Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 207/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 2a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją z dnia 8 stycznia 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: prawa do pełnego odliczenia podatku VAT w związku z organizacją B i braku konieczności stosowania tzw. prewspółczynnika, zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy - jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu powyższej interpretacji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. We wniosku o wydanie interpretacji przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

"A" w Ł. jest samorządową instytucją kultury, wpisaną do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez Miasto Ł. oraz wpisaną do rejestru czynnych podatników VAT (dalej: "Wnioskodawca" lub "A"). Działalność Wnioskodawcy oparta jest na Statucie uchwalonym przez Radę Miasta (dalej "Statut"). Zgodnie z powołanym Statutem, A jest Instytucją Kultury prowadzącą działalność na podstawie przepisów ustawy o działalności kulturalnej własnego Statutu oraz umowy zawartej pomiędzy Miastem Ł. a Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Działalność A, zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy o działalności kulturalnej rozumiana jest jako działalność kulturalna polegająca na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. W konsekwencji, działalność kulturalna Wnioskodawcy stanowi główny cel statutowy, w szczególności realizowany poprzez prowadzenie ośrodka kulturalno-edukacyjnego i ekspozycyjnego, w postaci Narodowego Centrum [...] oraz Centrum [...]. W ramach opisywanej działalności kulturalnej, A jest uprawnione także do organizacji lub wspierania, współdziałania i koordynacji wszelkich wydarzeń kulturalnych (np. organizacja festiwali, wspieranie i promocja twórców czy też prowadzenie określonej działalności naukowo-badawczej). Dodatkowo Wnioskodawca na podstawie postanowień Statutu, wykonuje działalność dodatkową obok działalności kulturalnej, tj. odpłatną działalność gospodarczą sensu stricte (np. prowadzenie szkoleń, wykładów, jak również wykonywanie ekspertyz i opracowań, wynajem, dzierżawa lub inne formy udostępniania składników majątku ruchomego i nieruchomego oraz praw i wartości niematerialnych A). Wyżej powołana działalność statutowa Wnioskodawcy (zarówno kulturalna, jak i gospodarcza) stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. l i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca w przeszłości zawarł z innym pomiotem umowę, której przedmiotem była współorganizacja Letniego Festiwalu Filmowego "B" (dalej: "Festiwal"). Festiwal ten odbywał się na terenie nieruchomości Wnioskodawcy i obejmował liczne pokazy filmowe, w tym pokazy treści promujących A oraz cykl projekcji filmowych A pod nazwą "[...]". Obecnie Wnioskodawca zamierza rozszerzyć prowadzoną działalność gospodarczą poprzez otwarcie C oraz Kina D. Utworzenie C oraz Kina D ma nastąpić w ramach funkcjonującego w strukturach Wnioskodawcy Narodowego Centrum [...], a dodatkowo A zamierza organizować stałe oraz czasowe wystawy, ekspozycje i pokazy (dalej: "Atrakcje NCKF"). Wstęp na Atrakcje NCKF będzie biletowany, tj. wstęp na Atrakcje NCKF będzie odpłatny i będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z uwagi na sukces Festiwalu oraz wobec planowanego przez Wnioskodawcę poszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca zamierza zorganizować własny festiwal pokazów filmowych (dalej: "B"). Wstęp na B będzie nieodpłatny i nieograniczony, dostępny dla jak najszerszej grupy uczestników. Nadto, Wnioskodawca w ramach organizacji B zamierza promować A i ma na celu zapoznanie uczestników B z prowadzoną działalnością A, jak również utrwalenie wśród uczestników B pozytywnego wizerunku oraz znaku graficznego (logo) A i jego struktury, w tym NCKF. Konsekwentnie, Wnioskodawca w ramach organizacji B ma zamiar przeprowadzić akcję marketingowo-promocyjną nastawioną na wypromowanie samego wydarzenia (B). jak również wypromowanie organizatora i odpłatnej działalności A, w szczególności Atrakcji NCKF. Ponadto Wnioskodawca nie wyklucza wykorzystania mediów o charakterze specjalistycznym, w szczególności o profilu kultura i sztuka, gdzie promocji podlegałaby w dużej mierze Atrakcje NCKF. Wnioskodawca zaznaczył, że niezależnie od rodzaju przekazu medialnego, wszystkie informacje w nim ujęte miałyby na celu dotarcie do jak najszerszej grupy zainteresowanych, będących potencjalnymi nabywcami odpłatnych usług A.

