Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 63/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2012 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 63/21

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. wydaną po wznowieniu postępowania w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Dyrektor Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. w określającej B S. zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2012 roku

W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] r., Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [....]r., określającą B S. zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2012 roku w kwocie 322.701,00 zł i odmówił stwierdzenia oraz zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za ten miesiąc w kwocie 106.386,00 zł.

Pismem z dnia 28.05.2015 r. skarżący wystąpił z wnioskiem, na podstawie art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U z 2019 r., poz. 900 ze zm. –dalej O.p.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Łodzi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że organy celne oparły swoje rozstrzygnięcie na przekonaniu, że podatnik dokonał błędnej klasyfikacji produkowanego przez siebie wyrobu do kodu Nomenklatury Scalonej, z czym wiąże się obowiązek zastosowania wyższej stawki podatku akcyzowego. Produkowany przez stronę wyrób jest natomiast piwem, klasyfikowanym do kodu CN 2203 00, gdyż jednym ze składników wykorzystywanym do jego produkcji jest słód. Organy uznały jednak, że wytwarzany wyrób jest napojem fermentowanym z pozycji CN 2206, o którym mowa w art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z uwagi na to, że udział procentowy ekstraktu słodu w gotowym wyrobie był mniejszej niż 50%.

Dyrektor Izby Celnej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a w dniu [...] r. po przeprowadzeniu postępowania, wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 15.04.2014 r.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie pierwszej instancji oraz postanowienie z dnia [...] r. o wznowieniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. kolejny raz wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r., a w dniu [...] r. wydał rozstrzygnięcie odmawiające uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł.

Po wniesieniu przez stronę odwołania decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 16.11.2017 r. sygn. akt III SA/Łd 889/17 Sąd oddalił skargę podatnika. Od wyroku WSA w Łodzi skarżący wniósł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 06.06.2019 roku, sygn. akt I GSK 134/18 oddalił.

Następnie w dniu 22.05.2019 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wpłynął wniosek pełnomocnika strony o wznowienie postępowania podatkowego. Jako podstawę prawną wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 11 O.p., powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt C-195/18, jako mający wpływ na treść wydanej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. w dniu [...]r.

Następnie decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, gdyż w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy , tj.

1) art. 245 § 1 i pkt 3 lit. a O.p., poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej oraz wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy na skutek błędnego uznania, że mimo zaistnienia przesłanki z art. 240 § l ust. 11 O.p w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa,

2) art. 121, art.122 oraz art.187 § l i 197 § 1 O.p., poprzez:

– niepodjęcie przez organ podatkowy wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny browarnictwa dla określenia właściwości fizykochemicznych oraz organoleptycznych półproduktu wytwarzanego przez podatnika, zgodnie z kryteriami określonymi w orzeczeniu TSUE w sprawie C-195/18,

– braku dokonania ustaleń w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych, wiadomości fizykochemicznych oraz organoleptycznych półproduktu wytwarzanego przez podatnika,

– opieranie stanowiska na podstawie materiału dowodowego nie znajdującego się w aktach sprawy.

3) art.123 § 1 i 2 w związku z art. 188 O.p. poprzez pominięcie wniosku podatnika o przeprowadzenie dowodu z opinii P. L. z dnia [...] r. w przedmiocie prawidłowości badania przeprowadzonego przez Laboratorium Celne Izby Celnej w B. w zakresie właściwości fizykochemicznych oraz organoleptycznych półproduktu wytwarzanego przez (klasyfikowanego do kodu CN 2203), wykorzystywanego przez niego do produkcji wyrobów gotowych klasyfikowanych do kodu CN 2206, mimo że dowód dotyczy okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które nie zostały wykazane innym dowodem na korzyść podatnika w sposób bezpośredni odnosi się do kryteriów określonych w orzeczeniu TSUE C-195/18, stanowiącym podstawę wznowienia niniejszego postępowania;

4) art.187 § l i art. 191 O.p poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne i bezpodstawne uznanie, że:

