Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1353/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2, pkt 5
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 234 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 624
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 14 czerwca 2023 r. nr SKO.4171.17.2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca bądź Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: SKO, Kolegium bądź organ odwoławczy) z dnia 14 czerwca 2023 r. nr SKO.4171.17.2023 r. wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z 5 listopada 2020 r. nr SR-IV.6331.3.2020 oraz utrzymującej ją w mocy ostatecznej decyzji SKO w Przemyślu z dnia 8 listopada 2021 r. znak: SKO 4171.25.2021.

W podstawie prawnej Kolegium wskazało art. 158 § 1 i art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm. – dalej: K.p.a.) oraz art. 234 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624 ze zm. – dalej: P.w.).

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z 5 listopada 2020 r. nr SR-IV.6331.3.2020 Prezydent Miasta [...] zobowiązał Skarżącą - właścicielkę działki nr [...] i [...] obr. [....], do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom tj. do wykonania odcinka kanalizacji deszczowej z wlotem umieszczonym w dnie rowu zlokalizowanego w południowo - wschodniej części działki nr [...] obr. [...], a z wylotem do studzienki kanalizacji deszczowej o rzędnej dna 220,69m n.p.m., zlokalizowanej na terenie działki nr [...] obr. [...], wyznaczając termin wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom na dzień 31 sierpnia 2021 r.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w toku prowadzonego postępowania (oględziny, zeznania świadków, materiały archiwalne i mapowe) udowodnione zostało, że przynajmniej do 2015 r. w terenie istniał rów, który przechodził z działki [...] na działkę [...]. Rów ten istniał także po 2015 r., aż do czasu budowy [...], na co wskazują zeznania świadków.

Szkody w postaci rozlewiska na działce sąsiedniej - nr ewid. [...] zaczęły się tworzyć w momencie zablokowania spływu przez wybudowanie [...]. Szkody są realne, dające się oszacować, co do rozmiarów, a związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonaną zmianą a szkodą jest oczywisty. Rowem spływają wyłącznie wody opadowe z terenów zielonych, gdyż powierzchnie szczelne zostały ujęte w system kanalizacji deszczowej, a wybudowanie [...] w poprzek wzgórza zatrzymało naturalny spływ wód z terenów zielonych. Organ wskazał, że nałożony obowiązek wykonania urządzeń wodnych jest jedynym sposobem zapobiegania szkodom na działce nr [...]. Nakaz przywrócenia terenu działki nr [...] do stanu poprzedniego tj. odtworzenie rowu, jest niemożliwe z uwagi na obecne zagospodarowanie działki - podniesienie terenu, wybudowanie [...] i całkowite utwardzenie działki kostką brukową. Z uwagi na ukształtowanie działki nr [...], nieprzepuszczalne podłoże gruntowe oraz warunki klimatyczne, które nie zapewniają dostatecznego parowania z rowu pozbawionego odpływu, nie ma innej możliwości odprowadzenia wód opadowych z rowu jak tylko do kanalizacji deszczowej - do studzienki kanalizacyjnej. Tylko takie rozwiązanie prowadzi do całościowego i kompleksowego rozwiązania problemu naruszenia stosunków wodnych.

Powyższa decyzja została uchylona w administracyjnym toku instancji na mocy decyzji SKO z 29 marca 2021 r. nr SKO.41715.2021, która to decyzja została z kolei uchylona wyrokiem WSA w Rzeszowie z 3 sierpnia 2021 r., sygn. II SA/Rz 841/21, po rozpoznaniu sprzeciwu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...].

Ponownie rozpatrując sprawę, SKO decyzją z 8 listopada 2021 r. nr SKO 4171.25.2021 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 5 listopada 2020 r.

Wnioskiem z 17 maja 2022 r. Skarżąca, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a., zwróciła się do SKO o stwierdzenie nieważności wymienionych wyżej:

- decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 listopada 2020 r.;

- oraz utrzymującej ją w mocy decyzji SKO z dnia 8 listopada 2021 r.,

zarzucając wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 234 ust. 3 P.w. oraz trwałą niewykonalność - co wynika faktu, że określony na podstawie wymienionych decyzji termin wykonania obowiązku przez Spółkę - do dnia 31 sierpnia 2021 r. - przypadał przed ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie, tj. przed wydaniem decyzji SKO z dnia 8 listopada 2021r.

