Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 299/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1,  art. 14c par. 1,2,  art. 14h,  art. 120,  art. 121 par. 1,  art. 122,  art. 123 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 17 ust. 1 pkt 44
journal: Dz.U. 2022 poz 2587
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
article: art. 65 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1360
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Teza: Prezentowana przez Wnioskodawcę – w oparciu o przepis art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.) – ocena, że zgodny zamiar stron, które złożyły oświadczenia woli w ramach czynności prawnej, stanowiącej istotny element opisu podatkowoprawnego stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, był inny od tego, który wynika z treści tej czynności, nie jest częścią opisu stanu faktycznego, lecz częścią jego własnego stanowiska w zakresie zadanego we wniosku pytania.

TEZY

Prezentowana przez Wnioskodawcę – w oparciu o przepis art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.) – ocena, że zgodny zamiar stron, które złożyły oświadczenia woli w ramach czynności prawnej, stanowiącej istotny element opisu podatkowoprawnego stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, był inny od tego, który wynika z treści tej czynności, nie jest częścią opisu stanu faktycznego, lecz częścią jego własnego stanowiska w zakresie zadanego we wniosku pytania.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka,, Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Asesor WSA Łukasz Cieślak,, Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska,, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r., sprawy ze skargi: Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 lutego 2023 r. nr 0111-KDIB1.4010.808.2022.1.AND w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organem podatkowym.

1.1. Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. (dalej: Strona, Wspólnota, Wnioskodawca, Skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ interpretacyjny, organ podatkowy) z dnia 6 lutego 2023 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.808.2022.1.AND w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: CIT).

1.2. W dniu 13 grudnia 2022 r. wpłynął do Organu wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący ustalenia czy wszystkie środki pieniężne otrzymane przez Wnioskodawcę na podstawie Porozumienia będą zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 z dnia 15 lutego 2022 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm.; dalej: ustawa o CIT). Pismem z 16 grudnia 2022 r. (wpływ 23 grudnia 2022 r.) wniosek został uzupełniony. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest wspólnotą mieszkaniową właścicieli lokali zarówno mieszkalnych, jak i niemieszkalnych (tj. lokali użytkowych oraz garażu) usytuowanych w budynku wzniesionym na nieruchomości położonej pod adresem wskazanym w punkcie 1.1. uzasadnienia (dalej: Nieruchomość wspólnotowa). Wspólnota mieszkaniowa działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021r., poz. 1048 ze zm.; dalej: u.w.l.). Nieruchomość wspólnotowa powstała w wyniku realizacji inwestycji deweloperskiej przez B. sp. z o.o. w likwidacji (dalej: Spółka B).

Wnioskodawca w dniu 19 stycznia 2021 r. zawarł porozumienie z A. Spółką z o.o. Sp.k. (dalej: Spółka A), które zostało następnie zmodyfikowane aneksem z dnia 31 sierpnia 2021 r. (dalej: Porozumienie). Spółka A i Spółka B są podmiotami powiązanymi i działają w ramach tej samej grupy podmiotów (A.(1)). Celem Porozumienia było uregulowanie spornych kwestii pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką A i Spółką B przy jednoczesnym zachowaniu dobrosąsiedzkiej współpracy. Dotyczyło ono zasadniczo dwóch kwestii opisanych poniżej, czyli odwołania oraz ugód.

Spółka A zamierza zrealizować inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalno-usługowego w sąsiedztwie Nieruchomości wspólnotowej. Członkowie zarządu wspólnoty mieszkaniowej (Wnioskodawcy) oraz dodatkowo jeden z właścicieli lokali (działając samodzielnie) złożyli niezależnie od siebie dwa odwołania od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie tej inwestycji. Wniesienie odwołań wynikało z faktu, że realizacja inwestycji mogła mieć negatywny wpływ na Nieruchomość wspólnotową, w szczególności wiązać się z pogłębieniem istniejących wad budynku, za które odpowiada Spółka B, polegających na pęknięciu ściany szczelinowej stanowiącej fundament budynku. Na podstawie porozumienia Wnioskodawca oraz jeden z właścicieli lokali zobowiązali się do cofnięcia wskazanych odwołań oraz do niewnoszenia odwołań lub innych środków zaskarżenia od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji planowanej przez Spółkę A, a także do powstrzymania się od innych działań, które mogłyby spowodować opóźnienie lub utrudnienia w realizacji inwestycji planowanej przez Spółkę A. Ponadto, na podstawie porozumienia, Wnioskodawca zobowiązał się do zawarcia ugód ze Spółką B, o których mowa w dalszej części stanu faktycznego. W zamian Spółka A zobowiązała się do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty 964.779,00 zł w związku z cofnięciem odwołań.

Wnioskodawca jest stroną sporów sądowych ze Spółką B, która zrealizowała inwestycję deweloperską na Nieruchomości wspólnotowej. Spory dotyczą wad i usterek w robotach budowlanych związanych z tą inwestycją. Na podstawie porozumienia, Spółka A zobowiązała się do zapewnienia zawarcia i wykonania ugód między Wnioskodawcą a Spółką B, związanych z toczonymi sporami sądowymi. W porozumieniu szczegółowo opisano zasady, na których mają być zawarte te ugody. Ugody dotyczą uznania przez Spółkę B roszczeń związanych z wadami i usterkami nieruchomości oraz zobowiązania do zapłaty odszkodowania. Spółka B znajduje się w likwidacji i realizacja przez nią roszczeń nie była możliwa, dlatego też porozumienie przewiduje, że ugody będą zawierane pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką B, ale zobowiązanie wynikające z tych ugód spełni Spółka A. W związku z opisanymi już działaniami Wnioskodawcy w zakresie cofnięcia odwołania, Spółka A zobowiązała się do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy dodatkowo kwoty 235.221,00 zł z tytułu odszkodowań wynikających z ugód zawartych ze Spółką B.

