Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 428/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
657
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 24 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 24 października 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 marca 2024 r., nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania odpadami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką" lub "skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 27 marca 2024 r., nr [...] W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (zwanego dalej "Marszałkiem" lub "organem I instancji") z dnia 24 listopada 2023 r., nr [...] w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie stosowania przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1903 z późn. zm., zwanej dalej "u.o.p.o.p.") w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 14 kwietnia 2023 r. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie poniżej przedstawione orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.

Dnia 31 października 2023 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wpłynął wniosek Spółki o wydanie indywidualnej interpretacji w powyższym zakresie. Spółka zadała Marszałkowi następujące pytanie: "Czy firma prowadząca sprzedaż usług polegających na dostawie dla klientów indywidualnych zestawów wyżywienia dietetycznego jako usługa cateringowa świadczona na podstawie zamówień złożonych drogą elektroniczną podlega pod zapisy ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz niektórych innych ustaw z dnia 14 kwietnia 2023 r. i czy powinna pobierać od swoich klientów (użytkowników końcowych) opłatę od 01 stycznia 2024 r. za opakowania jednorazowe z tworzyw sztucznych, w których dostarczane są schłodzone posiłki według zapisów z art. 3b oraz wnosić opłaty na pokrycie kosztów według zapisu z art. 3k?" Spółka przedstawiła charakter swojej działalności – dostarcza klientom pudełka z posiłkami oraz napojami w związku z realizowaniem wcześniej rozpisanej diety na podstawie wykupionego planu żywienia. Klient wykupuje z góry taki plan, po czym Spółka, nie posiadając żadnych lokali gastronomicznych, przygotowuje w swojej siedzibie posiłki, pakuje, schładza i dostarcza klientom. Klient ma zawsze prawo zmienić dietę, a wtedy plan żywienia zmienia się i cały jadłospis. Tym samym zawsze zmienne jest to co i ile będzie dostarczane klientom, a więc i opakowania sztuczne.

Posiłki w opakowaniach są gotowe do spożycia, ale na każde opakowanie przyczepiana jest etykieta typu "na zimno", "na gorąco" oraz "na zimno lub na ciepło". Spółka stwierdziła, że nie powinna pobierać opłaty z art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. od swoich klientów, ponieważ żywność w tych opakowaniach nie wymaga już żadnej obróbki, aby była ona zdatna do spożycia. Spółka sprzedaje swoje produkty, które wymagają z kolei podgrzania. Zdaniem Spółki, pojemniki z tworzywa sztucznego, które zawierają posiłki wymagające podgrzania, aby je spożyć, nie są pojemnikami, o których mowa w załączniku nr 6 do u.o.p.o.p.

Dnia 16 listopada 2023 r. Spółka złożyła jeszcze jeden wniosek. Tym razem pytanie brzmiało: "Czy firma prowadząca sprzedaż usług polegających na dostawie dla klientów indywidualnych zestawów wyżywienia dietetycznego jako usługa cateringowa świadczona na podstawie zamówień złożonych drogą elektroniczną podlega pod zapisy ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz niektórych innych ustaw z dnia 14 kwietnia 2023 r. i czy powinna pobierać oraz w jaki sposób (czy może wliczyć w cenę zestawu) od swoich klientów (użytkowników końcowych) opłatę od 01 stycznia 2024 r. za opakowania jednorazowe z tworzyw sztucznych, w których dostarczane są schłodzone posiłki według zapisów z art. 3b?" Spółka powtórzyła niemalże główne zagadnienia z poprzedniego wniosku. Spółka twierdzi, że nie powinna pobierać od swoich klientów opłaty z art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p., ponieważ opakowania z tworzywa sztucznego, w których znajduje się przygotowana żywność, nie odpowiadają tym, o których mowa w załączniku nr 6 do u.o.p.o.p. Spółka umieszcza na swoich produktach etykiety, które wskazują na podgrzanie posiłki, a w ustawie jest mowa o opakowaniach z żywnością, która nie wymaga już obróbki. Spółka zauważa więc rozbieżność pomiędzy przedmiotem, z którym związany jest obowiązek pobrania opłaty, a usługami, jakie oferuje swoim klientom. Poza tym, Spółka uważa, że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p., ponieważ nie prowadzi lokalu gastronomicznego. Nie jest zatem podmiotem, który byłby zobowiązany do ponoszenia opłaty.

