Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1552/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 a   par. 1, art. 14 h
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi U.Z. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 września 2022 r. nr 0114-KDIP2-2.4011.237.2022.3.RK/KW UNP: 1754624 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lipca 2022 r. nr 0114-KDIP2-2.4011.237.2022.3.RK/KW UNP: 1754624 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 14 h, art. 221 § 1 i § 2, art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) po rozpatrzeniu zażalenia U. Z. (dalej: wnioskodawczyni, strona, skarżąca) na postanowienie organu interpretacyjnego z dnia 28 czerwca 2022 r. nr 0114-KD1P2-2.4011.237.2022.2.RK o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 11 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni była najemcą (tzw. przydział) lokalu mieszkalnego nabytego od Gminy przez prywatnego inwestora. Z chwilą zakupu tego budynku nowy właściciel wypowiedział wnioskodawczyni warunki najmu. W dniu 31 października 2007 r. wnioskodawczyni podpisała z prywatnym inwestorem ugodę, w której zobowiązała się między innymi do dobrowolnego opuszczenia lokalu mieszkalnego w zamian za kwotę 282 997,01 zł. Na kwotę tę składała się kwota 239 997,01 zł tytułem zwrotu kosztów remontu i prac adaptacyjnych czynionych przez stronę na przedmiotowy lokal oraz kwota 43.000 zł tytułem odszkodowania za szkody poniesione przez wnioskodawczynię w wyniku prowadzenia przez inwestora prac remontowych i tytułem odszkodowania za wcześniejsze ustanie stosunku najmu.

W konsekwencji powyższego inwestor złożył w dniu 29 lutego 2008 r. PIT-8C, w którym w rubryce nr 34 zawierającej informację o wysokości przychodów, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (aktualnie t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.) wymienił jedynie odszkodowanie za wcześniejsze ustanie najmu lokalu w kwocie 43.000 zł. Następnie w dniu 25 kwietnia 2008 r. inwestor ponownie złożył PIT-8C, w którym w rubrykach 34 i 35 wskazał jako przychód kwotę 43.000 zł tytułem odszkodowania za wcześniejsze ustanie stosunku najmu lokalu oraz kwotę 239 997,01 zł tytułem zwrotu kosztów remontu i prac adaptacyjnych czynionych na lokal oraz tytułem odszkodowania za szkody poniesione w wyniku prowadzenia przez spółkę prac remontowych. W podsumowaniu wskazał jako przychód kwotę 282 997,01 zł. W wyjaśnieniu korekty inwestor podał, że powyższa sytuacja została spowodowana niewłaściwymi interpretacjami, według których zwrot kosztów czy nakładów finansowych miały być nieopodatkowane. Inwestor dokonując powyższej korekty bazował na pisemnych interpretacjach oraz wypowiedziach pracowników Informacji Podatkowej przy Ministerstwie Finansów, których jednak, jak zaznaczono, nie skonkretyzował.

W konsekwencji organ podatkowy arbitralnie, bez przeprowadzenia analizy obowiązujących przepisów podatkowych, naliczył podatek od kwoty stanowiącej zwrot kosztów remontu i adaptacji lokalu. Wnioskodawczyni wielokrotnie zwracała się do Urzędu Skarbowego celem wyjaśnienia sprawy, jednakże spotykała się z całkowitą biernością organu. Organ podatkowy nie zareagował nawet wówczas, gdy wnioskodawczyni przedłożyła interpretację podatkową z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. [...] ([...]), w której stwierdzono, że zwolniona z podatków jest kwota kosztów remontu i adaptacji wynajmowanego lokalu mieszkalnego.

W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania podatników i konieczne stało się wystąpienie z niniejszym wnioskiem.