Kwota odszkodowań wynikających z ugód zawartych ze Spółką B nie pokrywa całości roszczeń Wnioskodawcy wynikających z wad i usterek Nieruchomości wspólnotowej. Jednak ich wartość nie mogła zostać zmieniona z uwagi na względy formalnoprocesowe i brak określenia rozmiarów wad na dzień wszczynania przedmiotowego postępowania sądowego. Jednocześnie Wnioskodawca nie miał możliwości skutecznego wszczęcia nowego postępowania sądowego wobec Spółki B wobec rozpoczęcia jej likwidacji i braku majątku. Biorąc jednak pod uwagę wiedzę Wnioskodawcy, że Spółka A i Spółka B są powiązane, a dodatkowo nowa inwestycja Spółki A mogła powiększyć wady spowodowane na szkodę Wnioskodawcy, Wnioskodawca wniósł przedmiotowe odwołania (samodzielnie i za pośrednictwem swoich członków) a następnie zawarł omawiane porozumienie – w intencji uzyskania świadczenia wyrównującego choćby w części szkodę spowodowaną przez Spółkę B. Spółka A natomiast miała w tym interes, polegający na możliwości kontynuacji jej nowej inwestycji, której dotyczyły odwołania. Wobec tego jednak, że spółka A i Spółka B to formalnie odrębne podmioty, na prośbę Spółki A, świadczenie wypłacane przez Spółkę A, w zakresie przekraczającym wartość ugód zawartych ze Spółką B, określono w porozumieniu jako wypłacane Wnioskodawcy z tytułu "cofnięcia odwołań". Mając jednak na uwadze zgodny zamiar stron i cel porozumienia, kwotę z tytułu cofnięcia odwołań Wnioskodawca również traktuje jako zapłatę za wady i usterki inwestycji na Nieruchomości wspólnotowej.

Środki pieniężne otrzymane przez Wnioskodawcę na podstawie porozumienia zostaną przeznaczone na utrzymanie Nieruchomości wspólnotowej, a w szczególności na pokrycie kosztów usunięcia wad i usterek występujących w częściach wspólnych nieruchomości, za które odpowiedzialność ponosi Spółka B oraz na modernizację nieruchomości, uzasadnioną długoletnim utrzymywaniem się rzeczonych wad i wynikającymi z tego skutkami.

Wnioskodawca podkreślił, że – w świetle przepisów prawa cywilnego, które znajdują zastosowanie do interpretacji omawianego porozumienia (w szczególności art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.; dalej: k.c.), jego zapisy, w tym dotyczące podstaw do wypłaty świadczeń pieniężnych, należy interpretować, badając w pierwszej kolejności zgodny zamiar stron i cel umowy. Porozumienie w zakresie cofnięcia odwołań, ugody i wypłacanych na jego podstawie świadczeń pieniężnych należy zatem interpretować całościowo, czyli zgodnie z intencją Wnioskodawcy, Spółki A oraz Spółki B. W omawianym stanie faktycznym, zgodnie z intencją Wnioskodawcy oraz pozostałych sygnatariuszy porozumienia, stanowiących członków wspólnoty mieszkaniowej, wszystkie uzyskane na jego podstawie świadczenia pieniężne, w tym świadczenia określone w nim jako należne za "cofnięcie odwołań", miały prowadzić do uzyskania przez Wnioskodawcę odszkodowania za wady budynku, za które odpowiedzialność ponosi Spółka B.

W tak opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca zadał pytanie: czy wszystkie środki pieniężne otrzymane przez niego na podstawie porozumienia będą zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT?

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, Strona wskazała, że wszystkie środki pieniężne otrzymane przez Wnioskodawcę na podstawie porozumienia będą zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT. Przypomniała, że zgodnie z tym przepisem oraz przepisem art. 17 ust. 1b ustawy o CIT zwolnione z CIT są dochody wspólnot mieszkaniowych, które łącznie spełniają następujące warunki:

a) zostały uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi,

b) zostały przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Zdaniem Wnioskodawcy, w omawianym stanie faktycznym spełniony będzie pierwszy warunek zastosowania tego zwolnienia, ponieważ środki pieniężne otrzymane na podstawie porozumienia zostaną uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Gospodarka zasobami mieszkaniowymi "obejmuje zarządzanie i dysponowanie zgromadzonym zbiorem rzeczy, służących celom mieszkaniowym lub związanych z zamieszkiwaniem. Powołując się na interpretację DKIS z dnia 28 kwietnia 2020 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.65.2020.2.MS, Strona wskazała, że "jej istota sprowadza się do działań służących prawidłowej eksploatacji tych zasobów i utrzymaniu substancji mieszkaniowej w stanie niepogorszonym".

Wypłata kwoty 964.779,00 zł, stanowiącej formalnie zapłatę za cofnięcie odwołania, wynikała zasadniczo z wad budynku spowodowanych przez Spółkę B (powiązanej ze Spółką A), która jednak sama nie była w stanie bezpośrednio wypłacić Wnioskodawcy należnego odszkodowania. W związku z tym, zgodnie z przedstawioną interpretacją porozumienia – mając na uwadze zgodny zamiar Wnioskodawcy, Spółki A i Spółki B – kwota z tytułu cofnięcia odwołań – w ocenie Strony – również stanowi zapłatę za wady i usterki Nieruchomości wspólnotowej, a więc odszkodowanie. To z kolei niewątpliwe wiąże się z gospodarką zasobami mieszkaniowymi, ponieważ wynika z wad i usterek nieruchomości. Jego uzyskanie stanowi przejaw szeroko rozumianej dbałości o nieruchomość. Dzięki tak otrzymanym środkom pieniężnym możliwe będzie przeprowadzenie prac mających na celu utrzymanie Nieruchomości wspólnotowej w dobrym stanie. Zdaniem Strony, także kwota otrzymana w kontekście cofnięcia odwołań, powinna być uznana za uzyskaną z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Wniesienie odwołania wynikało z faktu, że realizacja inwestycji mogła mieć negatywny wpływ na Nieruchomość wspólnotową, a w szczególności wiązać się z pogłębieniem istniejących wad budynku, za które odpowiada Spółka B, polegających na pęknięciu ściany szczelinowej stanowiącej fundament znajdującego się na niej budynku. Złożenie odwołań wiązało się z szeroko rozumianą ochroną Nieruchomości wspólnotowej, skoro inwestycja na sąsiedniej działce może mieć na tę pierwszą negatywny wpływ. Otrzymana kwota wynikała zatem z podjętych przez Wnioskodawcę działań mających na celu ochronę Nieruchomości wspólnotowej i utrzymanie jej w stanie niepogorszonym.