Wobec powyższego, Wnioskodawca przewiduje konieczność poniesienia wydatków związanych z nabyciem określonych usług oraz otrzymaniem od właściwych usługodawców faktur zawierających podatek VAT naliczony. Wśród zakładanych wydatków wyróżniono wydatki w zakresie zaprojektowania i tworzenia informacji tekstowych lub tekstowo-graficznych, które zostałyby zróżnicowane pod względem wielkości treści (artykuł, notka, wzmianka) w zależności od kanału dystrybucji, w tym wydatki związane z usługami marketingowców, grafików komputerowych, informatyków oraz drukarni. Wnioskodawca zakłada, że skorzystanie z ww. usług pozwoli w szczególności na stworzenie krótkich informacji tekstowych lub tekstowo-graficznych, które będą podlegały publikacji w telewizyjnych blokach informacyjnych oraz będą mogły przyjąć postać kilkudziesięciosekundowych radiowych spotów reklamowych. Wnioskodawca rozważa poniesienie wydatków związanych z graficznym zaprojektowaniem i wydrukiem banerów reklamowych i ulotek. Wówczas banery umieszczone byłyby na całym terenie B, a dodatkowo mogłyby zostać umieszczone w kilku punktach miasta Ł.. Ulotki natomiast byłyby udostępniane potencjalnym lub rzeczywistym uczestnikom B (np. przez osoby rozdające je na ulicach miasta Ł. i na terenie A). Dodatkowo, Wnioskodawca rozważa możliwość czynnego uczestnictwa osób biorących udział w Wydarzeniu, bądź bezpośrednio po projekcji filmowej, bądź pośrednio przez portale internetowe, w ankiecie mającej na celu doskonalenie repertuaru zarówno przyszłych bezpłatnych, jak i płatnych pokazów lub wykładów kinematograficznych. Konsekwentnie Wnioskodawca nie wyklucza poniesienia w ramach akcji marketingowo-promocyjnej innych wydatków związanych w szczególności z tworzeniem ankiet (bądź na formularzach internetowych udostępnianych w Internecie, bądź na formularzach wydrukowanych wraz z ulotkami), które będą przedstawiane uczestnikom wydarzenia, bądź innym zainteresowanym wydarzeniem w celu rozpoznania grupy docelowej i wzbogacenia oferowanej działalność gospodarczej, np. wzbogacenie repertuaru o konkretny rodzaj sztuki filmowej (przykładowo co do konkretnego reżysera, konkretnego operatora filmowego lub konkretnego twórcy muzyki filmowej). Ostatecznie Wnioskodawca planuje aby równocześnie wraz z odpowiednimi terminami pokazów filmowych B wynajmować (odpłatnie) powierzchnię FoodTrackom. Z tego tytułu Wnioskodawca wystawi na rzecz najemców fakturę VAT zawierającą podatek VAT należny.

Zdaniem Wnioskodawcy, obecność FoodTracków niewątpliwie przyczyni się do zwiększenia atrakcyjności organizowanego wydarzenia (B), a tym samym będzie wpływać na liczbę odbiorców wyżej opisanej akcji marketingowo-promocyjnej. Wnioskodawca spodziewa się, że wynikiem planowanego wydarzenia (B) będzie:

1) utworzenie pozytywnego wizerunku marki A, w tym duża rozpoznawalność logo A wiążąca się z "automatycznym" utożsamianiem jego wzoru z Wnioskodawcą,

2) zwiększenie nabywców odpłatnych usług A, w szczególności w ramach Atrakcji NCKF,

3) zwiększenie przychodów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej A, w tym możliwy wpływ na zawarcie w przyszłości umów z potencjalnymi kontrahentami (obejmującymi np. zamknięte pokazy filmowe czy wejścia do planetarium w ramach imprez firmowych).

Jednocześnie Wnioskodawca zaznacza, że nabyte usługi będzie wykorzystywać: a) wyłącznie do celów prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. Wnioskodawca nie zamierza wykorzystywać nabywanych usług do celów innych niż działalność gospodarcza, a tym samym Wnioskodawca nie przewiduje przyporządkowywania całości wydatków do celów wykonywanej działalności gospodarczej; b) wyłącznie do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w stawce 8 % lub 23 % (odpłatne, biletowane Atrakcje NCKF), albowiem Wnioskodawca nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z tym Wnioskodawca nie przewiduje przyporządkowania całości lub części kwot podatku naliczonego do poszczególnych rodzajów czynności - niepodlegających opodatkowaniu i zwolnionych od opodatkowania.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy w związku z organizacją B, Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (np. z kwot wskazanych na fakturach VAT wystawionych na rzecz właścicieli Foodtracków) o kwotę podatku naliczonego przez wykonawców usług opisanych w zdarzeniu przyszłym z tytułu wydatków poniesionych na przeprowadzenie akcji marketingowo-promocyjnej (np. usług grafika komputerowego)?