Decyzją z dnia 24 listopada 2023 r., nr [...], Marszałek nie uznał stanowiska Spółki, że nie jest przedsiębiorcą obowiązanym do pobrania od dnia 1 stycznia 2024 r. opłaty od użytkownika końcowego (klienta) nabywającego napoje lub żywność w opakowaniach, będących produktami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, wymienionymi w załączniku nr 6 ww. ustawy (pkt 1. sentencji decyzji) oraz uznał stanowisko Spółki, że opłatę za pojemniki jednorazowe z tworzyw sztucznych wliczała będzie szacunkowo w cenę zestawu dietetycznego na każdy dzień w równej wartości, a odprowadzać będzie na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] na podstawi analizy menu i faktycznego zużycia różnych rodzajów pojemników (pkt 2. sentencji decyzji). W uzasadnieniu decyzji Marszałek stwierdził, iż nie ma wątpliwości, iż Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. Jest bowiem podmiotem, który w swojej ofercie proponuje produkty żywnościowe pakowane w opakowania z tworzywa sztucznego. Sprzedaż ich następuje za pośrednictwem Internetu, dlatego Marszałek zakwalifikował działalność Spółki jako handel detaliczny. Opłata, o której mowa w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. powinna być wliczana szacunkowo w cenę całej usługi. Nie wiadomo bowiem ile pojemników zostanie wydanych klientowi, ponieważ jest to wartość zmienna.

Następnie Marszałek przeszedł do omówienia pierwszego z wniosków. Stwierdził bowiem, że Spółka na miejscu przygotowuje posiłki, a następnie je pakuje. Nie są to zatem fabrycznie gotowe produkty, tylko są one od podstaw przygotowywane. Ponadto są to produkty gotowe do spożycia. Marszałek powołał się na wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (Dz. U. UE C 2021 r. poz. 216, zwanej dalej "dyrektywą UE"). W przepisach u.o.p.o.p. mowa jest o pojemnikach z tworzywa sztucznego, w których znajduje się posiłki gotowe już do spożycia, nie wymagające już obróbki termicznej. Co prawda Spółka oferuje swoim klientom posiłki do spożycia na ciepło, o czym informuje na opakowaniach, ale też nie oferuje żywności surowej, która wymaga dopiero obróbki. Sama sugestia spożycia (np. na ciepło) wskazuje tylko na walory smakowe, które mogą sprawić klientom większą przyjemność. Nie wpływa to natomiast na konieczność uznania, że obróbka w postaci podgrzania zmienia kwalifikację opakowań, w których posiłki docierają do klientów Spółki.

Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, kwestionując ją w części, w jakiej nie uznano stanowiska Spółki, iż nie jest przedsiębiorcą zobowiązanym do pobrania opłaty z art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. od dnia 1 stycznia 2024 r. od klienta nabywającego napoje lub żywność wymagającą podgrzania w opakowaniach. Podniesiono zarzut naruszenia art. 3b u.o.p.o.p. oraz załącznika nr 6 do tej ustawy. Spółka uważa, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "podgrzewanie" w sposób, w jaki argumentuje to Marszałek. Skoro posiłki oferowane przez Spółkę wymagają podgrzania, to powinny zostać zwolnione z opłaty, o której mowa w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. Opłacie tej podlegają posiłki w opakowaniach, które nie wymagają podgrzania.

Decyzją z dnia 27 marca 2024 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w zakwestionowanej części. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że Marszałek zasadnie powołał wytyczne Komisji Europejskiej w zakresie odczytywania przepisów dyrektywy UE. W tejże dyrektywie jest mowa, że gotowość do spożycia posiłku bez dalszej obróbki, takie jak przyrządzanie, gotowanie czy podgrzewanie oznacza, że posiłek ten można spożyć bez żadnego dalszego przygotowania. SKO podzieliło pogląd Marszałka, że Spółka nie oferuje produktów surowych do spożycia. Nie jest zatem wymagane podejmowanie dalszej obróbki. Spółka oferuje dania już gotowe. Są one schładzane na czas transportu do klienta, a następnie, aby klientowi posiłek bardziej smakował, zaleca się podgrzanie posiłku, aby go spożyć "na ciepło". Jest to tylko zalecenie spożycia konkretnego dania. Niezastosowanie się do tego zalecenia nie wyklucza możliwości spożycia posiłku. Pojemniki na żywność, w których Spółka dostarcza je swoim klientom są zatem produktami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, o których mowa w załączniku nr 6 do u.o.p.o.p.

Skarżąca, działając samodzielnie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji w całości. Podniesiono zarzut naruszenia:

1) art. 3b ust. 1 w związku z załącznikiem nr 6 u.o.p.o.p. poprzez jego błędną wykładnię, jakoby do produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych podlegających zmniejszeniu rozumieć należało również posiłki schłodzone do +6 stopni Celsjusza, co do których skarżący instruuje, że przed spożyciem powinno się je podgrzać (rekomendacja spożycia na ciepło);

2) art. 7a w związku z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony, podczas gdy norma prawna zawarta w art. 3b i w załączniku nr 6 u.o.p.o.p. nie określają kryterium wymagalności podgrzania jak również tego, kto o konieczności podgrzania powinien decydować;

3) art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 34 ust. 5 i 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 221 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.") poprzez ogólnikowe odniesienie się do przepisu art. 3b i załącznika nr 6 u.o.p.o.p., podczas gdy posiłki dostarczane klientom są schładzane, a doświadczenie życiowe wskazuje, że wybrane posiłki co do zasady powinno spożywać się na ciepło, po ich uprzednim podgrzaniu.

W oparciu o ww. zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zaskarżonej części, zwrot kosztów postępowania sądowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że SKO wykroczyło ze swoją interpretacją poza normę prawną oraz wytyczne Komisji Europejskiej w zakresie dyrektywy UE, ponieważ mowa jest o procesach obróbki cieplnej posiłku "w tym" podgrzewaniu. Z literalnego brzmienia przepisów wynika, że opłacie końcowej pobieranej od klienta nie podlegają opakowania, które nie są gotowe do spożycia bez dalszej obróbki, takiej jak przyrządzanie, gotowanie czy podgrzewanie. Skarżąca zaleca podgrzewanie swoich posiłków dla celów poprawy walorów organoleptycznych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, a także o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 16 lipca 2024 r. o sygn. akt II SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". W odpowiedzi na skargę organ II instancji zaznaczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 19 września 2024 r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 24 października 2024 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Sądowa kontrola obejmuje swoją kognicją m.in. decyzje administracyjne, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, choćby nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Marszałka w części w przedmiocie interpretacji przepisów prawa w zakresie pobierania odpłatności za dostarczanie posiłków oraz napojów w opakowaniach z tworzywa sztucznego w związku z przedmiotem prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.

Zanim Sąd przejdzie do właściwych rozważań nad istotą sprawy, trzeba zaznaczyć, że skarżąca zakwestionowała decyzję SKO, która tylko częściowo odnosi się do decyzji Marszałka, bowiem tylko częściowo decyzja organu I instancji była przedmiotem odwołania. Kolegium, jako organ odwoławczy, zasadnie ograniczył swoje rozważania tylko do przedmiotu podniesionego w odwołaniu, gdyż z uwagi na prawo do rozporządzalności sprawą administracyjną, skarżąca zawęziła ją w postępowaniu odwoławczym tylko do zagadnienia obowiązku pobierania opłaty, o której mowa w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. Tym samym, również i Sąd nie może wykroczyć poza granice zaskarżenia, chociaż skarga odnosi się do całości decyzji SKO. Skoro całość decyzji organu II instancji odnosi się do części sprawy administracyjnej, zawężonej w odwołaniu, to Sąd musi orzekać tylko w tym zakresie (zob. szerzej wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 496/22).

