Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1302/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.69 ust.1 pkt 2, art.64 ust.1 pkt 3, art.69 ust.1 pkt 4 i 6
journal: Dz.U. 2022 poz 2360
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
article: art.11 ust.1 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 298
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jedn.
article: art.103 ust.1
journal: Dz.U. 2023 poz 1124
law: Ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j.)

SENTENCJA

Dnia 18 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Marek Maliński Protokolant ref. staż. Aleksandra Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 29 października 2019 r. nr DSI-V.8201.33.2018.EK w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia 29 października 2019 r. cofnęła wydane decyzją z dnia 21 lipca 2015 r. zezwolenie na świadczenie przez W. z/s w W. (dalej także: "W." lub "spółka", "skarżąca") usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 69 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 19 sierpnia 201 1 r. o usługach płatniczych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 659 ze zm. dalej: "u.u.p.") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (jt. Dz. U. z 2019 r. poz. 298 ze zm.).

Zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej zostało udzielone skarżącej decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 21 lipca 2015 r. Zakres usług płatniczych, do świadczenia których skarżąca została uprawniona obejmował świadczenie usług przekazu pieniężnego.

Pismem z dnia 13 grudnia 2018 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "KNF") poinformowała stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia jej zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej, w związku z podejrzeniem zaprzestania spełniania wymogów, od których uzależnione jest wydanie zezwolenia w związku z art. 64 ust. 1 u.u.p.

Podejrzenie zaistnienia przesłanek do cofnięcia zezwolenia wynikało

z powziętych przez KNF informacji pozyskanych od Prokuratury Regionalnej

w [...] co do złożonego zawiadomienia Generalnego Inspektora Informacji Finansowej (dalej: "GllF") z dnia 26 lipca 2018 r. na podstawie art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego oraz art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r.

o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2019 r. poz. 1115, ze zm.). Wskazane w zawiadomieniu osoby są podejrzane o popełnienie przestępstwa polegającego na podejmowaniu w porozumieniu z innymi osobami czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępczego pochodzenia środków pieniężnych znacznej wartości lub też miejsca ich umieszczenia, wykrycia, zajęcia albo orzeczenia przepadku. tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 299 § 1 i 5 Kodeksu karnego. GIIF poinformował, że wskazane w zawiadomieniu osoby dokonały za pośrednictwem spółki po kilkaset transakcji wpłat gotówkowych przez kilkudziesięciu stałych kontrahentów pochodzących m.in. z Chin, Hongkongu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich,

a pewna ich część została zrealizowana na rzecz podmiotów z USA bądź krajów Afryki.

GIIF opisał także model biznesowy spółki, wskazując na posiadanie wyłącznie jednego stacjonarnego punktu kasowego zlokalizowanego w W., który

w żaden sposób nie jest oznaczony. Natomiast adres punktu przekazywany jest wyłącznie wybranym klientom z wąskiego kręgu dysponentów. Po przyjęciu środków pieniężnych, spółka transportuje gotówkę do jednego z banków prowadzącego dla niej rachunek płatniczy, wpłaca środki na ten rachunek i zleca dokonanie przelewu transgranicznego na rzecz beneficjenta wskazanego w zleceniu transakcji (np. na odbiorcę w Chinach). Zdarza się, iż zlecenie przekazu dokonywane jest przed przetransponowaniem środków do banku (w tej sytuacji rachunek bankowy spółki obciążany jest uprzednio). GIIF ustalił, że spółka nie prowadzi rachunków rozliczeniowych dla klientów, dla banku przeprowadzającego transakcję jest to transakcja instytucji płatniczej, a tym samym dane o faktycznym płatniku pozostają ograniczone do tych znajdujących się w tytule przelewu.

Organ wskazał również, że transakcje zlecone zza pośrednictwem spółki transakcje zlecone były przez podmioty zajmujące się obrotem tekstyliami na terenie W. i dotyczą środków pochodzących z przestępstw. Działania polegające na szybkim transferze środków pozyskanych z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł finansowania do krajów azjatyckich, europejskich, jak i afrykańskich, mają na celu utrudnienie odpowiednim służbom stwierdzenie przestępczego pochodzenia lub miejsca umieszczenia środków pochodzących z przestępstwa określonego w art. 299 § 1 Kodeksu karnego - polegającego na przyjmowaniu oraz przekazywaniu wartości majątkowych pochodzących z korzyści związanych z popełnianiem przestępstw karno-skarbowych. Wskazane w zawiadomieniu podmioty głównie prowadzą działalność w przedmiocie sprzedaży hurtowej, która zaliczana jest do tzw. branż ryzyka, z uwagi na niezrealizowanie zobowiązań podatkowych w pełnej wysokości, w związku z niewykazywaniem obrotu do opodatkowania. W ocenie GIIF analiza zawartych w zawiadomieniu informacji wskazuje na pranie pieniędzy m.in. poprzez:

1. transfery transgraniczne - metoda polegająca na transferowaniu środków przez granicę kraju w celu ich dalszego przekazywania lub inwestowania, której podstawowym celem jest jak najpełniejsze odseparowanie środków od ich przestępczego źródła przede wszystkim poprzez ich wyprowadzenie z jurysdykcji właściwej dla przestępstwa bazowego;

2. wykorzystanie przedsiębiorstw symulujących - metoda polegająca na stworzeniu pozorów prowadzenia działalności gospodarczej przez zwerbowaną osobę, zakup działającego przedsiębiorstwa przez podstawioną osobę, wykorzystanie podmiotów prowadzących działalność gospodarczą;

3. wykorzystanie tzw. "słupów" - jest to jedna z metod prania pieniędzy polegająca na angażowaniu osób trzecich do dokonywania transakcji nadających legalny charakter finansowym przepływom zysków z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

W związku z powyższym, GIIF sformułował uzasadnione podejrzenie, że W. jest wykorzystywany do wytransferowania środków finansowych poza granice kraju z naruszeniem art. 299 § 1 i 5 Kodeksu karnego. Zawiadomieniem objęte zostały 1 933 transakcje wykonane za pośrednictwem Spółki w I kwartale 2018 r. na łączną kwotę równowartości ok. 555 500 000 zł, co daje średnią ponad 287 000 PLN na jedną transakcję. Z danych sprawozdawczych Spółki, przekazywanych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 października 2014 r. w sprawie kwartalnych i dodatkowych rocznych sprawozdań finansowych i statystycznych krajowych instytucji płatniczych wynika, że spółka wykonała w analizowanym okresie (I kwartał 2018 r. - II kwartał 2019 r.) 26 588 transakcji o wartości 7 479 271 355 PLN. Oznacza to, że średnia wartość jednej transakcji wynosiła prawie 282 000 PLN. Są to ogromne kwoty, diametralnie wyższe od kwot transakcji realizowanych przez inne krajowe instytucje płatnicze świadczące wyłącznie usługę przekazu pieniężnego.

KNF uzyskała od spółki informacje o wypowiedzeniu jej przez banki umów o prowadzenie rachunków bankowych. Pismami z dnia 20 grudnia dnia 2018 r. zwróciła się do tych banków o wskazanie przyczyn wypowiedzeń.

W piśmie z dnia 9 stycznia 2019 r. B. S.A. podał, że spółka realizowała poprzez bank usługę transgranicznego przekazu pieniężnego. Począwszy od października 2018 r. odnotował znaczny wzrost liczby realizowanych przelewów transgranicznych, co zbiegło się ze wzrostem liczby zapytań od banków korespondentów. Zapytania dotyczyły transferów realizowanych przez spółkę w imieniu jednego podmiotu z branży tekstylnej do krajów azjatyckich, co znacznie podwyższyło ryzyko identyfikacji w zakresie rzeczywistego nadawcy i odbiorcy przekazów.

B. S.A. wyjaśnił. iż powodem wypowiedzenia spółce umów rachunków bankowych był brak dostarczenia przez spółkę dokumentów potwierdzających strukturę jej akcjonariatu oraz pozwalających na identyfikację i weryfikację tożsamości beneficjentów rzeczywistych Spółki, zgodnie z wymogami art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. W kolejnym piśmie B. S.A. poinformował, że dwukrotnie powziął uzasadnione podejrzenie, że transakcje przeprowadzane przez spółkę mogą mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, stosownie do art. 86 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Schemat dokonywanych transakcji był analogiczny i polegał na przeprowadzaniu przez klientów spółki transakcji, których celem było dokonanie uszczuplenia należności Skarbu Państwa z tytułu podatków (zarówno VAT, jak i CIT) oraz ukrycie, udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępczego pochodzenia środków pieniężnych, które ci klienci wprowadzili do obrotu w systemie finansowym.

KNF dokonując analizy stanu faktycznego doszła do przekonania,

że w odniesieniu do skarżącej zachodzą przesłanki cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej określone w art. 69 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 3 u.u.p. oraz na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 4 i 6 u.u.p., a w szczególność, że:

1. spółka nie zapewniała ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych,

2. spółka kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu.

3. osoby zarządzające Spółką nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą.

