Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 840/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 145  par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 3 pkt 2 i 2 a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Mirosław Bator Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2024 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 2 kwietnia 2024 r., znak:WI-I.7840.5.95.2023.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej M. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 884/6740.1/2023 z 27 lipca 2023 r. znak: AU-01-4.6740.1.1473.2022.DMT orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorowi: N. P. pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa zespołu zabudowy: trzech budynków wielorodzinnych (A,B,C) z garażami wbudowanymi, wraz z instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, wody (dla budynku C), wewnętrznej linii zasilającej (wlz), oświetlenia, budowa podjazdów, dojść i miejsc postojowych, muru oporowego na części działki nr [...] obr. [...] P. przy ul. B. w K.; budowa ciągu pieszojezdnego wraz z instalacją oświetleniową na części działek nr [...], [...], [...], [...], obr. [...]; budowa zjazdu indywidualnego na działkę nr [...] i [...] obr. [...] P. ; rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]; budowa instalacji kanalizacji opadowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym na działkach nr [...], [...] obr[...] przy ul. B. .

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez M. J. Wojewoda Małopolski decyzją z 2 kwietnia 2024 r., znak sprawy: WI-I.7840.5.95.2023.SA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2023.775 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2023.682 ze zm.) - zwanej dalej pb.

W rozległym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 pb. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu w tym zakresie pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami tj. zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2022.1679), zwanego dalej zif.

Organ pierwszej instancji wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 ww. ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z mpzp; oraz zgodność zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja jest zgodna z mpzp, a także wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 pb). Omawiana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynki mieszkalne wielorodzinne nie są zaliczane do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania.

W celu spełnienia § 5 ust. 8 mpzp, dla przedmiotowych budynków, do załączników (str. 115-140) dołączono badania akustyczne zatytułowane: Pomiary, analiza i wytyczne dla inwestycji. Projektuje się również ciąg planowanej zieleni wysokiej - jako szpaler, "parawan" grabów - od terenów kolejowych.

Zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 9d zif, projekt architektoniczno-budowlany, zawiera parametry techniczne obiektu uwzględniające właściwości akustyczne oraz zastosowane rozwiązania, które zapewniają wymagane parametry izolacyjności akustycznej od środowiska zewnętrznego oraz spełniające wymagania izolacyjności akustycznej pomiędzy lokalami mieszkalnymi (str. 18-23).

Zgodnie z § 5 ust. 12 mpzp, ze względu na występowanie złożonych warunków gruntowych w obszarze planu, w tym na terenach, wysokiego poziomu zwierciadła wód gruntowych, w strefie zagrożenia wystąpienia powodzi - projektuje się budynki niepodpiwniczone, posadowione na palach, przekryte płytą denną żelbetową, na poziomie terenu istniejącego, na której osadzona będzie konstrukcja. Na pozornie ± 0, czyli poziomie parteru nie projektuje się żadnych lokali mieszkalnych, ani pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a jedynie pomieszczenia techniczne np. śmietnik oraz boksy garażowe mieszczące miejsca postojowe.

W ramach przeznaczenia dopuszczalnego - określonego w § 9 ust. 2 pkt 1 i 3: 1) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej;(...) 3) budynków gospodarczych i garaży - inwestycja przewiduje budowę: sieci, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej: kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, wewnętrznej linii zasilającej (wlz), oświetlenia; które stanowią mniej, niż 2% terenu inwestycji; co spełnia warunek zawarty w § 9 ust. 3 pkt 2 mpzp, tj.: zachowanie proporcji, aby suma powierzchni zabudowy przeznaczenia dopuszczalnego określonego ust. 2 pkt 1 i 3 nie stanowiła więcej niż 30 % powierzchni działki.

Spełniono zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalone w § 7 ust. 1 pkt 2 mpzp. Projektuje się obiekty o wysokości 13,57 m licząc od poziomu terenu projektowanego przy główny wejściu do budynku do najwyżej położonej krawędzi attyki (maksymalną wysokość obiektów 16 m). Mierząc od poziomu terenu istniejącego w rejonie wejścia, budynki mają odpowiednio następujące wysokości: 14,70 m (A); 14,32 m (B); 14,33 m (C). Obiekty przekryte są dachami płaskimi z tarasami.

