Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 32/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt, 4, art. 149 § 1, § 2, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1117
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2023 roku sprawy ze skargi M.K. na bezczynność [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] Okręgową Izbę Architektów Rzeczypospolitej Polskiej do rozpatrzenia wniosku M.K. z dnia 17 lutego 2023 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza [...] Okręgowej Izbie Architektów Rzeczypospolitej Polskiej grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 4. zasądza od [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M.K. pismem z dnia 20 marca 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Autor skargi wskazał na naruszenie art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), dalej jako: "u.d.i.p.", poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 17 lutego 2023 r. (powtórzonego wnioskiem z dnia 13 marca 2023 r.) w zakresie udostępnienia protokołu pokontrolnego, będącego wynikiem kontroli prowadzonej przez Okręgową Komisję Rewizyjną [...] Okręgowej Izby Architektów na wniosek skarżącego z dnia 5 lipca 2022 r., B.Z. z dnia 7 lipca 2022 r. i W.J. z dnia 11 lipca 2022 r. lub wskazanie miejsca na stronie internetowej organu, z której umieszczony został Biuletyn Informacji Publicznej. Jak wskazał skarżący, organ publiczny działający na podstawie ustawy o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa, jakim jest [...] Okręgowa Izba Architektów i wykonujący zadania administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie, do tej pory nie udostępnił wnioskowanych informacji publicznych, ani nie podjął innych działań zgodnych z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący wniósł o:

1. zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z wnioskami, a także prowadzenia Biuletynu Informacji Publicznej zgodnie z u.d.i.p. i stosownym rozporządzeniem;

2. zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi jej autor napisał, że Izba Architektów RP, której jednostką administracyjną jest [...] Okręgową Izba Architektów RP powstała w 2002 r. na mocy art. 17 Konstytucji RP. który stanowi, że w drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony, sprawowana piecza mieści się w ramach i dla ochrony interesu publicznego. Zatem to interes publiczny i jego ochrona są podstawową wartością i celem działania samorządów zawodowych. W interesie publicznym leży jawność i transparentność podejmowanych przez samorząd zawodowy działań.

Ponadto Okręgowe Izby Architektów, po ich utworzeniu na mocy ustawy o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa, przejęły zadania wykonywane wcześniej przez administrację państwową stając się w istocie zdecentralizowaną administracją publiczną. Pomimo tego [...] Okręgowa Izba Architektów RP od początku swojego istnienia, czyli już od 20 lat nie posiada na swojej stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej zgodnego w formie i treści z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej, nie zamieszcza również w innej formie informacji publicznych takich jak - uchwały organów kolegialnych izby, protokołów ze zjazdów okręgowych sprawozdawczych, sprawozdawczo-wyborczych i nadzwyczajnych, protokołów z prowadzonych kontroli czy sprawozdań z działalności organów.

Do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Izba Architektów RP działa na podstawie ustawy o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa, wykonując niewątpliwie zadania publiczne. Przynależność do Izby Architektów RP jest obligatoryjna dla wszystkich architektów pełniących samodzielne funkcje w budownictwie. Dokumenty wytworzone przez [...] Okręgową Izbę Architektów, o których udostępnienie wnioskował skarżący są dokumentami rozstrzygającymi, ostatecznymi, wytworzonymi przez organy (Okręgowy Zjazd i Okręgową Komisję Rewizyjną) [...] Okręgowej Izby Architektów, znajdują się w posiadaniu izby i są archiwizowane w jej siedzibie w wersji papierowej.

W ocenie skarżącego, informacją publiczną jest protokół pokontrolny Okręgowej Komisji Rewizyjnej ŁOOIA datowany z dnia 14 września 2022 r. Protokół ten dotyczy kontroli działalności statutowej, gospodarczej i finansowej Rady [...] Okręgowej Izby Architektów RP przeprowadzonej na wniosek dwóch członków Rady i Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej od 12 lipca do 14 września 2022 r. i dotyczącej nieprawidłowości działania rady, a także łamania prawa w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i statutową. Do tej pory członkowie [...] Okręgowej Izby Architektów nie zostali powiadomieni o wynikach kontroli, nie został im w żaden sposób przedstawiony protokół pokontrolny, pomimo faktu, że została im przekazana informacja o wszczęciu kontroli. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p., dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających są informacją publiczną.