Według KNF, poczynione w toku postępowania ustalenia wskazują niezbicie, że w związku z działalnością Spółki zachodzi bardzo wysokie ryzyko popełnienia przestępstwa, a także wystąpienia innych działań związanych z wprowadzaniem do obrotu środków finansowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł. Świadczy o tym model biznesowy Spółki, przewidujący transgraniczne transfery ogromnych, sześciocyfrowych a nierzadko też i siedmiocyfrowych kwot pieniędzy wpłacanych w gotówce, nastawiony na dyskretną obsługę ograniczonej grupy klientów - z reguły obywateli państw azjatyckich powiązanych z działalnością w branżach kojarzonych, według dostępnej powszechnie wiedzy, z oszustwami podatkowymi nielegalnym handlem i wprowadzaniem do obrotu środków pochodzących z tego typu przestępstw. Bardzo wysokie ryzyko popełniania przestępstw i prania pieniędzy w związku działalnością spółki potwierdza pozyskane od Prokuratury i włączone do akt postępowania doniesienie GIIF o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przez klientów spółki szeregu przestępstw związanych z realizowanymi przez Spółkę transakcjami. Potwierdzeniem tego ryzyka są także informacje uzyskane w toku postępowania od banków obsługujących Spółkę w zakresie wykonywanych przez nią transakcji. Informacje te wskazują na poważne zastrzeżenia co do prawidłowości tych transakcji w świetle przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy, które to zastrzeżenia skutkowały wypowiedzeniem spółce umów na prowadzenie przez te banki jej rachunków. O ogromnej skali działalności spółki świadczą dane sprawozdawcze. Wynika z nich, że średnia wartość pojedynczych transakcji realizowanych przez spółkę wynosi blisko 282 tys. zł. a wolumen transakcji zrealizowanych w okresie od początku 2017 r. do końca II kwartału 2019 r. opiewa na sumę prawie 7.5 miliarda zł. Wartości te są diametralnie wyższe od wartości transakcji płatniczych wykonywanych przy podobnej liczbie transakcji w tych samych okresach przez inne krajowe instytucje płatnicze, podobnie jak skarżąca posiadające zezwolenie na świadczenie wyłącznie usługi przekazu pieniężnego. Pomimo wspomnianych doniesień medialnych o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, sygnałów płynących z obsługujących spółkę banków, jak również wszczętego przez KNF postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej, spółka kontynuowała swoją działalność w opisanym modelu biznesowym.

Wobec powyższego KNF oceniła, że w związku z działalnością spółki istnieją bardzo poważne wątpliwości, czy spółka jako krajowa instytucja płatnicza będzie zarządzała działalnością w zakresie usług płatniczych w sposób ostrożny i stabilny, tj. działania podejmowane przez nią w ramach jej działalności w zakresie usług płatniczych będą prawidłowe, zgodne z normami prawa i dobrymi obyczajami, a przy tym rozsądne, podejmowane z należytą rozwagą i bez nadmiernego ryzyka, zaś efekty tych działań gwarantować będą stabilność spółki i nie będą wpływać negatywnie na jej reputację jako krajowej instytucji płatniczej. W ocenie organu, skala i natężenie ryzyka działań związanych z praniem pieniędzy, a wręcz ograniczony – związany z określonym zamysłem biznesowym charakter opisanych zastrzeżeń, nie pozwalają uznać tych wątpliwości za usuwalne. Dlatego też organ uznał, że spółka nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych, co zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 uup stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

KNF uznała, że członkowie zarządu Spółki. tj. R. P. oraz D. L., jako jedyni członkowie dwuosobowego zarządu bezpośrednio kierowali jej działalnością oraz mieli decydujący wpływ na ustalenie modelu tej działalności oraz choćby ogólne rozeznanie w specyfice procederu prania pieniędzy oraz świadomość, że obsługiwane przez kierowaną przez nich spółkę transakcje z bardzo wysokim prawdopodobieństwem mają związek z przestępstwami i służą praniu pieniędzy lub uniknięciu opodatkowania. Mimo to nie podejmowali działań zmierzających do ograniczenia ryzykownej działalności spółki, a wręcz działalność tę ułatwiali i rozwijali, o czym świadczą zapewnianie dyskretnej (w nieoznakowanym znanym wybranym klientom punkcie kasowym) obsługi ograniczonej grupy klientów oraz rosnące wolumeny transakcji.

