Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 589/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi H. W. i H. W. 1 na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 lipca 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania H. W. i H. W. 1 (dalej również: wnioskodawcy; skarżący) – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: k.p.a. – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej również: Wójt; organ I instancji) z dnia 31 maja 2023 r. nr [...] (znak [...]) wydaną w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy.

H. i H. W. 1 wystąpili z wnioskiem do Wójta Gminy K. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Zmianie sposobu użytkowania wiaty na płody rolne na chlewnię o obsadzie 2000 szt. tuczników (280 DJP) na terenie nieruchomości oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] w obrębie geodezyjnym S.".

W dniu 31 maja 2023 r. Wójt wydał decyzję nr [...] odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia ze względu na niezgodność lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie oraz treść i motywy postanowienia organów współdziałających, jak i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia.

Wójt stwierdził, że istniejący obiekt, to budowla pełniąca funkcję wiaty, natomiast wnioskodawcy zamierzają przekształcić ją w obiekt budowlany (budynek), na co powinni uzyskać pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania. W takiej sytuacji organ uznał, że jest to niezgodne z postanowieniami planu miejscowego, gdyż zakazuje on lokalizacji zabudowy z wyjątkiem obiektów i sieci infrastruktury technicznej z niezbędnymi urządzeniami. W takich warunkach organ I instancji podkreślił, że wystąpiły przesłanki zobowiązujące organ do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 80 ust. 2 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zastosowanie interpretacji rozszerzającej w odniesieniu do stanowienia o niezgodności lokalizacji inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w obrębie wsi S. Uchwała nr [...] Rady Gminy K.; 2) art. 7 k.p.a. poprzez dyskredytowanie wyjaśnień, dowodów i opinii sporządzonych przez i na zlecenie wnioskodawców; 3) art. 7a k.p.a. poprzez interpretację wątpliwości prawnych na niekorzyść strony, 4) art. 8 k.p.a. poprzez "dysproporcjonowanie" wyjaśnień, dowodów i opinii przedstawianych przez wnioskodawców i inne strony postępowania.

Powołując się na powyższe zarzuty, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Kolegium, motywując swoje rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu decyzji z dnia 31 lipca 2023 r., stwierdziło, że analiza zaskarżonej prowadziła do uznania, że jest ona zgodna z prawem. Organ II instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) - dalej: u.u.i.ś. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839).

Organ odwoławczy wskazał na to, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji było przedsięwzięcie polegające na zmianie sposobu użytkowania wiaty na płody rolne na chlewnię o obsadzie 2000 szt. tuczników (280 DJP) na terenie nieruchomości oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] w obrębie geodezyjnym S. . Planowana inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), w związku z czym zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których prowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane.

Kolegium podkreśliło, że w sprawie mamy zatem do czynienia z pierwszym przypadkiem, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., tj. wymagane jest uzyskanie decyzji dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ II instancji wyjaśnił też, że stosownie do art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego stwierdzenie braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji i prowadzi do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Jak wynika z treści tego przepisu, zgodność z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że zarówno istniejąca inwestycja, jak i planowana zmiana dotyczą obiektu znajdującego się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy K. z dnia 27 stycznia 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie miejscowości S. , Gmina K. (Dz.Urz.Woj.[...]. z 2021 r., poz. [...]) - dalej również; plan miejscowy, obejmujący działki nr [...] położone w obrębie S. , gmina K. - przy czym planowane zamierzenie inwestycyjne znajduje się w jednostce bilansowej oznaczonej jako 115Ps i częściowo 128Ws. Kolegium zauważyło, że w planie miejscowym obszar objęty zakresem przedsięwzięcia oznaczony jest symbolem Ps (teren łąk) i Ws (teren wód powierzchniowych). Zgodnie z § 26 dla terenów łąk, jednostek bilansowych oznaczonych na rysunku planu symbolami 107Ps-16P, ustala się obowiązujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1. przeznaczenie podstawowe terenu: tereny użytków rolnych - pól, łąk i pastwisk; 2. przeznaczenie uzupełniające: zieleń, urządzenia infrastruktury technicznej; 3. zakaz lokalizacji zabudowy z wyjątkiem obiektów i sieci infrastruktury technicznej z niezbędnymi urządzeniami; 4. zakaz niszczenia zadrzewień, naturalnych zbiorowisk roślinnych; 5. dostępność komunikacyjna z terenów komunikacji publicznej jednostek bilansowych: 48KDZ, 68KDD, 13 7KDD-13 9KDD. Ponadto organ odwoławczy wskazał na określone w § 28 uwarunkowania zagospodarowania dla terenów wód powierzchniowych, jednostki bilansowej oznaczonej na rysunku planu symbolem 121Ws-133Ws, które określają: 1. przeznaczenie podstawowe terenu: wody powierzchniowe; 2. przeznaczenie uzupełniające: zieleń, urządzenia infrastruktury technicznej; 3. dopuszcza się: a) skanalizowanie, przebudowę, modernizację cieków naturalnych, kanałów oraz rowów, b) lokalizację przejść i przejazdów, c) lokalizację i roboty budowlane sieci infrastruktury technicznej; 4. zakaz wznoszenia obiektów budowlanych; 5. zapewnienie dostępności w celu konserwacji i utrzymania - zgodnie z przepisami szczególnymi i odrębnymi.

Organ odwoławczy w ślad za organem I instancji zwrócił uwagę na to, że na rozpatrywanym terenie skarżący zaplanowali przedsięwzięcie, które będzie polegać na prowadzeniu chowu trzody w systemie bezściółkowym, na pełnym ruszcie z kanałami gnojowicowymi oraz zbiornikami podrusztowymi na gnojownicę pod całą powierzchnią hodowlaną. Powierzchnia hodowlana budynku zostanie podzielona dwoma poprzecznymi korytarzami rozmieszczonymi proporcjonalnie wzdłuż każdego z sektorów. W środkowej części o szerokości 4 m planowana jest niewielka część socjalna o powierzchni ok. 86,4 m˛ w której będzie szatnia, natrysk, WC oraz aparatura sterująca instalacja budynku. W celu wymiany powietrza w budynku oraz zapewnienia warunków dobrostanu w obiekcie zainstalowany będzie system wentylacji kominkowej składającej się z 20 wentylatorów wyciągowych dachowych grawitacyjnych z otwartym wylotem i nawiewami powietrza w bocznych ścianach. Natomiast istniejący obiekt – jak wynika z projektu budowlanego oraz pozwolenia, jakie uzyskał inwestor – to wiata na płody rolne (decyzja nr [...] Starosty K. z dnia 18 lutego 2020 r., wydana przez na rzecz H. W. 1 dla zamierzenia polegającego na budowie wiaty na płody rolne na działkach nr ewid.[...]). Jest to budynek parterowy, konstrukcji żelbetonowej, kryty dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej. Obiekt posiada: ściany fundamentowe - żelbetonowe gr 30 cm; ściany parteru - żelbetonowe gr. 30 cm do wysokości 2,7 m, następnie słupy żelbetonowe w rozstawie osiowym 3 m do wysokości belki żelbetonowej obwodowej, przy sumarycznej wysokości ściany zewnętrznej równej 5,8 m; dach - budynek kryty dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, pokrycie stanowi płyta warstwowa z rdzeniem poliuretanowym o grubości 8 cm; posadzka przemysłowa gr 20 cm zatarta na gładko. Dalej podniósł, że z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, że nie został on uzbrojony w instalację wodno-kanalizacyjną oraz instalację elektryczną. Istniejący obiekt to budowla pełniąca funkcję wiaty, natomiast inwestor zamierza ją przekształcić w obiekt budowlany (budynek), na co powinien uzyskać pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania.

Zdaniem Kolegium planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, który zakazuje lokalizacji zabudowy z wyjątkiem obiektów i sieci infrastruktury technicznej z niezbędnymi urządzeniami oraz zakazuje wznoszenia obiektów budowlanych. W uznaniu organu II instancji ustalenia planu nie budzą żadnych wątpliwości co do zakazu lokalizacji budynków na terenach oznaczonych symbolem Ps i Ws, a inwestycja skarżących, zmierzająca do budowy chlewni (zgodnie z wariantem proponowanym przez inwestora), ewidentnie jest sprzeczna z obowiązującym planem.

W ocenie Kolegium, organ I instancji dokonał właściwej wykładni przepisów planu miejscowego, którego regulacje nie pozwalają na odmienną ocenę przedsięwzięcia opisanego we wniosku. Wobec tego prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na podstawie art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., odmawiając wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ II instancji stwierdził, że stanowisko zawarte w odwołaniu stanowi zatem jedynie próbę polemiki i podważenia niekorzystnej dla skarżących decyzji, nie znajdując jednakże uzasadnienia w powołanych przepisach. Podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ dokonał szczegółowej analizy prawnej, wykazując niezgodność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego, co było istotną i decydującą okolicznością do wydania zaskarżonej decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Zdaniem Kolegium organ I instancji należycie zebrał i ocenił materiał dowodowy i na tej podstawie prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ II instancji podkreślił, że rozpatrując odwołanie, zbadał sprawę pod kątem nie tylko podniesionych przez stronę zarzutów, gdyż rozpatrzył sprawę w całości zarówno co do jej aspektów materialnych, jak i formalnych; zbadał cały materiał zebrany w sprawie, prawidłowość samego postępowania, a nadto zgodność dokonanych przez organ I instancji ustaleń i wywiedzionych wniosków z obowiązującym prawem.

W skardze na decyzję organu II instancji H. W. i H. W. 1, działając poprzez pełnomocnika procesowego, zarzucili tej decyzji naruszenie:

1) § 26 ust. 1 i 3 planu miejscowego w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji, a poprzez to wynikowe naruszenie art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. poprzez nieuprawnione rozszerzenie zakresu zastosowania zakazu zabudowy przewidzianego w planie miejscowym na nieujęte w nim kategorie przedsięwzięć budowlanych - takich jak zmiana sposobu użytkowania obiektów budowlanych już pobudowanych na nieruchomości przed uchwaleniem przedmiotowego planu miejscowego, co powoduje dalsze nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności nieruchomości, naruszające jego istotę, i jednocześnie odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, która była dopuszczalna planem miejscowym;

2) art. 15 k.p.a. poprzez rozpatrzenie odwołania, a nie sprawy i wydanie decyzji odnoszącej się do twierdzeń odwołania, nie zaś sprawy rozpatrywanej w całokształcie, co wynika już właściwie z pierwszego zdania uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji;

3) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, tj. skarżących, w postępowaniu i wydanie decyzji niekorzystnej w sytuacji, w której wniosek o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji przy właściwej interpretacji planu miejscowego powinien zostać uwzględniony, a warunki takowe ustalone;

4) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie niekorzystnej, a jednocześnie sprzecznej z wcześniejszymi orzeczeniami innych organów administracji, interpretacji postanowień planu miejscowego dla przedmiotowej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto i umotywowane wszystkie sformułowane zarzuty. Przede wszystkim w zakresie podstawowego zarzutu dotyczącego niewłaściwej interpretacji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazując na to, że według organów planowana zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku - wiaty na płody rolne naruszać będzie wynikający z planu miejscowego zakaz zabudowy dla działek ewidencyjnych nr [...], przeznaczonych obecnie na łąki i pastwiska (115Ps), skarżący podnieśli, że interpretacja ta jest u podstaw wadliwa, stąd zarzucane naruszenie należy traktować w istocie jako błędną wykładnię przedmiotowego postanowienia planistycznego, naruszającą istotę prawa własności i powodującą nieproporcjonalne ograniczenie możliwości korzystania z własności. W ich ocenie, zakaz lokalizacji (zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego - lokalizacja to m.in. ustalenie położenia jakiegoś obiektu) dotyczyć musi obiektów jeszcze nieistniejących, dla których położenie dopiero będzie ustalane. Zakaz lokalizacji nie może dotyczyć obiektów już istniejących - te zostały już zlokalizowane i są w odpowiednich miejscach w przestrzeni (jakkolwiek wydaje się, że właśnie brak odpowiednio zaktualizowanej mapy mógł spowodować uchwalenie planu miejscowego w takim kształcie - opublikowany wraz z planem załącznik graficzny nie ujmuje bowiem na działkach nr [...] przedmiotowej wiaty na płody rolne, mimo że istniała ona na nieruchomości w momencie uchwalania planu), nie można więc zakazać ich lokalizowania. Za nietrafne wnioskodawcy uznali zrównanie zakazu budowy nowych budynków na terenie nieruchomości (§ 26 ust. 3 planu) ze zmianą sposobu zagospodarowania budynków i budowli już na tej nieruchomości istniejących. Tych dwóch odmiennych stanów faktycznych nie można utożsamiać, gdyż nowo uchwalane plany miejscowe muszą szanować stan istniejący na obejmowanych nimi nieruchomościach, co wynika przede wszystkim z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego też powodu nie można było utożsamić zmiany sposobu zagospodarowania istniejącej budowli z zakazem zabudowy, zatem zakazem budowy nowych (wcześniej nieistniejących) budynków czy budowli. Argumentowali również, że sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym nie może budzić żadnych wątpliwości, a w sprawie niniejszej takie wątpliwości występują, gdyż rozciągnięcie zakazu lokalizacji budynków czy budowli na zmianę sposobu użytkowania już istniejących jest przykładem nielogicznej wykładni ograniczeń planu miejscowego i wymaga uchylenia zaskarżonych decyzji. Poza tym podnieśli, że wyjściowo Wójt nie miał wątpliwości co do zgodności zamierzenia z planem miejscowym, a wątpliwości takie pojawiły się dopiero w uzgodnieniach, w szczególności w uzgodnieniu wydanym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: RDOŚ w P.), najpewniej w wyniku pism słanych do tegoż organu przez mieszkańców przeciwnych inwestycji (vide: pismo tegoż organu z dnia 18 stycznia 2023 r. oraz petycja mieszkańców z dnia 11 stycznia 2023 r.). Dopiero w wyniku tego pisma Wójt zwrócił się do skarżących o wyjaśnienia i koniec końców doszedł do wniosku o rzekomej sprzeczności zamierzenia z planem miejscowym, mimo że wyjściowo nie miał wątpliwości co do zgodności zamierzenia z planem miejscowym. Jest to o tyle nieprzekonujące, że organy gminy były także autorem planu miejscowego i najlepiej wiedzą, jakie zostało ustalone przeznaczenie przedmiotowego terenu.

W ocenie skarżących wydane decyzje zasługują na uchylenie z powodu przyjęcia rzekomej sprzeczności z planem miejscowym, która nie występuje, a która wyniknęła z nieuprawnionego w tym zakresie uzgodnienia przez RDOŚ w P. (uzgodnieniu bowiem, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., podlegają warunki realizacji przedsięwzięcia, natomiast nie zgodność z planem miejscowym - to ocenia sam organ prowadzący postępowanie w sprawie).

Przy takich zarzutach i argumentacji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Kolegium w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Ponadto organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy na to, że Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. Wniósł o to organ w odpowiedzi na skargę, a strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także po kątem prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Poza tym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Granice sprawy wyznaczone są zaś przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przy tym, z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa - czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (dotyczy przepisów prawa materialnego) bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (dotyczy przepisów postępowania).

W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty zawarte w skardze nie są zasadne. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu była decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skarżących polegającego na "Zmianie sposobu użytkowania wiaty na płody rolne na chlewnię o obsadzie 2000 szt. tuczników (280 DJP) na terenie nieruchomości oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] w obrębie geodezyjnym S. ".

Nie ma sporu co do tego, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Skoro zaś zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których prowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane, to Kolegium trafnie stwierdziło, że wymagane jest w tej sprawie uzyskanie na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Przepis art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu) stanowił, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (zd. pierwsze).

W razie stwierdzenia niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązkiem organu jest wydanie decyzji odmownej w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. W przypadku stwierdzenia niezgodności planowego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego procedowanie co do meritum, tj. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z ustaleniami planu miejscowego, staje się bezprzedmiotowe (patrz np. wyroki NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2628/11, 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2045/21 i 9 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 2111/21 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, skoro z treści art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe (patrz: wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 329/20, dostępny jw.).

Trzeba mieć też na uwadze, że zasady planowania i zagospodarowania przestrzennego stanowią uzasadnione ograniczenie prawa własności, które nie jest prawem o charakterze absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustawowym (art. 64 § 3 Konstytucji). Tego rodzaju ograniczeniem są przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które stanowią upoważnienie do uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją tego jest ustawowy obowiązek zgodności przedsięwzięcia z przepisami planu miejscowego wynikający z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. (tak np. NSA w wyroku z dnia 22 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 2379/19, dostępny jw.).

W odniesieniu do terenu inwestycji (działki nr [...] w obrębie S. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy K. z dnia 27 stycznia 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie miejscowości S. , Gmina K. (Dz.Urz.Woj.[...]. z 2021 r., poz. [...]). Planowane zamierzenie inwestycyjne znajduje się zasadniczo na terenie jednostki bilansowej oznaczonej w planie miejscowym symbolem 115Ps. W planie miejscowym ustalono zaś, że symbolem Ps oznaczono tereny łąk (§ 3 ust. 3 pkt 3). Poza tym dla innych jednostek bilansowych przewidziano w planie przeznaczenie pod inne jeszcze tereny o charakterze rolniczym, jak np. RM - tereny zabudowy zagrodowej (§ 3 ust. 3 pkt 1) i R - tereny rolne (§ 3 ust. 3 pkt 2).

W § 26 planu, dla terenów łąk - jednostek bilansowych oznaczonych na rysunku planu symbolami 107Ps-116Ps ustalono następujące obowiązujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1. przeznaczenie podstawowe terenu: tereny użytków rolnych - pól, łąk i pastwisk; 2. przeznaczenie uzupełniające: zieleń, urządzenia infrastruktury technicznej; 3. zakaz lokalizacji zabudowy z wyjątkiem obiektów i sieci infrastruktury technicznej z niezbędnymi urządzeniami; 4. zakaz niszczenia zadrzewień, naturalnych zbiorowisk roślinnych; 5. dostępność komunikacyjna z terenów komunikacji publicznej jednostek bilansowych: 48KDZ, 68KDD, 137KDD-139KDD.

Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny (patrz: wyroki z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2011/16 i 18 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2408/16 - dostępne jw.), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem podlega wykładni jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Przy wykładni treści planu co do przeznaczenia terenu konieczne jest sięgnięcie do dyrektyw wykładni, zgodnie z którymi znaczenie przepisu zależy nie tylko od jego językowego sformułowania, ale również od treści innych przepisów (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników pozajęzykowych, takich jak funkcje ocenianej regulacji prawnej.

Zdaniem Sądu ustalenia planu nie budzą żadnych wątpliwości co do zakazu lokalizacji zabudowy [z wyjątkami, których nie dotyczy przedmiotowa sprawa] na terenach oznaczonych symbolem Ps. Przy tym, tam gdzie lokalny prawodawca uznał za zasadne dopuszczenie zabudowy dla terenów o charakterze rolniczym, tam czynił to wprost, jak właśnie dla terenów RM - tereny zabudowy zagrodowej (§ 3 ust. 3 pkt 1 - jednostki bilansowe, których dotyczą § 15 i 24 planu). Dodać należy, że dla terenów stricte rolnych (jednostki bilansowe 96R-106R) również nie została dopuszczona zabudowa (istnieje zakaz realizacji zabudowy - § 25 ust. 3).

Inwestor zaplanował na terenie działek [...] przedsięwzięcie, które będzie polegać na prowadzeniu chowu trzody w liczbie 280 DJP, w systemie bezściółkowym, na pełnym ruszcie z kanałami gnojowicowymi oraz zbiornikami podrusztowymi na gnojownicę pod całą powierzchnią hodowlaną wynoszącą 1918,70 m˛ (tak wynika z opisu inwestycji zawartego w raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko). Powierzchnia hodowlana budynku zostanie podzielona dwoma poprzecznymi korytarzami (o pow. 204,60 m˛) rozmieszczonymi proporcjonalnie wzdłuż każdego z sektorów: w środkowej części o szerokości 4 m planowana jest niewielka część socjalna o powierzchni ok. 86,4 m˛ w której będzie szatnia, natrysk, WC oraz aparatura sterująca instalacja budynku; w celu wymiany powietrza w budynku oraz zapewnienia warunków dobrostanu w obiekcie zainstalowany będzie system wentylacji kominkowej składającej się z 20 wentylatorów wyciągowych dachowych grawitacyjnych z otwartym wylotem i nawiewami powietrza w bocznych ścianach. Natomiast istniejący obiekt – jak wynika z projektu budowlanego oraz pozwolenia, jakie uzyskał inwestor – to wiata na płody rolne o funkcji magazynu słomy, płodów rolnych i ewentualnie sprzętu rolniczego, o wymiarach 102,30 x 21,60 m (decyzja nr [...] Starosty K. z dnia 18 lutego 2020 r. i projekt budowlany tego obiektu). Jest to budynek parterowy, konstrukcji żelbetonowej, kryty dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej. Obiekt posiada: ściany fundamentowe - żelbetonowe gr 30 cm; ściany parteru - żelbetonowe gr. 30 cm do wysokości 2,7 m, następnie słupy żelbetonowe w rozstawie osiowym 3 m do wysokości belki żelbetonowej obwodowej, przy sumarycznej wysokości ściany zewnętrznej równej 5,8 m; dach - budynek kryty dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, pokrycie stanowi płyta warstwowa z rdzeniem poliuretanowym o grubości 8 cm; posadzka przemysłowa gr 20 cm zatarta na gładko. Istniejący obiekt nie został uzbrojony w instalację wodno-kanalizacyjną oraz instalację elektryczną. Budowla ta pełni funkcję wiaty, natomiast inwestor zamierza ją przekształcić w obiekt budowlany (budynek), który co do zasady objęty jest reglamentacją budowlaną i może wymagać uzyskania odpowiedniego pozwolenia na wykonanie robót budowlanych i zmianę sposobu użytkowania.

Zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). Z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z kolei według art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (pkt 2) i podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 3).

Sąd podziela stanowisko organów co do tego, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zamierzona zmiana sposobu użytkowania istniejącego obiektu wiaty, wymagająca przy tym wykonania robót budowlanych (a co skarżący pomijają w swoich twierdzeniach), spowoduje powstanie na terenie działek nr [...] zabudowy nieprzewidzianej w planie miejscowym dla tego terenu. Plan w § 26 ust. 3 jednoznacznie zakazuje na tym terenie lokalizacji zabudowy z wyjątkiem obiektów i sieci infrastruktury technicznej z niezbędnymi urządzeniami. Inwestycja skarżących, zmierzająca do powstania obiektu chlewni (zgodnie z wariantem proponowanym przez inwestora) jest zatem sprzeczna z obowiązującym planem.

Wobec tego chybione są argumenty skarżących co do tego, że przedsięwzięcie dotyczy istniejącego już w tym miejscu obiektu wiaty. Teren zagospodarowany tym obiektem może być wykorzystywany w dotychczasowy sposób do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Wynika to z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.). Przy tym przepis art. 35 ust. 2 tej ustawy w ramach wykorzystywania terenów w sposób dotychczasowy dopuszcza przebudowę lub remont istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujące zmiany sposobu ich użytkowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Tego rodzaju zmiana zagospodarowania terenu, jaką zaplanowali skarżący, jest zatem niezgodna również z przepisami ustawy planistycznej.

W sprawie nie miało miejsca naruszenie § 26 ust. 1 i 3 planu miejscowego w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. To uchwalony plan miejscowy, na podstawie upoważnienia ustawowego, ogranicza korzystanie z chronionego konstytucyjnie prawa własności, a nie organ rozstrzygający w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu w żadnej mierze nie doszło też do nieuprawnionego rozszerzenia zakresu zastosowania zakazu zabudowy przewidzianego w planie miejscowym na nieujęte w nim kategorie przedsięwzięć budowlanych. Przeciwnie, zamierzenie inwestycyjne, w wyniku realizacji którego dojdzie do istnienia na danym terenie zabudowy o zasadniczo odmiennym charakterze niż istniejący obiekt wiaty na płody rolne, która będzie stanowiła przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, objęte jest zakazem lokalizacji zabudowa ustanowionym w § 26 ust. 3 planu miejscowego. Tego rodzaju zabudowa nie jest dopuszczalna dla przedmiotowych gruntów w planie miejscowym. W konsekwencji odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji była zasadna i do naruszenia przepisów art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. nie doszło.

W sprawie nie miało też miejsca naruszenie powołanych w skardze przepisów postępowania. Interpretacja przepisów planu miejscowego była trafna, wobec czego nie można przyjąć, że organy naruszyły art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących. Jednocześnie nie można mówić o naruszeniu art. 7a § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie niekorzystnej, a jednocześnie sprzecznej z wcześniejszymi orzeczeniami innych organów administracji, interpretacji postanowień planu miejscowego dla przedmiotowej nieruchomości. Przepis art. 7a § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Po pierwsze, w sprawie nie występowały istotne wątpliwości co do treści postanowień planu miejscowego. Po drugie, w sprawie występują sporne interesy stron albo interesy osób trzecich (poza skarżącymi występują inne podmioty zawiadamiane w drodze obwieszczenia na podstawie art. 74 ust. 3 u.u.i.ś.). Nadto trzeba zauważyć, że bez znacznie jest to, czy w sprawie miała miejsce sygnalizacja innych podmiotów uczestniczących w postępowaniu co do niezgodności zamierzenia z planem miejscowym. Istotne jest to, że organ prowadzący postępowanie główne powinien rozstrzygnąć tę kwestię z urzędu na podstawie art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.

To, że organ wystąpił wcześniej do organów współdziałających w wydaniu decyzji, w tym do RDOŚ w P., nie może oznaczać, że już wcześniej wiążąco wypowiedział się o zgodności zamierzenia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wójt Gminy K. rozstrzygnął bowiem zgodnie ze swoimi kompetencjami co do zgodności przedsięwzięcia z przepisami planu miejscowego i zasadności odmowy wydania środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia, zaś to, czy na potrzebę oceny tego aspektu sprawy zwrócił Wójtowi uwagę RDOŚ w P. (w piśmie z dnia 10 marca 2023 r.) czy też mieszkańcy gminy nie ma znaczenia dla oceny końcowych wniosków, jakie wywiódł w sprawie organ prowadzący postępowanie główne, skoro wnioski te były prawidłowe.

Podobnie nietrafny był zarzut dotyczący tego, że wcześniej skarżący uzyskał decyzję Starosty K. nr [...] z dnia 31 marca 2021 r. (po wejściu w życie planu miejscowego) dotyczącej zatwierdzenia projektu zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę obory i bydła opasowego oraz silosów na kiszonkę dla budowy dotyczącej "co najmniej jednej tej samej działki geodezyjnej, co zaskarżona decyzja - działki nr ew. [...], której przeznaczenie w obecnie obowiązującym planie miejscowym to łąki i pastwiska (115 Ps)". Po pierwsze, decyzja ta została wydana przez inny organ, tj. organ architektoniczno-budowlany, a po drugie dotyczyła zmian architektoniczno-konstrukcyjnych oraz urbanistycznych przedsięwzięcia, dla którego inwestor uzyskał pozwolenie na budowę w dniu 7 października 2019 r. (decyzja nr [...]), a zatem przed wejściem w życie przepisów planu miejscowego. W wyniku wydania tej decyzji nie doszło do rodzajowej zmiany sposobu zagospodarowania terenu względem stanu wynikającego z decyzji pierwotnej, skoro zmiana pozwolenia budowlanego dotyczyła budowy tej samej inwestycji (budowa obory oraz silosów). Po trzecie, wydanie takiej decyzji zmieniającej przez inny organ (architektoniczno-budowlany) nie mogło przesądzić o sposobie rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - w zakresie zgodności innego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego.

Dla rzetelności sprawozdawczej Sąd wyjaśnia jeszcze, że rozważył ostatnią z omawianych kwestii bez przeprowadzenia odrębnego dowodu z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. (z decyzji Starosty K. nr [...] z dnia 31 marca 2021 r.). W okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego sformułowanego przez pełnomocnika strony skarżącej w uzasadnieniu skargi. Trzeba mieć na względzie, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, ponieważ kontrola legalności oparta jest na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt. Niemniej jednak sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a zatem również na podstawie zawartych w aktach sądowych pism procesowych stron postępowania. W sprawie nie występowały takie istotne wątpliwości, których wyjaśnienie byłoby niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy (oceny legalności zaskarżonej decyzji). Postępowanie sądowe nie służy ponownemu przeprowadzeniu postępowania dowodowego czy też jego uzupełnianiu, a jedynie, na zasadzie wyjątku wynikającego z art. 106 § 3 p.p.s.a., dopuszczalne jest dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania kontroli działania administracji (por. wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 262/17 i II OSK 660/17 oraz 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1474/17 - dostępne jw.). Akta sprawy pozwalały na jej rozstrzygnięcie w granicach kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny. Analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie [ewentualnie pominiętych przez organ] w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21, dostępnym jw.).

Na koniec Sąd zauważa, że po stronie Kolegium nie miało miejsca naruszenie art. 15 k.p.a. Istotnie, rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest co do zasady takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz poczynienia rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (patrz np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17, dostępny jw. - i powołane tam orzecznictwo). Organ odwoławczy ustala zatem samodzielnie stan faktyczny sprawy, jakkolwiek zasadniczo opiera się dowodach i materiale procesowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy, pomimo zastosowania pewnej konwencji językowej w uzasadnieniu swojej decyzji, w istocie rozstrzygnął sprawę w drugiej instancji. Ustalił stan faktyczny, opierając się na dowodach i materiale procesowym zgromadzonym przez organ I instancji. To, że ustalenia faktyczne i prawne były zbieżne ze stanowiskiem organu I instancji nie może w żadnej mierze przekreślać prawidłowości zaskarżonej decyzji. Organ II instancji nie tylko odniósł się do zarzutów odwołania (co było jego obowiązkiem), ale przede wszystkim merytorycznie rozstrzygnął sprawę. Z jednej strony uznał, że organ I instancji należycie zebrał i ocenił materiał dowodowy i na tej podstawie prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Z drugiej zaś podkreślił, że zbadał sprawę pod kątem nie tylko podniesionych przez stronę zarzutów, gdyż rozpatrzył sprawę w całości - zarówno co do jej aspektów materialnych, jak i formalnych; zbadał cały materiał zebrany w sprawie, prawidłowość samego postępowania, a nadto zgodność dokonanych przez organ I instancji ustaleń i wywiedzionych wniosków z obowiązującym prawem. Skoro organ odwoławczy tak uczynił, to właśnie rozpatrzył sprawę w drugiej instancji. W konsekwencji prawidłowo zastosował w sprawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.

Z tych wszystkich powodów Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. W konsekwencji skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.