Jak podkreślił skarżący, Przewodniczący [...] Okręgowej Izby Architektów - P.F. dnia 23 lutego 2023 r. przesłał do wiadomości skarżącego wewnętrzną korespondencję adresowaną do Krajowej Rady Izby Architektów RP dotyczącą faktu braku spełnienia przez [...] Okręgową Izbę Architektów wymogu posiadania na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej, a także informację o rzekomym braku możliwości modyfikowania strony internetowej przez Izbę. P.F., który od początku istnienia lA RP, czyli od 2002 r. był członkiem Krajowej Komisji Rewizyjnej (organu nadzorującego działalność Krajowej Rady i całej IA RP), w tym przez dwie kadencje wiceprzewodniczącym i przez dwie kadencje przewodniczącym Krajowej Komisji Rewizyjnej lA RP zwrócił się z prośbą do Krajowej Rady o wytyczne w sprawie gwarantowanego ustawą dostępu do informacji publicznej. Korespondencja ta jednak, zdaniem skarżącego, nie odnosi się w żaden sposób do kwestii udostępnienia informacji publicznej. Jak wskazał skarżący, jest to jedyna wiadomość, którą otrzymał on, ale niestety nie jest skierowana do niego i nie spełniająca wymogów ustawy.

Wskazując na treść art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p. skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał od [...] Okręgowej Izby Architektów żadnego powiadomienia, ani innego pisma w tej sprawie zgodnego z zapisami ustawy, nie została mu również przesłana decyzja odmowna, ani inne pismo informujące na temat stanowiska [...] Okręgowej Izby Architektów w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę [...] Okręgowa Izba Architektów RP wniosła o oddalenie skargi w całości i zasądzenie od skarżącego na rzez organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach stanowiska organ wyjaśnił, że nie kwestionuje obowiązków wynikających z przepisów powszechnie obowiązujących, zwłaszcza z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak, uprawnienie do domagania się informacji nie jest zupełnie dowolne i wymaga od skarżącego zachowania reguł umożliwiających organowi udzielenie informacji. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym zachowanie organu, którego działania rozciągnięte w czasie mogą prowadzić do przyjęcia, że ten działa opieszale i tym samym do stwierdzenia bezczynności albo przewlekłości.

Odnosząc się do treści skargi organ wskazał na braki formalne wniosków o udostępnienie informacji publicznej. W treści wniosku z dnia 12 września 2022 r. skarżący wskazał, iż prosi o "udostępnienie informacji publicznej w postaci protokołów ze zjazdów sprawozdawczych i sprawozdawczo-wyborczych delegatów za ostatnie 10 lat". Ponowne wnioski zawarte w piśmie z dnia 20 lutego oraz 13 marca 2023 r. są tożsame w treści. Jak dostrzegł organ, w treści wskazanych wniosków skarżący nie określił sposobu ani formy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Tymczasem - stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Nieodłącznym elementem wniosku pozostają zatem forma i sposób udostępnienia informacji. Udostępnianie informacji publicznej może przybierać wiele postaci i w związku z tym należy przyjąć, że dopuszczalne są wszystkie środki przekazu, zaś w gestii podmiotu zainteresowanego pozostaje decyzja, z których z nich będzie on chciał skorzystać. Kluczowe znaczenie ma precyzyjne skonkretyzowanie żądanej formy, bowiem podmiot zobowiązany nie może subiektywnie, a więc bez zgody wnioskodawcy, dokonać jej zmiany. W sprawie organ otrzymał wniosek bez wskazania przez skarżącego formy w jakiej informacja ma zostać udostępniona. Zarówno z treści skargi, jak i załączonych do niej dowodów nie sposób wywieść o jaką formę udostępnienia chodziło skarżącemu. A ponieważ wnioski zostały złożone elektronicznie organ przyjął, że najlepszym sposobem będzie ich udostępnienie za pośrednictwem portalu Biuletynu Informacji Publicznej. W sytuacji bowiem gdy wnioskodawca nie sprecyzował, w jakiej formie domaga się udostępnienia informacji publicznej, to dysponent tej informacji może wskazać formę jej udostępnienia. Istotą postępowania o udzielenie informacji publicznej jest przekazanie zainteresowanemu informacji w żądanej przez niego sprawie, natomiast niekoniecznie musi to oznaczać przekazanie dokumentu w takiej formie, w jakiej zainteresowany sobie życzył. W sprawie organ mógł jedynie domyślić się, że chodzi o udostępnienie informacji na specjalnie przygotowanym do tego portalu, wobec tego podjął próby umieszczenia informacji w portalu po odpowiednim jej przygotowaniu powoduje, iż ten nie pozostaje w bezczynności.

