Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 189/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 213  w zw. z art. 203
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2024 r. spraw ze skarg K.J. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2024 r. - nr 1801-IGC.4441.3.2023 w przedmiocie długu celnego, - nr 1801-IGC.4103.2.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg K. J. (dalej: skarżąca, strona) są decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie:

1) z dnia 11 stycznia 2024 r., nr 1801-IGC.4441.3.2023, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 8 września 2023 r., nr 408000-408000-COC-2.4441.105.2023, w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci środka owadobójczego I. (zgłoszenie celne [...]) - sprawa o sygn. akt I SA/Rz 189/24,

2) z dnia 11 stycznia 2024 r., nr 1801-IGC.4103.2.2023, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 8 września 2023 r., nr 408000-408000-COC-2.4103.1.2023, w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towaru - środek owadobójczy I., w związku z jego usunięciem spod dozoru celnego - sprawa o sygn. akt I SA/Rz 190/24.

Wymienione sprawy Sąd postanowił na rozprawie dnia 25 czerwca 2024 r. połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Rz 189/24, ponieważ pozostawały one ze sobą w związku, o którym mowa w art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie: "p.p.s.a.").

W stanach faktycznych przedmiotowych spraw w dniu 26 marca 2015 r., w oddziale Celnym w P. objęto procedurą tranzytu towar w postaci środka owadobójczego I.. Termin dostarczenia towaru do urzędu przeznaczenia (Oddział Celny K. z B.) wyznaczono na 6 kwietnia 2015 r.

W dniu 27 marca 2015 r. deklarowany oddział przeznaczenia został zmieniony na inny b. oddział celny - Oddział Celny K. A.. W tym samym dniu tenże oddział celny wysłał zawiadomienie (komunikat IE 045) w systemie NCTS o zamknięciu procedury tranzytowej.

Pismem z dnia 15 lipca 2015 r. organy b. administracji celnej poinformowały krajowe organy skarbowe, że operacje, w tym między innymi te dotyczące dokonanego zgłoszenia celnego [...], o którym mowa w niniejszych sprawach, zostały zakończone nieprawidłowo w urzędzie celnym przeznaczenia.

Następnie pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. ww. administracja celna poinformowała, że podjęła dalsze czynności sprawdzające odnośnie procedur tranzytowych. Kontrole przeprowadzone w urzędach przeznaczenia wykazały, że towary nie zostały przedstawione b. władzom celnym w operacjach tranzytowych, nie odnaleziono także żadnych informacji odnośnie przekraczania przez wskazane pojazdy b.j granicy. W celu ustalenia potencjalnej trasy rozesłano zapytania do S.i T., czy pojazdy podlegające sprawdzeniu przejeżdżały przez ich terytoria. Oba kraje poinformowały, że w sprawdzanym okresie od początku 2015 r. pojazdy nie wjeżdżały, ani też nie wyjeżdżały z ich terytoriów. Informacje te stały się podstawą do otwarcia przez OLAF dochodzenia - nr [...]. Kolejnym pismem b. władze poinformowały, że doszło do zewnętrznej ingerencji w systemy administracji celnej. Elektroniczne komunikaty o zmianę zadeklarowanego urzędu przeznaczenia (IE002), przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia (IE006) oraz przeprowadzenie kontroli i zakończenie operacji (IE018) zostały wysłane do urzędu celnego wyjścia bez jakiegokolwiek zaangażowania funkcjonariuszy celnych. Dodatkowo poinformowano, że w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych B. prowadzone są postępowania przedprocesowe, a prokurator nadzorujący odmówił udzielenia jakichkolwiek informacji i udostępnienia dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy.

Żadna ze stron postępowania nie przedstawiła dowodów alternatywnych na zakończenie operacji tranzytowej.

Decyzją znak 408000-COC.4441.142.2017.MF z dnia 26 stycznia 2018 r. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu stwierdził powstanie długu celnego w przywozie, w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu zewnętrznego wg zgłoszenia celnego T1 o nr [...] z dnia 26 marca 2015 r., określając kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł. Za datę powstania długu celnego organ przyjął dzień nieuprawnionego zamknięcia procedury tranzytu w systemie NCTS (tj. 27 marca 2015 r.), a za dłużników zobowiązanych do jego uiszczenia organ uznał głównego zobowiązanego – P. I. C. S.A. oraz przewoźnika – K. P. (obecnie J.) prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą K. J. C.. Określając wartość celną towaru organ I instancji zastosował metodę ostatniej szansy wykorzystując do jej ustalenia wartość towaru w fakturze towarzyszącej towarowi w procedurze tranzytu.

