Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 622/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1-7
journal: Dz.U. 2023 poz 904
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Asesor sądowy WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewody z dnia 26 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 lutego 2023 r., pełnomocnik Z. B., zwróciła się do Prezydenta M. P. o wydanie zaświadczenia o przekształceniu udziału [...] cz. w prawie użytkowania wieczystego w prawo własności, związanego z odrębną własności lokalu nr [...] (KW nr [...]), nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie: [...], ark. mapy [...], działki nr: [...], [...], o łącznej pow. 420 m2, zapisanej w księdze wieczystej gruntowej KW nr [...], na podstawie przepisów ustawy 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1495 ze zm.).

Postanowieniem z 7 marca 2023 r. znak [...] Prezydent M. P. odmówił wydania zaświadczenia o przekształceniu udziału wynoszącego [...] cz. w prawie użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości przez co organ odmówił wydania kolejnego zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedmiotowe zaświadczenie zostało przesłane do Z. B. zgodnie z art. 4 ust. 6 ww. ustawy 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2040) na adres wskazany w ewidencji gruntów i budynków lub inne adresy, na które przed dniem przekształcenia doręczano korespondencję dotyczącą użytkowania wieczystego, tj. na adres: ul. [...], [...]. Przy czym doręczenie zaświadczenia na takie adresy uważa się za dokonane. Przedmiotowe zaświadczenia zostało również przesłane do sądu wieczystoksięgowego celem dokonania przez przedmiotowy sąd odpowiednich wpisów w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości. Dodatkowo zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy Sąd dokonuje z urzędu wpisu własności gruntu oraz wpisu roszczenia o opłatę w księgach wieczystych. Dodatkowo Prezydent M. P. poinformował, że właściciel przekształconej nieruchomość może zwrócić się z wnioskiem o wydanie odpisu wydanego już zaświadczenia. Przy czym odpis podlega opłacie skarbowej w wysokości [...] zł za każdą stronę. Zaświadczenie o przekształceniu składa się z dwóch stron. Potwierdzenie uregulowania ww. opłaty skarbowej należy załączyć do wniosku o wydanie odpisu zaświadczenia.

Pismem z dnia 23 marca 2023 r. Z. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc że dopiero dnia 14 lutego 2023 r. złożył Prezydentowi M. P. wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności nieruchomości, ponieważ przysługujące mu prawo własności do nieruchomości lokalowej zostało wpisane w księdze wieczystej w [...] części 17 stycznia 2022 r. oraz w [...] części 4 listopada 2022 r. Wcześniej dokonane doręczenie zaświadczenia było bezskuteczne, skoro w 2021 r. nie był jeszcze właścicielem nieruchomości lokalowej ujawnionym w księdze wieczystej. Ponadto zarzucał, że organ nie przedstawił dowodów nadania i potwierdzenia obioru zaświadczenia.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2023 r., nr [...] Wojewoda, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta M. P. z 7 marca 2023 r. znak [...] odmawiające wydania zaświadczenia o przekształceniu udziału wynoszącego [...] cz. w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], obręb [...] arkusz mapy [...], działki nr [...] oraz [...] o łącznej pow. 420 m2, zapisanej w KW nr [...] oraz KW nr [...], w prawo własności nieruchomości.

Organ przywołał dotychczasowy przebieg sprawy i zwrócił uwagę, że dnia 19 sierpnia 2014 r. Prezydent M. P. wypowiedział Z. B. wysokość dotychczasowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste ww. nieruchomości. Następnie, Prezydent M. P. zaświadczeniem nr [...], znak [...] z dnia 24 czerwca 2021 r. potwierdził przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości. Zaświadczenie zostało zaadresowane do Z. B. i jak wynikało z wydruku elektronicznego potwierdzenia odbioru przesyłki nr [...] nadanej 28 czerwca 2021 r., zostało doręczone 30 czerwca 2021 r. Jednakże na zwrotce EPO nie został umieszczony podpis biometryczny.