Organ w dniu 24 lutego 2023 r. poinformował organ nadrzędny, tj. Krajową Radę Architektów RP, iż nie jest w stanie zamieścić żądanych przez skarżącego informacji w Biuletynie Informacji Publicznej z uwagi na fakt, iż nie posiada dostępu do kodu źródłowego witryny, który pozwoliłby na dokonanie stosownej modyfikacji. Organ wyraźnie wskazał przy tym, że w związku z zaistniałą sytuacją niezbędne jest udzielenie przez Krajową Radę Architektów RP odpowiednich wytycznych. Ponadto, organ poinformował skarżącego o zaistniałych przeszkodach, ale ten mimo to nie wskazał alternatywnego sposobu udostępnienia informacji.

W ocenie organu, nie można przyjąć, że pozostaje on w bezczynności, w sytuacji, w której to skarżący uchybił podstawowemu obowiązkowi wskazania sposobu udzielenia informacji.

Problem czynności materialno-technicznej jakim byłoby zamieszczenie informacji nie jest przez skarżącego kontestowany w treści zarzutów. Informacja żądana przez skarżącego nie spełniała wymagań przewidzianych w art. 10 ust. 2 u.d.i.p. Do dnia wniesienia skargi jej autor nie złożył innego wniosku, w którym żądałby uzyskania informacji w formie odmiennej aniżeli poprzez portal Biuletynu Informacji Publicznej. Powołana przez skarżącego regulacja art. 13 u.d.i.p., w ocenie organu, nie znajdzie zastosowania gdy zwłoka (bezczynność) w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej będzie miała charakter niezbędny, czyli uzasadniony. Takie uzasadnienie będzie stanowić przede wszystkim konieczność udostępnienia żądanej informacji w sposób lub w formie wskazanej we wniosku. W ocenie organu, niezwykle istotne jest, aby od milczenia organu odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę i sposób udostępnienia żądanych informacji. W takim wypadku odpowiedź organu na wniosek trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko organu może nie satysfakcjonować zainteresowanego. Organ poinformował skarżącego mailowo o fakcie niemożności udzielenia informacji za pośrednictwem Biuletynu Informacji Publicznej.

Następnie organ wskazał, że skarżący ma świadomość, iż Okręgowa Izba Architektów RP w Ł. nie posiada na swojej stronie odesłania do Biuletynu Informacji Publicznej. Obszerna wiedza skarżącego ze wskazaniem rozlicznych szczegółów nie jest, zdaniem organu, przypadkowa, bowiem skarżący był członkiem [...] Kadencji Rady Okręgowej Izby Architektów RP w Ł.. W czasie sprawowania kadencji uczestniczył m.in. w [...] Nadzwyczajnym Zjeździe Delegatów [...] Okręgowej Izby Architektów RP, który odbył się w dniach [...] stycznia i [...] lutego 2023 r., podczas którego delegaci, w tym skarżący, mieli możliwość zapoznania się zarówno z treścią protokołu pokontrolnego Komisji Rewizyjnej LOOIA RP, jak pozostałymi dokumentami, które były wynikiem kontroli przeprowadzonej przez Komisję Rewizyjną, której dotyczy wnioskowany protokół.

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1-2 oraz § 8 ust. 1 pkt 7 regulaminu organizacji i trybu działania organów jednostek organizacyjnych samorządu zawodowego architektów - Izby Architektów RP z wyłączeniem zjazdów, obowiązkami członka organu kolegialnego są w szczególności; aktywne uczestnictwo w posiedzeniach, rzetelne wykonywanie powierzonych kompetencji oraz przedstawianie sprawozdań z działalności organu zjazdowi. W związku z tym skarżący, jako członek organu, miał obowiązek zapoznać się z protokołami i sprawozdaniami, które w trakcie odbywania przez niego kadencji były dostępne. Argumentacja skarżącego oparta o zarzut opieszałości organu wydaje się nieuzasadniona o tyle, że Rada [...] Kadencji przejęła sprawy niezakończone w poprzedniej kadencji, w której sprawne funkcjonowanie organu było zależne także od skarżącego.

