinno być sprzeciwu bowiem braki miał wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw).

Na wstępie Sąd przywołał treść art. 86 § 1 P.p.s.a. i art. 87 P.p.s.a. mające zastosowanie w sprawie oraz, po zbadaniu formalnej dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, stwierdził, że wniosek nadaje się do merytorycznego rozpatrzenia.

Analizując natomiast wniosek pod kątem braku winy pełnomocnika skarżącego w niedotrzymaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, Sąd uznał, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Sąd zauważył, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania należytej, szczególnej staranności przy prowadzeniu swoich spraw, w szczególności przy dokonywaniu czynności procesowych, których skuteczność uzależniona jest od zachowania terminu, przy czym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Sąd przyjął, że okoliczności podane przez pełnomocnika skarżącego nie uzasadniały przywrócenia terminu.

Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego powołał się na okoliczności, które zdaniem Sądu mają za zadanie przerzucenie odpowiedzialności za niedokonanie czynności w terminie na inną osobę. Pełnomocnik powołując się na sfałszowanie jego podpisu przez inną osobę dołączył do wniosku jej oświadczenie, w którym oświadcza ona, że przez roztargnienie i pośpiech podjęła przesyłkę kierowaną do pełnomocnika, opatrując zwrotne potwierdzenie odbioru jego imieniem i nazwiskiem. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom pełnomocnika, jak i ww. oświadczeniu. Z pisma Poczty Polskiej wynika, że przesyłka została doręczona osobiście pełnomocnikowi, który potwierdził jej odbiór własnoręcznym podpisem. Ciężko wyobrazić sobie, że osoba inna niż adresat przesyłki działając nawet w ogromnym roztargnieniu i pośpiechu podpisuje przesyłkę kierowaną do innej osoby i nie przekazuje jej następnie adresatowi. Listonosz doręczający przesyłkę jest w stanie odróżnić adresata (mężczyznę) od osoby, która odbiera pismo (kobieta), zatem z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością naniósłby stosowną adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, tym bardziej, że przesyłka ta była przesyłką sądową i zwrotne potwierdzenie odbioru jest jednym z najważniejszych dowodów doręczenia korespondencji adresatowi, od którego należy liczyć terminy na dokonanie czynności procesowych.

Sąd wyraził wątpliwość, czy działanie pełnomocnika skarżącego nie ma na celu wyłącznie uchronienie się od negatywnych skutków niedochowania należytej staranności w prowadzeniu sprawy skarżącego. Adwokat, jako zawód uznany za zawód zaufania publicznego powinien tak prowadzić sprawy klientów, aby mieli oni pewność, że powierzyli oni swoje interesy osobie godnej zaufania, a nie będą próbowali usilnie przerzucić odpowiedzialność za swoje zaniedbania na inne osoby.

Sąd stwierdził, że przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (zob,: postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I 02 91/15). Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Podane we wniosku okoliczności nie mogły świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu.

Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości.

Pełnomocnik zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego t.j.:

1. art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 138 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez orzeczenie zaskarżonym postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a także sporządzenie postanowienia o wadliwej sentencji, która odnosi się do skargi administracyjnej, podczas gdy w niniejszej sprawie skarżący nie składał skargi, lecz wniósł sprzeciw z dnia 21 grudnia 2023 r. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 listopada 2023 r., co oznacza że zaskarżone postanowienie nie rozpoznało istoty sprawy, zaś powyższy mankament nie naddaje się do sprostowania, albowiem prowadziłby do zmiany treści rozstrzygnięcia na niekorzyść skarżącego;

2. art. 86 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 87 § 2 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu siedmiodniowemu terminowi na uzupełnienie braków sprzeciwu, podczas gdy:

• zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z dnia 15 stycznia 2024 r. wbrew stanowisku Poczty Polskiej S. A. nie zostało opatrzone podpisem pełnomocnika skarżącego - podpis "K. K." widniejący na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest napisany zupełnie odmiennym charakterem pisma, niż ten pełnomocnika skarżącego, co pełnomocnik skarżącego wykaże w drodze zleconej prywatnej opinii grafologa i zapadłemu w przyszłości rozstrzygnięciu w sprawie karnej o ujawniony w niniejszej sprawie czyn z art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 17 z późn. zm.].- dalej "kk";

• przebywający w dniu 15 stycznia 2024 r. na terenie budynku przy [...] na w R. pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, pisemnie potwierdzili brak przebywania w ww. dniu pełnomocnika skarżącego na terenie ww. nieruchomości;