KNF uznała więc, że R. P. i D. L., jako członkowie zarządu W., nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą, co zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 6 u.u.p. stanowi kolejną przesłankę cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

Pismem z dnia 28 listopada 2019r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła decyzji KNF:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3; art. 69 ust. 1 pkt 4 i art. 69 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że KNF nieprawidłowo zinterpretowała treść wyżej wymienionych przepisów i wadliwie ustaliła wynikającą z nich normę prawną, a także podciągnęła okoliczności opisane w uzasadnieniu do decyzji pod hipotezę powyższych przepisów, co doprowadziło do błędnego uznania. że znajdują one w niniejszej sprawie zastosowanie, a skarżąca nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością usług płatniczych, że kontynuowanie działalności przez skarżącą w zakresie świadczenia usług płatniczych "stanowiłby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu", a osoby zarządzające Spółką nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą - co w konsekwencji doprowadziło do cofnięcia jej uprzednio udzielonego zezwolenia na świadczenie usług płatniczych

w charakterze krajowej instytucji płatniczej:

b)art. 25h ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że KNF podciągnął okoliczności opisane w uzasadnieniu decyzji pod hipotezę powyższego przepisu, co doprowadziło do błędnego uznania. że obowiązuje on w niniejszej sprawie, podczas gdy ma on wyłącznie odpowiednie zastosowanie do sprzeciwu KNF co do nabycia lub objęcia znacznego pakietu akcji lub udziałów krajowej instytucji płatniczej, a nie do postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej, co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego cofnięcia skarżącej przez KNF uprzednio udzielonego zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

2. naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 10 § 1, w zw. z art. 85 § 1, w zw. z art. 67 § 2 pkt 3, w zw. z art. 80 kpa polegające na:

- nieujawnieniu spółce przed wydaniem decyzji materiałów prasowych i nagrań audiowizualnych, które stanowiły podstawę ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego decyzji;

oraz

- poprzez oparcie przez KNF ustaleń faktycznych na dowodach z oględzin stron internetowych, które nie zostały udokumentowane protokolarnie i zastąpione odesłaniem spółki do źródeł dowodowych znajdujących poza aktami prowadzonego postępowania;

co skutkowało naruszeniem prawa skarżącej do wypowiedzenia się o zebranych dowodach w toku postępowania oraz przekroczeniem przez KNF granic swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie za pełnoprawne i wiarygodne, nieujawnionych

w toku postępowania administracyjnego dowodów;

b) art. 84 § 1, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 7a § 1, w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 69 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 6 uup, poprzez nieprzeprowadzenie przez KNF we wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym, dowodu z opinii biegłego z zakresu oceny i szacowania ryzyka pomimo wystąpienia materialnoprawnej przesłanki do ustalenia okoliczności, których ocena wymaga posiadania wiadomości specjalnych. w celu oceny, czy w odniesieniu do działalności skarżącej jako krajowej instytucji płatniczej w okresie, którego dotyczyło prowadzone postępowanie, wystąpiły konkretne zdarzenia, dowodzące. że skarżąca nieostrożnie i niestabilnie zarządzała działalnością w charakterze krajowej instytucji płatniczej, co skutkowało poczynieniem ustaleń faktycznych na podstawie uznania administracyjnego, zastępującego opinię osoby lub instytucji posiadającej wiadomości specjalne dotyczące oceny jednej z przesłanek warunkujących cofnięcie skarżącej zezwolenia na świadczenie usług w charakterze krajowej instytucji płatniczej;

c) art. 78 § 1, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 oraz w zw. art. 10 § 1, w zw. z art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych spółki, których przedmiotem były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy przedłożonych organowi w pismach: z 20 marca 2019 roku, z 9 maja 2019 roku oraz z 4 lipca 2019 roku, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy oraz oparciem decyzji tylko na częściowo zgromadzonym materialne dowodowym dotyczącym przedmiotu postępowania;

d) art. 69 ust. 1 pkt 6 uup, art. 8 § 1- 2, w zw. z art. 77 § 1 - § 4, art. 8 § 1- § 2 kpa oraz w zw. z art. 80 kpa, poprzez przekroczenie przez KNF ustawowych

i orzeczniczych dyrektyw uznania administracyjnego, polegające na dokonywaniu przez organ wzajemnie wykluczających się ocen tych samych dowodów

w prowadzonych przez organ różnych postępowaniach: w postępowaniu o wydanie spółce zezwolenia na świadczenie usług płatniczych, postępowaniu z zakresu przestrzegania przez Spółkę obowiązków przeciwdziałania prania pieniędzy

i finansowania terroryzmu, oraz w postępowaniu o cofnięcie zezwolenia na świadczenie przez Spółkę usług płatniczych;

e) art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 10 § 1, w zw. z art. 8 § 1, art. 7 oraz art. 7a § 1 kpa, poprzez:

- oparciu ustaleń faktycznych na informacjach nie dotyczących spółki;

- rozstrzygnięcie nieusuniętych przez KNF obiektywnych wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego sprawy na niekorzyść spółki;

