Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 400/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Głogowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 sierpnia 2023 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2023 r. P. P. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w Głogowie o udostępnienie za pośrednictwem platformy ePUAP (skan) lub wysłanie pocztą tradycyjną (kserokopie) informacji publicznej w następującym zakresie: protokoły przesłuchania 9 świadków, wymienionych z imienia i nazwiska funkcjonariuszy Policji, znajdujące się w aktach sprawy o sygn. 4330-1.Ds.14.2023.

Prokurator Rejonowy w Głogowie przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2023 r. przesłał wnioskodawcy kserokopie żądanych protokołów przesłuchania świadków.

Pismem z dnia 6 września 2023 r. wnioskodawca wniósł ponaglenie na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Głogowie, który nie udostępnił żądanej informacji publicznej ani też nie udzielił jakiejkolwiek informacji w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2023 r. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Głogowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o:

1. uznanie, że organ pozostaje w bezczynności i dopuścił się rażącego naruszenia prawa,

2. zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz uznania uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej,

3. wymierzenie organowi grzywny,

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w kwocie 500 zł za naruszenie godności skarżącego oraz zasad konstytucyjnych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że do dnia wniesienia skargi (13 dni po terminie) organ pozostaje w rażącej bezczynności. Wymierzenie grzywny organowi i przyznanie zadośćuczynienia skarżącemu ma na celu zapobieżenie w przyszłości bezczynności organu i zrekompensowanie finansowo skarżącemu niepotrzebnej utraty czasu na sporządzenie skargi i zajęcie się problemem.

W piśmie z dnia 12 września 2023 r. Prokurator Rejonowy w Głogowie poinformował wnioskodawcę, że żądane materiały z akt sprawy zostały przesłane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 5 września 2023 r.

W odpowiedzi na skargę z dnia 18 września 2023 r. Prokurator Rejonowy w Głogowie wniósł o nieuwzględnienie skargi i umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Organ wyjaśnił, że wniosek został nadesłany po godzinach urzędowania w dniu 11 sierpnia 2023 r. i wpłynął o godzinie 23.17, a więc jego rejestracja nastąpiła w dniu 14 sierpnia 2023 r. W dniu 28 sierpnia 2023 r. podjęto decyzję o udostępnieniu informacji publicznej, przesłanie żądanych materiałów nastąpiło w dniu 5 września 2023 r. Wnioskodawca odebrał korespondencję w dniu 11 września 2023 r. Organ wskazał, ze skarga na bezczynność podlega oddaleniu, jeżeli podmiot zobowiązany w chwili jej złożenia nie pozostawał w bezczynności.

W piśmie procesowym z dnia 20 września 2023 r. skarżący zauważył, że termin doręczenia pisma do organu liczony jest od dnia doręczenia pisma, a nie od godziny doręczenia pisma. Rejestracja wniosku przez Prokuraturę trzeciego dnia po doręczeniu jest rażąco nieprawidłowa. Według skarżącego organ celowo i umyślnie zarejestrował wniosek trzy dni po doręczeniu wniosku, aby stworzyć pozory zachowania terminu. Istotne jest też kiedy nadano przesyłkę z informacją, a nie kiedy podjęto decyzję w sprawie jej udostępnienia. Bezpodstawne jest żądanie umorzenia postępowania, ponieważ przewinieniem jest już samo pozostawanie organu w bezczynności, a Prokuratura dopuściła się zwłoki 11 dni w załatwieniu sprawy. Wnioskodawca wniósł o nałożenie na Prokuratora Rejonowego grzywny w najwyższej wysokości.

W odpowiedzi na skargę z dnia 28 września 2023 r. Prokurator Rejonowy w Głogowie ponownie wniósł o nieuwzględnienie skargi i umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W dniu 25 października 2023 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z kserokopii odpowiedzi na skargę z dnia 18 września 2023 r. i kserokopii koperty, w której została nadesłana odpowiedź na skargę. Skarżący wskazał, że odpowiedź na skargę posiada dwie różne daty: odpowiedź doręczona bezpośrednio przez organ jest sporządzona z datą 18 września 2023 r. i została wysłana również 18 września 2023 r., natomiast odpowiedź doręczona do WSA jest sporządzona z datą 28 września 2023 r. Nadto treść obu odpowiedzi na skargę różni się w zauważalny sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Prokurator Rejonowy – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 11 sierpnia 2023 r., Prokurator Rejonowy przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2023 r. udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną, przesyłając w załączeniu protokoły zeznań świadków. Nie jest więc również sporny charakter wnioskowanej informacji.

Natomiast skarżący w skardze do WSA wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia mu żądanych informacji, wskazując że na dzień sporządzenia skargi, tj. 8 września 2023 r. nie otrzymał żądanej informacji publicznej.

Istotne w sprawie jest więc, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej został nadesłany przez wnioskodawcę na skrzynkę elektroniczną organu (ePUAP) w dniu 11 sierpnia 2023 r. o godz. 23.17 (piątek). Z oczywistych względów Prokuratura Rejonowa nie była wówczas czynna, a więc nie było również możliwe zarejestrowanie wniosku skarżącego. Nieuzasadnione są więc zarzuty skarżącego, że wniosek został zarejestrowany z opóźnieniem, dopiero trzy dni później, tj. w dniu 14 sierpnia 2023 r. (poniedziałek). Decyzja o udostępnieniu wnioskodawcy żądanej informacji została podjęta przez Prokuratora Rejonowego w dniu 28 sierpnia 2023 r., o czym świadczy data sporządzenia i podpisania pisma przewodniego. Pismo przewodnie opatrzone zostało również podpisem referenta Prokuratury Rejonowej w dniu 4 września 2023 r. Natomiast ze szczegółów korespondencji – kserokopie protokołów przesłuchań świadków wynika, że korespondencja z dnia 28 sierpnia 2023 r. została wyekspediowana z organu na adres miejsca zamieszkania wnioskodawcy w dniu 5 września 2023 r. Z elektronicznego pokwitowania odbioru wynika, że wnioskodawca potwierdził własnoręcznym podpisem odbiór korespondencji w dniu 11 września 2023 r.

Z powyższych okoliczności wynika, ze organ przestał być bezczynny w dniu 5 września 2023 r., tj. w momencie wyekspediowania przesyłki, zawierającej udostępnioną informację publicznej. Natomiast skarga do WSA została złożona w dniu 8 września 2023 r., a więc już po wyekspediowaniu przesyłki, kiedy organ nie pozostawał już w bezczynności. Skarga na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, złożona po udostępnieniu informacji publicznej, podlega oddaleniu. Nieuzasadniony jest wniosek organu o umorzenie postępowania, skoro w momencie złożenia skargi, organ nie pozostawał w bezczynności.

Należy też wyjaśnić, że odpowiedź na skargę datowana na dzień 28 września 2023 r. została nadesłana przez organ na wezwanie Sądu z dnia 27 września 2023 r. o przesłanie odpowiedzi na skargę na skrzynkę podawczą Sądu w ramach platformy ePUAP. Wbrew zarzutom skarżącego oba egzemplarze odpowiedzi na skargę, tj. z dnia 18 września 2023 r. i 28 września 2023 r., zawierają te same wnioski procesowe i tę samą treść.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.