Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 720/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. F. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 22 czerwca 2022 r., nr WI-I.7843.3.29.2022.PK w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 17 marca 2022 r. do Prezydenta Miasta Gdańska (dalej zwanego Prezydentem lub organem pierwszej instancji) wpłynęło zgłoszenie E. F., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G., w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na lokale mieszkalne, w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych nr [...] i [...] przy ul. [...] w Gdańsku.

Decyzją z dnia 23 marca 2022 r. Prezydent wniósł sprzeciw w sprawie dokonanego przez inwestora zgłoszenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku zgłaszanej zmiany sposobu użytkowania poddaszy powstanie piąta kondygnacja nadziemna, na której nie będzie dostępu do dźwigu osobowego, co jest sprzeczne z § 54 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej zwanego Rozporządzeniem). Zdaniem organu, w celu umożliwienia zmiany sposobu użytkowania poddaszy nieużytkowych na cele mieszkalne należałoby wbudować do istniejących budynków szyb dźwigowy lub istniejący szyb przybudować, co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W decyzji wskazano ponadto, że zgłaszana zmiana sposobu użytkowania narusza obowiązujący na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ponieważ realizacja zgłaszanej inwestycji doprowadzi do powstania 8 dodatkowych mieszkań, co powoduje konieczność zapewnienia 10 miejsc parkingowych, których nie przewidziano na terenie objętym inwestycją.

Od powyższej decyzji E. F. wniósł odwołanie do Wojewody Pomorskiego (dalej w skrócie zwanego Wojewodą lub organem odwoławczym). Strona odwołująca się stwierdziła, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, że dla zamierzonej inwestycji konieczne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego, w świetle brzmienia § 194 ust. 1 Rozporządzenia, konieczność zapewnienia dostępu do dźwigu z każdej kondygnacji budynku nie dotyczy kondygnacji powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne. Nie ma zatem podstaw do stawiania wymogu prowadzenia robót budowlanych i objęcia ich decyzją o pozwoleniu na budowę.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania - decyzją z 22 czerwca 2022 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając zajęte stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania poddaszy spowoduje powstanie dodatkowej, piątej kondygnacji nadziemnej, z 4 lokalami mieszkalnymi w każdym z budynków. Z uwagi jednak na to, że końcowy przystanek dźwigu osobowego znajduje się na kondygnacji niższej niż poddasze, i nie jest przewidziane udostępnianie powstałych w wyniku zmiany sposobu użytkowania poddasza lokali mieszkalnych osobom niepełnosprawnym, to taki stan rzeczy jest niezgodny z § 54 ust. 1 Rozporządzenia. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki dopuszczające odstępstwo od regulacji zawartej w § 54 § 2 Rozporządzenia, które zostały opisane w § 55 tego aktu wykonawczego.

W ocenie Wojewody, podstawy do zmiany sposobu użytkowania znajdujących się na poddaszu lokali nieużytkowych na lokale mieszkalne, bez jednoczesnego zapewnienia dostępu nowo powstałej kondygnacji do dźwigu osobowego, nie stanowi przepis § 194 ust. 1 Rozporządzenia. Zdaniem organu, wskazany przepis wyłącza jedynie konieczność zapewnienia dostępu do dźwigu z kondygnacji powstałej w wyniku nadbudowy bądź adaptacji strychu na cele mieszkalne lub inne cele użytkowe, nie wyłącza natomiast stosowania § 54 ust. 2 rozporządzenia, który w budynkach wyposażonych w dźwigi nakazuje zapewnić dostęp osobom niepełnosprawnym na wszystkie kondygnacje. Wojewoda stwierdził dalej, że analiza § 194 ust. 1 zd. drugie Rozporządzenia prowadzi jedynie do wniosku, iż w opisanych w nim przypadkach dostęp ten można zapewnić w inny sposób, np. za pomocą windy czy platformy schodowej. Inwestor nie przedstawił jednak żadnego rozwiązania w tym zakresie.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że poprzestanie na literalnej wykładni § 194 ust. 1 Rozporządzenia prowadziłoby do sytuacji, w której w każdym oddanym do użytkowania budynku wielorodzinnym, który należy wyposażyć w dźwig osobowy zapewniający dostęp osobom niepełnosprawnym na wszystkie kondygnacje użytkowe, można byłoby zaadaptować poddasza nieużytkowe na cele mieszkalne, a nawet nadbudować taki obiekt o bliżej nieokreśloną liczbę kondygnacji, bez zapewnienia dostępu dla osób niepełnosprawnych do nowo powstałych kondygnacji. Taka interpretacja § 194 § 2 zdanie drugie Rozporządzenia, w oderwaniu od zasady ogólnej zawartej w § 54 ust. 2, prowadzić mogłaby do sytuacji, w której w nowo budowanych obiektach powstawałyby lokale mieszkalne bądź użytkowe niespełniające wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane,