Wobec takiego opisu zadano pytanie:

Czy w 2007 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych kwoty otrzymane tytułem zwrotu kosztów remontu i prac adaptacyjnych czynionych na wynajmowany lokal oraz otrzymane tytułem odszkodowania za szkody poniesione w wyniku prowadzenia przez podmiot, który nabył kamienicę, w której znajdował się lokal wynajmowany przez wnioskodawczynię prac remontowych?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawczyni stwierdziła, że

podatek dochodowy od osób fizycznych w jej przypadku jest nienależny.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku organ I instancji wydał w dniu 28 czerwca 2022 r. postanowienie nr 0114-KDIP2-2.4011.237.2022.2.RK o odmowie wszczęcia postępowania. Organ uznał, że w realiach tej sprawy interpretacji zostałby poddany stan faktyczny, a nie przepisy prawa podatkowego. Wskazał także na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W zażaleniu na to postanowienie strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 165a § 1 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie,

2) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. obligujących organy podatkowe do działania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie podatników do organów podatkowych poprzez uznanie, że wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objętym wnioskiem nie jest możliwe.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawianego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Obie te przesłanki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Nadto – jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji - z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić osoba, która chce się dowiedzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jej stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, co wynika z treści złożonego wniosku.

W nawiązaniu do treści art. 165a § 1 O.p. podniesiono natomiast, że sformułowanie "nie może być wszczęte" odnosi się w orzecznictwie do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z powyżej wskazanych przyczyn uniemożliwiających wydanie interpretacji indywidualnej, a organ nie wskazał żadnego przepisu prawa, który stanowiłby przeszkodę wykluczającą wydanie interpretacji. Materię dotyczącą wydawania interpretacji indywidualnej normują przepisy O.p. i co do zasady interpretacji podlegają przepisy prawa podatkowego. Problem postawiony przez skarżącą dotyczył podatku dochodowego od osób fizycznych, a więc niewątpliwie instytucji regulowanej przepisami prawa podatkowego, a stanowisko skarżącej odnośnie przedstawionego problemu zostało zaprezentowane na podstawie przepisów tego prawa. Winno być ono zatem poddane ocenie merytorycznej, wyrażonej w interpretacji indywidualnej, a nie w postanowieniu odmawiającym wszczęcia postępowania.

Strona podniosła także, iż w doktrynie akcentowany jest zakaz rozszerzającej interpretacji art. 165a § 1 O.p., czego dopuścił się organ w niniejszej sprawie.

Zauważyła nadto, że we wniosku powołała się na indywidualną interpretację wydaną w analogicznym stanie faktycznym, co oznacza, że naruszono wobec niej zasadę równego traktowania podatników.

W nawiązaniu do wskazywanego w zaskarżonym postanowieniu przedawnienia zobowiązania podatkowego podniosła, że w niniejszej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia, w związku z czym wnioskowana interpretacja indywidualna ma wpływ na zobowiązanie podatkowe wnioskodawczyni.

Organ II instancji nie uwzględnił zażalenia.

Na wstępie swoich rozważań wskazał, że zakres przedmiotowy interpretacji określony został w art. 14b § 1, § 2, § 2a pkt 1, § 3 O.p. Jak wynika z treści przywołanych przepisów, przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego.

Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe przedstawiane we wniosku muszą być skonkretyzowane i dotyczyć zindywidualizowanego podmiotu.

Ocena kwestii możliwości wszczęcia ww. rodzaju postępowania wymaga zatem rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę.

Z kolei art. 165a § 1 O.p. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio. Przepis ten ma zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji z mocy art. 14h O.p.

Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w ww. regulacji art. 165a § 1 O.p. dowodzi, że aby na podstawie danego wniosku możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej, z jego treści powinno wynikać, że dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie zainteresowanego i że nie zachodzą inne niż brak statusu zainteresowanego przeszkody dla wszczęcia postępowania w sprawie tego wniosku. Jego treść powinna ponadto pozwalać na - pozbawione "cienia wątpliwości" - stwierdzenie:

- zastosowanie których przepisów, w jakiej sytuacji faktycznej budzi wątpliwości wnioskodawcy (a tym samym, wymaga zajęcia stanowiska i udzielenia wyjaśnień przez organ),

- jaki stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi podstawę do wydania interpretacji indywidualnej oraz

- jakie stanowisko prezentuje wnioskodawca odnośnie problemowego zagadnienia (a tym samym, jakie stanowisko ma podlegać ocenie organu i do jakiej argumentacji wnioskodawcy organ ma się odnieść uzasadniając swoją ocenę).