Z kolei kwota 235.221,00 zł stanowi odszkodowanie wynikające z ugód zawartych ze Spółką B. Pomimo tego, że kwota ta została zapłacona przez Spółkę A, to stanowi ona wykonanie zobowiązania Spółki B wynikającego z ugód zawartych pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką B. Odszkodowanie to dotyczy wad i usterek Nieruchomości wspólnotowej. Uzyskanie takiego odszkodowania niewątpliwe wiąże się z gospodarką zasobami mieszkaniowymi, ponieważ wynika z wad i usterek nieruchomości. Uzyskanie odszkodowania stanowi przejaw szeroko rozumianej dbałości o nieruchomość. Dzięki środkom pieniężnym uzyskanym z odszkodowania możliwe będzie przeprowadzenie prac mających na celu utrzymanie Nieruchomości wspólnotowej w dobrym stanie. W ocenie Wnioskodawcy, skoro wskazane odszkodowanie wynika z ugód zawartych ze Spółką B, czyli deweloperem, który wybudował na Nieruchomości wspólnej budynek mieszkalno-usługowy, to prezentowane przezeń stanowisko potwierdza interpretacja DKIS z dnia 15 marca 2019 r., nr 0111-KDIB2-3.4010.1.2019.2.HK), w której wskazano, że odszkodowanie od dewelopera stanowi dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Na poparcie swojego stanowiska, Strona przytoczyła w formie cytatu fragment ww. interpretacji ("Wobec powyższego, należy stwierdzić, że źródłem otrzymanego odszkodowania z tytułu wad i usterek fizycznych budynków jest gospodarka zasobami mieszkaniowymi. W związku z powyższym przychody z tytułu otrzymanego odszkodowania stanowią przychody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, które mają wpływ na wielkość dochodu z tej gospodarki. Ten z kolei korzystać będzie ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT w części przeznaczonej i wydatkowanej na utrzymanie zasobów mieszkaniowych Wspólnoty"). Skoro zatem w opisie stanu faktycznego wskazano, że środki pieniężne otrzymane przez Wnioskodawcę na podstawie porozumienia zostaną przeznaczone na utrzymanie Nieruchomości wspólnotowej, a w szczególności na pokrycie kosztów usunięcia wad i usterek występujących w jej częściach wspólnych nieruchomości oraz na jej modernizację, to taki sposób wydatkowania środków pieniężnych należy uznać za przeznaczenie ich na utrzymanie zasobów mieszkaniowych.

1.3. Wydając interpretację w sprawie, organ podatkowy – stanowisko Wnioskodawcy, że wszystkie środki pieniężne otrzymane na podstawie Porozumienia będą zwolnione z CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT – uznał za:

- nieprawidłowe w części dotyczącej kwoty 964.779,00 zł z uwagi na to, że nie jest ona dochodem pochodzącym ze źródła jakim jest gospodarka zasobami mieszkaniowymi,

- prawidłowe w części dotyczącej kwoty 235.221 zł, w zakresie w jakim przypada ona na lokale mieszkalne, a to w związku ze spełnieniem obu kumulatywnych warunków wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT oraz nieprawidłowe w zakresie, w jakim kwota ta przypada na lokale użytkowe.

DKIS, odnosząc stan faktyczny przedstawiony we wniosku do hipotezy ww. przepisu, ocenił, że uzyskane przez Wnioskodawcę środki finansowe z tytułu porozumienia zawartego ze Spółką A w związku z realizacją przez Spółkę A inwestycji budowlanej w bezpośrednim sąsiedztwie Nieruchomości wspólnotowej nie stanowią dochodów uzyskanych z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Nie są bowiem dochodem związanym z wymienionymi wyżej lokalami, pomieszczeniami, obiektami i urządzeniami stanowiącymi zasoby mieszkaniowe ani przychodami uzyskanymi bezpośrednio z tytułu korzystania z zasobów mieszkaniowych (opłaty, czynsze, wpłaty na fundusz remontowy, itd.).

Organ interpretacyjny nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy, że intencją zawartego porozumienia przez Wspólnotę oraz Spółkę A i Spółkę B było uzyskanie przez Wnioskodawcę odszkodowania za wady Nieruchomości, za które odpowiedzialność ponosi Spółka B. Zdaniem DKIS, z przedstawionego opisu stanu faktycznego jasno wynikało, że celem przekazania na rzecz Wnioskodawcy przez Spółkę A kwoty 964.779,00 zł była możliwość kontynuowania nowej inwestycji bez opóźnień i utrudnień w jej realizacji w związku z wycofaniem odwołań od decyzji (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie tej inwestycji. Z tego względu przychód ten nie może być uznany za pochodzący z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, bowiem jego źródłem nie są zasoby mieszkaniowe, ale wpłata wynikająca z wycofania odwołań. Organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że kwotę z tego tytułu można traktować jako zapłatę za wady i usterki nieruchomości pozostającej w zarządzie Skarżącej.