2. Czy w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie przedstawione w pkt 1 powyżej, Wnioskodawca będzie zobligowany do obliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu tzw. prę współczynnika, zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy całość planowanych działań, w tym wszystkie planowane wydatki na akcję promocyjno-marketingową mieszczą się w pojęciu "celu prowadzonej działalności gospodarczej", o którym mowa w przepisie art. 86 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji A - realizując zadania statutowe ukierunkowane na osiąganie zysku - nie będzie zobowiązana obliczać kwoty podatku naliczonego z zastosowaniem sposobu określania proporcji (prewspółczynnika), zgodnie z przepisem art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. W ocenie Wnioskodawcy - zmiana ustawy o VAT z dnia 1 stycznia 2016 roku odnosząca się do podatników prowadzących działalność mieszaną, nie znajduje zastosowania do A . W konsekwencji, względem Wnioskodawcy nie mogą zaistnieć sytuacje, w których podstawowe przesłanki warunkujące stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a i nast. ustawy VAT, tj. wykonywanie przez podatnika czynności "innych niż działalność gospodarcza", zostaną spełnione. W efekcie, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż konieczność stosowania prewspółczynnika nie znajduje również zastosowania do planowanych działań związanych z organizacją B. Wnioskodawca, odnośnie zagadnienia - czy nieodpłatne udostępnienie wstępu publiczności na organizowane pokazy filmowe mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też stanowiłoby odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności - podkreślił, że najważniejszym czynnikiem jest aby podejmowana aktywność była oczywistym działaniem mającym na celu ostateczne zwiększenie przychodów sprzedaży opodatkowanej i była ukierunkowana na zwiększenie obrotów z działalności odpłatnej. Sytuacja taka bezsprzecznie zachodzi w analizowanym przypadku, co zdaniem Wnioskodawcy, w pełni uzasadnia możliwość zastosowania odliczenia VAT.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter pośredni lub bezpośredni i nie zawsze możliwe jest wskazanie na ścisłe powiązanie podatku naliczonego z konkretnymi czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Ważne jest jednak, by związek ten w chwili dokonywania zakupów był oczywisty, a nabyte towary i usługi muszą w sposób niewątpliwy służyć czynnościom opodatkowanym. W zakresie skutków równoległego do organizowanych festiwalu i wynajmu powierzchni pod tzw. FoodTracki, zwrócono uwagę, iż działanie to również mieści się w zakresie prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, a dodatkowo, niewątpliwie FoodTracki zwiększają atrakcyjność planowanego festiwalu (B), przez co akcja marketingowo-promocyjna prowadzona również bezpośrednio na terenie A może trafić do szerszego grona odbiorców.

Uznając powyższe stanowisko strony za nieprawidłowe organ wydający interpretacje powołał się na treść art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221), zwanej dalej "ustawą" i podkreślił, że prawo do odliczenia powstaje zarówno wtedy, gdy dany wydatek pozostaje w ścisłym związku z konkretną czynnością opodatkowaną, jak również, gdy jest związany z większą liczbą takich czynności, a także, gdy zostaje poniesiony w związku z ogółem czynności, kształtujących zakres działalności gospodarczej podatnika. W konsekwencji, nie każdy zaistniały rodzaj powiązania o charakterze pośrednim z dokonywaniem świadczeń opodatkowanych, lecz oczywistość oraz bezpośredniość tego powiązania z dokonywaną przez podatnika sprzedażą opodatkowaną, może dopiero dawać uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Następnie wskazując na treść art. 1 ust. 1, art. 2, art. 9 ust. 1, 14 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 862) podkreślono, że z ustawy tej wynika, że jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym. A zatem działalność gospodarcza nie jest i nie może być działalnością podstawową samorządowych instytucji kultury, a jedynie dodatkową, którą instytucje te mogą, ale nie muszą prowadzić.