Jak wynika z projektu, wysokość ogrodzenia nie przekracza 1,8 m od poziomu terenu. Mury oporowe (mogące być traktowane jako ogrodzenia pełne) nie przekraczają wysokości 1,5 m od poziomu terenu.

Dla inwestycji przewidziano 664 m2 terenu biologicznie czynnego, co stanowi 21,4% terenu inwestycji i spełnia § 7 ust. 2 pkt 1 mpzp (nie może być mniejszy niż 20%). Powierzchnia zabudowy wynosi 1046,18 m2, co stanowi 33,83%, tj. nie więcej niż ustalone w § 7 ust. 3 pkt 1 mpzp (nie może być większa niż 40%).

Dla inwestycji złożonej z 28 lokali mieszkalnych, zaprojektowano 36 miejsc postojowych (z czego 5 dla osób niepełnosprawnych); przy czym 26 miejsc, czyli 74,3% zlokalizowanych będzie w garażach zamkniętych na poziomie parteru, pozostałe na terenie utwardzonym inwestycji. Powyższe rozwiązanie spełnia zasadę obsługi parkingowej, ustaloną w § 7 ust. 7 pkt 2 mpzp.

Wojewoda Małopolski zauważył, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie wystosował do stron zawiadomienia na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe uchybienie pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z analizy akt organu I instancji wynika, że strona - M. J. - miała zapewniony czynny udział w postępowaniu: udostępniano jej akta sprawy w celu zapoznania się (str.: 42, 50, 99) i w jego toku wypowiadała się dwukrotnie (str.: 43, 44). Nie można zatem twierdzić, że strona została pozbawiona udziału w postępowaniu. Co więcej, brała w nim czynny udział i wnosiła uwagi do zebranego materiału, a na koniec złożyła odwołanie od decyzji. Zatem, nie można tu mówić o takim naruszeniu art. 10 k.p.a., który uprawniałby tut. organ do uchylenie zaskarżonej decyzji.

W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e pb; zamieszczono: informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str. 19-21 projektu zagospodarowania terenu). W niniejszym przypadku, zakres obszaru oddziaływania, określony przez projektanta i zweryfikowany przez organ I instancji obejmuje działki nr: [...], [...],[...], [...],[...] obręb[...], jednostka ewidencyjna: P. - co Wojewoda w pełni zaaprobował.

Dołączona przez inwestora analiza nasłonecznienia (str. 61 projektu architektoniczno-budowlanego) i naturalnego oświetlenia (str. 29 projektu zagospodarowania terenu) - wskazuje, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 wt.

Z projektu zagospodarowania terenu (str. 7) wynika, że wody opadowe będą odprowadzane do zbiornika retencyjnego przewidzianego na ten cel na działce nr [...].

Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny również z innymi przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności: § 12, § 19, § 22 oraz przepisami p.poż. Prawidłowość lokalizacji pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr A. W., który 15 grudnia 2022 r. uzgodnił projekt zagospodarowania bez uwag oraz projekt architektoniczno-budowlany z uwagą: wymaga ponownego uzgodnienia na etapie projektu technicznego.

Wyjaśniono, że w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, projekt techniczny stanowi część projektu budowlanego, która nie podlega zatwierdzeniu, w trakcie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Budynki zwrócone ścianą z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich został zlokalizowane w odległościach większych, niż 4,0 m, tj.: 4,10 m; 10,50 m; 4,07 m i 41,40 m od granic tych działek - czym spełniono § 12 wt.

Odległość stanowisk postojowych w liczbie 5 od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku jest równa 7,00 m, co spełnia zapisy § 19 ust. 1 pkt 1a wt (tj. nie mniej niż 7 m). Natomiast odległość stanowisk postojowych w liczbie: 1, 2 i 5 od granicy działki wynosi odpowiednio: 3,00 m; 5,50 m; 3,25 m, co spełnia zapisy § 19 ust. 2 pkt 1a wt (tj. nie mniej niż 3 m).

