Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 600/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J.B. na bezczynność Burmistrza Miasta M. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa; 2) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3) zasądza od Burmistrza Miasta M. na rzecz strony skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 14 maja 2024 r. J. B. (skarżąca, strona, wnioskodawca) wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta M. (organ, Burmistrz) w zakresie nierozpatrzenia jej wniosku z 6 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wskazała, że ww. wnioskiem domagała się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienia jej informacji dotyczącej wykonania studni głębinowej na działce gminnej nr [...] i umożliwienie wglądu do całej dokumentacji dotyczącej wyżej wymienionego przedsięwzięcia.

Nadto mając na uwadze, że studnia głębinowa ma dużą wydajność, a możliwy pobór wody jest większy niż 5 m3 na dobę, wniosła o udostępnienie do wglądu odpowiednich pozwoleń, m.in. pozwolenia na budowę, projektu robót geologicznych, dokumentacji hydrogeologicznej oraz pozwoleń wodnoprawnych.

Ponadto wniosła o pisemną odpowiedź na poniższe pytania:

"1. W związku z odwiertem studni głębinowej do celów zbiorowego zaopatrywania ludności w wodę, prowadzonym przez gminę w porozumieniu z przedsiębiorstwem V w T., czy gmina planuje ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody.

2. Proszę również o informację czy wyżej wymienione ujęcie wody wraz z przyszłymi budowlami i urządzeniami służącymi do poboru wody, są odpowiednio oddalone od zabudowań i źródeł zanieczyszczeń, a jeśli odległość nie została zachowana, to jakie są planowane działania, aby strefę ochrony źródeł i ujęć wody ustanowić w odpowiednich wymiarach".

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że dokonane na gminnym gruncie działania spowodowały szkody na jej gruncie ponieważ nastąpiła zmiana spływu wód, co doprowadziło do zalania jej gruntu oraz piwnic w budynku w którym zamieszkuje.

Strona zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 16 ust. 1. i 2 i art.14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz.902 z późn.zm.) dalej: u.d.i.p. ponieważ odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Strona wskazała, że nie otrzymała dostępu do wnioskowanych dokumentów.

Nadto wskazała, że odmowa udzielenia informacji publicznej powinna zostać udzielona w drodze decyzji administracyjnej od której służy też odwołanie i która zwiera uzasadnienie faktyczne i podstawę prawną odmowy udzielenia informacji publicznej

Skarżąca podniosła, iż nie otrzymała decyzji która powinna mieć odpowiednią formę prawną, tylko informację nie mającą żadnej formy prawnej. Zdaniem strony każdy właściciel nieruchomości powinien posiadać dokumenty dotyczące prac na jego działce, tym bardziej prac budowlanych ponieważ dokumenty zawsze sporządza się w dwóch lub więcej jednobrzmiących egzemplarzach. Strona wskazała, że Burmistrz, w dniu 4 marca 2024 r. napisał że posiada dokument o porozumieniu, a zapomniał o nim już 18 marca 2024 r. pisząc, że urząd nie posiada żadnych dokumentów. Dopiero po kolejnej interwencji u prawnika i odwołaniu się otrzymała jedynie kserokopię porozumienia pomiędzy V a gminą.

Ponadto strona wskazała, że nie otrzymała też numeru polisy OC urzędu, o którą wielokrotnie prosiła zarówno telefonicznie jak i osobiście urzędników urzędu szkodę. Strona wspomniała, że w dniu 19 marca 2024 r. na miejskiego, aby zgłosić posiedzeniu komisji rady miejskiej były poruszane kwestie studni głębinowej oraz wniosku o udzielenie przedmiotowej informacji publicznej, a Przewodniczący Rady Miejskiej zobowiązał słownie Burmistrza do przesłania kserokopii porozumienia podpisanego pomiędzy urzędem a V i zapewnił stronę, że na pewno taki dostęp do dokumentacji otrzyma. Jednakże strona nie otrzymała dostępu do dokumentów. W podsumowaniu skargi strona zaakcentowała, iż dokonane na gminnym gruncie działania spowodowały szkody na jej gruncie. Nastąpiła zmiana spływu wód, co doprowadziło do zalania jej gruntu oraz piwnic w budynku w którym strona zamieszkuje. Strona wskazała, że zgodnie z prawem wodnym właściciel nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku jego odpływu ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wody na grunty sąsiednie.

