Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 603/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 306c par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 17
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j.)
article: art. 41 ust. 1 pkt 4 i pkt 4a, ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2024 poz 145
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
article: art. 10
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi P. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 7 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez P. S. (dalej zwanego też: "strona", "policjant", "skarżący" lub "obwiniony") jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (dalej zwanego też: "Komendant Wojewódzki" lub "organ odwoławczy") z dnia 7 maja 2024 r., nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 26 stycznia 2024 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia strony ze służby.

Skarga została wniesiona w następującym, wynikającym z akt administracyjnych, stanie faktycznym i prawnym. W dniu 4 grudnia 2023 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] wpłynęła informacja dotycząca popełnienia czynu karalnego przez funkcjonariusza tej jednostki. Z przesłanej drogą mailową informacji wynikało, że policjant porusza się pojazdem marki [...], na którym ma założone tablice rejestracyjne przydzielone do innego pojazdu, w tym przyjeżdża tym samochodem do pracy. Po otrzymaniu tej informacji dokonano sprawdzeń m.in. zabezpieczono monitoring rejestrujący obraz terenu parkingu Komendy Powiatowej Policji w [...], a także przeprowadzono oględziny pojazdu, którym przyjechał do służby [...] P. S. Monitoring zewnętrzny Komendy Powiatowej Policji w [...] w dniu 5 grudnia 2023 r. zarejestrował wjazd samochodu marki [...] wersja [...] koloru ciemnego o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem tym w dniu 5 grudnia 2023 r. strona przyjechała do służby parkując nim na parkingu Komendy Powiatowej Policji w [...]. W toku oględzin pojazdu stwierdzono, że nad pokrywą silnika znajduje się wybity na karoserii - podszybiu numer [...] - numer ten zgodny z numerem naklejonym na kielichu amortyzatora. Tymczasem z danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji wynika, że tablica rejestracyjna o wyróżniku [...] przypisana jest do innego samochodu osobowego marki [...], tj. modelu [...], podrodzaj [...] o numerze VIN [...]. Tym samym potwierdzono ustalenia z przekazanej drogą email informacji, że numer identyfikacyjny VIN pojazdu, którym porusza się policjant nie pokrywa się z numerem identyfikacyjnym VIN pojazdu, do którego są przypisane tablice rejestracyjne o wyróżniku [...]. Na tę okoliczność przeprowadzone zostały ustalenia, w ramach których: przesłuchano m.in. funkcjonariuszy realizujących w dniu 5 grudnia 2023 r. czynności służbowe związane z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 306c § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 17 z późn. zm.), dalej także: Kk, poddano oględzinom zarówno zakwestionowany co do jego legalności pojazd, a także monitoring zewnętrzny KPP w [...]. Ponadto pozyskano informację z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Ponieważ dowody z osobowych i rzeczowych źródeł wykazały, że pojazd marki [...] model [...], którym do służby przyjechał policjant, parkując go na terenie placu manewrowego Komendy Powiatowej Policji w [...] miał zamontowane tablice rejestracyjne o wyróżniku [...], które zostały zamontowane z innego pojazdu strony, zawiadomiono Prokuraturę Rejonową w [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 306c § 2 Kk. Prokurator polecił przeprowadzić czynności procesowe w trybie art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 37 ze zm.), dalej: Kpk w kierunku popełnienia ww przestępstwa.

Z kolei zawiadomieniem z dnia 6 grudnia 2023 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji policjanta – [...], [...], Wydziału [...], Komendy Powiatowej Policji w [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 145), dalej jako: ustawa o Policji. Stronę poinformowano również o prawie wynikającym z art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, do wskazania zakładowej organizacji związkowej, która powinna wydać opinię w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie zostało wysłane do strony za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres zamieszkania wskazany w aktach osobowych funkcjonariusza. Przedmiotowe pismo zostało zwrócone do siedziby organu I instancji z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".

Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania przeprowadził postępowanie dowodowe, w jego ramach postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r., nr [...], włączył do niego notatkę urzędową mł. asp. A. A. z dnia 5 grudnia 2023 r. Z kolei postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r., nr [...], włączył do przedmiotowego postępowania: notatkę urzędową z dnia 6 grudnia 2023 r. sporządzoną przez podinsp. A. B.; płytę DVD z zawartością nagrania z dnia 5 grudnia 2023 r. z monitoringu placu manewrowego Komendy Powiatowej Policji w [...].

Organ I instancji uzyskał również opinie organizacji związkowych reprezentujących funkcjonariuszy Policji. Przewodniczący Zarządu Terenowego N. pismem z dnia 18 grudnia 2023 r. wskazał, że strona nie jest członkiem N. oraz nie zwracała się z prośbą o pomoc w przedmiocie jej zwolnienia ze służby. Z kolei przewodniczący Organizacji Międzyzakładowej N.1 pismem z dnia 14 grudnia 2023 r. poinformował, że organizacja międzyzakładowa zgodnie z uchwałą nr [...] nie obejmuje ochroną policjanta gdyż jej mocą Związek nie udziela ochrony, ani też pomocy osobom, które mogły dokonać deliktu polegającego na używaniu tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego nieprzypisanej do pojazdu na którym ją umieszczono, albo używaniu tej tablicy jako autentycznej, podrobionej lub przerobionej tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego.

Równolegle, w dniu 6 grudnia 2023 r. postanowieniem nr [...] wszczęto wobec policjanta postępowanie dyscyplinarne na podstawie art. 134 i ust. 1 pkt 1 lit a, ust. 1 a i art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. W jego ramach przedstawiono mu zarzuty, że:

1) dniu 5 grudnia 2023 r. w [...] ul. [...] w czasie wolnym od służby będąc zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania w sposób mogący być przykładem praworządności, prowadzącym do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że na pojeździe [...] użył tablicy rejestracyjnej o nr [...], nieprzypisanej do tego pojazdu, a po czym tym pojazdem kierował i następnie zaparkował go na placu manewrowym Komendy Powiatowej Policji w [...], a swoim postępowaniem nie zadbał o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z §2 i §23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

2) w dniu 5 grudnia 2023 r. w [...] ul. [...] w czasie wolnym od służby będąc zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania w sposób mogący być przykładem praworządności, prowadzący do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że będąc właścicielem samochodu osobowego [...] poruszał się nim po drodze publicznej, pomimo nieposiadania przez wymieniony pojazd aktualnych obowiązkowych badań technicznych, wykraczając tym samym przeciwko przepisom Prawa o ruchu drogowym, a swoim postępowaniem nie zadbał o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z §2 i §23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

3) w dniu 5 grudnia 2023 r. w [...] ul. [...] w czasie wolnym od służby będąc zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania w sposób mogący być przykładem praworządności, prowadzący do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że będąc właścicielem samochodu osobowego [...], poruszał się nim po drodze publicznej, pomimo nieposiadania przez wymieniony pojazd aktualnego obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, wykraczając tym samym przeciwko przepisom ustawy o ubezpieczeniach społecznych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych swoim postępowaniem nie zadbał o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z §2 i §23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".