W związku z powyższym Wojewoda uznał, że projektowana zmiana sposobu użytkowania poddaszy nieużytkowych na lokale mieszkalne wymaga zapewnienia dostępu na nowo powstałą kondygnację użytkową osobom niepełnosprawnym. Faktyczne zapewnienie takiego dostępu wymaga przebudowy istniejącego w budynkach dźwigu osobowego, a zatem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadnie zatem Prezydent wniósł sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, jako wymagającego wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska organu pierwszej instancji co do tego, że inwestor nie zapewnił wymaganej liczby miejsc postojowych dla samochodów osobowych na potrzeby nowo powstałych lokali mieszkalnych. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w 4 budynkach mieszkalnych wielorodzinnych na terenie działek nr [...] i [...], zaprojektowano 108 lokali mieszkalnych. Na potrzeby tych lokali należało zatem zapewnić co najmniej 130 miejsc postojowych. Dokumentacja projektowa wskazuje, że w każdym z 4 budynków przewidziano po 10 miejsc w podziemnej hali garażowej, natomiast na parkingach zewnętrznych zapewniono 100 miejsc, co łączne daje 140 miejsc postojowych, czyli 10 miejsc ponad wymagane minimum. Skoro dla powstałych w wyniku zmiany sposobu użytkowania poddaszy nieużytkowych nowych 8 lokali mieszkalnych należało przewidzieć co najmniej 10 miejsc postojowych, to miejsca te byłyby zatem zapewnione.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w części dotyczącej interpretacji § 194 ust. 1 Rozporządzenia.

Uzasadniając swoje żądanie skarżący stwierdził, że przepis § 194 ust. 1 Rozporządzenia wskazuje na brak konieczności zapewnienia dostępu osobom z niepełnosprawnościami do kondygnacji powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne. Przedłożony wraz ze zgłoszeniem projekt przewiduje jednoznacznie adaptację strychu na cele mieszkaniowe, a zatem decyzja Wojewody stanowi nadinterpretację przepisu § 194 ust. 1 Rozporządzenia.

Skarżący stwierdził nadto, że nie jest uprawnione twierdzenie Wojewody, że jedynie dźwig osobowy umożliwia osobom niepełnosprawnym dostęp do każdej kondygnacji budynku. Zdaniem strony, § 54 ust. 3 Rozporządzenia dopuszcza uzupełnienie dostępności osobom z niepełnosprawnościami powyżej najwyższego przystanku dźwigu osobowego poprzez inne urządzenie. Takim urządzeniem może być platforma przyścienna montowana trwale do ściany lub balustrady, której montaż nie wymaga prowadzenia robót budowlanych objętych decyzją o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 r. (k. 62-63 akt sądowych) pełnomocnik skarżącego oraz skarżący zgodnie oświadczyli, że pomieszczenia poddaszy użytkowych, o których mowa we wniosku, zostały już zaadaptowane na lokale mieszkalne poprzez wykonanie prac niewymagających pozwolenia na budowę.

Skarżący oświadczył, że wykonując inwestycję pierwotną wydzielił na 5 kondygnacji ścianami lokale mieszkalne. Roboty, które zostały wskazane w zgłoszeniu zmiany sposobu użytkowania zostały już wykonane jednocześnie ze złożeniem wniosku o zmianę sposobu użytkowania. Było to jednocześnie z oddaniem budynku do użytku.

Pełnomocnik skarżącego natomiast oświadczył, że prace zostały wykonane już po oddaniu budynku do użytku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. Sądy administracyjne, kierując się̨ kryterium legalności, dokonują̨ oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć́ administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd - jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń́ prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, rozstrzygnięciu podjętemu w zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić́ zarzutu wydania jej z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawą rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie, a będącego przedmiotem kontroli sądowej jest przepis art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) – w skrócie "P.b.", regulujący kwestie dotyczące zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zgłoszenie zamiaru dokonania tej zmiany właściwemu organowi, a także sprzeciwu, który organ ten może w określonych sytuacjach zgłosić.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

W tej sprawie nie budziło wątpliwości, iż zgłaszana przez inwestora zmiana sposobu użytkowania poddaszy nieużytkowych na lokale mieszkalne, stanowi tego typu zmianę sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, która – zgodnie z art. 71 ust. 2 P.b., wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Z cytowanego powyżej przepisu wynika też, iż w zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a do zgłoszenia należy dołączyć m.in. zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi.

Z art. 71 ust. 4 P.b. wynika nadto, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych (art. 71 ust. 7 P.b.).