W rezultacie organ odwoławczy doszedł do przekonania, że nie jest możliwe wydanie nowego zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości, ponieważ takie zaświadczenie, które stanowi podstawę wpisu odnośnie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w księgach wieczystych KW nr [...] oraz KW nr [...], zostało już wydane 24 czerwca 2021 r. Z. B. był dotychczasowym użytkownikiem wieczystym nieruchomości, dlatego zgodnie art. 4 ust. 6 ustawy o przekształceniu Prezydent M. P. podjął próbę doręczenia jemu ww. zaświadczenia jako dotychczasowemu użytkownikowi wieczystemu, na adres wskazany w ewidencji gruntów i budynków. Skoro odbiorca przesyłki nie pokwitował jej odbioru, a twierdzi, że nie została jemu doręczona, istniała wątpliwość co do skutecznego doręczenia zaświadczenia odwołującemu. W odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego P. S.A. pismem z 25 maja 2023 r. poinformowała, że urząd pocztowy nie dysponuje już danymi dotyczącymi przesyłki nr [...], ponieważ upłynął 12 miesięczny okres reklamacyjny od daty nadania przesyłki i dane zostały zanonimizowane. Mając na uwadze przepis art. 81a k.p.a. organ odwoławczy doszedł do wniosku, że skoro nie można ustalić czy doręczenie było skuteczne, ponieważ nie wiadomo kto odebrał zaświadczenie adresowane do Z. B., a wątpliwości co do stanu faktycznego należy rozstrzygać na korzyść strony to można przyjąć, że zaświadczenie nie zostało skutecznie doręczone odwołującemu. Zasadnie odmówiono jednak wydania nowego zaświadczenia, ponieważ w obrocie prawnym pozostaje zaświadczenie nr [...] dotyczące ww. nieruchomości, jednakże organ powinien doręczyć Z. B. to zaświadczenie bez opłat, skoro jest to pierwsze doręczenie tego zaświadczenia.

Pismem z dnia 28 lipca 2023 roku pełnomocnik Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewody z dnia 26 czerwca 2023 r., znak [...] w przedmiocie utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia Prezydenta M. P. z dnia 7 marca 2023 r., znak [...], odmawiające wydania zaświadczenia. Zaskarżonemu postanowieniu w całości zarzucono:

1) Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy):

a) naruszenie art. 107 § 3 i % 3 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r, Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) w zw. z art 126 K.p.a. poprzez wewnętrzny sprzeczność postanowienia oraz niedostateczne i niepełne uzasadnienie postanowienia, z którego nie wynika dlaczego organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie organu I Instancji, w sytuacji stwierdzenia w uzasadnieniu postanowienia, że Organ I instancji "powinien doręczyć Z. B. to zaświadczenie bez opłat, skoro jest to pierwsze- doręczenie tego zaświadczenia,

b) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 [...] w zw. i art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy wadliwego postanowienia Organu I Instancji, w sytuacji, gdy prawidłowa było uchylenie przedmiotowego postanowienie i orzeczenie o doręczeniu Skarżącemu zaświadczenia nr [...] wydanego przez Prezydenta M. P., dotyczącego nieruchomości położonej w [...] przy ul, [...] [...], obręb [...] arkusz mapy [...], działki nr [...], [...], o łącznej pow. 420 m2, zapisanej w KW nr [...] oraz KW [...]

2) Naruszenie przepisu prawa materialnego: art. 4 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 20 lipca 2013 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r., poz. 2040 t.j.) w zw. z art. 39 K.p.a. w zw. i art. 217 K.p.a., w związku z przepisami art. 6, art, 1, art. 8 i art. 9 K.p.a. przepisem, poprzez odmowę uchylenia zaskarżanego postanowienia Organu I Instancji mimo uznania, że nie doszło do skutecznego doręczenia wnioskowanego zaświadczenia przed złożeniem przez Skarżącego wniosku i dnia 14 lutego 2023 r., oraz stwierdzeniem przez organ odwoławczy, że organ l Instancji jest zobowiązany do doręczenia zaświadczenia nr [...], gdyż nie doszło do skutecznego doręczenia ww. zaświadczenia Skarżącemu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego postanowienia Prezydenta M. P. oraz zobowiązanie Prezydenta M. P. - do prawidłowego doręczenia skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia o przekształceniu udziału w prawo własności nieruchomości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący nie zakwestionował okoliczności sprawy uznając, że są zgodne z jego dotychczasowym stanowiskiem w sprawie i uwzględniają twierdzenia dotyczące braku prawidłowego doręczenia spornego zaświadczenia. Ustalenia jednakże nie znalazły odzwierciedlenia w sentencji postanowienia Wojewody z dnia 26 czerwca 2023 r. Nie można bowiem uznać, że rozstrzygnięcie polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia odmawiającego wydanie zaświadczenia przez Organ I instancji jest tożsame z nakazaniem Organowi I Instancji doręczenia zaświadczenia na taki wniosek można wysnuć analizując treść skarżonego postanowienia. Tym samym zachodzi wewnętrzna sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia postanowienia a jego uzasadnieniem. Nadto Wojewoda nie wyjaśnił dlaczego w jego ocenie nie zachodziły przesłanki uchylenia w sentencji postanowienia Prezydenta M. P. z dnia 7 marca 2023 r., znak [...] i nakazania organowi doręczenie spornego zaświadczenia. Intencją skarżącego, było otrzymanie po raz pierwszy wnioskowanego zaświadczenia. W toku postępowania Z. B. konsekwentnie twierdził, że nigdy nie otrzymał wnioskowanego zaświadczenia, co potwierdził Wojewoda w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. To że wniosek o doręczenie postanowienia został złożony na formularzu nie oznacza, że skarżącym wnosił o sporządzenie "nowego" zaświadczenia, odmiennego od istniejącego zaświadczenia. Złożenie wniosku było powodowane tym, że skarżący nigdy nie otrzymał zaświadczenia dotyczącego przekształcenia udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości i chciał takowe oświadczenie otrzymać. Organ Odwoławczy słusznie skonkludował, że Organ I Instancji "powinien doręczyć Z. B. to zaświadczenie bez opłat skoro jest to pierwsze doręczenie tego zaświadczenia". W szczególności, że Organ I instancji powołując się na treść samej sentencji (bez analizy uzasadnienia może odmówić wydania spornego zaświadczenia bez opłat bądź może odmówić uznania, że doręczenie zaświadczenia, w wyniku zakończenia niniejszego postępowania nie może być utożsamiane z pierwszym doręczeniem, co skutkować może dalszymi postępowaniami przed organami administracyjnymi, np. w sytuacji odmowy prawa do skorzystania i bonifikaty od opłaty jednorazowe za przekształcenie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1634) dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego aktu sąd stwierdzi, że nie narusza on prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności to obowiązany jest skargę oddalić. Podkreślenia wymaga fakt, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarga nie jest zasadna. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była odmowa wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości. Kwestie wydawania zaświadczeń uregulowane zostały w Dziale VII k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Niezależnie od ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń uregulowanych w k.p.a., należy uwzględniać stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2023 r. poz. 904) - dalej "ustawa o przekształceniu" z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Zgodnie z art. 4 ust. 1-7 ustawy o przekształceniu:

1. Podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie, zwane dalej "zaświadczeniem", wydawane przez:

1) starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej - w przypadku gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa;

2) dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa lub dyrektora oddziału regionalnego Agencji Mienia Wojskowego - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują te podmioty;

3) odpowiednio wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zarząd powiatu albo zarząd województwa - w przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego;

4) dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji - w przypadku gruntów, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonuje ten podmiot.

2. Organ, o którym mowa w ust. 1, zwany dalej "właściwym organem", wydaje zaświadczenie:

1) z urzędu - nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia przekształcenia albo

2) na wniosek właściciela - w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, albo

3) na wniosek właściciela lokalu uzasadniony potrzebą dokonania czynności prawnej mającej za przedmiot lokal albo właściciela gruntu uzasadniony potrzebą ustanowienia odrębnej własności lokalu - w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

2a. W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, właściwy organ wydaje zaświadczenie w terminie 4 miesięcy od dnia przedstawienia przez cudzoziemca w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, zwanego dalej "cudzoziemcem", ostatecznego zezwolenia, o którym mowa w tym przepisie.

3. Zaświadczenie zawiera oznaczenie nieruchomości gruntowej lub lokalowej, według ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 2 ust. 2, zaświadczenie zawiera także oznaczenie i datę wydania zezwolenia, o którym mowa w tym przepisie.

4. W zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, zwanej dalej "opłatą", wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. Zaświadczenie zawiera pouczenie o możliwości złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1.

5. Zaświadczenie stanowi podstawę wpisu w dziale III księgi wieczystej roszczenia o opłatę, w odniesieniu do każdoczesnego właściciela nieruchomości.

5a. W przypadku dokonania czynności prawnej mającej za przedmiot lokal stanowiący odrębną nieruchomość przed wydaniem zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, notariusz przesyła wypis aktu notarialnego właściwemu organowi.

6. Właściwy organ doręcza zaświadczenie dotychczasowym użytkownikom wieczystym na adresy wskazane w ewidencji gruntów i budynków lub inne adresy, na które przed dniem przekształcenia doręczano korespondencję dotyczącą użytkowania wieczystego. W przypadku, o którym mowa w ust. 5a, właściwy organ doręcza zaświadczenie na adres nabywcy lokalu wskazany w akcie notarialnym. Doręczenie zaświadczenia na takie adresy uważa się za dokonane.

7. Właściwy organ przekazuje zaświadczenie do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej, w terminie 14 dni od dnia jego wydania. W przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym lub budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, w którym nie ustanowiono odrębnej własności lokali, w prawo własności tego gruntu na rzecz cudzoziemca, zaświadczenie przekazywane jest również ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w terminie 7 dni od dnia jego wydania.

