Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 319/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2024 r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A. T. - C. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym VAT w kwocie 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z 27 marca 2024 r. [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania P. T. z 28 października 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 10 października 2022 r. znak: [...] [...], którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym nr [...], usytuowanym na działce ewid. nr [...], położonej przy ul. [...] w S..

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że skarżący

11 marca 2021 r. zgłosił zamiar budowy wewnętrznej instalacji gazowej w ww. budynku. Wobec tego zgłoszenia Starosta wniósł sprzeciw decyzją z 23 kwietnia 2021 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z 27 sierpnia 2021 r., którą inwestor zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Wobec tego w decyzji z 10 października 2022 r. Starosta wskazał, że "postępowanie w tej sprawie nadal jest w toku" i podkreślił, że 22 września 2022 r. inwestor złożył zgłoszenie - identyczne jak zgłoszenie z 11 marca 2021 r. Starosta ocenił, że oba zgłoszenia dotyczą tej samej inwestycji, co spowodowało, że postępowanie w sprawie zgłoszenia z 22 września 2022 r. stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu orzeczono o jego umorzeniu.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Wojewoda ocenił, że Starosta prawidłowo postanowieniem z 5 października 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek wyjaśnienia posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ze względu na wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione we wcześniejszym postępowaniu w sprawie zgłoszenia z 11 marca 2021 r. Wojewoda nie zgodził się natomiast z rozstrzygnięciem Starosty, stwierdzając brak podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, wobec błędnego ustalenia, że postępowanie w sprawie zgłoszenia z 11 marca 2021 r. w przedmiocie tej samej inwestycji nadal jest w toku. Uznał, że sprawa zgłoszenia z 22 września 2022 r. nie jest bezprzedmiotowa, ponieważ postępowanie administracyjne w przedmiocie pierwszego zgłoszenia tej samej inwestycji jest zakończone. Wojewoda wyjaśnił, że sporna inwestycja (wykonanie wewnętrznej instalacji gazowej) stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli, a brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie złożone przez inwestora 22 września 2022 r. i uzupełnione 10 października 2022 r. nie uprawnia go do wykonania zgłoszonych robót budowlanych na nieruchomości, która stanowi współwłasność.

Wojewoda decyzją z 7 grudnia 2022 r. znak: [...] uchylił decyzję Starosty z 10 października 2022 r. i orzekł o sprzeciwie wobec zgłoszenia inwestora z 22 września 2022 r. Jednocześnie wyjaśnił, że w sprawie zgłoszenia wewnętrznej instalacji gazowej w ww. budynku obowiązuje w obiegu prawnym ostateczna decyzja Wojewody z 27 sierpnia 2021 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty z 23 kwietnia 2021 r. o sprzeciwie do zgłoszenia z 11 marca 2021 r. Inwestor został poinformowany, że w przypadku braku zgody współwłaścicieli - prawo to można uzyskać na drodze postępowania sądowego.

WSA w Kielcach wyrokiem z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 145/23, stwierdził nieważność decyzji Wojewody z 7 grudnia 2022 r., podnosząc w szczególności, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji rażąco narusza art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje bowiem na 21-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, który w tym przypadku nie został zachowany przez Wojewodę, gdyż upłynął z dniem 16 listopada 2022 r. Wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw 7 grudnia 2022 r. w sytuacji, gdy ustawowy, 21-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu już dawno upłynął - świadczy o rażącym naruszeniu prawa. WSA zauważył, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wojewody z 27 sierpnia 2021 r., utrzymująca w mocy sprzeciw Starosty [...] z 23 kwietnia 2021 r. wobec zgłoszenia z 11 marca 2021 r. Jeżeli więc to zgłoszenie i zgłoszenie z 22 września 2022 r. rzeczywiście dotyczą takiej samej inwestycji (czego organy jednak nie skontrolowały, gdyż do tego konieczne byłoby porównanie nie tylko samych tych zgłoszeń, ale również dołączonej do nich dokumentacji, w tym obu projektów architektoniczno-budowlanych, to umorzenie postępowania przez organ I instancji może okazać się uzasadnione tym, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W takiej sytuacji bowiem nie jest dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważnościową, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Rozpatrując sprawę ponownie w trybie odwoławczym, Wojewoda podkreślił, że w czasie przysługującym do odwołania od decyzji Starosty z 23 kwietnia 2021 r. w sprawie pierwszego zgłoszenia z 11 marca 2021 r., przed złożeniem odwołania z

