Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 623/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2023 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 marca 2023 r. nr WI-I.7840.8.29.2022.MA w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 8 grudnia 2015 r. Starosta Myślenicki decyzją nr 1120/2015 znak: AB.6740.1345.2015.AB, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora: J. i A. J., co do budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wodnokanalizacyjną, co, elektryczną i gazową oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą: wewnętrzny układ komunikacyjny na działce nr [...] w miejscowości S.. Decyzja stała się ostateczna 23 grudnia 2015 r., wobec braku wniesienia odwołania.

W dniu 30 grudnia 2019 r. do organu I instancji, wpłynął wniosek K. T., o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa.

W konsekwencji tego wniosku, Starosta Myślenicki działając na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 123 kpa, w dniu 6 kwietnia 2022 r. postanowieniem o znaku: AB.6740.1345.2015.AB, wznowił postępowanie w sprawie jw. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ I instancji wydał w dniu 31 maja 2022 r. decyzję o znaku: AB.6740.1345.2015.AB, w oparciu o dyspozycję art. 151 § 2 i art. 104, w zw. z art. 146 § 2 kpa. Starosta Myślenicki stwierdził wydanie decyzji Starosty Myślenickiego nr 120/2015, znak: AB.6740.1345.2015 z dnia 08.12.20155 roku z naruszeniem prawa oraz, że jej uchylenie nie jest możliwe z powodu upływu pięcioletniego terminu określonego w art. 146 k.p.a.

Od tej decyzji odwołanie złożył K. T., zarzucając naruszenie art. 146 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcia, iż od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, podczas gdy wniosek inicjujący postępowanie wznowieniowe został złożony przed upływem tego terminu. W dalszej treści tego środka zaskarżenia zwraca uwagę na naruszenia art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 10 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący również podnosi, iż jest właścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji oraz współwłaścicielem działki drogowej, tj. nr [...], która to ma zapewnić dostęp do drogi publicznej.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 20 marca 2023 r. znak sprawy: WI-I.7840.8.29.2022.MA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2021.2351 tekst jednolity ze zmianami), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa o odmowie uchylenia ww. ostatecznej decyzji Starosty Myślenickiego nr 1120/2015, z 8 grudnia 2015 r., znak: AB.6740.1345.2015, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę powyższej inwestycji, gdyż stwierdził brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że K. T. swój interes prawny wywodzi z tytułu przysługującego prawa współwłasności działek o nr ewid.[...] i [...] (Akt własności Ziemi [...]; Akt poświadczenia dziedziczenia z 30 sierpnia 2019 r., rep. A Nr 6350/2019) oraz z tytułu przysługującemu skarżącemu prawa współwłasności nieruchomości nr [...] (parcela gruntowa nr [...] i parcela gruntowa nr [...]) stanowiącej działkę drogową (KW Nr [...], KW Nr [...], Akt poświadczenia dziedziczenia z 30 sierpnia 2019 r., rep. A Nr [...], oraz wypis z rejestrów gruntów z 1 grudnia 2015 r.). We wniosku o wznowienie postępowania skarżący w szczególności odnosi się do kwestii dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej przez działkę stanowiącą drogę wewnętrzną, której jest współwłaścicielem. Zarzuca, iż nie wyrażał on zgody na taki przejazd oraz jej poszerzenie utwardzenie, realizowanie dojazdu. Zwraca on również uwagę, na kwestię poszerzenia tej drogi kosztem działki nr [...], której jest współwłaścicielem. Jednak o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy działki skarżącego znajdują się w zdefiniowanym formalnie obszarze oddziaływania planowanego obiektu tj. czy znajdują się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zabudowy terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu.

Organ stwierdził, że projektowana inwestycja w ogóle nie oddziałuje na powyżej wskazane działki. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że niezabudowana działka nr [...] graniczy bezpośrednio od strony zachodniej z działką inwestycyjną nr [...]. Działka nr [...], będąca współwłasnością K. T., jak również J. J. (inwestora), stanowiąca działkę drogową graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ewid.[...] Natomiast odnosząc się do działki nr [...] wyjaśnia się, że oddalona jest ona w znacznej odległości od granicy z działką inwestycyjną, tj. ponad 474 m. W związku z takim dystansem jaki oddziela od siebie te nieruchomości, nie może być w ogóle mowy o jakimkolwiek oddziaływaniu generowanym przez projektowaną inwestycję na tą nieruchomość nr [...].

Projektowane zamierzenie budowlane polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, co, elektryczną i gazową oraz zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą: wewnętrzny układ komunikacyjny na działce nr [...] w miejscowości S..

Co do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie – zwanego dalej warunkami technicznymi jak również do zapisów obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] poprzez ocenianą inwestycję, działka nr [...], której właścicielem jest K. T. jak wspomniano powyżej, bezpośrednio graniczy z działką inwestycyjną oraz jest niezabudowana żadnym budynkiem.

W związku z tym organ w pierwszej kolejności dokonał analizy możliwości zabudowy tej działki skarżącego, mając na względzie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Sułkowice dla obszaru miasta Sułkowice zatwierdzonym Uchwałą Nr XXIV/134/12 Rady Miejskiej w Sułkowicach z dnia 30 sierpnia 2012 r.; ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego dnia 19 września 2012 r., poz. 4573; Uchwałą Nr XXXVIII/240/2013 Rady Miejskiej w Sułkowicach z dnia 28 października 2013 r.; ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego dnia 12 listopada 2013 r. poz. 6520 oraz Uchwałą Nr XLIII/276/2014 Rady Miejskiej w Sułkowicach z dnia 27 marca 2014 r.; ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego dnia 23 kwietnia 2014 r. poz. 2395. Zgodnie z zapisami tej uchwały powyższa nieruchomość znajduje się w całości w terenach oznaczonych symbolem 38 MN tj. w terenach zabudowy jednorodzinnej. Z kolei działka inwestycyjna znajdują się w dwóch obszarach, tj. R – tereny rolnicze oraz 38 MN jw. Zgodnie z zapisami powyższej uchwały zabudowa jednorodzinna stanowi przeznaczenie podstawowe. Natomiast zgodnie z § 9 pkt 2 i 3 planu, cyt.: 2. Jako przeznaczenie uzupełniające w terenach zabudowy jednorodzinnej, ustala się możliwość lokalizacji:

1) zabudowy usługowej realizowanej jako budynki wolnostojące;

2) sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej;

3) dróg i dojazdów nie wydzielonych, zatok postojowych oraz parkingów, ścieżek

rowerowych, przejść i ciągów pieszych;

4) obiektów małej architektury.

3. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń przeznaczenia uzupełniającego, wymienionego

w ust. 2 jest:

1) dostosowanie go do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego;

2) zachowanie proporcji, aby powierzchnia zabudowy przeznaczenia uzupełniającego

określonego w ust 2 pkt.1 nie stanowiła więcej niż 50% wielkości określonej wskaźnikiem

powierzchni zabudowy dla terenu zabudowy jednorodzinnej oraz aby powierzchnia

zabudowy poszczególnych budynków wynosiła maksymalnie 150m2.

3) utrzymanie zasady braku uciążliwości prowadzonej działalności usługowej;

Co więcej zapisy planu dopuszczają maksymalną wysokość budynków mieszkalnych do 10 m, natomiast budynków usługowych 7 m (§ 7 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz pkt 5 lit. a tiret drugi). Biorąc pod uwagę najmniejszą odległość projektowanego budynku od granicy z działką nr [...] wynoszącą 10,00 m, stwierdzić należy, że istnieje możliwość lokalizacji na niej budynku mieszkalnego jednorodzinnego czy też usługowego zgodnie z dopuszczeniami określonymi w powyższej uchwale. Projektowany budynek w ogóle nie wpływa na ich ewentualną lokalizację.

Następnie organ dokonał analizy możliwości zabudowy działki skarżącego nr [...] w odniesieniu do zapisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W kwestii § 12, projektowane zamierzenie budowlane nie wpływa na ewentualną przyszłą zabudowę działki nr [...]. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu budynki należy sytuować w odległości 4,00 m od granicy z działkami (ścianą z oknami i drzwiami) lub 3,00 m (ścianą bez okien i drzwi). Projektowany budynek został usytuowany w odległości od 10,00 m do 10,50 m od granicy z tą działką. Zatem projektowany obiekt został usytuowany w odległościach większych niż wymagają tego przepisy wskazane powyżej. W związku z tym, projektowany budynek mieszkalny w najmniejszym nawet stopniu, nie wpływa na ewentualną przyszłą zabudowę działki skarżącego w terenach 38 MN, nawet w minimalnej odległości 3 m od granicy. Analogiczny wniosek względem § 13 i § 60 warunków technicznych tj. przesłanianie i nasłonecznianie. Projektowany budynek o wysokości w kalenicy 8,02 m, jak wykazano powyżej oddalony od działki z granicą skarżącego na odległość od 10 m do 10,50 m. Pomimo faktu, że ww. przepisy stosuje się do obecnego zainwestowania działki (np. wyrok WSA w Krakowie z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 972/2019), nawet w przypadku ewentualnej przyszłej zabudowy działki, projektowany obiekt nie będzie wpływał ani ograniczał w jakikolwiek sposób potencjalnych budynków, w kontekście przesłaniania i zacieniania. Bowiem minimalna odległość od granicy z działką potencjalnego budynku ścianą z oknami musiałaby wynosić 4,00 m. Wówczas odległość jaka dzieliłaby te budynki wynosiłaby 14 m, tj. więcej niż stanowi wysokość projektowanego budynku 8,02 m. Zatem planowana inwestycja w żaden sposób nie będzie wpływała na potencjalną lokalizację budynku na działce skarżącego w kontekście przepisów dotyczących przesłaniania i nasłoneczniania. Organ również poddał analizę przypadek w którym skarżący miałby sytuować budynek w odległości 3,00 m – ścianą bez okien i drzwi, wykorzystując dopuszczoną zapisami planu wysokość wynoszącą 10 m, w celu wykazania, że potencjalny budynek skarżącego, nie wpłynąłby na budynek projektowany. W powyższym przypadku odległość między budynkami wynosiłaby 13 m (3 m odległość potencjalnego budynku od granicy + 10 m minimalna odległość budynku projektowanego), w sytuacji gdy wysokość potencjalnego budynku stanowiłaby 10 m. Powyższe oznacza, że nie wystąpiłoby przesłanianie budynku projektowanego. To dowodzi jedynie, że projektowany budynek w żaden sposób nie wpływa na lokalizację potencjalnego budynku na działce skarżącego. Zatem projektowana lokalizacja tego budynku nie wprowadzi ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej. Innymi słowy, jej właściciel może bez przeszkód zagospodarować swoją nieruchomość w granicach jej własności, zaś usytuowanie spornej inwestycji nie wpływa na zakres – wyznaczonym przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Również lokalizacja miejsca do gromadzenia odpadów stałych nie wpływa na możliwość zagospodarowania w tym zabudowy działki skarżącego, bowiem oddalone jest ono od jej granicy na odległość ponad 25 m. Z przepisu § 23 ust. 4 warunków technicznych wynika, że w zabudowie jednorodzinnej nie określa się odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Odnosząc się do przepisów przeciwpożarowych, o których mowa w § 271- § 273 minimalne odległości między budynkami powinny wynosić 8 m. Jak wykazano powyżej projektowany budynek znajduje się w minimalnej odległości od granicy z działką skarżącego na odległość 10 m. W przypadku potencjalnej zabudowy budynkiem ścianą bez okien i drzwi zlokalizowanym w odległości 3 m od granicy z działką dystans jaki oddzielałby te budynki wynosiłby 13 m, a więc więcej niż wymagane 8 m. Sposób odprowadzania wód opadowych również nie będzie generował jakiegokolwiek oddziaływania na teren skarżącego, bowiem dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód opadowych na nieruchomości sąsiednie. Jak wynika z projektu budowlanego "projektuje się odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku za pomocą rynien i rur spustowych z tworzywa sztucznego do dołów chłonnych na działce inwestora". Co więcej przeznaczona pod zieleń będzie aż 75 % powierzchni działki inwestycyjnej. Reasumując w kwestii potencjalnej przyszłej zabudowy działki nr [...] organ stwierdził, że projektowany obiekt budowlany ze względu na swoją wielkość i funkcję, nie będzie ograniczał możliwości jej zagospodarowania w dopuszczonym przepisami prawa. W związku z tym, w przedstawionym powyżej stanie faktycznym nie może być w ogóle mowy o spełnieniu przesłanki wynikającej z powołanego na wstępie Prawa budowlanego, tj. tego, aby działka skarżącego znajdowała się w obszarze oddziaływania generowanym przez projektowaną inwestycję.

Co do kwestii zapewnienia projektowanej inwestycji dostępu do drogi publicznej, który ma odbyć się po działce nr [...] - Skarżący jest współwłaścicielem działki drogowej stanowiącej nieruchomość nr [...], która stanowi drogę wewnętrzną. Również inwestor jest współwłaścicielem tej działki. Współwłaściciel, w przypadku braku podziału do korzystania z nieruchomości wspólnej, może korzystać z rzeczy wspólnej, co oznacza, że może również korzystać z przejazdu przez działkę wspólną, tak zresztą jak pozostali współwłaściciele. Nie jest do tego potrzebna, jak stara się wykazać K. T. we wniosku o wznowienie postępowania, zgoda pozostałych współwłaścicieli. Trudno bowiem uznać, że przejazd współwłaściciela przez działkę stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd.

Organ przy tym podkreślił, że planowana inwestycja nie obejmuje swym zakresem jakichkolwiek prac budowlanych na ww. działce stanowiącą drogę wewnętrzną, co potwierdza treść projektu budowlanego. Tym samym zarzut dotyczący utwardzenia działki drogowej, którego to swoim zakresem nie obejmuje przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę, jak również zatwierdzony projekt budowlany, nie świadczy o interesie prawnym K. T.. Wskutek realizacji spornej inwestycji nie zmieni się bowiem ani charakter powyższej działki, ani jej parametr, ani też dotychczasowy sposób korzystania z niej.

Odnosząc się w tym miejscu do kwestii podnoszonych przez skarżącego dotyczących robót budowlanych wykonanych na przedmiotowej drodze, w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania, jak również dotyczącym udzielonego pozwolenia na budowę, organ orzekający związany jest każdorazowo zakresem żądania danego podmiotu. Jak wykazano powyżej przedmiotowa inwestycja swym zakresem nie obejmuje jakichkolwiek robót budowlanych na działce nr [...]. Z kolei wniosek o wznowienie postępowania dotyczy właśnie tego pozwolenia, który swym zakresem w żaden sposób nie ingeruje w tą działkę drogową. Inwestor tak jak do tej pory będzie ją wykorzystywać jako dojazd do własnej nieruchomości. W aktach sprawy organu I instancji znajduje się zaświadczenie Starosty Myślenickiego z 2 października 2019 r. znak: AB.6743.824.2019, o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na remoncie drogi dojazdowej na dz. nr [...] w S.. Zatem z powyższego wynika, że roboty budowlane na działce nr [...] stanowiącą drogę dojazdową były objęte odrębną procedurą, a nie analizowanym pozwoleniem na budowę, który nie obejmuje swym zakresem jakichkolwiek prac na tej działce. W związku z tym, wszelkie roszczenia dotyczące tej kwestii nie mogą być podstawą do rozpoznania w tym postępowaniu. Z kolei zarzuty związane z naruszeniem prawa własności na działce nr [...], poprzez wykonanie prac na działce nr [...] stanowi o otwarciu obrony na drodze postępowania cywilnego, a nie administracyjnego.

Reasumując organ stwierdził, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę. Bowiem przedmiotowa nieruchomość nie ogranicza zabudowy i zagospodarowania działek skarżącego, jak również nie wpływa na sposób korzystania z nich, w tym w szczególności działki drogowej nr [...], na której nie przewidziano żadnych robót budowlanych. Konkludując organ stwierdził, że skoro skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na brak po jego stronie interesu prawnego, to skarżący nie może złożyć prawnie skutecznego wniosku o wznowienie postępowania z jakiejkolwiek podstawy prawnej.

Wnioskodawca na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 28 ust. 2 pr.bud. poprzez jego wadliwą wykładnię i uznanie, iż Skarżącemu nie powinien przysługiwać przymiot strony, podczas gdy Skarżący jest współwłaścicielem działek sąsiednich do działki zabudowanej oraz jest współwłaścicielem działki drogowej, która została zgłoszona bez wiedzy Skarżącego jako dojazd do zabudowywanej nieruchomości, dodatkowo część jego działki została bezprawnie zajęta przez inwestorów, co znajduje potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Myślenicach, Wydział I Cywilny z dnia 27 lipca 2021 r. (sygn.akt: I C 791/19), zatem jednoznacznie można stwierdzić, iż jest on właścicielem nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt. 20 pr.bud.;

b) art. 3 pkt. 20 pr.bud. przez jego wadliwą wykładnię i uznanie, iż działki należące do Skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, podczas gdy jeszcze przed powstaniem inwestycji dokonano bezprawnego zajęcia nieruchomości należącej do Skarżącego, a następnie inwestor dokonał bezprawnego poszerzenia drogi kosztem działki Skarżącego, co w jednoznaczny sposób przesądza, iż działki Skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego.

c) § 14 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) poprzez jego wadliwe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy i uznanie, iż skarżona inwestycja miała dostęp do drogi publicznej przez drogę stanowiącą działkę nr [...], której to drogi współwłaścicielem był inwestor, podczas gdy inwestor nie był współwłaścicielem tejże działki o czym orzekł Starosta Myślenicki w punkcie 1 swojej decyzji z dnia 22 czerwca 2022 r. (znak sprawy: GK 6620.1.7.Su.4.2021)

2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

a) art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i orzeczenie co do istoty sprawy w sposób ograniczający prawa Skarżącego, podczas, gdy takie działanie organu II instancji pozbawia Skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania, co ogranicza jego prawo dochodzenia ochrony swoich praw przed właściwymi organami administracyjnymi;

b) art. 8 k.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębionego zaufania do organów władzy państwowej, w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie przez Organy obu instancji postępowania w sposób budzący wątpliwości jego uczestników do prawidłowości działania władzy publicznej, bez zastosowania zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez wydanie decyzji przez Starostę Myślenickiego w niniejszym kształcie (tj. błędnie - jak stwierdził Organ II instancji uznania, iż pierwotna decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a jej uchylenie nie jest możliwe z powodu upływu pięcioletniego terminu), a następnie bezpodstawne uchylenie decyzji i orzekanie o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Myślenickiego z 2015 r., gdyż stwierdzono brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej, bez żadnej podstawy faktycznej i prawnej, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, bez dokładnego zbadania dokumentów (chociażby decyzji Starosty Myślenickiego z dnia 22 czerwca 2022 r.), a jedynie na podstawie przyjęcia, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu 29 września 2022 r. nieprawomocną decyzję, w której stwierdził, iż T. T. (Skarżący to K. T.) nie posiadał interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu zakończonym udzielonym pozwoleniem na budowę, co jednakże nie przesądza o braku przymiotu strony postępowania po stronie Skarżącego w niniejszym postępowaniu;

c) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy i nieodniesienie się do kwestii poruszanych przez Skarżącego, tj., iż pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego, które zostało wydane obejmowało działkę ewidencyjną numer [...], a Skarżący, pomimo że jest współwłaścicielem działek sąsiednich oraz działki drogowej, która została zgłoszona bez wiedzy Skarżącego jako dojazd do zabudowywanej nieruchomości, nie został zawiadomiony stosownie do art. 28 k.p.a. o toczącym się postępowaniu i nie brał udziału w sprawie. co w konsekwencji doprowadziło do tego, że został on pozbawiony możliwości zaskarżenia zarówno decyzji kończącej postępowanie jak i czynności przedsiębranych w toku prowadzonej sprawy;

d) art. 77 § 1 i art, 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego niniejszej sprawy i błędne uznanie, iż inwestor posiadał dostęp do drogi publicznej poprzez działkę drogową nr [...], której był rzekomo współwłaścicielem, podczas gdy z decyzji Starosty Myślenickiego z dnia 22 czerwca 2022 r. wynika, iż J. J. nie był współwłaścicielem tejże działki, zatem nie powinien on uzyskać pozwolenia na budowę;

e) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego niniejszej sprawy i brak wzięcia pod uwagę wyroku Sądu Rejonowego w Myślenicach, Wydział I Cywilny z dnia 27 lipca 2021 r. (sygn.akt; I C 791/19), z którego jednoznacznie wynika, iż inwestor naruszył posiadanie Skarżącego, co stanowi udowodnienie dla tezy, iż działki należące do Skarżącego znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 prawa budowlanego w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w dacie złożenie wniosku o wznowienie, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Aktualnie art. 3 pkt 20 stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu.

Jak wynika ze stanowiska skarżącego, wyrażonego w szczególności na rozprawie w dniu 8 września 2023 roku, swojego interesu prawnego do udziału w w/w postępowaniu, skarżący upatruje w tym, że jest on właścicielem działki nr [...], która bezpośrednio graniczy z terenem inwestycji oraz współwłaścicielem działki drogowej o ówczesnym numerze [...], która została podzielona na trzy działki i aktualnie odpowiadają jej działki o numerach: [...]

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii własności działki nr [...] należy wskazać, że zakres inwestycji zaplanowanej na działce nr [...] w żadnym stopniu nie oddziaływuje na działkę skarżącego o numerze [...]. Przypomnieć należy, że inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wysokości nieznacznie przekraczającego 8 metrów i usytuowanego w odległości 10 metrów od granic działki skarżącego. W tej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw aby uznać, że obiekt ten w jakikolwiek sposób oddziaływuje na teren działki skarżącego w rozumieniu w/w przepisu prawa budowlanego i to bez względu na wersje art. 3 pkt 20. Przedmiotowa inwestycja, w sposób w jaki została zaplanowana, nie wprowadza żadnych ograniczeń dla działki skarżącego zarówno w jej zagospodarowaniu, jak i w jej zabudowie. Podkreślenia wymaga, że organ wnikliwie i szczegółowo ocenił potencjalną możliwość tego oddziaływania, zarówno na płaszczyźnie przepisów prawa miejscowego, jak i przepisów techniczno-budowlanych, uznając że takiego oddziaływania nie ma. Dokonana ocena dotyczy nie tylko samego budynku ale całościowego zagospodarowania działki inwestycyjnej i wpływu tego zagospodarowania na działkę skarżącego. Poglądy wyrażone przez organ (przytoczone obszernie w części historycznej uzasadnienia), Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela, dlatego nie ma konieczności ich ponownego przytaczania. Kończąc tę część rozważań należy natomiast wskazać, że nawet ze stanowiska skarżącego nie wynika, jakie konkretne ograniczenia przedmiotowa inwestycja ma powodować dla jego działki. Skarżący w zasadzie upatruje swojego interesu prawnego w tym, że jest właścicielem działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Okoliczność ta sama z siebie, w świetle obowiązujących przepisów, nie uzasadnia jednak przyznania skarżącemu przymiotu strony.

Co się tyczy ówcześnie działki, a aktualnie działek drogowych, to w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że ani projekt budowlany, ani decyzja o pozwoleniu na budowę, nie przewidywały na tym terenie jakichkolwiek robót budowlanych. To, że do takich robót, które nie mają formalnego związku z udzielonym pozwoleniem na budowę doszło, nie oznacza natomiast, że z tego powodu skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, które nie przewidywało robót budowlanych na terenie działki drogowej. Następnie należy zaznaczyć, że nie tylko skarżący, ale i inwestor byli współwłaścicielami działki drogowej o ówczesnym numerze [...] która została podzielona na trzy działki i aktualnie odpowiadają jej działki o numerach: [...]. Natomiast jak wynika z art. 206 kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Poruszanie się po drodze przez jej współwłaściciela należy ocenić jako zwykły sposób korzystania z rzeczy wspólnej i w związku z tym, jako nie wymagające zgody innego współwłaściciela, czy innych współwłaścicieli. Z tych przyczyn inwestor nie musiał uzyskiwać zgody skarżącego ani na poruszanie się po drodze, która stanowi jego współwłasność, ani też uzyskiwać zgody na budowę domu na działce, która skomunikowana jest z drogą publiczną, poprzez drogę, która stanowi współwłasność inwestora. Dlatego też okoliczność, że również skarżący jest współwłaścicielem tej drogi, sama z siebie nie uzasadnia przyznania mu statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. W uzupełnieniu jedynie można wskazać, że przedmiotowa inwestycja nie oddziaływuje na dawną działkę drogową (a aktualnie działki drogowe) w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, a jak już wskazano roboty budowlane na drodze dojazdowej do terenu inwestycji, nie miały formalnego związku z udzielonym pozwoleniem na budowę.

Odnosząc się do kwestii podziału działki drogowej o ówczesnym numerze [...], na trzy działki o numerach: [...], to również ta okoliczność nie skutkuje przyznaniem skarżącemu statusu strony w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt administracyjnych, inwestor nadal jest współwłaścicielem tych trzech działek (k. 142-143 akta wznowieniowych). Postępowanie dotyczące aktualizacji w obowiązującym operacie ewidencji gruntów po pierwsze nie jest zakończone (k.13 w zw. z k. 50 akt sądowych), a po drugie dotyczy tylko jednej z działek, która powstała po podziale działki drogowej o ówczesnym numerze [...] tj. działki nr [...]. Następnie należy zaznaczyć, że jak wynika z mapy do celów projektowych, działka drogowa o ówczesnym numerze [...] ma szerokość od ok. 3 m. do ok. 4,5 m. Natomiast jezdnia na tej działce, czyli część tej działki przeznaczona do poruszania się pojazdów ma szerokość mniejszą. Tym samym nawet jeśli - przyjmując czysto hipotetycznie - w przyszłości okazałoby się, że część dawnej działki drogowej stanowi własność skarżącego, to nie oznacza to automatycznie, że skarżącemu przysługuje interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Taka sytuacja mogłaby zachodzić, ale dopiero wtedy, jeśli teren inwestycji mógłby być skomunikowany z drogą publiczną m.in. poprzez działkę, która stanowi wyłączną własność skarżącego. Taka sytuacja jednak w sprawie nie zachodzi i nie wynika aby mogła zachodzić. Podkreślić bowiem należy, że wyrok sądu powszechnego załączony do skargi wydany został w postępowaniu posesoryjnym, a ponadto z wyroku wynika, że dotyczy on jedynie fragmentu dawnej działki drogowej o ówczesnym numerze [...] i wynika z niego nakaz jedynie zwężenia drogi do stanu sprzed naruszenia posiadania. A jak już wskazano, w/w naruszenie posiadania nie miało formalnego związku z udzielonym pozwoleniem na budowę.

Konkludując należy zatem stwierdzić, że pogląd organu II instancji o braku przesłanek do przyznania skarżącemu w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę przymiotu strony, oraz że w związku z tym skarżący nie może złożyć prawnie skutecznego wniosku o wznowienie postępowania z jakiejkolwiek podstawy prawnej jest prawidłowy, a rozstrzygnięcie organu II instancji dokonane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa jest zgodne z prawem.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.