W związku z powyższym strona wniosła o wnikliwe przeanalizowanie sprawy: 1)zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności i przewlekłości postępowania.

2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności postępowania oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowo administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie.

Zdaniem organu okoliczności sprawy nie wskazują na bezczynność po jego stronie.

Organ na poparcie swego stanowiska wskazał, że nie dopuścił się bezczynności ponieważ w odpowiedzi na ww. wniosek strony z dnia 6 marca 2023 r. poinformował skarżącą pismem z dnia 18 marca 2023 r., że informacja o którą wnioskowała jest w posiadaniu Sp. z o.o.

W ocenie organu dokumenty będące aktami sprawy oraz opisane przez stronę wnoszącą skargę sytuacje, przeprowadzonych rozmów, spotkań czy przeprowadzonych wizji lokalnych, a także pism będących wyrazem czynności organu wykonawczego wskazują na brak znamion bezczynności. Dla potwierdzenia swego stanowiska organ załączył do akt sprawy szereg pism.

W uzupełnieniu skargi pismem z dnia 28 sierpnia 2024 r. pełnomocnik strony, podtrzymał tezy i wnioski tam zawarte. Jednocześnie oświadczył, że przedmiotowa skarga swoim zakresem przedmiotowym obejmuje zarówno bezczynność w zakresie wniosku o naruszenie stosunków wodnych jak i bezczynność Burmistrza Miasta M. w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

- Pisma z Urzędu Miasta K. z dnia 3 czerwca 2024 r.

- Pisma z Urzędu Miasta K. z dnia 12 czerwca 2024 r.

dla wykazania faktu poświadczania nieprawdy przez Burmistrza Miasta M. jakoby organ nie znajdował się w posiadaniu wnioskowanych przez skarżącą dokumentów oraz zestawienia połączeń skarżącej dla wykazania faktu wielokrotnego kontaktowania się z organem w celu wszczęcia postępowania. Wskazując na powyższe, wniósł o:

1) zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej we wskazanym, pierwotnym i pełnym zakresie ;

2) orzeczenie o zwrocie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania związanych z celowym dochodzeniem swoich praw.

W uzasadnieniu uzupełnienia skargi wskazał m.in., że przedmiotowa skarga została zainicjowana w związku ze zdarzeniem z dnia 24 października 2023 r. które miało miejsce na posesji strony. W wyniku pompowania wody celem sprawdzenia wydajności studni głębinowej woda zalała cały okoliczny teren włącznie z posesją skarżącej. Pomimo próśb nie udało się jej uzyskać żadnej pomocy ze strony urzędników i musiała ona sama wezwać służby (m.in. straż pożarną), które potwierdziły stan zalania. Kolejnego dnia, zastępca Burmistrza poinformowany, że woda nadal napływa i zalewa w dalszym ciągu posesję pojawił się na miejscu wraz ze Skarbnikiem. Pomimo obecności na miejscu i stwierdzeniu stanu faktycznego zalewania jej działki nie sporządzono protokołu ani notatki z tego spotkania. Jednakże w kolejnych tygodniach próby strony uzyskania jakiejkolwiek pomocy od organów administracji publicznej okazały się bezskuteczne. Skarżąca była odsyłana do kolejnych podmiotów, które przerzucały się odpowiedzialnością. W związku z opieszałością Burmistrza Miasta, w dniu 6 marca 2024 r. strona wystosowała wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podczas posiedzenia Rady Miejskiej (Komisja Skarg Wniosków i Petycji) w dniu 19 marca 2024 r. na którym była obecna skarżąca Burmistrz zobowiązał się do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Co szczególnie istotne, odpowiedź datowana była na dzień poprzedzający posiedzenie Rady Miejskiej tj. 18 marca 2024 r. W kolejnej odpowiedzi, datowanej na dzień 8 kwietnia 2024 r. Urząd stwierdził, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy w grę wchodzi zakres podmiotowy i przedmiotowy tej ustawy i następuje odmowa udzielenia informacji z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności. Zdaniem skarżącej organ celowo pomija fakt, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej miał szerszy zakres przedmiotowy aniżeli może wynikać to z jego odpowiedzi. Zdaniem strony nieprawdą jest, aby organ takowych informacji nie posiadał. Przeczą temu oświadczenia Burmistrza, zarówno w trakcie posiedzeń Komisji, jak i w korespondencji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 marca 2024 r. Burmistrz do dnia dzisiejszego nie odpowiedział na pytania skarżącej co również ma fundamentalne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, również w kierunku przyszłych postępowań karnych i cywilnych w stosunku do urzędników, które skarżąca ma zamiar zainicjować. W ocenie strony odpowiedź organu na wniosek z dnia 18 marca 2024 r. nie stanowi odpowiedzi na zawarte w nim pytania. Tym samym w ocenie strony absurdalne jest stanowisko Burmistrza odsyłające wnioskodawcę do innego podmiotu gospodarczego ponieważ każde zadanie publiczne jest delegowane do osobnych, często prywatnych podmiotów gospodarczych. Nadto strona wskazała, że idąc tokiem rozumowania organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej każdorazowo należałoby kierować się do wykonawcy inwestycji, a nie jej inicjatora. Nie może ostać się twierdzenie, że urząd nie jest w posiadaniu jakichkolwiek pozwoleń, planów czy umów związanych z tak kluczową dla lokalnej społeczności inwestycją. Według strony właściwa realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W przeciwnym wypadku doszłoby do zdeprecjonowania idei dostępu do informacji publicznej, której założeniem jest jawność działań władzy publicznej. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nadto strona dodała, że w razie wątpliwości co do zakresu żądania organ powinien zwrócić się do wnioskodawcy o jego doprecyzowanie.

