Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 458/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 8, art. 146 § 1, art. 151 § 2, art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2024 r. sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 28 marca 2024 r. znak: ZOA-VIII.7721.23.2017 w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowalny zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia 28 marca 2024 r., znak: ZOA-VIII.7721.23.2017 - po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "N. P." z siedzibą w K. (dalej także jako "Stowarzyszenie") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 9 czerwca 2017 r., znak: PINB.7355/C/10/2013, odmawiającej uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji tego organu z dnia 17 sierpnia 2012 r., znak: PINB.7355/P/2/2012, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (aktualnie z siedzibą w K., dalej także jako "skarżąca" lub "inwestor") pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie biogazowni o mocy 1,2 MW na działkach nr ewid. [...] położonych w miejscowości K., gmina P. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny t.j. - Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził, że decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r., znak: PINB.7355/P/2/2012, wydana została z naruszeniem prawa, oraz wskazał, że uchylenie tej decyzji nie może nastąpić, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat.

Rozstrzygnięcie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Parczewie decyzją z dnia 17 sierpnia 2012 r., na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (aktualny t.j. - Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej: "Pr.bud"), po wcześniejszym zobowiązaniu D. Sp. z o.o. decyzją z dnia 20 lipca 2012 r. do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji w postaci budowy biogazowni o mocy 1,2 MW na działkach nr ewid. [...] w miejscowości K., zatwierdził przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie ww. biogazowni, jednocześnie nakładając na inwestora obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W dniu 22 maja 2013 r. Stowarzyszenie złożyło wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją.

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Parczewie wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia 22 lutego 2016 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 17 sierpnia 2012 r. Z kolei Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na skutek skargi Stowarzyszenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 946/16, uchylił ww. decyzje organów obu instancji. Sąd wytknął organom wadliwe ograniczenie się jedynie do badania przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z pominięciem oceny zasadności podnoszonej przez Stowarzyszenie przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto nakazał uwzględnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 369/14, którym stwierdzono nieważność uchwały nr XLVIII/299/2010 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 3 września 2010 r., w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, której postanowienia zezwalały na realizację biogazowni na działkach nr ewid. [...]w miejscowości K.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 czerwca 2017 r. ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 17 sierpnia 2012 r.

Na skutek odwołania Stowarzyszenia, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 września 2017 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po rozpoznaniu sprzeciwów inwestora i Stowarzyszenia od ww. decyzji kasatoryjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 1072/17 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania organ drugiej instancji decyzją z dnia 2 maja 2018 r. jeszcze raz uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2017 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Również te decyzja kasatoryjna, na skutek sprzeciwów inwestora i Stowarzyszenia, została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (wyrok z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 591/18).

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 marca 2019 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 9 czerwca 2017 r. w całości i orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 17 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie biogazowni. Jako podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., jednak następnie postanowieniem z dnia 28 maja 2019 r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. decyzji, wskazując jako jej podstawę prawną przepis art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Na skutek skarg inwestora i Stowarzyszenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 305/19, uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 22 marca 2019 r. Sąd wytknął, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest niekompletne, albowiem uchylając w wyniku wznowienia postępowania decyzję z dnia 17 sierpnia 2012 r., stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., należało jednocześnie ponownie rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty.

Decyzją z dnia 20 maja 2020 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2017 r. w całości i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił weryfikowaną we wznowionym postępowaniu decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (pkt 1), oraz na podstawie art. 51 ust. 5 Pr.bud. nakazał inwestorowi rozbiórkę biogazowni o mocy 1,2 MW zlokalizowanej na działkach nr [...] w miejscowości K. (pkt 2).

Na skutek skargi inwestora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 456/20, uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 20 maja 2020 r. Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie uwzględnił okoliczności, iż od dnia doręczenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r. upłynęło 5 lat (doręczenie tej decyzji inwestorowi i uczestnikom postępowania miało miejsce w dniu 17 sierpnia 2012 r.), co w świetle art. 146 § 2 k.p.a. stanowi negatywną przesłankę do uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 711//12, oddalił skargę kasacyjną Stowarzyszenia od wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia 27 października 2020 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania Stowarzyszenia od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 9 czerwca 2017 r., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 28 marca 2024 r. (obecnie zaskarżoną do Sądu), uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i stwierdził, że decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r., wydana została z naruszeniem prawa, oraz wskazał, że uchylenie tej decyzji nie może nastąpić, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat.

