Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 339/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 129 par. 1 i 2, art. 134, art. 127 par. 1, art. 7, art. 77 par. `1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 46c ust. 1-8, art. 46d ust. 1, art. 46a ust. 4, art. 49a
journal: Dz.U. 2020 poz 1683
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Nadleśniczego Nadleśnictwa B. z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. na rzecz strony skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2023 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej zwanej: "k.p.a."), Nadleśniczy Nadleśnictwa B. (zwany dalej: "organem I instancji") stwierdził uchybienie terminu

do wniesienia odwołania przez Spółkę A (dalej zwanej "stroną" lub "skarżącą").

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że pismem z dnia 2 stycznia 2023 r. strona wniosła o "szacowanie szkód łowieckich", uzasadniając wniosek "postanowieniami sądu i odmową koła". Nie ulegało dla organu I instancji wątpliwości, iż nadleśniczy nie występuje w postępowaniach w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za szkody łowieckie jako organ szacujący szkody na wniosek zaineresowanego, lecz jest organem odwoławczym w sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wynikiem szacowania przeprowadzonego przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego.

Mając na uwadze treść postanowień sądów cywilnych (postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt [...] oraz postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 sierpnia 2022 r., sygn. akt [...]), co do sporządzenia protokołu oszacowania Koła Łowieckiego, ww. pismo strony organ potraktował jako odwołanie. Według organu, stanowisko to znajduje potwierdzenie

w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2021 r., sygn. akt CZP 40/21(winno być III CZP 48/20 – uwaga Sądu), gdzie Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż "Niewykonanie przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego obowiązków wynikających żart. 46-46c ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie i niesporządzenie protokołu, o którym mowa w art. 46d ust. 1 w zw. z art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5 tej ustawy, nie zamyka - Po wydaniu decyzji przewidzianej w art. 46e ust. 1 ustawy - drogi sądowej w sprawie o naprawienie szkody łowieckiej" dopuszczając tym samym prowadzenie postępowania odwoławczego, nawet w sytuacji gdy brak jest protokołów szacowania sporządzonych przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego.

Jak podniósł dalej organ, z przedłożonego przez stronę uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 marca 2022 r. wynika,

że pismem zastępcy Burmistrza B. z dnia 1 sierpnia 2018 r., strona została pouczona o prawie złożenia odwołania do Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.

Kierując się powyższym, organ uznał, że odwołanie zostało złożone przez stronę z uchybieniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do jego wniesienia.

Strona wniosła zażalenie na wskazane postanowienie organu z dnia [...] stycznia 2023 r., domagając się jego uchylenia i wydania decyzji administracyjnej. Podniosła, że sąd powszechny wydał postanowienie o czasowej niedopuszczalności drogi sądowej i nie odrzucił całkowicie pozwu. Strona uważa, że pozostała bez protokołu i bez odszkodowania do dzisiaj. Zapadł wyrok o czasowej niedopuszczalności, wobec powyższego Nadleśniczy powinien oszacować szkody w oparciu o przepisy k.p.a. i wydać decyzję administracyjną.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...], wydanym

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., w związku z art. 49a ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1173 ze zm.), Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. (zwany dalej: "organem II instancji") utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia

[...] stycznia 2023 r.

Organ II instancji w całości podzielił stanowisko organu I instancji między innymi w przedmiocie uwzględnienia pisma strony jako odwołania skierowanego do Nadleśniczego jako organu odwoławczego. Zarówno organ I instancji, jak i strona jako podstawę swoich argumentacji wskazywali uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2021 r. sygnatura akt III CZP 48/20. Według organu, zgodnie z powyższym orzeczeniem w wypadku gdy dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego nie dokonał szacowania szkód i nie sporządził protokołu w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wniosku, właściciel albo posiadacz gruntów rolnych na terenie których wystąpiła szkoda powinien zwrócić się z odwołaniem do właściwego nadleśniczego

