Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 861/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1, art. 37 ust. 2, art. 54 ust. 2, załącznik nr 6
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 269
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego.
article: art. 72 par. 1 pkt 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 405 - 410
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący (spr.) Sędziowie: Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 2.946 (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

[.....] Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł, po rozpoznaniu wniosku firmy A spółki z o.o. z siedzibą w W. o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu środków zapachowych do napojów, według wskazanego zgłoszenia celnego, odmówił stwierdzenia nadpłaty w tym podatku.

W uzasadnieniu organ celny wskazał, że w dniu 4 czerwca 2002 r. skarżąca spółka zgłosiła na formularzu SAD towar zaklasyfikowany do kodu PCN 330210400, opisany jako substancje aromatyzujące. Podatnik samodzielnie obliczył i wykazał kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu ww. towaru w kwocie 18.166,10 zł. W dniu 24 lutego 2006 r. spółka wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym od importu powyższego towaru podnosząc, że będące przedmiotem importu aromaty do produkcji napojów, nie są wyrobami akcyzowymi, ponieważ nie zostały wymienione w załączniku nr 6 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o VAT. W świetle zaś art. 34 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają tylko towary i usługi, które zostały wymienione we wspomnianym załączniku nr 6 do ustawy. Zdaniem strony importowany towar winien zostać zaklasyfikowany do symbolu SWW 1249-2 do esencji i past aromatycznych spożywczych, a od 1 stycznia 2003 r., w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, do symbolu 24.63.10-75.90 tj. do mieszanin substancji zapachowych stosowanych w przemyśle spożywczym i do produkcji napojów. Zdaniem spółki powyższa kwestia została już przesądzona i była przedmiotem prawomocnych orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Warszawie i Łodzi oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki o sygn. I SA/Łd 27/05, I SA/Łd 28/05, I SA/Łd 29/05, I SA/Łd 30/05, I SA/Łd 31/05, III SA/Łd 485/04, III SA/Wa 1154/05). W wyrokach tych sądy administracyjne orzekły, że importowane przez spółkę mieszaniny substancji zapachowych, stosowane do produkcji napojów bezalkoholowych, pomimo wysokiej (nawet kilkudziesięcioprocentowej) zawartości alkoholu, nie podlegały podatkowi akcyzowemu na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz na podstawie aktów wykonawczych do tej ustawy.

Organ I instancji nie podzielił powyższego stanowiska. W jego ocenie importowany towar był opodatkowany podatkiem akcyzowym, został bowiem wymieniony załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz.U. nr 155, poz. 1814 ze zm.), wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 54 ust. 2 ustawy o VAT. Ponadto został wymieniony w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. nr 27, poz. 269 ze zm.), wydanym na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. W rozporządzeniu tym zastosowano w stosunku do przedmiotowych substancji zapachowych obniżoną stawkę podatku. Podatek akcyzowy został zatem zapłacony należnie i brak jest – w świetle art. 72 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej – podstaw do stwierdzenia jego nadpłaty.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona podniosła zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o podatku VAT oraz § 1 pkt 3, § 2 ust. 1 pkt 3 oraz poz. 15 załącznika nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego. W jej ocenie przedmiot opodatkowania określono w rozporządzeniu zamiast, zgodnie z art. 217 Konstytucji, w ustawie.

Decyzją [......] Dyrektor Izby Celnej w Ł utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 13 ust. 3, art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu podał, że spółka importowała towar będący mieszaniną substancji zapachowych do produkcji napojów, zawierający w składzie spirytus powyżej 1,2% objętości. Tego rodzaju substancja, w ocenie organu celnego, była wyrobem akcyzowym mieszczącym się w pozycji 13 wykazu wyrobów akcyzowych stanowiącego załącznik nr 6 do ustawy o VAT, czyli mieściła się w grupie wyrobów o symbolu SWW 244, obejmujących wyroby przemysłu spirytusowego i drożdżowego. Była również wymieniona w wykazie wyrobów akcyzowych określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego, w poz. 15 tabeli stawek podatku akcyzowego, obok kodu PCN ex 3302 10. Do powyższego kodu, w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu towarów do celów podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie, w poz. 142, zaklasyfikowano zaś mieszaniny substancji zapachowych stosowane do produkcji napojów. Skarżąca spółka wykonała zatem ciążący na niej obowiązek podatkowy w akcyzie i w konsekwencji – jej żądanie zwrotu tego podatku nie było zasadne. Organ celny wskazał, iż art. 72 Ordynacji podatkowej określa jako nadpłatę "nienależnie zapłacony podatek". Interpretując ten przepis powołał się na art. 405-410 k.c. stwierdzając, iż prawo cywilne spełnia rolę tzw. prawa powszechnego. W ocenie organu odwoławczego ustawodawca normując istotę nadpłaty podatkowej pominął istotną przesłankę roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia, jaką jest zubożenie po stronie tego, kosztem kogo wzbogacenie nastąpiło. W analizowanej sprawie spółka, wpłacając podatek akcyzowy nie została, zdaniem organu, zubożona, ponieważ równowartość uiszczonego podatku otrzymała zapewne wraz z zapłatą ceny przez nabywców importowanych towarów akcyzowych lub nabywców, z reguły konsumentów napojów, do wyprodukowania których wykorzystano sprowadzone w 2002 r. mieszaniny substancji zapachowych. Zwrot nienależnie zapłaconego podatku akcyzowego na rzecz podatnika doprowadziłby zatem, zdaniem organu, do niczym nieusprawiedliwionego przysporzenia ze strony Skarbu Państwa na rzecz osoby, która nie poniosła ekonomicznego ciężaru podatku akcyzowego.