W ocenie organu, odpowiedź organu była uzasadniona w sytuacji, w której dobrze rozeznany skarżący złożył elektronicznie wniosek o udostępnienie danych, z którego można wywieść, że te mają zostać zamieszczone na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, którego organ nie może zmodyfikować. Działanie skarżącego, zdaniem organu, jest nieuprawnione, bowiem ten wskazuje formę, co do zastosowania której następnie sam wyraża wątpliwość. Skarżący, będąc członkiem Rady, musiał zdawać sobie sprawę, że Okręgowa Izba Architektów RP w Ł. nie zamieszcza na swojej domenie odesłania do Biuletynu Informacji Publicznej, bowiem nie jest w stanie odpowiednio modyfikować zamieszczanych informacji. Takie zachowanie można sklasyfikować zgodnie z zasadą volenti non fit iniuria.

Zdaniem organu, na uwzględnienie nie zasługuje podstawa zaskarżenia w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, bowiem przepis ten dotyczy uprawnienia obywatela do dostępu, do informacji publicznej. Skarżący w żaden sposób nie został tego prawa pozbawiony. Ustawodawca zapewnił obywatelom nieskrępowany dostęp do informacji publicznej w drodze odpowiedniej ustawy, której przepisy stosuje m.in. organ.

Zdaniem organu, nie doszło także do naruszenia art. 10 ust. 1 u.d.i.p., gdyż skarżący nie zadośćuczynił wymogom formalnym wniosku. Skarżący nie wskazał sposobu w jaki ma zostać udzielona informacja ani nie dokonał stosownej modyfikacji wniosku, pomimo posiadanej przez niego wiedzy w zakresie niemożności udostępnienia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej.

Finalnie na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Po pierwsze, udostępnienie informacji następuje na wniosek, jednak tez musi precyzyjnie określać treść żądanych informacji i sposób jej udostępnienia. Skarżący uchybił wymogom formalnym wniosku. Po wtóre, żaden przepis nie sankcjonuje sytuacji, w której wniosek został przygotowany w sposób nieprecyzyjny. Organ podjął działania w celu zapewnienia dostępności informacji wskazanej przez skarżącego oraz poinformował skarżącego o fakcie niemożności zamieszczenia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie odzwierciedla twierdzeń skarżącego. Przede wszystkim załączone wnioski potwierdzają jedynie uchybienie zaistniałe po jego stronie w związku z brakiem wskazania sposobu udostępnienia żądanych informacji. Skarżący doskonale zdaje sobie sprawę - czemu daje wyraz w treści skargi - z nieprawidłowości w postaci niemożności zamieszczenia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej. Argumentacja skarżącego obejmuje wiedzę w przedmiocie posiadanych przez organ dokumentów oraz miejsca ich archiwizacji. Tym bardziej budzi zdziwienie organu fakt, że wniosek o udostępnienie informacji nie wskazywał precyzyjnie źródła, z którego dokumenty mają być wydane. W ocenie organu, nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt członkostwa skarżącego w strukturach kolegialnych odpowiadających za kształtowanie standardów prawnych w organie. Skarżący miał możność zapoznania się z dokumentami podczas zjazdów i zebrań, w których uczestniczył. Przede wszystkim jednak posiadał szereg uprawnień i instrumentów pozwalających na zagwarantowanie prawidłowej rękojmi dostępu do informacji publicznej, czego jako członek organu nie uczynił.

Zdaniem organu, uzasadnione jest oczekiwanie na odpowiedź Krajowej Izby Architektów RP, bowiem jedynie ten organ posiada możność, udzielenia wytycznych, ale i realnej modyfikacji struktury informacji zamieszczanej w Biuletynie Informacji Publicznej. Dopiero materialno-techniczne umożliwienie organowi zamieszczania informacji pozwoli na pełną realizację ustawowego obowiązku. Z tego powodu, zdaniem organu, skarga powinna być skierowana przeciwko innym podmiotom odpowiedzialnym za organizacje systemu Biuletynu Informacji Publicznej, względnie objąć odmienny od obecnego zakres zaskarżenia. Z tych powodów - zdaniem organu - skarga powinna być oddalona w całości.