10 maja 2021 r., inwestor złożył kolejne cztery zgłoszenia (28 kwietnia 2021 r., 29 kwietnia 2021 r., 30 kwietnia 2021 r. i 5 maja 2021 r.), których przedmiotem była budowa wewnętrznej instalacji gazowej w ww. budynku mieszkalnym - identycznie, jak w pierwszym zgłoszeniu. Starosta ocenił, że nowe zgłoszenia dotyczą inwestycji zgłoszonej 11 marca 2021 r., rozpatrywanej w postępowaniu odwoławczym. To powodowało, że postępowania w sprawie ww. zgłoszeń były bezprzedmiotowe i zostały umorzone decyzjami Starosty z 24 maja 2021 r., 25 maja 2021 r., 26 maja 2021 r. i 28 maja 2021 r. Organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższe decyzje Starosty decyzjami z 23 lipca 2021 r., które nie zostały zaskarżone.

Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania z 10 maja 2021 r. (od sprzeciwu wobec pierwszego zgłoszenia z 11 marca 2021 r.), decyzją ostateczną z 27 sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z 23 kwietnia 2021 r. Inwestor zaskarżył powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z 2 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 893/21 oddalił skargę. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 1498/22 oddalił skargę kasacyjną inwestora.

Po ponownym przeanalizowaniu zgłoszeń dokonanych przez inwestora w dniach 11 marca 2021 r. oraz 22 września 2022 r. organ odwoławczy ustalił, że przedmiotem tych zgłoszeń jest ta sama inwestycja, tj. budowa wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym nr [...] A, usytuowanym na działce ewid. nr [...], położonej przy ul. [...] w S..

Zarówno do zgłoszenia z 11 marca 2021 r. jak i do zgłoszenia z 22 wrzesnia 2022 r. inwestor załączył opracowanie "Projekt architektoniczno-budowlany" z marca 2021 r. dotyczący zamierzenia budowlanego: "wewnętrzna instalacja gazowa w lokalach mieszkalnych nr [...] w budynku mieszkalnym nr 11A przy placu Rynek w S.", opracowany przez projektanta J. D. dla inwestora P. T..

Wojewoda podkreślił, że bezspornym jest, iż ostateczna decyzja organu odwoławczego z 27 sierpnia 2021 r., utrzymująca w mocy sprzeciw Starosty [...] z 23 kwietnia 2021 r. wobec pierwszego zgłoszenia z 11 marca 2021 r. obowiązuje w obrocie prawnym. Po porównaniu akt sprawy Starosty organ odwoławczy ustalił w niniejszym postępowaniu, że dokonane przez inwestora pierwsze zgłoszenie z 11 marca 2021 r. i kolejne zgłoszenie z 22 września 2022 r., dotyczą takiej samej inwestycji.

Wobec powyższego, mając na uwadze wyrok WSA w Kielcach z 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 145/23, Wojewoda ocenił, że umorzenie przez Starostę postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest uzasadnione, gdyż sprawa została poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W takiej sytuacji bowiem nie jest dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważnościową, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzji Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł inwestor - P. T., domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że zgłoszenie z 22 września 2022 r. nie dotyczy tej samej inwestycji, co pierwsze zgłoszenie z 11 marca 2021 r., powiewasz pierwsze zgłoszenie dotyczyło inwestycji na dwóch działkach nr [...] i częściowo na działce nr [...]. W drugich zgłoszeniach inwestycja miałaby być wykonana w budynku nr [...] wyłącznie na działce [...]. Dodatkowo przy pierwszych zgłoszeniach obowiązywał formularz B-3, zaś przy drugich formularz B-5, który ma istotne znaczenie, bo zmieniła się treść oświadczenia i w aktualnym PB-5 brak jest "współwłasność", w miejscu którego znalazło się ogólne sformułowanie: "tytuł prawny wynikający z prawa własności". Tytułem prawa własności jest nabycie pochodne budynków [...] i [...] potwierdzone aktami notarialnymi (umowy dołączone przy pierwszych zgłoszeniach) i płaconymi podatkami. Przy czym nabycie pochodne związane jest z zasadą swobody umów wynikającą z art. 3531 k.c. W pierwotnych umowach (aktach notarialnych) jest wskazane, że ówcześni współwłaściciele działki kupują konkretnie wskazane budynki z zapisem "bez prawa do pozostałych budynków". Dalsze umowy (akty notarialne) stanowią już nabycie pochodne. Zatem żądania organu, aby pozostali współwłaściciele gruntu, nie posiadający prawa do budynków, których nie kupili i nie byli właścicielami, wyrazili zgodę na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w tych budynkach jest sprzeczne z prawem własności, które jest nadrzędne wobec innych praw, co wprost wynika z art. 64 w zw. z art. 7 i 21 pkt 1 Konstytucji RP.