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.o.p.o.p. wraz z załącznikiem nr 6. Na szczególną uwagę zasługuje przepis art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p., który stanowi: "Przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez tego przedsiębiorcę w te produkty, jest obowiązany do pobrania opłaty od użytkownika końcowego nabywającego te produkty lub napoje lub żywność w tych produktach, zwanej dalej «opłatą»". W pierwszej kolejności należy dla porządku ustalić, że skarżąca jest podmiotem prowadzącym jednostkę handlu detalicznego. Chociaż profil jej działalności jest ściśle związany z branżą gastronomiczną, nie jest to jednostka gastronomiczna. Skarżąca w swoim zakładzie przygotowuje od podstaw posiłki oraz napoje, po czym je sprzedaje w opakowaniach z tworzywa sztucznego.

Istota sporu, jaki rozgorzał pomiędzy skarżącą a SKO dotyka tego, czy skarżąca jest zobowiązana do pobierania opłaty od swoich klientów z tytułu doręczania im produktów wspomnianych w poprzednim akapicie. Skarżąca uważa, że nie podlega temu obowiązkowi, ponieważ sprzedawane przez nią produkty nie są gotowe do spożycia, gdyż wymagają podgrzania, a więc dalszej obróbce. SKO odrzuca taki sposób myślenia, ponieważ zalecenia skarżącej co do podgrzania nie stanowią obróbki, zdaniem SKO, tylko są wskazaniem w zakresie podkreślenia walorów smakowych sprzedawanych posiłków. Sąd w składzie orzekającym przychyla się do poglądu organu odwoławczego.

Ustawodawca w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. uczynił odesłanie do załącznika nr 6 do u.o.p.o.p., w którym zostały wymienione desygnaty nazwy "produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych". Uwaga skarżącej i SKO zasadnie skoncentrowała się na jednym z tych desygnatów, a dotyczy on pkt 2 lit. c załącznika nr 6 do u.o.p.o.p. Mowa jest tam o pojemnikach na żywność, w tym pojemnikach takich jak pudełka, z pokrywką lub bez, stosowane w celu umieszczania w nich żywności, która jest gotowa do spożycia bez dalszej obróbki takiej jak przyrządzanie, gotowanie czy podgrzewanie - w tym pojemniki na żywność typu fast food lub na inne posiłki gotowe do bezpośredniego spożycia, z wyjątkiem pojemników na napoje, talerzy oraz paczek i owijek zawierających żywność. Kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest pojęcie obróbki posiłku, gdyż za obróbkę skarżąca uważa podgrzanie w celu spożycia posiłku na ciepło, a z tym nie zgadza się Kolegium. Ustawodawca nie zdefiniował czym jest obróbka, dlatego też należy odnieść się do definicji słownikowej tego słowa – "działanie mające na celu zmianę wymiarów lub właściwości fizycznych materiału lub półfabrykatu; czynności związane z uprawianiem roli, pielęgnowaniem roślin; uprawa" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 561-562); 1. "zabieg technologiczny mający na celu nadanie przedmiotowi określonych właściwości, np. kształtu, wymiaru, wytrzymałości, 2. czynności związane z uprawianiem roli i roślin, 3. nadawanie czemuś określonej formy, ostateczne opracowywanie czegoś" (Słownik języka polskiego PWN, dostępny na stronie: https://sjp.pwn.pl/szukaj/obr%C3%B3bka.html).

Sposób sformułowania brzmienia pkt 2 lit. c załącznika nr 6 do u.o.p.o.p. pozwala na skategoryzowanie pojęć. Obróbka stanowi bowiem nazwę, podstawowy zbiór (genus), zaś przyrządzanie, gotowanie i podgrzewanie (differentia specifica) stanowią przykłady obróbki – desygnaty nazwy. Mając na uwadze słownikową definicję obróbki, która stanowi zatem przemianę materiału lub zmianę jego właściwości fizycznych w celu otrzymania produktu finalnego, przyrządzanie, gotowanie i podgrzewanie należy uznać za elementy "procesu technologicznego" zmierzającego do uzyskania tegoż produktu końcowego. Innymi słowy, podgrzewanie w rozumieniu pkt 2 lit. c załącznika nr 6 do u.o.p.o.p. jest jednym z procesów zmierzających do zmiany właściwości fizycznych składników w celu otrzymania posiłku. Tylko w takim znaczeniu należy postrzegać proces podgrzewania.

