Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 405/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 57 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.I. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 października 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 716/23 w sprawie ze skargi A.I. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr SKO-40-36/23 w przedmiocie przyznania nagrody za osiągnięte wyniki sportowe 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Torunia z 13 lutego 2023 r. nr 223/2023; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu na rzecz A.I. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego B.S. 1120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 24 października 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 716/23 oddalił skargę A. I. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego B. S. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 28 kwietnia 2023 r. w przedmiocie przyznania nagrody za osiągnięte wyniki sportowe.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

M. "L." w dniu 16 stycznia 2023 r. złożył wniosek o przyznanie skarżącej nagrody za wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym za 2022 r. Jako najwyższe osiągnięcie uprawniające do wnioskowania o nagrodę dla zawodnika wskazano zajęcie przez skarżącą pierwszego miejsca podczas Mistrzostw Polski w Ł. , które odbyły się w grudniu 2021 r. w G.

Decyzją z 13 lutego 2023 r. Prezydent Miasta Torunia (dalej: Prezydent, organ pierwszej instancji) odmówił przyznania skarżącej wnioskowanej nagrody. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 4 pkt 4 załącznika do uchwały nr 308/19 Rady Miasta Torunia z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania oraz rodzajów i wysokości nagród wyróżnień za uzyskane wyniki sportowe i osiągnięcia w działalności sportowej (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2019 r., poz. 7513; dalej: załącznik do uchwały), podmioty wymienione w § 2 pkt 1-4 załącznika do uchwały mogą składać wnioski o przyznanie nagród zawodnikom i trenerom oraz o przyznanie wyróżnień dla zawodników do dnia 15 stycznia każdego roku, za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym. W ocenie organu pierwszej instancji zawody, które zostały wskazane we wniosku, nie odbyły się w 2022 r. i tym samym przesłanka umożliwiająca przyznanie nagrody nie została spełniona.

Decyzją z 28 kwietnia 2023 r. SKO uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w całości. Kolegium wskazało, że zgodnie z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały, podmioty wymienione w § 2 pkt 1-4 mogą składać wnioski o przyznanie nagród zawodnikom i trenerom oraz o przyznanie wyróżnień dla zawodników do dnia 15 stycznia każdego roku, za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym. Ponadto, zgodnie z § 4 ust. 7 załącznika do uchwały, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia m.in. w przypadku złożenia wniosku po terminie. W ocenie organu odwoławczego termin wskazany w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały ma charakter materialny, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do skutecznego złożenia wniosku o przyznanie nagrody. Skutkiem upływu tego terminu jest wygaśnięcie prawa podmiotowego, zaś konsekwencją procesową jest wyrażona w § 4 ust. 7 załącznika do uchwały konieczność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. SKO wskazało również, że w stosunku do terminów prawa materialnego nie ma zastosowania m.in. art. 57 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) który stanowi, że jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.

WSA w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę na decyzję SKO z 28 kwietnia 2023 r.

Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd wyrażony przez organ odwoławczy, iż termin określony w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały należy zakwalifikować jako termin prawa materialnego. Przepis ten wprowadza bowiem zasadę warunkującą uzyskanie nagrody, zgodnie z którą beneficjent jest zobligowany do złożenia wniosku i przedłożenia dokumentów w określonym terminie. Konsekwentnie nieprzedłożenie wymaganych dokumentów w odpowiednim terminie powoduje utratę prawa do uzyskania nagrody. Przekroczenie spornego terminu nie powoduje natomiast żadnych konsekwencji w sferze uprawnień procesowych skarżącej. Ponadto, w ocenie sądu pierwszej instancji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 57 § 4 k.p.a., ponieważ odnosi się on jedynie do terminów proceduralnych.

WSA wskazał również, że poza sporem jest fakt, że M. "L." złożył wniosek po 15 stycznia 2023 r., co skutkowało niemożnością nawiązania stosunku materialno-prawnego. Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy słusznie umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe.

