Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 995/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 24j ust 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2028
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Asesor WSA - Agnieszka Dauter-Kozłowska (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 marca 2023 r. nr KWT.70.8.2023 w przedmiocie odmowy skrócenia okresu obowiązywania taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz [...] kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 marca 2023 r., nr KWT.70.8.2023 Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ pierwszej instancji") z 13 grudnia 2022 r., nr WR.RZT.70.105.2022 o odmowie skrócenia okresu obowiązywania taryfy zatwierdzonej decyzją organu pierwszej instancji z 6 lipca 2021 r., nr WR.RZT.70.227.2021 oraz odmowie zatwierdzenia ustalonej przez skarżącą taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy [...] na okres 3 lat, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z 25 sierpnia 2022 r. skarżąca przedłożyła organowi pierwszej instancji wniosek o skrócenie okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy [...] zatwierdzonej decyzją z 6 lipca 2021 r. wraz z wnioskiem o zatwierdzenie nowej taryfy na okres 3 lat. W uzasadnieniu wskazała, że konieczność skrócenia obowiązywania dotychczasowej taryfy wynika głównie z powodu zmiany warunków cenowych świadczenia dostawy energii elektrycznej, jak również wiąże się z inflacją mającą wpływ na konieczność podniesienia wynagrodzenia.

Decyzją z 13 grudnia 2022 r. organ pierwszej instancji odmówił skrócenia obowiązującej taryfy oraz odmowie zatwierdzenia nowej, wskazując, że skarżąca nie wykazała powodów skrócenia okresu obowiązywania taryfy na skutek braku wystarczającego uzasadnienia i udokumentowania zmian warunków ekonomicznych.

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że przyczyną skrócenia taryfy wskazywaną we wniosku był wzrost energii elektrycznej na podstawie umowy na dostawę energii elektrycznej na 2022 r. W ocenie organu, koszt ten pomimo jego wzrostu nie stanowi powodu skrócenia obowiązującej taryfy, bowiem skarżąca nie ustosunkowała się do zmiany cen energii elektrycznej w związku z otrzymaniem wsparcia dla podmiotów uprawnionych na mocy ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2243). Skarżąca nie wykazała oraz nie udokumentowała wzrostu zużycia energii, co mogłoby mieć wpływ na ponoszone koszty.

Odnośnie co do wzrostu kosztów materiałów i usług obcych, organ wskazał, że wzrost tych kosztów został uzasadniony przez przedsiębiorstwo jedynie sytuacją gospodarczą, tj. wzrostem cen. Jako przykład przedsiębiorstwo podało wzrost kosztów wymiany wodomierzy, które w 2021 r. nie były wymieniane ze względu na ograniczenia pandemiczne. W opinii organu, zaplanowane wcześniej koszty wymiany wodomierzy powinny być zawarte w obowiązującej taryfie. Ponadto przedsiębiorstwo nie wykazało dokładnie w jaki sposób zaplanowało niezbędne przychody dla kosztów materiałów. Także w zakresie wzrostu kosztów wynagrodzeń organ wskazał, że wzrost ten wynika z rosnącej inflacji i sytuacji na rynku pracy oraz został zaplanowany jako iloczyn sumy kosztów i średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych. Struktura zatrudnienia oraz ilość etatów w okresie obowiązywania nowej taryfy pozostaje taka sama jak w okresie 12 miesięcy poprzedzających wprowadzenie nowej taryfy. W ocenie organu, skarżąca nie udokumentowała przyczyny wzrostu kosztów wynagrodzenia i nie wykazała konieczności zwiększenia zatrudnienia, co mogłoby mieć wpływ na wzrost kosztów. Wzrost kosztów wynagrodzeń nie może więc stanowić podstawy skrócenia taryfy, gdyż powinien zostać ujęty w obecnie obowiązującej taryfie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, organ decyzją z 8 marca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24j ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r. poz. 2028, dalej: "ustawa"), organ wyjaśnił, że koniecznym i niezbędnym warunkiem uznania przesłanki skrócenia taryfy za uzasadniony przypadek jest wykazanie przez wnioskodawcę, że okoliczności na które się powołuje miały charakter obiektywny, powstały w czasie obowiązywania taryfy oraz że nie miał i nie mógł mieć o nich wiedzy w czasie składania wniosku taryfowego dotyczącego taryfy obecnie obowiązującej.

W ocenie organu, podnoszony we wniosku o skrócenie wzrost kosztów energii elektrycznej nie uzasadniał skrócenia obowiązywania dotychczasowej taryfy. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że cena energii elektrycznej wzrosła z 0,2853 zł/KWh do 0,5270 zł/KWh, tj. o 84,7% od 1 stycznia 2022 r. Na wezwanie organu przedstawiła umowę na dostawę energii elektrycznej z 14 października 2020 r. z ceną 0,2853 zł/kWh zawartą na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. oraz z 6 grudnia 2021 r. z ceną 0,5270 zł/kWh zawartą na okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Zdaniem organu, wynikający z przedłożonych dokumentów wzrost kosztów energii nie uzasadniał skrócenia obowiązującej taryfy i wzrostu cen i stawek opłat do poziomu wskazywanego przez skarżącą. Podjęte bowiem i wskazywane przez skarżącą działania mające na celu pozyskanie energii elektrycznej powinny wpłynąć na zmniejszenie koszów w powyższym zakresie. Skarżąca powinna podejmować również działania ograniczające zużycie energii elektrycznej.

Także czynniki determinujące zmianę warunków ekonomicznych związane z rosnącą inflacją mające wpływ na wzrost kosztów materiałów i usług obcych, w ocenie organu, również nie uzasadniały skrócenia obowiązującej taryfy. Skarżąca nie wyjaśniła celowości ponoszenia zwiększonych kosztów w planowanym okresie taryfowym. Nie przedstawiła zestawienia materiałów na kolejne lata obowiązywania nowej taryfy. Sam fakt poniesienia danych kosztów w poprzednich latach nie świadczy o przymusie regulowania tego typu wydatków w podobnej lub w większej wysokości w przyszłości. Tym bardziej, że skarżąca jak sama wskazuje, zaplanowała wydatki związane z koniecznością wymiany wodomierzy w poprzedniej taryfie, a fakt ich braku wymiany z powodu ograniczeń pandemicznych nie uzasadnia zwiększenia w tym zakresie kosztów.

Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu przez Sąd do wydania decyzji w przedmiocie skrócenia okresu obowiązywania taryfy i zatwierdzenia ustalonej przez skarżącą taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy [...] na okres 3 lat, ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, tj.:

- art. 24j w zw. z art. 24b oraz art. 24c ust. 1, 3 i 4 ustawy polegające na uznaniu, że przesłanki przywołane we wniosku o skrócenie okresu obowiązywania taryfy dotyczące zmiany warunków ekonomicznych (polegające na wzroście w szczególności kosztów energii elektrycznej, materiałów i usług obcych, wynagrodzeń) nie stanowią "uzasadnionego przypadku" skrócenia okresu obowiązywania taryfy z uwagi na ich subiektywny charakter, tzn. że były możliwe oraz konieczne do przewidzenia na etapie opracowywania obowiązującej taryfy, a także są zależne od woli i decyzji przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego w przypadku, w którym niewątpliwie mają one charakter obiektywny, powstały w czasie obowiązywania taryfy oraz że skarżący nie miał i nie mógł mieć o nich wiedzy w czasie składnia wniosku taryfowego dotyczącego obowiązującej taryfy i uzasadniają wydanie decyzji zatwierdzającej taryfę i skrócenie czasu obowiązywania dotychczasowej taryfy;

- art. 2 pkt 2 i art. 20 ust. 4 ustawy w zw. z § 3 pkt 1 lit a, b oraz § 6 ust. 1 oraz § 8 ust. 1 pkt 1-3 w zw. z § 7 ust. 1 i rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. z 2022 r. poz. 1074, dalej: "rozporządzenie") polegające na utrzymaniu w mocy przez organ decyzji o odmowie skrócenia okresu obowiązywania taryfy i zatwierdzenia ustalonej przez skarżącą taryfy, w związku z nieuzasadnieniem i niewykazaniem przez skarżącą wzrostu kategorii kosztów, w tym w szczególności wynagrodzeń, energii elektrycznej, materiałów i usług obcych, w przypadku gdy skarżąca wykazała i udokumentowała wszystkie powyższe okoliczności zgodnie z § 8 w zw. z § 7 ust. 1 i 2 rozporządzania, a odmowa skrócenia okresu obowiązywania taryfy i odmowa zatwierdzenia taryfy w oparciu o powyższe okoliczności będzie skutkowała niezapewnieniem uzyskania niezbędnych przychodów;

- § 2 pkt 3 i 6 rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy polegające na przyjęciu przez organ, że skarżąca dokonała nieprecyzyjnej kalkulacji opłaty abonamentowej dla zbiorowego odprowadzania ścieków, w przypadku gdy kalkulacja opłaty abonamentowej dla zbiorowego odprowadzania ścieków dokonana przez skarżącą spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia i ustawy;

- § 7 ust. 6 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i w zw. z § 3 pkt 1 lit b rozporządzenia polegające na przyjęciu, że przedstawiona przez skarżącą taryfa nie wypełnia wymogów stopniowego i rozłożonego w czasie uwzględnienia w niezbędnych przychodach oraz cenach i stawkach opłat kosztów, w tym wynikających z inwestycji modernizacyjno - rozwojowych, w przypadku gdy skarżąca stosuje indywidualne stawki amortyzacyjne w sposób zapewniający ich stopniowe i rozłożone w czasie uwzględnianie w niezbędnych przychodach, a przy ustalaniu okresu amortyzacji uwzględnia okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego, w przypadku gdy żadne przepisy nie nakazują skarżącej korzystania z jej uprawnień do obniżenia stawki amortyzacji, a skarżąca, ustalając okres i stawki amortyzacji kieruje się zasadą ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat,

2) przepisów postępowania, tj.:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności w zakresie przedłożonych dokumentów i złożonych wyjaśnień skarżącego uzasadniających wzrost wysokości cen energii elektrycznej, materiałów i wynagrodzeń oraz sposobu wyliczenia kosztów usług obcych, kosztów pośrednich oraz stawek abonamentu dla poszczególnych grup odbiorców usług, co miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na odmowie skrócenia okresu obowiązywania taryfy i odmowie zatwierdzenia ustalonej przez skarżącą taryfy z uwagi na brak ochrony odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na sformułowaniu przez organ uzasadnienia decyzji w sposób niewyjaśniający toku rozumowania organu prowadzącego do wydania zapadłego rozstrzygnięcia w sprawie oraz w sposób, który nie realizuje zasady ogólnej przekonywania, co ma istotny wpływ na wynik sprawy i uniemożliwia jego kontrolę sądowoadministracyjną.

Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów na okoliczność: aktualnej wysokości wskaźników makroekonomicznych dla roku 2022; dokonywania przez skarżącą okresowej weryfikacji stosowanych okresów i stawek amortyzacji; wysokości stawek podatków od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 24j ust. 1 ustawy, w uzasadnionych przypadkach, w szczególności jeżeli wynika to z udokumentowanych zmian warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w trakcie obowiązywania dotychczasowej taryfy może złożyć do organu regulacyjnego wniosek o skrócenie okresu obowiązywania tej taryfy wraz z projektem nowej taryfy oraz uzasadnieniem, jednak nie później niż przed rozpoczęciem biegu terminu 120 dni od planowanego dnia wejścia w życie nowej taryfy. Przepisy art. 24b-24e i art. 24f ust. 1 stosuje się odpowiednio. W ust. 2 wskazano, że w decyzji zatwierdzającej taryfę orzeka się o skróceniu czasu obowiązywania dotychczasowej taryfy. Językowa wykładnia przywołanego przepisu prowadzi do przyjęcia, że podstawą uwzględniania wniosku o skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy jest "uzasadniony przypadek", za który ustawodawca uznaje w szczególności udokumentowane zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia. Poprzez posłużenie się zwrotem "w szczególności" ustawodawca po pierwsze nie wprowadza zamkniętego katalogu "uzasadnionych przypadków" dających prawo do wystąpienia z wnioskiem o skrócenie, a po drugie i najważniejsze dla sprawy, nie ustanawia przesłanek enumeratywnych (obligatoryjnych), których łączne (kumulatywne) spełnienie daje organowi możliwość uwzględnienia wniosku. Wystarczy zatem, by spośród wskazanych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne we wniosku powodów, choć jeden został zakwalifikowany jako "uzasadniony przypadek" w rozumieniu omawianego przepisu.

Stosownie do art. 24c ust. 1 ustawy, organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku: 1) ocenia projekt taryfy oraz uzasadnienie pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy Prawo wodne, oraz 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Po dokonaniu oceny projektu taryfy (oraz jej uzasadnienia) organ regulacyjny wydaje jedną z decyzji określonych w art. 24c ust. 2 lub 3 ustawy, tj. bądź zatwierdza taryfę – w przypadku pozytywnego wyniku przeprowadzonej przez organ oceny, bądź odmawia zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek przedłożenia poprawionego projektu taryfy lub poprawionego uzasadniania, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawy – w przypadku negatywnego wyniku przeprowadzonej analizy.

W przedmiotowej sprawie organ, wydając, na podstawie powołanych wyżej przepisów, decyzję o odmowie skrócenia okresu obowiązywania taryfy oraz odmowie zatwierdzenia ustalonej przez skarżącą taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy [...], negatywnie ocenił wszystkie wskazane przez skarżącą przesłanki skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy w kontekście spełnienia przesłanki "uzasadnionego przypadku w rozumieniu powołanego art. 24j ust. 1 ustawy. Organ wskazał, że koniecznym oraz niezbędnym warunkiem uznania przesłanki skrócenia taryfy za uzasadniony przypadek jest wykazanie przez wnioskodawcę, że okoliczności na które się powołuje miały charakter obiektywny, powstały w czasie obowiązywania taryfy oraz że nie miał i nie mógł mieć o nich wiedzy w czasie składania wniosku taryfowego dotyczącego taryfy obecnie obowiązującej. Dlatego też uchylenie poprzednio zatwierdzonej taryfy musi być oparte na niebudzących wątpliwości przesłankach o charakterze obiektywnym, a nie zależnych od woli przedsiębiorstwa, czy spowodowanych brakiem staranności na etapie projektowania taryfy. Zdaniem organu, skarżąca nie wykazała powodów skrócenia okresu obowiązywania taryfy na skutek braku wystarczającego uzasadnienia i udokumentowania zmian warunków ekonomicznych.

Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, bowiem w ocenie Sądu, skarżąca wykazała, jak również należycie udokumentowała, że po wprowadzeniu obowiązującej taryfy doszło do istotnej zmiany warunków ekonomicznych świadczenia usług oraz wielkości świadczonych usług i warunków ich świadczenia, których nie można było uwzględnić przy składaniu wniosku o zatwierdzenie tej taryfy. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że nastąpił wskazany przez skarżącą znaczący wzrost rzeczywistych kosztów świadczenia usług w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, będący następstwem przede wszystkim wzrostu kosztów energii. Strona podała we wniosku, że cena sprzedaży energii w roku 2022 w stosunku do roku 2021 wzrosła o 84,7%. Skarżąca udokumentowała wzrost cen energii umowami zawartymi z dostawcami, tj.: z 14 października 2020 r. z ceną 0,2853 zł/kWh zawartą na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. oraz z 6 grudnia 2021 r. z ceną 0,5270 zł/kWh zawartą na okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Skarżąca podniosła, że podstawowym jej zadaniem jest realizacja zadań własnych gminy [...] w zakresie poboru, uzdatniania i rozprowadzania wody oraz odprowadzania ścieków, procesy te charakteryzują się dużą energochłonnością i aby zapewnić ich realizację konieczne jest zapewnienie środków umożliwiających niezagrożony dostęp do energii elektrycznej. Skarżąca, projektując aktualnie obowiązującą taryfę zastosowała właściwe wskaźniki do wyliczenia prognozowanych kosztów energii elektrycznej, o czym świadczy jej zatwierdzenie przez organ regulacyjny. Natomiast w przypadku, w którym doszło do skrajnej zmiany warunków ekonomicznych wpływających na ceny energii, w taki sposób, że taryfa nie przystaje już do aktualnych warunków gospodarczych, uzasadnione jest wystąpienie o skrócenie okresu jej obowiązywania i zatwierdzenie nowej taryfy.

Zdaniem Sądu, wykazana przez skarżącą skala wzrostu cen energii elektrycznej, jak również znaczny udział cen energii elektrycznej w strukturze kosztów świadczenia usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, wypełnia znamiona przesłanki uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 24j ust. 1 ustawy. Przepis ten nie wymaga, by okoliczności które spowodowały wystąpienie z wnioskiem o skrócenie obowiązującej taryfy były wyjątkowe, a jedynie uzasadnione. Nie wymaga też by okoliczności, które spowodowały, że obecnie obowiązująca taryfa nie jest korzystna zarówno dla przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, jak i odbiorców świadczonych przez niego usług były okolicznościami trwałymi. Wymaga jedynie aby zaistniały w trakcie obowiązywania dotychczasowej taryfy i wpływały realnie na warunki świadczenia usług przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. Niewątpliwie art 24j analizowanej ustawy wprowadzony został w celu zapewnienia rzetelnego sprawowania usług przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, które dba również o interesy osób, na rzecz których usługi te są świadczone. Należy też mieć na uwadze, że wprowadzenie administracyjnej kontroli prawidłowości kalkulacji cen i stawek opłat za usługi wodociągowe i kanalizacyjne służy zapewnieniu dostępu do tych usług, jak również odpowiedniej jakości i ciągłości świadczenia usług. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Zapewnieniu powszechnej dostępności tych usług służy utrzymanie cen na akceptowalnym społecznie poziomie natomiast zapewnieniu odpowiedniej jakości i ciągłości świadczenia usług służy nakaz uwzględnienia w niezbędnych przychodach przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych i przygotowanych przez nie taryfach wszelkich celowych kosztów działalności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 82/22).

Z tych przyczyn, organ dokonał wadliwej wykładni i zastosowania art. 24j ustawy w odniesieniu do przesłanek skrócenia obowiązywania dotychczasowej taryfy. Skoro zatem skarżąca udokumentowała, zgodnie z dyspozycją art. 24j ust. 1 ustawy, że zmieniły się w sposób znaczący warunki ekonomiczne świadczenia przez nią usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w kwestii wzrostu kosztów energii, nie może budzić wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki ustawowe do skrócenia okresu obowiązywania taryfy. Nieuzasadniony jest w tym kontekście zarzut organu w stosunku do skarżącej, że nie ustosunkowała się ona do zmiany cen energii elektrycznej, w związku z otrzymaniem wsparcia dla podmiotów uprawnionych na mocy ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 r. Skarżąca podniosła bowiem, że w piśmie z 22 września 2022 r. wskazała na podjęte działania zmierzające do pozyskania energii ze źródeł odnawialnych i przy wsparciu finansowym Gminy [...] oraz że zamierza wybudować instalacje fotowoltaiczne, jednak zaznaczyła, że taka inwestycja wymaga czasu.

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 24j ust. 1 w zw. z art. 24c ust. 1 i 3 ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze, że spośród wskazanych przez skarżącą powodów uzasadniających skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy, wystarczy, że jeden z nich zostanie zakwalifikowany jako "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art., 24j ust. 1 ustawy, co też miało miejsce w niniejszej sprawie w związku z udokumentowanym wzrostem kosztów energii, Sąd nie odniósł się do pozostałych przesłanek wskazanych w przedmiotowym wniosku. Kwestia ta będzie poddana ocenie przez organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania.

Rozpatrując zatem ponownie sprawę, organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem art. 7 i art. 80 k.p.a., mając na względzie obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie, tj. po rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przeanalizuje także ponownie wszystkie okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku o skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy i dokona oceny projektu taryfy i analizy zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej, wedle dyrektyw określonych w art. 24c ust. 1 ustawy. Tak przeprowadzona analiza dowodów i wnioski z niej płynące powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które zgodnie z art. 107 § k.p.a. powinno wskazywać, na podstawie jakich dowodów organ wydał rozstrzygnięcie oraz powody, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom nieuwzględnionym.

Sąd nie uwzględnił natomiast zawartych w skardze wniosków dowodowych, bowiem nie są one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a.").

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje zwrot: wynagrodzenia reprezentującego skarżącą pełnomocnika – 480 zł, uiszczonej opłaty od skargi – 200 zł oraz uiszczonej opłaty skarbowej – 17 zł.