W piśmie z dnia 23 maja 2023 r. M.K. wniósł o oddalenie zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W treści pisma jego autor odnosząc się do kwestii udostępnienia protokołu pokontrolnego z kontroli Okręgowej Komisji Rewizyjnej [...] Oddziału Izby Architektów RP skarżący opisał wiele nieprawidłowości w działaniu organu. We wniosku z dnia 17 lutego 2023 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie protokołu pokontrolnego, ale również dodatkowo o wskazanie na stronie internetowej miejsca, w którym umieszczono Biuletyn Informacji Publicznej. Skarżący nie napisał, że wnioskuje o udostępnienie informacji (protokołów pokontrolnych) w Biuletynie Informacji Publicznej. Sam fakt złożenia wniosku w formie maila określa tryb złożenia wniosku (art. 10 u.d.i.p.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy).

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Wskazany przepis stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sprawa na podstawie zarządzenia z dnia 6 czerwca 2023 r. została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, o czym strony postępowania zostały powiadomione na mocy zarządzenia z dnia 14 czerwca 2023 r.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi należy wyjaśnić, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. I OSK 678/11; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 2603/13; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 462/10; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. I OSK 262/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. II SAB/Go 170/16; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się, że w sprawach ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, Sąd w pierwszej kolejności ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 1997 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej jako: "u.d.i.p.". Przesądzenie powyższego i tym samym uznanie że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12).

W niniejszej sprawie pierwszą kwestią, do której należy się zatem odnieść to ocena czy [...] Okręgowa Izba Architektów RP jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Z przywołanej regulacji wynika, iż ustawodawca w zakresie obowiązku udzielania informacji publicznej, zrównał organy samorządów zawodowych i gospodarczych z władzami publicznymi. Omawiany przepis wywodzi się bezpośrednio z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przywołany przepis Konstytucji RP potwierdza więc generalne uprawnienie obywateli do dostępu do informacji m.in. o działalności organów samorządu zawodowego.

Okolicznością niesporną jest to, że [...] Okręgowa Izba Architektów RP jest organem samorządu zawodowego. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 551), dalej jako: "u.s.z.a.", samorząd zawodowy architektów tworzą członkowie zrzeszeni w izbie architektów.

Okolicznością wynikającą z uregulowań prawnych jest też to, że samorząd zawodowy architektów wykonuje w zakresie objętym żądaniem, zadania publiczne. Samo pojęcie "zadania publiczne" jest sformułowaniem niezwykle szerokim i pojemnym. Najogólniej rzecz ujmując, zadania takie charakteryzują się użytecznością dla wszystkich obywateli Państwa. Dotyczą bowiem dobra powszechnego, w zakresie sfery innej, niż sfera prywatna. Jedną z takich zaś właśnie sfer publicznych, jest niewątpliwie tworzenie ładu przestrzennego w drodze projektowania obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.s.z.a., wykonywanie zawodu architekta polega na współtworzeniu kultury przez projektowanie architektoniczne obiektów budowlanych, ich przestrzennego otoczenia oraz ich realizację, nadzorze nad procesem ich powstawania oraz na edukacji architektonicznej. Z powyższej regulacji w sposób niewątpliwy wynika więc, że architekci wykonują zadania, w których obrębie znajduje się materia dobra powszechnego, a więc mającego charakter dobra publicznego.

Za trafnością powyższej konkluzji przemawia również to, że wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, przysługuje wyłącznie osobom wpisanym na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art. 6 ust. 1 u.s.z.a.). Stąd też działania samorządu architektów, polegające na zrzeszaniu architektów, jak też polegające na nadawaniu i pozbawianiu uprawnień budowlanych, noszą znamiona zadań publicznych.

Wobec powyższego, w judykaturze, nie budzi wątpliwości fakt, że analizując omawianą problematykę przez pryzmat treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Okręgowa Izba Architektów RP, jako organ samorządu zawodowego, jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. I OSK 2918/15 oraz wyroki WSA z Warszawie z dnia 20 sierpnia 2021 r., sygn. II SA/Wa 2393/20 i z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. II SAB/Wa 1116/14).

Kolejną kwestią wymagającą uwagi w sprawie jest ocena, czy wnioskowana przez skarżącego do udostępnienia w trybie przepisów ustawy informacja w postaci protokołu pokontrolnego, będącego wynikiem kontroli prowadzonej przez Okręgową Komisję Rewizyjną [...] Okręgowej Izby Architektów na wniosek skarżącego z dnia 5 lipca 2022 r., B.Z. z dnia 7 lipca 2022 r. i W.J. z dnia 11 lipca 2022 r. Alternatywnie skarżący wniósł o wskazanie miejsca na stronie internetowej organu, z której umieszczony został Biuletyn Informacji Publicznej, jest informacją publiczną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, zatem dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in. treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy.