– badanie próbki z 13 marca 2012 r. zawiera odniesienie się do cech organoleptycznych i fizykochemicznych produktu podatnika;

– cechy produktu wytwarzanego przez podatnika w innym od badanego okresie (13.03.2012 r) mogą stanowić odniesienie i podstawę ustaleń co do produktu wytworzonego przez podatnika w kwietniu 2012 r., podczas gdy zgodnie z fachową wiedzą z dziedziny browarnictwa próbka pobrana z danej partii produktu może określać tylko cechy danej partii i tylko te cechy, które posiadała w momencie przeprowadzenia badania,

– półprodukt wytwarzany przez podatnika, ze względu na posiadane właściwości fizykochemiczne oraz organoleptyczne, nie jest piwem klasyfikowanym do kodu 2203 CN.

Ponadto strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 94 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 6 Dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, art.12 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy Celnej w związku z załącznikiem l do ww. Rozporządzenia, poprzez niezastosowanie ww. przepisów, w konsekwencji bezpodstawnego uznania, że półprodukt wytwarzany przez podatnika, ze względu na posiadane właściwości fizykochemiczne oraz organoleptyczne nie jest piwem klasyfikowanym do kodu CN 2203 Nomenklatury Scalonej.

Wobec powyższego wniesiono o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2176 ze zm.), dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a). Zgodnie z powołanymi przepisami decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też gdy stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Kontroli Sądu poddano decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 19.11.2019r. odmawiającą uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2012 r.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wznowienie postępowania podatkowego, uregulowane w art. 240 – 246 O. p., to wyjątkowa instytucja prawna stwarzająca podstawę prawną do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. Jeżeli czynności wstępne badające dopuszczalność wznowienia postępowania przyniosą wynik pozytywny organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 o. p.), w razie wyniku negatywnego, decyzją organ odmawia wznowienia postępowania. Po wznowieniu postępowania podatkowego organ podatkowy bada, czy wystąpiły okoliczności wskazane przez ustawodawcę jako przesłanki wznowienia (art. 240 § 1 o. p.), a także czy przesłanki wznowienia miały wpływ na treść wydanej decyzji podatkowej (por. wyrok NSA II FSK 737/07 opublikowany w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Postępowanie to odbywa się zatem w ściśle określonych przez ustawodawcę granicach, nie realizuje pełnej, merytorycznej kontroli decyzji jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym.

Zgodnie z art. 245 § 1 O.p. organ podatkowy - po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. - wydaje decyzję, w której:

1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;

2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;

3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:

a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d.

Zgodnie z art. 245 § 2 O.p. odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji.

Należy przypomnieć, że wznowienia dokonano na wniosek skarżącego z dnia 22 maja 2019 r., w którym powołał się on na podstawę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Zdaniem skarżącego, wpływ na treść decyzji wymiarowej miał wyrok TSUE z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie C-195/18. W wyroku tym stwierdzono, że "Artykuł 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z 9 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych - dalej dyrektywa 92/83 - należy interpretować w ten sposób, że półprodukt przeznaczony do zmieszania z napojami bezalkoholowymi, otrzymywany z brzeczki zawierającej mniej składników słodowych niż składników niesłodowych, do którego dodano syrop glukozowy przed procesem fermentacji, można zakwalifikować jako "piwo otrzymywane ze słodu" objęte pozycją 2203 scalonej nomenklatury, o ile cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego". Zdaniem skarżącego, "kwestia organoleptycznych właściwości wyrobu produkowanego przez podatnika nie była przedmiotem oceny organów podatkowych", "na żadnym etapie postępowań nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego – kipera piwnego, który jako jedyny mógłby wypowiedzieć się na temat smaku, wyglądu oraz zapachu przedmiotowych półproduktów".

Organ podatkowy w zaskarżonej decyzji odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, gdyż w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

Zdaniem Sądu orzekającego w rozpoznanej sprawie stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe.