W ocenie organu w przypadku wykonywania przez instytucję kultury prowadzącą działalność gospodarczą również czynności nieodpłatnych punktem wyjścia powinna być ocena, czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W przypadku stwierdzenia (decyduje o tym specyfika działalności danej instytucji kultury), że czynności nieodpłatne stanowią odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności danej instytucji kultury (np. samorządowa instytucja kultury wykonuje nieodpłatną działalność statutową w zakresie upowszechniania kultury, polegającą na organizacji nieodpłatnie imprez i wydarzeń kulturalnych, świadczeniu usług nieodpłatnej edukacji kulturalnej), oraz prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT (polegającą na np. sprzedaży biletów wstępu, wynajmowaniu powierzchni na cele użytkowe) wówczas, w celu odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do działalności gospodarczej, podatnik będzie musiał stosować zasady, o których mowa w art. 86 ust 2a-2h ustawy o VAT, przy czym może skorzystać z metody zaproponowanej dla samorządowej instytucji kultury w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że celem Wnioskodawcy jako instytucji kultury jest przede wszystkim tworzenie, upowszechnienie i ochrona kultury, a więc realizowanie zadań nałożonych ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, które w pewien sposób mogą przełożyć się na wzrost ilości osób korzystających z usług A odpłatnie. Tym samym uznano, że działania Wnioskodawcy odnoszą się do szerokiego kręgu odbiorców i są przede wszystkim realizacją celu publicznego w zakresie kultury, jaki na Wnioskodawcę nakładają ww. przepisy. Zatem nie można uznać – zdaniem organu - że wszystkie działania Wnioskodawcy dotyczące organizacji Festiwalu stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego Wnioskodawca będzie zobowiązany do wyliczenia kwoty podatku naliczonego zgodnie z zasadami określonymi w art. 86 ust. 2a-2h ustawy— wyłącznie w odniesieniu do tych zakupów, których rzeczywiście nie jest w stanie przypisać w całości do działalności gospodarczej.

Na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 stycznia 2018 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej interpretacji strona skarżąca zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a oraz art. 86 ust 2a-2h ustawy o VAT, poprzez uznanie, iż analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz treści powołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że skoro ponoszone w związku z organizacją Festiwalu wydatki będą wykorzystywane do działalności gospodarczej Skarżącej generującej przychody opodatkowane, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, to należy stwierdzić, że A nie będzie miał prawa do odliczenia całości podatku naliczonego. A w konsekwencji błędne uznanie, iż Skarżąca będzie zobowiązana do wyliczenia kwoty podatku naliczonego w oparciu o przepisy art. 86. Ust. 2a-2h ustawy o VAT - wyłącznie w odniesieniu do tych zakupów, których rzeczywiście nie jest w stanie przypisać w całości do działalności gospodarczej Skarżącej, podczas gdy Skarżąca wyrazie wskazała, iż nie prowadzi, nie prowadziła i nie zamierza prowadzić działalności zwolnionej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. W uzasadnieniu skargi Strona Skarżąca wskazała, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Ministra Finansów, bowiem – jej zdaniem - nie znajduje ono oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślono, że A w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą nie korzysta ze zwolnienia z podatku VAT, a wykonuje działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi podlegające podatkowi VAT w 100%. W konsekwencji, względem Skarżącej nie mogą zaistnieć sytuacje, w których podstawowe przesłanki warunkujące stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a i nast. ustawy o VAT. tj. wykonywanie przez podatnika czynności "innych niż działalność gospodarcza", zostaną spełnione. W efekcie, Wnioskujący stoi na stanowisku, iż konieczność stosowania prewspółczynnika nie znajduje również zastosowania do planowanych działań związanych z organizacją B.

W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Z jej treści wynika ,że dotyczy interpretacji Indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z organizacją projektu pn. "B" oraz braku konieczności stosowania tzw. prewspółczynnika , zgodnie z art. . 86 ust. 2 a ustawy , w której organ uznał stanowisko skarżącej wyrażone we wniosku za nieprawidłowe.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika ,że A jest samorządową instytucją kultury wpisaną do rejestru prowadzonego przez Miasto Ł. . Jest czynnym podatnikiem VAT . Działalność Wnioskodawcy oparta jest na statucie przyjętym przez Radę Miasta , jest instytucją prowadząca działalność na podstawie przepisów o działalności kulturalnej ( "uodk") , własnego statutu oraz umowy zawartej pomiędzy Miastem a Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Działalność ta rozumiana jest jako działalność kulturalna polegająca na tworzeniu , rozpowszechnianiu i ochronie kultury. Jest to główny cel statutowy realizowany w postaci Narodowego Centrum [...] oraz Centrum [...]. Na podstawie przyjętego statutu Wnioskodawca wykonuje działalność dodatkową obok działalności kulturalnej , tj. odpłatną działalność gospodarczą sensu stricte , np. prowadzi szkolenia , wykłady, wykonuje ekspertyzy oraz opracowania, wynajmuje , dzierżawi oraz poprzez inne formy udostępnia składniki majątku ruchomego i nieruchomego oraz prawa i wartości niematerialane. Działalność statutowa ( zarówno kulturalna jak i gospodarcza ) stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 VAT . Wzorem posiadanego doświadczenia kiedy to A była współorganizatorem Letniego Festiwalu [...] w ramach którego odbyło się kilkadziesiąt darmowych pokazów filmowych , z czego część odbyła się na jej terenie a także wynajmowano powierzchnię na tzw. Food Tracki. Projekcje obejmowały treści promujące A oraz cykl projekcji pod nazwą Narodowe Centrum [...].