Organ odwoławczy wskazał, że wobec faktu, iż stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej powoduje przywrócenie do życia pod względem prawnym decyzji podstawowej (zmienionej), to dla terenu objętego sporną inwestycją (wskutek stwierdzenia nieważności uchwały nr XLVIII/299/2010 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 3 września 2010 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) obecnie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony "pierwotną" uchwałą nr XI/57/2003 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Parczew. Zgodnie z tym aktem teren, na którym została zrealizowana przedmiotowa biogazownia, obejmujący działki nr ewid. [...] w miejscowości K., przeznaczony jest pod uprawy rolne bez prawa zabudowy. Przedłożony projekt budowlany winien być zaś zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co wskazuje art. 35 Pr.bud. Z brzmienia art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. wynika natomiast, że nałożone na tej podstawie obowiązki na inwestora, właściciela łub zarządcę obiektu budowlanego, mają na celu doprowadzenie wykonywanych (wykonanych) robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, zaliczanym do źródeł powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), a więc nie ma żadnych powodów, aby dokonując wykładni art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. w którym mowa o doprowadzeniu wykonywanych (wykonanych) robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wyłączać z tego doprowadzenie do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niewykluczone jest więc, że brak zgodności wykonanych robót budowlanych z miejscowym planem może spowodować sankcje przewidziane w art. 51 ust. 5 Pr.bud.

Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że nie można podzielić stanowiska organu pierwszej instancji, iż projekt budowlany zamienny przedłożony przez inwestora jest zgodny z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Parczew. W ocenie Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w przedmiotowej sprawie zaistniała zatem pozytywna przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Jednocześnie, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 456/20, oraz na związanie wyrażoną w tym orzeczeniu oceną prawną z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wystąpiła także przesłanka negatywna określona w art. 146 § 1 k.p.a., ponieważ od doręczenia decyzji PINB w Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r. stronom postępowania, upłynęło ponad pięć lat (organ wskazał za ww. wyrokiem, że termin ten upłynął z dniem 17 sierpnia 2017 r.). Upływ tego terminu powoduje, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Nie oznacza to jednak dopuszczalności orzekania w takim przypadku o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W tej sytuacji, gdy zaszła pozytywna przesłanka wznowienia (w tym wypadku na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) i jednocześnie wystąpiła przesłanka negatywna, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a., organ, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, z której nie może uchylić decyzji. Z upływem terminu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. nie wiąże się bowiem wyłącznie niemożność uchylenia decyzji dotychczasowej, ale również brak kompetencji organu do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej tą decyzją.

Organ odwoławczy zaznaczył, że we wniosku z dnia 22 maja 2013 r. o wznowienie postępowania, jako podstawę wznowienia przywołano art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Zatem wszystkie wchodzące w niniejszej sprawie w grę przesłanki wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 8 k.p.a.) są przyczynami, co do których obowiązuje pięcioletni termin z art. 146 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzje organu odwoławczego z dnia 28 marca 2024 r. wniosła D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika). W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 146 § 1 k.p.a. - ponieważ w sentencji zaskarżonej decyzji LWINB wskazał na uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a równocześnie podniósł, że "uchylenie decyzji nie może nastąpić, gdyż od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat";

2) art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.- polegające na uchyleniu decyzji PINB z dnia 9 czerwca 2017 r., chociaż odpowiada ona prawu, zaś wszystkie argumenty LWINB wskazane jako podstawa wydania decyzji merytorycznej, nie znajdują uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pozostają w sprzeczności z wykładnią prawa utrwaloną w orzecznictwie sądów administracyjnych;

3) art. 51 ust. 5 Pr.bud. w zw. z art. 28, art. 35 oraz art. 50 Pr.bud., w zw. z art. 6, 7 oraz 16 § 1 k.p.a., jak również w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., polegające na objęciu uzasadnieniem zaskarżonej decyzji stanowiska wadliwego, nieodpowiadającego zasadom ogólnym k.p.a, w tym zasadzie praworządności oraz trwałości decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor na wstępie wskazał, że błędne jest stwierdzenie zawarte z sentencji zaskarżonej decyzji, iż "(...) uchylenie ww. decyzji nie może nastąpić, gdyż od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat". Skarżąca podniosła, że od wydania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie upłynęło ponad 10 lat, a w takim przypadku przeszkodą dla stwierdzenia nieważności decyzji jest przepis art. 156 k.p.a.

W ocenie skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, iż u podstaw całej argumentacji organu odwoławczego stoi odwołanie się do okoliczności, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 369/14, stwierdził nieważność uchwały nr XLVIII/299/2010 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 3 września 2010 r. w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania. Organ odwoławczy przyjął, że skoro decyzja PINB z dnia 17 sierpnia 2012 r. nie jest zgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XI/57/2003 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 7 listopada 2003 r., to jest obarczona wadą prawną.

Zdaniem autora skargi, powyższe stanowisko jest nieprawidłowe, zaś w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiana jest wykładnia, która wyklucza możliwość zaakceptowania argumentacji organu. Skarżąca powołała się m.in. na wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 613/11, w którym wskazano, że: "Skoro zatem w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności, to późniejsza zmiana przepisów prawa polegająca na utracie mocy obowiązującej miejscowego plonu zagospodarowania przestrzennego, me ma znaczenia w sprawie." Ponadto skarżąca przywołała wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 20214 r., sygn. akt II OSK 2868/12, podkreślając, że do zawartego w nim wywodu prawnego wielokrotnie odwoływała się także w pismach kierowanych do organu odwoławczego. W ramach przytoczonego wywodu podkreśliła stwierdzenie: "Zgodzić się trzeba z poglądem, iż fakt utraty przez przepisy prawne, stanowiące podstawę prawną decyzji mocy obowiązującej po wydaniu decyzji nie powoduje uznania decyzji za wydaną bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. (...) Wobec powyższego braku ustanowienia sankcji w p.p.s.a. oraz k.p.a., a także z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., odnoszącego przesłankę braku podstawy prawnej decyzji do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji oraz art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., który wskazuje na przypadki wyraźnego ustanowienia sankcji nieważności w przepisie szczególnym, nie można zastosować sankcji nieważności decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego uznanego przez sąd za nieważny." Skarżąca zaznaczyła, że analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt II OSK 893/12, a także w wyroku z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15, wskazując, że: "(...) w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się na skutek wniesienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę wydanej w postępowaniu zwyczajnym, w sytuacji gdy decyzja ta wydana była na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzenie nieważności tego planu, po wydaniu takiej decyzji, nie daje podstaw do stwierdzenia przez Sąd nieważności tej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej." Z kolei WSA w Warszawie w wyrokach: z dnia 7 grudnia 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 723/18) oraz z dnia grudnia 2018 r. (sygn. akt VII SA/Wa 794/18) wskazał, iż z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że nie można stwierdzić nieważności decyzji wydanej w oparciu o akt prawa miejscowego, którego nieważność stwierdził sąd lub organ w późniejszej dacie, gdyż brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji.

Powołując się na przytoczone poglądy orzecznicze, skarżąca stwierdziła, że ocena prawidłowości decyzji PINB z dnia 9 czerwca 2017 r. powinna była uwzględnić to, że PINB weryfikował swoją decyzję z dnia 17 sierpnia 2012 r. w świetle takiego stanu prawnego i faktycznego, jaki obowiązywał w owym czasie. LWINB bezzasadnie zaś dąży do oceny zdarzeń mających miejsce w 2012 r., w świetle innego stanu prawnego, niż był znany organowi, skarżącej oraz Stowarzyszeniu w czasie, gdy decyzja z dnia 17 sierpnia 2012 r. była wydawana. W swojej argumentacji organ odwoławczy konsekwentnie pomija, że w dniu 3 września 2010 r. Rada Miejska w Parczewie przyjęła uchwałę nr XLVIII/299/10 w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zmiana ta wprowadziła do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowienia, które dawały podstawę do budowy biogazowni na działkach nr ewid. [...] obręb K. Uchwała ta została uznana za legalną przez organ nadzoru i opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego. Tym samym stanowiła akt prawa miejscowego i miała charakter wiążący. Dopiero orzeczenie NSA wydane w dniu 29 września 2016 r., a więc sześć lat po przyjęciu ww. uchwały, doprowadziło do uchylenia jej z obrotu. Dopiero bowiem wówczas wyrok WSA w Lublinie stwierdzający nieważność tej uchwały stał się prawomocny. W ocenie skarżącej, objęty zaskarżoną decyzją wywód LWINB dotyczący skutków unieważnienia ww. uchwały z dnia 3 września 2010 r. w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie mógł zatem stanowić podstawy do uchylenia decyzji PINB w świetle art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podsumowując skarżąca stwierdziła, że decyzja PINB z dnia 17 sierpnia 2012 r. oraz decyzja PINB z dnia 9 czerwca 2017 r. są prawidłowe, a zaskarżona decyzja LWINB z dnia 28 marca 2024 r. narusza prawo w stopniu istotnym.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Co istotne, w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje jedynie wówczas, gdy dokonywana przez sąd kontrola jego legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego bądź kwalifikowane naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu dającym podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 28 marca 2024 r., kończąca wznowione na wniosek Stowarzyszenia postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie biogazowni o mocy 1,2 MW na działkach nr ewid. [...] położonych w miejscowości K. Przypomnieć należy, że zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy uchylił wydaną w pierwszej instancji postępowania wznowieniowego decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 9 czerwca 2017 r. (odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 17 sierpnia 2012 r.) oraz stwierdził, że weryfikowana we wznowionym postępowaniu decyzja z dnia 17 sierpnia 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa, wskazując przy tym, że uchylenie tej decyzji nie jest możliwe ze względu na upływ pięciu lat od daty jej doręczenia.

