Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1083/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant specjalista Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o. o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 lipca 2023 r. nr SKO.FP/41.4/221/2023/11220 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASADNINIE

1.Przedmiotem skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca, Spółka) jest wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 z późn. zm., dalej: O.p.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) nr SKO.FP/41.4/221/2023/11220 z dnia 3 lipca 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. (dale: Prezydent) nr [...] z dnia 4 kwietnia 2023r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r.

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. Spółka na podstawie aktu notarialnego Repertorium A numer [...] z dnia 21 sierpnia 2020 r. nabyła użytkowanie wieczyste zabudowanej nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] i ul. [...] (stanowiącej własność gminy Miasto M.), stanowiącej działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - o sposobie korzystania Bi - inne tereny zabudowane o obszarze 1,8656 ha, zabudowanej jednokondygnacyjnym budynkiem o przeznaczeniu pozostałe budynki niemieszkalne przy ul. [...], stanowiącym odrębną nieruchomość dla której Sąd Rejonowy w M. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...].

Jak wynika z treści aktu notarialnego, Prezydent decyzją Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami i instalacjami wewnętrznymi na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb ewidencyjny [...] M.)".

Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku Spółki, decyzją nr [...] z dnia 8 czerwca 2021 r. przeniósł decyzję Prezydenta nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. o pozwoleniu na "budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami i instalacjami wewnętrznymi {...-pełna treść w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) na działkach nr [...], [...] (powstałych w wyniku podziału działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) i [...] (obręb ewidencyjny [...] M.)" z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora Skarżącą.

Prezydent decyzją Nr [...] z dnia 15 kwietnia 2022 r. zmienił pozwolenie Prezydenta Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. w zakresie nazwy zamierzenia, które po zmianie otrzymało brzmienie: "Budowa zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami i instalacjami wewnętrznymi na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb ewidencyjny [...] M.)".

Organ I instancji z ogólnie dostępnych danych (np. na stronie internetowej spółki) ustalił, że do chwili obecnej na działkach [...] (obecnie działki nr: [...], [...], [...], [...] powstałe z podziału działki nr [...]) i [...] są prowadzone prace budowlane związane z budową osiedla mieszkaniowego.

W deklaracji za rok 2023 Skarżący wykazał do opodatkowania 18418 m2 gruntów (działka nr [...] i nr [...]) i zastosował stawkę podatku przewidzianą dla gruntów pozostałych w wysokości 0,47 zł.

Jednocześnie jak wynika z danych z rejestru gruntów Miasta M. działka nr [...] (obecnie działki nr: [...], [...], [...], [...] powstałe z podziału działki nr [...] - co wynika z pisma Prezydenta nr [...], przekazującego odwołanie spółki oraz księgi wieczystej [...]) oznaczona została jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 6017 m2 - objęta księgą wieczystą [...] oraz działka nr [...] oznaczona została jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 12401 m2 - objęta księgą wieczystą [...].

Organ podatkowy I instancji w związku z nieprawidłowym zastosowaniem do wyliczenia podatku od nieruchomości od powyższych gruntów stawki podatku przewidzianej dla gruntów pozostałych zamiast stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wystosował do strony wezwanie do złożenia korekty deklaracji pismem Nr [...] z dnia 10 lutego 2023 r.

Wobec bezskutecznego oczekiwania na złożenie korekty deklaracji Prezydent postanowieniem Nr [...] z dnia 15 marca 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 rok, ponadto postanowieniem Nr [...] również z dnia 15 marca 2023 r. wyznaczono stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Oba postanowienia doręczono spółce 22 marca 2023 r., jednakże strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Następnie decyzją Nr [...] z dnia 4 kwietnia 2023 r. Prezydent określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 16 760,00 zł, stosując stawkę podatkową dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

2.2. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia 4 kwietnia 2023r.

