Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 726/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151a § 1 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c,  art. 200 w zw. z art. 205 §
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art, 136, , art. 107 § 3, art. 8 § 1, art. 138 § 2, art. 28, art. 64a
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 61 ust. 7 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 1-2, art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust.1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze sprzeciwów M. K. i T. M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 listopada 2023 r. znak: SKO.PZ-71/7823/857/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz M. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz T. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 16.11.2023 r. znak: SKO.PZ-71/7823/857/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania Prokuratury Rejonowej w Jędrzejowie oraz M. K. od decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z 20.09.2023 r. znak: GP.670.125.2021, którą odmówiono uchylenia decyzji nr 166/20 z 19.11.2020 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samoobsługowej bezdotykowej 4 stanowiskowej, wraz z niezbędnymi urządzeniami i obiektami infrastruktury technicznej, zjazdem publicznym z drogi gminnej, na części działek o nr ewid. A, B oraz części działki o nr ewid. C (w zakresie komunikacji), położonych w [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do organu I instancji, celem ponownego rozpatrzenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 28.10.2021 r. M. i K. K. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z 19.11.2020 r., zwaną dalej "decyzją ostateczną", wydaną na wniosek T. i K. M. W odpowiedzi na wezwanie organu z 10.11.2021 r. wnioskodawcy w piśmie z 18.11.2021r. wyjaśnili, że o wydaniu decyzji ostatecznej dowiedzieli się 22.10.2021 r.

Postanowieniem z 1.04.2022 r. Burmistrz Miasta Jędrzejowa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a następnie wydał decyzję z 16.05.2022 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby wskazane przez wnioskodawców ich działki nr ewid. D oraz E sąsiadowały bezpośrednio z terenem inwestycji, objętym decyzją ostateczną, wyznaczonym granicami terenu na częściach działek B, A, C. Natomiast stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy są zawsze wnioskodawca, właściciel oraz użytkownik wieczysty nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, co wynika m.in. z art. 63 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej u.p.z.p.). Stronami tego postępowania mogą być także podmioty mające tytuł prawny do działek sąsiadujących i niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji, jeżeli dotyczy to ich interesu prawnego lub obowiązku. Organ zwrócił uwagę, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest oddzielony pasem terenu o szerokości ok. 10 m od należącej do wnioskodawców działki nr ewid. D (w całości zagospodarowanej utwardzonym placem postojowym, częściowo ogrodzonej) oraz pasem o szerokości ok. 30 m od kolejnej ich działki nr ewid. E. Z części graficznej wniosku wynika, że granice obszaru oddziaływania inwestycji zamykają się w granicach terenu objętego wnioskiem dla planowanej inwestycji. Ponadto rodzaj i zakres wnioskowanej inwestycji nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – dlatego nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i brak jest obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Tym samym, organ I instancji nie znalazł przesłanek do zakwestionowania wskazanego przez inwestorów obszaru oddziaływania inwestycji i nie uznał wnioskodawców za strony postępowania – ponieważ nie posiadają interesu prawnego w sprawie. Nie byli bowiem właścicielami nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, a ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Inwestycja nie wprowadza również ograniczeń w możliwości zagospodarowania ich nieruchomości. W rezultacie nie uznano, aby planowana zabudowa oraz ustalone dla niej parametry naruszały interes prawny wnioskodawców. Powoływane zarzuty dotyczące uciążliwości myjni samochodowej, bez wskazania konkretnych przepisów prawa, które uzasadniałyby objęcie działki wnioskodawców obszarem oddziaływania obiektu oraz bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na tą okoliczność, nie mogą stanowić podstawy do uznania ich interesu prawnego. Przedstawiona argumentacja może świadczyć o tym, że wnioskujący posiadają interes faktyczny, a nie prawny.

Decyzją z 18.08.2022 r. SKO, po rozpatrzeniu odwołania M. i K. K. od ww. decyzji z 16.05.2022 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do organu I instancji, celem ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z 25.10.2022 r. sygn. akt II SA/Ke 471/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej "WSA") oddalił sprzeciw K. M. oraz T. M. od ww. decyzji z 18.08.2022 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że powodem powzięcia przez SKO rozstrzygnięcia kasacyjnego było uznanie, że Burmistrz Miasta Jędrzejowa przedwcześnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na brak przymiotu strony osób wnoszących o wznowienie postępowania, tj. M. i K. K. W ocenie SKO bowiem w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pojęcie strony winno być interpretowane w sposób bardzo szeroki, znacznie szerzej niż w postępowaniach dotyczących pozwoleń na budowę. Kolegium zwróciło jednocześnie uwagę, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż przy tego typu inwestycjach, jak ta o którą chodzi w sprawie, zasięg oddziaływania nie zamyka się w granicach działki (hałas, rozpylone środki chemiczne niezbędne do mycia), a w konsekwencji właściciele działek sąsiednich winni zostać uznani za strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. WSA zaakcentował, że z uwagi na zakres orzekania w sprawach zainicjowanych sprzeciwem od decyzji kasacyjnej, nie był w uprawniony do przesądzenia, czy M. i K. K. należy przyznać przymiot strony postępowania. O tym czy dany podmiot ma interes prawny w postępowaniu decydują przepisy prawa materialnego. Aby określony podmiot mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego musi istnieć przepis prawa materialnego wskazujący, że interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego ocena, czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, wymagałaby od Sądu analizy przepisów prawa materialnego, czyli wyjścia poza granice sprawy. Tego zaś Sąd uczynić nie może.