W odniesieniu do środków pieniężnych w kwocie 235.221,00 zł z tytułu odszkodowania za wady i usterki, polegające na pęknięciu ściany szczelinowej, stanowiącej fundament budynku, otrzymane przez Wnioskodawcę od Spółki A, która – na podstawie Porozumienia (uwzględniającego ugody zawarte pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką B) – zobowiązała się do ich pokrycia, DKIS uznał, że stanowią one dochód uzyskany z gospodarki zasobami mieszkaniowymi w części przypadającej na lokale mieszkalne. Organ interpretacyjny zaznaczył, że skoro Wnioskodawca przeznaczy te środki na utrzymanie Nieruchomości wspólnotowej, a w szczególności na pokrycie kosztów usunięcia wad i usterek tej nieruchomości w częściach wspólnych, to wówczas będą one korzystały ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT. Jednocześnie DKIS wyjaśnił, że ww. odszkodowanie – w części przypadającej na lokale użytkowe – nie będzie pochodzić z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i w tej części nie będzie korzystać ze zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

2. Postępowanie przed Sądem I instancji.

2.1. Zaskarżając do tutejszego Sądu ww. interpretację w części dotyczącej kwoty przychodu w wysokości 964.779,00 zł, Strona zarzuciła naruszenie:

(1) przepisu art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT przez dowolną i błędną jego interpretację, w wyniku której uznano, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym środki pieniężne w części dotyczącej kwoty 964.779,00 zł, otrzymane na podstawie porozumienia ze Spółką A nie stanowią dochodu pochodzącego ze źródła, jakim jest gospodarka zasobami mieszkaniowymi;

(2) przepisu art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez niedozwoloną zmianę stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i błędne uznanie, że otrzymanie środków pieniężnych w kwocie 964.779,00 zł przez Wnioskodawcę nastąpiło w związku z wycofaniem odwołań od decyzji Prezydenta o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji, podczas gdy kwota ta została wypłacona jako odszkodowanie za wady nieruchomości wspólnej, w zastępstwie inwestora budynku;

(3) przepisu art. 121 § 1 O.p., tj. zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, poprzez dokonanie własnej interpretacji stanu faktycznego opisanego we wniosku przez organ, pomimo braku podstaw prawnych do czynienia takich ustaleń;

(4) przepisu art. 122 O.p., tj. zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie, wbrew wyraźnemu opisowi stanu faktycznego przez Wnioskodawcę;

(5) przepisu art. 123 § 1 O.p. poprzez brak umożliwienia Wnioskodawcy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji.

Uzasadniając ww. zarzuty, Skarżąca wskazała, że kwestionuje wydaną interpretację indywidualną w zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy jako nieprawidłowego, tj. w części uznającej, że środki pieniężne w części dotyczącej kwoty 964.779,00 zł, otrzymane na podstawie porozumienia ze Spółką A, nie stanowią dochodu pochodzącego ze źródła, jakim jest gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

Wnioskodawca, wbrew stanowisku wyrażonemu w interpretacji, w dalszym ciągu uważa, że w omawianym stanie faktycznym środki pieniężne w kwocie 964.779,00 zł stanowią dochód, pochodzący z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a ponadto zostaną przeznaczone na utrzymanie nieruchomości wspólnej, co oznacza, że podlegają zwolnieniu z CIT w oparciu o przepis art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT. Wydając interpretację, organ podatkowy – zdaniem Skarżącej – rażąco naruszył przepis art. 14b § 3 O.p. poprzez niedozwoloną zmianę stanu faktycznego, podanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i błędnie uznał, że otrzymanie środków pieniężnych w kwocie 964.779,00 zł przez Stronę nastąpiło w związku z wycofaniem odwołań od decyzji Prezydenta o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji, podczas gdy kwota ta została wypłacona jako odszkodowanie za wady w Nieruchomości wspólnotowej, w zastępstwie Spółki B, co wyraźnie zostało wskazane przez Skarżącą we wniosku.

W tej kwestii Strona powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, przyjmujące za niedopuszczalne uzupełnianie lub też modyfikację przez organ interpretacyjny stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r. o sygn. akt I FSK 1788/15; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r. o sygn. akt I FSK 1943/18; wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I FSK 2231/18; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2022 r. o sygn. akt I FSK 903/18; wyrok NSA z dnia 15 marca 2022 r. o sygn. akt II FSK 1767/20; wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 maja 2022 r. o sygn. akt I SA/Łd 186/22; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 marca 2022 r. o sygn. akt I SA/GI 1601/21; wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 marca 2022 r. o sygn. akt I SA/Łd 969/21; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2022 r. o sygn. akt I SA/Łd 990/21 i wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lutego 2022 r. o sygn. akt I SA/Go 442/21 – orzeczenia publikowane w CBOSA).

Skarżąca wskazała ponadto, że precyzyjnie i szczegółowo opisała stan faktyczny będący kanwą wniosku, w tym kilkakrotnie podkreśliła, odwołując się do przepisu art. 65 § 2 k.c., jaki był zgodny zamiar stron porozumienia, na podstawie którego otrzymała środki pieniężne i że bezpośrednią przyczyną przystąpienia do porozumienia przez Skarżącą była wola otrzymania środków na usunięcie wad Nieruchomości wspólnotowej i zamiar ten przyświecał Skarżącej w obu przypadkach przekazania środków od Spółki A. Zatem zawarcie porozumienia ze Spółką A nastąpiło w zastępstwie za Spółkę B, która nie dysponowała środkami na pokrycie roszczeń odszkodowawczych Wspólnoty.

W tej sytuacji, zdaniem Skarżącej, organ w wydanej interpretacji dokonał samowolnej oceny stanu faktycznego sprawy, wskazując, wbrew twierdzeniom Strony, że kwotę 964.779,00 zł otrzymała ona w związku z cofnięciem odwołań od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji. Nastąpiło to wbrew wyraźnym i niebudzącym wątpliwości oświadczeniom Wnioskodawcy w zakresie opisu stanu faktycznego zawartego porozumienia, co przesądza o rażącym naruszeniu art. 14b § 3 O.p. Dzięki otrzymanemu dochodowi, Strona mogła usunąć lub zniwelować ewentualne wady lub usterki, mogące być wynikiem zrealizowania inwestycji. Dodatkowo dochód ten miał zrekompensować Wspólnocie niedogodności, wiążące się z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych, wynikające z realizacji inwestycji przez Spółkę A. Przedmiotowy opis stanu faktycznego, podany przez Wnioskodawcę, był natomiast wiążący dla organu interpretacyjnego, który nie był uprawniony do poczynienia w tym zakresie odmiennych ustaleń faktycznych.