Jak wskazano w postanowieniu organu I instancji niemożność wydania interpretacji obejmuje przykładowo sytuacje, gdy przepisy prawa przewidują inny tryb dla uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji. Przyczyną tej niemożności może być także samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie na tle opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

W każdym z tych przypadków wystąpi "inna przyczyna" w rozumieniu art. 165a § 1 O.p., dla której postępowanie nie może być wszczęte. Tak właśnie stało się w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem organu analiza całokształtu sprawy wykazuje, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny, mający miejsce w 2007 r., budzi szereg wątpliwości.

Ze złożonego wniosku wynika, że strona wnosi wprawdzie o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, które w 2007 r. miały wpływ na rozstrzygnięcie jej sytuacji prawnopodatkowej w zeznaniu podatkowym za 2008 r., jednak istota wniosku sprowadza się do interpretacji stanu faktycznego, tj. oceny słuszności dokonania przez inwestora korekty PIT- 8C, co skutkowało powstaniem zobowiązania podatkowego wnioskodawczyni.

Wskazane przez stronę w stanie faktycznym okoliczności sprawy dotyczą jej rozliczeń z prywatnym inwestorem w związku z zawartą 31 października 2007 r. ugodą, która zobowiązywała stronę m.in. do dobrowolnego opuszczenia wynajmowanego lokalu w zamian za określone odszkodowanie oraz zwrot kosztów remontu i prac adaptacyjnych poniesionych przez nią na wynajmowany lokal. Otrzymana kwota pieniężna została wykazana przez inwestora w PIT-8C (po wcześniejszej jego korekcie) jako informacja o wysokości uzyskanego przez stronę przychodu (z czym podatniczka ostatecznie się nie zgadza) - co w konsekwencji skutkowało tym, że – jak twierdzi strona - organ podatkowy "arbitralnie" naliczył jej zobowiązanie podatkowe.

Wnioskodawczyni oczekuje zatem wydania interpretacji indywidualnej, która potwierdziłaby słuszność jej stanowiska w sprawie, jednakże w trybie wydawania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie ma możliwości oceny przedstawionego przez stronę stanu faktycznego na gruncie przepisów materialnego prawa podatkowego. Zdaniem organu interpretacyjnego sposób dowodzenia przez stronę prawa co do braku powstania w sytuacji strony zobowiązania podatkowego nie stanowi źródła powstania obowiązku podatkowego czy zobowiązania podatkowego, w szczególności nie stanowi elementu konstrukcyjnego podatku.

Jak podkreślił organ w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe. W rezultacie, z uwagi na gwarancyjną i informacyjną funkcję interpretacji indywidualnych, w następstwie wydania interpretacji indywidualnej zainteresowany ma poznać zapatrywania organu interpretacyjnego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku i jednocześnie uzyskać możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi.

We wniosku o wydanie interpretacji niezbędne jest podanie informacji dotyczących miejsca, czasu, czy innych jeszcze elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem interpretacji. Udzielana odpowiedź musi bowiem nosić cechy ściśle zindywidualizowane, gdyż w ramach instytucji interpretacji indywidualnych nie mogą być formułowane oceny abstrakcyjne, tj. dotyczące rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego bez ich umiejscowienia w indywidualnej sytuacji zainteresowanego.

Tym samym, aby spełnić oczekiwania strony w zakresie potwierdzenia prawidłowości naliczenia zobowiązania organ w istocie musiałby poddać ocenie (zinterpretować) stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego.