W uzasadnieniu wskazało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ opodatkował grunty uwzględniając powierzchnię wynikającą z ewidencji gruntów, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, która jest tożsama z wykazaną przez stronę w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2023 rok. Jednocześnie w niniejszej sprawie organ do opodatkowania przedmiotów opodatkowania zastosował stawkę właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Odnosząc się zarzutów pełnomocnika strony w pierwszej kolejności należy wskazać, że dla rozpoznawanej sprawy istotne jest, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Powoływany przez pełnomocnika Spółki wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, nawiązuje do stanowiska zawartego w orzeczeniu Trybunału z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15, z tezy którego wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, co nie było takie jednoznaczne w poprzednim orzeczeniu. Stanowisko prezentowane w orzeczeniu z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, dotyczy zatem zarówno osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 upoi status podatnika podatku od nieruchomości. Podobnie jak w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. (odnoszącym się co prawda do osoby fizycznej będącej współposiadaczem nieruchomości). Trybunał Konstytucyjny, w orzeczeniu SK 39/19, uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką interpretację art. ła ust. 1 pkt 3 upoi, w świetle której, o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 upoi decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą).

W wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. Trybunał wy1aził pogląd, że "przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. ł Konstytucji".

Odnosząc się do powyższego wyroku, należy wskazać, że w doktrynie podnosi się, że pojęcie posiadania występujące w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych należy rozumieć zgodnie z Kodeksem cywilnym jako władanie rzeczą, a więc faktyczne lub potencjalne jej wykorzystywanie. Posiadanie to nic innego niż rzeczywiste z niej korzystanie lub przysługująca posiadaczowi taka możliwość. Przedsiębiorca prowadzący jedynie działalność gospodarczą może posiadać tylko nieruchomości potrzebne mu do prowadzenia tej działalności, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Inaczej jest u podmiotów prowadzących poza działalnością gospodarczą inny rodzaj działalności. Taki podmiot może posiadać nieruchomości przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej (składniki przedsiębiorstwa) i nieruchomości służące pozostałym rodzajom działalności. Zatem wyrok Trybunału odnosi się do podmiotów prowadzących obok działalności gospodarczej, inny rodzaj działalności (fundacji, stowarzyszeń, agencji publicznych) oraz osób fizycznych wykonujących działalność gospodarczą, które z reguły dysponują majątkiem osobistym (niezwiązanym z działalnością gospodarczą) oraz majątkiem wchodzącym w skład ich przedsiębiorstwa.

A zatem zgodzić należy się z pełnomocnikiem strony, iż nie każdy grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy jest związany z działalnością gospodarczą, np. wówczas gdy osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą kupiła działkę na budowę własnego domu mieszkalnego, czy też agencja publiczna, w której funkcjonowaniu obok działalności gospodarczej można wyodrębnić działalność, która nie spełnia tej definicji. W takim przypadku grunt powinien być opodatkowany według stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych.

Jednakże w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny można stwierdzić, że grunty związane są z prowadzoną przez spółkę J. działalnością gospodarczą, tj. działalnością typowo deweloperską polegającą na budowie osiedla mieszkaniowego, tj. uzbrojeniu gruntów, budowie na nich domów, sprzedaży nieruchomości na rzecz osób trzecich. Stanowisko to oparte zostało na ustaleniach organu I instancji (popartych stosownymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy), takie jak:

1. grunty będące przedmiotem opodatkowania znajdują się w posiadaniu (użytkowaniu wieczystym) przedsiębiorcy, tj. Spółki, wpisanej w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numer KRS [...]. Powyższe zostało ustalone na podstawie aktu notarialnego Repertorium A numer [...] z dnia 21.08.2020 r., deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2023 oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Prezydenta. W tym miejscu należy wskazać, że nie jest zasadny zarzut pełnomocnika strony, że organ nie podjął starań celem zweryfikowania, czy grunt jest w posiadaniu spółki, czy jest ona wyłącznie jego właścicielem, co obrazują powyższe ustalenia.

2. zgodnie z danymi z rejestru gruntów Miasta M. działka nr [...] (obecnie działki nr: [...], [...], [...], [...] powstałe z podziału działki nr [...] - co wynika z pisma Prezydenta nr [...], przekazującego odwołanie spółki oraz księgi wieczystej [...]) oznaczona została jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 6017 m

- objęta księgą wieczystą [...] oraz działka nr [...] oznaczona została jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 12401 m

- objęta księgą wieczystą [...].

3. z informacji Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] dotyczącej spółki wynika, iż przedmiotem działalności spółki jest wyłącznie prowadzenie działalności gospodarczej, której przeważającym przedmiotem jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, a przedmiotem jej pozostałej działalności jest rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych, przygotowanie terenu pod budowę, wykonywanie konstrukcji i pokryć dachowych, pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. Spółka nie prowadzi działalności rolniczej.