Odnosząc się do powołanego w sprzeciwie wyroku WSA z 17.08.2022 r., sygn. II SA/Ke 315/22 – oddalającego skargę M. K. i K. K. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 22.04.2022 r. w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji ostatecznej organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. samoobsługowej samochodowej myjni bezdotykowej 4stanowiskowej – WSA zwrócił uwagę, że sprawa ta dotyczyła zupełnie innego postępowania, gdzie określenie przymiotu strony następuje na podstawie odmiennych przepisów (przede wszystkim ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane, t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.).

Wyrokiem z 26.04.2023 r. o sygn. akt: II OSK 568/23 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") oddalił skargę kasacyjną K. M. oraz T. M. od ww. wyroku z 17.08.2022 r.

Decyzją z 20.09.2023 r. Burmistrz Miasta Jędrzejowa, działając na podstawie art. 151 § 1 oraz art. 149 § 2 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w związku z ww. wnioskiem K. i M. K., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Odnosząc się do pojęć "terenu" i "działki" organ I instancji powołał się na odpowiednie orzecznictwo, stwierdzając że możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego na części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Projekt zagospodarowania terenu, będący częścią projektu budowlanego jest ściśle związany z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i dotyczy wyłącznie terenu określonego w decyzji o warunkach zabudowy i wskazanego na załączniku graficznym liniami rozgraniczającymi terenu. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie organ wskazał, że zgodnie z ww. decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z 22.04.2022 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę myjni bezdotykowej, 4stanowiskowej na działkach A, B, C, obszar oddziaływania projektowanej myjni ogranicza się do terenu inwestycji. Na podstawie rozwiązań projektowych przedstawionych w projekcie budowlanym organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę orzekł, że przedmiotowa decyzja nie będzie oddziaływała na żadną z działek sąsiednich, a planowane przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zabudowy terenu stanowiącego własność M. i K. K., czy też na możliwości ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem, aby działki nr D oraz E, wskazane przez M. i K. K. jako ich własność, sąsiadowały bezpośrednio z terenem inwestycyjnym objętym decyzją o warunkach zabudów wyznaczonym granicami terenu na częściach działek B, A, C. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy, na podstawie art. 59 u.p.z.p. legitymacja do udziału w charakterze strony oparta jest na treści art. 28 K.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Tymczasem teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oddzielony jest pasem terenu o szerokości ok. 10 m od nieruchomości M. i K. K. – działki nr ewid. D oraz pasem o szerokości ok. 30 m od nieruchomości M. i K. K. – działki nr ewid. E. Działka D w całości zagospodarowana jest utwardzonym placem postojowym – parkingiem, częściowo ogrodzona (od strony zachodniej). Jak wynika z części graficznej wniosku o ustalenie warunków zabudowy granice obszaru oddziaływania inwestycji zamykają się w granicach terenu objętego wnioskiem dla wnioskowanej inwestycji. Ponadto, rodzaj i zakres wnioskowanej inwestycji nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – dlatego nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie ma również przepisów odrębnych wprowadzających zakazy czy nakazy związane z tego typu inwestycją. W rezultacie organ I instancji nie znalazł przesłanek do zakwestionowania wskazanego przez inwestorów obszaru oddziaływania inwestycji, będącego podstawą do wyznaczenia kręgu stron postępowania. W przedmiotowej sprawie organ wykazał brak – w sensie prawnym – wpływu określenia warunków zabudowy planowanej inwestycji na zakres wykonywania prawa własności przez wnioskodawców, co oznacza brak interesu prawnego po ich stronie. Argumenty podnoszone przez wnioskodawców odwołują się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń. Wskazywałoby to, że strona posiada jedynie interes faktyczny. Zarzuty dotyczące uciążliwości myjni samochodowej, bez wskazania konkretnych przepisów powodujących objęcie działki odwołujących się obszarem oddziaływania obiektu oraz bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, nie mogą stanowić podstawy do uznania jej interesu prawnego. Końcowo zauważono, że przeprowadzona analiza urbanistyczna ustaliła, iż w obszarze analizowanym występują funkcje, które stanowią o kontynuacji w zakresie planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Niedogodności w postaci hałasu, wibracji, zanieczyszczeń w przedmiotowym obszarze uznano za typowe i związane z już istniejąca na tym obszarze zabudową. W rezultacie wskazano na brak podstaw do uznania, że planowana zabudowa spowoduje uciążliwości ponadprzeciętne.

Odnosząc się do zarzutu o braku uzgodnień i stanowiska Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "GDDKiA") w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, że inwestor przedłożył do wniosku zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu publicznego, a w toku prowadzonego postępowania uzgodniono warunki zabudowy zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, co ma potwierdzenie w aktach sprawy. Sama budowa (wybudowanie) zjazdu publicznego jest przedmiotem odrębnego postępowania. Teren inwestycyjny nie przylega do jezdni drogi [...][...], a do drogi kategorii gminnej o odcinkach o różnej funkcji (skrzyżowanie typu rondo, droga gminna, dalej łącznica i jezdnia dodatkowa). Biorąc pod uwagę, że jest to teren zurbanizowany, określona w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalna linia zabudowy: 10 m od krawędzi jezdni na działce C spełnia wymogi określone w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Tym samym ponowna analiza sprawy oraz posiadania legitymacji strony w badanym po wznowieniu postępowaniu, również w zakresie komunikacji, doprowadziła do jednoznacznych wniosków, że wnioskodawcy nie byli stronami w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją.