Na podstawie powyższego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie miał wątpliwości, że informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. jest protokół pokontrolny z kontroli prowadzonej przez Okręgową Komisję Rewizyjną [...] Okręgowej Izby Architektów.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast przepis art. 15 u.d.i.p. odnosi się do sytuacji gdy podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady może:

1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.),

2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.),

3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem, po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 u.d.i.p.),

4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.),

5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, bądź

6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, lub też nie podejmuje innej z ww. czynności. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przez owo milczenie należy rozumieć brak aktywności organu w jednej z przedstawionych wyżej form.

Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne niniejszej sprawy skład orzekający nie miał wątpliwości, że wniosek skarżącego skierowany do [...] Okręgowej Izby Architektów RP dotyczyły szeroko rozumianej sfery informacji publicznej. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jakim niewątpliwie jest [...] Okręgowa Izba Architektów RP jednocześnie otrzymawszy wniosek skarżącego, nie podjął żadnego z ww. działań na gruncie u.d.i.p., a zatem pozostaje w bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie, skarżący wnioskiem z dnia 17 lutego 2023 r. wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w postaci protokołu pokontrolnego, będącego wynikiem kontroli prowadzonej przez Okręgową Komisję Rewizyjną [...] Okręgowej Izby Architektów lub wskazanie miejsca na stronie internetowej organu, z której umieszczony został Biuletyn Informacji Publicznej. Wniosek w tym zakresie skarżący ponowił w dniu 13 marca 2023 r. Skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 21 marca 2023 r.

Wniosek skarżącego w powyższym zakresie - w ocenie Sądu - pozostał bez reakcji organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Wskazany organ, czyli [...] Okręgowa Izba Architektów RP, w szczególności ani nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani nie poinformował skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia (art. 15 u.d.i.p.). Organ jednocześnie nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ani nie powiadomił wnioskodawcy, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, jak również nie powiadomił wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji. Na tej podstawie Sąd przyjął, że organ jakim jest [...] Okręgowa Izba Architektów RP pozostaje w bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazał, że skarżący nie określił sposobu ani formy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, podczas gdy - stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. A ponieważ wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony elektronicznie organ przyjął, że najlepszym sposobem będzie ich udostępnienie za pośrednictwem portalu Biuletynu Informacji Publicznej. W ocenie organu, nie można zatem przyjąć, że pozostaje on w bezczynności, w sytuacji, w której to skarżący uchybił podstawowemu obowiązkowi wskazania sposobu udzielenia informacji. Ponadto problem czynności materialno-technicznej jakim byłoby zamieszczenie informacji nie jest przez skarżącego kontestowany w treści zarzutów. Informacja żądana przez skarżącego nie spełniała wymagań przewidzianych w art. 10 ust. 2 u.d.i.p. Do dnia wniesienia skargi jej autor nie złożył innego wniosku, w którym żądałby uzyskania informacji w formie odmiennej aniżeli poprzez portal Biuletynu Informacji Publicznej. Powołana przez skarżącego regulacja art. 13 u.d.i.p., w ocenie organu, nie znajdzie zastosowania gdy zwłoka (bezczynność) w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej będzie miała charakter niezbędny, czyli uzasadniony. Takie uzasadnienie będzie stanowić przede wszystkim konieczność udostępnienia żądanej informacji w sposób lub w formie wskazanej we wniosku. W ocenie organu, niezwykle istotne jest, aby od milczenia organu odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę i sposób udostępnienia żądanych informacji. W takim wypadku odpowiedź organu na wniosek trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko organu może nie satysfakcjonować zainteresowanego. Organ poinformował skarżącego mailowo o fakcie niemożności udzielenia informacji za pośrednictwem Biuletynu Informacji Publicznej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że formą odpowiedzi na wniosek, która wynika z przepisów u.d.i.p. nie jest doręczenie skarżącemu "do wiadomości" pisma organu z dnia 23 lutego 2023 r. skierowanego do Krajowej Rady Izby Architektów RP. Wskazane pismo, zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, ww. pismo nic nie wnosi w sprawie, bowiem ani nie usprawiedliwia bezczynności organu ani informuje, że organ nie posiada informacji publicznej (wręcz przeciwnie). Brak dostępu do Biuletynu Informacji Publicznej nie ma znaczenia w sprawie, bowiem skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej, a w odniesieniu do Biuletynu Informacji Publicznej zapytał jedynie gdzie on znajduje się na stronie www. Błędne jest zatem stanowisko organu, że skarżący domaga się udostępnienia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej.