Skarżąca w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi; ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zrzekła się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła:

1) naruszenie § 4 ust. 2 załącznika do uchwały poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że termin przewidziany w ww. przepisie załącznika do uchwały na złożenie wniosku o przyznanie nagrody za osiągnięte wyniki sportowe jest terminem materialnym, a nie procesowym. Natomiast w ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie należy przyjąć, że termin określony w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały jest terminem procesowym, a w konsekwencji ma do niego zastosowanie m.in. przepis art. 57 § 4 k.p.a. stanowiący, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Bowiem gdyby zarówno sąd pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy przyjęli, że na gruncie przywołanego przepisu mamy do czynienia z terminem procesowym, należałoby wówczas także przyjąć, że skarżąca w terminie złożyła wniosek o przyznanie nagrody za osiągnięte wyniki sportowe, zaś organ odwoławczy zobowiązany byłby do merytorycznej oceny odwołania. Tymczasem organ odwoławczy choć uchylił decyzję pierwszoinstancyjną to jednocześnie umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Zatem błędna wykładnia § 4 ust. 2 załącznika do uchwały dokonana przez sąd pierwszej instancji skutkowała naruszeniem art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, gdy w rzeczywistości Sąd winien był zastosować np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj. uchylić w całości decyzję organu odwoławczego;

2) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały poprzez błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy uchylając decyzję i umarzając postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji, wydał w okolicznościach sprawy prawidłową decyzję, podczas gdy w ocenie skarżącej, nie było podstaw do umorzenia postępowania przez organ odwoławczy, a zatem sąd pierwszej instancji nie powinien był oddalić skargi i de facto utrzymać w mocy merytorycznie wadliwej decyzji organu odwoławczego;

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 2 załącznika do uchwały poprzez błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy uchylając decyzję i umarzając postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji, wydał w okolicznościach sprawy prawidłową decyzję, podczas gdy w ocenie skarżącej, nie wystąpiła żadna obiektywna okoliczność kasacyjna uzasadniająca bezprzedmiotowość postępowania i uniemożliwiająca wydanie rozstrzygnięcia w istocie merytoryczno-reformacyjnego. W konsekwencji nie było podstaw do umorzenia postępowania przez organ odwoławczy, a zatem sąd pierwszej instancji powinien był uwzględnić skargę i uchylić decyzję organu odwoławczego w wyniku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego (tj. § 4 ust. 2 załącznika do uchwały) oraz mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, m.in. art. 15 k.p.a. i art. 57 § 4 k.p.a.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

SKO w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie oraz oświadczyło, że zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnosząca skargę kasacyjną złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś SKO w Toruniu, w terminie czternastu dni od doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądało przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego NSA rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty procesowe skargi kasacyjnej, a dopiero w dalszej dokonuje oceny stosowania prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego musiała prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W ocenie NSA zarzuty kasacyjne, pomimo tego że oparte są na naruszeniu prawa materialnego i procesowego, to sprowadzają się do ustalenia sposobu wykładni § 4 ust. 2 załącznika do uchwały. Oznacza to, że sąd drugiej instancji może dokonać ich łącznej oceny, zwłaszcza dlatego, że przyjęcie określonego rozumienia terminu do złożenia wniosku o nagrodę za osiągnięte wyniki sportowe, skutkuje bezpośrednio dla oceny trafności zarzutów, które podnoszą naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a.

Zdaniem NSA wyrok sądu pierwszej instancji jest wadliwy, bowiem przyjmuje za organem, że w § 4 ust. 2 załącznika do uchwały termin do złożenia wniosku o przyznanie nagród za osiągnięcia sportowe jest terminem materialnym, którego uchybienie skutkuje utratą uprawnienia do uzyskania takiej nagrody, a skutkiem procesowym takiej okoliczności powinno być umorzenie postępowania o przyznanie nagrody.