4. prawo użytkowania wieczystego gruntów wchodzi w skład prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) kodeksu cywilnego, co potwierdza akt notarialny Repertorium A numer [...] z dnia 21.08.2020 r., na podstawie którego Spółka nabyła użytkowanie wieczyste zabudowanej nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] i ul. [...].

5. Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 12 maja 2021 r., decyzją nr [...] z dnia 8 czerwca 2021 r. przeniósł decyzję Prezydenta Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. o pozwoleniu na "budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami i instalacjami wewnętrznymi (...), na działkach nr [...], [...] (powstałych w wyniku podziału działek nr; [...], [...], [...], 4959/187, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) i [...] (obręb ewidencyjny [...] M.)" z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora - Skarżącej. Dodatkowo Prezydent decyzją Nr [...] z dnia 15 kwietnia 2022 r. zmienił pozwolenie Prezydenta Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. w zakresie nazwy zamierzenia.

Wprawdzie pełnomocnik strony w złożonym odwołaniu wskazuje, że takie grunty należy zdefiniować jako "posiadane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej ", a nie związanej z jej prowadzeniem ", gdyż przepisy ustawy należy wykładać ściśle, a nie w sposób rozszerzający (strona 24 odwołania), co nie do końca jest zrozumiałe przez tutejszy organ. W ocenie tutejszego organu, uwzględniając również stanowisko prezentowane przez NSA w cytowanych przez pełnomocnika strony czy organ I instancji wyrokach, zwrot "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", zawarty w art. la ust. 1 upoi, obejmuje zarówno związek faktyczny przedmiotu opodatkowania z prowadzeniem działalności polegający na aktywnym wykorzystywaniu go do prowadzenie działalności gospodarczej (działania faktyczne obejmujące przykładowo roboty budowlane na nieruchomości, wykonanie sieci (przyłączy) energetycznych i wodno-kanalizacyjnych, ale także podjęte wobec tych gruntów działania o charakterze prawnym przykładowo uzyskanie pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, co ma miejsce w niniejszej sprawie), jak związek ten może mieć również charakter potencjalny, tj. istnieje potencjalna możliwość wykonywania na tej nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, która wynika przede wszystkim z tego, że nieruchomość ta została nabyta i jest w posiadaniu spółki. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną (wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 369/22 z dnia 27.02.2022 r.). Uwzględniając powyższe nie tylko nieruchomości, na których prowadzona jest przez spółkę deweloperską działalność operacyjna, biurowa etc. (czyli siedziba zarządu, biuro sprzedaży itp.), na co powołuje się pełnomocnik strony, należy uznać za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dodatkowo jak ustalił organ I instancji, co wynika z ogólnodostępnej strony internetowej Skarżącej, na której udostępnione zostały zdjęcia obrazujące budowę osiedla mieszkaniowego, na działkach [...] (obecnie działki nr: [...], [...], [...], [...] powstałe z podziału działki nr [...] - co wynika z pisma Prezydenta Miasta M. nr [...], przekazującego odwołanie spółki oraz księgi wieczystej [...]) i [...], czego też pełnomocnik strony nie neguje, są prowadzone prace budowlane związane z budową osiedla mieszkaniowego.

W ocenie organu odwoławczego w świetle przedstawionego powyżej stanowiska w sprawie, brak ustalenia konkretnej daty rozpoczęcia budowy nie przesądza o tym że brak jest możliwości zastosowania przez organ podatkowy wyższej stawki podatku przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

A zatem uwzględniając powyższy stan faktyczny sprawy za nieuzasadnione należy uznać twierdzenie pełnomocnika strony, że organ I instancji bezzasadne przyjął, iż grunty związane są z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, gdyż zarówno znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, jak również związane są z działalnością gospodarczą spółki, który to związek ma charakter faktyczny.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia przez Prezydenta powołanych przez pełnomocnika strony przepisów postępowania, takich jak art. 120 w zw. z art. 121 § I i 2 w zw. z art. 122 O.p., w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 178 § 1 w zw. z art. 187 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 191 w zw. z art. 192 w zw. z art. 200 § 1 O.p.

Organ odwoławczy stwierdza, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do obowiązujących przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, był wystarczający do stwierdzenia, że zasadnym do opodatkowania gruntów będących w użytkowaniu wieczystym spółki jest zastosowanie stawki jak dla działalności gospodarczej.