Zdaniem Strony, przyjmując nawet związek pomiędzy otrzymaniem kwoty 964.779,00 zł a cofnięciem odwołań, organ podatkowy błędnie jednak uznał, że okoliczność ta stoi na przeszkodzie przyjęciu, że kwota ta stanowi dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Skoro bowiem wniesione odwołania dotyczyły, w zamierzeniu Skarżącej, zachowania substancji Nieruchomości wspólnotowej jako niepogorszonej, na skutek sprzeciwienia się inwestycji, która mogła pogłębić istniejące wady, to otrzymany dochód w postaci quasi odszkodowania, jakie miała przekazać Spółka A za odstąpienie od dalszego kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi wprost dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Zdaniem Skarżącej, występowanie przez Wspólnotę w postępowaniach w sprawie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę na działkach sąsiadujących z nieruchomością wspólną, powinno być uznane za przejaw gospodarowania zasobem mieszkaniowym. To właśnie posiadanie tego zasobu daje Wspólnocie przymiot strony w tego typu postępowaniach, z uwagi na bezpośrednie oddziaływanie inwestycji na przedmiotowy zasób. Posiadanie owego zasobu jest w ogóle warunkiem występowania w tego typu postępowaniach i uznania Wspólnoty za stronę w tych postępowaniach, z racji obowiązywania przepisu art. 6 u.w.l. Jej uprawnienia w tym zakresie wynikają bowiem z faktu zarządzania Nieruchomością wspólnotową, jako częścią zasobu mieszkaniowego, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

Zdaniem Skarżącej, z powyższego także wynika, że pojęcie "zasób mieszkaniowy" należy ustalać w oparciu o kryterium funkcjonalności. Skoro przez zarządzanie należy rozumieć ogół działań zmierzających do efektywnego wykorzystania zasobów mieszkaniowych (wyrok NSA z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 353/09), to otrzymane kwoty w wyniku postępowań, zmierzających do ochrony tego zasobu powinny być uznane za stanowiące dochód z tego zasobu. Za taki dochód uważa się różnego rodzaju odszkodowania (np. od ubezpieczyciela za szkody w częściach wspólnych, wykonawcy budynku tytułem pokrycia wad wykonawczych, tytułem wywłaszczenia, itp.). Zatem otrzymanie kwoty od inwestora - strony postępowania, tytułem "odszkodowania" za uciążliwości, związane ze znoszeniem inwestycji, mogącej oddziaływać na zasób mieszkaniowy, stanowi dochód związany z gospodarką zasobami mieszkaniowymi.

Ponadto, zawarcie porozumienia służyło zachowaniu mienia Wspólnoty w stanie niepogorszonym, co zostało wprost określone w preambule porozumienia, w której wskazano, że celem jego zawarcia była: "dobrosąsiedzka współpraca, zwiększenie standardu budynku położonego przy ul. [...] we W. oraz usunięcie wad i usterek zgłoszonych do inwestora budynku (...)" (tj. Spółki B, której pełna nazwa, jako inwestora budynku, została w preambule podana – dopisek Sądu). Doprowadzenie do cofnięcia odwołań było natomiast celem Spółki A w zawarciu porozumienia i określone zostało jako: "doprowadzenie do jak najszybszej realizacji inwestycji".

Zatem, zdaniem Skarżącej, także z tego powodu organ błędnie uznał, że przedmiotowe cofnięcia odwołań stanowiły zamiar Wspólnoty. Z kolei, kwestionując cel zawarcia porozumienia, z jakim przystąpiła ona do porozumienia, organ naruszył także naczelne zasady postępowania administracyjnego, wynikające z przepisu art. 121 § 1 O.p. oraz art. 122 O.p. Strona zarzuciła również, że organ interpretacyjny nie powiadomił jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, czym naruszył przepis art. 123 § 1 O.p.

W oparciu o tak sformułowane i umotywowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na jej rzecz od organu podatkowego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

2.2. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Organ interpretacyjny, zgadzając się z poglądami wyrażonymi w przytoczonym przez Skarżącą orzecznictwie, podkreślił, że – ponad wszelką wątpliwość – ani nie uzupełnił we własnym zakresie, ani też nie zmodyfikował, podanego we wniosku stanu faktycznego, a przy wydawaniu interpretacji poruszał się tylko i wyłącznie w ramach przedstawionego stanu faktycznego oraz wyrażonej przez Stronę oceny prawnej.

DKIS podkreślił, że porozumienie, jak sama Skarżąca wskazała, dotyczyło dwóch kwestii, a mianowicie odwołań oraz ugód. Cofnięcia odwołań wiązały się ze zobowiązaniem Spółki A do zapłaty na rzecz Skarżącej kwoty 964.779,00 zł, a skutkiem ugody było uznanie roszczeń Skarżącej za wady nieruchomości, za które odpowiadała Spółka B i zobowiązanie Spółki A do zapłaty wynikających z tego zobowiązań. To, że Skarżąca nie zgadza się z tak dokonaną oceną, nie daje jej podstaw do twierdzenia, że interpretacja została wydana w innych, aniżeli przedstawione we wniosku, okolicznościach.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

3.1. Na wstępie warto przypomnieć, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd administracyjny, w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie znajduje w rozpatrywanej sprawie zastosowanie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych). Zgodnie z tym ostatnim przepisem skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym sąd administracyjny jest wówczas związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżoną interpretacją organ interpretacyjny nie naruszył, powołanych w zarzutach skargi, przepisów prawa tak procesowego, jak i materialnego, chociażby w stopniu mającym jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzuty postawione w skardze okazały się nietrafne.

3.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy w świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku prawidłowe było stanowisko Skarżącej, że otrzymana przez nią od Spółki A, na podstawie zawartego przez oba te podmioty porozumienia, kwota 964.779,00 zł uzyskana została z gospodarki zasobami mieszkaniowymi Wspólnoty.

W zaskarżonej interpretacji zanegowano prawo Skarżącej do zwolnienia tej kwoty z CIT w opisanym stanie faktycznym, uznając jej stanowisko za nieprawidłowe.

Rację w tym sporze należy – w ocenie Sądu – przyznać organowi podatkowemu.

3.4. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku, odnieść należy się do przepisów prawa materialnego regulujących zagadnienie, które stanowi przedmiot wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz do przepisów, które pozostają z tym zagadnieniem w ścisłym związku.