Odległość stanowisk postojowych w liczbie 1, 2 i 5 od okien pomieszczeń Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenie (B.2) w parterze budynku B, co jest zgodne z zapisami § 22 wt.

Teren inwestycji ma zapewniony prawny i faktyczny dostęp do drogi publicznej.

W § 7 ust. 1 pkt 5 mpzp ustalono zasady dotyczące projektowanych ogrodzeń: w terenach budowlanych zakazuje się stosowania ogrodzeń wysokich tj przekraczających wysokość 1,8 m od poziomu terenu. Ponadto w strefie ekspozycji w wyznaczonych na rysunku planu, obowiązuje zakaz realizacji ogrodzeń pełnych i wyższych niż 1,5 m od poziomu terenu. W niniejszym przypadku, teren inwestycji został przekształcony, co spowodowało konieczność zastosowania murów oporowych. Tego rodzaju konstrukcja, stosowana przy różnicach w poziomie terenu, pełni funkcję ściany zapobiegającej osuwaniu się gruntu. Z projektu (przekroje budynku, str. 54-55) wynika, że mury oporowe, zaprojektowane wzdłuż wschodniej, zachodniej, północnej i południowej granicy, zachowują za każdym razem pewną odległość od granic działki nr [...]. Wyjątkiem jest mały fragment budowli wzdłuż zachodniej granicy oraz od strony południowej, gdzie nie zastosowano balustrady ochronnej z uwagi na niewystępującą różnicę poziomów (przekraczającą 0,5 m). opisane w projekcie balustrady wykonano na zwieńczeniu murów oporowych ze względu na fakt, że bezpośrednio przy nim - znajduje się ciąg komunikacyjny, a różnica terenu pomiędzy płaszczyzną ruchu pieszego a przyległym terenem jest większa niż 0,5 m. W takich wypadkach konieczne jest zastosowanie bariery zapewniającej bezpieczeństwo użytkowania, co w niniejszym przypadku ma miejsce.

Nie zasługują na uwagę zarzuty odnoszące się do ochrony przeciwpożarowej budynku. Jak wynika z projektu architektoniczno-budowlanego, zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 13 zif, dołączono dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej (str. 2633). Opracowanie jest obszerne i wnikliwe, sporządzone przez projektanta, który posiada uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, i który złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jak już wyżej wspomniano, prawidłowość rozwiązań projektowych pod kątem bezpieczeństwa pożarowego potwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zapisów mpzp, organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Odwołująca zakwestionowała formę projektowanych budynków, jako naruszającą zapis § 9 ust. 1 pkt 3 mpzp, tj. przedmiotowa zabudowa nie jest formie w zabudowy grupowej oraz zarzuciła, że trzy projektowane budynki, oznaczone jako: A, B i C są w istocie jednym obiektem. Odmienna jest ocena tej kwestii przez Wojewodę Małopolskiego.

Oceniając zgodność planowanej inwestycji z przepisami mpzp, organ odwoławczy stwierdził, że z treści planu nie można wyprowadzić wniosku, że nie dopuszcza on realizacji trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych usytuowanych w zabudowie zwartej szeregowej, co w istocie w odniesieniu do planowanej inwestycji ma miejsce.

Wojewoda Małopolski stwierdził, po analizie części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego, że każdy z segmentów: A, B, C należy uznać za oddzielny budynek mieszkalny wielorodzinny.

Za nieuzasadnione należy uznać stwierdzenie, że sporny obiekt budowlany stanowi jeden budynek wielorodzinny, w sytuacji, gdy nie zostało podważone wynikające z projektu budowlanego stanowisko, że każdy z objętych postępowaniem trzech segmentów (A, B, C) posiada dylatację od budynku sąsiedniego od fundamentu po dach; jak również ściany oddzielenia pożarowego o wymaganej klasie odporności ogniowej (przekrój C-C str. 55). Powołano się na definicję budynku (art. 3 pkt 2 pb) oraz treść § 210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które to przepisy zdaniem Wojewody potwierdzają, że mamy do czynienia z trzema odrębnymi budynkami. Ściana każdego z budynków A, C i B w miejscu ich styku, tj. pomiędzy osiami 9 i 10 oraz 12 i 13, są ścianami oddzielenia pożarowego o wymaganej klasie odporności ogniowej. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wzniesiono na własnym fundamencie z zachowaniem na całej wysokości ściany zewnętrznej pionowego pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej EI 60. Pod pokryciem dachu (warstwy ocieplające) zastosowano wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej El 60, (strop żelbetowy o klasie REI 60) bezpośrednio pod pokryciem; z przekryciem na tej szerokości nierozprzestrzeniającym ognia.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. J., zarzucając jej naruszenie

