Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 631/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 148-150, art. 121 § 1 i art. 122
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: § 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 545
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez  operatora wyznaczonego.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 133 § 1 zd. 1, art. 200, art. 205 § 2, art. 106
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 maja 2022 r., nr SKO.414.305.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie stwierdziło uchybienie przez Z. terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy W. , nr [...] z dnia 9 lutego 2021 r., w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej "O.p."), art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570).

Kolegium po dokonaniu analizy adnotacji operatora pocztowego znajdujących się na kopii zwrotnej przesyłki (potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez Wójta Gminy W.), w której znajdowała się sporna decyzja podatkowa, pisma Poczty Polskiej - śledzenie przesyłek, duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przysłanego wraz z pismem Wójta Gminy W. z dnia 28 kwietnia 2022 r. stwierdziło, iż decyzja została doręczona podatnikowi 9 marca 2021 r., bez uchybień prawa, po uprzedniej prawidłowej awizacji z zachowaniem przewidzianych przez ustawę terminów w myśl art. 150 § 4 O.p. Na druku potwierdzenia odbioru i kopercie wskazano daty pierwszego (tj. 23 lutego 2021 r.) i powtórnego zawiadomienia adresata o pozostawaniu pisma w tej placówce pocztowej (drugie zawiadomienie po upływie 7 dni od pierwszego, lecz przed upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia tj. 8 marca 2021 r.), a także datę zwrotu przesyłki do nadawcy (po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia tj. 10 marca 2021 r.) z uwagi na niepodjęcie jej przez adresata. Tym samym w wypełnionym przez podmiot doręczający potwierdzeniu doręczenia pisma zamieszczono wszystkie wymagane ustawą informacje, wobec czego dokument ten nie budzi wątpliwości i spełnia wszystkie stawiane przez prawo wymogi.

Kolegium zauważyło, że decyzję wysłano na prawidłowy adres zamieszkania wskazany przez podatnika, tj. m. [...], ul. [...]. Doręczenie podatnikowi 7 stycznia 2022 r. kserokopii decyzji nie otworzyło nowego terminu do wniesienia odwołania. Termin ten biegnie jednokrotnie, wyłącznie od daty doręczenia stronie oryginału decyzji, które nastąpiło 9 marca 2021 r.

Z kolei okoliczność, iż strona nie mogła odebrać decyzji pod adresem zamieszkania, ponieważ od 20 listopada 2020 r. do 20 marca 2021 r. była na specjalnej misji zakonnej w Ś., jest - według Kolegium - irrelewantna dla sprawy. Z akt sprawy nie wynika by strona po 20 listopada 2020 r. poinformowała organ podatkowy I instancji o zmianie adresu zamieszkania, czy też wskazała adres do doręczeń w związku z posługą duszpasterską w Ś.. Zatem ponosi tego negatywne konsekwencje. Nie można bowiem przyjąć, że strona była nieświadoma jako podatnik obowiązku zawiadomienia organu o zmianie swego adresu (art. 146 § 1 O.p.). Kolegium z urzędu znany jest przy tym fakt, iż wobec podatnika w 2020 r. toczyło się postępowanie podatkowe za lata 2019 – 2020, w którym to brał czynny udział. Okoliczność pełnienia posługi duszpasterskiej nie oznacza zmiany miejsca zamieszkania, czy zmiany adresu do doręczeń. Ponadto podatnik pomimo pełnienia specjalnej misji zakonnej poza miejscem zamieszkania odbierał pod adresem m. [...], ul. [...] korespondencję (co Kolegium zauważyło w wyżej wspomnianych własnych rozstrzygnięciach dotyczących lat 2019- 2020).

Kolegium uznało, że do doręczenia decyzji doszło 9 marca 2021 r., a nie dopiero z chwilą otrzymania kopii decyzji 7 stycznia 2022 r. Termin na wniesienie odwołania upłynął 23 marca 2021 r. (tj. wtorek, który był dniem roboczym). Pełnomocnik strony wniósł odwołanie dopiero 14 stycznia 2022 r., a więc z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania.