Konsekwencją powyższej decyzji było wydanie decyzji z dnia 26 stycznia 2018 r., nr 408000-COC.4103.982.2017.MF, w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, z tytułu importu towarów, na dzień 27 marca 2015 r., w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do towaru - środek owadobójczy I., w związku z jego usunięciem spod dozoru celnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie po rozpoznaniu odwołań od wskazanych decyzji - decyzjami z dnia 8 listopada 2018 r. nr 1801-IOC.4441.7.2018, nr 1801-IOC.4103.47.2018 utrzymał w mocy zaskarżone decyzje Naczelnika Podkarpackiego urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu.

Na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosły obie strony postępowania – P. I. C. S.A. w O. i K. P. (obecnie: K. J.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 24/19 zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2018 r. uchylił.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że w sprawie nastąpiło usunięcie spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu wg zgłoszenia celnego T1 o nr [...]. Strony postępowania nie przedstawiły zaś dowodów alternatywnych na zakończenie operacji tranzytowej. Sąd podzielił stanowisko organu, że dłużnikiem powstałego długu celnego jest niewątpliwie spółka P. I. C.S.A., jako główny zobowiązany w procedurze tranzytu oraz K. P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "K. P. C." - będąca przewoźnikiem towaru objętego procedurą tranzytu. Jak zaznaczył Sąd, odpowiedzialność tych podmiotów została bowiem w należyty, sposób wykazana i nie budzi wątpliwości. Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości w działaniu organu odwoławczego w zakresie ustalenia wartości celnej towaru objętego niezakończoną procedurą tranzytu zewnętrznego i zastosowania metody ostatniej szansy, opartej na stosowanej z odpowiednią elastycznością metodzie wartości transakcyjnej.

Jednocześnie Sąd zauważył, że określając krąg podmiotów solidarnie odpowiedzialnych z tytułu długu celnego, na podstawie art. 213 w związku z art. 203 WKC, organy zupełnie pominęły kwestię ewentualnej odpowiedzialności L. L. spółka z o. o., która była nadawcą towaru i na której zlecenie przewóz towaru był wykonywany. W sytuacji, w której organom znane są wszystkie podmioty mogące potencjalnie ponosić odpowiedzialność za powstanie długu celnego, właściwe organy powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, obejmujące je wszystkie. Jeżeli jednak, po przeprowadzeniu postępowania, doszłyby do wniosku, że odpowiedzialność jednego z nich jest wykluczona, winny w sposób jasny i jednoznaczny stwierdzić to, uzasadniając swoje stanowisko. Rozstrzygając w przedmiocie długu celnego, organy nie uczyniły zadość temu obowiązkowi.

Pomimo stwierdzenia, że skarżąca dokonywała przewozu na zlecenie L.L. spółka z o. o., a także wskazania nieprawidłowości w zakresie współpracy pomiędzy tymi podmiotami, organy pominęły kwestię solidarnej odpowiedzialności również tego podmiotu. Z tego więc względu decyzja ostateczna w sprawie celnej podlegała uchyleniu. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ II Instancji do uzupełnienia braków w tym obszarze, poprzez rozważenie kwestii odpowiedzialności nadawcy, jako odpowiedzialnego za wprowadzony na obszar UE towar, będący pod jego dozorem w magazynie czasowego składowania.

W konsekwencji wydanego wyroku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie decyzjami z dnia 9 sierpnia 2021 r. uchylił w całości wcześniejsze decyzje Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 26 stycznia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu ostatecznie stwierdził decyzjami z dnia:

- 8 września 2023 r., nr 408000-408000-COC-2.4441.105.2023, powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci środka owadobójczego I.,

- 8 września 2023 r., nr 408000-408000-COC-2.4103.1.2023, powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do wskazanego wyżej towaru,

Organ I instancji uznał, że dług celny powstał w dniu 27 marca 2015 r. Za dłużników zobowiązanych do uiszczenia długu celnego, organ uznał P. l.C.S.A., przewoźnika K. J. (uprzednio K. P.) prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą K. J. C. oraz nadawcę towaru L. L. spółka z o. o. - prowadzącą magazyn czasowego składowania. Określając wartość celną towaru organ I instancji zastosował metodę ostatniej szansy, w ramach której zastosował z rozsądną elastycznością metodę wartości transakcyjnej.

Odwołania od decyzji organu I instancji wniosły wszystkie strony postepowania.

