Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 535/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Anetta Chołuj, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 29 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. K. (dalej: Strona, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej też: organ odwoławczy) z dnia 29.03.2017 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.(dalej też: organ I instancji) z dnia 27.12.2016 r. nr [...], na mocy której orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony, jako byłego członka zarządu, za zaległości podatkowe A Sp. z o.o. (dalej też: Spółka), z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2011 r. w łącznej kwocie 20.784,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 11.720,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1.778,30 zł.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 27.12.2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał decyzję nr [...], na mocy której orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, jako byłego członka zarządu A Sp. z o.o., za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2011 r. w łącznej kwocie 20.784,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 11.720,00 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 1.778,30 zł. Decyzja została skierowana do J. H., bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego W.przyjął, jest on pełnomocnikiem Skarżącej.

Od powyższej decyzji J. H. w imieniu Skarżącej, złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie:

- art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201; dalej: o.p.), polegające na braku wydania decyzji w formie elektronicznej, co wywołuje skutek w postaci braku wejścia tej decyzji do obrotu prawnego;

- art. 200 o.p. polegające na pozbawieniu Strony możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, po złożeniu nowych dowodów w sprawie;

- art. 116 § 1 i 2 o.p. poprzez uniemożliwienie Stronie wskazania mienia Spółki, w związku z wydaniem postanowienia w dniu 27.12.2016 r. nr [...] odmawiającego przesłuchania Strony w charakterze strony postępowania i świadka;

- art. 180 § 1 o.p. poprzez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania członka zarządu na okoliczność wskazania majątku Spółki oraz braków przesłanek do ogłoszenia upadłości Spółki a także umożliwiających wykazanie spełnienia przez Spółkę warunków do upadłości dopiero w dniu 23.07.2012 r., gdy Strona nie była już członkiem zarządu a majątek został wyprowadzony ze Spółki przez nowy zarząd;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 188 o.p. polegające na całkowitym pominięciu wszystkich wskazanych przez Stronę dowodów w sprawie;

- art. 120 i art. 123 § 1 o.p. poprzez wydanie postanowienia nr [...] w dniu 27.12.2016 r. tj. w dniu wydania decyzji;

- art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 o.p. poprzez ocenę istotności dowodu z przesłuchania świadka bez jego przeprowadzenia, w związku z czym organ podatkowy wydał postanowienie w sposób uznaniowy, a nie w sposób dopuszczalny przez prawo czym naruszył ww. przepisy;

- art. 107 § 1 o.p., ponieważ decyzja weszła do obrotu prawnego w momencie nie istnienia zobowiązania podatkowego, ponieważ została doręczona w dniu 02.01.2017 r., w związku z czym zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu.

W dniu 03.02.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. w trybie art. 169 § 1 o.p. skierował do J. H. pismo nr [...], którym wezwał do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej, podpisanego przez mocodawcę. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wskazał, że Skarżąca może także sama usunąć brak formalny odwołania poprzez złożenie na nim podpisu. Wezwanie to doręczono w dniu 09.02.2017 r. W dniu 17.02.2017 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. wpłynęło pismo z dnia 11.02.2017 r., w którym J. H. wezwał organ odwoławczy do umorzenia postępowania w sprawie, z uwagi na brak skutecznego umocowania go, jako pełnomocnika w czasie trwania postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego W., co winno skutkować tym, że decyzja z dnia 27.12.2016 r. nr [...] skierowana do niego, jako do pełnomocnika, nie weszła do obrotu prawnego. Ponadto wskazał, iż z powodu upływu terminu określonego w art. 118 § 1 o.p. nie jest możliwe jej ponowne wydanie, w związku z tym postępowanie o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe Spółki stało się bezprzedmiotowe. J. H. przedłożył także pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącej w toczącym się postępowaniu odwoławczym od dnia 11.02.2017 r.

Dnia 29.03.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem nr [...] stwierdził niedopuszczalność powyższego odwołania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wskazał, że w sprawie zaszła okoliczność niedopuszczalności odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym, a to z uwagi na nie wejście do obrotu prawnego decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zakwestionowana odwołaniem decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W.została bowiem skierowana do J. H. jako - jak wskazano w nagłówku decyzji w części dotyczącej adresata decyzji - osoby reprezentującej Stronę. Z akt sprawy wynika zaś, że dnia 31.10.2016 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącą dla J. H. , do reprezentowania jej w sprawie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe A Sp. z o.o. przed organami podatkowymi i sądowymi wszystkich instancji. Pełnomocnictwo to nie zostało jednak podpisane przez mocodawcę – Skarżącą, natomiast organ podatkowy pierwszej instancji nie wezwał do uzupełnienia tego braku formalnego pełnomocnictwa. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, powyższe pełnomocnictwo nie było skuteczne, stąd wadliwie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W.z dnia 27.12.2016 r. nr [...] o orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako byłego członka zarządu A Sp. z o.o., za zaległości tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2011 r., została skierowana do J. H. jako rzekomego pełnomocnika Strony.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. stwierdził niedopuszczalność odwołania, a to z uwagi na nie wejście decyzji organu podatkowego pierwszej instancji do obrotu prawnego. Została ona bowiem skierowana do podmiotu, który nie był uprawniony do jej odbioru. Mając to na względzie organ odwoławczy uznał, iż wniesienie odwołania oraz jego merytoryczne rozpoznanie przez organ drugiej instancji było niedopuszczalne.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. Skarżąca, reprezentowana przez J. H. , złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze zarzucono powyższemu postanowieniu naruszenie:

- art. 228 § 1 pkt 1 o.p. poprzez błędne jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

- art. 169 o.p., polegający na braku wezwania do uzupełnienia braków formalnych

pełnomocnictwa;

- art. 208 § 1 o.p. poprzez brak umorzenia postępowania.

Wobec powyższego wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W.;

2. umorzenie postępowania w całości w przedmiotowej sprawie;

3. zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., iż z powodu braków formalnych pełnomocnictwa, nie powinno dojść do doręczenia decyzji pełnomocnikowi a zatem organ odwoławczy zamiast stwierdzić niedopuszczalność odwołania powinien wycofać tę decyzję z obrotu prawnego, poprzez jej umorzenie na podstawie art. 208 § 1 o.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na oddalenie.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości stwierdzenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu niedopuszczalności odwołania, które to stwierdzenie oparte zostało na ustaleniu, że decyzja organu I instancji, jako wadliwie doręczona pełnomocnikowi działającemu bez należytego umocowania zamiast bezpośrednio Stronie, nie weszła do obrotu prawnego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 228 § 1 pkt 1 o.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. W ocenie organu odwoławczego zasadność stwierdzenia niedopuszczalności odwołania związana była z brakiem przedmiotu zaskarżenia, do czego doszło wskutek nieprawidłowego (nie wywołującego skutków prawnych) doręczenia skarżonej odwołaniem decyzji do rąk osoby, która nie legitymowała się ważnym pełnomocnictwem, wobec czego decyzja ta nie została wprowadzona do obrotu prawnego. W następstwie tego, wniesione od niej odwołanie zostało uznane za niedopuszczalne.

Okoliczności niniejszej sprawy są niesporne i zawierają się w ustaleniu, że organ I instancji doręczył decyzję z dnia 27.12.2016 r. J. H. , którego umocowanie do reprezentacji Strony w postępowaniu wynikało ze złożonego do tej sprawy, niepodpisanego przez Stronę, pełnomocnictwa z dnia 27.10. 2016 r. Braku tego nie dostrzegł jednak organ I instancji. W tym miejscu podkreślić należy, iż pełnomocnik, zastępujący stronę w postępowaniu, aby mógł skutecznie podejmować czynności w imieniu reprezentowanego musi, zgodnie z dyspozycją art. 138a i nast. o.p. przedłożyć do akt pełnomocnictwo. Jak przy tym podkreśla się w doktrynie, dopóki organ nie zostanie poinformowany o ustanowieniu pełnomocnika w formie przewidzianej w ustawie, to pełnomocnictwo nie będzie procesowo skuteczne (por. M. Grego-Hoffmann, "Rola pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym" W-wa 2012, 114). Jeżeli więc dokument pełnomocnictwa został sporządzony w formie pisemnej, mocodawca musi podpisać go własnoręcznie. Co prawda przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa nie zawierają szczegółowej regulacji w tej kwestii, jednak jeżeli ustawodawca dopuszcza kiedykolwiek stosowanie innego niż własnoręczne odtworzenie podpisu, daje temu wyraz w treści przepisu (tak: NSA w wyroku z dnia 12.04.2000 r., sygn. II S.A./Gd 1089/98). Podpis na dokumencie jest bowiem formą złożenia oświadczenia woli i wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Do czasu jednak wyjaśnienia tych wątpliwości organ nie powinien dopuszczać takiego pełnomocnika do udziału w postępowaniu. Pomimo tego organ I instancji skierował decyzję do J. H. .

Spór w sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy stwierdziwszy, że doszło do doręczenia decyzji organu I instancji osobie nieuprawnionej (z powodu braków formalnych pełnomocnictwa), organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania od takiej decyzji czy też – jak chce tego Strona skarżąca - powinien wycofać tę decyzję z obrotu prawnego, poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania na podstawie art. 208 § 1 o.p.

Rozważenia na wstępie wymaga zagadnienie, czy mimo doręczenia decyzji pełnomocnikowi, który na określonym etapie postępowania podatkowego (postępowanie pierwszoinstancyjne) nie legitymował się dokumentem pełnomocnictwa, doręczenie takie było skuteczne, skoro bezspornie od tak doręczonej decyzji wniesiono odwołanie. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości Sądu I instancji, że tak niedoręczenie pisma ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, jak i doręczenie mu pisma mimo braku skutecznego pełnomocnictwa, stanowi uchybienie przepisom o doręczeniach, w tym przypadku zaś przepisowi art. 145 § 1 i 2 o.p. w związku z art. 138a § 1 oraz 138e § 2 o.p. Wskazać w tym miejscu należy , iż zgodnie z art. 145 § 1 o.p., pisma doręcza się stronie, a jeżeli strona działa przez przedstawiciela, temu przedstawicielowi. Natomiast w myśl § 2 tego przepisu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Stosownie do treści art. 138a § 1 o.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania, a według art. 138e § 2 tej ustawy, pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, iż doręczenie decyzji przez organ I instancji winno istotnie nastąpić do rąk samej Strony, gdyż dołączone do akt pełnomocnictwo nie było skuteczne, albowiem nie zawierało podpisu mocodawcy – Strony. Niewątpliwie zatem doręczenie decyzji osobie, która nie wykazała w sposób prawidłowy swego umocowania do reprezentowania Strony w postępowaniu przed organem I instancji, stanowiło naruszenie powyższych przepisów o doręczeniach. W orzecznictwie podkreśla się doniosłość prawną skutecznego doręczenia rozstrzygnięcia stronie, wskazując, iż doręczenie osobie niebędącej stroną lub jej prawidłowo ustanowionym pełnomocnikiem nie wywołuje skutku w postaci związania organu wydanym rozstrzygnięciem (vide: wyrok NSA z 10.04.2014 r., sygn. I GSK 1472/12; wyrok WSA z dnia 22.09.2011 r., sygn. II SA/Gd 424/11). Również w doktrynie wskazuje się na konieczność ścisłego przestrzegania przepisów dotyczących doręczeń, akcentując, iż o tym, czy pismo zostało skutecznie doręczone, powinny decydować tylko i wyłącznie okoliczności wskazane w przepisach dotyczących doręczeń (tak: D. Strzelec, Naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe, W-wa 2009, s.190 i nast.; K.J. Stanik, Instytucje procesowe jako instrumenty ochrony podatnika w postępowaniu podatkowym, [w:] Doradca podatkowy obrońcą praw podatnika, red. J. Glumińska – Pawlic, Katowice 2007).

Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego. Bez znaczenia przy tym, w ocenie Sądu, pozostaje fakt, iż odwołanie zostało wniesione w terminie. Prawnie relewantny jest bowiem tylko fakt doręczenia rozstrzygnięcia uprawnionemu adresatowi – a tym w niniejszej sprawie była Strona, skoro pełnomocnictwo nie było skuteczne (por. G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenie w postępowaniu administracyjnym, ogólnym i podatkowym, Kraków 1998, s. 23). Skoro tak, to w sytuacji, gdy ustalone zostało, iż pokwitowanie odbioru przesyłki podpisane zostało przez osobę niebędącą uprawnioną do odbioru korespondencji kierowanej dla Strony, nie było możliwym uznanie takiej przesyłki za skutecznie doręczoną a tym samym uznanie, iż decyzja weszła do obrotu prawnego.

Sąd nie podziela poglądu, zgodnie z którym wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Nie można bowiem relatywizować skutków braku pełnomocnictwa w aktach konkretnej sprawy w zależności od zaistniałej sytuacji. Brak jest bowiem uzasadnienia dla pomijania wymogów formalnych, którym powinny czynić zadość organy podatkowe, dokonując czynności w postępowaniach. Postępowanie podatkowe ma charakter postępowania inkwizycyjnego, a nie kontradyktoryjnego, z takiego zatem ukształtowania tego postępowania wynika, iż wszelkie kwestie związane z respektowaniem przepisów procedury, odgrywają doniosłą rolę (A. Mariański, Swobodna czy dowolna ocena dowodów – teoria a praktyka, PP 8/2008, s. 11). W postępowaniu obowiązuje przecież zasada praworządności, wyrażona w art. 120 o.p. oraz art. 7 Konstytucji RP, która winna mieć zastosowanie przy ocenie postępowania przez pryzmat ewentualnego naruszenia art. 123 § 1 o.p. oraz 138a i nast. o.p.

Dlatego nie sposób zaaprobować możliwości relatywizowania skutków naruszenia przepisów procesowych dotyczących pełnomocnika na te negatywne lub pozytywne dla strony. Przy takim relatywizowaniu skutków naruszenia przepisów dotyczących reprezentacji strony dochodziłoby bowiem do sytuacji, gdy czynności dokonane z naruszeniem takich regulacji dokonane w tych samych okolicznościach faktycznych i przy niezmienionym stanie prawnym, uważane byłyby za prawnie skuteczne w zależności od późniejszych zdarzeń, niezwiązanych z samym faktem przedłożenia do konkretnej sprawy dokumentu pełnomocnictwa lub nie (por. wyrok WSA z dnia 12.02.2008 r., sygn. I SA/Rz 819; D. Strzelec, Naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe, Warszawa 2009, s.194). Ich naruszenie w sprawie powinno być zawsze kwalifikowanie jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W związku powyższym organ odwoławczy, uznając, iż decyzja nie została doręczona Stronie w trybie gwarantowanym wspomnianymi powyżej regulacjami Ordynacji podatkowej, zobligowany był do uznania, iż wobec nie wejścia decyzji do obrotu prawnego (art. 212 o.p.), odwołanie należało uznać w okolicznościach niniejszej sprawy za niedopuszczalne, a to w trybie art. 228 § 1 pkt 1 o.p.

Wskazać w tym miejscu należy, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym, jak i przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia odwołania w toku instancji. Podkreślić należy, że odwołanie przysługuje od decyzji, tj. aktu administracyjnego. Elementem o podstawowym znaczeniu jest jednak okoliczność, że aby dany akt administracyjny mógł być skutecznie zakwestionowany, tj. podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu przez organ wyższej instancji, musi wejść do obrotu prawnego. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje natomiast sytuację, gdy odwołanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w sprawie. Słusznie uznał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W., iż w niniejszej sprawie zaszła okoliczność niedopuszczalności odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym, a to z uwagi na nie wejście do obrotu prawnego wydanej przez organ I instancji decyzji. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postąpił zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 o.p., ponieważ materiał dowodowy zgromadzony w sprawie świadczy o tym, że wydana przez organ pierwszej instancji decyzja nie weszła do obrotu prawnego z uwagi na okoliczność, że Pani W. K. była reprezentowana przez osobę do tego nieuprawnioną. Powyższa okoliczność jednak, wbrew twierdzeniom Strony, nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania. Przywołany w skardze przepis art. 208 § 1 o.p. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Aby jednak umorzyć postępowanie odwoławcze – odwołanie musiałoby być skutecznie wniesione. Aby zaś organ odwoławczy mógł uchylić decyzję I instancji i umorzyć postępowanie – również odwołanie musiałoby zostać wniesione skutecznie – od decyzji istniejącej w obrocie prawnym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zaistniała.

W skardze sformułowano również zarzut dot. naruszenia art. 169 o.p. Należy jednak wskazać, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. w dniu 03.02.2017 r., pismem nr [...] wezwał Pana J. H. , właśnie w trybie art. 169 § 1 o.p. do "uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania braków formalnych odwołania poprzez złożenie do akt sprawy, w formie przewidzianej prawem, pełnomocnictwa do reprezentowania Pani W. K. podpisanego przez mocodawcę", ponadto w ostatniej części wezwania została zamieszczona informacja, że "alternatywnie, dla skuteczności wniesionego do Dyrektora Izby Skarbowej we W. odwołania, Pani W. K. może usunąć powyższy brak formalny poprzez złożenie podpisu na odwołaniu w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania w siedzibie Izby Skarbowej we W.". Wezwanie zostało również skierowane do wiadomości Skarżącej (odbiór 21.02.2017 r.). W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 17.02.2017 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. wpłynęło pełnomocnictwo do reprezentowania Pani W. K. w toczącym się postępowaniu odwoławczym od dnia 11.02.2017 r. Takie postępowanie należy uznać za prawidłowe, bowiem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z uwagi na zauważony błąd organu pierwszej instancji (naruszenia art. 169 § 1 o.p. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.), podjął działania w celu uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych w pełnomocnictwie złożonym na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Dlatego prawidłowo, w ocenie Sądu, wezwał do uzupełnienia odwołania poprzez złożenie podpisu mocodawcy na pełnomocnictwie i – alternatywnie - do złożenia podpisu przez Stronę na odwołaniu, tak aby samo odwołanie nie zawierało braków formalnych, stanowiących przeszkodę do jego rozpoznania.

Odnosząc się natomiast do kwestii ponownego doręczenia – w dniu 24 kwietnia 2017 r. - Stronie decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. dnia 27.12.2016 r., należy zauważyć, iż pozostaje ona bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, która dotyczy prawidłowości stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z dnia 16 stycznia 2017 r., wniesionego od nieprawidłowo doręczonej decyzji organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił, jako bezzasadną.