Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 102/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędzia del. NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant sekr.sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2006r. sprawy ze skargi K. G. przy udziale -- na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami – cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...]r., nr [...] ([...]) powołując się na art. 39 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) postanowił cofnąć zezwolenie:

- nr [...] z dnia [...] r. na sprzedaż napoi alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa,

- nr [...] z dnia [...] r. na sprzedaż napoi alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu

w lokalu [...] "A" usytuowanym w W. przy ul. [...], prowadzonym przez K. G. zam. W B. przy ul. [...].

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż do Urzędu Miasta w W. wpłynęły liczne pisma mieszkańców skarżących się na działalność ww. baru. Nadto z informacji przekazanej przez Komisariat Policji w W. wynika, że w okresie od [...] 2003 r. do [...] 2003 r., doszło do licznych zakłóceń porządku publicznego w związku z działalnością baru. Do najważniejszych z nich należą:

- [...] r., godz. [...] patrol [...] w W. stwierdził, że przed barem "A" mężczyzna załatwiał potrzebę fizjologiczną,

- [...] r., godz. [...] zgłoszono zakłócanie ciszy nocnej – źródło hałasu w barze "A" - pouczono właściciela baru, który uciszył muzykę,

- [...] r., godz. [...] klientka baru zgłosiła, że nieznana kobieta uderzyła ją w twarz,

- [...] r., godz. [...] mieszkaniec posesji sąsiadującej z barem zgłosił, że nieznani sprawcy zniszczyli mu siatkę ogrodzeniową,

- [...] r., godz. [...] nieznana osoba zgłosiła, że z barze gra głośno muzyka – właściciel zobowiązał się do przyciszenia muzyki,

- [...] r., godz. [...] nieznana osoba zgłosiła, że w barze gra głośno muzyka – właściciela pouczono.

Zakłócanie porządku publicznego potwierdzili także świadkowie, którzy zeznali, że klienci baru: niszczą ogrodzenia posesji znajdujących się najbliżej baru oraz przystanek autobusowy, spożywają alkohol w późnych godzinach nocnych na schodach domu, który znajduje się po przeciwnej stronie, zakłócają ciszę nocną i zanieczyszczają pobliską działkę rzucając puste puszki po piwie.

Jednak za cofnięciem zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przemawia przede wszystkim wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., z którego wynika, że obwinionego K. G. uznaje się za winnego tego, iż w okresie od [...] 1998 r. do [...] 2003 r., działając czynem ciągłym, będąc właścicielem [...] "A" w W. przy ul. [...], poprzez głośne odtwarzanie muzyki zakłócił spokój i ciszę nocną mieszkańcom pobliskiej posesji.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. G. podniósł, że jest ona dla niego krzywdząca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W..

Organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia ocenę, iż miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy baru "A" doszło do kilku przypadków zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w tym barze. Potwierdza to szczegółowy wykaz interwencji przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej w B. związanych z działalnością baru "A" (pismo z dnia [...] 2003 r.), zeznania świadków oraz pisemne skargi sąsiadów lokalu. Nadto K. G. wyrokiem Sądu Rejonowego w B. został ukarany zosta grzywną za zakłócanie spokoju oraz ciszy nocnej mieszkańcom pobliskiej posesji. Jednocześnie prowadzący bar nie powiadomił o zakłócaniu porządku publicznego organów powołanych do jego ochrony.

Powyższa decyzja zaskarżana została przez K. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który powołując się na:

- naruszenie prawa materialnego (art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości...)

- naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego)

wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją pierwszoinstancyjną oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł w szczególności, że organy obu instancji nie wskazały jednoznacznie jakie, wymienione w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...), zakłócenia porządku publicznego wzięły pod uwagę podejmując rozstrzygnięcie. Z decyzji nie wynika przede wszystkim, że do zakłóceń tych doszło w związku z prowadzoną sprzedażą alkoholu. Głośna muzyka (pomijając zasadność takich ustaleń) może zakłócać ciszę nocną również w sytuacji, gdy pochodzi ona np. z lokalu, w którym w ogóle nie jest prowadzona sprzedaż i konsumpcja napojów alkoholowych. Nie mogła ona mieć zatem związku ze sprzedażą alkoholu, zwłaszcza w sytuacji, kiedy sprzęt nagłaśniający obsługuje prowadzący lokal, a nie konsumenci. Ewentualne uchybienia skarżącego w tym zakresie mogły być rozważane co najwyżej pod kątem cofnięcia mu pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Z tego też względu nie może mieć istotnego znaczenia akcentowana przez organy orzekające okoliczność skazania skarżącego przez Sąd Rejonowy w B.. Do skazania doszło bowiem w następstwie używania sprzętu nagłaśniającego, a nie w następstwie prowadzonej sprzedaży napojów alkoholowych.

Następnie skarżący odnosząc się do zdarzeń opisanych w decyzji pierwszoinstancyjnej, których Kolegium nie zakwestionowało zarzucił, iż nie zostało wykazane, że osoby wskazane w wykazie zdarzeń sporządzonym przez Komisariat Policji w W., spożywały alkohol w lokalu prowadzonym przez skarżącego.

Zeznania świadków nie mogą być uznane za wiarygodne, bo pozostają oni w konflikcie ze skarżącym. Dowód z zeznań świadków został przy tym przeprowadzony z naruszeniem art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie wzięto bowiem pod uwagę odmiennych twierdzeń skarżącego. Z tych samych względów nie jest wystarczające powołanie się przez Kolegium na "pisemne skargi sąsiadów", które nie zostały zweryfikowane w trybie przepisów Rozdziału 4 Działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie wykazano ponadto, czy wszystkie zdarzenia opisane przez świadków stanowią "zakłócenie porządku publicznego" w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu (...). Uzasadnione jest zatem stwierdzenie, że organy obu instancji dokonały ustaleń z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego).