a. Przepisu art. 10 k.p.a., poprzez brak zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu, w tym w szczególności przez brak zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań.

b. Przepisu art. 7 k. p. a w zw. z art. 77 § 1, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję. która narusza słuszny interes strony.

c. przepisu art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji dotkniętej wadliwością, która uzasadniała uchylenie tejże decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania

d. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez brak należytego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P.- R.". oraz przepisami, w tym techniczno - budowlanym i p. pożarowymi

e. doszło także do naruszenia art. 8 k.p.a. i art.80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej. Organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

f. rażące naruszenie Uchwały Rady Miasta K. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. ".

Na podstawie tego zarzutu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie kwestii zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Przedmiotowa inwestycja objęta jest ustaleniami planu miejscowego "P.-R." (uchwała nr LXI/859/12 Rady Miasta K. z dnia 21 listopada 2012 r.) i położona jest w terenie oznaczonym symbolem 9MU - tereny zabudowy mieszkaniowej i usług. Zgodnie z § 9 ust. 1 planu miejscowego wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej i usług. oznaczone na rysunku planu symbolami od 1MU do 23MU. Dla terenów MU ustala się jako przeznaczenie podstawowe:

1) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną realizowaną w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej;

2) zabudowę mieszkaniową jednorodzinną realizowaną w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej wraz z częścią usługową, nie przekraczającą 400 m2 powierzchni sprzedaży, mieszczącą się w budynku mieszkalnym lub w budynku wolnostojącym;

3) zabudowę wielorodzinną realizowaną w zabudowie grupowej z możliwością lokalizacji usług mieszczących się w budynku;

4) zabudowę usługową z zakresu handlu. gastronomii, rzemiosła, oświaty;

5) w terenie 21MU zabudowę z zakresu usługach publicznych.

Z zapisów tych wynika, że w omawianym terenie zabudowa wielorodzinna możliwa jest wyłącznie w formie zabudowy grupowej. Kwestią kluczową jest więc wyjaśnienie jak należy rozumieć pojęcie "zabudowy grupowej" i dlaczego planowana inwestycja stanowi właśnie tego rodzaju zabudowę.

W zaskarżonej decyzji stwierdza się, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne polega na budowie trzech budynków wielorodzinnych (A,B,C) w zabudowie grupowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. B. Organ odwoławczy poświęcił wyjaśnieniu tej kwestii znaczną część uzasadnienia zaskarżonej decyzji (str. 12 – 15), niemniej jednak nie są to wyjaśnienia w pełni przekonujące.

Prawdą jest stwierdzenie Wojewody, że ani w ustawie Prawo budowlane ani w innych przepisach nie została sformułowana definicja budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Natomiast w art. 3 pkt 2a tej ustawy sformułowano definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego – jest to "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku".

Wojewoda prawidłowo przyjął, że każdy budynek mieszkalny, który nie jest budynkiem jednorodzinnym (zdefiniowanym jak powyżej) powinien zostać zakwalifikowany jako budynek wielorodzinny. Taki też wniosek wynika z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.).

Poprzez analogię do klasyfikacji budynków jednorodzinnych – gdzie zabudowa bliźniacza składa się z dwóch budynków, natomiast zabudowa szeregowa bądź grupowa składa się z trzech lub więcej budynków – należy również (w razie potrzeby) kwalifikować budynki wielorodzinne w zabudowie bliźniaczej, szeregowej albo grupowej.