Sąd drugiej instancji nie podziela takiego stanowiska i przyjmuje, że określenie charakteru terminu do złożenia wniosku o przyznanie nagrody musi uwzględniać kontekst językowy przepisu. Z treści § 4 ust. 2 załącznika do uchwały wynika, że podmioty wymienione w § 1 tego przepisu mogą składać wnioski o przyznanie nagród zawodnikom i trenerom do dnia 15 stycznia każdego roku za wyniki sportowe osiągnięte w poprzednim roku kalendarzowym. Zatem w przepisie tym mamy dwa terminy. Jednym z nich jest "15 stycznia każdego roku", a drugim "rok poprzedni", w którym zaistniało osiągnięcie sportowe uprawniające do wystąpienia z wnioskiem o nagrodę. Inaczej rzecz ujmując, przyznanie nagrody jest możliwe tylko w sytuacji, gdy wniosek zostanie złożony do 15 stycznia roku następującego po roku, w którym miało miejsce osiągnięcie sportowe. Rokiem osiągnięcia sportowego jest rok, dla którego były prowadzone zawody sportowe, w których zawodnik uzyskał rezultat sportowy będący osiągnięciem w rozumieniu przepisów prawa, a więc w rozpoznawanym przypadku przepisów uchwały wydanej przez radę gminy. Oznacza to, że przy kwalifikowaniu i ocenie, czy został zachowany termin "roku poprzedniego" – w rozumieniu § 4 ust. 2 załącznika do uchwały – w stosunku do daty złożenia wniosku o przyznanie skarżącej nagrody za wysokie wyniki sportowe, istotne jest ustalenie charakteru zawodów sportowych i ich odniesienia do konkretnego roku "sportowego", a nie roku kalendarzowego.

W rozpoznawanej sprawie jest to okoliczność istotna, bowiem zawody, w których uczestniczyła skarżąca – uprawniające do nagrody –odbywały się w grudniu 2021 r., a wniosek został złożony dopiero w 2023 r. Jednak zawody z grudnia 2021 r. były Mistrzostwami Polski 2022 r. Wynika to z akt sprawy, ale jest także do potwierdzenia w informacjach ogólnodostępnych odnoszących się do kalendarza Mistrzostw Polski w Ł. 2022 r.

W takim stanie faktycznym i prawnym przyjąć należy, że skarżąca kasacyjnie spełniła warunek osiągnięcia wyników sportowych w roku kalendarzowym poprzedzającym złożenie wniosku. Ten termin, a więc uzyskanie osiągnięcia sportowego w roku kalendarzowym poprzedzającym złożenie wniosku jest terminem materialnym, chociaż określenie "kalendarzowym" musi być łączone z kalendarzem imprezy sportowej, a nie faktyczną datą przeprowadzenia zawodów. Spełnienie tego warunku, a więc uzyskanie osiągnięcia sportowego w tak rozumianym terminie jest jednym z warunków koniecznych przyznania nagrody.

Drugim z takich warunków jest złożenie wniosku, gdyż nagroda za osiągnięcia sportowe jest przyznawana na wniosek. Termin do złożenia wniosku, zdaniem NSA, jest terminem procesowym. Trafnie zatem podniesiono w skardze kasacyjnej, że dopiero wniosek pozwala konkretyzować jakiekolwiek uprawnienie, a przy tym uprawnienie to ma charakter uznaniowy. O takim charakterze terminu świadczy również to, że wniosek obarczony wadami formalnymi może być konwalidowany w terminie 5 dni od daty powiadomienia o jego brakach. W konsekwencji oznacza to, że do takiego terminu ma zastosowanie art. 57 § 4 k.p.a.

Mając zatem na uwadze wszystkie przedstawione argumenty należało stwierdzić, że kontrolowany wyrok sądu pierwszej instancji nie odpowiada prawu i powinien podlegać uchyleniu. Wobec zaś dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy należało – zdaniem NSA – również stwierdzić, że zaktualizowały się określone przepisem art. 188 p.p.s.a. przesłanki rozpoznania skargi strony na decyzję SKO w Toruniu z 28 kwietnia 2023 r., którą to skargę – w świetle przedstawionych argumentów – NSA uznał za zasadną, co musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a.

W związku z powyższym, NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota 1120 zł stanowi zwrot wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, zwrot opłaty za uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji w wysokości 100 zł, a także zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, który występował przed sądem pierwszej instancji oraz sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w wysokości 480 zł za pierwszą oraz 240 zł za drugą instancję (pkt 3 sentencji).