Rozkazem Personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 6 grudnia 2023 r., nr [...], zawieszono policjanta w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia doręczenia rozkazu na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji z jednoczesnym zawieszeniem płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. W toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania dwukrotnie, postanowieniami z dnia 5 stycznia 2024 r., nr [...], oraz z dnia 25 stycznia 2024 r., [...], zawiadomiono stronę o zwłoce w załatwieniu sprawy informując o nowym terminie jej załatwienia. Postanowienia te przesłane za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres strony wróciły do organu I instancji z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".

Mając na uwadze ujawnione okoliczności Komendant Powiatowy Policji uznał, że policjant w sposób oczywisty dopuścił się popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 306c § 2 Kk, co – w jego ocenie – uniemożliwia dalsze pozostanie go w służbie. Tym samym przytoczonym na wstępie rozkazem personalnym z dnia 26 stycznia 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 43 ust. 3, 4 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2020 r. poz. 1113), dalej: rozporządzenie z dniem 13 lutego 2024 r. zwolnił policjanta ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. obecnie: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: Kpa rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz personalny został wysłany stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej. Przedmiotowy rozkaz został zwrócony do organu I instancji z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Niemniej jednak 2 lutego 2024 r. do organu I instancji zgłosił się adw. Z. K., który przedstawił pełnomocnictwo udzielone mu 31 stycznia 2024 r. przez stronę w przedmiocie wszystkich postępowań dyscyplinarnych (administracyjnych) prowadzonych przeciwko niej przez KPP w [...]. Tego samego dnia pełnomocnik strony zapoznał się z aktami przedmiotowego postępowania wykonując ich fotokopie.

Od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 26 stycznia 2024 r., nr [...], odwołała się strona, w imieniu której działał umocowany przez nią profesjonalny pełnomocnik. Odwołanie zostało nadane w ustawowym terminie za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 26 lutego 2024 r.

W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 26 stycznia 2024 r., nr [...], zarzucając mu naruszenie:

1) art. 10 Kpa w zw. z art. 36 Kpa poprzez wydanie rozkazu personalnego w sytuacji gdy ustalony termin załatwienia sprawy wyznaczony został postanowieniem z dnia 25 stycznia 2024 r. do dnia 16 lutego 2024 r. co spowodowało, że skarżący pozostający na zwolnieniu lekarskim pozbawiony został możliwości wypowiedzenia się w sprawie, złożenia wniosków dowodowych czy ustanowienia pełnomocnika, pomimo oczekiwania przez niego, że będzie mógł w określonych przez organ ramach czasowych, a więc do 16 lutego 2024 r. wypowiedzieć się co do przedmiotu sprawy, w tym przedstawić swoje wyjaśnienia, stanowiąc przez to o rażącym naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego;

2) art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i obowiązku dokładnego zebrania wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a przez to dopuszczenia się dowolnego (arbitralnego) rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy "policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim na dzień wydania rozkazu personalnego nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie, wzięcia udziału w czynnościach postępowania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło organ do wydania rozkazu w oparciu o niepełne ustalenia w przedmiocie stwierdzenia »umyślności« czynu, oraz »oczywistości« przestępstwa, co przy jednoczesnym braku zgromadzenia materiału dowodowego w przedmiocie potwierdzenia naruszenia przepisów prawo o ruchu drogowym oraz braku istnienia po stronie skarżącego ubezpieczenia OC, powołanych nie tylko w postępowaniu dyscyplinarnym ale również w sprawie niniejszej, przesądza o naruszenia przez organ w/w przepisów";

3) art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez "uznanie wystąpienia w realiach sprawy przesłanki »oczywistości« popełnionego przestępstwa z art. 306c Kk w sytuacji, gdy brak poczynienia przez organ ustaleń w zakresie wystąpienia po stronie skarżącego umyślności w zakresie popełnionego czynu (warunek konieczny dla przypisania czynu) nie pozwala na stwierdzenie, że organ rozważył wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie, czyniąc przedwczesnym wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego".

W jego motywach rozwinął formułowane powyżej zarzuty.

Organ I instancji nie zastosował trybu samokontroli i wniesione odwołanie przekazał Komendantowi Wojewódzkiemu Policji.

Zawiadomieniem z dnia 6 marca 2024 r. poinformowano stronę o prowadzonym w Wydziale Kadr i Szkolenia KWP w Opolu postępowaniu odwoławczym, jednocześnie pouczając o przysługujących jej uprawnieniach w oparciu o przepisy Kpa. Pismo przesłane pełnomocnikowi strony za pośrednictwem Poczty Polskiej zostało odebrane w dniu 27 marca 2024 r. W dniu 20 marca 2024 r. postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu na podstawie art. 136 § 1 Kpa uzupełniono materiał dowodowy o materiały z postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w Komendzie Powiatowej Policji w [...] w postaci: uwierzytelnionej kopii protokołu oględzin zawartości płyty DVD z dnia 13 grudnia 2023 r.; uwierzytelnionej kopii protokołu przesłuchania świadka D. D. z dnia 19 grudnia 2023 r.; uwierzytelnionej kopii protokołu przesłuchania świadka A. A. z dnia 21 grudnia 2023 r.; uwierzytelnionej kopii protokołu przesłuchania świadka Ł. B. z dnia 28 grudnia 2023 r.; uwierzytelnionej kopii protokołu oględzin pojazdu z dnia 5 grudnia 2023 r. oraz o informację z Centralnej Ewidencji Pojazdów w postaci wydruku dotyczącego pojazdu zarejestrowanego pod numerem rejestracyjnym [...].

Postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr [...], strona została zawiadomiona o zwłoce w załatwieniu sprawy w postępowaniu odwoławczym. Datowane na dzień 3 kwietnia 2024 r. zawiadomienie o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu odwoławczym zostało wysłane do pełnomocnika strony za pośrednictwem Poczty Polskiej. Pełnomocnik odebrał przedmiotowe pismo w dniu 22 kwietnia 2024 r. Wynikające z art. 10 § 1 Kpa uprawnienia strona mogła realizować w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia.

W tych okolicznościach organ odwoławczy, przytoczonym na wstępie orzeczeniem, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji. W jego motywach wskazał, że organ administracji prowadzący postępowanie zobowiązany jest do jego prowadzenia, w myśl zasady legalizmu wynikającej m.in. z art. 7 Konstytucji RP. Podniósł przy tym, że organ odwoławczy jest w szczególności obowiązany, tak jak organ I instancji, dążyć z urzędu do wykrycia prawdy obiektywnej, a zatem do ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Zaznaczył, że kontrola organu odwoławczego jest więc kontrolą pełną. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie merytorycznie rozpatrzeć sprawę administracyjną w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący na dzień wydawania własnej decyzji, przy czym winien rozszerzyć granice postępowania dowodowego o nowe okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie, które mogą mieć znaczenie prawne dla prawidłowego jej załatwienia. Jednocześnie – odwołując się do stanowiska judykatury – wyjaśnił, że organ II instancji, rozpoznając odwołanie, nie jest związany ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ I instancji, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 969/14). Organ ten obowiązany jest rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, zatem zakres postępowania odwoławczego nie może być ani węższy, ani szerszy niż zakres postępowania przed organem I instancji.

Odnosząc się do złożonego odwołania, wskazał, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji wydany został na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 43 ust. 3, 4 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia. Przypomniał, że w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ustawodawca określił, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Ustalenie oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego następuje w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Zatem "oczywistość" popełnienia przestępstwa podlega indywidualnej ocenie w oparciu o zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, dokonanym przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Organ odwoławczy zauważył także, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego musi ustalić oraz rozważyć, czy okoliczności przestępstwa dają podstawy do uzasadnionego twierdzenia, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie jest niedopuszczalne. Ponadto ocenia przesłankę popełnienia przestępstwa w każdej sprawie indywidualnie dotyczącej danego policjanta poprzez ustalenie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę danej sprawy oraz wykazanie ich w uzasadnieniu decyzji o zwolnieniu. Przyjmuje się, że oczywistość przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawcę złapano na gorącym uczynku albo, gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, lub gdy zebrano takie dowody, które bezpośrednio stwierdzają dokonanie czynu przestępczego. Ponadto oczywistość jest definiowana jako uznanie, które jest niewątpliwe i pewne w takim stopniu, że nie można im rozsądnie zaprzeczyć.

Przenosząc to na grunt przedmiotowej sprawy Komendant Wojewódzki podniósł, że do akt postępowania organu I instancji włączono uwierzytelnione kopie materiałów dokumentujących zachowanie policjanta w dniu 5 grudnia 2023 r., z których wynika, że poruszał się on samochodem osobowym marki [...], na którym zamontowane były tablice rejestracyjne przypisane do innego pojazdu.

W ocenie organu II instancji nie budzi wątpliwości fakt, że strona dopuściła się czynu wypełniającego znamiona przestępstwa określonego w art. 306c § 2 Kk polegającego na używaniu tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego nieprzypisanej do pojazdu, na którym ją umieszczono.

W dalszych motywach organ odwoławczy zaznaczył, że w prowadzonym postępowaniu organy orzekające są niezależne od wyników postępowania przygotowawczego, jak i innych postępowań, ponadto dokonują własnych ustaleń i gromadzą w tym zakresie materiał dowodowy. Zgodnie z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (75 § 1 Kpa.). Nadto na podstawie art. 136 § 1 Kpa może przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Tym samym powtórzył, że stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie m.in. zeznań funkcjonariuszy realizujących w dniu 5 grudnia 2023 r. czynności służbowe związane z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 306c § 2 Kk przez stronę, oględzin pojazdu, którym poruszała się, a także oględzin nagrań monitoringu zewnętrznego KPP w [...] oraz informacji otrzymanych z Centralnej Ewidencji Kierowców. Cytując zeznania funkcjonariuszy przeprowadzających czynności podał, że relacjonując przebieg zdarzeń wskazali, że "(...) weszliśmy do środka i zapytaliśmy [...] P. S. czy samochód [...] jest jego i czy on nim przyjechał. On potwierdził, że przyjechał tym autem i że dokumenty ma w samochodzie. Gdy wyszliśmy na zewnątrz on powiedział nam, że tablice na tym samochodzie są z innego jego samochodu, a ten samochód nie był nigdy zarejestrowany na terenie Polski". W dalszych fragmentach jeden z przesłuchiwanych funkcjonariuszy opisał kontrolę maski komory silnika i numeru VIN tego pojazdu, akcentując, że numery VIN kontrolowanego samochodu nie pasowały do samochodu do którego przypisane były znajdujące się na nim numery rejestracyjne. Świadkowi wyjaśnili, że pojazd marki [...] model [...] znajdujący się na terenie placu manewrowego Komendy Powiatowej Policji w [...], który wyposażony był w tablice rejestracyjne o nr rej. [...] i którym na służbę przyjechał policjant był pojazdem niezarejestrowanym w Polsce i był nieubezpieczony, nie posiadał obowiązkowej polisy OC.