W skardze na tę decyzję spółka podniosła zarzut naruszenia:

1) art. 122, 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji również art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez błędne i sprzeczne z materiałem dowodowym ustalenie, że spółka importowała towar, który był wyrobem akcyzowym mieszczącym się w grupie wyrobów o symbolu SWW 244;

2) art. 34 ust. 1 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie;

3) § 1 pkt 3, § 2 ust. 1 pkt 3 oraz poz. 15 załącznika nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego przez niewłaściwe zastosowanie;

4) art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię, polegają na uznaniu, że wykazanie zubożenia po stronie osoby żądającej zwrotu zapłaconego podatku ma podstawowe znaczenie dla oceny zasadności wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty podatku;

5) art. 405-410 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu strona podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Odnosząc się do wywodów organu dotyczących konieczności wykazania przez podatnika zubożenia przy żądaniu zwrotu nadpłaty, wskazała, iż z przepisów Ordynacji podatkowej o nadpłacie nie wynika obowiązek wykazania zubożenia po stronie osoby wnioskującej o zwrot nienależnie zapłaconego podatku. Podatek akcyzowy zapłacony przez spółkę nie został zresztą przerzucony na konsumentów, lecz stanowił element kosztów własnych, zmniejszających zysk spółki. Powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy art. 405-410 Kodeksu cywilnego nie mogły mieć zastosowania w sprawie, ponieważ regulują stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. W sprawie będącej przedmiotem skargi zastosowanie zatem miały wyłącznie przepisy ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Rozpoznawana sprawa dotyczy nadpłaty w podatku akcyzowym. Spór między organami i podatnikiem dotyczy kwestii, czy importowane przez stronę skarżącą mieszaniny substancji zapachowych są wyrobem akcyzowym i czy w związku z tym, zadeklarowany i zapłacony przez skarżącą podatek akcyzowy z tytułu importu tych towarów, był podatkiem należnym oraz tego, czy w przypadku żądania skarżącej stwierdzenia nadpłaty, konieczne jest wykazanie faktu zubożenia.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), określającym przedmiot podatku akcyzowego, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają czynności określone w art. 2, dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy, zwanych dalej wyrobami akcyzowymi, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 2a (wyjątek ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). W załączniku nr 6 do ustawy wyroby podlegające akcyzie opisane są poprzez podanie nazwy towaru lub usługi (grup towarów lub usług) i wskazanie właściwego dla nich symbolu SWW (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.). Przepisy ustawy nie przewidują możliwości określenia wykazów wyrobów akcyzowych w przepisach wykonawczych do ustawy. Regulacja taka jest zgodna z art. 217 Konstytucji, nakazującym określenie przedmiotu opodatkowania w drodze ustawy. Minister właściwy do spraw finansów publicznych został natomiast upoważniony do obniżenia stawek akcyzy, ustalenia minimalnej stawki akcyzy dla papierosów i zwolnienia niektórych wyrobów z akcyzy (art. 37 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym). Ponadto został upoważniony do wydania rozporządzenia, wydanego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz w uzgodnieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego, określającego wykazów towarów wymienionych w załącznikach nr 1 i 3-6 ustawy, w układzie odpowiadającym Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego – PCN (art. 54 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym). Trafnie zatem strona skarżąca wywodzi, iż decydująca dla ustalenia, czy dany wyrób jest wyrobem akcyzowym, jest treść ustawy i załącznika do niej, nie zaś treść przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art. 37 ust. 2 i art. 54 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Celem tych przepisów, o charakterze wykonawczym, nie było bowiem określenie przedmiotu opodatkowania. Rozporządzenie z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego nie wprowadza zresztą (co wynika chociażby z jego treści – § 1 i § 2) innych niż ustawa wyrobów akcyzowych. Przy mieszaninach zapachowych zaznaczono, iż stawka ta jest ustalona tylko dla niektórych wyrobów objętych kodem PCN 330210. Również rozporządzenie Ministra Finansów z 27 grudnia 2001 r., jak wynika z treści § 1 tego aktu, określa jedynie wykaz towarów wymienionych w załącznikach 1, 3 i 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w układzie odpowiadającym PCN. Rozporządzenie to ma więc na celu jedynie "przełożenie" oznaczenia towarów z "języka" jednej klasyfikacji statystycznej na "język" innej klasyfikacji. W przypadku sprzeczności tego wykazu z wykazem, stanowiącym załącznik do ustawy pierwszeństwo, zgodnie z zasadą lex inferior non derogat legi superiori (pozwalającą na usuwanie sprzeczności w systemie prawa), należy dać zawsze ustawie, jako aktowi wyższego rzędu (art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP), regulującemu ponadto przedmiot podatku (por. pogląd wyrażony w wyroku NSA z 29 września 1997 r., I SA/Ka 244/96, publ. ONSA z 1998 r., nr 3, poz. 86).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż organ I instancji nie kwestionował klasyfikacji sprowadzonej przez stronę skarżącą mieszaniny substancji zapachowej do wyrobów grupowanych jako SWW 1249-2. Wyroby z tego grupowania nie zostały wymienione w załączniku nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Organ przyjął jedynie, iż skoro wyroby te zostały wymienione w powołanych wyżej rozporządzeniach wykonawczych, są one wyrobami akcyzowymi. Organ odwoławczy uznał, iż sprowadzane przez stronę skarżącą towary zaliczone winny być do grupowania SWW 244 "Wyroby przemysłu spirytusowego i drożdżowego z wyłączeniem drożdży". Wyroby wymienione w tym grupowaniu są wyrobami akcyzowymi, zostały bowiem wymienione w załączniku nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym pod pozycją 13. Kwalifikację tę uzasadniono poprzez odwołanie się do definicji wyrobów uznawanych za alkohol etylowy w obowiązującej od 1 maja 2004 r. ustawie o podatku akcyzowym, tj. przez wskazanie, iż wyrób ten zawierał alkohol etylowy w ilości przekraczającej 1,2% objętości oraz poprzez odwołanie się do treści załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego, w którym dla tego typu wyrobów obniżono stawkę podatku. Jednocześnie też organ odwoławczy przyznał, iż traktuje te wyroby jako alkohol etylowy w szerokim tego słowa znaczeniu, pomimo tego, iż należą do innego grupowania SWW/PKWiU.

Argumentacji tej nie można podzielić. Przede wszystkim należy podkreślić, iż ustalenie, do jakiego grupowania należy importowany towar jest jedną z istotnych okoliczności, których wyjaśnienie konieczne jest dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca, określając przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym odwołał się bowiem do klasyfikacji statystycznej. Klasyfikacja ta pełni zatem rolę słownika, dostarcza niezbędnej nomenklatury (por. pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 32/99, opubl. w OTK z 2001 r., nr 3, poz. 53). Obowiązkiem organu podatkowego, stosownie do art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, jest zatem przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia właściwego grupowania. Jednym z dowodów w tym postępowaniu, podlegającym ocenie organów podatkowych, może być opinia organów statystycznych, dotycząca zaliczenia danego wyrobu do określonego grupowania klasyfikacji statystycznej. Dowód ten podlega ocenie organu podatkowego, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Powinien on jednak przy ocenie tego dowodu uwzględnić okoliczność, iż organy statystyczne są wyspecjalizowanymi jednostkami w zakresie dokonywania klasyfikacji statystycznych (por. pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2357/97, opubl. W Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 45385 i z dnia 12 maja 2005 r., sygn akt FSK 2121/04, opubl. w Lex pod nr 154586). Powinien też uwzględnić, iż skoro ustawodawca odwołał się do klasyfikacji statystycznych, zaliczenie konkretnego wyrobu do określonego grupowania, winno odpowiadać zasadom, według jakich zaliczenia tego w tych klasyfikacjach dokonano.