Zgodnie z art. 6 u.w.l., ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.

W myśl art. 3 ust. 2 i 3 u.w.l., nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi.

Wspólnoty mieszkaniowe, jako jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o CIT, są podatnikami CIT.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Jak z kolei stanowi art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Istotne znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym ma zatem przychód oraz koszty jego uzyskania.

Wedle definicji z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Jak jednak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Natomiast z treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)

Ustalony w powyższy sposób dochód (definiowany w przepisie art. 7 ust. 2 ustawy o CIT) może być przy tym przedmiotem zwolnienia z opodatkowania, o czym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy o CIT, określający katalog dochodów, uzyskanych z wymienionych w nim tytułów, które są wolne od podatku, a zatem wyłączone z podstawy opodatkowania.

Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego, samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2021 r. poz. 2224 oraz z 2022 r. poz. 807 i 1561), uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi – w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. To oznacza, że dochód podmiotów, o których w mowa w tym przepisie, będzie korzystał ze zwolnienia przedmiotowego tylko w razie łącznego spełnienia obu wskazanych w tym przepisie przesłanek, a zatem: po pierwsze – uzyskania tego dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a po drugie – przeznaczenia go na utrzymanie zasobów mieszkaniowych. Inne dochody niż uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, niezależnie od ich przeznaczenia oraz dochody z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, w części nieprzeznaczonej na utrzymanie tych zasobów, nie będą więc podlegały temu zwolnieniu.

3.5. Organ interpretacyjny słusznie argumentował, że dla dokonania prawidłowej wykładni analizowanego przepisu, wobec braku zdefiniowania w ustawie o CIT pojęć "gospodarki zasobami mieszkaniowymi" i "zasobów mieszkaniowych", należy – w celu ustalenia ich znaczenia – odwołać się do reguł wykładni językowej. Za Słownikiem Języka Polskiego Wydawnictwa PWN przytoczono definicje pojęć: "gospodarka" (dysponowanie i zarządzanie czymś, a – w szerszym ujęciu – także całość mechanizmów i warunków działania podmiotów gospodarczych związanych z wytwarzaniem i podziałem dóbr i usług), "zasób" (pewna nagromadzona ilość czegoś) oraz przymiotnika "mieszkaniowy" (określa rzeczy związane z mieszkaniem, a więc pomieszczeniem, w którym się mieszka). Na tej podstawie DKIS słusznie stwierdził, że zasoby mieszkaniowe nie obejmują tylko lokali mieszkalnych, ale również pozostałe pomieszczenia oraz urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań, jak również ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne jego funkcjonowanie oraz administrowanie. W tym kontekście nie budzi zastrzeżeń Sądu, przedstawione w zaskarżonej interpretacji, rozumienie pojęcia "zasoby mieszkaniowe" jako:

1. znajdujących się w budynku mieszkalnym lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi do nich pomieszczeniami oraz wyposażenie techniczne, jak np.: dźwigi osobowe i towarowe, aparaty do wymiany ciepła, kotłownie i hydrofornie wbudowane, klatki schodowe, strychy, piwnice, komórki, loggie, garaże;

2. pomieszczeń znajdujących się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związanych z administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych, tj.: budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej, kotłownie i hydrofornie wolnostojące, osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-remontowe;

3. urządzeń i uzbrojenia terenów, na których znajdują się ww. budynki: zbiorniki – doły gnilne, szamba, przydomowe oczyszczalnie ścieków, rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i ciepłowniczej, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne, budowle inżynieryjne (studnie itp.), budowle komunikacyjne (np. drogi osiedlowe, ulice, chodniki oraz inne budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych (np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci);

4. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, na których posadowione są budynki mieszkalne (lub inne urządzenia zapewniające ich funkcjonowanie).

W ocenie Sądu, nie budzi również wątpliwości wyjaśnienie przez organ interpretacyjny, że gospodarka zasobami mieszkaniowymi obejmuje zarządzanie i dysponowanie zgromadzonym zbiorem rzeczy, służących celom mieszkaniowym lub związanych z zamieszkiwaniem oraz że jej istota sprowadza się do działań służących prawidłowej eksploatacji tych zasobów i utrzymaniu substancji mieszkaniowej w stanie niepogorszonym. To oznacza, że – związane z wymienionymi budowlami (lokalami mieszkalnymi i pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami – przychody oraz sfinansowane z nich koszty będą stanowić przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi, a jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu art. 12 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Co istotne, zaskarżona interpretacja, w tej części nie jest przez Stronę kwestionowana.

3.6. Jak słusznie skonstatował DKIS, w kwestii zwolnienia z podatku istotny jest zarówno cel, na jaki ma być przeznaczony dochód (konieczny jest jego związek z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych), jak też źródło pochodzenia tego dochodu. Dochody, które objęte są zwolnieniem z podatku dochodowego, muszą pochodzić wyłącznie z gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że zwolnieniem nie będą objęte te dochody, które osiągnięto z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, choćby zostały następnie przeznaczone na utrzymanie tych zasobów, ponieważ nie dochodzi wówczas do spełnienia obu koniecznych warunków, wskazanych w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, wyrażone w zakwestionowanej przez Skarżącą części interpretacji. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny nie pozwalał na zakwalifikowanie środków pieniężnych w części dotyczącej kwoty 964.779,00 zł jako stanowiących dochód, który pochodzi z gospodarki zasobami mieszkaniowymi Wspólnoty. W świetle jednoznacznie zaprezentowanej w opisie stanu faktycznego treści porozumienia, kwota ta stanowi swoiste "odstępne" za rezygnację z dotychczasowych działań prawnych, podjętych przez Skarżącą, które blokowały Spółce A realizację inwestycji na terenie sąsiadującym z Nieruchomością wspólną. Wspólnota wykorzystała swoje formalne uprawnienia, aby zaangażować się – jako strona – w postępowanie administracyjne dotyczące zatwierdzenia warunków zabudowy i pozwolenia na budowę, o które ubiegała się Spółka A, wnosząc odwołanie od decyzji w tym przedmiocie. Bez względu na ewentualną zasadność zarzutów Skarżącej oraz innych członków Wspólnoty, zawartych w ich odwołaniach, do rozpoznania i merytorycznej oceny których wszakże nie doszło w związku z zawartym porozumieniem i cofnięciem odwołań, sam fakt skorzystania przez Stronę z tego uprawnienia, blokował na bliżej nieokreślony czas realizację inwestycji przez Spółkę A., czemu dano jednoznaczny wyraz w tymże porozumieniu. Istota i jednoznaczna treść porozumienia sprowadza się do ustalenia kwoty blisko 965.000 zł, jako sumy ostatecznie zaakceptowanej przez Spółkę A oraz Skarżącą w zamian za odstąpienie od dalszego popierania wniesionego odwołania i jego cofnięcie, co w sensie prawnym i ekonomicznym umożliwiło dalszą realizację inwestycji planowanej w sąsiedztwie Nieruchomości wspólnotowej.

