Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 628/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 127, 201 par. 1-1c i par. 3, 216 par. 1 i 2, 233 par. 1 pkt 2 lit. a, 234, 239
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 93, 94 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 615
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.)
article: art. 2, 45 ust. 1, 77 ust. 2, 78, 176 ust. 1, 184
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Teza: Rozstrzygając w przedmiocie wniosku strony o zawieszenie kontroli celno-skarbowej, dla uwzględnienia którego organ nie znajduje podstawy prawnej w przepisach art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej: O.p.), należy zachować formę postanowienia, od którego służy stronie zażalenie, stosownie do dyspozycji przepisów art. 216 § 1 i 2 oraz art. 201 § 3 O.p. w związku z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.).

TEZY

Rozstrzygając w przedmiocie wniosku strony o zawieszenie kontroli celno-skarbowej, dla uwzględnienia którego organ nie znajduje podstawy prawnej w przepisach art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej: O.p.), należy zachować formę postanowienia, od którego służy stronie zażalenie, stosownie do dyspozycji przepisów art. 216 § 1 i 2 oraz art. 201 § 3 O.p. w związku z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Sędziowie: SWSA Marta Semiczek,, AWSA Marta Pawłowska,, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w dniu 20 grudnia 2023 r., sprawy ze skargi: E. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 maja 2023 r. nr 0201-ICK1.5001.1.2023.3 w przedmiocie zawieszenia kontroli celno-skarbowej: I. uchyla w całości zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego.

1.1. Przedmiotem skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Strona, Spółka, Podatnik, Skarżąca) jest wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) postanowienie z dnia 18 maja 2023 r., nr 0201-ICK1.5001.1.2023.3, którym uchylono postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, organ I instancji) z dnia 5 kwietnia 2023 r. nr 458000-CKK-32.5001.4.2023.5 o odmowie zawieszenia kontroli celno-skarbowej nr 458000-CKK-32.5001.4.2023 prowadzonej wobec Spółki oraz umorzono postępowanie w sprawie.

Na wstępie wyjaśnić wypada również, że – wobec złożenia w trzydziestodniowym terminie dla skargi od ww. postanowienia DIAS pisma procesowego Strony z dnia 30 czerwca 2023 r. (przez jej pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego P. Ś.), a następnie (już po upływie tego terminu) kolejnego pisma procesowego o tej samej treści z dnia 7 lipca 2023 r. (data nadania w urzędzie pocztowym przez jej drugiego pełnomocnika w osobie adwokata J. G.) – tylko to pierwsze pismo traktowane jest przez Sąd jako skarga, natomiast drugie nie jest traktowane jako osobna skarga, lecz jako pismo podtrzymujące w całości jej zarzuty, twierdzenia i żądania.

1.2. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 21 marca 2023 r. (data doręczenia upoważnienia) – na podstawie imiennego upoważnienia do kontroli nr [...] z dnia 15 marca 2023 r. – wszczęta została przez NDUCS wobec Spółki kontrola celno-skarbowa w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego odnośnie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego przez płatnika, od dochodów (przychodów) osiągniętych przez podatników niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za rok 2019.

W dniu 27 marca 2023 r. Spółka wniosła o zawieszenie przedmiotowej kontroli lub wstrzymanie czynności kontrolnych bez przywołania przepisów prawa lub trybu, w jakim Spółka wystąpiła z tym żądaniem do organu podatkowego. Strona wskazała jedynie, że są już wobec niej prowadzone przez Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: NMUCS) aktualnie dwie kontrole celno-skarbowe, w których aktywnie uczestniczy, a wszczęcie przedmiotowej kontroli już jako trzeciej, w sposób istotny sparaliżuje funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Spółka podniosła również, że zakres kontroli wskazany w upoważnieniu jest dla niej nieczytelny. Nie wie ona bowiem czy organ miał na myśli dochody osiągnięte za 2019 r. (tj. w roku 2020), czy za 2019 r. – to jest jako dochody osiągnięte w tym roku (ale należne za 2018 r.). Prowadzenie równocześnie tak wielu kontroli, zdaniem Spółki, ograniczy jej uprawnienia i godzi w zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 O.p.).