Podatnik zaskarżył postanowienie Kolegium w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 150 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Organ II instancji, iż decyzja Wójta Gminy W. z 9 lutego 2021 r., znak [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. została doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego w 9 marca 2021 r. i w konsekwencji przyjęcie, iż termin do odwołania przez stronę upłynął 23 marca 2021 r., podczas gdy przedmiotowa decyzja nie została doręczona skarżącemu w sposób prawidłowy;

2) art. 150 O.p. w zw. z art. 148 § 1 O.p. i art. 149 O.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki niezbędne do przyjęcia fikcji doręczenia przedmiotowej decyzji, podczas gdy na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru do niej dołączonym nie odnotowano, czy została podjęta próba doręczenia korespondencji w sposób wskazany w art. 148 §1 i art. 149 O.p., co jest konieczne do zastosowania fikcji doręczeń;

3) art. 228 § 1 pkt 2) O.p. w zw. z art. 223 § 2 pkt. 1) O.p. poprzez jego błędne zastosowanie na skutek przyjęcia, że odwołanie od decyzji z 9 lutego 2021 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy przedmiotowa decyzja Organu I instancji, wskutek jej nieprawidłowego doręczenia, nie weszła do obrotu prawnego, a więc nie zaczął biec termin do wniesienia odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4) art. 228 § 1 pkt 1) O.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przedmiotowa decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co winno skutkować stwierdzeniem przez Organ II instancji niedopuszczalności odwołania.

II. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym przyjęciem, iż decyzja z 9 lutego 2021 r. została stronie skutecznie doręczona w trybie doręczenia fikcyjnego 9 marca 2021 r., a w konsekwencji przyjęcie, iż termin do wniesienia odwołania przez stronę od przedmiotowej decyzji upłynął 23 marca 2021 r.;

2) art. 10 k.p.a. oraz art. 110 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wymieniona decyzja Wójta Gminy W. została doręczona prawidłowo oraz jest w pełni skuteczna;

3) art. 120 O.p., 121 § 1 O.p. oraz 122 O.p. poprzez:

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego skutkujące przyjęciem, iż decyzja z 9 lutego 2021 r. została doręczona prawidłowo oraz jest w pełni skuteczna, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności z potwierdzenia odbioru pisma jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa decyzja nie została doręczona skarżącemu w sposób prawidłowy, tj. nie zostały spełnione przesłanki uregulowane w art. 150 O.p.,

- błędne i nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym przyjęcie, iż odwołanie od decyzji nie zostało złożone w terminie, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 228 § 1 pkt 2) O.p., podczas gdy doręczenie przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję skarżącemu nastąpiło w sposób nieprawidłowy, tj. niezgodny z art. 150 O.p., wskutek czego należy uznać, iż decyzja Organu I instancji w ogóle nie weszła do obrotu prawnego, a zatem termin do wniesienia od niej odwołania nie zaczął biec;

- błędne przyjęcie, że decyzję z 9 lutego 2021 r. doręczono skarżącemu 9 marca 2021 r., w sytuacji gdy Organ II instancji powinien był uznać, że z uwagi na niezastosowanie w sposób rzetelny przez operatora pocztowego procedury dotyczącej trybu doręczenia, o którym mowa w art. 150 o.p., doręczenie przedmiotowej decyzji należało uznać za wadliwe;

- błędne przyjęcie, że na potwierdzeniu doręczenia pisma zamieszczono wszystkie wymagane ustawą informacje, podczas gdy na kopercie, w której znajdowała się przesyłka, jak i na potwierdzeniu odbioru do niej dołączonym brak jest informacji o dacie pierwszego awizo (pkt 2 potwierdzenia odbioru jest pusty/niewypełniony), a nadto na przesyłce brak jest jakiejkolwiek adnotacji świadczącej o niezastaniu adresata pod adresem wskazanym na przesyłce, co stanowi naruszenie art. 150 O.p.;

4) art. 228 § 1 pkt 2) w zw. z art. 150 O.p. poprzez bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z 9 lutego 2021 r.;