Z przytoczonych wyżej przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na omawianym terenie lokalny prawodawca dopuścił zabudowę jednorodzinną realizowaną w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej – ale nie w zabudowie grupowej, natomiast zabudowa wielorodzinna dopuszczalna jest wyłącznie w zabudowie grupowej. Jednocześnie żaden z tych rodzajów zabudowy nie został w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zdefiniowany. Definicji takich brak również w innych przepisach.

Na str. 15 decyzji Wojewoda odwołuje się do w pisma Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. z 26 stycznia 2022 r., znak: BP-05.6724.3.11.2022.LKO (str. 38 akt organu I instancji): "Poprzez analogię do klasyfikacji budynków jednorodzinnych, gdzie zabudowa bliźniacza składa się z dwóch budynków, ale już zabudowa składająca się z trzech budynków mogłaby być szeregową, ale także, w zależności od usytuowania względem siebie, mogłaby stanowić grupę".

We wcześniejszym fragmencie uzasadnienia z kolei stwierdza się: "z treści planu nie można wyprowadzić wniosku, że nie dopuszcza on realizacji trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych usytuowanych w zabudowie zwartej szeregowej, co w istocie w odniesieniu do planowanej inwestycji ma miejsce" (str. 13).

Nie sposób stwierdzić na jakiej podstawie organ odwoławczy doszedł do takich wniosków. Treść art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane oraz z treści § 9 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że zabudowa wolnostojąca, bliźniacza, szeregowa i grupowa to pojęcia rozdzielne, niemające części wspólnych. Zabudowę szeregową i grupową łączy to, że w obu przypadkach muszą istnieć co najmniej 3 budynki, natomiast – jak wynika z powołanego pisma Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. – różnią się one wzajemnym usytuowaniem poszczególnych budynków. Jeśli obowiązujący plan miejscowy dopuszcza budownictwo wielorodzinne wyłącznie w zabudowie grupowej, to wadliwe jest stwierdzenie, że "z treści planu nie można wyprowadzić wniosku, że nie dopuszcza on realizacji trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych usytuowanych w zabudowie zwartej szeregowej".

Wojewoda wprost stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową szeregową. W dalszej części uzasadnienia skoncentrował się na wykazaniu samodzielności każdego z projektowanych budynków (A, B i C), powołując się na ich oddzielenie dylatacją i ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Tymczasem te dwie cechy (konieczność oddzielenia poszczególnych budynków ścianami oddzielenia przeciwpożarowego oraz wykonania dylatacji) dotyczą również budynków w zabudowie bliźniaczej i szeregowej. W każdym z tych przypadków mamy bowiem do czynienia z odrębnymi, samodzielnymi budynkami. Pojęcie budynku zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jako "taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Z kolei § 210 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi: "Części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przekrycia dachu – mogą być traktowane jako odrębne budynki". Przepis ten potwierdza samodzielność każdego z trzech projektowanych budynków, jednakże nie stanowi argumentu pozwalającego rozróżnić zabudowę szeregową od grupowej.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda Małopolski wyjaśni, czym różni się zabudowa grupowa od szeregowej i która z nich jest objęta projektem budowlanym. Ocena ta dopiero da podstawę do stwierdzenia, czy planowana inwestycja jest, czy też nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec istotności stwierdzonego uchybienia Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. W szczególności dotyczy to przedstawionego podczas rozprawy zarzutu, że działka nr [...] objęta jest dwoma różnymi decyzjami o pozwoleniu na budowę tj. decyzją wydaną w niniejszej sprawie oraz decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 marca 2023 r., nr 134/6740.2/2023. Dysponując jedynie pierwszą stroną tych decyzji Sąd nie jest w stanie ocenić w jakiej relacji pozostają te dwie inwestycje. Również i ta kwestia powinna zostać wyjaśniona przez Wojewodę Małopolskiego przy ponownym rozpoznaniu odwołania.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, bowiem w sposób niedostateczny wyjaśnia, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tego względu zaskarżoną decyzję uchylono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 500 zł wniesioną przez nią tytułem wpisu od skargi.