W rozpoznawanej sprawie Prezydent M. P. zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o przekształceniu wydał z urzędu zaświadczenie z dnia 24 czerwca 2021 roku o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, które doręczył skutecznie do sądu wieczystoksięgowego o czym świadczą wpisy w ww. księgach wieczystych. Z. B., co zostało wyjaśnione szczegółowo przez organ odwoławczy odziedziczył prawo użytkowania wieczystego po rodzicach w 2010 r., czego przez 9 lat nie uregulował w księdze wieczystej. Zatem na dzień 1 stycznia 2019 r. był on już właścicielem ww. nieruchomości i był zobligowany ujawnić swoje prawo w księdze wieczystej. W sprawie nie było możliwe ponowne wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości, ponieważ stosowne zaświadczenie Prezydent M. P. z dnia 24 czerwca 2021 roku stanowiło już podstawę wpisu odnośnie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w księgach wieczystych KW nr [...] oraz KW nr [...] Zatem w obrocie prawnym istnieje już zaświadczenie, które potwierdza fakt przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Za zasadne należy zatem uznać w takich okolicznościach stanowisko zgodnie z którym skutki prawne wydanego zaświadczenia następują z mocy prawa i jako że ich wystąpienie nie jest uzależnione od wydania decyzji deklaratoryjnej, każdy może się powoływać na ich wystąpienie wprost z ustawy. Samo wydanie zaświadczenia niezbędne jest jedynie do ujawnienia skutków przewidzianych w ustawie w księgach wieczystych i w ewidencji gruntów. Ustawodawca przewidział, że w przypadku ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów wydanie zaświadczenia następuje nie tylko na wniosek właściciela (dotychczasowego użytkownika wieczystego), ale także z urzędu. Stanowi to wyłom w konstrukcji zaświadczenia jako takiego, które zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. może zostać wydane jedynie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z punktu widzenia istoty ustawy przekształceniowej można to uzasadniać jedynie koniecznością wysłania takich zaświadczeń do sądu wieczystoksięgowego oraz do ewidencji gruntów. W sytuacji braku wniosku o wydanie zaświadczenia stan prawny ujawniony w tych rejestrach byłby niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Ustawodawca zobligował również organy do doręczenia wydanych zaświadczeń dotychczasowym użytkownikom wieczystym. Obowiązek ten dotyczy także zaświadczeń wydawanych z urzędu, ma on jednak jedynie charakter informacyjny, z punktu widzenia skutków przewidzianych w ustawie doręczenie zaświadczenia jest bowiem okolicznością prawnie irrelewantną (por. Ł. Sanakiewicz [w:] Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2023, art. 4). W efekcie nie było zatem podstaw do wydawania kolejnego zaświadczenia w przedmiocie przekształcenia udziału w wieczystym użytkowaniu w prawo własności.

W sprawie sporna była też kwestia doręczenia zaświadczenia z dnia 24 czerwca 2021 roku o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności Z. B.. W tym względzie przesyłka listowa nr [...] z zaświadczeniem została zaadresowana do Z. B. na adres ul. [...], [...] i nadana w Urzędzie Pocztowym [...] nr [...] dnia 28 czerwca 2021 r. Jak wynika ze zwrotki EPO zaświadczenie zostało doręczone 30 czerwca 2021 r., ale nie został na niej umieszczony podpis biometryczny. Wojewoda wystąpił w tym zakresie do poczty o udzielenie wyjaśnień w przedmiocie odbiorcy przesyłki zawierającej ww. zaświadczenie. Pismem z 25 maja 2023 r. Dyrektor Regionu Sieci w P. S.A. wyjaśnił, że urząd pocztowy nie dysponuje już danymi dotyczącymi przesyłki nr [...], ponieważ upłynął 12 miesięczny okres reklamacyjny od daty nadania przesyłki i dane zostały zanonimizowane. W takich okolicznościach organ II instancji z zachowaniem prawa strony stwierdził w uzasadnieniu, że organ I instancji powinien doręczyć bez opłat zaświadczenie Z. B. jako pierwszy raz doręczone. Organ odwoławczy nie miał uprawnień by zobowiązać Prezydenta M. P. do ponownego doręczenia tego zaświadczenia (jako do wykonania czynności materialno-technicznej). Organ odwoławczy wyjaśnił, iż Prezydent M. P. powinien takie zaświadczenie jeszcze raz doręczyć Z. B. skoro nie jest jasne czy zostało ono prawidłowo doręczone. Zagadnienia związane z realizacją zadań administracji publicznej w termiach przewidzianym prawem regulują natomiast odrębne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i w tym względzie przewidziane zostały stosowne środki prawne mające na celu dyscyplinowanie organów administracji. Niemniej jednak należy się zgodzić, że termin doręczenia zaświadczenia, ma znaczenie w celu uzyskania bonifikaty od opłaty przekształceniowej, to stanowi to odrębne zagadnienie prawne, które nie mogło być rozpoznawane w postępowaniu o odmowie wydania zaświadczenia zainicjowanego wnioskiem skarżącego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.