W ocenie Sądu, opisane we wniosku Strony, porozumienie należy interpretować dosłownie, czyli zgodnie z jego treścią. Strony tego porozumienia postanowiły w nim to, co chciały. Jest ono jasne w swojej treści. Dokonane zostało przez profesjonalnych uczestników obrotu gospodarczego i zapewne – jak w tego typu przypadkach – było konsultowane przez profesjonalnych prawników. Porozumienie jest więc jasne co do treści i celu, dla którego Spółka A i Wspólnota je zawarły. Z tego powodu nie wymaga interpretacji, zgodnie z paremią calara sunt non interpretanda (to, co jasne, nie podlega interpretacji), która jest jedną podstawowych z reguł wykładni językowej, stanowiącej z kolei podstawę wyjściową dla jakiejkolwiek interpretacji przepisu lub porozumienia, które mogłyby budzić określone wątpliwości. Powoływanie się przez Skarżącą na przepis art. 65 § 2 k.c. jest zatem nieuzasadnione, bo nie ma realnej potrzeby, aby wyjaśniać jakiekolwiek potencjalne wątpliwości co do treści porozumienia, które jest jasne co do wspólnie uzgodnionego i wyrażonego w nim celu oraz zamiaru obu stron. Wyjaśnianie rzekomo wspólnego i zgodnego zamiaru obu stron ponad osnowę (treść) porozumienia jest w istocie nie elementem stanu faktycznego, lecz własną interpretacją Skarżącej, która stanowi już część jej stanowiska w sprawie. Strona nie zauważa przy tym, że dokonując tego zabiegu interpretacyjnego, wplata w stan faktyczny własną ocenę i oczekuje, że ta ocena będzie przez organ podatkowy bezkrytycznie akceptowana. Co równie istotne, interpretacja treści porozumienia jest dokonywana przez Skarżącą jednostronnie, czyli bez udziału i możliwości wyrażenia w tym zakresie własnego stanowiska przez Spółkę A, co ma walor arbitralny.

W opisanym stanie faktycznym, DKIS trafnie skupił się na zwerbalizowanej treści porozumienia, abstrahując od sposobu, w jaki interpretowała je sama Strona, forsując niezasadnie ocenę, wedle której zakwestionowana kwota blisko 965.000 zł, miała stanowić odszkodowanie za szkody, jakie na skutek realizacji inwestycji mogłyby (a więc wyłącznie hipotetycznie) pojawić się w Nieruchomości wspólnotowej. Przyjęcie przez organ podatkowy, jako punktu wyjścia, podanej we wniosku treści uzgodnień zawartych w porozumieniu, a pominięcie ich oceny (interpretacji) zaprezentowanej przez Skarżącą, nie stanowi zatem nieuprawnionego uzupełnienia lub modyfikacji podanego we wniosku opisu stanu faktycznego. DKIS bowiem, wydając zaskarżoną interpretację, poruszał się tylko i wyłącznie w ramach przedstawionego stanu faktycznego oraz wyrażonej przez Skarżącą oceny prawnej, rozdzielając odpowiednio elementy opisu tego stanu od ich oceny, które we wniosku częściowo się przeplatały. Zarzut, że organ interpretacyjny zmienił stan faktyczny podany przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz dowolnie i błędnie zinterpretował art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, w świetle powyższych uwag jest zatem bezzasadny, ponieważ DKIS w żadnym stopniu nie naruszył interpretowanego przepisu prawa materialnego.

3.7. Za nieuzasadnione należy uznać również podnoszone przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., DKIS na wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie do art. 14c § 2 O.p., w razie negatywnej oceny stanowiska Wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Podkreślić przy tym należy, że – zgodnie z art. 14h O.p. – w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3ay 5, 6, 7, 10,14,16 i 23 działu IV.

Jak już wyżej wskazano, sporządzając uzasadnienie zaskarżonej interpretacji, w części, w której organ interpretacyjny uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, oparł się on na opisanym przez nią stanie faktycznym, przedstawiając zarówno przepisy prawa, jakie w sprawie winny znaleźć zastosowane, jak również wyjaśniając na ich podstawie, dlaczego nie może w skarżonej części zaakceptować jej stanowiska.

DKIS nie zmienił stanu faktycznego podanego przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodnie z opisem stanu faktycznego, porozumienie, jak sama Skarżąca wskazała, dotyczyło dwóch kwestii, a mianowicie odwołań oraz ugód. Cofnięcia odwołań wiązały się ze zobowiązaniem Spółki A do zapłaty na rzecz Skarżącej kwoty 964.779,00 zł, a skutkiem ugody było uznanie roszczeń Skarżącej za wady nieruchomości, za które odpowiadała Spółka B i zobowiązanie Spółki A do zapłaty wynikających z tego zobowiązań. Skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez DKIS oceną, co jednak nie daje jej podstaw do twierdzenia, że interpretacja została wydana w innych, aniżeli przedstawione we wniosku, okolicznościach.