Należy podkreślić, że organ I instancji prawidłowo uznał za wiążący charakter wyroku TSUE z dnia 13.03.2019 r. C-195/18 TSUE oraz dokonaną tam wykładnię postanowień art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG, a w konsekwencji również interpretację art. 94 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym wytyczającą kierunek i zakres postępowania dowodowego. Stwierdziwszy istnienie przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. jednocześnie nie znaleziono podstaw do uchylenia w całości lub w części decyzji dotychczasowej, gdyż w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy - tak jak decyzja dotychczasowa.

W ocenie Sądu w postępowaniu podatkowym mającym na celu ustalenie prawidłowej taryfikacji produkowanego wyrobu w dniu 13.03.2012 r. pobrano próbki, które zbadane zostały przez Laboratorium Celne Izby Celnej w B. z dnia 21.03.2012 r. Trafnie oceniono, że zbadany napój alkoholowy nie jest piwem w rozumieniu Not wyjaśniających HS do poz. 2203 i może być klasyfikowany do pozycji 2206.

Prawidłowo również organ zwrócił uwagę, iż w wyroku NSA z dnia 05.06.2019 r. sygn. akt l GSK 841/16, mającym za przedmiot zobowiązanie za maj 2012 r., Sąd powołał się na tożsamość stosowanej przez skarżącego procedury z procedurą przyjętą w rozpoznawanej sprawie. Jednocześnie zauważyć wypada, że ustalenia poczynione przez sądy administracyjne obu instancji w sprawach bliźniaczych (dotyczących okresów rozliczeniowych, w których stosowana była tożsama procedura) są miarodajne również dla postepowania w niniejszej sprawie ze względu na niezmienność procesu technologicznego.

W powyższym wyroku NSA wyjaśnił, że "w kwestii wykładni art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG, a w konsekwencji również art. 94 ust. 1 u.p.a., w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenia miało wskazane wyżej orzeczenie TSUE z dnia 13 marca 2019 r. C-195/18. W orzeczeniu tym wskazano, że produkt może należeć do tej pozycji (tj. CN 2203) tylko pod warunkiem, że jego obiektywne cechy i właściwości odpowiadają obiektywnym cechom i właściwościom piwa. Trybunał wskazał, że w tym względzie należy wziąć pod uwagę szczególnie cechy organoleptyczne danego produktu (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 maja 2009 r., Siebrand, C-150/08, EU:C:2009:294, pkt 36, 37; z dnia 16 grudnia 2010 r., Skoma-Lux, C-339/09, EU:C:2010:781, pkt 46) (teza 39). Wynika z tego, że jeśli cechy organoleptyczne półproduktu alkoholowego, mieszanego przez skarżącego z napojami bezalkoholowymi w celu wytworzenia produktu końcowego, jaki wprowadza on do obrotu, nie odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, co miałoby miejsce w szczególności wtedy, gdyby ten półprodukt wizualnie nie przypominał piwa lub nie miał jego charakterystycznego smaku, ów produkt nie mógłby zostać zakwalifikowany jako "piwo otrzymywane ze słodu", należące do pozycji CN 2203. Do sądu odsyłającego należy dokonanie niezbędnych ustaleń w tej kwestii (teza 40). Ostatecznie TSUE zajął stanowisko, zgodnie z którym artykuł 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 9 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych - dalej dyrektywa 92/83 - należy interpretować w ten sposób, że półprodukt przeznaczony do zmieszania z napojami bezalkoholowymi, otrzymywany z brzeczki zawierającej mniej składników słodowych niż składników niesłodowych, do którego dodano syrop glukozowy przed procesem fermentacji, można zakwalifikować jako "piwo otrzymywane ze słodu" objęte pozycją 2203 scalonej nomenklatury, o ile cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego".