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2023 r., po rozpatrzeniu wniosku, NDUS odmówił zawieszenia kontroli celno-skarbowej, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 201 O.p.

1.3. W zażaleniu od ww. postanowienia Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając naruszenie:

1) art. 52 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r. poz. 221; dalej: P.p.), poprzez prowadzenie kontroli w sposób uciążliwy, zakłócający funkcjonowanie Strony;

2) art. 54 ust. 1 P.p., poprzez wszczęcie i prowadzenie jednocześnie kilku kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę;

3) art. 55 ust. 1 pkt 3 P.p., poprzez prowadzanie kontroli w sposób naruszający wskazany przepis, tj. przekraczając maksymalny możliwy czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym.

W zażaleniu Spółka ponownie wskazała, że toczą się już wobec niej dwie inne kontrole w zakresie prawidłowości obliczania i wpłacaniu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2018 r. do kwietnia 2019 r. oraz za październik 2020 r., wszczęte przez NMUCS w dniu 22 marca 2022 r. na podstawie upoważnień o numerach: [...] oraz [...]. Zarzuciła, że ich prowadzenie w takiej ilości jest powodem naruszeń ww. przepisów P.p., gdyż zgodnie art. 54 ust. 1 P.p. nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy, z wyłączeniem określonych w tym przepisie przypadków, które jednak w tej kontroli nie występują. W ocenie Strony, postępowanie takie narusza ten przepis, co czyni bezzasadnym wszczynanie kolejnej kontroli celno-skarbowej, a zaangażowanie Podatnika w trzecią kontrolę celno-skarbową w sposób istotny ogranicza funkcjonowanie jego przedsiębiorstwa. Uniemożliwia również w pełni zaangażowanie się Spółki i jej pracowników we wszystkie kontrole. Zdaniem Spółki, taki sposób działania organów podatkowych ogranicza uprawnienia Spółki i godzi w naczelną zasadę zaufania wskazaną w art. 121 O.p. Ponadto, odwołując się do art. 55 ust. 1 pkt 3 P.p., Strona podkreśliła, że czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać w odniesieniu do średnich przedsiębiorców 24 dni roboczych.

1.4. DIAS, rozpatrując zażalenie – zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r. – uchylił w całości Postanowienie NDUCS oraz umorzył postępowanie w sprawie, jednak nie z powodów wskazanych przez Spółkę w zażaleniu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy stwierdził, że w świetle jednoznacznego i oczywistego sformułowania przepisu art. 93 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615; dalej: ustawa o KAS), zgodnie z którym do kontroli celno-skarbowej nie stosuje się przepisów rozdziału 5 ustawy Prawo przedsiębiorców (bez jakichkolwiek wyjątków), za bezpodstawne uznać należy wytknięte w zażaleniu naruszenie przez organ I instancji przepisów P.p., skoro nie mają one zastosowania do kontroli celno-skarbowej.

W ocenie DIAS – z uwagi na podany we wniosku jedyny argument przemawiający za zawieszeniem kontroli w postaci uciążliwości związanej z prowadzeniem wobec Spółki w tym samym czasie trzech kontroli celno-skarbowych przez różne organy, wbrew przepisom P.p., które zakazują jednoczesnego prowadzenia kontroli oraz określają czas jej trwania – NDUCS nie miał podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku w oparciu o przepisy art. 201 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p.).