Podobnie, w ocenie składu orzekającego, nie stanowią usprawiedliwienia dla bezczynności fizyczne trudności z dostępem do Biuletynu Informacji Publicznej, czy brak wskazania przez skarżącego formy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Trudności z dostępem do Biuletynu Informacji Publicznej są poza zainteresowaniem Sądu, bowiem skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej, a nie jej umieszczenie we wskazanym Biuletynie. Natomiast, gdy skarżący nie określił w jaki sposób i w jakiej formie domaga się udostępnienia informacji publicznej, organ winien skierować do skarżącego odpowiednie wezwanie w tym zakresie. Argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę w odniesieniu do tej kwestii w żadnym razie nie zasługują na uwzględnienie. Również kwestia, że skarżący jest członkiem Izby Adwokatów nie ma znaczenia w sprawie, bowiem wystąpił on o udostępnienie informacji publicznej na mocy przepisów u.d.i.p.

Ze wskazanych powodów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Z tego powodu Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku zobowiązując [...] Okręgową Izbę Architektów Rzeczypospolitej Polskiej do rozpatrzenia wniosku M. K. z dnia 17 lutego 2023 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Dokonując oceny, że bezczynność [...] Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy, czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. II SAB/Sz 34/13 i inne).

Ocena, czy w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, powinna być dokonana w kontekście regulacji art. 13 u.d.i.p., który to przepis zobowiązuje organ do udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podkreślić należy, że w pierwszej kolejności organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, czyli bez niepotrzebnego opóźnienia. Po drugie, udostępnienie informacji publicznej nie powinno trwać dłużej niż 14 dni.

Powracając na grunt zawisłej sprawy powtórzyć po raz kolejny należy, iż skarżący wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierował do organu dnia 17 lutego 2023 r. Tymczasem wnioskowana informacja nie została stronie udostępniona do dnia wniesienia skargi, ani do dnia jej rozpoznania. Z zestawienia dat wynika, że wniosek skarżącego mimo upływu ponad 5 miesięcy nie został załatwiony.

Skład orzekający uznał, że ponad pięciomiesięczna zwłoka w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w obliczu tego, iż art. 13 u.d.i.p. zobowiązuje do udzielenia takowej informacji bez zbędnej zwłoki i jednocześnie ustanawia maksymalnie czternastodniowy termin na załatwienie sprawy, przybrała postać rażącego naruszenia prawa. Bezczynność organu trwa od dnia 17 lutego 2023 r., skarżący ponawiał wnioski, nie otrzymał żadnej odpowiedzi, a pismo organu z dnia 23 lutego 2023 r. przesłane skarżącemu "do wiadomości" nic nie wnosi do sprawy. Organ, nawet po otrzymaniu skargi nie udostępnił informacji publicznej. Wobec tego Sąd stwierdził w punkcie drugim wyroku, iż bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd analizując przedmiotową sprawę uznał za uzasadnione wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi w oparciu o przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. jest upływ terminu do załatwienia sprawy. Wyraźnego zaznaczenia wymaga przy tym fakt, iż skarżący na udostępnienie informacji publicznej czeka niemalże od dziesięciu miesięcy, a organ nadal pozostaje w bezczynności, która przybrała postać rażącego naruszenia prawa. Z tego powodu Sąd ocenił, że uzasadnionym jest nałożenie na organ grzywny uznając, iż kwota określona w wyroku będzie właściwa. Grzywna na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. nie ma na celu bowiem wyłącznie dyscyplinowania organów, ale ma w szerszym zakresie przeciwdziałać ich opieszałości w prowadzeniu spraw oraz służyć usuwaniu negatywnych skutków wynikających z bezczynności postępowania. Sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż taka kwota w realiach sprawy będzie odpowiednia.

Reasumując, Sąd w punkcie pierwszym wyroku obowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej orzekając w tym zakresie na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a.

Sąd w punkcie drugim wyroku stwierdził, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czyniąc za podstawę tegoż rozstrzygnięcia przepis art. 149 § 1 p.p.s.a.

W kolejnym punkcie wyroku Sąd wymierzył organowi grzywnę orzekając w oparciu o przepis art. 149 § 2 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie czwartym wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi.