Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 18/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zniesiono postępowanie i odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26, art. 27 art. 31 art. 58 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na adwokata J. S. w przedmiocie nieudzielania odpowiedzi na pismo w sprawie karnej postanawia: 1. znieść postępowanie wszczęte na skutek skargi F. K., której braku formalnego w postaci zatwierdzenia przez opiekuna prawnego skarżącego, czynności wniesienia skargi, nie uzupełniono w 7 – dniowym terminie, wyznaczonym przez Sąd w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2009 r. 2. odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

F. K. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na bezczynność adwokata J. S., polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na pismo z dnia 9 listopada 2007r. dotyczące uznania skarżącego za całkowicie ubezwłasnowolnionego. W odpowiedzi na skargę adwokat J. S. wniósł o jej odrzucenie podnoszą, że nie jest on organem administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Ponadto, F. K. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną na podstawie postanowienia Sądu Wojewódzkiego w C. (sygn. akt [...]), a zatem jego czynność wniesienia skargi do sądu, jest nieważna.

Zważyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu posiadał wiedzę, iż skarżący F. K. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną, w związku z czym nie ma on zdolności do czynności prawnych i wobec tego w jego imieniu występuje opiekun prawny powołany przez sąd w dniu 28 grudnia 2007r., którym jest S. B., zamieszkały: [...]. Informacje te zostały zawarte w piśmie z dnia 9 czerwca 2009r. Przewodniczącego III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego w O.

Wobec powyższych okoliczności, tut. Sąd postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009r., tymczasowo dopuścił czynność wniesienia skargi przez całkowicie ubezwłasnowolnionego F. K. oraz zobowiązał S. B., opiekuna F. K., do uzupełnienia braków formalnych skargi przez zatwierdzenie czynności wniesienia skargi, a to w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem zniesienia postępowania.

Odpis powyższego postanowienia doręczono skutecznie opiekunowi prawnemu skarżącego – S. B., w dniu 24 czerwca 2009r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, S. B. nie zastosował się do wezwania Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że Sąd winien zbadać z urzędu w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzą przesłanki do jej odrzucenia, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1570 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

Odnosząc się do jednej z wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, jaką jest zdolność sądowa lub procesowa skarżącego zauważyć należy, iż w myśl art. 26 § 1 i art. 27 P.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Osoba fizyczna niemająca natomiast zdolności do czynności w postępowaniu, może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. W myśl art. 31 § 2 i § 3, Sąd może dopuścić tymczasowo do czynności stronę niemającą zdolności sądowej lub procesowej albo osobę niemającą należytego ustawowego umocowania, z zastrzeżeniem, że przed upływem wyznaczonego terminu braki będą uzupełnione, a czynności zatwierdzone przez powołaną do tego osobę. Jeżeli braki powyższe nie zostaną uzupełnione w wyznaczonym terminie, sąd zniesie postępowanie w zakresie, w jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie.

Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wobec faktu, że F. K. nie posiada zdolności sądowej, Sąd postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009r. tymczasowo dopuścił czynność wniesienia skargi przez całkowicie ubezwłasnowolnionego F. K. oraz zobowiązał S. B., opiekuna F. K., do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez zatwierdzenie czynności wniesienia skargi, a to w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu postanowienia, pod rygorem zniesienia postępowania. Doręczenia odpisu postanowienia dokonano w dniu 24 czerwca 2009r., w trybie zastępczym, przewidzianym w art. 72 P.p.s.a., do rąk małżonki S. B. Zgodnie z przywołanym art. 72 P.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Skoro doręczenie było skuteczne, to termin do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 1 lipca 2009r.

Skoro w terminie zakreślonym przez Sąd, opiekun prawny skarżącego nie zatwierdził czynności wniesienia skargi, postępowanie wszczęte na skutek jej wniesienia należało znieść.

Wobec powyższego - skoro skarżący F. K. jako osoba, która wniosła skargę do sądu, nie posiada zdolności procesowej, a zdolność ta nie została uzupełniona w myśl przepisów art. 31 P.p.s.a., przewidujących możliwość uzupełnienia braków zdolności poprzez wejście do postępowania przedstawiciela ustawowego (S. B.), to – skargę F. K. należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić ją na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a., co też Sąd orzekł w sentencji postanowienia.