Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1606/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2009 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

II SA/Wa 1606/08

UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania G. S. na stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. zwolnił G. S. (poprzednie nazwisko B.) z zajmowanego stanowiska służbowego [...] z dniem [...] grudnia 2007 r., i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował go na stanowisko [...], w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. W uzasadnieniu organ powołał się na wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., zmieniające rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149).

Po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza od powyższego rozkazu, zarzucającego organowi zastosowanie wadliwych podstaw prawnych, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz i przekazał sprawę Komendantowi Głównemu Policji celem ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., zmieniające rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., oznacza to, że również z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawierał już stanowisk z dodatkowym określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych" z wyjątkiem dyrektora tego biura. Zdaniem organu do dnia 13 lutego 2008 r. stanowiska te istniały i dlatego zwolnienie G. S. z zajmowanego stanowiska z dniem [...] grudnia 2007 r. było nieprawidłowe.

W następstwie tej decyzji Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), ustalił policjantowi z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej.

Jednocześnie w tym samym rozkazie personalnym Komendant Główny Policji z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił G. S. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował go na stanowisko [...].

G. S. złożył odwołanie od powyższego rozkazu, ponownie zarzucając organowi zastosowanie wadliwych podstaw prawnych, na podstawie których wydano krzywdzącą decyzję administracyjną.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych. Związane to było ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Powołując się zaś na rozkaz organizacyjny Komendanta Głównego Policji nr 15/08 z dnia 22 lutego 2008 r. w sprawie zmian etatowych w Komendzie Głównej Policji, organ stwierdził, że stanowisko [...], zaszeregowane uprzednio do 12 grupy, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe [...], zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Powołując się na przepis § 5 pkt 2 znowelizowanego rozporządzenia, organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Dodał też, że powyższe rozporządzenie dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów. Modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do 30 % kwoty bazowej. Stanowiąca zaś załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji tabela równorzędnych grup zaszeregowania, ma zastosowanie tylko do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 38 i art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, ponieważ jego stanowisko służbowe zostało obniżone bez zachowania wymaganych prawem procedur administracyjnych oraz naruszenie art. 107 § 3, art. 108 § 1 i 2 kpa. Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji I instancji, ponieważ została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Stwierdził, iż obecnie zajmowane stanowisko służbowe jest niższe w stosunku do poprzednio zajmowanego, zarówno pod względem zaszeregowania, jak i stopnia etatowego. Wskazał, iż ustawa o Policji uprawnia organ do mianowania na wyższe bądź równorzędne stanowisko oraz przeniesienia na stanowisko niższe. Użyte zaś przez organ sformułowanie o przemianowaniu nie ma więc umocowania prawnego i nie może odnosić skutków prawnych. Ponadto skarżący zanegował twierdzenie organu o przeniesieniu na nowe stanowisko służbowe. Wskazał, iż jego zdaniem nowe stanowisko należy interpretować w powiązaniu ze stanowiskiem uprzednim, w przeciwnym bowiem razie, doszło by do sytuacji, w której można w oderwaniu od regulacji prawnych przenosić funkcjonariusza na każde dowolne nowe stanowisko bez względu na to czy jest ono wyższe, równorzędne, czy też niższe. Ustawa zaś wymienia przypadki, w których można przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. Skarżący stwierdził, iż nie spełnia żadnych z wymienionych przez ustawodawcę przesłanek do przeniesienia go na takie niższe stanowisko. Ponadto stwierdził, iż obniżenie stanowiska służbowego wywarło również skutek w obniżeniu wynagrodzenia oraz możliwości awansu do stopnia młodszego inspektora.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z powołanym art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Z treści tego przepisu wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy o Policji, w których to przepisach wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

A zatem przechodząc na grunt sprawy niniejszej, najistotniejszą kwestią jest udzielenie odpowiedzi, na jakie stanowisko przeniesiony został skarżący. Czy było to stanowisko równorzędne, czy też niższe.

Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy przyjąć, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa statuujący interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01, LEX nr 142354).

Kontrola legalności decyzji o zwolnieniu ze stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe sprowadza się do wyjaśnienia, czy w świetle przepisów regulujących służbę w Policji obecne i dotychczasowe stanowiska są równorzędne, a zatem, czy nie doszło do obejścia przepisów prawa dotyczących mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe.

Zaznaczyć przy tym należy, że uzasadnienie decyzji o przeniesieniu policjanta powinno we właściwy sposób wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymagań tych nie spełnia.

Przechodząc bowiem na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował go na stanowisko [...]. Na podstawie zaś § 1, § 9 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), ustalił policjantowi z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej [...] złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem służbowym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej.

Stwierdzić należy, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia, w kwestii zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania go na [...], a odnosi się jedynie do problemu wynikającego z uchylenia wcześniejszego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji przez Ministra Spraw Wewnętrznych.