Skarżący podniósł, że jego drugie zgłoszenia dotyczą identycznej inwestycji, procedury i sytuacji prawnej zgłoszenia na tej samej działce nr [...] dla budynku nr 11B, gdzie właścicielem piętra tego budynku był M. S.. Skarżący podkreślił, że identycznie tak jak wyżej wymieniany wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jako współwłaściciel działki nr [...] nie wydawał zgody współwłaścicielowi M. S. na budowę wewnętrznej instalacji gazowej, a mimo to organ znając sytuację prawną tej nieruchomości, zgodę ww. wydał i nie widział żadnych przeszkód jak w jego sprawach.

Skarżący zaznaczył, że w administracyjnym toku dotyczącym pierwszych zgłoszeń z 11 marca 2021 r. dla budynków nr [...] i [...] na działce [...] dołączył wszystkie wymagane prawem dokumenty, wyjaśnienia oraz oświadczenia, których istotna część została pominięta. Zarzucił, że organy administracyjne, mimo wskazanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie definicji pojęć "instalowania", "instalacja", "budowy" oraz wyjaśnień i dokumentacji projektowej, traktują te pojęcia błędnie, jako tożsame i na tej podstawie wywodzą dalsze konsekwencje prawne. Wewnętrzne instalacje gazowe byłyby wykonane w budynkach nr [...] i [...], stanowiąc elementy składowe tych budynków, a nie gruntu, czyli działki [...], na której wybudowana jest już zewnętrzna instalacja gazowa

i doprowadzona do tych budynków (skrzynki gazowe umocowane są na elewacji budynków, do których ma zostać przeprowadzona wewnętrzna instalacja gazowa).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 6 listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącego poparła skargę

i wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w żadnej części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą organ ten umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia przez P. T. z dnia 22 września 2022 r. budowy wewnętrznej instalacji gazowej w budynku nr 11A przy ul. [...] w S., na działce nr [...]. Uznając za trafny sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Starostę, Wojewoda odmiennie ocenił okoliczności sprawy. Stwierdził bowiem, że w sprawie zachodzi inny powód umorzenia postępowania, mianowicie, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, nie zaś to, że postępowanie w sprawie tego samego zgłoszenia nadal jest w toku. Chodzi tu o ostateczną (i prawomocną) decyzję Wojewody z 27 sierpnia 2021 r., utrzymującą w mocy sprzeciw Starosty [...] z 23 kwietnia 2021 r. od zgłoszenia z 11 marca 2021 r.

Co istotne, ten sposób procedowania przez Wojewodę jest wynikiem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z 26 kwietnia 2023 r., sygn. II SA/Ke [...], w którym - stwierdzając nieważność poprzedniej decyzji Wojewody wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty z [...] października 2022r., znak: [...] - Sąd ten wskazał, że jeżeli zgłoszenie z 11 marca 2021 r. i zgłoszenie z 22 września 2022 r. dotyczą takiej samej inwestycji (czego organy jednak nie skontrolowały, gdyż do tego konieczne byłoby porównanie nie tylko samych tych zgłoszeń, ale również dołączonej do nich dokumentacji, w tym obu projektów architektoniczno-budowlanych), to umorzenie postępowania przez organ I instancji może okazać się uzasadnione tym, że sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W takiej sytuacji bowiem nie jest dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważnościową, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W rezultacie, możliwość ponownego orzekania w sprawie uzależniona jest bądź od eliminacji z obrotu prawnego istniejącej decyzji, bądź od stwierdzenia, że doszło do zmiany stanu faktycznego lub prawnego, który miał miejsce po wydaniu uprzedniej decyzji, a z którego wynika, że doszło do zmiany elementów sprawy administracyjnej, które umożliwiałyby organowi wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie administracyjnej (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 22 maja 2024 r., sygn. III SA/Kr 15/24).