Zgodnie zaś z art. 71 ust. 5 pkt 1 i 3 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

- zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1 );

- może spowodować niedopuszczalne zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia (pkt 3 lit. a).

W niniejszej sprawie pozostawało bezsporne, że w wyniku zgłaszanej zmiany sposobu użytkowania poddaszy nieużytkowych na lokale mieszkalne powstaje piąta kondygnacja nadziemna, z której nie będzie dostępu do istniejącego w budynku dźwigu osobowego.

W projekcie architektoniczno – budowlanym załączonym do zgłoszenia – vide str. 9 projektu, wprost zapisano, że: "W projektowanej adaptacji nieużytkowych poddaszy (...) nie przewiduje się udostępnienia lokali mieszkalnych dla osób z niepełnosprawnością ruchową ze względu na końcowy przystanek dźwigu osobowego na kondygnacji niższej niż poddasze, co jest zgodne z zapisem § 194 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...)".

Organy zgłosiły sprzeciw uznając, iż taka zmiana sposobu użytkowania jest sprzeczna z § 54 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej zwanego "Rozporządzeniem"). Zdaniem organów, w celu umożliwienia zmiany sposobu użytkowania poddaszy nieużytkowych na cele mieszkalne należałoby wbudować do istniejących budynków nowy szyb dźwigowy lub istniejący szyb dźwigowy przybudować tak, aby zapewnić osobom z niepełnosprawnością ruchową dostęp do nowo projektowanych mieszkań, co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy dodał nadto, iż – wbrew stanowisku inwestora, podstawy do takiej zmiany - bez jednoczesnego zapewnienia dostępu nowo powstałej kondygnacji do dźwigu osobowego, nie stanowi przepis § 194 ust. 1 Rozporządzenia. Zdaniem organu, wskazany przepis wyłącza jedynie konieczność zapewnienia dostępu do dźwigu z kondygnacji powstałej w wyniku nadbudowy bądź adaptacji strychu na cele mieszkalne lub inne cele użytkowe, nie wyłącza natomiast stosowania § 54 ust. 2 rozporządzenia, który w budynkach wyposażonych w dźwigi nakazuje zapewnić dostęp osobom niepełnosprawnym na wszystkie kondygnacje. Wojewoda stwierdził dalej, że analiza § 194 ust. 1 zd. drugie Rozporządzenia prowadzi jedynie do wniosku, iż w opisanych w nim przypadkach dostęp ten można zapewnić w inny sposób, np. za pomocą windy czy platformy schodowej. Jak podkreślił organ inwestor nie przedstawił jednak żadnego rozwiązania w tym zakresie.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że poprzestanie na literalnej wykładni § 194 ust. 1 Rozporządzenia prowadziłoby do sytuacji, w której w każdym oddanym do użytkowania budynku wielorodzinnym, który należy wyposażyć w dźwig osobowy zapewniający dostęp osobom niepełnosprawnym na wszystkie kondygnacje użytkowe, można byłoby zaadaptować poddasza nieużytkowe na cele mieszkalne, a nawet nadbudować taki obiekt o bliżej nieokreśloną liczbę kondygnacji, bez zapewnienia dostępu dla osób niepełnosprawnych do nowo powstałych kondygnacji. Taka interpretacja § 194 § 2 zd. drugie Rozporządzenia, w oderwaniu od zasady ogólnej zawartej w § 54 ust. 2, prowadzić mogłaby do sytuacji, w której w nowo budowanych obiektach powstawałyby lokale mieszkalne bądź użytkowe niespełniające wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 4 P.b.

Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko organów przedstawione powyżej. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, iż projektowana zmiana sposobu użytkowania poddaszy nieużytkowych na lokale mieszkalne wymagała zapewnienia dostępu na nowo powstałą kondygnację użytkową osobom z niepełnosprawnościami ruchowymi, a takiego dostępu inwestor w przedstawionym projekcie nie zapewnił. Przeciwnie, wprost wskazał, iż takie osoby dostępu do tej nowej kondygnacji mieszkalnej nie będą miały.

Zdaniem Sądu zacytowany powyżej zapis projektu budowlanego, uniemożliwiający osobom z niepełnosprawnościami ruchowymi skorzystanie z nowo powstałych mieszkań, jest zapisem wykluczającym określoną grupę obywateli, który jest sprzeczny z przywoływanym przez organ odwoławczy art. 5 ust. 1 pkt 4 P.b., zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki do korzystania z mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217), w tym osoby starsze. Słusznie zatem organy uznały, iż faktyczne zapewnienie dostępu do nowej kondygnacji dla takich osób wymaga przebudowy istniejącego w budynkach dźwigu osobowego, tak aby osoby te mogły dostać się na nowo powstałą kondygnację mieszkaniową (lub zapewnienia dostępu dla tych osób do nowej kondygnacji mieszkalnej w inny sposób, którego jednak inwestor nie przedstawił), a zatem wymaga wykonania robót budowlanych, które zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji prawidłowo zatem Prezydent wniósł sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, jako wymagającego wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a organ II instancji sprzeciw ten utrzymał w mocy.