Organ odwoławczy podkreślił, że właściwym sposobem załatwienia wniosku przez NDUCS powinno być pisemne wyjaśnienie przepisów prawa dotyczących procedury kontroli celno-skarbowej, w tym niestosowania do niej przepisów P.p., oraz odpowiedniego zastosowania art. 201 § 1 O.p. w ustawowo określonych przypadkach. Taki tryb postępowania byłby – w ocenie DIAS – wyrazem realizacji przez NDUCS ogólnych zasad postępowania określonych w O.p., w szczególności zasady udzielania informacji wyrażonej w art. 121 § 2 O.p. Organ I instancji powinien przy tym wskazać Spółce, że wymienione w art. 201 § 1 O.p. ustawowe przesłanki do zawieszenia postępowania podatkowego (w tym przypadku kontroli celno-skarbowej) stanowią katalog zamknięty, a to oznacza, że ich zakres nie może zostać poszerzony.

2. Postępowanie przed Sądem I instancji.

2.1. Strona – w skardze na ww. postanowienie DIAS – zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 234 O.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, a w konsekwencji umorzenie postępowania w całości, podczas gdy Skarżąca w zażaleniu na postanowienie NDUCS wniosła o uchylenie zaskarżonego postawienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, co w konsekwencji naruszyło zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

2) art. 201 § 1 O.p., poprzez jego zastosowanie w sprawie jako postawę do umorzenia postępowania, podczas gdy zażalenie na postanowienie NDUCS dotyczyło postępowania wszczętego na skutek złożonego przez Skarżącą wniosku o zawieszenie kontroli celno-skarbowej, a nie jak wskazuje przepis art. 201 § 1 O.p. zawieszenia postępowania z urzędu;

3) art. 121 O.p. w związku z art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS, poprzez umorzenie postępowania w sprawie zawieszenia prowadzonej kontroli celno-skarbowej, która w sposób istotny ogranicza funkcjonowanie Skarżącej, jak również uniemożliwia w pełni zaangażowanie się Strony i jej pracowników we wszystkie kontrole (tj. trzy kontrole celno-skarbowe prowadzone jednocześnie), co ogranicza jej uprawnienia.

4) art. 217 § 2 w związku z art. 124 O.p., poprzez przedstawienie niedostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonego postanowienia DIAS, w tym w szczególności poprzez brak wyczerpującego wskazania przyczyn przemawiających za odmową zawieszenia kontroli celno-skarbowej, a w konsekwencji sporządzenie rozstrzygnięcia w sposób naruszający zasadę przekonywania strony o trafności zajętego stanowiska w sprawie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przed organem odwoławczym oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uchylone postanowienie NDUCS nie naruszało rażąco prawa lub interesu publicznego, a zatem organ odwoławczy, rozpatrując złożone na nie zażalenie, winien przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez NDUCS – zgodnie z żądaniem Spółki, a umarzając postępowanie pozbawił ją możliwości odwołania, poprzez pominięcie i nieuwzględnienie jej żądania wskazanego w zażaleniu. Postanowienie DIAS zostało zatem wydane na niekorzyść Strony, a przeprowadzone w ten sposób postępowanie organu odwoławczego narusza jedną z podstawowych zasad odwołania wskazaną w art. 127 w O.p., tj. zasadę dwuinstancyjności.

Naruszenie art. 201 § 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jako podstawę do umorzenia postępowania przy rozpatrywaniu wniosku Spółki z dnia 27 marca 2023 r., wyrażało się w niekonsekwencji organu odwoławczego, który – wskazując, że właściwym sposobem załatwienia wniosku było pismo informujące – powinien zatem przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, aby organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób rekomendowany przez DIAS.

Ponadto – zdaniem Skarżącej – organ odwoławczy nie mógł umorzyć postępowania ze względu na przepisy art. 201 § 1 O.p., bowiem przepis ten – jak sam wskazał – nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Naruszenia art. 121 O.p. Strona upatrywała w braku uwzględnienia faktu prowadzenia wobec niej jednocześnie trzech kontroli celno-skarbowych, co znacznie komplikuje organizację przedsiębiorstwa. Z tym związana była jej obawa, że niemożność pełnego zaangażowania się w trzecią już kontrole celno-skarbową może utrudnić i wydłużyć przepływ informacji i dokumentów pomiędzy nią i jej pracownikami – z jednej strony, a kontrolującymi – z drugiej, co w konsekwencji mogłoby być odbierane przez organ I instancji jako brak chęci współpracy i w ten sposób działać na jej niekorzyść.