Jak wskazał WSA w Szczecinie w wyroku z 30 maja 2012 r., I SA/Sz 192/12: "Zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie jest zdeterminowany przede wszystkim przedstawionym przez stronę zaistniałym stanem faktycznym albo zdarzeniem przyszłym, jak i stanowiskiem strony. Rolą organu wydającego interpretację jest zatem przyjęcie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów; nie zaś próby jego weryfikacji albo domniemanie takich czy innych intencji strony (por. np. wyrok NSA z 12 lutego 2009 r., I FSK 157/08, WSA w Krakowie z 24 czerwca 2009 r., I SA/Kr 496/09). Innymi słowy w toku postępowania interpretacyjnego organ może opierać się tylko i wyłącznie na treści wniosku, który stanowi jedyną i całkowitą podstawę do ewentualnego wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego oraz oceny istnienia przesłanek niezbędnych dla podjęcia postępowania interpretacyjnego".

Potwierdza to wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2009 r., III SA/Wa 1032/09, gdzie stwierdzono -"(...) Cechą wspólną powyższych przykładów jest to, że w istocie ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepis prawa. Z tej właśnie okoliczności wynika konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tymczasem w świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia. (...) Wbrew twierdzeniom Skarżącej istnieją zatem stany faktyczne, w których nie może dojść do wydania interpretacji indywidualnej".

Istotą prowadzonego postępowania interpretacyjnego jest wykładnia przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki wnioskodawczyni, nie zaś interpretacja przedstawionych okoliczności danej sprawy, czy też - co wynika wprost z treści ww. art. 14b § 2a pkt 1 O.p. - interpretacja przepisów regulujących właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.

Tymczasem z analizowanej sprawy wprost wynika wątpliwość strony dotycząca postępowania organu podatkowego, bowiem strona stwierdziła, że "organ podatkowy arbitralnie bez przeprowadzenia analizy obowiązujących przepisów podatkowych naliczył podatek od kwoty stanowiącej zwrot kosztów remontu i adaptacji lokalu mieszkalnego".

Postępowanie w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych nie jest obliczone w swoich założeniach na dokonywanie ustaleń faktycznych, co jest rolą organu w postępowaniu podatkowym, które obejmuje postępowanie dowodowe. Tylko bowiem on ma możliwość analizy i oceny wszystkich okoliczności faktycznych. Interpretacja indywidualna nie jest typowym aktem stosowania prawa, lecz swoją konstrukcją przypomina raczej jego wiążącą wykładnię, dokonywaną przez organ interpretacyjny. W odróżnieniu od procesu stosowania prawa interpretacja nie ustala stanu faktycznego w sprawie (zgodnie z zasadami postępowania podatkowego wynikającymi z O.p.), lecz odnosi przepisy prawa podatkowego do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku przez osobę zainteresowaną.

Rolą organu interpretacyjnego jest ocena stanowiska strony, nie zaś swobodne lub niepełne wyrażanie poglądów na tle przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Treść interpretacji determinowana jest przez zakres wniosku, tj. przedstawiony w nim stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i prawny.

Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ interpretacyjny "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). W postępowaniu tym nie może więc toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe.

Skoro zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku, to ocena ta powinna być wyrażona na tyle czytelnie, by dać zarówno jasną odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, jak i wyrazić spójny i czytelny pogląd w celu uzasadnienia tego stanowiska. Wymóg ten ma znaczenie nie tylko z racji obowiązywania zasady zaufania do działań organów podatkowych (statuowanej w art. 121 O.p.), ale również ze względu na zasygnalizowane wyżej prawne znaczenie interpretacji, w tym w szczególności ich gwarancyjny charakter.

Wobec powyższego organ stwierdził, że wniosek strony nie mógł być poddany merytorycznej ocenie wyrażonej w interpretacji, w związku z czym konieczne było zastosowanie art. 165a § 1 O.p. Wykładnia art. 165a § 1 O.p. nie była więc rozszerzająca i wadliwa, co podniosła strona w zażaleniu.

