Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 302/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie referendarza  (art. 260 § 1 ustawy  P.p.s.a.)
Powołane przepisy: article: art. 260 oraz art. 250 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 września 2018 r. przyznającego wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. M. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: zmienić zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 września 2018r. w ten sposób, że przyznać adwokatowi R. S. kwotę 2952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 maja 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał A. M. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia adwokata. Stosownie do powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w B. wyznaczyła adwokata R. S.

Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. adwokat występujący z substytucji adwokata R. S. wniósł o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przez sądem I instancji oświadczając, iż nie zostały one pokryte ani w całości, ani w części.

Postanowieniem z dnia 12 września 2018 r. referendarz sądowy przyznać adwokatowi R. S. kwotę 295,20 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.

W dniu 17 września 2018 r. pełnomocnik wniósł sprzeciw od ww. postanowienia wskazując, że przedmiotem postępowania prowadzonego przed WSA pod sygn. akt II SA/Bk 302/18 była decyzja, na mocy której nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 40 000 zł, stąd też przy ustalaniu kosztów pomocy prawnej adwokata ustanowionego z urzędu zastosowanie powinna znaleźć reguła z § 21 ust.1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna opłatę oblicza się na podstawie § 8 w/w rozporządzenia. W związku z tym, iż wartość przedmiotu sprawy wynosi 40 000 zł, koszty adwokata świadczącego pomoc prawną w niniejszej sprawie powinny wynosić 2 400 zł, a opłatę należało dodatkowo podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), co w konsekwencji powinno dawać kwotę 2 952 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 249a ww. ustawy jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

W ocenie Sądu słuszny jest podniesiony w sprzeciwie zarzut dotyczący nieprawidłowej wysokości przyznanego pełnomocnikowi – wynagrodzenia.

W rozpoznawanej sprawie podstawę dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika stanowi art. 250 p.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). Ustalając wysokość należnego adwokatowi wynagrodzenia należy wskazać, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie tj. wysokość nałożonej kary pieniężnej wyniosła 40 000 zł. Wobec czego należną opłatę należy obliczyć na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 8 rozporządzenia. Zgodnie zaś z § 8 pkt 5 tego rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10 000 zł do 50 000 zł - opłata pełnomocnika wynosi 2400 zł. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności (23 %) na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia, co w konsekwencji daje kwotę 2952 zł.

Biorąc powyższe pod uwagę sprzeciw wniesiony przez adwokata R. S. zasługiwał na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie należało zmienić, przyznając adwokatowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości opisanej w sentencji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 oraz art. 250 § 1 i § 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., orzekł jak w sentencji postanowienia.