Zdaniem organu odwoławczego zeznania świadków jednoznacznie wskazują, iż policjant w dniu 5 grudnia 2023 r. popełnił czyn wypełniający znamiona przestępstwa przyjeżdżając do Komendy Powiatowej Policji w [...] pojazdem marki [...] do którego zamontowano tablicę rejestracyjną przypisaną do innego pojazdu tej marki. W ocenie organu II instancji popełnienie przez stronę czynu o znamionach przestępstwa z art. 306c § 2 Kk jest oczywiste i nie budzi wątpliwości. Zaznaczył, że zgodnie z art. 306c § 2 Kk odpowiedzialności karnej podlega osoba, która to używa tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego nieprzypisanej do pojazdu, na którym ją umieszczono, albo używa jako autentycznej podrobionej lub przerobionej tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego. Odwołując się do poglądów doktryny z tego przedmiotu wskazał, że czyn z art. 306c § 2 Kk jest dokonany z chwilą użycia pojazdu mechanicznego oznaczonego legalną tablicą przypisaną do innego pojazdu lub oznaczonego tablicą sfałszowaną. Legislator założył w sumie dość racjonalnie, że w wypadku tych nowych karalnych zachowań zasadne jest wyodrębnienie samego używania skradzionych lub sfałszowanych tablic rejestracyjnych. Wynika to z faktu, że do ujawniania tego zachowania będzie dochodzić także podczas kontroli drogowej. I w takim wypadku odrębność typizacji zwalniać będzie od konieczności ustaleń, kiedy doszło do zaboru lub sfałszowania i przez kogo. Nie ma zaś tu znaczenia, czy pojazd mechaniczny oznaczony skradzionymi lub sfałszowanymi tablicami rejestracyjnymi jest dopuszczony do ruchu, czy też nie. Nie ma również znaczenia, czy pojazd oznaczony tego rodzaju tablicami był przedmiotem uprzedniego zaboru w celu jego przywłaszczenia, tak: T. Oczkowski [w:] Kodeks kamy. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 306(c).

Zdaniem organu drugoinstancyjnego zachowanie policjanta należy kwalifikować jako przestępstwo z art. 306c § 2 Kk czego dowodzą zeznania świadków, protokoły oględzin oraz dane urzędowe z Centralnej Ewidencji Pojazdów. Ponownie odwołując się do stanowiska doktryny podkreślił, że przestępstwo z art. 306c § 2 in principio przewiduje odpowiedzialność kamą za używanie tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego nieprzypisanej do pojazdu, na którym ją umieszczono. Zaznaczył, że w piśmiennictwie fachowym wskazuje sie, iż czynność sprawcza sprowadza się do zamontowania/przymocowania/przyklejenia/przykręcenia zalegalizowanych tablic rejestracyjnych pojazdu A na pojazd B w celu ich używania. Prawnokarnie relewantne dla występków z § 2 będzie jednak wyłącznie takie używanie tablicy, które zbieżne jest z ich funkcją. Funkcje te zrealizowane są w przypadku uczestnictwa danego pojazdu w szeroko rozumianym ruchu drogowym, Obejmuje to zarówno poruszanie się, jak i zaparkowanie na drodze bądź drodze wewnętrznej w rozumieniu odpowiednio art. 4 pkt 2 oraz art. 8 ustawy o drogach publicznych, i dotyczy także stref zamieszkania oraz innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów w przestrzeni publicznej oraz prywatnej (A. Behan, Prawnokarna ochrona tablic rejestracyjnych pojazdów mechanicznych na gruncie nowego art. 306c Kodeksu karnego, Palestra2023, nr 10, s. 62-78).

Przenosząc te ustalenia na grunt przedmiotowej spawy organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "oczywistości". Jednak organ powinien ją oceniać w każdej sprawie indywidualnie i nie może wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Za WSA w Gliwicach wskazał, iż słowo "oczywistość" to coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. Oczywiste popełnienie przestępstwa to popełnienie niebudzące wątpliwości co do rzeczywistego wypełnienia jego znamion. O oczywistości popełnienia czynu można mówić wówczas, gdy stan faktyczny danej sprawy pozwala na stwierdzenie, kto dopuścił się danego czynu, zaś popełniony czyn musi stanowić czyn o znamionach przestępstwa. Oceny zaistnienia tych przesłanek muszą dokonać samodzielnie organy Policji (wyrok WSA w Gliwicach z 29 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 901/18).

W ocenie organu II instancji okoliczności niniejszej sprawy wskazują na "oczywistość" popełnienia przestępstwa przez stronę, czego dowodem są zeznania świadków, protokoły oględzin oraz dane urzędowe z Centralnej Ewidencji Pojazdów. Dostrzegł przy tym, że funkcjonariusza w stosunku, do którego nie zapadł prawomocny wyrok skazujący go za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, można zwolnić ze służby na podstawie art. 41 ust 2 pkt 8 ustawy o Policji. Celem powołanego przepisu było bowiem stworzenie możliwości wyeliminowania z grona funkcjonariuszy Policji policjantów, w stosunku do których nie zapadł wprawdzie prawomocny wyrok skazujący ich za popełnienie przestępstwa, ale których bezprawność działania w świetle przepisów prawa karnego nie budzi wątpliwości i jest oczywista (wyrok NSA z 12 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2921/14). Oczywistość popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że czyn został popełniony.

Organ odwoławczy podniósł, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie stanowi o popełnieniu przestępstwa, a jedynie czynu o charakterze (znamionach) przestępstwa, co zwalnia organ z badania stopnia społecznej szkodliwości czynu, czy też ewentualnych przesłanek wyłączających winę. Z uwagi na oczywistość popełnienia przez skarżącego czynów o znamionach przestępstwa organ prowadzący postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji samodzielnie dokonuje ustaleń w zakresie zaistnienia ustawowych przesłanek zwolnienia, co nie wyklucza możliwości wykorzystania w postępowaniu administracyjnym także dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu.

W motywach wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł także, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie wymaga stwierdzenia popełnienia przestępstwa, a jedynie czynu o znamionach przestępstwa. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, do której jednym z głównych zadań należy ochrona życia i zdrowia ludzi przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Rygor pełnienia służby charakteryzuje się tym, że funkcjonariusz Policji musi zachowywać się godnie i respektować obowiązujące prawo nie tylko w czasie pełnienia służby, ale także w życiu prywatnym. Zaznaczył, że stanowisko zgodne z prezentowanym zawarto w wyroku NSA z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2386/16.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że służba w Policji ma szczególny charakter, a wynika to z treści art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych (wyrok NSA z 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2098/16).