- dokonanie oceny stanu faktycznego z naruszeniem zasad obiektywizmu, polegające na w nieprzeprowadzeniu dowodów mogących przemawiać na korzyść Spółki;

f) art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 7 kpa, poprzez dokonanie oceny ustalonego stanu faktycznego w sposób dowolny a nie swobodny, a polegające na oparciu rozstrzygnięcia na publikacjach prasowych z dnia 2 grudnia 2014 r., 23 kwietnia 2015 r. 8 lipca 2015 r., odnoszących się do zdarzeń sprzed uzyskania przez spółkę zezwolenia na świadczenie usług płatniczych, oraz poprzez wyprowadzenie przez KNF z poczynionych ustaleń faktycznych wniosków logicznie nie wynikających z ustaleń i oparcie ustaleń na nieuprawnionych domniemaniach faktycznych;

g) art. 107 § 1 pkt 6) i § 3, w zw. z art. 11 kpa, poprzez uzasadnienie decyzji

w sposób sprzeczny z ustawowymi przesłankami uzasadniania decyzji administracyjnych, a polegające w szczególności na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ uznał za nie mające znaczenia dla sprawy dowody zgłaszanym przez spółkę, oraz niewyjaśnieniu zasadności przesłanek wydanej decyzji, co skutkuje utrudnieniem kontroli sądowej decyzji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji

w całości, wnosząc o przeprowadzenie szeregu dowodów uzupełniających

z dokumentów, szczegółowo wskazanych w treści skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 4/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi W. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 29 października 2019 r. nr DSI-V.8201.33.2018.EK w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych uchylił zaskarżoną decyzję.

Uchylając zaskarżoną decyzję sąd wskazał, że postępowanie administracyjne w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja uznaniowa całkowicie pominęło interes strony, jej wnioski dowodowe, ocenę przedstawionego, a nie uwzględnionego materiału dowodowego na okoliczności, którym przeczyła. W istocie strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw procesowych w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Komisja Nadzoru Finansowego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 1057/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., że materialnoprawną podstawę wydania tej decyzji współstanowił art. 69 ust. 1 pkt 2, pkt 4 pkt 6 ustawy o usługach płatniczych, zgodnie z którym KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli: instytucja płatnicza przestała spełniać wymogi, od których jest uzależnione wydanie zezwolenia, lub nie powiadomiła KNF o istotnych okolicznościach, które wskazują na zaprzestanie spełniania tych wymogów (pkt 2); instytucja płatnicza, kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu (pkt 4); osoba zarządzająca nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą (pkt 6) oraz art. 64 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, z którego z kolei wynika, że zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, może być udzielone, jeżeli podmiot zapewnia ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością objętą wnioskiem o wydanie zezwolenia, w szczególności przez posiadanie systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej odpowiedniego do rodzaju, skali i stopnia złożoności świadczonych usług płatniczych zapewniającego należyte wypełnianie między innymi obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz obejmującego rozwiązania organizacyjne mające służyć ochronie środków pieniężnych użytkowników zgodnie z art. 78.

NSA podkreślił, że w kontekście odnoszącym się do przedmiotu rozpatrywanej sprawy, istota rzeczy nie wymagała wykazania przez KNF, jako organ nadzoru, naruszenia prawa przez skarżącą spółkę i przypisania jej tego naruszenia, lecz wykazania zaktualizowania się określonych przepisami prawa przesłanek cofnięcia udzielonego spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej z uwagi na brak ich spełniania po wydaniu tego zezwolenia, co powinno też było stanowić przedmiot kontroli ze strony sądu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

WSA rozpoznając sprawę ponownie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, przy czym podkreślenia wymaga, że Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji orzekał w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z 21 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II GSK 1057/21), stosownie do treści przepisu art. 190 p.p.s.a.

Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd I instancji. Natomiast zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Z tego przepisu wypływa nakaz dla sądu pierwszej instancji przyjęcia określonego stanowiska przy ponownym rozpoznaniu sprawy, które to stanowisko nie może być odmienne od zaprezentowanego w wyroku NSA rozumienia przepisów będących podstawą orzekania w sprawie i przedmiotem wykładni in concreto. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

Rozpoznając sprawę ponownie sąd doszedł do przekonania, że w oparciu o określone w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (dalej jako "uup") oraz w art. 69 ust. 1 pkt 4 i 6 uup przesłanki, KNF zasadnie cofnęła udzielone skarżącej spółce zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

Prowadzenie działalności gospodarczej na rynku usług płatniczych przez niektórych dostawców podlega reglamentacji i wymaga zezwolenia. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej może być udzielone, jeżeli podmiot:

1) posiada kapitał założycielski co najmniej w wysokości równowartości w walucie polskiej:

a) kwoty 125 000 euro - w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć wszystkie usługi płatnicze wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 1-5 lub niektóre z nich,

b) kwoty 50 000 euro - w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7,

c) kwoty 20 000 euro - w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6;

2) posiada fundusze własne w wymaganej wysokości;