Organ interpretacyjny podkreślił także, iż istotną kwestię w przedstawionym stanie faktycznym, mającym miejsce w 2007 r., stanowi przedawnienie zobowiązania podatkowego wnioskodawczyni. Zacytowano zatem art. 70 § 1 - § 8 O.p. i wskazano, że istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 O.p. jest to, że na skutek upływu określonego okresu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, wobec czego organ podatkowy nie może korygować wielkości zobowiązania podatkowego czy też skutecznie domagać się od podatnika zapłaty podatku, zobowiązanie podatkowe przestaje bowiem istnieć. Analogicznie, z upływem terminu przedawnienia również podatnik tracić zatem powinien uprawnienie do dokonywania korekt mających wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z 2 października 2012 r., I FSK 1897/11, wyrok WSA w Rzeszowie w wyroku z 28 lutego 2013 r., I SA/Rz 17/13).

W ocenie organu przedstawione we wniosku okoliczności sprawy nie wskazują, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 2-8 O.p.

Zgodnie z formularzem ORD-IN strona złożyła oświadczenie, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz, że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. Tym samym organ interpretacyjny, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. przyjął, że upływ terminu przedawnienia zobowiązania wyklucza możliwość interpretacji przepisów mających zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym, bowiem termin płatności podatku za rok 2007 upłynął 30 kwietnia 2008 r., co spowodowało, że zobowiązanie podatkowe przedawniło się z dniem 31 grudnia 2013 r.

Zatem okoliczności analizowanej sprawy wskazywały, że strona oczekuje od organu interpretacyjnego możliwości "ingerencji" w jej prawa i obowiązki jako podatnika - w sytuacji nieistniejącego już obowiązku podatkowego. W takim stanie rzeczy wnioskowana interpretacja indywidualna nie spełniałaby swojej podstawowej funkcji gwarancyjnej z uwagi na brak możliwości zastosowania się przez stronę do wskazanych w niej przepisów prawa podatkowego. Uzupełnienie wniosku na etapie zażalenia o "nowe" okoliczności stanu faktycznego poprzez ogólnikowe wskazanie na przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie obligowało organu do uchylenia zaskarżonego postanowienia i ponownego rozpatrzenia wniosku.

Jak wskazał NSA w wyroku z 18 lipca 2014 r., II FSK 1935/12: "Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej. Na podstawie art. 14 h w zw. z art. 169 § 1 O.p. mogą one tylko wezwać wnioskodawcę do doprowadzenia wniosku do stanu zgodnego z prawem, w rozważanym aspekcie - wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, (...).

Nie oznacza to jednak, że organy podatkowe uprawnione są do prowadzenia w zakresie stanu faktycznego opisanego we wniosku jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym również poprzez wzywanie wnioskodawcy, aby coś udowodnił, na jakąś okoliczność przedstawił dowody itp. Organ wydający interpretację nie może też zmienić jej stanu faktycznego ani też żądać tego od strony postępowania. Dążenie do usunięcia wadliwości wniosku polegającej na niedostatecznie wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego nie jest równoznaczne z uprawnieniem do wymagania od wnioskodawcy, aby zaprezentowany stan faktyczny merytorycznie skorygował albo przekształcił.

Skoro art. 70 § 1 O.p. przewiduje wyraźnie wygaśnięcie praw i obowiązków wnioskodawczyni w podatku dochodowym z ww. tytułów to wydana interpretacja miałaby charakter "bez pokrycia" w przepisach prawa podatkowego, a tym samym nie dawałaby możliwości zastosowania się do tej interpretacji z uwagi na jej czysto poglądowy (poznawczy) charakter.

Wobec powyższego organ interpretacyjny stwierdził, że nie można rozpoznać złożonego przez stronę wniosku co do meritum, ponieważ wydanie interpretacji podatkowej jest możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości dotyczy sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy a wydana interpretacja pełni nie tylko funkcję informacyjną, ale także gwarancyjną (ochronną).

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym realizacja przyjętej w art. 14k-14n O.p. funkcji gwarancyjnej interpretacji indywidualnej i związanej z nią ochrony prawej, została ograniczona przez organ podatkowy naliczonym arbitralnie zobowiązaniem podatkowym jak również instytucją przedawnienia określoną w art. 70 § 1 O.p.