Zdaniem organu II Instancji popełnione przez stronę przestępstwo z art. 306c § 2 Kk stoi w sprzeczności z podstawowymi zadaniami Policji i obowiązkami policjantów. Policjant ma być przykładem dla społeczeństwa i jego zachowanie powinno cechować się praworządnością. Niewątpliwie postawa policjanta - funkcjonariusza [...], Wydziału [...], Komendy Powiatowej Policji w [...], który na co dzień pełniąc służbę był zobligowany do ujawniania przestępstw i wykroczeń związanych z ruchem pojazdów rzutuje negatywnie na wizerunek Policji jako całości i jej postrzeganie w odbiorze społecznym. Walor nieposzlakowanej opinii wymaganej od policjanta dotyczy także zachowania policjanta po zakończeniu służby. Zauważył przy tym, że podejrzenie popełnienia powyższego czynu, rodzi negatywny wydźwięk społeczny już w samym jego zawodowym środowisku oraz godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji. Odwołując się do stanowiska judykatury podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1886/10 wyraźnie podkreślił, iż instytucja jaką jest Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi dobro chronione przez prawo. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych - art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Tym samym – jak zaznaczy organ odwoławczy – podejrzenia funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, jak również wpływa na jego wizerunek i przymiot nieposzlakowanej opinii.

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że podstawy zwolnienia policjanta ze służby zostały w art. 41 ustawy o Policji sklasyfikowane w dwóch grupach i występują jako podstawy zwolnienia obligatoryjnego oraz podstawy zwolnienia fakultatywnego. Co do zasady, podstawy zwolnienia obligatoryjnego skumulowano w art. 41 ust. 1 ww. ustawy, a podstawy zwolnienia fakultatywnego w art. 41 ust. 2 tegoż przepisu. Podkreślił, że zwolnienie z przyczyn o charakterze fakultatywnym jest legalne wówczas, gdy organowi, oprócz zdarzeń wskazanych w podstawie zwolnienia, uda się wykazać w uzasadnieniu decyzji, że względy natury celowościowej (względy organizacji służby, ochrony dobrego imienia formacji, zaufania obywateli do organów państwa, o którym mowa w art. 7 Kpa), bardziej przemawiają za zwolnieniem, niż za dalszym pozostawaniem takiej osoby w służbie. Jego zdaniem nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym tożsamym z interesem służby pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Ponadto pozostawienie w służbie policjanta, który popełnił czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego stanowiłoby czynnik demoralizujący w stosunku do innych funkcjonariuszy. Wcześniejsze, prawidłowe wykonywanie czynności służbowych przez policjanta, w żaden sposób nie równoważy bowiem ani nie znosi skutków poruszania się przez stronę pojazdem mechanicznym z zamontowaną tablica rejestracyjną przypisaną innemu pojazdowi, w tym jego społecznego wydźwięku. Doświadczony funkcjonariusz, a takim jest niewątpliwie strona legitymująca się ponad 8 letnim stażem służby, realizująca na co dzień zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa na drogach i reagowaniem na przestępstwa oraz wykroczenia dotyczące ruchu pojazdów, winna zdawać sobie sprawę, że jej zachowanie polegające na używaniu tablicy rejestracyjnej nieprzypisanej do pojazdu na którym go umieszczono stanowi działanie bezprawne.

Na zakończenie wskazał, że również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r., nr K1/04, podkreślił, że nie ulega wątpliwości, że na osobach pełniących służbę publiczną ciąży szczególny obowiązek troski o dobro wspólne, a idea dobra wspólnego zakłada ofiarność z ich strony, z którą łączyć się mogą kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 kwietnia 2011 r., podzielił pogląd, iż funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o działanie sprzeczne z prawem, a w rozpatrywanej sprawie tak się nie dzieje.

W ocenie organu II instancji wszystkie trzy przesłanki w niniejszej sprawie ziściły się, tak więc organ był uprawniony i mógł zwolnić stronę ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Argumentując nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, który ma charakter wyjątkowy, wskazał na "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Podkreślił, że nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy nie ma możliwości dostosowania obsady kadrowej do potrzeb służby, jej interesu i konieczności zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania ustawowych zadań Policji.

W jego ocenie w sprawie występują okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

W skardze wniesionej na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu powtórzył w całości zarzuty odwołania oraz przedstawioną na ich poparcie argumentację. Wskazał w tym zakresie na naruszenie:

1) art. 10 Kpa w zw. z art. 36 Kpa, art. 11 Kpa, art. 107 § 3 Kpa, art. 160 Kpa poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do zarzutu pominięcia strony w postępowaniu z uwagi na wydanie rozkazu personalnego w dniu 26 stycznia 2024r, tj. przed terminem zakończenia postępowania administracyjnego wyznaczonego przez Komendanta Policji w [...] do 16 lutego 2024 r. oraz z pominięciem ponownego zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania administracyjnego z uwagi na uzupełnienie postępowania dowodowego przed datą 16 lutego 2024 r., co spowodowało, że policjant pozostający wówczas a zwolnieniu lekarskim pozbawiony został możliwości wypowiedzenia się w sprawie, złożenia wniosków dowodowych w sprawie czy ustanowienia pełnomocnika, pomimo oczekiwania przez niego, że będzie on mógł w określonych przez sam organ ramach czasowych, a więc do 16 lutego 2024 r., wypowiedzieć się co do przedmiotu sprawy, w tym przedstawić swoje wyjaśnienia, stanowiąc przez to o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy sprawy w jej całokształcie;

2) art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i obowiązku dokładnego zebrania oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a przez to dopuszczenie się dowolnego (arbitralnego) rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim nie miał możliwości wypowiedzenia się w sprawie, wzięcia udziału w czynnościach postępowania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło organ do wydania rozkazu w oparciu o niepełne ustalenia w przedmiocie stwierdzenia "umyślności" czynu, oraz "oczywistości" przestępstwa,

3) art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji, poprzez uznanie wystąpienia w realiach sprawy przesłanki "oczywistości" popełnionego przestępstwa z art. 306c Kk, w sytuacji, gdy brak poczynienia przez organ ustaleń w zakresie wystąpienia po stronie skarżącego umyślności w zakresie popełnionego czynu (warunek konieczny dla przypisania czynu) nie pozwala na stwierdzenie, że organ rozważył wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie, czyniąc przedwczesnym wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 7 maja 2024 r., nr [...], oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 26 stycznia 2024 r., nr [...], w całości.

W uzasadnieniu skargi, stanowiącym rozwinięcie jej zarzutów i powielenie argumentów odwołania skarżący wskazał, że niezrozumiałe jest odstąpienia odstąpienie organów Policji od przesłuchania strony, tym bardziej, że sam organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do 16 lutego 2024 r. W tym terminie istniała choćby hipotetyczna możliwość zakończenia leczenia policjanta i złożenia przez niego wyjaśnień. Tym bardziej, że incydenty zdrowotne towarzyszące np. późniejszemu jego zaginięciu, wymagały przyjęcia tezy, że rzeczywiście uzasadnionym było oczekiwanie na uzyskanie jego relacji w zakresie zaistniałego zdarzenia a nie arbitralne podjęcie decyzji o jego zwolnieniu. Kwestii tej nie wyjaśnia dostatecznie również zaskarżony rozkaz personalny, w którym organ w żadnym stopniu nie odwołał się do przebywania odwołującego się na zwolnieniu lekarskim i oceny tej okoliczności dla wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Tym bardziej, że zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie pełnomocnika skarżącego zaskarżony rozkaz personalny nie spełnia wymogów właściwego sporządzenia uzasadnienia zgodnie z art. 11 Kpa, wyrażającym zasadę przekonywania. Jednym z elementów decyzji jest uzasadnienie, które w szczególności zawierać powinno wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści wyżej powołanego przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej sprawy, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony.

Autor skargi zaznaczył nadto, że obowiązek urzędowego potwierdzenia właściwości zarzutów winien opierać się na zgromadzonej dokumentacji a nie zwyczajowym stwierdzeniu faktów. Na etapie postępowania administracyjnego nie wystarczy samo powtórzenie prawdopodobnej wiedzy i przekonania o faktach ale ujawnieniu dokumentów, z których taka wiedzy wynika. Koniecznym jest również wykazanie swych racji przez pryzmat tak skonstruowanego uzasadnienia. Treść uzasadnienia rozkazu nie spełnia przywołanych wyżej kryteriów. Zdaniem autora skargi takie procedowanie organów policji powoduje, że "rodzi się uzasadniona obawa, czy stan faktyczny sprawy został w sposób szczegółowy i wyczerpujący ustalony.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Ustosunkowując się do zarzutów skargi przywołał argumentację stanowiącą podstawę dokonanej przez niego oceny podkreślając, że w myśl przepisów art. 35 § 1-3 Kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Natomiast zgodnie z art. 10 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomieniem z dnia 28 grudnia 2023 r. na podstawie art. 10 § 1 Kpa strona została poinformowana, że zakończone zostało zbieranie materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Powyższe zawiadomienie zostało wysłane na adres zamieszkania policjanta. Korespondencja – na co zwrócił uwagę organ – w toku postępowania była kierowana na adres zamieszkania skarżącego.

Ponadto w zawiadomieniu z dnia 28 grudnia 2023 r. na podstawie art. 10 § 1 Kpa strona (skarżący) została m.in. pouczona o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Na powyższe uprawnienie stronie został wyznaczony termin 3 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia. W zawiadomieniu wskazano, że po upływie ww. terminu postępowanie zostanie zakończone - zostanie wydana stosowna decyzja. Zawiadomienie o zakończeniu zbierania materiału dowodowego nie zostało odebrane przez policjanta. Przesyłka za pośrednictwem operatora pocztowego wróciła do organu z adnotacją zwrot nie podjęto w terminie (przesyłka dwukrotnie awizowana). Przesyłka do organu wróciła 16 stycznia 2024 r. Doręczenie uznano za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 Kpa.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że po zakończeniu postępowania dowodowego organ I instancji, tj. Komendant Powiatowy Policji w [...], wykonał obowiązek pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Strona z tego prawa nie skorzystała. Organ I instancji wstrzymał się z wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby do czasu upływu terminu wyznaczonego stronie w zawiadomieniu o zakończeniu zbierania materiału dowodowego. Po upływie terminu wskazanego w zawiadomieniu z dnia 28 grudnia 2023 r. na podstawie art. 10 § 1 Kpa organ I instancji w dniu 26 stycznia 2024 r. wydal rozkaz personalny nr [...] w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Jego zdaniem niezasadny jest zarzut wadliwego uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego albowiem w jego opinii szczegółowo go uzasadnił. Przedstawił wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne oraz odniósł się do zarzutów odwołania. W jego ocenie również bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa. Wskazał, że zebrany został materiał dowodowy, który był wystarczający i kompletny dla wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponadto dokonano wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zebrany materiał dowodowy został należycie oceniony. Powtórzył, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono okoliczność konkretnego zdarzenia, która miała miejsce 5 grudnia 2023 r. na terenie parkingu KPP w [...] i nie pozostawiała wątpliwości, że czyn określony w art. 306c § 2 Kodeksu karnego został popełniony. Ponadto powtórzył, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie stanowi o popełnieniu przestępstwa, a jedynie czynu o charakterze (znamionach) przestępstwa, co zwalnia organ z badania stopnia społecznej szkodliwości czynu, czy też ewentualnych przesłanek wyłączających w winę z uwagi na oczywistość popełnienia przez skarżącego czynów o znamionach przestępstwa organ prowadzący postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji samodzielnie dokonuje ustaleń w zakresie zaistnienia ustawowych przestanek zwolnienia, co nie wyklucza możliwości wykorzystania w postępowaniu administracyjnym także dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu. W związku z powyższym przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie wymaga stwierdzenia popełnienia przestępstwa, a jedynie czynu o znamionach przestępstwa. To w jego ocenie czyni nietrafionym zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji

Na zakończenie wskazał, że organy obu instancji zapewniły czynny udział stronie (skarżącemu) w postępowaniu administracyjnym w każdym stadium tego postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej Ppsa, uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 Ppsa), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 Ppsa

Niniejsza sprawa, stosownie do art. 119 pkt 2 oraz art. 120 Ppsa, została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów; a to wobec zgodnego wniosku obydwu stron o rozpoznanie sprawy w tym trybie. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych kryteriów, ocena wykazała, że zaskarżona decyzja (tu zwana orzeczeniem) nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 Ppsa.