• osoba, która bez umocowania odebrała adresowaną do pełnomocnika skarżącego przesyłkę pisemnie potwierdziła ów fakt pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

3. art. 87 § 2 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uzależnieniu ziszczenia się ustawowej przesłanki uprawdopodobnienia braku winy od pewności braku winy, albowiem dokonując oceny ww. kryterium dokonał oceny w oparciu o pozaustawową hierarchię dowodów - przyjął za pewnik treść wyjaśnień operatora pocztowego przy jednoczesnym bezzasadnym zdyskwalifikowaniu przedłożonych przez pełnomocnika skarżącego dokumentów prywatnych i braku krytycznego podejścia do wyjaśnień operatora i również listonosza, w którego interesie nie jest podważanie rzetelności wykonywania swoich obowiązków, skutkiem czego rozumowanie Sądu I instancji z samego założenia preferowało informacje pochodzące od podmiotu publicznego, co na starcie dyskwalifikowało inne dowody.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik skarżącego domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, ewentualnie zawieszenia postępowania w trybie art. 125 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. albowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego postępowania sądowego (sprawa karna dot. podrobienia przez listonosza dokumentu i posłużenia się nim a ponadto ujawnił się w sprawie czyn, którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia, dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentów: opinii prywatnej grafologicznej (zostanie przedłożona niezwłocznie po jej sporządzeniu, celem wykazania faktu braku tożsamości podpisującego; zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa z dnia 2 kwietnia 2024 r. celem wykazania faktu poinformowania przez pełnomocnika skarżącego organów ścigania o podrobieniu i użyciu zalegającego w aktach niniejszej sprawy dokumentu - potwierdzenia odbioru z dnia 15 stycznia 2024 r. Jednocześnie wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie skarżącemu terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazuje, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, co kwalifikuje je do usunięcia go z porządku prawnego. Skala naruszeń, w szczególności dokonywanie oceny w oparciu o pozaustawowe kryteria hierarchii dowodów, uprzedzenia Sądu co do realnych skutków działania w silnym roztargnieniu, do oceny których Sąd nie ma wiadomości specjalnych i wreszcie dyskwalifikacja bez żadnego uzasadnienia dowodów przedłożonych przez Stronę w całości za powyższym wnioskiem przemawiają. Z całą pewnością wniosek o przywrócenie terminu nie był badany pad kątem prawdopodobieństwa wskazanych w nim faktów, bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia orbituje wyłącznie wokół pisma Poczty Polskiej i wyobraźni Sądu I instancji. Sąd w żadnym wypadku nie dopuszcza do możliwości omyłkowego lub celowego działania listonosza sprzecznego z prawem. Listonosz nie przyzna się do tego z uwagi na grożącą mu odpowiedzialność karną i pracowniczą.

Pełnomocnik stawia tezę, czy jest prawdopodobnym, aby adwokat składał powyższe zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przy założeniu, że nie doszło do podrobienia jego podpisu i wystawienia poświadczającego nieprawdę dokumentu narażając się bezpośrednio na odpowiedzialność karną za zawiadomienie organu powołanego do ścigania o przestępstwie wiedząc, że przestępstwa nie popełniono. Wyjaśnia, że zawiadomienie nie było kierowane bezpośrednio po odrzuceniu sprzeciwu, albowiem istniała możliwość, że listonosz i Poczta Polska wezmą odpowiedzialność za swe naruszenia. Tak się jednak nie stało, więc dla obrony interesów skarżącego i dobrego imienia jego pełnomocnika należało zawiadomienie złożyć.

Pełnomocnik podkreśla, że z zalegających w aktach sprawy a przedłożonych przez skarżącego dowodów jednoznacznie wynika, że osoba, która odebrała pismo i podrobiła podpis pełnomocnika skarżącego działała bez jakiegokolwiek umocowania ze strony pełnomocnika procesowego w niniejszym postępowaniu. Pełnomocnik odpowiada tylko za winę osób, którymi się posługuje, w szczególności zaniedbanie przez personel administracyjny kancelarii adwokackiej. Rzecz w tym, że faktyczny odbiorca przesyłki w niniejszej sprawie nie jest ani nigdy nie był osobą czynną w lokalu przedsiębiorstwa pełnomocnika, ani nie został umocowany pełnomocnictwem pocztowym do odbioru korespondencji - co nie było przez Sąd kwestionowane.

Wykazana wadliwość działania urzędu pocztowego stanowi podstawę do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu, mimo że pisemne stanowisko operatora pocztowego twierdzi co innego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ustawodawca nie przewidział oficjalnej hierarchii dowodów, więc pisemne stanowisko winno być badane w oparciu o standardowy krytycyzm. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA fakt uznania przez operatora pocztowego swojej odpowiedzialność za niewłaściwe doręczenie przesyłki zawierającej skargę stanowi okoliczność, przemawiającą za przyjęciem, że skarżąca uprawdopodobniła brak swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Alternatywnie - stanowisko odmienne operatora pocztowego stanowić może jedynie okoliczność przemawiającą za przyjęciem, że przesyłkę doręczono prawidłowo. Rzeczone stanowisko, które zapewne bazuje na relacji listonosza, który owego dnia został oddelegowany do doręczenia przesyłki, pozwoliło ujawnić czyn zabroniony, który najprawdopodobniej na tle niniejszej sprawy miał miejsce, a mianowicie podrobienie podpisu pełnomocnika skarżącego a następnie posłużenie się podrobionym dokumentem przez listonosza. Pełnomocnik skarżącego podaje, że długotrwałość procesu karnego w tej sprawie poddaje w wątpliwość możliwość wykorzystania potencjalnego zgodnie z art. 11 P.p.s.a. wyroku skazującego ww. listonosza dla celów niniejszej sprawy, dlatego też zlecona została opinia prywatna w tym zakresie.

Pełnomocnik wskazuje, że jego działania pozostają w logicznym związku z jego argumentacją. Po uzyskaniu informacji o odrzuceniu sprzeciwu niezwłocznie udał się przeglądać akta, aby wyjaśnić sytuację. Gdyby faktycznie chodziło o zrzucenie odpowiedzialności na kogoś innego za uchybienie terminowi, wówczas dokonywanie takiej czynności byłoby kompletnie irracjonalne.

Mając na uwadze uwzględnienie zasady zapewnienia prawa do sądu przy przywróceniu terminu Skarżący uważa, że w żaden sposób nie zawinił zaistniałej sytuacji ani jego pełnomocnik, zatem brak jest podstaw do wyciągania w niniejszej sprawie negatywnych konsekwencji procesowych. Kryterium braku winy wymaga zatem uprawdopodobnienia, że pomimo dołożenia szczególnej staranności przy prowadzeniu własnej sprawy, wystąpiły okoliczności od strony niezależne, które uniemożliwiły dochowania tej staranności. Zatem strona wnioskująca o przywrócenie terminu powinna przedstawić okoliczności, poparte argumentacją lub dokumentami źródłowymi, na podstawie których możliwe będzie uznanie, że powołane we wniosku okoliczności faktycznie wystąpiły (por. Wyrok NSA z 25.10.2023 r., III OZ 522723). Zatem w badaniu ww. kryterium należy brać pod uwagę obiektywną możliwość wystąpienia zdarzenia, niezależnie od tego jakie jest prawdopodobieństwo jego zaistnienia.

Pełnomocnik podnosi, że złożone wnioski dowodowe powinny zostać uwzględnione w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. bowiem są to dowody z dokumentów, niezbędne do wyjaśnienia sprawy i nie spowodują nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zlecona w sprawie opinia biegłego grafologa wykaże, że przesyłka nie została wydana pełnomocnikowi skarżącego. Zostanie wydana w terminie kilkutygodniowym, wobec czego zostanie przedłożona do akt sprawy w terminie późniejszym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że występujący z wnioskiem powinien go uzasadnić pod kątem braku jego winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności. Należy wówczas przywołać okoliczności świadczące o tym, że będąc zobowiązanym do określonego działania obiektywnie rzecz biorąc nie mógł dokonać czynności w terminie nawet przy dołożeniu największej staranności wymaganej od osoby właściwie dbającej o prowadzenie własnych spraw.

Słusznie Sąd I instancji zauważył, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może wystąpić tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest zatem dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności, występujących bez woli strony, a które to, mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności w terminie.

W okolicznościach niniejszej sprawy brak winy skarżącego sprowadza się do ustalenia, czy reprezentujący go pełnomocnik dołożył należytej staranności w prowadzeniu spraw swojego mocodawcy tak aby jego mocodawca nie odniósł negatywnych skutków prowadzenia przez niego jego sprawy.