W wyniku rozpoznania odwołań Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie - decyzjami z dnia 11 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w przedmiocie długu celnego skarżąca K. J. zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 96 ust. 2 w związku z art. 203 ust. 3 WKC poprzez uznanie, że skarżąca była również zobowiązana do przedstawienia przewożonych towarów w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie, w sytuacji w której skarżąca w ogóle nie miała wiedzy i świadomości, że przewożone towary objęte są procedurą tranzytu na skutek braku informacji w tym zakresie,

- naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, pozbawiony ustaleń m. in. w zakresie rzeczywistej wartości towaru opierając swoje stanowisko wyłącznie na fakturze VAT, która jest jedynie dokumentem księgowym i nie potwierdza, że zawarte w niej dane odpowiadają zaistniałym zdarzeniom faktycznym, pomimo że wyjaśnienie tej kwestii jest niezbędne w celu dokładnego zbadania stanu faktycznego, zgodnie z wynikającą z przepisów prawa ogólną zasadą prawdy obiektywnej,

c) naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie oraz zasady podejmowania wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w przedmiocie VAT skarżąca K. J.zarzuciła:

- naruszenie przepisów art. 19a ustawy VAT, poprzez stwierdzenie powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT z tytułu importu towarów, w sytuacji w której po stronie skarżącej w ogóle nie powstał dług celny,

- błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie, polegający na nieprawidłowym uznaniu, że po stronie skarżącej powstał obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytuły importu towarów,

- naruszenie art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie oraz zasady podejmowania wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Podnosząc wskazane zarzutu wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarg podkreśliła, że nie posiadała wiedzy, że przewożony przez jej pracownika towar znajduje się pod dozorem celnym. Skarżąca konsekwentnie od samego początku powoływała się na ten fakt, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie dostarczyło żadnych dowodów na to, że było inaczej. Nie sposób uznać za prawidłowe ustalenia organu II instancji jakoby skarżąca powinna była wiedzieć, że przewożony towar objęty jest procedurą tranzytu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono jedynie hipotetyczny stan faktyczny dotyczący realizacji przewozu towaru. Spółka L. L. zlecająca przedmiotowy przewóz, nie poinformowała kierowcy ani osoby ustalającej wykonanie usługi transportowej, że towar ma zostać objęty procedurą tranzytu, jak również, że należy go dostarczyć do urzędu przeznaczenia, co pomimo ponownego rozpoznania sprawy nie zostało uwzględnione przez organ. Wskazała, że usunięcie towarów spod dozoru celnego (niezamknięcie tranzytów) nie zostało spowodowane przez nią. W ogóle nie brała udziału w tych czynnościach, związku z czym brak jest podstaw do obciążania jej odpowiedzialnością z tytułu powstania obowiązku podatkowego.

Powołała się także na to, że przed Sądem Rejonowym w P. II Wydział Karny, w sprawie o sygn. akt [...] toczyło się postępowanie, w którym skarżąca stała pod zarzutem wykorzystując uzależnienie od siebie nieustalonej osoby (kierowca) wykonującej międzynarodowy przewóz drogowy towarów, uchyliła się od opodatkowania dokonując usunięcia spod dozoru celnego towaru w postaci środka owadobójczego I.. W dniu 20 grudnia 2021 r. zapadł wobec niej wyrok umarzający postępowanie z uwagi na przedawnienie karalności czynu, co organ II instancji bezzasadnie uznał za nieistotne. Wobec kierowcy dokonującego przewozu zapadł wyrok uniewinniający, co jest istotne z uwagi na ustalony przez ten Sąd stan faktyczny. Organ nie dokonał ustaleń w tym zakresie, a jednocześnie ustalenia sądu karnego uznał za nieistotne. Prowadzi to do wniosku, że organ mając wiedzę o ustalonym stanie faktyczny w sprawie karnej nie podziela go i przyjmuje własny stan faktyczny, który ma zastosowanie w sprawie administracyjnej. Można by więc przyjąć jednoczesne istnienie dwóch stanów faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.

Poddając decyzje kontroli w wyżej wyznaczonych granicach Sąd stwierdził, że wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że sprawy dotyczące długu celnego i podatku VAT były już przedmiotem orzekania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 24/19 wydane na wcześniejszym etapie postepowania decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2018 r. zostały uchylone.

W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 170, LEX 2011).

W rozpoznawanych obecnie sprawach zarzuty skarg odnoszą się przede wszystkim do kwestii, które zostały już prawomocnie przesądzone w wymienionym wyroku, nie mogą one zatem odnieść zamierzonego przez autora skarg skutku. Dotyczy to próby dalszego kwestionowania odpowiedzialności skarżącej za dług celny oraz podatek VAT i przejętej przez organ metody ustalenia wartości celnej towaru.

W tej kwestii WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 28 marca 2019 r., jasno wskazał, że zasadne jest stanowisko organów odnośnie powstania długu celnego, w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oraz obciążenie odpowiedzialnością za niego solidarnie spółki P. I. C. oraz skarżącej K.P. (obecnie: K.J.). Odpowiedzialność tych podmiotów została bowiem w należyty sposób wykazana i nie budzi wątpliwości. Sąd podzielił także stanowisko organów co do przyjętej metody ustalenia wartości celnej towaru.