Z uwagi na sukces ww. festiwalu a także mając na uwadze poszerzenie prowadzonej działalności gospodarczej poprzez otwarcie C i Kina D wnioskodawca zamierza zorganizować własny festiwal pokazów filmowych, pn. B. Wstęp będzie nieodpłatny i nieograniczony. W ramach tego przedsięwzięcia dojdzie do promowania A i ma ono na celu zapoznanie uczestników B z prowadzoną działalnością A jak również utrwalenie pozytywnego wizerunku oraz znaku graficznego [...] i jego struktury. Konsekwentnie , w ramach B ma mieć miejsce akcja marketingowo- promocyjna tego wydarzenia , ale także wypromowanie organizatora i odpłatnej działalności A. Akcje promocyjno marketingowe odbędą się poprzez internet , prasę , radio i telewizję . Wskazane przekazy medialne mają na celu dotarcie do jak najszerszej grupy zainteresowanych będących potencjalnymi nabywcami odpłatnych usług A. Wnioskodawca przewiduje konieczność poniesienia wydatków związanych z nabyciem określonych usług dokumentowanych otrzymaniem faktur VAT zawierających podatek naliczony , usług opisanych szeroko we wniosku. W podsumowaniu stwierdzono ,że zamiarem wnioskodawcy jest zorganizowanie nieodpłatnego wydarzenia B , w czasie którego prowadzona będzie akcja marketingowo promocyjna w zakresie popularyzacji A. Celem jest poszerzenia świadomości uczestników B o całości odpłatnej działalności A , w szczególności atrakcji NCKF, skutkiem czego ma być – utworzenie pozytywnego wizerunku marki A , zwiększenie nabywców odpłatnych usług A , zwiększenie przychodów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Nabyte usługi wnioskodawca zamierza wykorzystywać wyłącznie do celów prowadzonej działalności gospodarczej , nie korzysta ze zwolnienia , o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit a VAT.

W świetle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego , w ocenie skarżącego całość planowanych działań , w tym wszystkie wydatki na akcje promocyjno marketingową mieszczą się w pojęciu " celu prowadzonej działalności gospodarczej " w rozumieniu art. 86 ust. 2 VAT , a to oznacza ,że realizując zadania statutowe ukierunkowane na osiągniecie zysku , strona nie będzie zobowiązana obliczać kwoty podatku naliczonego z zastosowaniem prewspółczynnika , zgodnie z przepisem art. 86 ust. 2a VAT. Tym samym będzie miała prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego albowiem istnieje realny związek pomiędzy organizacją festiwalu B a jego wpływem na czynności opodatkowane . Zdaniem organu interpretacyjnego, wydatki na nabycie towarów i usług ponoszone przez Wnioskodawcę wykorzystywane są zarówno do celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż działalność gospodarcza. W związku z tym konieczne jest konsekwentne stosowanie w takiej sytuacji tzw. prewspółczynnika VAT. W ocenie Sądu prawidłowe w tym zakresie jest stanowisko organu interpretacyjnego a zaskarżona interpretacja indywidualna jest zgodna z prawem. Sąd wyraża stanowisko, zgodnie z którym podstawową przesłanką warunkującą stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a VAT jest wykorzystywanie przez podatnika towarów i usług do celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, gdy przypisanie tych towarów w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe. Taka sytuacja ma niewątpliwie miejsce w analizowanej sprawie. W związku z tak zarysowanym sporem wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Cele działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście jej ustawowej definicji określonej w art. 15 ust. 2 i 3 VAT. Pamiętać jednak należy, że w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej wystąpić mogą działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Chodzi tu o sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 VAT (np. działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową – por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 735/17).