Skarżąca uważa, że zalecenie w zakresie podgrzewania w celu spożycia posiłku "na ciepło" jest tym samym podgrzewaniem, o którym mowa w pkt 2 lit. c załącznika do u.o.p.o.p., a więc uznaje, że jest to również obróbka. Ten sposób myślenia, zdaniem skarżącej, ma doprowadzić do tego, że jej produkty nie są gotowe do spożycia, bowiem wymagają obróbki, a przez to skarżąca miałaby być zwolniona opłaty, o której mowa w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p. Jest to błędne postrzeganie podgrzewania, co zresztą SKO prawidłowo wyłożyło. Podgrzewanie, o którym traktuje skarżąca nie jest procesem, ani etapem do uzyskania finalnego posiłku. Jest to jedynie propozycja jego podania, aby posiłek bardziej smakował nabywcy i był lepiej przyswajany przez organizm. Nie jest to podgrzewanie, które ma prowadzić do uzyskania posiłku. Niezależnie od tego, czy nabywca produktów skarżącej spożyje posiłek na zimno, czy na ciepło, produkt ten i tak nadaje się do spożycia, ponieważ skarżąca nie zaleca spożycia np. surowego mięsa. Dlatego też sposób interpretacji przepisów u.o.p.o.p. przez skarżącą został prawidłowo negatywnie oceniony przez Marszałka, a na skutek odwołania do SKO, zasadnie utrzymano w mocy decyzję w postępowaniu odwoławczym.

Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich niezasadność. Nie doszło do naruszenia art. 3b ust. 1 w związku z załącznikiem nr 6 u.o.p.o.p. Rekomendacja spożycia posiłku, co jest tylko zaleceniem, nie stanowi przykładu obróbki posiłku, jako procesu zmierzającego do jego uzyskania. Co istotne, nabywca produktów skarżącej nie musi przecież zastosować się do rekomendacji skarżącej i spożyć posiłek na zimno. Taki posiłek i tak nadaje się do spożycia, nawet gdy klient postąpi wbrew zaleceniom skarżącej.

Zarzut naruszenia art. 7a w związku z art. 8 k.p.a. był niezasadny. Nie zaistniały bowiem żadne wątpliwości, które wymagałyby przyjęcia zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść, ponieważ SKO prawidłowo dokonało wykładni przepisów prawa. Prawdą jest, że przepisy prawa nie określają tego, kto ma decydować o podgrzaniu, ale Kolegium prawidłowo zrekonstruowało znaczenie obróbki, jako procesu prowadzącego do otrzymania posiłku. W takim rozumieniu podgrzanie ma być "drogą" do uzyskania posiłku, a nie propozycją jego spożycia, co do której w ogóle nie trzeba się zastosować.

Sąd nie stwierdził naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 34 ust. 5 i 16 p.p. Przepis art. 34 ust. 5 p.p. stanowi: "Udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia". Nie sposób, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, zarzucić któremukolwiek z organów orzekających w sprawie (rozpoznawczemu i odwoławczemu), jakoby nie odnieśli się do tego przepisu. Profil działalności skarżącej został zrekonstruowany, a następnie dokonano wykładni art. 3b ust. 1 oraz załącznika nr 6 do u.o.p.o.p. SKO zrobiło to szczególnie wyraźnie, ponieważ zaznaczyło, że podgrzewanie w rozumieniu skarżącej to nie obróbka, tylko poprawa warunków organoleptycznych. Nie mieści się to w podstawie prawnej do nakładania opłaty określonej w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p.

Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że SKO nie wykroczyło ze swoją interpretacją poza normę prawną zawartą w art. 3b ust. 1 u.o.p.o.p., ani tym bardziej poza dyrektywę UE, której część B odpowiada treści załącznika nr 6 do u.o.p.o.p. W tych przepisach nie ma mowy o obróbce termicznej, tylko o obróbce, a podgrzewanie to element obróbki, zmierzającej do wytworzenia posiłku. Poprawa walorów smakowych posiłku nie zmienia tego, że dostarczony posiłek jest gotowy do spożycia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych podstaw, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.