Rozpoznając ponownie ww. odwołanie P. T. od decyzji Starosty z 10 października 2022 r. znak: [...], Wojewoda w ocenie Sądu słusznie ocenił, że zachodzi tożsamość pomiędzy zgłoszeniem skarżącego z 11 marca 2021 r. i zgłoszeniem z 22 września 2022 r. W obu przypadkach, jak wynika z dokumentów zgłoszenia, inwestycje miały polegać na budowie wewnętrznej instalacji gazowej w budynku [...] przy ul. [...] w S., na działce nr [...]. Do obu zgłoszeń został dołączony "Projekt architektoniczno-budowlany" sporządzony w marcu 2021 r. przez J. D., a porównanie ich treści - jak słusznie zauważył Wojewoda - nie pozwala na uznanie, by zachodziły między nimi jakiekolwiek różnice. Na takowe nie wskazuje zresztą także skarżący.

Jeśli chodzi o inwestycję dotyczącą budynku nr [...] nie można powiedzieć, jak wywiedziono w skardze, że w przypadku pierwszego zgłoszenia miałaby ona zostać wykonana na innych działkach - w obu zgłoszeniach wskazano tu działkę nr [...]. W ocenie Sądu dla stwierdzenia tożsamości spraw nie ma także znaczenia fakt złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na innych formularzach. W każdym przypadku tego rodzaju oświadczenie musiało zostać złożone (jest to bowiem wymóg ustawowy), a prawo do dysponowania nieruchomością wykazane. Tym bardziej nie ma tu znaczenia to, że w formularzu PB-5, który skarżący dołączył do zgłoszenia z 22 września 2022 r., w ramach "dodatkowych informacji" wymieniono wyłącznie prawo własności, a nie współwłasność (tak jak to przykładowo wymieniono w poprzednio zastosowanym formularzu B-3) jako jedną z podstaw tytułu prawnego świadczącego o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przepisu art. 195 Kodeksu cywilnego, który nie uległ przecież zmianie, wynika że własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom. Zatem można powiedzieć, że współwłasność jest rodzajem własności, przysługującej jednocześnie kilku osobom. Współwłasność nie stanowi samodzielnej instytucji prawnej, lecz stosunek pochodny od własności (por. też J. Ciszewski, P. Nazaruk [red.], "Kodeks cywilny. Komentarz", WKP 2019, kom. do art. 195 K.c.). Nie można uznać za pozbawiające tożsamości obu spraw polemicznych uwag skarżącego co do tego, czy pozostali współwłaściciele winni wyrazić zgodę na przeprowadzenie inwestycji. Kwestia ta była przedmiotem poprzedniego postępowania i została ostatecznie przesądzona przez organy i sąd. Nie stanowi ona elementu stanu faktycznego, ale oceny prawnej dokonywanej - w sposób odmienny - przez skarżącego. Tym bardziej nie można w niniejszym przypadku dokonywać ponownej oceny sprawy zainicjowanej zgłoszeniem z 11 marca 2021 r. Nie ma również istotnego znaczenia to, w jaki sposób zakończyło się postępowanie dotyczące inwestycji w budynku [...] na działce nr [...], gdzie inwestorem był wskazywany przez skarżącego M. S..

Decyzja rozstrzygająca ponownie sprawę rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej wcześniejszej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne, i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. W obrocie prawnym nie mogą bowiem funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne, wydane w tej samej sprawie. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. występuje wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje wtedy, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest właśnie sytuacja, gdy sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Wydanie bowiem ponownego rozstrzygnięcia dotyczącego tożsamej sprawy oznaczałoby wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty naruszyłoby ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 7 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Łd 865/23, wyrok WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2024 r., sygn. IV SA/Po 28/24).

Powyższej oceny nie zmienia argument skarżącego, że inwestycja objęta zgłoszeniem z 11 marca 2021 r. miała być realizowana także na działce [...], skoro z treści obu ww. zgłoszeń i załączonych do nich projektów architektoniczno-budowlanych wynika, że chodzi dokładnie o to samo zamierzenie budowlane – wewnętrzna instalacja gazowa w lokalach nr [...] w budynku mieszkalnym nr 11A przy Placu Rynek w S. na działce nr ewid. [...].

Podsumowując, w rozpatrywanym przypadku organ prawidłowo ocenił, że przedmiotowa sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, co musiało skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku (punkt I) na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W punkcie II sentencji wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu kwotę 590,40 zł, uwzględniającą podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, działając na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r. poz. 763).