Organ w odpowiedzi na uzupełnienie skargi podtrzymał dotychczasowe stanowisko dodając, iż poinformował stronę, że żądana dokumentacja jest w posiadaniu Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

W związku z powyższym skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z bezczynnością organu mającego udzielić informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminach przewidzianych w art. 13 u.d.i.p. organ takiej czynności nie podejmie, względnie nie wyda decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji lub nie poinformuje strony o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;

6. decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji, gdy organ stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.

Zatem w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że Burmistrz należy do grupy podmiotów zobowiązanych do załatwienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stanowisko takie jest uzasadnione tym, że użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., określenie "zadania publiczne" posiada znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP.

Nie budzi również wątpliwości, że informacje objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

"odwiertu studni głębinowej (na działce gminnej) do celów zbiorowego zaopatrywania ludności w wodę, prowadzonym przez gminę w porozumieniu z przedsiębiorstwem V w T. i podanie czy gmina planuje ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody.

Jak również podanie informacji czy wyżej wymienione ujęcie wody wraz z przyszłymi budowlami i urządzeniami służącymi do poboru wody, są odpowiednio oddalone od zabudowań i źródeł zanieczyszczeń, a jeśli odległość nie została zachowana, to jakie są planowane działania, aby strefę ochrony źródeł i ujęć wody ustanowić w odpowiednich wymiarach" - stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Ponadto w ocenie Sądu treść ww. pytań dotyczy zadań własnych gminy wynikających z art. 7 ust.1 pkt.3 ustawy z 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024r. poz.1465 tj.), dalej u.s.g. oraz z art.3 ust.1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków. (Dz.U. z 2024r. poz.757).

Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącej w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany przez organ albo poprzez udzielenie pełnej informacji w formie czynności materialno-technicznej albo przez wydanie stosownej decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa bowiem nie przewiduje możliwości załatwienia sprawy (jak w przedmiotowej sprawie) poprzez przekazanie informacji przez organ pismem z dnia 18 marca 2023 r., że informacja o którą wnioskowała strona jest w posiadaniu Sp. z o.o., tym bardziej, że przedmiotowy wniosek strony spełniał wymogi formalne.

Sąd zauważył, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie ww. zadań ustawowych nałożonych na gminę na podstawie art.7 u.s.g. oraz art. 3 ust.1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzenie ścieków, a organ odesłał ja pismem do spółki, co było naruszeniem u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy, skoro wniosek strony dotyczył informacji publicznej, organ winien był go załatwić według zasad określonych w u.d.i.p., czego bezspornie nie uczynił, dopuszczając się tym samym bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieudostępnienie informacji publicznej nie było bowiem przejawem złej woli, lecz wiązało się z prezentowaną przez organ odmienną oceną prawną charakteru wniosku.

W następstwie niniejszego orzeczenia, biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej wywody, organ załatwi wniosek w sposób odpowiadający regulacji ustawy o dostępie informacji w wyznaczonym 14 dniowym terminie. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd nie mógł przesądzić, jak ma być rozstrzygnięta sprawa, w której organ pozostaje bezczynny.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w kwocie 100 zł.

Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.