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 VAT . W świetle tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). W przypadku gdy podatnik wykonuje równocześnie działalność podlegającą opodatkowaniu VAT, tzn. opodatkowaną lub zwolnioną z podatku, i działalność leżącą poza zakresem stosowania dyrektywy VAT z 2006 r., wątpliwości wywołuje zakres odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych przez takiego podatnika. Zgodnie z przepisami unijnymi państwa członkowskie są uprawnione do tego, aby przyjąć przepisy pozwalające na podział kwot podatku naliczonego – pomiędzy podatek związany z działalnością gospodarczą oraz podatek związany z inną aktywnością. Dotychczas w Polsce regulacje takie nie obowiązywały. Polskie przepisy nie narzucały dotąd żadnych sposobów i kryteriów służących ustaleniu proporcjonalnej części podatku naliczonego do odliczenia w ww. przypadkach. Zdaniem organów podatkowych ten stan rzeczy był nieprawidłowy. W związku z tym postanowiono wprowadzić przepisy, które będą określać zasady i metody dzielenia przez podatników podatku naliczonego związanego z działalnością gospodarczą oraz służącego pozostałej aktywności (leżącej poza działalnością gospodarczą). Te regulacje zostały zawarte przede wszystkim w art. 86 ust. 2a–2h (określających sposób wyodrębniania podatku), jak również w art. 90c VAT wprowadzającym system korekt wieloletnich na wyodrębnionym podatku (zob. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 86 ustawy o VAT, LEX). Od dnia 1 stycznia 2016 r. na podstawie art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015, poz. 605; zwanej dalej ustawą nowelizującą) do VAT dodane zostały m.in. przepisy art. 86 ust. 2a-2h, natomiast w oparciu o art. 1 pkt 9 dodane zostały przepisy art. 90c.

Na mocy art. 86 ust. 2a VAT, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. W myśl art. 86 ust. 2b VAT , sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli: 1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz , 2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe. Zgodnie z art. 86 ust. 2c VAT, przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności następujące dane: 1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością; 2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością; 3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza; 4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą działalnością. Z kolei przepis art. 86 ust. 2d VAT stanowi, że w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy. Na mocy art. 86 ust. 2e VAT podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane wyliczone szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego w formie protokołu. Stosownie do art. 86 ust. 2f VAT, przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne. Na podstawie art. 86 ust. 2g VAT, proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się odpowiednio. Kontynuując , w przepisie art. 86 został dodany ust. 22, z którego wynika, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego. Pomocne zatem w tym zakresie jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U. z 2015 r. poz. 2193; dalej szczegółowe rozporządzenie). Rozporządzenie określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. Wskazuje także dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji (§1 szczegółowego rozporządzenia). W szczegółowym rozporządzeniu sprecyzowano sposób określenia zakresu wykorzystania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej (tzw. prewspółczynnik VAT) między innymi dla instytucji kultury. W przypadku samorządowej instytucji kultury, jakim niewątpliwie jest Wnioskodawca, w §4 ust. 1 szczegółowego wskazano specyficzny wzór sposobu określenia proporcji. Jednak i w takich przypadkach z woli ustawodawcy możliwe będzie stosowanie przez podatników innego sposobu określenia proporcji. Wynika to z art. 86 ust. 2h VAT, który stanowi, że w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji, wskazują przepisy wykonawcze, uzna, że wskazany zgodnie z tymi przepisami sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny, bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji. W ocenie Sądu powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a VAT wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Jak już wskazano zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 VAT), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Na tle okoliczności niniejszej sprawy skarżący wyraża jednoznaczny pogląd ,w którym upatruje słuszności swego stanowiska , iż działalność statutowa a więc zarówno kulturalna jak i gospodarcza stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust 1 i 2 VAT. Sąd poglądu tego nie podziela i za organem odwołuje się do regulacji ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ( Op. cit ). , do której notabene nawiązuje wprost wnioskodawca , upatrując w tej regulacji prawnej podstaw prowadzenia działalności . Dla akceptacji poglądu organu wyrażonego w zaskarżonym akcie koniecznym jest odwołanie się do niektórych istotnych norm z cytowanej ustawy. I tak, stosownie do art. 1 ust. 1 działalność kulturalna w rozumieniu ww. ustawy polega na tworzeniu , upowszechnianiu i ochronie kultur. Zgodnie natomiast z art. 2 formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności : teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe , kina, muzea , biblioteki, domy kultury , ogniska artystyczne , galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziadzinach kultury. Oczywiście katalog wskazanych jednostek nie jest wyczerpujący na co wskazuje zwrot użyty przez ustawodawcę, " w szczególności ". Nie ma przy tym sporu ,że A jest taką jednostką. W art. 9 ust. 1 z kolei wskazano ,że jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną tworząc samorządowe instytucje kultury ( wnioskodawca w nn. sprawie) , dla których prowadzenie działalności kulturalnej jest podstawowym celem statutowym. Działają one na podstawie aktu o ich utworzeniu oraz statutu ( art. 13 ust 1 ) . Jak wskazuje treść ust 2 pkt 6, pozwala na to ażeby statut dopuścił czy przewidział postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna . Równie istotna jest na potrzeby sądowej kontroli niniejszej interpretacji treść art. 28 cyt. Ustawy dotycząca finansowania działalności instytucji kultury. Wynika z niego ,że pokrywa ona koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych przychodów a tymi są przychody z prowadzonej działalności , w tym ze sprzedaży składników majątku ruchomego, przychody z najmu i dzierżaw składników majątkowych , dotacje podmiotowe i celowe z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego , środki otrzymane od osób fizycznych oraz z innych źródeł.