Z powyższych przyczyn organ był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, co wynika z treści art. 165a § 1 O.p.

W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia, odpowiadając na zarzuty strony zauważono, że odmowa wszczęcia postępowania w sytuacji niespełnienia określonych prawem wymogów nie narusza zasad wynikających z art. 120 i z art. 121 § 1 O.p. Jak wskazano m.in. w wyroku WSA w Łodzi z 10 grudnia 2019 r., I SA/Łd 729/19 niekorzystna dla podatnika wykładnia prawa nie oznacza prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufanie do organów podatkowych.

Odnosząc się natomiast do powołanej przez stronę interpretacji indywidualnej zauważono, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Zwrócono także uwagę na ugruntowany w orzecznictwie pogląd zgodnie z którym organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy bowiem wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wynikający z art. 14c § 1 O.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13).

Z powyżej wskazanych powodów fakt powołania się na interpretację wydaną w analogicznym stanie faktycznym nie uzasadnia zarzutu nierównego traktowania podatników.

W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącą adwokat zarzucił naruszenie:

1) art. 165a § 1 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie,

2) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. obligujących organy podatkowe do działania na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie podatników do organów podatkowych poprzez uznanie, że wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objętym wnioskiem nie jest możliwe.

Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi na wstępie wskazano, że wydanie interpretacji indywidualnej ma na celu zwiększenie stabilności prawa podatkowego, poprawę relacji podatnik - organ podatkowy oraz ułatwienie podatnikom wypełniania ich obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Realizacja tych celów jest nakierowana na zwiększenie zaufania obywateli do organów państwa. Nie sposób w tym kontekście zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wniosek strony nie spełnia określonych prawem wymogów.

Zdaniem strony skarżącej, wbrew twierdzeniu organu, stan faktyczny w niniejszej sprawie był jasny i nie wymagał ani interpretacji, ani oceny. W żadnym razie wniosek nie dotyczył oceny słuszności dokonania przez inwestora korekty PIT-8C, a wyłącznie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania otrzymanego zwrotu kosztów remontu i adaptacji wynajmowanego lokalu mieszkalnego. W związku z tym skarżąca zadała pytanie, czy otrzymane pieniądze z powyższego tytułu, w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowią przychód, a jeżeli tak to czy można skorzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami interpretacja indywidualna dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawianego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Obie te przesłanki w niniejszej sprawie zostały spełnione. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić osoba, która chce się dowiedzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jej stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, co wynika z treści złożonego wniosku.

Zawarte w art. 165a § 1 O.p. sformułowanie "nie może być wszczęte" odnosi się w orzecznictwie do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z powyżej wskazanych przyczyn stojących na przeszkodzie do wydania interpretacji indywidualnej. Organ nie wskazał żadnego przepisu prawa, który uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej.

Co do zasady interpretacji podlegają przepisy prawa podatkowego, a problem postawiony przez skarżącą dotyczył podatku dochodowego od osób fizycznych. Stanowisko strony winno być zatem poddane ocenie merytorycznej, wyrażonej w interpretacji indywidualnej, a nie w postanowieniu odmawiającym wszczęcia postępowania. Wydanie takiego rozstrzygnięcia jest przejawem niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni art. 165a § 1 O.p.

Wnioskodawczyni we wniosku powołała się na indywidualną interpretację wydaną w analogicznym stanie faktycznym i właśnie dlatego, że interpretacja ta nie dotyczyła jej sprawy zmuszona była złożyć wniosek w swojej sprawie. Arbitralne stwierdzenie, że powołana przez skarżącą interpretacja wydana w innej sprawie nie jest wiążąca dla organu bez podania jakiegokolwiek merytorycznego argumentu, stanowi, zdaniem strony skarżącej, jawne naruszenie zasady praworządności powodując pogłębienie braku zaufania obywatela do organów administracji publicznej. Skoro w dwóch identycznych zarówno co do stanu faktycznego, jak i prawnego sprawach w jednej organ wydaje interpretację, a w innej odmawia wydania takiej interpretacji, to stanowi to naruszenie prawa skarżącej do realizacji praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego oraz naruszenie zasady równego traktowania podatników.

Za uwzględnieniem wniosku o wydanie interpretacji przemawia także okoliczność, że zobowiązanie podatkowe skarżącej jest zabezpieczone hipoteką, a więc, zgodnie z art. 70 § 8 O.p., nie uległo przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazał, że przedstawione na etapie złożenia wniosku okoliczności sprawy nie wskazywały, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 70 § 2-7 O.p. oraz nie wskazywały, że zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu z uwagi na zastosowanie instytucji zabezpieczenia zobowiązania hipoteką (art.70 § 8 O.p.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) podlegało postanowienie z dnia 18 lipca 2022 r., którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 28 czerwca 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej z dnia 11 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Kontrolę tę rozpocząć należy od przybliżenia specyfiki postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wynikającej w szczególności z przepisów zawartych w Rozdziale 1a Działu II O.p. Zgodnie z art. 14b § 1 i 3 O.p., na wniosek zainteresowanego wydaje się w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), natomiast składający wniosek pozostaje obowiązany do przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z art. 14c § 1 i 2 O.p. wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym, a w przypadku oceny negatywnej - także wskazanie prawidłowej wykładni wraz z jej uzasadnieniem prawnym. Warto przy tym zwrócić uwagę na brzmienie art. 3 pkt 2 O.p., definiującego przepisy prawa podatkowego m.in. jako przepisy ustaw podatkowych.

Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu interpretacyjnym organ rozpatruje sprawę wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Nie czyni w tym zakresie własnych ustaleń. Interpretacja indywidualna może przy tym dotyczyć zarówno zdarzeń już zaistniałych, jak i dopiero planowanych. Wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 2 O.p., stosownie do treści art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpatrzenia. Uprzednio należy jednak zastosować art. 169 § 1 O.p., zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Prawna doniosłość interpretacji indywidualnych wynika z art. 14k O.p., zgodnie z którym zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej (§ 1). Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej (§ 2).

Co do funkcji gwarancyjnej interpretacji podkreślenia wymaga, że opisany we wniosku przez zainteresowanego stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Niezgodne ze stanem rzeczywistym lub pomijające istotne okoliczności przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) działało będzie na niekorzyść strony postępowania interpretacyjnego, nie tworząc ochrony prawnej z tytułu uzyskanej interpretacji. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje bowiem przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2015 r., III SA/Wa 2076/14, (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle art. 14b § 3 O.p. granice sprawy o udzielenie interpretacji indywidualnej zakreśla, jak już nadmieniono, podmiot zainteresowany jej wydaniem. Powyższe oznacza, że zarówno organ wydający interpretację, jak i sąd administracyjny są związani podanym we wniosku stanem faktycznym. Istotą interpretacji jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego bądź abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez wnioskodawcę, a interpretacja ma jednocześnie pełnić funkcję informacyjną oraz gwarancyjną. Zakreślając granice sprawy o wydanie interpretacji wnioskodawca ponosi ryzyko wadliwego, czy też nie dość precyzyjnego sformułowania wniosku, bowiem brak takowej precyzji może prowadzić do wyłączenia funkcji gwarancyjnej, wynikającej z przepisów art. 14k-14n O.p.

W rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny na podstawie art. 165a § 1 O.p. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Wspomniany przepis stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Jak wskazano m.in. w wyroku NSA z 10 września 2013 r., II FSK 2612/13 analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p. w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje, zdaniem NSA, w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego.

W tym kontekście należy podzielić stanowisko organu interpretacyjnego, że strona nie wnioskowała o interpretację dotyczącą wpływu zaistniałego stanu faktycznego na jej obowiązki i uprawnienia w zakresie prawa podatkowego, lecz istota wniosku sprowadzała się do interpretacji stanu faktycznego, tj. oceny słuszności dokonania przez inwestora korekty PIT-8C. Zasadnie stwierdziły więc organy obu instancji, że nie można rozpoznać wniosku skarżącej co do meritum, ponieważ wydanie interpretacji podatkowej jest możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości dotyczy sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy, a wydana interpretacja pełni nie tylko funkcję informacyjną, ale jednocześnie gwarancyjną (ochronną). Tymczasem w realiach tej sprawy realizacja przyjętej w art. 14k-14n O.p. funkcji gwarancyjnej interpretacji indywidualnej i związanej z nią ochrony prawej, została ograniczona przez organ podatkowy naliczonym arbitralnie zobowiązaniem podatkowym, jak również instytucją przedawnienia określoną w art. 70 § 1 O.p.

Zaaprobować należy pogląd organu, że upływ określonego w art. 70 § 1 O.p. terminu przedawnienia zobowiązania wyklucza możliwość interpretacji przepisów mających zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym zaistniałym w 2007 r. Jak wynikało z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok przedawniło się, w myśl art. 70 § 1 O.p. z dniem 30 grudnia 2013 r. Wydana po tym dniu interpretacja przepisów prawa nie może już wywoływać określonych w ustawie skutków podatkowych w sferze praw i obowiązków skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu otrzymanych kwot odszkodowania oraz zwrotu kosztów remontu i prac adaptacyjnych.

Zaznaczyć trzeba, że konstatacja organu co do przedawnienia zobowiązania skarżącej była w pełni uprawniona, zważywszy, że zgodnie z formularzem ORD-IN złożyła ona oświadczenie, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz, że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. Wskazanie na zdarzenia dotyczące biegu terminu przedawnienia dopiero w zażaleniu i w skardze nie może odnieść pożądanego przez stronę skutku. Na marginesie wskazać należy na ugruntowany w orzecznictwie pogląd co do "wtórnej niekonstytucyjności" art. 70 § 8 O.p., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., SK 40/12. W tej kwestii wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, m. in. w wyrokach: z 13 grudnia 2013 r., II FSK 1807/12; z 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; z 18 lipca 2014 r., I FSK 1042/13; z 16 września 2014 r., I FSK 317/14; z 21 stycznia 2015 r., II FSK 1764/14; z 22 maja 2015 r., II FSK 316/14; z 17 września 2015 r., I FSK 949/14; z 20 października 2016 r., II FSK 2467/14; z 10 stycznia 2017r., II FSK 3552/14; z 9 lutego 2017 r., II FSK 3236/16; z 20 kwietnia 2017 r., I FSK 1834/15; z 30 stycznia 2018 r., I FSK 1976/17; z 29 marca 2018 r., I FSK 17/18; z 6 czerwca 2018 r., II FSK 1454/16; z 24 stycznia 2019 r., II FSK 271/17; z 3 kwietnia 2019 r., II FSK 3741/18, z 23 października 2020 r., II FSK 1744/21; z 19 maja 2021 r., III FSK 3491/21; z 2 lutego 2022 r., III FSK 3333, z 4 stycznia 2023 r., III FSK 1413/21, z 8 lutego 2023 r., III FSK 1594/21. Zgodnie z tym stanowiskiem z punktu widzenia Konstytucji nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Ustanowienie hipoteki nie wyklucza zatem przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania, przy czym termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych, określonych w art. 70 § 1-7 O.p.

Jak więc wykazano powyżej zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a zarzut naruszenia art. 165 a § 1 O.p. jest bezpodstawny.

W realiach tej sprawy zaniechanie merytorycznej oceny stanowiska skarżącej, a także pominięcie powołanej przez nią interpretacji indywidualnej wydanej w analogicznym stanie faktycznym nie uprawnia do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, czy też podniesienia zarzutu niedziałania na podstawie przepisów prawa.

Nie ulega wątpliwości, że powołana przez stronę interpretacja indywidualna dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Tym samym bezpodstawne jest twierdzenie strony skarżącej, że powołanie się na interpretację w analogicznej sprawie winno być wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, której zrzuty okazały się bezpodstawne.