3) zapewnia ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością objętą wnioskiem o wydanie zezwolenia, w szczególności przez posiadanie systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej odpowiedniego do rodzaju, skali i stopnia złożoności świadczonych usług płatniczych, zapewniającego należyte wypełnianie między innymi obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz obejmującego rozwiązania organizacyjne mające służyć ochronie środków pieniężnych użytkowników zgodnie z art. 78 uup;

4) jest zarządzany przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 8 uup, dające rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania jego działalnością;

5) posiada środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego niepochodzące z kredytu, pożyczki albo w inny sposób nieobciążone oraz niepochodzące z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł;

6) posiada plan finansowy lub program działalności zapewniający zdolność krajowej instytucji płatniczej do wykonywania zobowiązań wynikających z działalności objętej wnioskiem o wydanie zezwolenia;

7) nie posiada bliskich powiązań z podmiotami trzecimi, które stanowią przeszkodę w skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych;

8) nie posiada bliskich powiązań z podmiotami trzecimi, w przypadku których przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą wnioskodawca ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów uniemożliwiałyby skuteczne wykonywanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą;

9) zapewnia spełnianie wymogów określonych w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji;

10) posiada ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, gwarancję bankową, gwarancję ubezpieczeniową lub inne zabezpieczenie roszczeń użytkownika -

w przypadku, o którym mowa w art. 61 b ust. 1 uup.

Podkreślić należy, że powyższe warunki spełniać należy nie tylko w dacie uzyskania zezwolenia lecz przez cały okres prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej. Konsekwencją naruszenia warunków prowadzenia działalności jest cofnięcie zezwolenia na jej prowadzenie albowiem podmiot, któremu udzielono tego zezwolenia i który korzystał z wynikających z niego uprawnień i podlegał skorelowanym z nimi obowiązkom, przestał spełniać wymogi jego udzielenia, a co za tym idzie wymogi prowadzenia działalności w dziedzinie wymagającej tego zezwolenia.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 uup, KNF może cofnąć zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej, jeżeli:

1) instytucja płatnicza uzyskała zezwolenie wskutek złożenia fałszywych informacji lub w inny sposób niezgodny z prawem;

2) instytucja płatnicza przestała spełniać wymogi, od których jest uzależnione wydanie zezwolenia, lub nie powiadomiła KNF o istotnych okolicznościach, które wskazują na zaprzestanie spełniania tych wymogów;

3) instytucja płatnicza wykonuje działalność z naruszeniem zezwolenia lub trwale utraciła zdolność do wykonywania swoich zobowiązań;

4) instytucja płatnicza, kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu;

5) osoby, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub udziałów w instytucji płatniczej, nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą;

6) osoba zarządzająca nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą;

7)bliskie powiązania między krajową instytucją płatniczą a innymi podmiotami mogłyby uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą;

8) przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą krajowa instytucja płatnicza ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów mogłyby uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad tą instytucją;

9) instytucja płatnicza, która nie stosuje środków ochrony środków pieniężnych użytkowników określonych w art. 78 ust. 1, nie zawarła w terminie umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 78

ust. 2 uup.

NSA w wyroku z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 1057/21 podkreślił, że z przywołanych przepisów prawa wynika, że określone w pkt 2, pkt 4 i pkt 6 ust. 1 art. 69 wymienionej ustawy przesłanki cofnięcia zezwolenia pozostają

w ścisłym funkcjonalnym związku z przesłankami jego udzielenia ustanowionymi na gruncie art. 64 ust. 1. KNF posiada zatem kompetencje do wydania decyzji

o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej, w sytuacji stwierdzenia, że podmiot, któremu udzielono tego zezwolenia

i który korzystał z wynikających z niego uprawnień i podlegał skorelowanym z nimi obowiązkom, przestał następnie spełniać wymogi jego udzielenia, a co za tym idzie wymogi prowadzenia działalności w dziedzinie wymagającej tego zezwolenia.

Zdaniem ponownie orzekające sądu, KNF na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego doszła do prawidłowego przekonania, że w odniesieniu do skarżącej zachodzą przesłanki cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej określone w art. 69 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 3 uup oraz na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 4 i 6 uup, a w szczególność, że:

1. spółka nie zapewniała ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych,

2. spółka kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu.

3. osoby zarządzające spółką nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą.

Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu, że poczynione w toku postępowania ustalenia potwierdzają, że w związku z działalnością spółki zachodzi bardzo wysokie ryzyko popełnienia przestępstwa, a także wystąpienia innych działań związanych z wprowadzaniem do obrotu środków finansowych pochodzących

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł.