W niniejszej sprawie pełnomocnik twierdzi, że pod adresem wskazanym jako adres do korespondencji tj. [...] R. [...] (budynek biurowo-magazynowy) przebywa okazjonalnie gdyż stałym miejscem jego zamieszkania jest ul. [...] [...] K. Z tego powodu do odbioru kierowanych do niego pism w drodze pełnomocnictw pocztowych upoważnił dwie osoby: P. K. – właściciela budynku i D. K. Wskazuje, że osoby te 15 stycznia 2024 r. nie miały możliwości odebrać kierowanej do niego przesyłki sądowej albowiem P. K. pozostawał od 14 grudnia 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. na zwolnieniu lekarskim z uwagi na uraz nogi (wyciąg z ewidencji ZUS), a D. K. w okresie od 8 stycznia 2024 r. do 29 stycznia 2024 r. przebywała za granicą (wyjazd do S. – potwierdzona rezerwacja biletów lotniczych). Jak wynika z oświadczenia złożonego przez M. B. zamieszkałej w R. ul. [...] dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu, to ona działając z roztargnienia i pośpiechu omyłkowo odebrała od listonosza skierowaną do adwokata K. K. przesyłkę pocztową nr [...] wpisując datę 15.01.2024 r. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz podpisując ją własnoręcznym podpisem "K. K.". Ponadto oświadczyła, że nie przekazała przedmiotowej przesyłki adresatowi. W oświadczeniu poddaje się odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Pełnomocnik przedkłada także oświadczenie A. W., pracownika firmy K. w R. [...] 11a, z którego wynika, że 15 stycznia 2024 r. nie odbierał żadnych przesyłek kierowanych do pełnomocnika skarżącego, którego biuro mieści się w innej części budynku. Oświadczył, że pełnomocnika skarżącego nie było tego dnia w budynku w czasie jego godzin pracy od 8.00 do 16.00.

Wobec powyższego za uprawdopodobnioną uznać należy okoliczność, że pełnomocnik skarżącego ani upoważnione przez niego osoba do odbioru korespondencji nie odebrały 15 stycznia 2024 r. adresowanej do niego przesyłki sądowej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu. Odebrała je M. B.

Okoliczność tę Sąd I instancji uznał za niewiarygodną bowiem za niemożliwe uznał aby pracownik Poczty Polskiej doręczający pismo sądowe za potwierdzeniem odbioru wydał przesyłkę kobiecie M. B. zamiast mężczyźnie adw. K. K. i jednocześnie zatajał tę okoliczność stwierdzając wobec swego pracodawcy, że przesyłkę odebrał K. K. (pismo Poczty Polskiej z 6 marca 2024 r.) a on za każdym razem gdy doręcza przesyłkę dorosłemu domownikowi naniósłby adnotację w dokumentacji oddawczej. Według Sądu pełnomocnik skarżącego chce skierować odpowiedzialność za uchybienie terminu do uzupełnienia braków sprzeciwu na inną osobę.

Jednocześnie pełnomocnik skarżącego jednoznacznie kwestionuje fakt odbioru 15 stycznia 2024 r. przesyłki sądowej wskazując na to, że nie był osobą, która podpisała zwrotne potwierdzenie odbioru bowiem porównanie wzoru jego podpisu ze sprzeciwu z podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazuje na znaczące różnice między tymi podpisami. Mając te okoliczności na uwadze pełnomocnik skarżącego do zażalenia na skarżone postanowienie Sądu I instancji załączył pismo z dnia 2 kwietnia 2024 r. adresowane do Prokuratury Rejonowej dla Miasta [...] [...] [...] ul. [...], w którym zawiadamia o możliwości popełnienia przez listonosza, który podrobił dokument zwrotne potwierdzenie odbioru i użył tego dokumentu jako autentycznego co miałby wypełniać znamiona przestępstwa z art. 270 § 1 Kodeksu karnego. Stwierdził również, że wystąpił o sporządzenie opinii grafologicznej na okoliczność potwierdzenia, że nie występuje tożsamość podpisującego zwrotne potwierdzenie odbioru. Oświadczył, że dokument ten zostanie niezwłocznie przesłany po jego sporządzeniu do sądu a do tego czasu wnioskuje o zawieszenia postępowania sądowego.

Oceniając powyższe okoliczności pod kątem wykazania braku winy pełnomocnika skarżącego w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu czyli uprawdopodobnienia okolicznościami, że pomimo wszelkich możliwych do podjęcia działań pełnomocnik nie był w stanie uzupełnić braków sprzeciwu bowiem pismo sądowe odebrała w jego imieniu osoba trzecia, posługując się jego podpisem, osoba przez niego nieupoważniona, która tego pisma ostatecznie mu nie przekazała, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił brak swojej winy.