Z powyższego wynika , że dla wnioskodawcy podstawowym celem jest prowadzenie działalności kulturalnej . Natomiast działalność gospodarcza jawi się jako działalność dodatkowa i to nie obowiązkowa, na co wskazuje art. 13 ust 2 pkt 6 poprzez użycie sformułowania " postanowienia dotyczące prowadzenia działalności innej niż kulturalna" . Owa aktywność kulturalna jest istotą instytucji kultury , bez realizowania tej działalności instytucja kultury w ocenie sądu nie jest tą , która ma spełniać cele ustawodawcy poprzez tworzenie , upowszechnianie i ochronę kultury. Słuszny jest pogląd organu ,że działalność gospodarcza A nie jest i nie może być działalnością podstawowa a jedynie dodatkową, które instytucje kultury mogą ale nie muszą prowadzić ( str. 16 in fine interpretacji ). Wobec tego nie można za stroną przyjąć ,że wykonuje ona wyłącznie czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Analizując przepisy ww. ustawy należy stwierdzić, że pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez instytucje kultury , a ich działalnością służącą realizacji celów podstawowych wyznaczonych przez ustawodawcę, istnieje zasadnicza różnica, innymi słowy brak jest tożsamości pomiędzy działalnością gospodarzą prowadzoną przez instytucję kultury a jej działalnością statutową. Dla zilustrowania tego poglądu można odwołać się do stanowiska judykatury, jakkolwiek wyrażanego na gruncie ustawy o stowarzyszeniach , mimo tego w ocenie sądu oddającego istotę współistnienia tych dwóch działalności.

I tak, w prawomocnym wyroku z dnia 6 października 2010 r., III SA/Wr 333/09, WSA we Wrocławiu wskazał, że "Stowarzyszenia mogą prowadzić dwojakiego rodzaju działalność: statutową i gospodarczą. Gospodarczego celu działalności nie niweczy przy tym to, że dochód z jej prowadzenia jest przeznaczony na działalność statutową. Ograniczenie to bowiem wynika z regulacji ustawowej i jest jednym z warunków dopuszczalności prowadzenia działalności gospodarczej". W wyroku z dnia 27 maja 2009 r., II FSK 163/08, LEX nr 513321, NSA stwierdził natomiast: "Statutowym celem stowarzyszenia nie może być prowadzenie działalności skierowanej na osiągnięcie zysku. Działalność statutowa i działalność gospodarcza są odrębnymi rodzajami działalności, przy czym możliwość prowadzenia działalności gospodarczej jest uwarunkowana tym, że dochód z jej prowadzenia przeznaczony będzie na cele statutowe stowarzyszenia, a nie będzie podlegał podziałowi między członków stowarzyszenia (...). Okoliczność, że dochody stowarzyszenia uzyskiwane z prowadzenia działalności gospodarczej są przeznaczane na takie czy inne cele, nie zmienia charakteru tej działalności".

