Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 220/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 13, art. 19 ust. 1, art. 20, art. 28
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Asesor WSA Dominik Dymitruk, Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott- Hampel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] i ulicy [...] we W. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

H. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą we W. (dalej jako Spółka lub strona skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. (dalej jako organ planistyczny lub Rada Miejska) z dnia [...] stycznia 2024 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie alei [...] i ulicy [...] we W. (dalej jako plan lub m.p.z.p.).

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa dotyczących istotnych zasad i trybu jego sporządzenia, tj. art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977, ze zm., dalej jako u.p.z.p.) w tym w szczególności:

1) art. 20 u.p.z.p. poprzez niezgodność przeznaczenia karty terenu [...]U-MW ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania W. przyjętego uchwałą Rady Miasta W., Nr [...], w dniu [...] stycznia 2018 r. (dalej jako studium), gdyż w studium działka położona jest w jednostce urbanistycznej [...] Z.-Z.(1), dla której przewidziano zabudowę dominującą w postaci zabudowy mieszkalnej, podczas gdy sporny m.p.z.p. przewiduje dominującą zabudowę usługową;

2) art. 17 pkt 4 u.p.z.p. poprzez przedłożenie do uzgodnienia komisji urbanistyczno-architektonicznej projektu m.p.z.p. nr [...] opublikowanego w 2020 r. o zgoła innej treści niż projekt m.p.z.p. nr [...](1) i m.p.z.p. nr [...](2) opublikowane w 2023 r., a tym samym uniemożliwienie komisji w sposób realny wykonanie zastrzeżonej dla niej kompetencji w postaci opinii do projektu m.p.z.p., ponieważ w projekcie [...] działka Spółki była przeznaczona wyłącznie pod zabudowę usługową, natomiast w projektach [...](1) i [...](2) przeznaczona była pod zabudowę mieszkaniowo-usługową;

3) art. 1 ust 2 u.p.z.p., art. 3 ust. 1 u.p.z.p., art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 6 ust 2 u.p.z.p., w zw. z art. 140 k.c. poprzez przekroczenie przez organ planistyczny władztwa planistycznego polegającego na bezpodstawnym ustaleniu dominującego przeznaczenia działki strony skarżącej (karta terenu [...]U-MW) pod zabudowę usługową, podczas gdy zgodnie zarówno z interesem publicznym (lokalnej społeczności oraz ochrony wartości zabytkowych), jak i prywatnym strony skarżącej działka winna być również przeznaczona pod funkcję mieszkaniową również w drugiej linii zabudowy, co zgodne jest z aktualnym jak i historycznym sposobem zagospodarowania nieruchomości;

4) art. 20 ust 1 u.p.z.p. poprzez brak uzasadnienia w zaskarżonej uchwale odmowy uwzględnienia uwag skarżącej spółki oraz innych podmiotów wnoszących uwagi do projektu m.p.z.p., jak też brak rozpatrzenia ww. uwag w sposób indywidualny.

W uzasadnieniu skargi szeroko umotywowano poszczególne zarzuty skargi.

Wobec powyższego Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności m.p.z.p., w części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], AM [...], położonej przy ul. [...], [...], [...] we W., a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ planistyczny wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie w całości.

W piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2024 r. strona skarżąca ponownie wskazała m.in. na sprzeczność m.p.z.p. ze studium. Jednocześnie podkreślono zarzut nieprawidłowego zaopiniowania projektu m.p.z.p. przez miejską komisję urbanistyczno-architektoniczną (dalej jako komisja). Zaznaczono, że w stosunku do projektu m.p.z.p. [...](1) komisja nie miała możliwości wyrazić swojej opinii, co również potwierdził, zdaniem skarżącej spółki, organ planistyczny uzasadniając to tym, że wprowadzona korekta w granicach terenu [...]U-MW nastąpiła na korzyść strony skarżącej i w ocenie Wydziału nie wymagała ponowienia wystąpienia o opinię do komisji. Spółka podtrzymała również zarzuty w zakresie nadużycia władztwa planistycznego przez organ oraz braku właściwego rozpatrzenia uwag do projektu m.p.z.p.

Pismem z dnia 19 września 2024 r. Stowarzyszenie A. z siedzibą we W. złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym. Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 października 2024 r. odmówiono dopuszczenia tego Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, natomiast pełnomocnik organu planistycznego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola legalności obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i polega na badaniu zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (art. 3 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 u.p.p.s.a.).

Jak wynika z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodzi w przypadku istotnego naruszenia zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu ich sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała organu planistycznego z dnia [...] stycznia 2024 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie alei [...] i ulicy [...] we W.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że weryfikacji należało poddać legitymację Spółki do wniesienia skargi. W orzecznictwie przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1465, dalej jako u.s.g.), jest norma prawa materialnego (najczęściej prawa cywilnego lub administracyjnego), stanowiąca podstawę konkretnych uprawnień skarżącego. Interes prawny lub uprawnienie nie musi bowiem mieć podstawy wyłącznie w przepisach prawa administracyjnego, ale również np. w przepisach prawa cywilnego i może wynikać z prawa własności lub innych praw rzeczowych. W konkretnym przypadku musi istnieć związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, wynikającą z norm prawa materialnego a zaskarżoną przezeń uchwałą. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09 – dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, negatywnie wpływając na jego sytuację prawną, np. pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09).

W okolicznościach sprawy strona skarżąca jest właścicielem nieruchomości objętej zaskarżonym aktem, tj. działki nr [...], AM [...] (dalej jako przedmiotowa działka), która w m.p.z.p. jest oznaczona symbolem [...]U-MW. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest także pogląd, że niewątpliwie legitymowanym do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest właściciel nieruchomości objętej ustaleniami tego planu (art. 140 k.c.). Interes osoby posiadającej taką nieruchomość znajduje bowiem ochronę w przepisach k.c. Właściciel nieruchomości ma interes w ochronie służącego mu prawa własności przed ingerowaniem w to prawo, przez ograniczenie jego wykonywania i narzucanie określonego sposobu zagospodarowania nieruchomości (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 849/16). Jeżeli zatem Spółka posiada w sprawie interes prawny, wynikający z przysługującego prawa własności do przedmiotowej działki, granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały, które oddziaływać mają na zakres uprawnień właścicielskich strony skarżącej.

Jednocześnie zauważenia wymaga, że czym innym jest naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) strony skarżącej, które stanowi podstawę legitymacji skargowej, a czym innym jest podstawa do uwzględnienia skargi. Naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) strony skarżącej przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie powoduje jeszcze uwzględnienia skargi.

Jak już zasygnalizowano, stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Za istotne naruszenie prawa w tym zakresie, skutkujące nieważnością aktu planistycznego w całości lub w części, należy rozumieć jedynie takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania aktu planistycznego. Tylko postanowienia planu sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami, nie dające się pogodzić z istniejącym porządkiem prawnym oraz nie znajdujące uzasadnienia w ochronie takich wartości jak bezpieczeństwo lub porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia ich nieważności (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 803/12).

W rezultacie poczynionych uwag stwierdzić należy, że wobec przyjętego kryterium oceny aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego, sąd nie dokonuje oceny racjonalności, celowości, zasadności lub słuszności dokonywanych wyborów planistycznych przez właściwy organ.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art 20 u.p.z.p. poprzez niezgodność m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia karty terenu [...]U-MW ze studium. W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed nowelizacji u.p.z.p. dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2023 r., poz. 1688) prawodawca lokalny zobowiązany jest uwzględniać treść uchwalonego dla danej gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a ponadto plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka w studium ujęta została w jednostce urbanistycznej [...] Z.-Z.(1), której przeznaczenie określone zostało jako: "M" – obszary mieszkaniowe. Jednocześnie w karcie jednostki urbanistycznej [...] wskazano, że dla terenu M obowiązują następujące klasy przeznaczeń: mieszkalnictwo (dominujące), usługi powszechne 1 (uzupełniające), usługi powszechne 2 (uzupełniające), nauka (uzupełniające), infrastruktura (uzupełniające), zieleń (uzupełniające).

Przeznaczenie przedmiotowej działki reguluje § 42 ust. 1 planu, zgodnie z którym dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]U-MW przewidziano: 1) zabudowę mieszkaniową wielorodzinną; 2) obiekty szpitalne; 3) poradnie medyczne; 4) pracownie medyczne; 5) obiekty pomocy społecznej; 6) uczelnie wyższe; 7) obiekty naukowe i badawcze; 8) obiekty opieki nad dzieckiem; 9) edukacja; 10) obiekty do parkowania; 11) infrastruktura drogowa; 12) obiekty infrastruktury technicznej. Jednocześnie w ramach § 42 ust. 2 pkt 1 oraz 2 planu wskazano, że na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu:

1) dla przeznaczeń terenu: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. obiekty szpitalne, obiekty pomocy społecznej, edukacja i obiekty opieki nad dzieckiem, w budynkach obowiązuje stosowanie rozwiązań technicznych, które zapewniają w nich właściwe warunki akustyczne;

2) w wydzieleniu wewnętrznym (B) nie dopuszcza się zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Zestawienie regulacji planu z treścią studium prowadzi do wniosku, że przeznaczenie terenu [...]U-MW mieści się w klasach przeznaczeń terenu M wyznaczonego w studium, które obejmują mieszkalnictwo (dominujące), usługi powszechne 1 (uzupełniające), usługi powszechne 2 (uzupełniające), nauka (uzupełniające), infrastruktura (uzupełniające), zieleń (uzupełniające). W ocenie Sądu niedopuszczenie lokalizowania zabudowy mieszkaniowej w wydzieleniu wewnętrznym B nie stanowi o niezgodności planu ze studium. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma bowiem stanowisko Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej jako DWKZ) podjęte w trybie uzgodnień, który w piśmie z dnia 19 czerwca 2020 r. (k. 43-45 dokumentacji organu planistycznego) wskazał, że w obszarze objętym strefą ochrony konserwatorskiej nie należy dopuszczać do nadmiernego zagęszczania zabudowy. Podkreślić należy, że treść uzgodnienia wiąże Radę Miejską i musi być uwzględnione w dalszej pracy nad projektem planu – co w okolicznościach sprawy zostało uczynione. W aktach planistycznych sprawy znajduje się również pismo DWKZ z dnia 5 sierpnia 2022 r., w którym podkreślono, że przedstawiona przez Spółkę koncepcja zrealizowania na działce sześciu willi (w tym trzech zlokalizowanych w drugiej linii zabudowy) jest sprzeczna z zachowanym na Z.(1) historycznym układem funkcjonalno-przestrzennym, który w równym stopniu kształtowany jest przez zabytkową, willową zabudowę i zieleń komponowaną.

W tym zakresie wymaga również naświetlenia kontekst historyczny sprawy. I tak przeznaczeniem podstawowym przedmiotowej działki, w ramach poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z.(1) we W. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] lipca 2005 r.), była zabudowa z zakresu opieki zdrowotnej, a przeznaczeniem uzupełniającym była zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności. Co równie istotne, decyzją z dnia 13 stycznia 2017 r. strona skarżąca uzyskała pozwolenie na budowę dla projektu przebudowy i rozbudowy istniejącego szpitala rehabilitacyjnego dla potrzeb ośrodka rehabilitacyjno-opiekuńczego dla osób starszych, co zostało uwzględnione w treści projektu m.p.z.p. Sam fakt dopuszczenia zabudowy usługowej na przedmiotowej działce pozostawał w zgodzie z funkcjonującym w obrocie prawnym pozwoleniem na budowę, ale i również z poprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania terenu. Brak podnoszonej przez stronę skarżącą sprzeczności pomiędzy planem a studium potwierdza także rozdział 2 studium (przeznaczenie terenów – definicje), gdzie w pkt 2.3. (Odstępstwa lub ograniczenia w obszarach przeznaczeń) przewidziano w lit. b), że na obszarach, na których w planach miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie studium, określone są przeznaczenia niezgodne z dopuszczonymi w danym obszarze przeznaczeń, o których mowa w niniejszej części, rozdziale 2., podrozdziale 2.2, ust. 1, dopuszcza się dodatkowo takie rodzaje przeznaczeń.

Tym samym Sąd stwierdza, że akta planistyczne, jak i odpowiedź na skargę dostarczają przekonującej argumentacji wskazującej na uzasadnione i wystarczające motywy ustanowienia na przedmiotowej działce przeznaczenia takiego jak opisane powyżej. Z tych samych względów Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 1 ust 2 u.p.z.p., art. 3 ust. 1 u.p.z.p., art. 4 ust. 1 u.p.z.p., art. 6 ust 2 u.p.z.p., w zw. z art. 140 k.c.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 17 pkt 4 u.p.z.p. W ocenie autora skargi naruszenie to miałoby polegać na przedłożeniu do uzgodnienia komisji urbanistyczno-architektonicznej projektu m.p.z.p. nr [...], opublikowanego w 2020 r., o zgoła innej treści niż projekt m.p.z.p. nr [...](1) i m.p.z.p. nr [...](2), opublikowane w 2023 r. Co istotne to fakt, że dopiero na etapie drugiego projektu planu oznaczonego jako [...](1) rozszerzono przeznaczenie działki o zabudowę mieszkaniowo-usługową.

Wyjaśnić należy, że jedną ze szczególnie istotnych reguł procesowych procedury planistycznej jest konieczność ponowienia czynności planistycznych w zakresie niezbędnym do wprowadzonych zmian w treści projektu planu miejscowego. Obowiązek taki przewidziany został w art. 17 pkt 13 u.p.z.p. jak i w art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Natomiast według art. 19 ust. 1 u.p.z.p. jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko wyrażane dotychczas w judykaturze, zgodnie z którym interpretując przepisy art. 17 pkt 13 w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. trzeba mieć na uwadze charakter prawny uwag wnoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Jeżeli są to uwagi o charakterze indywidualnym zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek, to jako takie mogą być uwzględniane w trybie art. 17 pkt 13 u.p.z.p., tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej (zob. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 756/21). W rezultacie zmiana projektu planu miejscowego w zakresie terenu [...]U-MW może zostać uznana za modyfikację, która w praktyce odnosi się do konkretnej działki (w tym wypadku należącej do strony skarżącej), a tym samym zakres wprowadzonych modyfikacji nie wymagał ponowienia uzgodnień z komisją.

Nieuzasadniony okazał się również zarzut braku uzasadnienia w zaskarżonej uchwale odmowy uwzględnienia uwag strony skarżącej oraz innych podmiotów wnoszących uwagi do projektu m.p.z.p., jak też brak rozpatrzenia tychże uwag w sposób indywidualny. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. W tym zakresie przyjdzie zważyć, że załącznik nr 3 do zaskarżonej uchwały stanowi rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (w tym m.in. uwag strony skarżącej).

Sąd aprobuje przy tym stanowisko wyrażone w orzecznictwie, zgodnie z którym z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady. Przyjmuje się bowiem, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały (por. wyroki NSA z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OSK 220/15, z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 3099/14, z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2566/13, z dnia 6 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 437/13, z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1405/12, z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1317/11, z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1435/11, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10, i z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1893/09).

Konkludując, w ocenie Sądu, ustalenia planu pozostają w zgodzie z obowiązującym prawem i zostały podjęte w granicach przysługującego Radzie Miejskiej władztwa planistycznego, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, to Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.