Sąd I instancji niesłusznie uznał, że działania pełnomocnika obliczone zostały na skierowanie odpowiedzialności za uchybienie terminu na osobę trzecią. Oświadczenie złożone pod odpowiedzialnością karną przez M. B. jest ewidentnym przyznaniem się do złożenia podpisu i przyjęciem pełnej odpowiedzialności na siebie za ten fakt i odbiór korespondencji dla niej nieprzeznaczonej. Osoba ta składa je będąc świadoma grożącej jej odpowiedzialności.

Jej oświadczenie naraża także listonosza na odpowiedzialność dyscyplinarną oraz karną za wytworzenie dokumentu urzędowego (zwrotnego potwierdzenia odbioru) stwierdzającego nieprawdę, że przesyłkę odebrał osobiście adresat mężczyzna gdy w rzeczywistości miałaby być to kobieta. Wynika z tego, że listonosz wydal przesyłkę sądową nieupoważnionej do tego osobie ryzykując pociągnięcie go do odpowiedzialności. Zgodził się na odebranie korespondencji przez inną osobę, która nie jest domownikiem i nie posiada żadnego upoważnienia do odbioru korespondencji. Korespondencji szczególnej bowiem przesyłki sądowej, której doręczenie implikuje bieg terminów procesowych dla strony. Listonosz utrzymuje, że gdyby doręczył przesyłkę dorosłemu domownikowi naniósłby adnotacje na dokumentacji oddawczej. Adnotacji takich na zpo brak a zatem przyjąć należy, że osobiście odebrał przesyłkę pełnomocnik skarżącego. Jednak taki wniosek jest nieuprawniony bowiem podpis widniejący na zpo jest niewątpliwie różny od podpisu adwokata K. K. składanego na kierowanych przez niego pismach np. na sprzeciwie, wniosku o przywrócenie terminu czy zażaleniu. Do oceny zgodności i tożsamości ww. podpisów w realiach niniejszej sprawy nie jest wymagana opinia biegłego z zakresu pisma ręcznego a jednak pełnomocnik twierdzi, że już zlecił wykonanie tej opinii i wykazuje gotowość do jej dostarczenia na żądanie sądu.

Wobec powyższego NSA stwierdził, że wymóg uprawdopodobnienia okoliczności, z których wynikać ma brak winy pełnomocnika skarżącego w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu został spełniony. Pełnomocnik przedstawił oświadczenia wszystkich osób, które mogłyby poświadczyć okoliczności istotne dla sprawy, co do których wiarygodności nie można mieć uzasadnionych zastrzeżeń. Twierdzenia w nich zawarte wyjaśniają okoliczności istotne dla sprawy i zostały poparte dowodami.

Nie zostało co prawda wyjaśnione dlaczego M. B. była 15 stycznia 2024 r. w miejscu zakończonej już działalności gospodarczej i mimo to podjęła się odebrania przesyłki dla niej nieprzeznaczonej posługując się imieniem i nazwiskiem K. K. ale skoro twierdzi, że uczyniła to z roztargnienia i pośpiechu można uznać to za wiarygodne. Oczywiście listonosz nie powinien w ogóle wydać jej przesyłki jednak widząc zapewne po fakcie podpis K. K. na zpo prawdopodobnie uznał, że zorientuje się ona w zaistniałej pomyłce i przekaże przesyłkę adresatowi i skutki wadliwego doręczenia nie wystąpią. W piśmie skierowanym do pracodawcy zapewne nie chcąc ponosić odpowiedzialności stwierdził, że doręczenie nastąpiło do rąk K. K. co jak wynika z wskazanych powyżej okoliczności nie było zgodne z rzeczywistością.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji niezasadnie orzekł o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków sprzeciwu bowiem pełnomocnik skarżącego wykazał okoliczności, które uprawdopodabniałyby brak jego winy w uchybieniu ww. terminowi. Oświadczenie osoby, która odebrała za niego przesyłkę oraz ewidentna różnica w podpisach K. K. na pismach procesowych z tym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru uprawdopodabnia okoliczność, że do uchybienia terminu doszło przy zachowaniu należytej staranności profesjonalnego pełnomocnika w prowadzeniu sprawy swojego mocodawcy.

Uchylenie zaskarżonego postanowienia było uzasadnione bowiem w zażaleniu pełnomocnik skarżącego słusznie zakwestionował ocenę Sądu jakoby nie przywołał okoliczności, które nie uprawdopodobniałyby jego braku winy. Skoro tak to Sąd naruszył art. 87 § 2 P.p.s.a. W uwagi na powyższe należało pełnomocnikowi skarżącego przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.