W odwołaniu od ww. decyzji Prokurator Rejonowy w Jędrzejowie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyli i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, formułując zarzuty obrazy:

1. art. 28 K.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na odmowie przyznania wnioskodawcom statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy okoliczności sprawy, w tym charakter planowanej inwestycji i położenie należącej do nich nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie tej inwestycji wskazują, że przedmiotowa inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią, a zatem sprawa dotyczy ich interesu prawnego;

2. art. 138 § 2a w zw. z art. 8 w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, w tym w szczególności poprzez niezastosowanie się do wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej SKO i nieprzeprowadzenia postępowania administracyjnego z udziałem wszystkich stron w tym także wnioskodawców, czym organ nie zapewnił im czynnego udziału w toczącym się postępowaniu;

3. art. 61 § 5a u.p.z.p. poprzez błędne ustalenie obszaru analizowanego w zakresie ustalenia warunków zabudowy.

W odwołaniu od ww. decyzji M. K. wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji ostatecznej oraz wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, formułując zarzuty naruszenia:

1. art. 138 § 2 K.p.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej wytyczne zawarte w decyzji SKO z 18.08.2022 r. oraz w wyroku WSA w Kielcach z 25.10.2022 r., II SA/Ke 471/22 oraz wyroku NSA z 26.04.2023 r, II OSK 568/23, którymi organ I instancji był związany, co doprowadziło do uznania, że wnioskodawca nie ma statusu strony postępowania i w konsekwencji - do odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy;

2. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 K.c. w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7.07.1994 r. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że status strony w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy winien być ustalany w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. poprzez wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, co stoi w oczywistej sprzeczności z literalną treścią art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego mającego zastosowanie wyłącznie w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę (jego wydania), co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego pozbawienia wnioskodawcy prawa do udziału w postępowaniu jako strona;

3. art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że wyłącznie naruszenie interesu prawnego wnioskodawcy na skutek inwestycji inwestora może skutkować uznaniem legitymacji wnioskodawcy do udziału w postępowaniu i przyznaniem statusu strony postępowania;

4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ I instancji, w tym poprzez brak analizy wpływu inwestycji na nieruchomość wnioskodawcy, co doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, o której mowa wart. 7 K.p.a.;

5. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., tj. brak wskazania w jego treści faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, co uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji.

SKO, wydając na podstawie art 138 § 2 K.p.a. opisane na wstępie rozstrzygnięcie, stwierdziło że badaną w trybie odwoławczym decyzję w przedmiotowej sprawie wydano przedwcześnie – wobec braków materiału dowodowego, przed uprzednim ustaleniem stanu faktycznego. Bezsporne pozostaje, że o interesie prawnym stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Rozróżnienie usytuowania nieruchomości ze względu na położenie nieruchomości "sąsiedniej", opisane zostało w doktrynie z opowiedzeniem się za nadaniem pojęciu "sąsiedztwa" ujęcia szerszego, przy czym zawsze "działkę sąsiednią" należy określać dla każdego przypadku oddzielnie. Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy niezbędne było ustalanie podmiotów posiadających status strony w tym postępowaniu m.in. na podstawie wypisów z rejestru gruntów uzyskanych ze Starostwa Powiatowego oraz przeprowadzenie analizy w zakresie oddziaływania obiektu objętego decyzją o warunkach zabudowy tj. myjni samochodowej wraz z urządzeniami. W ocenie organu odwoławczego podjęta decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. Sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w K.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Jak wskazuje się w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Jednocześnie, określając krąg podmiotów posiadających status strony w wymienionym postępowaniu nie można pominąć art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., z którego wynika, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Stronami postępowania w sprawach warunków zabudowy mogą być zatem – niezależnie od inwestora – właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji oraz właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, których sytuacja prawna (zespół praw i obowiązków) może zostać dotknięta przez planowaną inwestycję lub jej skutki. O istnieniu interesu prawnego tych ostatnich podmiotów przesądza zatem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Organ więc zawsze zobowiązany jest do dokonania wszechstronnej i wyczerpującej oceny oddziaływania inwestycji i na tej podstawie ustala krąg stron postępowania.

Tymczasem, w ocenie SKO, w niniejszej sprawie organ I instancji nie dokonał analizy oddziaływania inwestycji w pełnym zakresie (hałas, immisje zapachowe, ruch samochodów, itp.). O interesie prawnym przesądza bowiem każdorazowo zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i możliwość naruszenia przez nią przepisów prawa materialnego określającego status prawny danego podmiotu. Dla określenia kręgu stron postępowania w sprawie innych niż wnioskodawca i właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie granic terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, gdyż podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu zamierzonej inwestycji jest stwierdzenie, że oddziałuje ona na ową nieruchomość. Natomiast skarżąca w niniejszej sprawie nie wskazała przepisu prawa materialnego, który stanowiłby podstawę jej interesu prawnego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że wskazują one na błędną ocenę interesu prawnego wnioskodawców przez organ I instancji. W odwołaniu nie ma okoliczności wykazujących istnienie po ich stronie interesu prawnego, przy czym zagrożenia i ryzyko to okoliczności wskazujące wyłącznie na interes faktyczny.

W ocenie SKO kwestia dotycząca szczegółowego zbadania, czy wnioskującym przysługuje przymiot strony a także czy wymagane było uzyskanie uprzedniego uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi [...] wraz z węzłem drogowym, nie zostały wystarczająco zbadane i udokumentowane. Mianowicie, organ I instancji w postępowaniu wznowieniowym uznał, że nie wystąpiła przesłanka braku uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi [...] wraz z węzłem drogowym, ale jednocześnie, w ocenie SKO, nie udokumentowano w aktach sprawy gdzie przebiegają: poszczególne kategorie dróg zarządzane przez poszczególnych zarządców. Jeśli bowiem droga o wyższej kategorii niż gminna usytuowana jest w odległości mniejszej aniżeli określone w art. 43 ustawy o drogach publicznych, to w ocenie organu II instancji niezbędne jest uzgodnienie z ww. organami. Powołany przepis określa, w jakich odległościach od dróg publicznych winny zostać sytuowane obiekty budowlane. W załączonym do akt sprawy piśmie GDDKiA z 20.09.2022 r. nie zawarto stanowiska co do tego, że uzgodnienie dla ww. inwestycji nie jest wymagane. W ocenie SKO kwestia ta nie została bezspornie udokumentowana i wyjaśniona. Ponadto, rację ma pełnomocnik odwołujących się, że ustalanie katalogu stron postępowania w pozwoleniu na budowę oraz w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy nie następuje w tożsamy sposób

Reasumując SKO stwierdziło, że organ I instancji nie dokonał wyczerpującej oceny, czy granice obszaru oddziaływania inwestycji ustalone zostały poprawnie oraz jakiego rodzaju oddziaływania występują z tytułu realizacji inwestycji oraz jaki zasięg mają te oddziaływania. Niezbędne jest także zbadanie kwestii, gdzie przebiegają granice działek wskazanych jako teren inwestycji, bowiem na załącznikach graficznych decyzji działka nr ewid. B nie została wydzielona i załącznik ten nie dokumentuje przebiegu jej granic. Podkreślono, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, w sytuacji, kiedy decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jeżeli organ II instancji po rozpoznaniu odwołania dojdzie do przekonania, że ustalenia i oceny organu I instancji, który odmówił wznowienia postępowania, są wadliwe, a podmiot żądający wznowienia jest stroną postępowania w sprawie administracyjnej, konieczne jest zastosowanie kompetencji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 149 § 2 i art. 15 K.p.a. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie może orzec co do istoty sprawy wznowienia, uchylając zaskarżoną decyzję o odmowie wznowienia (odmowie uchylenia decyzji ostatecznej), decyzję dotychczasową oraz wydając nową decyzję rozstrzygającą sprawę zakończoną decyzją ostateczną (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Sprzeciwia się temu zasada dwuinstancyjności, która wymaga, aby w sprawie wznowienia strona pominięta w dotychczasowym toku instancji miała zagwarantowany dwukrotny udział w postępowaniu nie tylko co do przyczyny wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), lecz także co do ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną (art. 149 § 2 K.p.a.).

Sprzeciw od decyzji SKO z 16.11.2023 r. wniosła M. K. (sprawa o sygn. akt II SA/Ke 726/23), formułując zarzuty naruszenia:

- art. 138 § 2 K.p.a. przez jego zastosowanie w sprawie,

- art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. przez przyjęcie w uzasadnieniu błędnych przesłanek ustalenia, czy skarżącej przysługuje przymiot strony;

- art. 8 § 1 K.p.a. przez wydanie po raz drugi decyzji kasacyjnej w oparciu o całkowicie odmienne przesłanki od tych, które poprzednio spowodowały uchylenie decyzji Burmistrza Jędrzejowa.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego.

Sprzeciw od decyzji SKO z 16.11.2023 r. wniosła również T. M. (sprawa o sygn. akt II SA/Ke 764/23), formułując zarzuty naruszenia przepisów:

1. postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie właściwych ustaleń faktycznych i prawnych w stosunku do przedmiotu postępowania, skutkujące błędnym przyjęciem, że organ I instancji wydał decyzję przedwcześnie, a co za tym idzie w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia,

2. postępowania w postaci art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:

1. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z 17.11.2023 r. celem wykazania kwalifikacji drogi zlokalizowanej na działce o nr ewid. C, a usytuowanej na wysokości działki o nr ewid. A tj. działki objętej decyzją o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji w postaci budowy myjni bezdotykowej, 4stanowiskowej na działkach A, B, C położonych w [...], jako drogi gminnej, a co za tym idzie wykazania braku potrzeby uzyskania uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi S-7 wraz z węzłem drogowym, a w konsekwencji niewystąpienia przesłanki determinującej możliwość wznowienia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji;

2. uwzględnienie w całości sprzeciwu i uchylenie w całości decyzji SKO,

3. zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedziach na sprzeciwy organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Zarządzeniem z 4.01.2024 r. tut. Sąd połączył sprawy o sygn. akt: II SA/Ke 726/23, II SA/Ke 764/23 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 726/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1364 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Rozpoznając sprzeciw sąd ocenia więc jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., co wprost wynika z art. 64e p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 151a § 2 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli decyzji kasatoryjnej sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Kognicja sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu sprzeciwu – inaczej niż w przypadku skargi na decyzję wydaną na innej podstawie prawnej niż art. 138 § 2 K.p.a. – jest bowiem ograniczona wyłącznie do badania przesłanek zastosowania tego właśnie przepisu. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wynikający z art. 64e p.p.s.a. zakres sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. wskazuje zatem, że sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Na tą ostatnią kwestię zwrócił uwagę tut. Sąd w wydanym na kanwie niniejszej sprawy wyroku z 25 października 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 471/22, oddalającym sprzeciw od poprzedniej decyzji kasatoryjnej SKO. Jest to o tyle istotne, że w złożonym sprzeciwie M. K. argumentuje, że kwestie materialnoprawne nie mogą zostać zignorowane przez sąd administracyjny. W tym zakresie należy podzielić stanowisko skarżącej, wyłącznie jeśli chodzi o odniesienie się do przepisów prawa materialnego, które zakreślały sposób prowadzenia przedmiotowego postępowania. Jednocześnie wskazania wymaga, że sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny i służy wyłącznie sprawdzeniu, czy kasatoryjna decyzja organu II instancji oparta została na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a. Zawarte w tym przepisie określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" jest zwrotem ocennym, niemniej oznacza, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Równoznaczne jest to z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Jak wskazał tut. Sąd w wydanym uprzednio wyroku z 25.10.2022 r. sygn. akt II SA/Ke 471/22 "wyraźne ograniczenie zakresu kontroli wyłącznie do zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej oznacza, że poza zakresem kontroli sądowoadministracyjnej w postępowaniu ze sprzeciwu na taką decyzję pozostają kwestie właściwego rozumienia i zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, co odróżnia sprzeciw od skargi." Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).

Wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe w sytuacjach wyjątkowych, gdyż działanie organu odwoławczego nie ma tylko charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym i co do zasady obowiązkiem tego organu jest ponowne rozpoznanie sprawy będącej przedmiotem postępowania. Wydając taką decyzję, organ odwoławczy powinien w jej uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 K.p.a. (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 11.01.2022 r., sygn. II SA/Rz 1721/21).

Zaakcentować przy tym trzeba – co tut. Sąd zauważył już w poprzednio wydanym wyroku z 25.10.2022 r. sygn. akt II SA/Ke 471/22 – że ze względu na zakres orzekania w sprawach zainicjowanych sprzeciwem od decyzji kasatoryjnej, brak podstaw do przesądzenia, czy M. i K. K. należy przyznać przymiot strony postępowania. Ocena, czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, wymagałaby bowiem od Sądu analizy przepisów prawa materialnego, czyli wyjścia poza granice sprawy. Tego zaś Sąd uczynić nie może.

W obecnie rozpoznawanej sprawie istotną kwestią jest zatem rozstrzygnięcie, czy zaistniały określone w art. 138 § 2 K.p.a. przesłanki do uchylenia przez SKO decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa z 20.09.2023 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 19.11.2020 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samoobsługowej bezdotykowej 4stanowiskowej wraz z niezbędnymi urządzeniami i obiektami infrastruktury technicznej, zjazdem publicznym z drogi gminnej, na części działek nr ewid. A i B oraz części działki nr ewid. C (w zakresie komunikacji), położonych w [...].

Powodem takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego było uznanie, że Burmistrz Miasta Jędrzejowa przedwcześnie odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na brak przymiotu strony osób wnoszących o wznowienie postępowania, tj. M. i K. K. W rezultacie sednem sporu pomiędzy organami a tymi ostatnimi skarżącymi oraz wnioskującą o ustalenie warunków zabudowy T. M. (która również złożyła sprzeciw) jest status prawnoprocesowy M. i K. K. (dalej zwani "wnioskodawcami") w tym postępowaniu, zakończonym ww. decyzją ostateczną – w którym nie brali udziału.

W tym miejscu należy przytoczyć ustalenia organu I instancji, odmawiającego uchylenia ostatecznej własnej decyzji własnej, zgodnie z którymi:

- teren inwestycyjny - wyznaczony granicami terenu zgodnie z wnioskiem jako części działek nr ewidencyjnych A, B, C - nie graniczy bezpośrednio z nieruchomościami M. i K. K.;

- teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest oddzielony pasem terenu o szerokości ok. 10 m od należącej do M. i K. K. działki nr ewid. D (w całości zagospodarowanej utwardzonym placem postojowym, częściowo ogrodzonej) oraz pasem o szerokości ok. 30 m od kolejnej ich działki nr ewid. E;

- na podstawie akt sprawy nie uznano, że planowana zabudowa oraz ustalone dla niej parametry naruszają interes prawny wnioskodawców;

- działka M. i K. K. znajduje się wprawdzie w sąsiedztwie planowanej inwestycji, jednakże jej usytuowanie również w odniesieniu do obszaru oddziaływania inwestycji nie stanowiło podstaw do przyznania im statusu strony;

- podniesione zarzuty związane z hałasem, immisją substancji chemicznych, szkodliwości inwestycji dla zdrowia nie są wystarczająco konkretne by móc stwierdzić bezpośredni wpływ zamierzonej inwestycji na sferę uprawnień właścicielskich;

- wnioskujący nie wskazali na żaden konkretny przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie mogliby skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby alb żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu.

Swoje stanowisko w tej mierze Burmistrz Miasta Jędrzejowa szczegółowo uzasadnił, wskazując m.in. że uznania przymiotu strony w postępowaniu o warunki zabudowy innych podmiotów niż tylko właściciele/użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji/obszarem oddziaływania inwestycji można dokonywać w szczególnych okolicznościach danej sprawy i podkreślając, że takich okoliczności w przedmiotowej sprawie brak. Zdaniem organu, kwestionowana przez wnioskodawców decyzja nie wpływa na sposób i możliwości zagospodarowania ich nieruchomości gruntowych, nie narusza przysługujących im praw rzeczowych, a planowana inwestycja nie oddziałuje - na etapie ustalania warunków zabudowy -negatywnie na działki wnioskodawców. Zwrócono przy tym uwagę, że:

- kwestionowana decyzja ostateczna określała wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, nakładając na inwestora obowiązek zaprojektowania inwestycji w sposób pozwalający na poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane), tj. zapewniając ochronę przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewem wodami opadowymi terenów sąsiednich, ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby;

- przeprowadzona analiza urbanistyczna poprzedzająca wydanie decyzji ostatecznej ustaliła, że w obszarze analizowanym występują funkcje, które stanowią o kontynuacji w zakresie planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

- obszar ten jest zurbanizowany, obsługiwany z ruchliwej drogi gminnej - jednej z głównych tras [...], w sąsiedztwie [...];

- niedogodności w postaci hałasu, wibracji, zanieczyszczeń w przedmiotowym obszarze należy uznać za typowe i związane z już istniejąca zabudową, m.in.: stacja paliw, lokal gastronomiczny, zakład lakierniczy, hotel;

- rodzaj i zakres wnioskowanej inwestycji nie został wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko; nie ma również przepisów odrębnych wprowadzających zakazy czy nakazy związane z tego typu inwestycją; przedmiotowa inwestycja ze względu swój charakter nie jest poddana szczególnemu reżimowi prawnemu;

- w tym kontekście nie znaleziono przesłanek do zakwestionowania wskazanego przez inwestorów obszaru oddziaływania inwestycji będącego podstawą do wyznaczenia kręgu stron postępowania;

- organ jest związany wnioskiem inwestorskim, w tym określnymi granicami terenu objętego wnioskiem i tylko w takim zakresie może ustalić warunki zabudowy.

W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy należy oceniać w oparciu o ogólną zasadę wyrażoną w art. 28 K.p.a., która jest oparta na kryterium interesu prawnego. Stroną na mocy art. 28 K.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowić może podstawę interesu prawnego i stwarzać dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Nie może go natomiast stanowić interes faktyczny. Przymiot strony nie zależy zatem od istnienia subiektywnego interesu faktycznego, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w danej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. np. wyrok NSA z 14.04.2000 r. o sygn. akt II SA 1876/99, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mogą być, co do zasady, także właściciele albo użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich, co wynika z ich uprawnień właścicielskich, przy czym chodzić może również o takie działki, które nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności. Nie można zatem wykluczyć sytuacji, gdy właściciele nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji nie wykażą się interesem prawnym w postępowaniu, jak też sytuacji, gdy takim interesem wykażą się właściciele nieruchomości nieznajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie. Niezależnie od podstawy prawnej, poszukiwania interesu prawnego i jego istnienie uzależnione będzie od okoliczności występujących w konkretnej sprawie, o czym rozstrzyga charakter inwestycji, rodzaj, stopień, zakres uciążliwości i zasięg oddziaływania na otoczenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w sprawach zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Ochrona tych uprawnień jest odzwierciedlona zarówno w art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., który stanowi, iż w planowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności, jak i w art. art. 6 ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przywołane regulacje, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, mogą być źródłem interesu prawnego decydującego o uczestniczeniu jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym warunków zabudowy sąsiedniego terenu należącego do innej osoby (zob. wyrok NSA z 13.04.2016 r. o sygn. akt II OSK 892/15, dostępny j.w.). Przy czym, co należy podkreślić, o tym czy danej osobie przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej, nie decyduje automatycznie sama bliskość danej działki od działki inwestora. O istnieniu tego interesu prawnego przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki NSA: z 26.04.2023 r. o sygn. akt II OSK 1453/20; z 17.04.2023 r. o sygn. akt II OSK 506/23; z 8.01.2020 r. o sygn. akt II OSK 1094/18; z 29.01.2016 r. o sygn. akt II OSK 1358/14, dostępne j.w.). Dodać przy tym należy, że to strona, a nie organ, ma obowiązek wykazania własnego interesu prawnego (tzw. legitymacji materialnej) w zainicjowaniu jakiegokolwiek postępowania administracyjnego. Organ ma jedynie ocenić, czy wskazywana przez podmiot inicjujący postępowanie norma prawa materialnego, może być naruszona w sposób powodujący powstanie legitymacji materialnej i w konsekwencji nakazujący uznać ten podmiot za stronę w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Uwzględniając powyższe ponownie zaznaczyć trzeba – co trafnie zauważano w sprzeciwie T. M. – że uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, a zasadą powinno być orzekanie co do istoty sprawy. Kasacyjny rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 17.10.1996 r., I SA/Po 234/96, LEX nr 27339). Stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem norm prawa procesowego, a konieczny do wyjaśnienia zakres ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" ma charakter ocenny. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24.04.2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12, dostępny j.w.). Mając na względzie szczegółowe uzasadnienie decyzji Burmistrza Miasta Jędrzejowa, odzwierciedlające przeprowadzone ponownie postępowanie wyjaśniające, nie sposób jednak stwierdzić, aby taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

W kontekście stawianych przez SKO względem postępowania organu I instancji zarzutów co do braku dokonania analizy oddziaływania inwestycji w pełnym zakresie (hałas, immisje zapachowe, ruch samochodów, itp.), należy jeszcze raz wskazać na cyt. wyżej ustalenia Burmistrza Miasta Jędrzejowa co do tego, że:

- podniesione zarzuty związane z hałasem, immisją substancji chemicznych, szkodliwością inwestycji dla zdrowia nie są wystarczająco konkretne by móc stwierdzić bezpośredni wpływ zamierzonej inwestycji na sferę uprawnień właścicielskich;

- niedogodności w postaci hałasu, wibracji, zanieczyszczeń w przedmiotowym obszarze należy uznać za typowe i związane z już istniejąca zabudową, m.in.: stacja paliw, lokal gastronomiczny, zakład lakierniczy, hotel;

- przedmiotowy obszar jest zurbanizowany, obsługiwany z ruchliwej drogi gminnej - jednej z głównych tras [...].

W rezultacie uznano, że społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, jak i stosunki miejscowe w analizowanym obszarze zabudowy nie pozwalają stwierdzić, iż planowana zabudowa spowoduje uciążliwości ponadprzeciętne.

Dodatkowo, w złożonym sprzeciwie T. M., odnosząc się do przedstawianych przez wnioskodawców wskazań co do, ich zdaniem, interesu prawnego w zakresie immisji w postaci hałasu, immisji zapachowych i ruchu samochodów, zauważyła że argumentacja ta ogniskuje się wokół wykazania ich interesu faktycznego, a nie prawnego. W tym zakresie skarżąca odwołała się do wyroku WSA w Szczecinie z 10.08.2023 r. o sygn. akt II SA/Sz 553/23 (LEX nr 3601747), w którym z kolei przytoczono uchwałę NSA z 30.06.2022 r. o sygn. akt I OPS 1/22 (dostępne j.w.). W tym ostatnim orzeczeniu stwierdzono, że interes prawny należy charakteryzować przez pryzmat źródła, z którego on wynika, ponieważ determinuje ono kolejne cechy interesu prawnego wskazywane w doktrynie i orzecznictwie. Tak więc interes prawny oraz obowiązek jednostki są określane przez normę materialną będącą normą prawa powszechnie obowiązującego, przy czym nie ma znaczenia to, do jakiej gałęzi prawa norma ta należy. Źródłem interesu prawnego nie są natomiast normy-zasady. Interes prawny oraz obowiązek jednostki w wyniku postępowania ulegają przekształceniu w prawo lub obowiązek w sensie podmiotowym i materialnym. Stwierdzenie posiadania interesu prawnego jest wynikiem ustalenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Z kolei podstawę roszczenia, jako instrumentu urzeczywistniania interesu prawnego w określonym kształcie, mogą stanowić tylko normy prawa administracyjnego.

Należy również zwrócić uwagę na stwierdzenie organu I instancji co do tego, że wnioskujący nie wskazali na żaden konkretny przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie mogliby skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z ich potrzebami. Jest to o tyle istotne, że jakkolwiek SKO zakwestionowało decyzję Burmistrza Miasta Jędrzejowa o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, to – odnosząc się do zarzutów odwołania wnioskodawczyni – podzieliło ww. ustalenia tego organu, uznając na str. 6 podjętej decyzji kasatoryjnej, że w "odwołaniu nie ma okoliczności wykazujących istnienie po jej stronie interesu prawnego. Przy czym zagrożenia i ryzyko to okoliczności wskazujące wyłącznie na interes faktyczny, który nie skutkuje uznaniem za stronę. Interes prawny musi się charakteryzować realnością". Taka postawa organów obu instancji stanowi zarazem odzwierciedlenie zasady, że to na wnioskującym o wznowienie postępowania, nie zaś na organach, spoczywa obowiązek wykazania interesu prawnego w postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej – przy czym organ odwoławczy w końcowo podjętym rozstrzygnięciu nie uwzględnił tej okoliczności. W rezultacie, SKO wskutek niewłaściwego rozpoznania materiału dowodowego już zgromadzonego w sprawie, ustaliło konieczne do przeprowadzenia postępowanie wyjaśniające, błędnie uznając jego zakres w sposób uzasadniający zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. i tym samym uchylając się od podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd, przy ocenie przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej wynikających z art. 138 § 2 K.p.a. oraz ich zastosowania w kontrolowanej decyzji, miał na uwadze wiodącą zasadę dwukrotnego merytorycznego orzekania przez organy administracji. Organ odwoławczy powinien, w oparciu o akta sprawy, rozpoznać sprawę co do istoty, ewentualnie, w miarę uzasadnionej potrzeby, skorzystać z art. 136 § 1 K.p.a. W tym kontekście należy również zwrócić uwagę, że SKO, w uzasadnieniu podjętej decyzji kasatoryjnej, nie wskazało w sposób przekonujący przyczyn, z jakich nie zastosowało art. 136 K.p.a., który daje organowi odwoławczemu możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowanie dowodowego. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., powinien w jej uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 K.p.a. (m.in. wyrok NSA z 3.03.2017r., II OSK 1657/15, LEX nr 2316818). W związku z brzmieniem art. 136 K.p.a. organ odwoławczy ma obowiązek - w celu zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. - uzasadnienia nie tylko niezastosowania art. 136 § 1 K.p.a., tj. nieprzeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, lecz także niezastosowania art. 136 § 2-4 K.p.a., tj. nieprzeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego. SKO w żaden sposób nie miało utrudnień w zakresie uzyskania dodatkowych wyjaśnień do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tylko uzasadnione i umotywowane niezastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 136 K.p.a. otwiera drogę do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Ocena organu II instancji w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 K.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 K.p.a. zasady przekonywania (tak: NSA w wyroku z 30.04.2015r., sygn. akt II OSK 1086/14). Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 K.p.a. tylko wówczas, gdy wykaże, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 K.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast sąd administracyjny nie może zastępować organu w jego kompetencjach, a uprawniony i zobligowany jest jedynie do kontroli legalności działań organu administracji. Ponadto, konstrukcja sprzeciwu implikuje, omówione na wstępie rozważań prawnych, daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów kontroli decyzji kasatoryjnej. W związku z tym niedopuszczalną byłaby na tym etapie wypowiedź Sądu co do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy i przymiotu strony dla wnioskodawców.

W niniejszej sprawie SKO nie podjęło żadnych czynności zmierzających do uzupełnienia postępowania dowodowego i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zarzutów, jakie finalnie postawiło decyzji organu I instancji i podstaw, oraz na jakich oparło swoje rozstrzygnięcie kasatoryjne. Ponadto organ II instancji nie uzasadnił w wymagany sposób przyczyn niezastosowania przepisu art. 136 K.p.a.

Końcowo, ustosunkowując się do stanowiska skarżącej M. K. co do wydania przez SKO – w ramach niniejszej sprawy administracyjnej – dwóch decyzji kasacyjnych, w których przedstawiono odmienne stanowisko co do kwestii dopuszczalności wyznaczenia granic terenu inwestycji na wydzielonej geodezyjnie części działki (nie zaś na całości), należy zaznaczyć że w zaskarżonej obecnie decyzji odzwierciedlenie znalazła obecna linia orzecznicza. W tym zakresie tut. Sąd podziela stanowisko przedstawione w prawomocnych wyrokach własnych z 27.06.2023 r. o sygn. akt II SA/Ke 232/23 oraz z 29.03.2023 r. o sygn. II SA/Ke 646/22 – w których z kolei odwołano się do wyroku z 15.02.2022 r. sygn. akt II OSK 712/21 (dostępne j.w.). Mianowicie, w tym ostatnim orzeczeniu NSA stwierdził, że w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 tej u.p.z.p. (w związku z art. 64 ust. 1) wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Natomiast - w myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. - przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest to, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Jak wskazał dalej NSA, w przepisach u.p.z.p. jest mowa o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Treść tych regulacji nie wyklucza zatem ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. Wskazano również na treść art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p., z którego wynika, że minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w drodze rozporządzenia określi wymagania dotyczące m.in. ustalania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Ustawodawca odróżnia więc pojęcia "teren" i "działka". Taka wykładnia powołanych przepisów wydaje się być w pełni zgodna z wolą ustawodawcy, o czym świadczyć może nowelizacja art. 61 u.p.z.p., która weszła w życie 3.01.2022r. i polega na dodaniu do tego przepisu ust. 5a, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Ustawodawca konsekwentnie posługuje się tu pojęciami: "terenu", "frontu terenu". Ponadto, w omawianym, orzeczeniu wskazano również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 17.12.2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2399). Na jego mocy uchylono § 3 rozporządzenia z 26.08.2003 r., w którym odwołano się do pojęcia: "działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy". Przepis § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uzyskał brzmienie: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich", podczas gdy poprzednio w przepisie tym posłużono się pojęciem: "na działce objętej wnioskiem". Analogicznie, użyte w § 6 w ust. 1 i w § 8 wyrazy "frontu działki": zastąpiono wyrazami: "frontu terenu". Przepisy te pozwalają na ustalenie kierunku wykładni, który będzie zgodny z wolą ustawodawcy. Skoro ustawodawca w odniesieniu do określenia granic terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zastąpił konsekwentnie pojęcie: "działki" pojęciem: "terenu", to oznacza, że decyzja ta może odnosić się nie tylko do działki (działek) jako całości, ale również części działki, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony. Jednocześnie NSA podkreślił, że w myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednym ze składników prawa własności nieruchomości jest prawo właściciela do jej zagospodarowania i zabudowy zgodnie z jego wolą. Odmowa wydania właścicielowi warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działek ewidencyjnych, niewymagającego zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, może być postrzegana jako naruszenie prawa własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Wprawdzie właściciel może dokonać podziału działki na części wymagające i niewymagające zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze, jest to jednak zbytni formalizm, który ponadto nie spowoduje, że ochrona gruntów rolnych wyższych klas będzie bardziej skuteczna.

Jeśli chodzi zaś o pozostałe odmienności w wydanych decyzjach kasacyjnych, na jakie M. K. zwróciła uwagę w złożonym sprzeciwie – w tym zarzucane przez stronę wycofanie się przez SKO z wykluczenia przepisów Kodeksu cywilnego z kręgu norm prawa materialnego będących źródłem interesu prawnego, to brak szczegółowego uzasadnienia zmiany stanowiska przez organ stanowi naruszenie nie tylko art. 107 § 3 K.p.a., ale również wskazywanego przez skarżącą art. 8 § 1 K.p.a. (zasada zaufania do władzy publicznej). Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy odniesie się szczegółowo do tych kwestii.

W odniesieniu do stanowiska SKO co do wymagającej szczegółowego zbadania kwestii tego, czy wymagane było uzyskanie uprzedniego uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi [...] wraz z węzłem drogowym wskazać że w zakwestionowanej decyzji organ I instancji przedstawił swoje stanowisko w tym zakresie. Mianowicie, odnosząc się do zarzutu o braku uzgodnień i stanowiska GDDKiA w niniejszej sprawie stwierdzono, że inwestor do wniosku przedłożył zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu publicznego, a w toku prowadzonego postępowania uzgodniono warunki zabudowy zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, dodając że ma potwierdzenie w aktach sprawy. Organ I instancji wyjaśnił, że sama budowa (wybudowanie) zjazdu publicznego jest przedmiotem odrębnego postępowania. Teren inwestycyjny nie przylega do jezdni drogi [...][...], a do drogi kategorii gminnej o odcinkach o różnej funkcji ( skrzyżowanie typu rondo, droga gminna, dalej łącznica i jezdnia dodatkowa). Biorąc pod uwagę, że jest to teren zurbanizowany wskazano, że określona w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalna linia zabudowy 10 m od krawędzi jezdni na działce C spełnia wymogi określone w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Jednocześnie w złożonym sprzeciwie T. M. zwróciła uwagę, że organy administracji w sposób szeroki zweryfikowały kwestię zakwalifikowania drogi publicznej zlokalizowanej na działce o nr ewid. C położonej w [...], a przedstawioną w załączeniu do sprzeciwu decyzją z 17.11.2023 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jędrzejowie z 4.09.2023 r., którą odmówiono nakazania rozbiórki zjazdu z drogi zlokalizowanej na działce o nr ewid. C na działkę o nr ewid. A w miejscowości [...], gmina Jędrzejów, którego inwestorami są T. M. i K. M. - i orzekając co do istoty sprawy umorzył postępowanie organu I instancji prowadzone w sprawie tego zjazdu.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wskazania Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu i wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (pkt I wyroku).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt II i III wyroku, mając na uwadze wysokość uiszczonych przez strony wpisów sądowych (po 100 zł) uiszczone opłaty skarbowe od pełnomocnictw (po 17 zł) oraz koszty zastępstwa prawnego skarżących przez adwokata i radcę prawnego (po 480 zł) – na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).