Podsumowując tę część rozważań prowadzenie działalności gospodarczej przez A ma zatem charakter fakultatywny (akcesoryjny) i odbywa się na zasadach określonych w statucie , a to oznacza , że działalność podstawowa skarżącej nie stanowi działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, z okoliczności sprawy bezsprzecznie wynika zatem, że wydatki na nabycie usług ponoszone przez A w ramach festiwalu B wykorzystywane będą: a) do celów działalności gospodarczej (traktowanej jako dodatkowa działalność – np. przyszłe biletowane wejścia na seanse, zawierane umowy współpracy, umowy licencyjne, przekazania praw autorskich etc. ). ) ale także i ; b) do celów innych niż działalność gospodarcza (traktowana jako podstawowa a wynikająca miedzy innymi z ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej ). Co więcej można powiedzieć ,że strona jest zobligowana poprzez przepisy prawa , ww. ustawę , do prowadzenia takiej działalności , a skoro nabywane usługi służą również tej aktywności instytucji kultury , trudno przyjąć za skarżącym ,że związane są wyłącznie z działalnością gospodarczą. Z treści wniosku wynika nadto , że sam skarżący upatruje w organizacji festiwalu nie tylko przełożenia na wzrost zainteresowania A potencjalnych odbiorców odpłatnej działalności ale także zapoznania szerszego kręgu zainteresowanych z prowadzoną działalnością A , promowania jej marki , utrwalania pozytywnego wizerunku oraz znaku graficznego , a więc wartości stricte wpisujących się w działalność kulturalną ( art. 1 ust. 1 uodk ). Tym samym zdaniem sądu akcja promocyjno-marketingowa podejmowana w ramach organizacji festiwalu B przełoży się nie tylko na wzrost przychodów z działalności gospodarczej ale spowoduje dotarcie do szerokiego kręgu odbiorców, którzy nie będą zobowiązani do skorzystania z oferty odpłatnej A i w ten sposób poszerzą swoją wiedzę na temat tej instytucji , która cel kulturalny realizuje non profit. Promocja , niezależnie od korzyści z niej wynikających , stanowi o realizacji celu opisanego jako tworzenie , upowszechnianie oraz ochrona kultury , należącego do sfery działalności wskazanej w ustawie o u.o.d.k. jako kulturalna. Podsumowując skoro ponoszone wydatki w ramach festiwalu B będą wykorzystywane do działalności gospodarczej generującej przychody opodatkowane oraz do celów innych niż działalność gospodarcza , to słuszną jest teza interpretacji , iż wnioskodawca nie będzie miał prawa do odliczenia całości podatku naliczonego od nabywanych usług. Oznacza to , że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego jedynie w zakresie, w jakim towary i usługi służą do wykonywania przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Wówczas kwotę podatku naliczonego jak wcześniej wskazano należy obliczać zgodnie ze sposobem właściwym dla tzw. prewspółczynnika VAT (art. 86 ust. 2a uptu). Przepisy te zostały bowiem wprowadzone właśnie dla tego rodzaju przypadków, gdzie podatnicy wykorzystują towary i usługi zarówno w działalności gospodarczej jak i niegospodarczej. Ową "inną działalnością" niebędącą działalnością gospodarczą może być działalność statutowa instytucji kultury , będąca efektem nałożonych przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego zadań na poszczególne instytucje kultury i muzea (np. w zakresie bezpłatnych wejść) .

Mając powyższe na uwadze sąd nie podzielił zarzutów skargi, przy czym jako niezrozumiały odczytuje ten , który zasadza się na odwołaniu do działalności zwolnionej , w rozumieniu ustawy o VAT, z której strona nie korzystała i nie korzysta. Z analizy interpretacji nie wynika , ażeby organ przyjął ,że skarżąca wykonuje czynności zwolnione , co nakazywałoby stosować art. 90 ustawy o VAT.

W ocenie Sądu, organ w wydanej interpretacji precyzyjnie i jednoznacznie wyjaśnił swoje stanowisko w sprawie. Stanowisko to zostało zaprezentowane w oparciu o przedstawiony przez Stronę opis zdarzenia przyszłego. Interpretacja zawiera uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne z podaniem przepisów, które mają w sprawie zastosowanie. Organ wydając zaskarżoną interpretację, dokonał wnikliwej analizy przedstawionego we wniosku stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionej w złożonym wniosku sytuacji. Organ w interpretacji indywidualnej wskazał przepisy prawa, na podstawie których dokonał oceny stanowiska podatnika, odnosząc się do przedstawionej argumentacji Strony oraz dokonał uzasadnienia swojego stanowiska. Stanowisko organu poprzedzone zostało analizą przepisów prawa w tym zakresie. Z zajęcia odmiennego stanowiska od prezentowanego przez Skarżącą nie można wywodzić, że stanowisko organu jest niewłaściwe czy niepełne.

Końcowo, podnieść należy ,że sądowa kontrola interpretacji indywidualnej prawa podatkowego dokonywana jest jedynie w granicach zarzutów skargi oraz powołanej podstawy prawnej ( art. 57a in fine ppsa. ). W tym zakresie przepis art. 134 § 1 ppsa jest wyłączony.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.

E.B.