Również decyzja, która stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, takiego uzasadnienia nie posiada. Uzasadnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprowadza się w istocie do powołania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 8 lutego 2008 r., którym znowelizowano rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Organ podał bowiem, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów, oraz że modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do 30% kwoty bazowej. Powołując się zaś na § 5 pkt 2 tego znowelizowanego rozporządzenia, organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji to organ uznał, że ma on tylko zastosowanie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym.

Zaznaczyć należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje możliwości, jakie posiada Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, przyznanych mu upoważnieniem ustawowym, zawartym w art. 101 ust. 2 ustawy o Policji do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

W rozpoznawanej jednak sprawie skarżący został zwolniony ze stanowiska i mianowany na stanowisko wprawdzie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy, jednakże podstawę jego zwolnienia i mianowania stanowiły przepisy powołanego rozporządzenia. W istocie organ, w ocenie Sądu, przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe od zajmowanego do tej pory, ale, powołując się na przepisy rozporządzenia, uniknął tym samym rygorów jakie związane są z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Oczywistym jest, iż przy zmianie tabeli zaszeregowania stanowisk mogą wystąpić zmiany w zakresie poszczególnych stanowisk, grup uposażenia itp., jak to miało miejsce w omawianym rozporządzeniu. Faktem jest również, że ustawa o Policji nie normuje kwestii z tym związanych, w tym nie zawiera przepisów, które chronią policjantów przed takimi sytuacjami. Nie oznacza to jednak, że organ może, powołując się w istocie na unormowania rozporządzenia, zwalniać policjanta z zajmowanego stanowiska i mianować na inne stanowisko służbowe. Rozporządzenie na pewno takiej możliwości organowi nie daje, normując jedynie kwestie związane z nazwą stanowiska, grupą zaszeregowania itd. W pozostałym zakresie muszą znaleźć zastosowanie przepisy ustawy, które przewidują przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, czy też na stanowisko równorzędne. A skoro organ nie powołał w podstawie prawnej art. 38, przewidującego obligatoryjne i fakultatywne możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, to wobec tego a contrario skarżący przeniesiony został na stanowisko równorzędne. W takiej sytuacji organ miał obowiązek wykazać, że stanowisko to było w istocie równorzędne, a nie uczynił tego, wskazując w decyzji, że przeniesiony on został na stanowisko nowe, a takiej możliwości ustawa nie przewiduje. Zupełnie bowiem czym innym jest utworzenie nowego stanowiska przepisami rozporządzenia, a zupełnie czym innym zwolnienie policjanta ze stanowiska i mianowanie go na inne stanowisko. Na takie działanie organu nie zezwala ustawa o Policji, a skoro tak, to organ miał obowiązek stosować się do unormowań zawartych w ustawie o Policji.

Podkreślić, bowiem należy, że z zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób dlaczego organ uznał za równorzędne poprzednie i aktualnie zajmowane przez skarżącego stanowiska. Jak wynika bowiem z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, będącej załącznikiem nr 2 do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w brzmieniu z 2006 r. skarżący zajmował poprzednio stanowisko – [...], zaszeregowane do 12 grupy, ze stopniem etatowym [...]. Obecnie skarżący został przeniesiony na stanowisko [...], z 9 grupą zaszeregowania i stopniem etatowym [...]. Już choćby z tego powodu stanowiska te nie wydają się być równorzędne.

Zdaniem Sądu, ustawa o Policji nie zawiera ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, co nie zmienia faktu, że o równorzędności stanowisk nie stanowi tylko nazwa tego stanowiska, czy też grupa zaszeregowania. Niewątpliwie na stanowisko służbowe składa się również stopień etatowy. Skarżącemu wraz ze zwolnieniem go ze stanowiska służbowego obniżono również stopień etatowy. Zgodnie zaś z art. 52 ustawy o Policji mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej, niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu. Skoro zatem skarżący posiadał poprzednio przypisany do stanowiska służbowego stopień etatowy [...], a obecnie [...], również z tej przyczyny stanowiska te nie są równorzędne.

Podkreślić należy, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny równorzędności stanowisk, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wa 1200/00, LEX nr 54115). Ponadto, organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 kpa. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 703/99, LEX nr 51234).

Stwierdzić przy tym należy, że o równorzędności stanowiska przesądza nie tylko uposażenie, które jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowisk. Ale także inne elementy, które statuują np. kwestię dalszego awansu funkcjonariusza. Organ w tym zakresie nie zajął stanowiska. Tymczasem obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności w zakresie obydwu stanowisk i zarzutu skarżącego był tym większy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1).

Wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie raz jeszcze podkreśla, iż niekwestionowanym prawem Komendanta Głównego Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określanie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne, równorzędne stanowisko służbowe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Policji, oraz że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury KGP oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć.

Te wyżej wskazane przesłanki organ obowiązany jest zbadać ponownie, wydając decyzję w sprawie niniejszej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.