Końcowo Spółka zarzuciła, że DIAS niedostatecznie przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne, zważywszy na brak wyczerpującego wskazania przyczyn przemawiających za odmową zawieszenia kontroli, co w konsekwencji naruszyło zasadę przekonywania strony o trafności zajętego przez organ stanowiska. Wskazanie wyłącznie jednej przesłanki, bazującej na art. 201 § 1 O.p., nie wyczerpuje uzasadnienia faktycznego, o którym mowa w art. 217 § 2 O.p. organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dostateczny, którym dowodom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności.

2.2. W odpowiedzi na obejmujące skargę pismo z dnia 30 czerwca 2023 r. organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, natomiast – w odniesieniu do zawierającego treść skargi – pisma z dnia 7 lipca 2023 r., które wniesiono po upływie trzydziestodniowego terminu na jej złożenie – DIAS wniósł o jego odrzucenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

3.1. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, ponieważ dotyczy skarg na interpretacje indywidualne prawa podatkowego.

3.2. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

3.3. Główną istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność uznania przez DIAS, że postępowanie wpadkowe, zainicjowane wnioskiem Strony o zawieszenie postępowania, było bezprzedmiotowe, wobec czego organ I instancji nie powinien był rozstrzygać o nim postanowieniem, tylko udzielić Spółce odpowiedniej informacji poprzez pisemne wyjaśnienie przepisów prawa odnoszących się do kontroli celno-skarbowej, w tym mającego do niej odpowiednie zastosowanie art. 201 § 1 O.p., co realizowałoby zasady ogólne postępowania, w tym zasadę informowania, o której mowa w art. 121 § 2 O.p.

Zapatrywania powyższego Sąd nie podziela, przyznając – w tym konkretnie aspekcie – rację zarzutom i argumentom Skarżącej.

3.4. Zgodnie z art. 216 § 1 O.p., w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Jak stanowi § 2 tego artykułu, postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

Ponadto – stosownie do przepisu § 3 art. 201 O.p. – na postanowienie w sprawie zawieszenia służy zażalenie. Przypomnieć należy również, że przepisy art. 201 O.p. przewidują zarówno obligatoryjne zawieszenie postępowania z urzędu lub na wniosek (por. § 1 i § 1a), jak i fakultatywne zawieszenie postępowania, które może nastąpić z urzędu (por. § 1c pkt 2 lit. a-c) albo z urzędu lub na wniosek (por. § 1b oraz § 1c pkt 1 lit. a i b).

Nie ulega wątpliwości, że przepisy te mają odpowiednie zastosowanie zarówno w kontroli podatkowej (art. 292 O.p.), jak i w kontroli celno-skarbowej (art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS).

3.5. Powyższe oznacza, że organ nie może orzec w kwestii wniosku strony o zawieszenie postępowania, wynikłej w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, w sposób inny niż postanowieniem, jako orzeczeniem nierozstrzygającym o istocie sprawy stanowiącej przedmiot ww. postępowań. Tym bardziej, że ustawodawca gwarantuje, iż na rozstrzygnięcie tego typu sprawy wpadkowej (czyli w przedmiocie zawieszenia postępowania) służy stronie zażalenie.

Podkreślić przy tym należy, że uprawnienia do wniesienia zażalenia na orzeczenie w sprawie zawieszenia postępowania, co niewątpliwie obejmuje również odmowne rozstrzygnięcie tej kwestii, ustawodawca nie obwarował jakimikolwiek warunkami. Tym bardziej zatem organy podatkowe nie mogą w ramach swojej praktyki prawa tego w jakikolwiek sposób ograniczać, w szczególności do przypadków, kiedy prawo wyraźnie dopuszcza możliwość złożenia wniosku o zawieszenie, tak jak to miało miejsce w przypadku zaskarżonego postanowienia DIAS. W ten sposób bowiem organy pozbawiałyby strony wnioskujące o zawieszenie postępowania dwuinstancyjnego trybu rozpoznawania ich wniosków w tym przedmiocie (art. 127 O.p.), a – w konsekwencji – także możliwości bieżącej sądowoadministracyjnej kontroli legalności sposobu, w jaki żądania tego typu traktują, pozbawiając je związanej z tym ochrony sądowej, statuowanej przez art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 201 § 3 O.p. Praktykę taką należy uznać za naruszającą zasady i standardy ochrony prawnej, gwarantowane przez art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP. Rację ma przy tym Strona, że tak sformułowana sentencja i uzasadnienie zaskarżonego postanowienia DIAS, stanowią rozstrzygnięcie na jej niekorzyść, co nie znajdowało podstaw w wyjątkach wymienionych w art. 234, stosowanym odpowiednio w związku z art. 239 O.p.

Sąd dostrzega przy tym pewne ryzyka nadużyć procesowych, związane ze składaniem przez strony zupełnie niezasadnych wniosków o zawieszenie postępowania, jedynie w celu obstrukcji w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo celno-skarbowej. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi, bo – bez względu na to czy podany we wniosku Spółki powód zawieszenia i przytoczone okoliczności mieszczą się w zamkniętym katalogu określonym przez przepisy art. 201 O.p. – obiektywnie mnogość wszczętych kontroli wobec danego podatnika, a zwłaszcza mikro-, małego lub średniego przedsiębiorcy, może stanowić znaczne utrudnienie w prowadzeniu jego działalności, w niektórych przypadkach nawet uniemożliwić mu taką działalność gospodarczą. Niezależnie od wyłączenia przewidzianego w art. 93 ustawy o KAS, organy powinny mieć to jednak na względzie, zarówno przy wszczynaniu kolejnych kontroli, jak i w toku ich prowadzenia, aby kontrolowana strona nie miała obiektywnie podstaw, aby czuć się zastraszoną, dyskryminowaną lub szykanowaną, bo ich postępowanie w tym zakresie podlega – wyrażonym w art. 120 i art. 121 § 1 O.p. – zasadom legalizmu i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów.

3.6. Powyższe oznacza, że organ I instancji postąpił prawidłowo, rozstrzygając o wniosku Strony o zawieszenie kontroli celno-skarbowej w formie postanowienia oraz uznając, że służy jej na to orzeczenie zażalenie.

Z kolei organ odwoławczy niezasadnie uznał, że postępowanie wpadkowe z wniosku Skarżącej o zawieszenie kontroli celno-skarbowej, było bezprzedmiotowe, w rezultacie czego uchylił kwestionowane przez nią rozstrzygnięcie NDUCS, umarzając jednocześnie wywołane tym wnioskiem postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2) lit. a) w związku z art. 239 O.p. Tego typu kasatoryjne rozstrzygnięcie, a przy tym tak umotywowane, nie miało bowiem usprawiedliwionych podstaw prawnych.

DIAS będzie musiał zatem ponownie rozpoznać zażalenie Spółki w sposób merytoryczny, uznając, że organ I instancji zastosował prawidłową formę rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia kontroli celno-skarbowej na skutek wniosku Skarżącej, czyli formę zaskarżalnego postanowienia.

W związku z powyższym, wobec uwzględnienia najdalej idących zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, o niewątpliwie istotnym wpływie na wynik sprawy i uchylenia – w związku z tym – zaskarżonego postanowienia ze względów ściśle procesowych, odnoszenie się do pozostałych zarzutów Strony – na obecnym etapie rozpoznania sprawy – należy uznać za przedwczesne.

3.7. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie DIAS.

3.8. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (100,00 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480,00 zł) z § 2 pkt 1 ppkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687).

3.9. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.