W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady zaufania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ oparł się na całym materiale dowodowym. Organ I instancji wydane rozstrzygnięcie w zakresie określenia wysokości podatku od nieruchomości oparł zatem na danych wynikających z aktu notarialnego Repertorium A numer [...] z dnia 21.08.2020 r., deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2023 oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Prezydenta, decyzji Prezydenta nr [...] z dnia 8 czerwca 2021r., którą to organ przeniósł decyzję Prezydent Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. o pozwoleniu na "budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami i instalacjami wewnętrznymi (...)" z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora J. Sp. z o.o. z siedzibą w K., decyzji Prezydenta Nr [...] z dnia 15 kwietnia 2022 r. zmieniającej pozwolenie na budowę Prezydenta Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. w zakresie nazwy zamierzenia, dodatkowo z ogólnodostępnej strony internetowej Skarżącej, na której udostępnione zostały zdjęcia obrazujące budowę na działkach będących przedmiotem opodatkowania osiedla mieszkaniowego.

Podkreślić przy tym należy, iż ocena zebranego materiału dowodowego zebrana został zgodnie z art. 191 O.p.

Jednocześnie organ nie stwierdził naruszenia art. 123 § 1, art. 178 § ł, art. 192 oraz art. 200 § 1 O.p., jak wynika z akt sprawy strona została poinformowana przez organ podatkowy I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia 15 marca 2023 r. o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 rok, strona miała możliwość wglądu do akt sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, o czym była informowana zarówno przez organ I instancji (postanowienie nr [...] z dnia 15 marca 2023 r.), jak i organ odwoławczy (pismo nr SKO.FP/41.4/221/2023/11220 z dnia 15 czerwca 2023 r.), z czego jednak strona nie skorzystała.

2.3. W skardze na powyższą decyzję Spółka reprezentowana przez adwokata, zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 120 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 178 § 1 w zw. z art. 187 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 191 w zw. z art. 192 w zw. z art. 200 § 1 O.p. w zw. z art. 127 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uniemożliwieniu stronie wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania, niepodjęcie wszystkich koniecznych działań niezbędnych do uzyskania prawdy materialnej, prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie do organów podatkowych, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań polegające na prowadzeniu postępowania z pominięciem strony, niezawiadomieniu strony o wszczęciu i prowadzeniu postępowania, przeprowadzanych dowodach, a przed wydaniem decyzji niezawiadomieniu strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, wypowiedzenia się oraz złożenia wniosków akcentując, że "akta sprawy zawierają wyłącznie dokumentację zebraną przez organ podatkowy I instancji", co czyni "zaznajomienie się z aktami" czynnością pozorną;

2.crażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 127 O.p. w zw. z art. 233 O.p. w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławezy i ograniczenie się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego (vide: "akta sprawy zawierają wyłącznie dokumentację zebraną przez organ podatkowy I instancji") w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co stanowi rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ II instancji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, co w niniejszej sprawie zostało pominięte;

3. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. la ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3 O.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, tj. jakoby wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez podmiot będący jego posiadaczem lub współposiadaczem, podczas gdy sam status przedsiębiorcy nie może być tutaj przesądzający i w konsekwencji w tych przypadkach spółki z o.o. lub akcyjne, mimo że są z formalnego punktu widzenia przez wpis do KRS przedsiębiorcami, ich nieruchomości nie powinny być kwalifikowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bowiem nieruchomości, które nie są lub potencjalnie nie mogą być przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo, winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki podstawowej, a wybór właściwej stawki podatku od nieruchomości (przyjętej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bądź dla nieruchomości o innych funkcjach) powinien zostać poprzedzony ustaleniem, jakie nieruchomości związane są z aktywnością podatnika - przedsiębiorcy i w konsekwencji bezzasadne wydanie decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 rok;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. la ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię poprzez uznanie, iż nieruchomość będąca w posiadaniu spółki prowadzącej działalność deweloperską, na której prowadzone są prace budowlane stanowi "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" w rozumieniu ustawy, co ma uzasadniać zastosowanie najwyższej stawki podatku od nieruchomości, podczas gdy takie nieruchomości należało zdefiniować jako "posiadane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej", a nie "związane z jej prowadzeniem", a to uzasadnia zastosowanie niższej stawki podatku "od gruntów pozostałych" [art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l.], a co za tym idzie grunty będące w posiadaniu skarżącej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki maksymalnej;

5. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 120 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 2a O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niepodjęciu wszystkich koniecznych działań niezbędnych do uzyskania prawdy materialnej, prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie do organów podatkowych poprzez brak starannego działania organów i rozstrzygnięcie ujawnionych w postępowaniu wątpliwość na niekorzyść podatnika, a także przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej w sposób dowolny, co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym, że będąca w posiadaniu skarżącej nieruchomość jest gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy jest ona wyłącznie gruntem posiadanym na potrzeby prowadzonej działalności, co powinno skutkować zastosowaniem stawki podatku "od gruntów pozostałych".

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik strony wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; stwierdzenie wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów postępowania; przeprowadzenie rozprawy; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych według norm przepisanych.

2.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się niezasadna.

3.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.3. Kontrola sądu w niniejszej sprawie odnosi się do zgodności z prawem decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023r., a istota sporu w sprawie jest opodatkowanie przez organ gruntów stawką podatku jak dla działalności gospodarczej.

Za podstawę orzekania Sąd przyjął ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, albowiem nie doszukał się naruszeń prawa procesowego w stopniu mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

3.4. Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy Kolegium podjęło wszelkie czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dopuszczając dowód z oględzin spornej nieruchomości dwukrotnie.

Kolegium wykonało zatem ciążące na organie podatkowym i wynikającego z art. 122 i 187 § 1 o.p. obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w sposób należyty. Zgodnie z powołanymi przepisami w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy podatkowe nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 191 o.p.). Aby ocena zgromadzonego materiału nie została uznana za dowolną, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Ocenić musi, czy i na ile dany dowód potwierdza określone fakty (wyrok NSA z 13 września 2013 r. II FSK 2671/11). Tym samym zrealizowano zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 o.p. Sporządzone uzasadnienie decyzji nie odpowiada warunkom określonym w art. 210 § 4 o.p. Tak poczynione ustalenia potwierdzają respektowanie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych wynikającej z art. 121 o.p. W toku postępowania odwoławczego wykazano w sposób niewątpliwy niedopuszczalność zastosowania innej stawki niż tej zastosowanej przez organy podatkowej, co uzasadniono należycie w zaskarżonej decyzji. Ustalono bowiem, iż Spółka sporne grunty są związane z prowadzoną przez Skarżącą działalności gospodarczej.

Ponadto Sąd nie podzielił zarzutów Skarżącej co do naruszenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. W tych ramach wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca została poinformowana przez Prezydenta postanowieniem Nr [...] z dnia 15 marca 2023 r. o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 rok, miała ona także możliwość wglądu do akt sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, o czym była informowana zarówno przez organ I instancji (postanowienie nr [...] z dnia 15 marca 2023 r.), jak i organ odwoławczy (pismo nr SKO.FP/41.4/221/2023/11220 z dnia 15 czerwca 2023 r.), z czego nie skorzystała. Odnosząc się do w dalszej kolejności do sformułowania "akta sprawy zawierają wyłącznie dokumentację zebraną przez organ podatkowy I instancji", zawarte w piśmie organu odwoławczego nr SKO.FP/41.4/221/2023/11220 z dnia 15 czerwca 2023 r., Sąd podzielił pogląd Kolegium, iż miało ono wyłącznie charakter informacyjny, w żaden sposób organ nie ograniczył stronie czy to wnoszenia środków dowodowych, czy też prawa wglądu do akt sprawy, a właśnie tym pismem poinformował o takiej możliwości, z czego jak już wyżej wskazano strona nie skorzystała.

Zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do obowiązujących przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych był wystarczający do stwierdzenia, że zasadnym do opodatkowania gruntów będących w użytkowaniu wieczystym spółki jest zastosowanie stawki jak dla działalności gospodarczej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ oparł się na całym materiale dowodowym.

Podkreślić przy tym należy, iż z art. 191 O.p, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, wynika m.in., iż organ ten ocenia nie każdy dowód odrębnie lecz we wzajemnej ich łączności, kierując się przy tym wiedzą oraz zasadami doświadczenia życiowego, rozumowanie zaś powinno być zgodne z zasadami logiki. Z kolei dokonanie odmiennej od prezentowanej przez pełnomocnika strony oceny stanu faktycznego sprawy w powiązaniu ze stanem prawnym nie stanowi naruszenia zasady nakazującej organowi prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

3.5. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.) grunty są to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty z mocy art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. — Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990) objęte są ewidencją gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji, ze względu na art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowią podstawę wymiaru podatków.

Podatnikami podatku od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 upol są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, a także - w określonych w ustawie sytuacjach - posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Ustawową definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości zamieszczono w art. 1a ust. 1 pkt 3) upol, zgodnie z którą przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie z ust. 2a: do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

4) gruntów:

a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej łub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej,

b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o który eh mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń,

e) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębny eh przepisach - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.

Grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. bid to:

- grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych

- niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

3.6. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego wyliczając podatek od powierzchni gruntu wynoszącej z zastosowaniem stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Również stawka podatkowa zastosowana została prawidłowo. Stosownie do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyłączeniami, które w sprawie nie występują. Powyższe oznacza, że dla uznania gruntów czy budynków za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wystarczające jest, poza przewidzianymi w ustawie podatkowej wyjątkami, ustalenie, iż pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Gramatyczna wykładnia wskazanego przepisu może prowadzić do wniosku, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania czy ceł zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek, byle tylko znajdowała się w jego posiadaniu. Pogląd ten został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny już w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. W orzeczeniu tym wyeksponowano tezę, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 12141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będąca jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. " Uzupełnieniem ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19. Z tezy tego orzeczenia w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, co nie było takie jednoznaczne w poprzednim orzeczeniu. Stanowisko prezentowane w orzeczeniu z dnia 24 lutego 2021 r. dotyczy zatem zarówno osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz irmych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 upol status podatnika podatku od nieruchomości. W związku z tym powstał problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który jak wskazał Trybunał - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej i nakazuje przyjąć, że grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol.

Zatem zgodnie z wiążącą dyrektywą interpretacyjną, nakreśloną przez TK (w obu przytaczanych wyrokach), posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić już jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21, stwierdził, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 505’ kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn. są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 upol albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Zasadnie twierdzi Kolegium, że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego tylko działalność gospodarczą, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, regułą jest, iż wszystkie nabywane nieruchomości mają służyć prowadzonej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca ten nie realizuje bowiem innych celów niż gospodarcze, a przez to nie potrzebuje nieruchomości niesłużących tej działalności. Posiadane przez przedsiębiorcę nieruchomości są zatem składnikami jego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55’ Kodeksu cywilnego. Wszystkie one są lub mogą być w przyszłości (potencjalnie) wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Nie ulega też żadnej wątpliwości, że Spółka była w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości w roku 2023, jak również, że nie podjęła żadnych czynności zmierzających do opodatkowania nieruchomości, tj. poprzez złożenie deklaracji łub wyjaśnienie przyczyn jej niezłożenia. Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, że przedmiotowe grunty nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również nie wskazała w jakim innym celu - jeśli nie z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej - zakupiła nieruchomość.

W niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny można stwierdzić, że grunty związane są z prowadzoną przez skarżącą spółkę, tj. działalnością typowo deweloperską polegającą na budowie osiedla mieszkaniowego, tj. uzbrojeniu gruntów, budowie na nich domów, sprzedaży nieruchomości na rzecz osób trzecich. Stanowisko to oparte zostało na ustaleniach organu I instancji (popartych stosownymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy), takie jak:

1. grunty będące przedmiotem opodatkowania znajdują się w posiadaniu (użytkowaniu wieczystym) przedsiębiorcy, tj. Spółki, wpisanej w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numer KRS [...]. Powyższe zostało ustalone na podstawie aktu notarialnego Repertorium A numer [...] z dnia 21.08.2020 r., deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2023 oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Prezydenta. W tym miejscu należy wskazać, że nie jest zasadny zarzut pełnomocnika strony, że organ nie podjął starań celem zweryfikowania, czy grunt jest w posiadaniu spółki, czy jest ona wyłącznie jego właścicielem, co obrazują powyższe ustalenia.

2. zgodnie z danymi z rejestru gruntów Miasta M. działka nr [...] (obecnie działki nr: [...], [...], [...], [...] powstałe z podziału działki nr [...] - co wynika z pisma Prezydenta nr [...], przekazującego odwołanie spółki oraz księgi wieczystej [...]) oznaczona została jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 6017 m

- objęta księgą wieczystą [...] oraz działka nr [...] oznaczona została jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 12401 m

- objęta księgą wieczystą [...].

3. z informacji Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] dotyczącej spółki wynika, iż przedmiotem działalności spółki jest wyłącznie prowadzenie działalności gospodarczej, której przeważającym przedmiotem jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków, a przedmiotem jej pozostałej działalności jest rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych, przygotowanie terenu pod budowę, wykonywanie konstrukcji i pokryć dachowych, pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, gdzie indziej niesklasyfikowane, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. Spółka nie prowadzi działalności rolniczej.

4. prawo użytkowania wieczystego gruntów wchodzi w skład prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) kodeksu cywilnego, co potwierdza akt notarialny Repertorium A numer [...] z dnia 21.08.2020 r., na podstawie którego Spółka nabyła użytkowanie wieczyste zabudowanej nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] i ul. [...].

5. Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 12 maja 2021 r., decyzją nr [...] z dnia 8 czerwca 2021 r. przeniósł decyzję Prezydenta Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. o pozwoleniu na "budowę zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami i instalacjami wewnętrznymi (...), na działkach nr [...], [...] (powstałych w wyniku podziału działek nr; [...], [...], [...], 4959/187, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) i [...] (obręb ewidencyjny [...] M.)" z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora - Skarżącej. Dodatkowo Prezydent decyzją Nr [...] z dnia 15 kwietnia 2022 r. zmienił pozwolenie Prezydenta Nr [...] znak [...] z dnia 29 sierpnia 2019 r. w zakresie nazwy zamierzenia.

Zdaniem Sądu bezzasadnie pełnomocnik strony w złożonej skardze wskazuje, że takie grunty należy zdefiniować jako "posiadane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej", a nie "związane z jej prowadzeniem". Tymczasem zasadnie Kolegium podnosi, że ze stanowiska prezentowanego przez NSA w cytowanych przez pełnomocnika strony wyrokach wynika, że zwrot "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", zawarty w art. 1a ust. 1 upol, obejmuje zarówno związek faktyczny przedmiotu opodatkowania z prowadzeniem działalności polegający na aktywnym wykorzystywaniu go do prowadzenie działalności gospodarczej (działania faktyczne obejmujące przykładowo roboty budowlane na nieruchomości, wykonanie sieci (przyłączy) energetycznych i wodno-kanalizacyjnych, ale także podjęte wobec tych gruntów działania o charakterze prawnym przykładowo uzyskanie pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, co ma miejsce w niniejszej sprawie), jak związek ten może mieć również charakter potencjalny, tj. istnieje potencjalna możliwość wykonywania na tej nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, która wynika przede wszystkim z tego, że nieruchomość ta została nabyta i jest w posiadaniu spółki. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną (wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 369/22 z dnia 27.02.2022r.).

Dodatkowo ustalono, co wynika z ogólnodostępnej strony internetowej Skarżącej, na której udostępnione zostały zdjęcia obrazujące budowę osiedla mieszkaniowego, co nie jest sporne, że są prowadzone prace budowlane związane z budową osiedla mieszkaniowego. Trafnie w tym kontekście Kolegium podkreśla, że dowodami w niniejszej sprawie są dowody wymienione w wyżej wymienionych punktach 1-5 zaskarżonej decyzji (str. 6 i 7), które organ wziął pod uwagę rozstrzygając w niniejszej sprawie, a nie zdjęcia ze strony internetowej.

Reasumując, organy podatkowe prawidłowo określiły stawkę dla nieruchomości gruntowych w podatku od nieruchomości za 2023 rok w kwocie 16 760,00 zł. Podatek dotyczy nieruchomości położonej w M. przy ul. [...] - [...], tj. działek nr [...] (obecnie działki nr: [...], [...], [...], [...] powstałe z podziału działki nr [...]) i nr [...], zasadnie klasyfikując ją zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a. upol, tj. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że grunty, będące przedmiotem opodatkowania, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż zarówno znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, jak również związane są z działalnością gospodarczą spółki, który to związek ma charakter faktyczny.

Wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

3.7. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.