SKO decyzją z 5 lipca 2022r. nr SKO.4171.20.2022 stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji własnej z dnia 8 listopada 2021 r. w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 listopada 2020 r. w zakresie ustalenia terminu wykonania przez Skarżącą urządzenia zapobiegającego szkodom.

Decyzja ta została uchylona wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 18 stycznia 2023r. II SA/Rz 1120/22, z uwagi na szereg nieprawidłowości.

Sąd zwrócił uwagę na naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 27 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., gdyż decyzja ta został wydana z udziałem pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie.

Sąd zwrócił też uwagę na to, że rozstrzygnięcie SKO z 5 lipca 2022 r. nie obejmuje całości zgłoszonego żądania, a zatem wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który przełożył się na wynik sprawy. SKO stwierdzając nieważność swojej decyzji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, nie orzekło bowiem w stosunku do wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji w pozostałym zakresie, jak również w stosunku do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 listopada 2020 r.

W kwestii żądana stwierdzenia nieważności, Sąd wskazał, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji w części, jednakże z zastrzeżeniem, że wolny od wad fragment decyzji, któremu nie odmawia się skuteczności, powinien stanowić rozstrzygnięcie, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Tymczasem w przedmiotowej sprawie część decyzji pozostawiona w obrocie prawnym nie ma charakteru samodzielnego i nie może, zgodnie z prawem, funkcjonować w obrocie. Z art. 234 ust. 3 P.w. wynika bowiem, że wraz z nałożeniem obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom konieczne jest ustalenie także terminu wykonania tych czynności. Bez prawidłowego określenia terminu decyzja narusza art. 234 ust. 3 P.w., nie może być prawidłowo wykonana i egzekwowana.

Sąd nie też podzielił stanowiska SKO, co do tego, że w sytuacji gdy w dacie wydania decyzji przez Kolegium upłynął już termin wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom, zakreślony przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z 5 listopada 2020 r. do 31 sierpnia 2021 r., to w sprawie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż decyzja SKO była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność ta ma charakter trwały. Sąd podkreślił, że SKO w dniu 8 listopada 2021r. utrzymując w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 5 listopada 2020r. doprowadziło de facto do pozostawienia w obiegu prawnym decyzji niewykonalnej w zakreślonym terminie, gdyż określony w pierwszoinstancyjnej decyzji termin jej wykonania (do dnia 31 sierpnia 2021 r.) upłynął przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, a więc przed momentem, w którym decyzja stała się ostateczna i podlegała wykonaniu.

W ocenie Sądu zawartej w powołanym wyroku, wydana decyzja nie jest jednak obarczona kwalifikowaną wadliwością określoną w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż co do zasady decyzja, a ściślej obowiązek nałożony na Skarżącą jest wykonalny, choć wskazane działanie organu stanowi niewątpliwie naruszenie art. 234 ust. 3 P.w. w zw. z art. 107 § 2 K.p.a.

Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie wykonanie decyzji SKO z dnia 8 listopada 2021 r. przez Skarżącą było i jest oczywiście możliwe, a ostateczność decyzji SKO z dnia 8 listopada 2021 r. usuwała wszelkie wątpliwości, co do wymagalności obowiązku zobowiązanego. Termin z art. 234 ust. 3 P.w. ma charakter procesowy, pozostawiony został uznaniu organu i może ulec modyfikacji. Opisane przez Skarżącą trudności w wykonaniu decyzji w wyznaczonym terminie nie stanowią trwałej przeszkody w jej wykonaniu.

W tej sytuacji, opisaną na wstępie decyzją z 14 czerwca 2023r. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z 5 listopada 2020 r. nr SR-IV.6331.3.2020 oraz utrzymującej ją w mocy ostatecznej decyzji SKO z dnia 8 listopada 2021 r. znak: SKO 4171.25.2021, stwierdzając że żadna z tych decyzji nie jest obarczona wadą kwalifikowaną, wymagającą usunięcia jej z obrotu prawnego.