Dokonana przez organ podatkowy kwalifikacja mieszanin substancji zapachowych nie odnosiła się do zasad kwalifikacji przyjętych w Systematycznym Wykazie Wyrobów. Organ odwołał się jedynie do definicji alkoholu etylowego zawartej w przepisach obowiązujących po 1 maja 2004 r. (a więc po dokonaniu importu) i przepisów rozporządzenia wykonawczego w sprawie podatku akcyzowego. Rozporządzenie to, jak wskazano wyżej, nie określało jednak przedmiotu opodatkowania, nie odnosiło się zresztą do wszystkich mieszanin substancji zapachowych. Ustawa o podatku akcyzowym zaś nie mogła mieć zastosowania do określenia przedmiotu opodatkowania importu dokonanego w 2002 r., bo weszła w życie z dniem 1 marca 2004 r. (art. 127 ustawy o podatku akcyzowym). Skoro ustawodawca odwołał się do klasyfikacji statystycznych jako słownika pojęć użytych w ustawie (w tym wypadku do zdefiniowania wyrobów akcyzowych), to stosując art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i dokonując jego wykładni nie można w sposób dowolny dokonywać klasyfikacji wyrobów do danego grupowania, a należy kierować się zasadami, jakie legły u podstaw tworzenia danej klasyfikacji. Zaskarżona decyzja narusza zatem także art. 34 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Podkreślić przy tym należy, iż w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przyznał, iż importowany przez stronę wyrób zakwalifikowany jest do innego grupowania SWW niż 244 (jednak bez wskazania tego grupowania).

Z tych względów uznać należy, że przyjęcie przez Dyrektora Izby Celnej, iż zapłacony przez stronę skarżącą podatek akcyzowy był podatkiem należnym, a tym samym nie stanowił nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, było co najmniej przedwczesne. Najpierw bowiem należało ustalić, czy wyrób ten był wyrobem akcyzowym i czy jego import powodował powstanie u skarżącej obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym.

Ponadto nie można zgodzić się z wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądem, iż możliwość zwrotu nadpłaconego podatku uzależniona jest od wykazania, przez osobę ubiegającą się o ten zwrot, faktu zubożenia w wyniku zapłaty podatku. Przepisy Ordynacji podatkowej, regulującej tę instytucję, nie wymieniają takiej przesłanki stwierdzenia nadpłaty (przyznaje to zresztą Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Definiują one nadpłatę jako podatek nienależny (świadczenie publicznoprawne spełnione mimo braku takiego obowiązku w obowiązujących przepisach prawa) lub nadpłacone (zapłacone w wysokości wyższej niż wynika to z przepisów obowiązującego prawa). Instytucja zwrotu nadpłaty doprowadzić ma do zachowania równowagi między obowiązkami obywatela w zakresie płacenia podatków i uprawnieniami państwa w tym zakresie. Została ona w sposób całościowy uregulowana w prawie podatkowym, stanowiącym samodzielną i niezależną gałąź prawa. Prawo to współtworzy wprawdzie system prawa państwowego, jednak za nieuprawnione uznać należy ograniczanie uprawnień podatnika, uregulowanych w sposób całościowy w prawie podatkowym, poprzez odwołanie się do wykładni systemowej i pojęć wykształconych w prawie cywilnym (art. 405-410 kc) i tym samym tworzenie pozaustawowych przesłanek zwrotu nadpłaty.

Sąd nie podziela także poglądu, iż w przypadku nadpłaty w podatkach pośrednich podatnik nie jest osobą zubożoną, bowiem faktyczny ciężar podatku ponoszą konsumenci. Jest rzeczą oczywistą, iż podatek ten, skoro ma być uwzględniony w cenie, z natury rzeczy może być przerzucony na nabywcę towarów. Jednakże zauważyć należy, iż w gospodarce wolnorynkowej o cenie decyduje przede wszystkim popyt i podaż na dane produkty. Konsument może zatem być skłonny do kupienia towaru po określonej cenie, bez względu na to, czy na jej wysokość ma wpływ podatek akcyzowy, czy też zysk osiągany przez sprzedawcę (producenta). Konieczność zapłaty podatku niewątpliwie zaś zmniejszy aktywa podatnika.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zaskarżoną decyzję należało uchylić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy winien przede wszystkim ustalić, czy podatek akcyzowy od importu mieszanin substancji zapachowych został pobrany należnie, ustalając w tym celu właściwe grupowanie SWW dla tego wyrobu, a następnie ocenić zasadność wniosku podatnika, biorąc pod uwagę te przesłanki stwierdzenia nadpłaty, które wynikają z przepisów Ordynacji podatkowej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego działającego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

P.H.