Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 393/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 lutego 2024r. KTZ/491/WA/02/2024 J.W. (dalej strona, skarżący) na podstawie art. 2 ust. 1 i art.10 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz. 2176) - dalej powoływana jako u.d.i.p., zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w B. (dalej: organ) za pośrednictwem poczty e-mail o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "o podanie podstawy prawnej na podstawie, której przedstawiciele Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów B. tj. L.K. i Pan G.W. upoważnieni zostali do rezygnacji z nałożenia kar umownych za prace wykonane w miesiącu styczniu 2024 przez wykonawcę Z M.K. na podstawie umów nr:

- [...] z dnia 14 czerwca 2022r.,

- [...] z dnia 1 października 2021r.,

Co zostało odnotowane w protokołach odbioru prac z dnia 5 lutego 2024r".

W związku z powyższym organ pismem z dnia 1 marca 2024 r. nr [...] przekazał skarżącemu informację, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

Następnie pismem z dnia 5 marca 2024r. skarżący ponownie zwrócił się do organu o przekazanie przedmiotowych, opisanych wyżej informacji, podnosząc, że jego zdaniem stanowią one informację publiczną bądź o wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p.

W odpowiedzi na ww. pismo organ pismem z dnia 11 marca 2024r. wyjaśnił, że wnioskowane informacje o podstawie prawnej na podstawie, której przedstawiciele MZDiM B. tj. L. K. i G.W. upoważnieni zostali do rezygnacji z nałożenia kar umownych za prace wykonane w miesiącu styczniu 2024r. przez wykonawcę Z M.K. na podstawie umów nr [...] z dnia 14 czerwca 2022r., [...] z dnia 1 października 2021r., nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym w takiej sytuacji nie wydaje się decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W związku z powyższym pismem z 8 kwietnia 2024r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 28 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zarzucił temu organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust 1, art. 3 ust 1 pkt 1, art 13 ust. 1 i 2 oraz art. 14. ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

1) zobowiązanie Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów do rozpatrzenia wniosku strony o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący m.in. wskazał, że pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku organ nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji.

Ponadto skarżący podkreślił że, nie można zgodzić się z twierdzeniem, jakoby wnioskowane informacje we wniosku nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy skarżący stwierdził, że informację o których udostępnienie wnioskuje stanowią informację publiczną, ponieważ dotyczą realizacji umów zawartych w trybie prawa zamówień publicznych.

Nadto strona podkreśliła, że ustawa u.d.i.p. upoważnia organ do zakończenia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie dostępu do informacji publicznej wyłącznie poprzez: udzielenie informacji publicznej, wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub wydanie decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji. Natomiast brak podjęcia jakiegokolwiek z ww. działań należy poczytać jako bezczynność organu. Wskazał, że w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności przywołując fragment orzeczenia stanowiący: "w przypadku udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu przypisów u.d.i.p. oraz żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przypisów tej ustawy."- wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt: II SAB/Lu 89/20.

Opierając się na linii orzeczniczej w ocenie strony uznać należy, że żądane przez niego informacje, stanowiły informacje publiczne. Tym samym zdaniem strony

w przedmiotowej sprawie organ nie udzielił w pełni odpowiedzi.

Nadto skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skarżący wskazał, że zgodnie z zasadą "prawa do informacji" zawartą w art. 61 Konstytucji RP prawo to jest publicznym prawem obywatela realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to stosowanie zasad wykładni, która sprzyja poszerzeniu a nie zawężeniu obowiązku informacyjnego.

Skarżący wskazał także, że zgodnie z art. 5 ust. 2u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Skarżący powołał m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2022r. IV SA/Po 1016/21 w którym wskazano: Nie można wykluczyć, że funkcję publiczną pełnią nie tylko pracownicy, wydający decyzje administracyjne, ale także inni pracownicy, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Dotyczy to w szczególności pracowników merytorycznych wydziałów lub innych komórek organizacyjnych, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne i choć nie wydają decyzji administracyjnych, to jednak przygotowują całość materiału dowodowego takiej sprawy, a nawet przedstawiają projekty decyzji administracyjnych, czy też osób uprawnionych do wydawania zaświadczeń w imieniu podmiotu wykonującego zadania publiczne lub przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych. Skarżący stwierdził, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną ponieważ dotyczą realizacji umów zawartych w trybie prawa zamówień publicznych.

Skarżący stwierdził, że żądane informacje stanowią informację publiczną i na tej podstawie uznał dopuszczalność skargi na bezczynność organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości.

Nadto w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ m.in wskazał, że żądane przez skarżącego informacje w postaci podania podstawy prawnej na podstawie, której przedstawiciele MZDiM B. upoważnieni zostali do rezygnacji z nałożenia kar umownych za prace wykonane w miesiącu styczniu 2024r. przez wykonawcę Z M.K. na podstawie umów nr [...] z dnia 14.06.2022r., [...] z dnia 01.10.2021r., nie stanowią "informacji publicznej,, w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie organu zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych (i tylko taka informacja) stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, u.d.i.p dotyczący udostępniania treści dokumentów urzędowych, należy interpretować w powiązaniu z art. 1 i 2 u.d.i.p.

Organ zaakcentował, że tylko treść aktów administracyjnych zawierających informację publiczną podlega udostępnieniu. Z powyższych przepisów nie wynika powszechny dostęp do każdego aktu administracyjnego. Ustawa nie zawiera reguły, zgodnie z którą każdy dokument urzędowy traktowany jest jako informacja publiczna.

Nadto organ wskazał, że WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 126117 stwierdził: "Pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych", (por. także Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2017 r. II SA/Kr 446/17).

Również w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 225/19 wskazano, że domaganie się informacji w zakresie procesu myślowego i motywów prawnych, którymi kierował się organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia nie stanowi informacji publicznej.

Organ nadmienił, że ustawa z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11).

Wskazał też, że w uzasadnieniu Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Gl 255/20 stwierdzono: Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się ponadto, że domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., l OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1963/12). Wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., l OSK 8/11 i cytowane tam orzecznictwo). W literaturze wskazuje się analogicznie, że "w kategorii informacji publicznej nie mieści się (...) ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa" (Komentarz do art 6, w: Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", WK 2016). Jednocześnie Sąd wskazał, że skoro zatem organ udzielił stronie odpowiedzi w tym zakresie nie dotyczącym informacji publicznej zwykłym pismem uznać należało iż postąpił prawidłowo i w tym zakresie zarzut bezczynności organu nie jest słuszny. Jeżeli żądanie strony nie stanowi żądania udzielenia informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (wyrok NSA w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2003 r., II SA/Gd 1153/03, LEX nr 299295).

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że żądana przez skarżącego informacja dotycząca podstawy prawnej na, podstawie której przedstawiciele MZDiM upoważnieni zostali do rezygnacji z nałożenia kar umownych nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu skarżącemu w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pu-blicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz U. z 2023, poz. 1634) – dalej powoływana jako: p.p.s.a., kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) – dalej powoływana także jako udip, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634).

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W art. 61 Konstytucji RP zagwarantowano osobom fizycznym prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast przepisy u.d.i.p. służą realizacji tego konstytucyjnego prawa. Przy czym ustawodawca to prawo w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. zagwarantował każdemu.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ppkt 1-5 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy).

Zdaniem Sądu informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Podstawowe bowiem znaczenie ma fakt, że dokumenty te służą realizacji zadań publicznych przez określone organy i dotyczą go bezpośrednio. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych od szeregu lat (m.in. wyroki NSA z: 9 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 517/06; 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1774/10; 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08).

Natomiast krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 powołanej ustawy. Zatem w świetle ust. 1 tegoż artykułu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy).

W ocenie Sądu Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w B. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Odnosząc te rozważania do badanej sprawy, Sąd podzielił stanowisko organu, że zapytanie nie dotyczyło informacji publicznych. W takim zaś razie organ nie dopuścił się bezczynności odpowiadając w zwykłej formie pisemnej na zapytanie skarżącego i uczynił to w ustawowym terminie. Jak słusznie podniósł organ, obowiązek wydania decyzji administracyjnej odnosi się bowiem do sytuacji, gdy organ nie udostępnia informacji, która jest informacją publiczną, a tak nie było w badanej sprawie.

Zdaniem Sądu żądanie podania podstawy prawnej nie może być przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Dalej należy wyjaśnić, że bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd 259/16).

Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12): "Z bezczynnością organu na gruncie powołanej ustawy mamy do czynienia tylko wtedy, gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia’’. Ponadto okoliczności zwalniające organ z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny.

Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie nosi cech informacji publicznej, albo podlega ona udostępnieniu w oparciu o inne podstawy prawne (art. 1 ust. 2 powołanej ustawy) lub w sytuacji nieposiadania przez organ żądanej informacji, wystarczające jest przekazanie wnioskodawcy wyjaśnienia o przyczynie nieudzielania informacji. W takich sytuacjach działanie organu powinno przybrać formę pisma (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 73/13, CBOSA).

Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że organ dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie, wniosek o udzielenie informacji publicznej, został skierowany do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 28 lutego 2024 r. i w dniu 1 marca 2024 r. udzielono stronie odpowiedzi.

Spornym w sprawie jest to czy przedmiotowy wniosek dotyczył informacji publicznej.

Sąd przyjął, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie u.d.i.p. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 września 2017 r., sygn. II SAB/Kr 126/17, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się ponadto, że domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1963/12). Wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., I OSK 8/11 i cytowane tam orzecznictwo). W literaturze wskazuje się analogicznie, że "w kategorii informacji publicznej nie mieści się (...) ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa" (Komentarz do art. 6, w: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", WK 2016). Skoro zatem organ udzielił stronie odpowiedzi zwykłym pismem uznać należało, iż postąpił prawidłowo i w tym zakresie zarzut bezczynności organu nie jest słuszny.

Zdaniem Sądu organ nie dopuścił się bezczynności co do załatwienia wniosku ponieważ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 1 marca 2024 r. w omówionym wyżej zakresie i w tym względzie organ nie naruszył art. 1 u.d.i.p. i art. 61 konstytucji RP.

W konsekwencji przedstawionych rozważań Sąd stwierdził, że informacja dotycząca podania podstawy prawnej nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.