Odnosząc się do treści przepisów Rozporządzenia przywoływanych przez organy i skarżącego, należy wyjaśnić, że zgodnie z wskazywanym przez organy § 54 ust. 2 Rozporządzenia, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wyposażanym w dźwigi (a z takimi budynkami mamy do czynienia w tej sprawie – okoliczność bezsporna), należy zapewnić dojazd z poziomu terenu i dostęp na wszystkie kondygnacje użytkowe osobom niepełnosprawnym. Natomiast wskazywany przez skarżącego § 194 ust. 1 Rozporządzenia stanowi, że: Dostęp do dźwigu powinien być zapewniony z każdej kondygnacji użytkowej. Nie dotyczy to kondygnacji nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne lub inne cele użytkowe. Zdanie Sądu organy prawidłowo przyjęły, iż zapis § 194 ust. 1 Rozporządzenia nie daje podstaw inwestorowi do tego aby – projektując budynek mieszkaniowy lub zmiany w tym budynku, całkowicie uniemożliwił osobom z niepełnosprawnościami ruchowymi dostęp do nowo powstałej kondygnacji mieszkaniowej, a taki zapis inwestor zawarł w przedstawionym organom projekcie. Wbrew zarzutom skargi, organ II instancji nie stwierdził przy tym, że jedynie dźwig osobowy może umożliwić osobom niepełnosprawnym dostęp do tej nowej kondygnacji budynku. Organ, podobnie jak skarżący, miał na uwadze, że zapewnienie dostępności osobom z niepełnosprawnościami do najwyższej, nowo projektowanej kondygnacji mieszkaniowej, może być zapewnione w inny sposób, niż przez przebudowanie istniejącego dźwigu, jednak – jak zasadnie podkreślił Wojewoda, skarżący w projekcie żadnych rozwiązań tego typu nie przedstawił. Przeciwnie, wprost stwierdził, że dostępu tego nie zapewni, mylnie uznając, iż daje mu do tego podstawę treść § 194 ust. 1 Rozporządzenia. Gdy tymczasem przepis ten pozwala tylko na zrealizowanie dostępu dla osób z niepełnosprawnościami ruchowymi to kondygnacji nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne lub inne cele użytkowe w inny sposób, niż doprowadzenie do tej kondygnacji dźwigu. Nie pozwala natomiast, tak jak przyjął to skarżący, na całkowite wykluczenie tej grupy obywateli z możliwości dostępu do tych kondygnacji. Dlatego też prawidłowo organy uznały, że skoro inwestor nic nie proponuje w tej kwestii, należy przyjąć, iż może ona wymagać rozwiązań generujących potrzebę uzyskania pozwolenia na budowę, a to z kolei stanowi podstawę do zgłoszenia sprzeciwu zgodnie z art. 71 ust. 5 pkt 1 P.b.

Sąd podkreśla, iż inna wykładnia omówionych przepisów byłaby nie tylko sprzeczna z cytowanym już art. 5 ust. 1 pkt 4 P.b. i wskazanym w tym przepisie art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. lecz także naruszałaby zakaz dyskryminacji wynikający z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, a także – zawartą w art. 2 Konstytucji RP, zasadę demokratycznego państwa prawnego.

Należy nadto dodać, iż ze zgodnych oświadczeń pełnomocnika skarżącego oraz skarżącego, złożonych na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 r. (k. 62-63 akt sądowych), wynika, iż pomieszczenia poddaszy użytkowych, o których mowa we wniosku, zostały już zaadaptowane na lokale mieszkalne poprzez wykonanie prac niewymagających pozwolenia na budowę. Skarżący na rozprawie oświadczył nadto, że już wykonując inwestycję pierwotną wydzielił na 5 kondygnacji ścianami lokale mieszkalne. Jak stwierdził: "Roboty, które zostały wskazane w zgłoszeniu zmiany sposobu użytkowania zostały już wykonane jednocześnie ze złożeniem wniosku o zmianę sposobu użytkowania."

Mając te oświadczenia na uwadze Sąd uznał, iż decyzje organów należy zaakceptować również z tej przyczyny, że zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania zostało dokonane w tej sprawie z naruszeniem przepisów art. 71 ust. 4 i ust. 7 P.b., z których w sposób jasny wynika, że zgłoszenie powinno zostać złożone do organu przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, ponieważ dokonanie zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych.

Reasumując, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.