o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania. W ocenie organu II instancji, to właśnie od daty upływu siedmiu dni do sporządzenia protokołu - i zaniechania jego sporządzenia przez koło - należy liczyć siedmiodniowy bieg terminu do złożenia odwołania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy

i przyjmując wskazane zarówno w postanowieniu jak i zażaleniu daty, organ uznał, że strona złożyła środek zaskarżenia z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia nawet przy przyjęciu terminów najbardziej korzystnych dla strony. Pierwszą datą jest dzień 1 sierpnia 2018 r., gdy strona została poinformowana pisemnie przez zastępcę Burmistrza B. o prawie złożenia odwołania do nadleśniczego. Termin ten licząc od dnia 1 sierpnia 2018 r. upłynął w dniu 8 sierpnia 2018 r. Drugą możliwą datą jest dzień 1 października 2021 r.

- czyli data publikacji uzasadnienia Uchwały Sądu Najwyższego sygnatura akt III CZP 48/20. Termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 8 października 2021 r. Trzecią, ostatnią i ewentualną datą jest data uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydział I Cywilny z dnia 22 marca 2022 r. sygnatura akt [...].

Jak stwierdził organ II instancji, nawet przy przyjęciu zawieszenia terminu

do złożenia odwołania i ponownego wznowienia jego biegu w dniu uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 marca 2022 r., to strona złożyła odwołanie w dniu 2 stycznia 2023 r., czyli po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu do wniesienia odwołania.

Spółka A wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na postanowienie organu II instancji z dnia [...] lutego 2023 r., wnosząc o jego uchylenie.

Kwestionowanemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie procedury postępowania administracyjnego oraz pozbawienie konstytucyjnego prawa do sądu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ I instancji odmówił szacowania szkód łowieckich, po wcześniejszej odmowie szacowania szkód łowieckich przez Koło Łowieckie "[...]", które skierowało wniosek o szacowanie szkód do Zarządu Województwa Z.. Koło Łowieckie uparcie twierdzi, że szkody łowieckie powinien szacować i wypłacać Zarząd Województwa Z., gdyż uprawy skarżącej są w ogrodzeniu, bo wg Koła nie są w obwodzie łowieckim albo skarżąca nie pozwala prowadzić gospodarki łowieckiej. Słusznie zauważył to Sąd Rejonowy w S. w sprawie o sygn. akt [...] w uzasadnieniu orzeczenia - o czasowej niedopuszczalności drogi sądowej.

Jak podniosła skarżąca, w sprawie objętej niniejszą skargą Koło Łowieckie nie uczestniczyło w szacowaniu szkód, gdyż wystosowało do skarżącej pismo, że nie będzie szacować ani płacić za szkody. Skarżąca będąca uprawnioną do szacowania (według ustawy Prawo łowieckie jest członkiem zespołu) dokonała szacowania i przesłała protokół szacowania do również członka zespołu - Koła Łowieckiego. Według tej procedury Koło Łowieckie powinno odwołać się od protokołu, jeśli nie zgadza się z protokołem, a nie skarżąca. Ponadto ustawodawca nie przewidział sankcji za niestawienie się koła łowieckiego na szacowanie szkód co spowodowało i nadal powoduje brak efektywnego dochodzenia odszkodowań za szkody wyrządzone przez zwierzynę. Koło Łowieckie nie wypełniając obowiązku ustawowego zablokowało możliwość ewentualnego postępowania sądowego, co do tej pory również czyni organ odwoławczy – Nadleśniczy, Ponadto, aż do wydania uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego o sygn. akt III CZP 48/20, Nadleśniczy nie podejmował działań w procedurze odwoławczej szacowania szkód w przypadku braku stawiennictwa koła łowieckiego na szacowaniu. Według skarżącej, Koło Łowieckie nadal pozostaje bierne w wykonywaniu obowiązku ustawowego, jakim jest szacowanie i rekompensata za szkody, pomimo doręczonego mu orzeczenia o czasowej niedopuszczalności drogi sądowej i pomimo wezwania skarżącej. Według skarżącej, administracyjny organ odwoławczy powinien po przeprowadzeniu postępowania wydać decyzję administracyjną ustalającą odszkodowanie zgodnie z orzeczeniem Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] i orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. [...]. Nadleśniczy nie powinien pozbawiać skarżącej ani możliwości otrzymania odszkodowania, ani pozbawiać jej dostępu do sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W myśl art. 119 pkt 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej zwanej: "p.p.s.a."),

sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę na wniosek organu, przy braku sprzeciwu strony skarżącej. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W tak zakreślonym kryterium kontroli Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie do art. 129 § 1 i 2 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję,

w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jak wynika z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.

Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.).

Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi wniesienia odwołania, na podstawie art. 134 k.p.a., powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do przedmiotu odwołania i w związku z tym przekroczenia terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.

W badanej sprawie należy uwzględnić charakter postępowania, w ramach którego organ winien zbadać zachowanie wymogów złożenia odwołania, który dotyczy szacowania szkód łowieckich na podstawie przepisów ustawy z dnia

13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1173 ze zm.). W dniu 1 kwietnia 2018 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo łowieckie, w wyniku której ustawodawca wprowadził procedurę administracyjną w sprawie szacowania szkód łowieckich. W okresie poprzedzającym nowelizację ustawodawca nie określił trybu, w jakim miało toczyć się postępowanie w sprawie szkód łowieckich.

Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie, dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany do wynagradzania szkód wyrządzonych:

1) w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny;

2) przy wykonywaniu polowania.

Jak wynika z art. 46 ust. 2 ww. ustawy, szacowania szkód, o których mowa w ust. 1, a także ustalania wysokości odszkodowania dokonuje zespół składający się z:

1) przedstawiciela wojewódzkiego ośrodka doradztwa rolniczego;

2) przedstawiciela dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego;

3) właściciela albo posiadacza gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda.

Wniosek o szacowanie szkód, o których mowa w ust. 1, w tym ustalenie wysokości odszkodowania, właściciel albo posiadacz gruntów rolnych składa do dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego (art. 46 ust. 3 ww. ustawy).

W myśl art. 46 ust. 6 ww. ustawy, szacowanie szkody składa się z:

1) oględzin (o którym mowa w art. 46a ust. 1 6),

2) szacowania ostatecznego (o którym mowa w art. 46c ust. 1 – 8).

Stosownie do art. 46d ust. 1 ww. ustawy, właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na terenie których wystąpiła szkoda, oraz dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego przysługuje odwołanie do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia podpisania protokołu, o którym mowa w art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5.

Natomiast zgodnie z art. 46e ust. 1 ww. ustawy, Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. Opinia przedstawiciela izby rolniczej, o której mowa w art. 46d ust. 9, nie jest wiążąca.

Poszkodowany jak i dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji określającej obowiązek zapłaty i wysokość odszkodowania, mogą, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody (art. 46e ust. 2 ww. ustawy).

Stosownie do art. 49a ustawy Prawo łowieckie, w zakresie nieuregulowanym

w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania prowadzonego przez nadleśniczego lub dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a.

Wskazany model postępowania administracyjnego w sprawach szacowania szkód łowieckich, zakłada dwuinstancyjny tryb tego postępowania. Pierwsza instancja ma miejsce przed dzierżawcą bądź zarządcą obwodu łowieckiego, zaś postępowanie w drugiej instancji toczy się przed nadleśniczym. Przedmiotowe postępowanie może zostać zakończone poprzez:

1) protokół z szacowania ostatecznego – sporządzony przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego niezwłocznie po zakończeniu szacowania ostatecznego, zawierający informację o wysokości odszkodowania. Na tej podstawie dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego wypłaca odszkodowanie, w terminie 30 dni od dnia sporządzenia protokołu z szacowania ostatecznego, od którego nie wniesiono odwołania. Można powiedzieć, że część protokołu ustalająca wysokość odszkodowania ma charakter decyzji administracyjnej, kończącej postępowanie administracyjne, jeżeli nie wniesiono odwołania; albo

2) decyzję administracyjną nadleśniczego właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkód, ustalającą wysokość odszkodowania. Ustawodawca nadał tej decyzji przymiot ostateczności, co oznacza, że nie służy od niej odwołanie

w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

- art. 16 k.p.a.

Przedstawiona regulacja prawna przewiduje kompleksowo sposób procedowania w powołanej dziedzinie.

Na gruncie kontrolowanej sprawy zarówno strona skarżąca, jak i organy obu instancji powoływały się na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2021 r., sygn. akt III CZP 48/21, który stwierdził, że niewykonanie przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego obowiązków wynikających z art. 46-46c ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1683) i niesporządzenie protokołu, o którym mowa w art. 46d ust. 1 w zw. z art. 46a ust. 4 albo art. 46c ust. 5 tej ustawy, nie zamyka - po wydaniu decyzji przewidzianej w art. 46e ust. 1 ustawy - drogi sądowej w sprawie o naprawienie szkody łowieckiej.

Organy obu instancji zgodnie uznały, w oparciu o powyższą uchwałę Sądu Najwyższego, że dopuszczalne jest prowadzenie postępowania odwoławczego

w kontrolowanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy skarżąca domagała się uprzednio odszkodowania za szkody łowieckie w postępowaniu cywilnym, wytaczając powództwo przeciwko Kołu Łowieckiemu, które zarządza obwodem łowieckim, w obszarze którego znajdują się nieruchomości skarżącej. Postanowieniem z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt I [...] Sąd Rejonowy w S. I Wydział Cywilny odrzucił pozew skarżącej o zapłatę, wskazując na czasową niedopuszczalność drogi sądowej w sprawie. Postanowieniem z dnia16 sierpnia 2022 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie na ww. postanowienie Sądu I instancji dnia 22 marca 2022 r.

Kierując się możliwymi trzema sposobami powzięcia przez stronę wiedzy

o okolicznościach, które skutkowały rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania, tj.:

- poinformowanie pisemnie strony w dniu 1 sierpnia 2018 r. przez Burmistrza B.

o prawie złożenia odwołania do nadleśniczego,

- data publikacji uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego sygnatura akt III CZP 48/20, co miało miejsce w dniu 8 października 2021 r.

- data uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydział I Cywilny z dnia 22 marca 2022 r. sygnatura akt [...],

organy obu instancji uznały odwołanie strony, wniesione w dniu 2 stycznia 2023 r., jako złożone po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu.

Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy administracyjnej, nie potwierdza trafności nadania pismu skarżącej z dnia 2 stycznia 2023 r. trybu odwoławczego z powołaniem się na uzasadnienie ww. uchwały Sądu Najwyższego. Sąd zauważa bowiem, że w uchwale mowa jest o dopuszczalności drogi sądowej w sprawie o naprawienie szkody łowieckiej, której nie zamyka wydanie decyzji przewidzianej w art. 46e ust. 1 ustawy Prawo łowieckie. Badanie akt administracyjnych nie potwierdza wydania (sporządzenia) w sprawie tego rodzaju decyzji. Istotne jest również, na co powołuje się skarżąca, że nie doszło do wydania też w sprawie protokołu z oględzin czy też protokołu z oszacowania szkody, które mogłyby stanowić przedmiot wniesionego odwołania z dnia 2 stycznia 2023 r. Skarżąca przedmiotowe pismo wniosła do Nadleśniczego żądając oszacowania szkód łowieckich, właśnie z uwagi na bierność w tej sprawie zarządcy obwodu łowieckiego i wspierała się przy tym treścią uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w S. z 22 marca 2022 r., sygn. akt [...], w którym Sąd wskazywał na czasową niedopuszczalność drogi sądowej z uwagi na konieczność wyczerpania trybu administracyjnego przed złożeniem pozwu. Wydanie takiej decyzji przez organ administracji poprzedza właśnie ścieżka postępowania administracyjnego którą ustawodawca określił w przepisach Prawo łowieckie. We wskazanej uchwale Sąd Najwyższy wyjaśnił przy tym, że kontrola aktów i czynności procesowych poprzedzających wydanie decyzji, o której mowa w art. 46e ustawy Prawo łowieckie, należy do sądów administracyjnych i ostatecznie te sądy muszą wypracować zasady efektywnej kontroli administracyjnego etapu postępowania o ustalenie odszkodowania za szkody łowieckie, ale wydaje się, że skoro ustawodawca dopuścił możliwość kwestionowania odwołaniem ustaleń zawartych w protokołach oględzin i ostatecznego oszacowania, to dopuszczalne musi być także korzystanie z instytucji przewidzianych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu uzyskania rozstrzygnięcia w sprawie podlegającej załatwieniu decyzją, z całym ich rygoryzmem (np. ponaglenie, skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania).

W zaistniałej sytuacji brak było podstaw dla zakwalifikowania przez organy obu instancji przedmiotowego pisma skarżącej z dnia 2 stycznia 2023 r. jako odwołania, skoro nie zostały wydane akty lub czynności w procedurze administracyjnej (protokoły, decyzje), które mogłyby być przedmiotem odwołania. Sąd w pełni akceptuje pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym od organu wymaga się odczytania prawidłowej, rzeczywistej treści podania złożonego przez stronę. Obowiązkiem organu jest więc odczytanie treści podania w kontekście powołanych przez stronę okoliczności faktycznych (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 812/16).

W ocenie Sądu, obowiązkiem organu było procedowanie nad pismem skarżącej zgodnie z jego treścią, a więc jako wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego o oszacowanie szkody łowieckiej, do którego zastosowanie znajduje tryb regulowany przepisami art. 46 i następne ustawy Prawo łowieckie. Organ winien mieć przy tym na uwadze obowiązek zbadania wymogów formalnych podania oraz obowiązek działania organu zgodnie ze swoją właściwością.

Podsumowując Sąd uznał, że badając wniosek skarżącej z dnia 2 stycznia

2023 r. organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wadliwą ocenę okoliczności sprawy i w konsekwencji nieprawidłowe odczytanie żądania strony, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy

i skutkowało uchyleniem zarówno zaskarżonego postanowienia, jak również uchyleniem poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia

[...] stycznia 2023 r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ jest związany oceną prawną

i wynikającymi z niej wskazaniami (art. 153 p.p.s.a.), co do tego, że pismo skarżącej

z dnia 2 stycznia 2023 r. nie może być zakwalifikowane jako odwołanie. Z uwagi na nałożony na Sąd, w art. 134 § 1 p.p.s.a., obowiązek rozstrzygania w granicach kontrolowanej sprawy, które zakreśla w niniejszej sprawie przedmiot wynikający

z zaskarżonego postanowienia, a więc stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, Sąd nie jest uprawniony do formułowania organowi zaleceń co do kierunku w jakim konieczne będzie dalsze prowadzenie sprawy z wniosku skarżącej z dnia 2 stycznia 2023 r. Na marginesie Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów potwierdzających złożenie przez stronę podpisu elektronicznego oraz potwierdzających ważność tego podpisu pod przedmiotowym wnioskiem z dnia

2 stycznia 2023 r. Organ winien też uwzględnić, że pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. skarżąca wezwała Koło Łowieckie "[...]" do oszacowania szkód łowieckich i wydania protokołu oszacowania szkód łowieckich.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku, o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz

o uchyleniu poprzedzającego go postanowienia Nadleśniczego Nadleśnictwa B. z dnia [...] stycznia 2023 r.