5) art. 187 w zw. z art. 122 w zw. z art. 210 O.p. poprzez zaniechanie przez organ II instancji zebrania pełnego materiału dowodowego w, toku postępowania administracyjnego, w tym ustalenia, czy doręczenie przesyłki nastąpiło w sposób prawidłowy, tj. czy listonosz Urzędu Pocztowego W. pozostawił tzw. awizo pod adresem w [...], ul. [...] pomimo, że skarżący w pismach kierowanych do organów wskazywał na niedoręczenie mu decyzji z 9 lutego 2021 r.;

6) art. 191 O.p. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym przyjęciem, iż decyzja z 9 lutego 2021 r. została skutecznie doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego 9 marca 2021 r., a w konsekwencji przyjęcie, iż termin do wniesienia odwołania przez stronę od przedmiotowej decyzji upłynął 23 marca 2021 r., podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z koperty zawierającej przesyłkę oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru do niej dołączonego jednoznacznie wynika, iż doręczenie nastąpiło w sposób nieprawidłowy, tj. naruszający art. 150 O.p.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy z uwzględnieniem zarzutów skarżącego dotyczących niedoręczenia mu w sposób prawidłowy decyzji z 9 lutego 2021 r.; ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji z uwzględnieniem zarzutów skarżącego dotyczących niedoręczenia mu w sposób prawidłowy decyzji z 9 lutego 2021 r.; zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; przeprowadzenie niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności dowodów z załączonych dokumentów oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Spór w sprawie dotyczy daty doręczenia przedmiotowej decyzji skarżącemu, a co za tym idzie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji.

Według skarżącego, doręczenie decyzji nastąpiło to w dniu 7 stycznia 2022 r., zaś według organu - w dniu 9 marca 2021 r., co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Kwestię doręczeń regulują przepisy Ordynacji podatkowej w rozdziale 5 dziale IV.

Zasadą jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju (art. 148 § 1 O.p.).

W sprawie nie był kwestionowany fakt zamieszkiwania skarżącego pod adresem [...] ul. [...] oraz kierowania tam korespondencji przez organ.

Podnoszona okoliczność przez skarżącego, że nie odebrał decyzji, gdyż wykonywał misję specjalną z ramienia Z. , działającego przy K. nie świadczy o zmianie adresu zamieszkania przez skarżącego, lecz ewentualnie o czasowej jego nieobecności pod wskazanym adresem. Jak słusznie zauważył organ, skarżący

w pismach do organu wskazywał wyłączenie ww. adres.

Zauważyć także należy, że o ile K. jest wpisany do Rejestru Kościołów i innych Związków Wyznaniowych, prowadzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, to ww. zakon nie jest kościelną osobą prawną według przepisów prawa polskiego, lecz orderowym bractwem rycerskim, którego Wielkim Mistrzem jest [...] i na trenie Polski może funkcjonować ewentualnie jako stowarzyszenie lub fundacja.

Kwestę doręczeń w sytuacji nieobecności adresata w miejscu zamieszkania regulują art. 149 i art. 150 O.p.

Zgodnie z art. 150 § 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej -

w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz

z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.).

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.).

W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.).

Jak wynika z akt sprawy, organ przyjął, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym o jakim mowa w art. 150 § 4 O.p., który wprowadza fikcję prawną doręczenia. W konsekwencji nie ma możliwości obalenia skutku doręczenia płynącego z treści tego przepisu. Ażeby obalić powyższe domniemanie, adresat powinien wykazać, że przepis ten w ogóle nie mógł być zastosowany albo też został zastosowany wadliwie. W szczególności adresat pisma może wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne

z rzeczywistością.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wskazywał na nieprawidłowości

w zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji w postaci braku odpowiednich zakreśleń i adnotacji.

Po dokonaniu analizy zwrotnego potwierdzenie odbioru przedmiotowej decyzji, sąd zauważył, że nie zawiera ono zakreślenia gdzie pozostawiono awizo ani gdzie należy odebrać przesyłkę.

Wskazać należy, że warunkiem doręczenia pisma na zasadach określonych

w art. 150 O.p. jest brak możliwości doręczenia tego pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. Oznacza to, że skorzystanie z art. 150 O.p. powinna poprzedzić nieudana próba doręczenia pisma w sposób określony w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. W celach dowodowych osoba doręczająca pismo powinna uczynić adnotację na dokumencie potwierdzenia odbioru o braku możliwości jego doręczenia w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p.

W przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, podmiot ten ma obowiązek przechowywania pisma przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresat pisma musi być zawiadomiony o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej, przy czym zawiadomienia należy dokonać dwukrotnie. Pierwsze zawiadomienie następuje zazwyczaj w dacie pierwszej próby doręczenia pisma. Zawiadomienie to powinno zawierać informację o możliwości odbioru pisma w terminie 7 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie powinno zawierać informację o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Ustawodawca nie określił wprost daty, w której powinno nastąpić powtórne zawiadomienie, można jednak wywieść, że nie wcześniej niż po upływie 7 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma na poczcie osoba doręczająca umieszcza w pierwszej kolejności w oddawczej skrzynce pocztowej. Jeżeli natomiast nie jest to możliwe, zawiadomienie umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku doręczania przez operatora pocztowego pokwitowanie odbioru pisma następuje na druku, który zwracany jest nadawcy.

W takiej sytuacji organ podatkowy musi skorzystać z oferowanej przez operatora pocztowego usługi w postaci doręczenia przesyłki rejestrowanej. Zgodnie

z postanowieniami art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, dalej "pr. poczt."), użyte w tej ustawie określenie "przesyłka rejestrowana" oznacza przesyłkę pocztową przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru. Zgodnie z § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r. poz. 545, dalej "rozporządzenie z 2013 r."), jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 pr. poczt., zawiadomienie

o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru

i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową.

Wskazać należy, że w orzecznictwie zwrócono uwagę, że odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2014 r. o sygn. II GSK 2689/14).

Podkreślić również należy, że na podstawie art. 17 pr. poczt., potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Takiej mocy nie ma jednak wydruk z internetowego serwisu śledzenia przesyłek. Wydruk z tego serwisu może jedynie służyć do wyjaśnienia pewnych wątpliwości, lecz nie zastąpi prawidłowo wypełnionego druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowej (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2022 r., sygn. II OSK 950/19; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4493/21).

Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że skoro Poczta Polska stosuje na podstawie art. 52 pr. poczt. ww. serwis, zamiast złożenia reklamacji w przypadku wątpliwości związanych z wypełnieniem druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, wystarczające jest odwołanie się do danych z tego serwisu. Podkreślić należy, że art. 52 pr. poczt. dotyczy innej kwestii, tj. badania czasu przebiegu przesyłek pocztowych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 O.p., konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać (wyrok NSA z 31 czerwca 2006 r., sygn. I FSK 565/05).

W przypadku wadliwego doręczenia pisma - czynność ta jest bezskuteczna. Chociaż Ordynacja podatkowa nie przewiduje w zasadzie w takim przypadku obowiązku ponownego doręczenia pisma, wydaje się oczywiste, że jest to jeden ze sposobów na naprawienie przez organ podatkowy błędu. Obowiązek ponownego, poprawnego doręczenia pisma wynika przede wszystkim z zasady praworządności wyrażonej zarówno w art. 7 Konstytucji RP, jak i w art. 120 O.p. (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II Procedury podatkowe; pod red. L. Etela, wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2022, do art. 150)

W konsekwencji zatem uznać należy, że wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ było przedwczesne, gdyż nie wyjaśniono w sposób dostateczny braku zapisów na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia przedmiotowej decyzji. Zdaniem Sądu, organ naruszył art. 121 § 1 i art. 122 O.p.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do wyjaśnienia kwestii związanych z doręczeniem – awizowaniem przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się natomiast do wniosku dowodowego należy mieć na uwadze, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest co do zasady prowadzone postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 106 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego.

W art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. stwierdza się, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami.

Wnioskowany zatem dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy organu podatkowego nie jest dowodem uzupełniającym. Stąd wniosek nie może odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października

2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na rzecz skarżącego zasądzono od organu kwotę 580 zł tytułem kosztów postępowania, w tym 100 zł – wpisu sądowego i 480 zł - wynagrodzenia pełnomocnika oraz opłatę skarbową w kwocie 17 zł od złożonego dokumentu pełnomocnictwa.