Świadczy o tym model biznesowy Spółki, przewidujący transgraniczne transfery ogromnych, sześciocyfrowych a nierzadko też i siedmiocyfrowych kwot pieniędzy wpłacanych w gotówce, nastawiony na dyskretną obsługę ograniczonej grupy klientów - z reguły obywateli państw azjatyckich powiązanych z działalnością w branżach kojarzonych, według dostępnej powszechnie wiedzy, z oszustwami podatkowymi nielegalnym handlem i wprowadzaniem do obrotu środków pochodzących z tego typu przestępstw.

KNF zasadnie uznała, że bardzo wysokie ryzyko popełniania przestępstw

i prania pieniędzy w związku działalnością spółki potwierdza pozyskane od Prokuratury i włączone do akt postępowania doniesienie Generalnego Inspektora Informacji Finansowej o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przez klientów spółki szeregu przestępstw związanych z realizowanymi przez spółkę transakcjami.

Potwierdzeniem tego ryzyka są także informacje uzyskane w toku postępowania od banków obsługujących spółkę w zakresie wykonywanych przez nią transakcji. Informacje te wskazują na poważne zastrzeżenia co do prawidłowości tych transakcji w świetle przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy, które to zastrzeżenia skutkowały wypowiedzeniem spółce umów na prowadzenie przez te banki jej rachunków.

O ogromnej skali działalności spółki świadczą otrzymywane przez KNF dane sprawozdawcze. Wynika z nich, że średnia wartość pojedynczych transakcji realizowanych przez spółkę wynosi blisko 282 tys. zł. a wolumen transakcji zrealizowanych w okresie od początku 2017 r. do końca II kwartału 20I9 r. opiewa na sumę prawie 7.5 miliarda zł. Wartości te są diametralnie wyższe od wartości transakcji płatniczych wykonywanych przy podobnej liczbie transakcji w tych samych okresach przez inne krajowe instytucje płatnicze, podobnie jak skarżąca posiadające zezwolenie na świadczenie wyłącznie usługi przekazu pieniężnego.

Wobec powyższego zdaniem sądu, KNF prawidłowo oceniła, że w związku z działalnością spółki istnieją bardzo poważne wątpliwości, czy spółka jako krajowa instytucja płatnicza będzie zarządzała działalnością w zakresie usług płatniczych w sposób ostrożny i stabilny, tj. działania podejmowane przez nią w ramach jej działalności w zakresie usług płatniczych będą prawidłowe, zgodne z normami prawa i dobrymi obyczajami, a przy tym rozsądne, podejmowane z należytą rozwagą i bez nadmiernego ryzyka, zaś efekty tych działań gwarantować będą stabilność spółki i nie będą wpływać negatywnie na jej reputację jako krajowej instytucji płatniczej.

Organ zasadnie uznał, że spółka nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych, co zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 uup stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

Na podstawie oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego KNF, zdaniem sadu, prawidłowo uznała, że niedawanie rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania skarżącej występuje także po stronie osób zarządzających spółką. tj. R. P. - prezesa zarządu spółki oraz D. L. — wiceprezesa zarządu spółki.

Osoby te, jako jedyni członkowie dwuosobowego zarządu bezpośrednio kierowały jej działalnością i miały decydujący wpływ na ustalenie modelu tej działalności, a także nadzorowanie i kontrolowanie jej przebiegu oraz rozstrzyganie wyłaniających się problemów i wątpliwości. Organ miał podstawy uznać, że wskazani członkowie zarządu musieli mieć choćby ogólne rozeznanie w specyfice procederu prania pieniędzy i świadomość, że obsługiwane przez kierowaną przez nich spółkę transakcje z bardzo wysokim prawdopodobieństwem mają związek z przestępstwami i służą praniu pieniędzy lub uniknięciu opodatkowania. Mimo to nie podejmowali działań zmierzających do ograniczenia ryzykownej działalności spółki, a wręcz działalność tę ułatwiali i rozwijali, o czym świadczą zapewnianie dyskretnej (w nieoznakowanym znanym wybranym klientom punkcie kasowym) obsługi ograniczonej grupy klientów oraz rosnące wolumeny transakcji.

Tym samym, w ocenie organu, istnieją niedające się usunąć obiektywne wątpliwości co do zapewnienia przez ww. członków zarządu zarządzania tą krajową instytucją płatniczą w sposób ostrożny i stabilny. Z powyższych względów KNF uznała, że R. P. i D. L., jako członkowie zarządu W., nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą, co zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 6 uup stanowi kolejną przesłankę cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

Uwzględniając bardzo wysokie ryzyko wykorzystywania tej działalności do procederu prania pieniędzy na ogromną skalę, KNF uznała również, że spółka kontynuując swoją działalność w zakresie usług płatniczych, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu. Prawidłowe funkcjonowanie systemu płatniczego (w rozumieniu systemu płatności, w tym zwłaszcza płatności detalicznych obsługiwanych przez dostawców usług płatniczych) ma kluczowe znaczenie dla sprawnego i efektywnego regulowania zobowiązań pieniężnych oraz funkcjonowania rynku sprzedaży towarów i usług, co z kolei znajduje bezpośrednie przełożenie na stan gospodarki realnej. Aby płatnicy i odbiorcy płatności masowo skłonni byli do korzystania z tego typu usług niezbędne jest by byli oni przekonani, że transakcje których dokonują przy użyciu tych usług, świadczone są przez podmioty o nieposzlakowanej opinii i dobrej reputacji, a powierzone usługodawcom środki nie będą zagrożone na skutek nieprawidłowych działań tych usługodawców. Powinni zatem mieć zaufanie do tych usług i do systemu w jakim są one świadczone.

Wobec powyższego, organ uznał, że działalność skarżącej w zakresie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej wpływałoby negatywnie na rynkową, społeczną i państwową percepcję prawidłowości i bezpieczeństwa usług płatniczych. Stanowiłoby zagrożenie dla ogólnego zaufania do systemu płatniczego, w tym jego rozwiązań prawnych przewidzianych w szczególności w ustawie

o usługach pieniężnych, jak i instytucjach w postaci nadzoru nad działalnością instytucji płatniczych.

W oceni sądu, KNF prawidłowo ustaliła, że spółka nie zapewnia ostrożnego

i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych, osoby zarządzające tą krajową instytucją płatniczą, nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego nią zarządzania, a kontynuacja przez spółkę jej działalności stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu. Tym samym

w oparciu o określone w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 uup oraz w art. 69 ust. 1 pkt 4 i 6 uup przesłanki, w ocenie sądu, KNF zasadnie cofnęła udzielone skarżącej spółce zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II GSK 1057/21 w sytuacji gdy pierwotnie istniejące przesłanki udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej przestają istnieć i odpadają w trakcie wykonywania uprawnień wynikających z udzielonego zezwolenia, stanowi to podstawę jego cofnięcia, albowiem – co oczywiste – działalności reglamentowanej podlegającej reżimowi ustawy o usługach płatniczych nie można prowadzić bez spełniania określonych nią wymogów, co w równym i takim samym stopniu odnosi się do momentu ubiegania się o udzielenie wymienionego zezwolenia.

Zdaniem sądu za bezzasadne należało zatem uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o usługach płatniczych tj. art. 69 ust. 1 pkt 2, 4 i 6 uup. W przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, Komisja zidentyfikowała trzy przesłanki określone w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 69 ust. 1 pkt 4 i 5 uup, z których każda z osobna jest wystarczającym powodem do cofnięcia skarżącej zezwolenia na świadczenie usług w charakterze krajowej instytucji płatniczej.

Brak również podstaw od uwzględniania zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt § 3 k.p.a.

Stan faktyczny opisany w decyzji został ustalony prawidłowo i nie wymagał dokonania dodatkowych ustaleń, ani przeprowadzenia innych dowodów, w tym także z dodatkowych dokumentów.

Jak wynika z akt sprawy w przeprowadzonym postępowaniu zarówno spółka, jak i jej pełnomocnicy mieli zapewniony czynny udział w pełnym zakresie przewidzianym przez przepisy regulujące postępowanie administracyjne. Spółce wyjaśniane były podnoszone przez nią wątpliwości, a także była ona informowana

o przebiegu postępowania, w tym o dokumentach włączanych do akt postępowania i miała pełen wgląd w te akta na każde żądanie i bez zbędnej zwłoki.

Spółka miała również pełną swobodę kierowania do KNF korespondencji w sprawie, we wszystkich kwestiach, które uznawała za istotne dla ustaleń postępowania i efektywnie z tej swobody korzystała. Strona korzystała z prawa dostępu do akt postępowania.

Informacje ogólnodostępne dotyczące wyjaśnienia procederu nielegalnej działalności przedsiębiorców azjatyckich, prowadzących działalność w [...] W., wskazane w decyzji, uzyskane z Internetu nie stanowiły podstawy wydanej decyzji. Są to przykładowe, niewątpliwie powszechnie znane informacje, mające na celu wskazanie, że proceder prania pieniędzy przez przedsiębiorców azjatyckich prowadzących działalność w W. istnieje w przestrzeni publicznej od wielu lat i podmioty gospodarcze prowadzące działalność w tym obszarze musiały mieć tego świadomość i być świadome ryzyka z tym związanego przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

W obszernym uzasadnieniu prawnym decyzji przytoczono przepisy prawa, na podstawie których wydano decyzję i wyjaśniono podstawy jej wydania.

Mając na uwadze powyższe sądna podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.