W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że co najmniej kilka zdarzeń opisanych w niej miało miejsce "w okresie od [...] 2003 r. do [...] 2003 r.", tj. w przeciągu nie 6 miesięcy, jak stanowi mający w sprawie zastosowanie przepis, a prawie 8 miesięcy.

Nie ulega wątpliwości, iż w świetle art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu (...) może chodzić jedynie o zawinione zachowanie się skarżącego. Należało zatem wykazać, iż skarżący wiedział o danym i konkretnym przypadku zakłócenia porządku publicznego, a pomimo tego stosownego powiadomienia nie złożył. O tej koniecznej przesłance organ pierwszej instancji nie wspomniał, zaś Kolegium przesłance tej poświęciło jedno zdanie uzasadnienia bez dokonania jakichkolwiek w tym względzie rozważań i ustaleń. Z punktu widzenia zastosowanej podstawy materialnoprawnej decyzji powyższe stanowi obrazę art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na koniec skarżący stwierdził, że stara się prowadzić bar w sposób właściwy i dąży do przestrzegania porządku publicznego. W okresie opisanym w decyzjach organów obu instancji nie miał żadnych informacji, z których wynikałby dla niego obowiązek powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie akcentując, że podstawowe znaczenie dla sprawy ma wyrok Sądu Rejonowego w B. uznający K. G. winnego tego, że w okresie od [...] 1998 r. do [...] 2003 r., działając czynem ciągłym , będąc właścicielem "A" , poprzez głośne odtwarzanie muzyki zakłócił spokój oraz ciszę nocną mieszkańcom pobliskiej posesji. Przywołany wyrok Sądu jednoznacznie wskazuje, że zakłócanie porządku publicznego miało charakter powtarzający się . Prowadzący punkt natomiast nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego o zaistniałych zakłóceniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych – dopisek Sądu), organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego".

Przyznać przyjdzie rację skarżącemu, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, że zaistniały przesłanki określone w przytoczonym przepisie, dające podstawę do cofnięcia udzielonych mu zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w prowadzonym przez niego barze.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż eksponowany w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r. nie mógł stanowić podstawy do cofnięcia zezwoleń. W wyroku tym Sąd uznał obwinionego K. G. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 § 1 kodeksu wykroczeń z powodu zakłócenia spokoju i ciszy nocnej mieszkańcom pobliskiej posesji, a nie z powodu zakłócenia porządku publicznego. Inaczej rzecz ujmując należałoby stwierdzić, że zakłócanie spokoju i ciszy nocnej mieszkańcom pobliskiej posesji, to nie to samo, co zakłócanie porządku publicznego. Do takiego wniosku prowadzi brzmienie przepisu art. 51 § 1 kodeksu wykroczeń, który stanowi, że "kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny".

Do rozważenie pozostaje zatem, czy powołany w zaskarżonej decyzji wykaz interwencji przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Policji (pismo z dnia [...] 2003 r.), w okresie od [...] 2003 r. do [...] 2003 r., mógł stanowić podstawę do cofnięcia zezwoleń.

Z treści przytoczonego na wstępie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...) wynika m.in., że zakłócanie porządku publicznego musi pozostawać w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, a ponadto prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Natomiast organ odwoławczy stwierdzając, że interwencje związane były z zakłócaniem porządku publicznego nie wskazał, które konkretnie miał na myśli. Nie podjął nawet próby wykazania, że pozostają one w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w barze prowadzonym przez skarżącego. Na domiar tego nie wykazał, że skarżący wiedział o zakłócaniu porządku publicznego, lecz nie powiadomił o tym organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

Jeżeli chodzi o obowiązek powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego, to zdaniem składu orzekającego, roztrząsany przepis nie nakłada takiego obowiązku na prowadzącego sprzedaż napojów alkoholowych, gdy zakłócanie porządku publicznego jest wynikiem jego osobistego działania. Innymi słowy przepis ten nie zobowiązuje prowadzącego punkt sprzedaży do "donoszenia na samego siebie". Skoro skarżący zakłócił ciszę nocną osobiście, przez głośne odtwarzanie muzyki, abstrahując od tego, czy działanie takie może być uznane za zakłócenie porządku publicznego, to nie można mu zarzucać, że nie powiadomił o tym stosownych organów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołało się także na zeznania świadków wskazujące, że w związku działalnością skarżącego dochodziło do zakłócenie porządku publicznego. Jednak podobnie jak wyżej nie wskazało, kiedy zdarzenia te miały miejsce. Nie wykazało również, że pozostawały one w związku z prowadzoną sprzedażą napojów alkoholowych, w punkcie prowadzonym przez skarżącego oraz czy skarżący wiedział o nich i nie powiadomił stosownych organów.

Za trafną należy również uznać argumentację skargi, że w ocenianym rozstrzygnięciu wzięto pod uwagę okres od [...] 2003 r. do [...] 2003 r., a przytoczony na wstępie przepis jednoznacznie stanowi o okresie 6 miesięcznym.

Dotychczasowe rozważania w pełni potwierdzają sformułowaną już wyżej ocenę, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...). Naruszone zostały także przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.). W sumie zatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając zarazem, że nie podlega ona wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy.