Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 644/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 144, art. 153
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne
article: art. 256, art. 262
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Sędzia NSA Marek Zalewski (spr.) Protokolant Agnieszka Warso po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Po 642/07 w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Po 642/07, oddalił skargę H. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w P. odmówił Agencji Celnej "P." H. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. o kolejnych numerach od [...] do [...].

W uzasadnieniu organ celny podał, iż doręczenie wymienionych w sentencji postanowienia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego następowało w trybie art. 153 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, ponieważ adresat odmawiał ich odbioru, informując że posiada pełnomocnika - Biuro Detektywistyczne "S.". W dniu [...] lipca 2006 r. działający przez pełnomocnika H. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od powyższych decyzji wraz z odwołaniem, powołując się na fakt odmowy wydania stronie egzemplarzy ww. decyzji przez organ celny I instancji oraz podkreślając, że strona nie znając numeru i daty decyzji nie była w stanie prawidłowo oznaczyć numeru zaskarżonej decyzji, wobec czego - zdaniem strony - termin, o którym mowa w art. 162 Ordynacji podatkowej nie zaczął jeszcze biec. Organ celny stwierdził, iż strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w P. trudno bowiem mówić o braku zawinienia strony w sytuacji, gdy strona odmawiając przyjęcia doręczanych jej decyzji, sama pozbawiła się prawa zaznajomienia z treścią wydanych rozstrzygnięć. Organ celny uznał upoważnienie udzielone M. S. przez H. S. za niespełniające wymogów materialnych wynikających z art. 253 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), dalej: Kodeks celny, a tym samym nieskuteczne, gdyż M. S. nie był pracownikiem agencji celnej, ani adwokatem, radcą prawnym czy też doradcą podatkowym. Dlatego - w ocenie organu - kierowanie decyzji bezpośrednio do strony było prawidłowe, zaś odmowa ich przyjęcia skutkowała w świetle art. 153 § 2 Ordynacji podatkowej uznaniem doręczenia za skuteczne.

Oddalając skargę H. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. podkreślił, że zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Powołując się na wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2587/04 (Lex nr 173329) Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu opiera się na założeniu, iż decyzja, od której wniesiono odwołanie, została skutecznie doręczona i że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Nieskuteczne doręczenie nie powoduje bowiem rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie domagał się w pierwszej kolejności przywrócenia terminu do wniesienia odwołania utrzymując, iż decyzje nie zostały skutecznie doręczone, a więc podnosząc okoliczność, która czyni taki wniosek bezprzedmiotowym. Koniecznym stało się zatem zbadanie czy i kiedy nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji objętych zaskarżonym postanowieniem, a w konsekwencji czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji objętych zaskarżonym postanowieniem.

WSA w P. podał, iż Agencja Celna "P." H. S., to jest jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej i mająca status osoby w postępowaniu celnym w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 10c Kodeksu celnego, występowała w postępowaniu celnym przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w P. jako przedstawiciel pośredni spółki z o.o. L. F. I. P. i w związku z dokonanymi na rzecz tej spółki zgłoszeniami celnymi zostały wydane również w stosunku do niego jako dłużnika solidarnego decyzje o numerach od [...] do [...]. Decyzje te były doręczane adresatowi, tj. Agencji Celnej "P." H. S. przez pracowników organu celnego w siedzibie agencji, jednak nie zostały odebrane ze względu na odmowę ich przyjęcia przez samego H. S., bądź przez agenta celnego T. R.- S. zatrudnionego w Agencji Celnej "P." H. S. Wbrew twierdzeniom skarżącego, odmowy przyjęcia udzielały więc osoby uprawnione do odbioru korespondencji, tj. sam prowadzący agencję celną H. S. oraz zatrudniony przez niego agent celny – T. R.-S., który wcześniej dokonywał dalej idących czynności w imieniu Agencji Celnej "P." H. S. - potwierdził przyjęcie upoważnienia spółki z o.o. L. F. I. P. dla Agencji Celnej "P." H. S., a następnie dokonywał zgłoszeń celnych na rzecz tej spółki.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, H. S. winien był zorganizować pracę w taki sposób, aby w przypadku jego nieobecności, w siedzibie agencji znajdowała się osoba upoważniona do odbioru korespondencji. Jako taką osobę organ celny mógł zatem potraktować agenta celnego T. R.-S., który przebywał w siedzibie agencji celnej, a wcześniej dokonywał w jej imieniu bardziej znaczących czynności w postępowaniu celnym. Za całkowicie nieuprawnione WSA w P. uznał zatem stanowisko skarżącego, iż mógł on skutecznie zakazać odbioru korespondencji pracownikom agencji celnej i jednocześnie nie miał obowiązku powiadamiać organu celnego o ustanowieniu takiego zakazu, skoro czynności przed organami celnymi w imieniu agencji celnej, zgodnie z art. 256 § 2 Kodeksu celnego, może dokonywać upoważniony pracownik agencji celnej, a ograniczenie zakresu takiego upoważnienia nie zostało ujawnione wobec organu.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności powoływania się na ustanowienie przez Agencję Celną "P." pełnomocnika w osobie M. S. - Biuro Detektywistyczne "S.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. stwierdził, że w tym zakresie konieczne jest rozważenie, czy w chwili dokonywania doręczeń decyzji objętych zaskarżonym postanowieniem, ustanowienie pełnomocnika było skuteczne. Sąd wskazał, iż z uwagi na fakt, że doręczenia przedmiotowych decyzji, dotyczących długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2004 r., odbywały się po tej dacie, w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), dalej: p.w.p.c. Zgodnie zaś z art. 26 wskazanego aktu prawnego, przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Pojęcie "przepisów dotychczasowych" użyte w cyt. przepisie powołanej ustawy ograniczyć należy - w ocenie WSA - do norm prawa materialnego (vide wyrok NSA z dnia 3 października 2006 r., I FSK 619/06, Lex nr 263033). Do tej kategorii przepisów Sąd pierwszej instancji zaliczył istotne w niniejszej sprawie przepisy, według których należy oceniać kwestie pełnomocnictwa w postępowaniu celnym. Określają one bowiem krąg osób upoważnionych do reprezentacji podmiotu przed organami celnymi oraz zakres przysługujących im uprawnień w związku z udzielonym upoważnieniem. Stąd dla oceny skuteczności upoważnienia udzielonego przez Agencję Celną "P." H. S. dnia 13 stycznia 2004 r., a przedłożonego Izbie Celnej w P. w dniu 13 stycznia 2006 r. należy odwołać się do art. 256 § 2 Kodeksu celnego.

Zdaniem Sądu, powyższa regulacja dotyczy nie tylko postępowania na etapie odprawy celnej, lecz całego postępowania przed organami celnymi, co wynika z wyraźnego brzmienia tego przepisu. Ponadto bezzasadne w tym względzie byłoby odwoływanie się do przepisów Ordynacji podatkowej, skoro przepisy Kodeksu celnego regulują tę kwestię w sposób samodzielny i wyczerpujący, zaś do przepisów Ordynacji podatkowej odsyłają jedynie w zakresie postępowania w sprawach celnych i to z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. W świetle powyższej regulacji - w ocenie WSA - nie ulega zaś wątpliwości, że wskazany w upoważnieniu M. S. w chwili doręczania decyzji objętych zaskarżonym postanowieniem nie mógł być pełnomocnikiem Agencji Celnej "P." H. S., gdyż nie spełniał żadnego z warunków określonych w art. 256 § 2 Kodeksu celnego. Powołany w zaskarżonej decyzji przepis art. 253 § 2 Kodeksu celnego nie znajduje zastosowania ponieważ dotyczy on reprezentacji osób dokonujących obrotu towarowego z zagranicą, natomiast w rozpoznawanej sprawie Agencja Celna "P." H. S. występuje we własnej sprawie, jako dłużnik celny, a nie jako przedstawiciel spółki L. F. I. W tym ostatnim przypadku agencja celna też nie mogłaby udzielić dalszego upoważnienia komukolwiek, a jedynie innej agencji celnej i to za zgodą spółki (art. 254 § 6 Kodeksu celnego). Zatem skoro w sprawie nie występował skutecznie ustanowiony pełnomocnik, należało przyjąć, iż organ celny prawidłowo kierował decyzje objęte zaskarżonym postanowieniem do Agencji Celnej "P." H. S., a odmowa odbioru tychże decyzji nastąpiła przez osoby uprawnione do odbioru korespondencji, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem tzw. fikcji prawnej doręczenia na podstawie art. 153 Ordynacji podatkowej. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniesione w dniu 28 lipca 2006 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań zostało zatem złożone po terminie.

W skardze kasacyjnej H. S. zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o:

- jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P., albo

- jego uchylenie w całości i rozpatrzenie skargi w tym zakresie przez NSA oraz

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za

I i II instancję.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., kasator zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 151 tej ustawy, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie wyroku na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego, w oparciu o przedstawione dokumenty, a także w oparciu o postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy celne z naruszeniem przepisów:

1. art. 153 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na nieuprawnionym uznaniu, iż adresat odmówił przyjęcia pisma, gdy takie zdarzenie w rzeczywistości nie nastąpiło,

2. art. 151 Ordynacji podatkowej polegającym na uznaniu, iż do doręczenia H. S. zastosowanie znajduje przepis przewidujący doręczenie pism jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, gdy przepis ten nie miał zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy oraz art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej polegającym na uznaniu, iż doręczenie pism do rąk pracownika skarżącego, T. R.-S. było skuteczne, gdy doręczenie winno nastąpić na rzecz ustanowionego pełnomocnika, tj. M. S., a w wypadku nieuznania, na rzecz H. S.,

3. art. 162 Ordynacji podatkowej polegające na uznaniu, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony z naruszeniem 7dniowego terminu,

4. art. 253 § 2 pkt 1 Kodeksu celnego w zw. z art. 25 i art. 26 p.w.p.c. oraz art. 75 Prawa celnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w postępowaniu celnym dotyczącym długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2004 r., a toczącym się po tej dacie pełnomocnikiem w postępowaniu celnym mogą być tylko podmioty wymienione w art. 253 § 2 pkt 1 Kodeksu celnego, gdy prawidłowa wykładnia zastosowanie ww. przepisów winno doprowadzić do wniosku, iż przedstawicielem strony może być także osoba fizyczna, niespełniająca wymogów, o których mowa wart. 253 § 2 pkt 1 Kodeksu celnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m. in., że ustanowienie pełnomocnikiem M. S. było skuteczne, zaś art. 253 § 2 pkt 1 Kodeksu celnego nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż odnosi się tylko do postępowania dotyczącego nadania towarowi przeznaczenia celnego i nie znajduje zastosowania do postępowania toczącego się po zwolnieniu towarów. W tym zakresie - w ocenie autora skargi kasacyjnej - zastosowanie winny znaleźć ogólne przepisy Ordynacji podatkowej. Z uwagi na powyższe, zdaniem kasatora, WSA w P. powinien uznać, iż wprowadzenie do obrotu kwestionowanych decyzji nie nastąpiło. Z tego natomiast względu, iż dopiero w późniejszym terminie przekazano pełnomocnikowi kopie wydanych decyzji, obowiązkiem organu, zgodnie z zasadą budowania zaufania do organu, było rozpatrzenie wniesionego wcześniej odwołania (z wnioskiem o przywrócenie terminu).

H. S. podniósł także, że T. R.-S. nigdy nie został ustanowiony jego pełnomocnikiem. Tym samym uznanie, iż odmowa przez niego przyjęcia pisma adresowanego do skarżącego jest równoznaczna z odmową przyjęcia przez adresata nastąpiła z rażącym naruszeniem art. 153 § 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji przyjęcia, że doszło do zastępczego doręczenia kwestionowanych decyzji, Sąd pierwszej instancji błędnie uznał także, iż termin określony w art. 162 tej ustawy upłynął, a jego przywrócenie nie jest zasadne.

Rozwijając zarzut naruszenia art. 253 § 2 pkt 1 Kodeksu celnego w zw. z art. 25 i art. 26 p.w.p.c. oraz art. 75 Prawa celnego kasator stwierdził, że pojęcie "przepisów dotychczasowych" użyte w art. 26 p.w.p.c. nie obejmuje swym zakresem zarówno norm ustrojowych, jak i norm procesowych. Jednocześnie norma ograniczająca krąg osób występujących w charakterze przedstawiciela bezpośredniego, zawarta w art. 253 § 2 pkt 1 Kodeksu celnego nie mogła mieć w ogóle zastosowania, gdyż dotyczy tylko postępowania na etapie nadania towarowi przeznaczenia celnego. Nadto, gdy nawet uznać, że dotyczy także późniejszego postępowania celnego, to jako norma proceduralna nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Dyrektor Izby Celnej nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podkreślić należy w szczególności, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona wnosząc skargę kasacyjną oparła swoje zarzuty na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c oraz art. 151 p.p.s.a. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne z następujących przyczyn.

W postępowaniu przed sądem I instancji ocenie sądu poddane zostało postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji dotyczących określenia długu celnego

Poza sporem pozostaje okoliczność, że Agencja Celna "P." H. S. na mocy stosownego upoważnienia nr [...] udzielonego przez L. F. I. P. Sp. z o.o. w R. z dnia [...] czerwca 2002 r. działała jako przedstawiciel pośredni we wszystkich czynnościach związanych z dokonywaniem obrotu towarowego z zagranicą. Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzjami z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] do [...], z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] do [...], z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] do [...], z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] do [...], z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] uznał za nieprawidłowe zgłoszenia celne dokonane przez Agencję Celną "P." H. S. dokonane w 2003 r. w części dotyczącej określenia stawki celnej oraz kwoty długu celnego, a decyzje te skierowane zostały zarówno do Agencji Celnej "P." H. S. jak i L. F. I. P., jako importera.

Agencja Celna "P." H. S. odmówiła przyjęcia powyższych decyzji doręczonych przez pracowników Urzędu Celnego w siedzibie agencji, a organ celny uznał, że doręczenia nastąpiły w trybie art. 153 Ordynacji podatkowej. W dniu [...] lipca 2006 r. Agencja Celna "P." złożyła odwołania od powyższych decyzji wraz z wnioskami o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że sformułowanie "przepisy dotychczasowe stosuje się", zawarte w art. 26 p.w.p.c. oznacza, że do postępowań dotyczących długu celnego powstałego przed 1 maja 2004 r. należy stosować obowiązujące przed tą datą zarówno przepisy materialne, jak i procesowe. Zasada ta dotyczy zarówno spraw, które po dniu 1 maja 2004 r. były w toku, jak i spraw, które zostały wszczęte po tej dacie, ale dotyczą długu celnego, który powstał przed datą akcesji (por. wyrok NSA z 20 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 559/06 publ. ONSA i WSA 2008/4/63, wyrok NSA z 15 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1381/06, LEX nr 351019). Pogląd taki wyraził także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt 25/05 (Dz. U. nr 229, poz. 1675), stwierdzając, że z mocy art. 26 p.w.p.c. utrzymane zostały w mocy przepisy dotychczasowe w stosunku do spraw długu celnego, jeżeli powstał on przez uzyskaniem przez Rzeczypospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie podziela poglądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt I FSK 619/06 LEX nr 263033, że pojęcie "przepisów dotychczasowych" użyte w art. 26 p.w.p.c. ogranicza się do norm prawa materialnego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 256 Kodeksu celnego czynności przed organami celnymi w imieniu agencji celnej mogą dokonywać: upoważniony pracownik agencji celnej lub osoba fizyczna prowadząca agencje celną – wpisani na listę agentów celnych. Odmowy przyjęcia decyzji doręczonych w siedzibie agencji celnej przez pracowników Urzędu Celnego, dokonał prowadzący agencję celną H. S. oraz zatrudniony przez niego agent celny T. R. – S., w więc niewątpliwie osoby wymienione w art. 256 § 2 Kodeksu celnego.

Organ celny stosując z mocy art. 262 Kodeksu celnego odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej w zakresie doręczeń nie naruszył przepisów art. 144 i art. 153 Ordynacji podatkowej i prawidłowo uznał za doręczone decyzje w dniach odmowy ich przyjęcia.

Domagając się przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od prawidłowo doręczonych decyzji kasator nie wskazał żadnych okoliczności uprawdopodobniających brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołań, co jest warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu, stosownie do wymogów art. 162-164 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.