Zdaniem Sądu, nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego. Z tego też powodu akceptując w całości argumentację organu odwoławczego Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę prawną poddanego kontroli Sądu orzeczenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1960 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r. poz. 145), zwanej dalej ustawą, która w rozdziale 10, w kompleksowy sposób reguluje kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, w tym w art. 138 przewiduje poddanie orzeczeń kończących postępowanie dyscyplinarne kontroli sądowoadministracyjnej. Z kolei podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach: popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Z powyższego wynika, że zwolnienie policjanta ze służby jest fakultatywne (policjanta można zwolnić) i jest dokonywane w ramach uznania administracyjnego, ale wymaga kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Natomiast w sytuacji, gdy któraś z nich nie zaistnieje w konkretnym przypadku, w ogóle nie powstanie po stronie organu uprawnienie do rozważania zwolnienia policjanta. Przesłankami tym są: po pierwsze – ustalenie faktu popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, po drugie – oczywistość popełnienia tego czynu, po trzecie – wykazanie, że uniemożliwia to pozostawienie funkcjonariusza w służbie.

Ponadto zauważyć należy, że przesłanki, jakie prowadzą do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby również mają charakter ocenny. O ile bowiem stosunkowo jednoznacznie można ustalić, czy dany czyn wypełnia znamiona przestępstwa, o tyle już kwestia oczywistości jego popełnienia, a zwłaszcza możliwości pozostania policjanta w służbie pozostawiona jest ocenie organu. Odnosząc wskazane przesłanki do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że niewątpliwie zostały one w sprawie spełnione i należycie umotywowane. Okoliczności zdarzenia w sposób niebudzący wątpliwości zarejestrowały kamery monitoringu terenu Komendy Powiatowej Policji oraz oględziny pojazdu. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające wszystkie ustalenia organu, których skarżący na żadnym etapie nie podważył. Taki przebieg zdarzeń wskazuje, że czyn ten wypełnia znamiona czynu zabronionego z art. 306c § 2 K.k.

Tym samym odnośnie przesłanki drugiej, tj. oczywistości popełnienia czynu, ponieważ ustawa o Policji nie zawiera definicji legalnej tego pojęcia, zasadnym będzie odwołanie się do jego znaczenia wypracowanego przez orzecznictwo sądowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych, z którym utożsamia się skład orzekający w tej sprawie, wskazuje się, że "oczywistość" popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. np. wyroki NSA: z 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06; z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12 - publ. CBOSA). Uznaje się, że z "oczywistością" popełnienia czynu mamy do czynienia, gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu, albo też gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, jednakże samo przyznanie się do winy nie może być utożsamiane z oczywistością popełnienia czynu (wyroki NSA m.in.: z 20 IV 2011 r., sygn. akt I OSK 1994/10; z 13 XII 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12; z 15 XI 2013 r., sygn. akt I OSK 3084/12; z 9 I 2015 r., sygn. akt I OSK 2756/13; z 8 I 2016 r., sygn. akt I OSK 2036/14; z 22 XII 2016 r., sygn. akt I OSK 2673/15; z 28 III 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16 - publ. CBOSA). Okoliczności niniejszej sprawy wykazane zebranymi dowodami, opisanymi szczegółowo wyżej, spełniają opisane wyżej warunki. Organy obu instancji w wydanych rozstrzygnięciach rozważyły także spełnienie trzeciej przesłanki i stwierdziły, że popełniony czyn uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Popełniony przez skarżącego czyn bez żadnej wątpliwości koliduje z podstawowymi zadaniami Policji i obowiązkami policjantów, od których obywatele mają prawo oczekiwać poszanowani prawa. Niewątpliwie fałszowanie obrazu odnośnie do identyfikacji pojazdu rzutuje negatywnie na wizerunek Policji jako całości i jej postrzeganie w odbiorze społecznym. W ocenie Sądu przełożenie tablic rejestracyjnych identyfikujących na pierwszy rzut oka na jakikolwiek pojazd a tym bardziej na niezarejestrowany w kraju jest nagannie społecznie i prawnie. Należy mieć na względzie, co zasadnie uwzględniły organy policji, że policjant ma cechować się nieposzlakowaną opinią. Na walor nieposzlakowanej opinii wymaganej od policjanta składają się nie tylko zachowania w czasie służby, ale także po jej zakończeniu, nie można aprobować dwóch standardów zachowania tej samej osoby jednego na użytek służby, drugiego poza nią. Zauważyć wreszcie należy – choć jest to tylko argument posiłkowy – że wyciągnięcie konsekwencji służbowych w sytuacji tak nagannego zachowania skarżącego wymagało szeroko rozumiane dobro służby i dążenie do utrzymania właściwych jej standardów. Zaniechanie podjęcia przez przełożonych kroków dyscyplinarnych mogłoby stanowić dla innych funkcjonariuszy sygnał, że istnieje milczące przyzwolenie na podejmowanie przez nich przestępczych działań, a z czym organy obu instancji najwyraźniej się nie godziły. Spełniona została zatem również przesłanka trzecia.

Tym samym w sprawie, dla dokonania oceny legalności zaskarżonego orzeczenia istotne znaczenie miało to, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Należy także podkreślić, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez organu policji nie może nastąpić de facto wyłącznie przez samo ich zanegowanie bez podania jakichkolwiek faktów pozwalających na odniesienie ich do stanu faktycznego. Na żadnym etapie nie doszło do obalenia jakichkolwiek z poczynionych przez organy ustaleń pozwalających na dowiedzenie ich wadliwości. Skarżący nie podważył skutecznie okoliczności faktycznych sprawy nie wskazał, że podnoszone przez niego zarzuty naruszenia prawa procesowego w tym art. 10 Kpa miały jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wreszcie powtórzyć wypada, że z relacji przesłuchanych w charakterze świadków funkcjonariuszy policji, dokonujących weryfikacji danych z informacji email, których treść nie został poważona, wynika jednoznacznie, że opisał im okoliczności przełożeni tablic z jednego samochodu do drugiego. Pojazdem tym przyjechał do służby, którą pełnił jako [...], [...], Wydziału [...], Komendy Powiatowej Policji w [...].

