Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 174/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 26 lutego 2024 r. nr SKO.PO/41/9636/1159/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 26 lutego 2024 r. nr SKO.PO/41/9636/1159/2023 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Starachowice z 27 listopada 2023 r. nr PO.3120.20393.2023 ustalającą J. B. podatek od nieruchomości na 2023 r. w kwocie 107 zł rocznie.

W uzasadnieniu wskazano, że podstawą wymiaru podatków, są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostów. Podatek od nieruchomości, podobnie jak podatek leśny i podatek rolny ustalany jest w oparciu

o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organu podatkowego i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany

w postępowaniu podatkowym, co wynika z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ze znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia

o zmianie ewidencji gruntów i budynków z 30 grudnia 2022 r. nr 398/2022 wynika, że Starosta Starachowicki prowadzący ewidencję, wprowadził w niej zmiany. Na podstawie wprowadzonych zmian ustalono, że J. B. jest właścicielem lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie oraz udziałem w częściach wspólnych budynku, położonego w S., przy ul. H.- B. [...]. Powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. J. H.- B. 3 wynosi, jak wynika z akt sprawy, w tym także ze złożonej przez stronę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, 63,36 m˛. Udział

w gruncie/nieruchomości wspólnej/, odpowiada 67, 64 m˛ (w zaokrągleniu 68 m˛). Natomiast udział w częściach wspólnych budynku położonego w S. przy ul. H.- B. [...], wynosi 10, 94 m˛. Powierzchnia użytkowa lokalu

i udział w gruncie są zatem osobnymi przedmiotami opodatkowania. Powyższe powierzchnie wynikają przede wszystkim z danych ewidencji gruntów i budynków, oraz informacji zarządcy nieruchomości tj. Spółdzielni Mieszkaniowej "W. ".

W ocenie kolegium prawidłowo zatem przedmiotem opodatkowania organ objął i co zostało wprost wskazane w decyzji, budynki mieszkalne lub ich części

o pow. 63, 36 m˛, wg stawki 0, 92 zł / m˛, budynki mieszkalne lub ich części o pow. 10, 94 m˛, wg stawki 0, 92 zł / m˛, oraz grunty tzw. "pozostałe" o pow. 68 m˛, wg stawki 0, 57 zł/ m˛. Z decyzji tej wynika, że podatek od nieruchomości został ustalony dla J. B. jako właściciela lokalu mieszkalnego, wraz

z przysługującym mu udziałem w gruncie i częściach wspólnych budynku, położonego w S., przy ul. J. H.- B. [...]. Tym samym kwestionowana decyzja wbrew zarzutom odwołania wskazuje na osobę podatnika - jest skierowana i ustala podatek dla J. B. jako właściciela lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie oraz udziałem w częściach wspólnych budynku, położonego w S., przy ul. H.- B. [...].

Kolegium dodatkowo wyjaśniło, że z danych ewidencji wynika, że podatek od nieruchomości dotyczy udziału w działkach /nieruchomości wspólnej/ nr [...] o pow. 68 m˛, położonych przy ul. J. H.- B. 2, 1, 3 i 5, o pow. odpowiednio 0, 6555 ha i 1, 5627 ha tj. ogółem 2.2182 ha, lokalu mieszkalnego znajdującego w budynku na w/w nieruchomości przy ul. [...] - B. 3

o pow. 63,36 m˛ /działka 1751/, i udziału w częściach wspólnych tego

budynku - o pow. 10, 94 m˛.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia kolegium wskazało przepisy ustawy

z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U.2023.70) dalej "u.p.o.l." oraz uregulowania uchwały Rady Miejskiej w Starachowicach z 25 listopada 2022 r. nr XIII/5/2022 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

W ocenie kolegium decyzja I instancji zawiera wymagane przepisem

art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej elementy oraz podpis, o którym mowa w § 1a tego artykułu, ponieważ została wydana w systemie z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego.

Na powyższą decyzję J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił, że kolegium utrzymuje w mocy wadliwą decyzję, wyjaśniając to, co powinno być zawarte

w decyzji Prezydenta Miasta - czyli szczegółowe wyliczenie składników podatku,

w sposób zrozumiały dla podatnika. Jeśli SKO orzeka w jakiejś części, to w tej części powinno uchylić decyzję Prezydenta i orzec w pierwszej instancji, dając możliwość odwoławczą od tej części.

Zdaniem skarżącego decyzja I instancji nie została podpisana w sposób przewidziany w Ordynacji podatkowej. Powołano się na nieprawdziwą informację

o sporządzeniu decyzji z użyciem systemu teleinformatycznego, co zwalniałoby organ do opatrzenia tej decyzji podpisem odręcznym. Istota rzeczy, to właśnie część "tele..." w słowie "teleinformatycznym", która oznacza: "przez...", "na odległość". Chodzi tu nie o sporządzenie decyzji z pomocą komputera - informatycznie, ale dostarczeniu tej decyzji poprzez system teleinformatyczny, czyli za pomocą poczty elektronicznej. Decyzja została skarżącemu doręczona przez gońca, a więc papierowo za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący wskazał wyrok WSA w Lublinie I SA/Lu 845/16. Skarżący wskazał ponadto na definicję systemu teleinformatycznego z Wikipedii oraz systemu teleinformatycznego. Wynika z tego, że podpis nie jest wymagany, dopóki decyzja ma formę elektroniczną. Skarżący nie posiada urządzenia, za pomocą którego można byłoby mu przekazać taką decyzję z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Skarżący zarzucił też, że istotne dane dotyczące oznaczenia podatnika oraz określenia nieruchomości, której podatek dotyczy znajdują się poza decyzją w części adresowej pisma a nie w rozstrzygnięciu, co jest wadą.

W odpowiedzi na skargę kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z 12 czerwca 2024 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że decyzja nie została sporządzona z użyciem systemu teleinformatycznego. W ocenie strony dopiero decyzja przesłana tym systemem ma taki przymiot i nie wymaga odręcznego podpisu. Ordynacja podatkowa przewiduje możliwość dostarczania decyzji drogą elektroniczną, ale jest to możliwe kiedy podatnik dysponuje skrzynką ePUAP. Skarżący takiej nie posiada.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak

i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Orzekając w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a zarzuty skargi są niezasadne.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja dotycząca określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2023 r.

Skarżący nie kwestionuje dokonanego przez organ wymiaru zobowiązania podatkowego. Dokonując z urzędu oceny legalności dokonanego wymiaru sąd stwierdza, że organ prawidłowo wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia,

tj. przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarówno podmiot jak

i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania.

Dokonując rozpatrzenia materiału dowodowego organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Istotne przy tym jest, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości, związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o powierzchni i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie.

Zdaniem sądu organ wypełnił obowiązki wynikające z wymienionych przepisów.

Odnosząc się do zarzutu doręczenia skarżącemu niepodpisanej decyzji organu I instancji należy wskazać, że zgodnie z art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej, decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia

i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania.

Powyższa regulacja w założeniu ma pomóc wójtom (burmistrzom, prezydentom) w corocznym, bardzo często powtarzalnym procesie wydawania tzw. decyzji wymiarowych.

Skoro zatem decyzja Prezydenta Miasta Starachowice z 27 listopada 2023 r. nr PO.3120.20393.2023 dotyczy określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości mogła zostać i została sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, to w myśl art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej nie było konieczności umieszczania na niej własnoręcznego podpisu osoby uprawnionej. Wystarczył nadruk imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Z tych względów sąd stwierdza, że akt organu pierwszej instancji

z 27 listopada 2023 r. jest decyzją, która została prawidłowo podpisana. Z kolei decyzja kolegium zawiera własnoręczne podpisy całego składu orzekającego.

Niezasadne jest stanowisko skarżącego zgodnie, z którym decyzja organu

I instancji nie została sporządzona z użyciem systemu teleinformatycznego, ponieważ nie została skarżącemu przesłana za pomocą tego systemu, lecz doręczona przez gońca. Przepis art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej dotyczy jedynie możliwości sposobu sporządzenia decyzji określonych w tej regulacji, a nie sposobu ich doręczenia. Inaczej, sposób ich doręczenia nie determinuje, możliwości ich sporządzenia w systemie teleinformatycznym i zamieszczenia na nich nadruku imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania, zamiast własnoręcznego podpisu do jej wydania. Wymaga wyjaśnienia, że system też służy również do przesyłania decyzji, lecz decyzji sporządzonych w formie dokumentu elektronicznego. Kwestionowana przez skarżącego decyzja takim dokumentem natomiast nie jest. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Lublinie z 10 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 845/16, który na potwierdzenie swojego stanowiska powołuje w skardze strona, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 września 2017 r. sygn. akt II FSK 1199/17. W wyroku tym sąd II instancji wskazał m.in., że przepis art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej nie dotyczy dokumentów elektronicznych, pochodzących z systemu teleinformatycznego.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego decyzja organu I instancji zawiera wymagane przepisem art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej elementy, w tym podpis,

o którym mowa w art. 210 § 1a tej ustawy.

Podsumowując sąd stwierdza, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jak

i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.