W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz zobowiązanie SKO do wydania decyzji uwzględniającej wniosek Skarżącej, zarzuciła ona naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a. w zw. z art. 234 ust. 3 P.w. - poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z 5 listopada 2020 r. oraz decyzji SKO z dnia 8 listopada 2021 r., podczas gdy Kolegium obowiązane było orzec o nieważności obu decyzji, gdyż nakładają one na Skarżącą obowiązek wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom, w terminie, który w momencie wydawania decyzji przez SKO, już upłynął.

- naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienie wydanego w sprawie wyroku II SA/Rz 1120/22;

- naruszenie art. 153 P.p.s.a , poprzez niezastosowanie się przez SKO do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z 18 stycznia 2023r., w szczególności poprzez wydanie decyzji w sytuacji gdy Sąd stwierdził wadliwość terminu wyznaczonego decyzją Prezydenta Miasta [....] z 5 listopada 2020 r.

- naruszenie art. 6 K.p.a. oraz art. 8 §1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niejasny, nieprzejrzysty, ignorując ochronę interesów stron i obarczając strony skutkami błędnego zastosowania przepisów przez organy tj. w szczególności poprzez niedostrzeżenie, że Skarżącej wyznaczono termin wykonania obowiązku, który upłynął już w dacie orzekania przez organ odwoławczy, co naraziło Skarżącą na wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.– dalej: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Na wstępie zaznaczyć należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10).

Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Pojęcie oceny prawnej dotyczy natomiast szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumpcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa, których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego). (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r. II GSK 1762/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2015 r. III SA/Gl 4/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tak zakreślonych granicach kontroli stwierdzić należy, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i wbrew zarzutom skargi - zgodnie z art. 153 P.p.s.a. uwzględniania ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 18 stycznia 2023r., sygn. akt II SA/Rz 1120/22.

W wyroku tym Sąd nie podzielił twierdzeń organu odwoławczego, który stwierdzając nieważność decyzji organu I instancji w części - na podstawie zarówno art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jak również art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., uznał że argumenty podnoszone przez Skarżącą we wniosku, świadczą zarówno o rażącym naruszeniu prawa, jak i trwałej niewykonalności decyzji organu I instancji w dniu jej wydania.

W obszernym uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił motywy, dla których nie uznał, że decyzja organu I instancji była niewykonalna w dacie jej wydania, oraz podkreślił, że ostateczność decyzji SKO z 8 listopada 2021r. usuwa wszelkie wątpliwości, co do wymagalności obowiązku nałożonego na Skarżącą.

Stwierdzając, że termin zakreślony Skarżącej do wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom (do dnia 31 sierpnia 2021 r.) upłynął przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, a więc przed momentem, w którym decyzja stała się ostateczna i podlegała wykonaniu, Sąd uznał, że opisane działanie organu stanowiło niewątpliwe naruszenie art. 234 ust 4 P.w. w zw. z art. 107 §2 K.p.a., jednakże kategorycznie sprzeciwił się uznaniu, że jest to wada kwalifikowana określona w art. 156 §1 pkt 5 K.p.a.

Tym samym argument Skarżącej, domagającej się stwierdzenia nieważności na powyższej podstawie, w oparciu o wyżej opisane stwierdzenie Sądu, zawarte w treści uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Rz 1120/22 jest sprzeczny z oceną prawną, argumentacją i wytycznymi Sądu, zawartymi w treści powołanego wyroku. Wbrew twierdzeniom Skargi, SKO właściwe zinterpretowało powołane orzeczenie i w sposób prawidłowy zastosowało zawarte w nim wytyczne.

Z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie zawarte w wydanej decyzji jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią przepisu prawnego, na podstawie którego decyzja ta została wydana, a zarazem skutki jakie wywołuje ta decyzja, nie dają się pogodzić z wymogami praworządności. O rażącym naruszeniu prawa decyduje oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną (por. Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2024 r. III OSK 2818/23, z dnia 11 stycznia 2024 r. I OSK 1823/20, z dnia 13 grudnia 2023 r. II OSK 816/21).

W orzecznictwie podkreśla się również, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują też skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2024 r. OSK 1823/20, wyrok WSA w Gliwicach z 22 stycznia 2024 r. III SA/Gl 381/23).

Słuszny zatem był wniosek organu, że rażące naruszenie prawa, stanowiące przyczynę nieważności decyzji administracyjnej, musi nosić znamiona uchybień o wyjątkowym ciężarze gatunkowym, unicestwiającym nawiązany stosunek administracyjnoprawny, a treść decyzji, której nieważność należałoby stwierdzić, można określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została ona wydana.

Tymczasem sytuacja taka nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie.

Należy bowiem zauważyć, że w stosunku do decyzji organu I instancji Skarżąca nie formułuje innych zastrzeżeń jak tylko to, że termin na wykonanie obowiązku został określony bez uwzględnienia przedłużającego się postępowania instancyjnego, co spowodowało że ostatecznie – na skutek utrzymania przez organ odwoławczy w mocy decyzji organu I instancji, termin na wykonanie obowiązku przypadał przed datą wydania decyzji przez SKO. W ocenie Skarżącej, stanowiło to rażące naruszenie prawa strony do swobodnego wykonania przez nią obowiązku nałożonego w decyzji, w czasie wymaganym dla inwestycji tego rodzaju, bez presji ze strony potencjalnego postępowania egzekucyjnego.

Argumenty te warto zestawić z datami wydania poszczególnych decyzji w przedmiotowej sprawie oraz datami formułowania przez Skarżącą kolejnych wniosków w sprawie. Decyzja organu I instancji, nakładająca na Skarżącą opisany wyżej obowiązek wydana została w dniu 5 listopada 2020 r., natomiast decyzja SKO utrzymująca ją w mocy – w dniu 8 listopada 2021 r.

Wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji z uwagi na niewłaściwie wskazany termin do wykonania obowiązku, Skarżąca sformułowała w pół roku od daty wydania ostatecznej decyzji w sprawie tj. 17 maja 2022r. i podtrzymywała przez kolejny rok, wnosząc w lipcu 2023r. ponowną skargę do WSA w Rzeszowie, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności wydanej w sprawie decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę, nie sposób uznać za zasadny, zarzutu Skarżącej, co do braku możliwości swobodnego wykonania nałożonego na nią obowiązku, w czasie niezbędnym i koniecznym do przygotowania oraz realizacji inwestycji, do wykonania której Skarżąca została zobligowana. Nie można bowiem tracić z pola widzenia przedmiotu decyzji, stwierdzenia nieważności której domaga się Skarżąca. Decyzja ta ma na celu powtrzymanie szkód jakie powoduje zaburzenie stosunków wodnych wynikających z zabudowy terenu dokonanego przez Skarżącą. Powstawania szkód na terenach sąsiadujących z przedmiotową zabudową można uniknąć poprzez budowę urządzeń sprecyzowanych w treści decyzji - do czego zobligowano Skarżącą. Niewątpliwym jest, że na wykonanie przedmiotowego obowiązku Skarżąca powinna mieć stosowny czas. Nie ulega jednak wątpliwości również fakt, że w sytuacji w której omawiana decyzji stała się ostateczna i wymagalna Skarżąca powinna po prostu przystąpić do jej wykonania. Zwłaszcza że nie wniosła zastrzeżeń, co do treści nałożonego na nią obowiązku, inny aniżeli sam termin zakreślony do jej wykonania. Biorąc jednak pod uwagę racjonalny termin na wykonanie obowiązku zapobieżenia szkodom, nie sposób oczekiwać aby przekraczał on czas, który Skarżąca wykorzystała na sformułowanie zarzutu w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie.

Tym samym, jakkolwiek przyznać należy, że decyzja wydana w przedmiotowej sprawie zawiera wadę wynikającą z nieprawidłowego określenia terminu realizacji inwestycji, o którym mowa art. 234 ust. 3 P.w. to wada ta – w kontekście wyżej wspomnianych przesłanek koniecznych do spełnienia dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa - nie może być postrzegana w kategoriach opisanej wady kwalifikowanej z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Żądanie Skarżącej nie podlegało zatem uwzględnieniu.

Sąd nie uwzględnił również złożonego przez Skarżącą wniosku o przeprowadzenie na rozprawie dowodu z dokumentów, gdyż okoliczności podlegające wykazaniu, mające miejsce po wydaniu decyzji, nie miały wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie.

Warto jednak zaznaczyć, że w razie uwzględnienia wniosku, mogłyby zostać zinterpretowane na niekorzyść strony.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.