W wyroku tym wskazano dalej, że w postępowaniach zakończonych decyzjami ostatecznymi wydanymi w 2014 r., dokonano pobrania próbek wskazanego półproduktu, które następnie poddano badaniom cech fizykochemicznych i organoleptycznych. W wyniku tych badań ustalono w szczególności brak zapachu chmielowego, brak posmaku goryczki, niską trwałość piany oraz złe nasycenie dwutlenkiem węgla. Organy podatkowe zajęły zatem trafne stanowisko, że wskazane cechy organoleptyczne nie są typowe dla piwa.

Podkreślono, że we wskazanych powyżej sprawach zarówno w toku postępowania podatkowego oraz w toku postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący nie kwestionował ustaleń faktycznych organów podatkowych związanych z przeprowadzeniem postępowania dowodowego odnośnie cech organoleptycznych półproduktu oraz dokonanej przez te organy oceny w tym zakresie.

NSA wyjaśnił, że próbki pobrano z półproduktu wyprodukowanego według receptury z dnia 1 kwietnia 2011 r. przekazanej organom podatkowym przez skarżącego. Z akt sprawy wynika ponadto, że według tej samej receptury skarżący wytwarzał półprodukt, którego produkcja stanowiła podstawę faktyczną do wydania zaskarżonej decyzji. Na 10000 litrów brzeczki nastawnej składały się: 1) ekstrakt słodowy 75º BX 186 kg (134,9 l); 2) woda 976,1; 3) syrop glukozowy 75º BX 235, 6 kg (1708,2 l); 4 kwas cytrynowy 15,0 kg (9 l); 5) fosforan amonu i pożywki 4,0 kg (2,4 l); 6) woda do uzupełnienia nastawy 7169, 4 l. Tożsame składniki i ich ilości (proporcje) wykorzystano do produkcji półproduktu, do którego opodatkowania podatkiem akcyzowym odnoszą się sprawy za inne okresy podatkowe,

W ocenie NSA istnieją zatem uzasadnione podstawy do przyjęcia, że półprodukt, którego produkcja stanowiła podstawę faktyczną do wydania zaskarżonej decyzji wykazywał cechy organoleptyczne identyczne jak półprodukt, który poddano badaniom organoleptycznym w postępowaniach podatkowych dotyczących wymiaru podatku akcyzowego. Tożsama receptura wytwarzania gwarantuje bowiem otrzymanie wyrobu o tożsamych parametrach organoleptycznych, które organy podatkowe oceniły jako nietypowe dla piwa.

Reasumując Sąd II instancji podkreślił, że z perspektywy orzeczenia TSUE z dnia 13 marca 2019 r. C-195/18 w tym postępowaniu organom podatkowym można skutecznie zarzucić naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Organ I instancji w 2012 r. bez uprzedniego przeprowadzenia badania cech organoleptycznych półproduktu zakwestionował zaliczenie tego wyrobu przez skarżącego do pozycji CN 2203. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że w 2013 r. w innych postępowaniach prowadzonych w stosunku do tego samego podmiotu i w istocie powiązanych w pewnym stopniu przedmiotowo, te same organy dokonały analizy cech organoleptycznych tego samego półproduktu (rodzajowo). Jak już wskazano, skarżący nie kwestionował okoliczności tych badań jak też ich wyniku.

Tym samym, zdaniem Sądu, również w niniejszej sprawie pomimo istnienia określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. podstawy wznowieniowej, po porównaniu zakresu ocen dokonanych w granicach procedowania sądowego w sprawach tożsamych, z kryteriami określonymi w wyroku TSUE z dnia 13.03.2019 r. w sprawie C-195/18 stanowiącym wskazaną podstawę wznowienia postępowania podatkowego za analizowany okres, nie byłoby podstawy do wydania odmiennego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej od przyjętego w decyzji ostatecznej.

Odnośnie zarzutu naruszenia art.123 § 1 i 2 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie wniosku podatnika o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych obu instancji, że wniosek dowodowy stanowił próbę otwarcia na nowo postępowania podatkowego wymiarowego co nie może mieć miejsca w świetle zasady stałości decyzji ostatecznej.

Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 121, art.122 oraz art.187 § l i 197 § 1 O.p. również nie zasługują na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

P.C.