Podkreślić należy, że na organie wydającym interpretację indywidualną spoczywa z mocy art. 14c § 1 i § 2 O.p. obowiązek dokonania wyczerpującej oceny stanowiska wnioskodawcy, co temu drugiemu ma gwarantować, że zastosowanie się przez niego do interpretacji nie będzie mu szkodzić, niezależnie od zawartego w interpretacji stanowiska.

Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organ art. 121 § 1 O.p., czyli zasady wzbudzania zaufania do organów podatkowych, co miałoby się przejawiać w dokonaniu przez DKIS własnej interpretacji stanu faktycznego. Zgodnie z art. 120 O.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, co w szczególności oznacza również konieczność przestrzegania ogólnych zasad postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, w tym także zasady wyrażonej w art. 121 § 1 O.p.

Zdaniem Sądu, DKIS w zaskarżonej interpretacji w sposób prawidłowy ocenił podany przez Skarżącą stan faktyczny i właściwie zastosował przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o CIT. Dokonanie oceny stanowiska Wspólnoty w sposób odmienny od jej żądania, wyrażonego we wniosku, nie daje podstaw do uznania wydanego w sprawie rozstrzygnięcia za niezgodne z prawem, a działania DKIS nie mogą być przez to uważane za sprzeczne z zasadą określoną w art. 121 § 1 O.p. Słusznie zauważył organ podatkowy, że każdorazowo strona niezadowolona z otrzymanej odpowiedzi, może kwestionować wydane przez organ rozstrzygnięcie, o czym Wnioskodawca został pouczony w interpretacji i z którego to prawa skorzystał, składając skargę na interpretację w spornej jej części. W przedmiotowej sprawie DKIS nie naruszył zasady zaufania do organów podatkowych i nie poczynił odmiennych ustaleń faktycznych, jak to wskazała Skarżąca, od tych, jakie wskazane zostały we wniosku, lecz odmiennie od niej zinterpretował przepisy na podstawie przedstawionych we wniosku okoliczności stanu faktycznego.

Stanowisko organu, zostało poparte właściwymi przepisami i prawidłową wykładnią tych przepisów, z zachowaniem zasad postępowania. Interpretacja indywidualna zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn, na podstawie których DKIS takie stanowisko w sprawie zajął.

Trafnie również zauważył organ interpretacyjny, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, a zatem nie prowadzi postępowania dowodowego i nie jest do tego uprawiony. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b O.p. jest bowiem sam przepis prawa. Skarżąca ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności swoich zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Konsekwencją tego, że w postępowaniu interpretacyjnym nie przeprowadza się postępowania dowodowego, a zatem nie dokonuje się analizy dokumentów, przesłuchania świadków ani oględzin, to nie obowiązuje w nim zasada, że za dowód należy dopuścić wszystko, co może mieć znaczenie w sprawie. Nie dokonuje się także polemiki z poglądami judykatury czy orzecznictwa sądowego. Wydanie interpretacji indywidualnej polega na ocenie stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe, wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się w istocie do wskazania przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie oraz do oceny skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego w świetle tych przepisów, czego w zaskarżonej interpretacji dopełniono. To oznacza, że organ interpretacyjny nie mógł w związku z tym naruszyć art. 122 i art. 123 § 1 O.p. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i brak umożliwienia Wnioskodawcy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ponieważ zgodnie z wyżej przytoczoną treścią art. 14h O.p. przepisy te w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów podatkowych nie mają zastosowania. Sformułowanie tego typu zarzutów przez Skarżącą potwierdza dodatkowo prawidłowość działań organu interpretacyjnego, który nie mogąc prowadzić postępowania dowodowego w zakresie weryfikacji prezentowanej przez nią wykładni tego, co strony porozumienia obejmowały zgodnym zamiarem, a czego w nim wprost nie wyraziły oraz z jakich to powodów nie mogły lub nie chciały tego wprost wyrazić, skupił się wyłącznie na zawartym we wniosku opisie tego, co w rzeczonym porozumieniu rzeczywiście uzgodniono. Ostatecznie – mimo braku uwzględnienia stanowiska Skarżącej w zakresie interpretacji przedmiotowego porozumienia – od niej wyłącznie zależy, czy w razie uprawomocnienia się zaskarżonej interpretacji w obecnym kształcie, podtrzyma ona swoje stanowisko, broniąc go w ewentualnym postępowaniu podatkowym i pozostawiając rozstrzygnięcie tej kwestii na podstawie stosownych środków dowodowych, którymi dysponuje, w celu przekonania do swoich racji organów właściwych do przeprowadzenia takiego postępowania. Tymczasem, prezentowana przez Wnioskodawcę – w oparciu o przepis art. 65 § 2 k.c. – ocena, że zgodny zamiar stron, które złożyły oświadczenia woli w ramach czynności prawnej, stanowiącej istotny element opisu podatkowoprawnego stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, był inny od tego, który wynika z treści tej czynności, nie jest częścią opisu stanu faktycznego, lecz częścią jego własnego stanowiska w zakresie zadanego we wniosku pytania.

Podniesione przez Skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14b § 3, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 123 § 1 O.p., należało uznać więc za całkowicie bezzasadne.

DKIS, w spornej interpretacji, nie zmodyfikował opisu stanu faktycznego, nie zakwestionował również samego faktu przeznaczenia otrzymanych środków na usunięcie wad i usterek. Wskazał jednak słusznie, że samo przeznaczenie wszystkich środków na cele związane z usunięciem wad i usterek nie jest warunkiem wystarczającym do uznania tych środków za podlegające zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT. Zwolnienie określone w ww. przepisie warunkowane jest bowiem spełnieniem łącznie warunków określonych w tym przepisie, a zatem zarówno od pozyskania środków z tytułu gospodarki zasobami mieszkaniowymi (co w zaskarżonej części nie miało miejsca), jak i przekazania tych środków na utrzymanie zasobów mieszkaniowych. W przedmiotowej sprawie – jak wynika z opisu stanu faktycznego – pierwsza z tych przesłanek w odniesieniu do kwoty 964.779,00 zł nie została spełniona, co z kolei nie daje podstaw do skutecznego kwestionowania interpretacji w zaskarżonej części.

3.8. Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności zarzutów skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.