Podczas prowadzonego w wykonaniu wyroku Sądu postępowania, w sprawie nie zaistniały nowe okoliczności, które powodowałyby wyłącznie odpowiedzialności przewoźnika za powstały dług celny, w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego. W toku całego postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu przewozowego, z treści którego wynikałoby, że świadczony przez nią przewóz obejmował wyłącznie przewóz towaru z magazynu czasowego składowania prowadzonego przez L.L. spółka z o. o. (...) do Oddziału Celnego Towarowego w P. (...) i powrót do magazynu przy ul. [...], podczas gdy, zgodnie z praktyką stosowaną w branży transportowej, każdy przedmiot przewożony w celach zarobkowych wymaga sporządzenia listu przewozowego (dokument potwierdzający umowę przewozu zarobkowego towarów z jednego punktu do drugiego) z uwzględnieniem wszelkich niezbędnych informacji o ładunku. Standardem jest wystawienie listu przewozowego w 3 egzemplarzach, który musi być podpisany przez nadawcę i przewoźnika. List przewozowy jest wystawiany w momencie, gdy przewoźnik odbiera swój ładunek. Dokument ten stanowi m.in. gwarancję bezpieczeństwa dla przewoźnika w sytuacji powstania jakichkolwiek nieprawidłowości ze strony innych uczestników realizowanego przewozu. Stwierdzenia skarżącej (profesjonalnego przewoźnika), że nie wiedziała o tym, że bierze udział w procedurze tranzytu, w sytuacji gdy towar przewożony jej środkiem transportu uczestniczył w formalnościach celnych i na pojazd nałożone zostały dwa zamknięcia urzędowe, nie może stanowić podstawy do uwolnienia jej z odpowiedzialności za usunięcie towaru spod dozoru celnego w tranzycie.

Z kolei fakt, że wobec skarżącej umorzone zostało postępowanie prowadzone przed Sądem Rejonowym w P. Wydział Karny w sprawie o sygn. akt [...], nie zmienia oceny, że przewoźnik ponosi solidarną odpowiedzialność za powstały dług celny, w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego w tranzycie uruchomionym w dniu 26 marca 2015 r. poprzez zgłoszenie celne o nr [...] Podkreślić należy, że odpowiedzialność skarżącej za powstały dług celny nie wiąże się bezpośrednio z usunięciem towaru spod dozoru celnego, tylko z faktem niedopełnienia obowiązków wynikających z procedury tranzytu realizowanej wg wskazanego zgłoszenia celnego gdzie występowała w roli przewoźnika towaru.

Niewątpliwie dłużnikiem powstałego długu celnego jest również L. L.spółka z o. o. (nadawca towaru do procedury tranzytu), która brała udział w usunięciu towaru spod dozoru celnego i jednocześnie wiedziała, że towar zostaje usunięty spod tegoż dozoru.

Słusznie organ odwoławczy podkreśla w odpowiedzi na skargę, że w sytuacji usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu, odpowiedzialność głównego zobowiązanego jak i przewoźnika jest odpowiedzialnością za sam skutek niewykonania obowiązku przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, ma charakter ściśle zobiektywizowany, oparty na zasadzie ryzyka i nie wymaga ustalenia winy po stronie tych podmiotów. Organ celny nie może orzekać w tym przedmiocie, ponieważ według trójpodziału władz jest to materia zastrzeżona tylko i wyłącznie dla władzy sądowniczej. Zagadnienie winy jest istotne zatem wyłącznie z punktu odpowiedzialności karnej, natomiast pozostaje bez związku z postępowaniem celnym. Obiektywizacja odpowiedzialności głównego zobowiązanego, jak i przewoźnika, skutkuje przyjęciem przez nich ryzyka dopełnienia obowiązków związanych z prawidłowym zamknięciem procedury. Jeżeli osoby te nie dostarczyły towaru do urzędu celnego przeznaczenia, skutkiem czego procedura tranzytu nie może być prawidłowo zakończona, to ponoszą odpowiedzialność za powstały dług celny.

Wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie długu celnego, determinowało wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT. W tym wypadku powstanie obowiązku podatkowego było skutkiem powstania długu celnego, a podstawę opodatkowania stanowiła wartość celna towarów. Tu również stanowisko organów uznać należy za prawidłowe i zasadne, a kwota wyliczonego zobowiązania nie budzi wątpliwości.

Podsumowując, zarzuty postawione w skargach, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak również prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie. Jak powyżej wskazano, organy ustaliły wszystkie niezbędne okoliczności stanowiące podstawę do przypisania skarżącej, odpowiedzialności za dług celny oraz określenia zobowiązania w podatku VAT z tytułu importu towarów.

Z tych względów uznając, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa materialnego, ani przepisów postępowania, Sąd orzekł jak w sentencji i skargi oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.