Rację mają orzekające w sprawie organy I i II instancji, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową, szczególną, która została wprowadzona w trosce o autorytet Policji oraz z uwagi na społeczną rolę tej formacji i charakter powierzonych jej zadań. Wskazany przepis służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić policjanta wiarygodności w oczach opinii publicznej (WSA w Lublinie z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 100/21). Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji (tak NSA w wyroku z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3430/18).

W takim zaś przypadku zaistniały wszystkie przesłanki otwierające organowi drogę do rozważenia zasadności zwolnienia funkcjonariusza ze służby w ramach uznania administracyjnego.

Zatem też przypomnieć trzeba, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Zatem sądowa kontrola decyzji uznaniowej dotyczy decyzji w takim zakresie, w jakim jest ona powiązana z wyraźnymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje jej zaś w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy powierzyły organom działania władcze w ramach "luzów decyzyjnych" stojących u podstaw decyzji uznaniowej.

Charakter prawny takiej decyzji uznaniowej zdefiniował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2018 r., sygn. akt I OSK 716/17, w którym stwierdził, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych. W sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sąd orzekający pogląd ten przyjmuje za własny.

Oceniając decyzję organu II instancji według wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zostały one naruszone. Organ zbadał wszystkie okoliczności sprawy a zgromadzone dowody uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie, co sprawia, że nie można mu zarzucić dowolności czy arbitralności. Ustalony na ich podstawie stan faktyczny jest bowiem jasny i brak między nimi sprzeczności. Organ odwoławczy wybrał sposób załatwienia sprawy dopuszczalny prawem oraz wyczerpująco i przekonująco dał wyraz swemu stanowisku w uzasadnieniu decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi odnoszących się do wadliwości proceduralnych. Wbrew wyrażonemu w skardze twierdzeniu, organy obu instancji rozważały bowiem, czy rodzaj i charakter czynu uniemożliwia pozostanie skarżącego w służbie i dały temu wyczerpująco wyraz w uzasadnieniu decyzji wydanych w obu instancjach. Natomiast dotychczasowy przebieg służby nie może stanowić dostatecznej przeciwwagi dla charakteru popełnionego czynu. Organ nie ocenia bowiem całościowej postawy policjanta, lecz bada czy dany, konkretny czyn nie uniemożliwia dalszej pracy w tym charakterze. Także zarzut niezebrania kompletnego materiału dowodowego Sąd uznał za nieusprawiedliwiony. Ciążący na organie obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego nie jest nieograniczony, inaczej niemożliwym byłoby zakończenie każdego postępowania w obawie przed pominięciem jakiegoś dowodu. Obciąża on organ do tej chwili, gdy stan faktyczny zostanie ustalony w sposób niebudzący wątpliwości albo gdy zgromadzone zostaną wszystkie dostępne dowody i dalszego uzupełnienia materiału dowodowego nie można już oczekiwać. Natomiast w przedmiotowej sprawie - jak już wyżej wskazano - zgromadzone dowody potwierdzały się wzajemnie, brak było między nimi sprzeczności i nie było niewyjaśnionych okoliczności, które miałyby być przedmiotem dowodu. Nawet fakt, że na dzień orzekania przez organy skarżący pozostawał osobą niekaraną nie może przesądzać o tym, że możliwe jest jego pozostanie w służbie. Z porównania treści art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 8 ustawy o policji wynika bowiem, że w sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego (pkt 4) oraz wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta (pkt 4a) zwolnienie policjanta ze służby jest obligatoryjne. Tak więc nawet fakt, że policjant jest niekarany, nie czyni niemożliwym zwolnienia go w trybie fakultatywnym tj. w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o policji w sytuacji spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek. Natomiast zarzut dotyczący naruszenia art. 10 Kpa nie jest zasadny albowiem strona mogła uczestniczyć w postępowaniu, miała o nim wiedzę, pełnomocnik strony zaznajomił się z materiałem, organ odwoławczy w pełni obowiązek zrealizował. W tym miejscu, z uwagi na zarzuty skargi wyjaśnienia wymaga, że celem postępowania odwoławczego jest zarówno ocena, czy odwołanie strony jest uzasadnione, jak i sprawdzenie, czy decyzja pierwszej instancji jest prawidłowa. Jak już zaznaczono, w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym niezbędne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Uwaga ta jest istotna albowiem o skuteczności zarzutów nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz mocą art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c Ppsa, tylko takie, które dają podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź takie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem strona skarżąca – o czym także powyżej – nie wykazała ani istnienia związku przyczynowego pomiędzy podniesionymi uchybieniami a wydanym w sprawie orzeczeniem, ani też nie wykazała, ażeby miały one jakikolwiek wpływ na wynika sprawy a tym bardziej "istotny". O ile związek ten, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że następstwa stwierdzonych przez nią wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu. Uchybienia pozbawione takiego potencjalnego wpływu nie uzasadniają uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c Ppsa, o czym szerzej także wyżej .

Zauważyć należy, także, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Sądu wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie ze względu na znajdującą zastosowanie w rozpoznawanej sprawie normę prawną zostały wyjaśnione, jak i zgromadzono dowody na ich poparcie. Organ odwoławczy szczegółowo umotywował zgromadzone dowody, i zasadnie wskazał na okoliczności mające znaczenie w sprawie. Wyjaśnił czy się kierował utrzymując orzeczeni I instancji w mocy. Nadto zawiadomił stronę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu odwoławczym zostało wysłane do pełnomocnika strony za pośrednictwem Poczty Polskiej, który odebrał je 22 kwietnia 2024 r. Wynikające z art. 10 § 1 Kpa uprawnienia strona mogła realizować w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma. Strona z przysługującego jej uprawnienia nie skorzystała.

Podsumowując, stosownie do normy wyrażonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, organ zwalnia policjanta ze służby, o ile fakt popełnienia przez niego przestępstwa można w okolicznościach sprawy uznać za oczywisty, zaś charakter tego przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Wszystkie trzy przesłanki organ w niniejszej sprawie wykazał, tak więc był uprawniony orzec o zwolnieniu skarżącego ze służby.

W tym stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.

Na zakończenie dodać jeszcze należy, że wszystkie powołane w treści orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.