Jako bezzasadny należy przede wszystkim ocenić pierwszy z podniesionych w skardze zarzutów, wskazujący na naruszenie przez organ odwoławczy art. 146 § 1 k.p.a. wyrażające się w wewnętrznej sprzeczności podjętego przez ten organ odwoławczy rozstrzygnięcia, wynikającej – w ocenie skarżącej – z tego, że jednocześnie orzeczono w nim o "uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości" oraz stwierdzono, że: "uchylenie decyzji nie może nastąpić, gdyż od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat". Wbrew twierdzeniu autora skargi, pomiędzy przytoczonymi zwrotami zawartymi w sentencji zaskarżonej decyzji brak jest sprzeczności. Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 9 czerwca 2017 r., zaś jej podstawę prawną stanowił w pierwszej kolejności przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który wśród dopuszczalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego wskazuje (m.in.) decyzję, w której organ ten uchyla zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (tzw. decyzję reformatoryjną). Jednocześnie przypomnieć trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Rodzaje rozstrzygnięć kończących takie postępowanie nadzwyczajne określa natomiast art. 151 k.p.a. Przepis ten w § 2 przewiduje, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji odpowiada ww. przepisom zaś z jego treści jednoznacznie wynika, że zwrot "uchylam zaskarżoną decyzję w całości" odnosi się do zaskarżonej w drodze odwołania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 9 czerwca 2017 r. (ta część rozstrzygnięcia stanowi pierwszą część decyzji reformatoryjnej przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) Z kolei zawarty w dalszej części rozstrzygnięcia zwrot "uchylenie decyzji nie może nastąpić, gdyż od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat" stanowi element dalszej, merytorycznej część decyzji organu odwoławczego podjętej na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (tj. orzeczenia co do istoty sprawy "zastępującego" uchyloną w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzję organu pierwszej instancji). Ta część rozstrzygnięcia organu odwoławczego odnosi się tym samym do weryfikowanej we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej z dnia 17 sierpnia 2012 r. i znajduje podstawę w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a.

Bezzasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Zaskarżona decyzja jest bowiem prawidłowa nie tylko pod względem formalnym, lecz również materialnym, znajdując oparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Ponownie podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, 11. wydanie, Warszawa 2011, str. 540 i nast.). Wzruszenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy i może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że zaistniały szczególne okoliczności wyczerpujące przesłanki wznowienia określone w art. 145 i 145a k.p.a. Dopuszczalność uchylenia ostatecznej decyzji w tym trybie jest ponadto ograniczona terminami prawa materialnego określonymi w art. 146 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga też okoliczność, iż szereg decyzji organu odwoławczego podjętych we wcześniejszych etapach prowadzonego z wniosku Stowarzyszenie postępowania wznowieniowego było poddanych kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wydane w tej sprawie prawomocne wyroki mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że zarówno organ jak i Sąd, nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z poglądem wyrażonym we wcześniej wydanym w sprawie prawomocnym wyroku, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11, LEX nr 1293568).

W tym kontekście przypomnieć trzeba, że w prawomocnym wyroku z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 946/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uchylając decyzje organów obu instancji orzekające o odmowie uchylenia weryfikowanej w trybie wznowieniowym decyzji z dnia 17 sierpnia 2012 r, zwrócił uwagę na konieczność zbadania zarówno przesłanek wznowienia powołanych przez Stowarzyszenie (art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.), jak i uwzględnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 369/14, którym stwierdzono nieważność uchwały nr XLVIII/299/2010 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 3 września 2010 r., w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Parczew dla obszaru poza granicami administracyjnymi miasta Parczew (Dz. Urz. Woj. Lubel. Nr 134 poz. 2257), której postanowienia zezwalały na realizację biogazowni na działkach nr ewid. [...] w miejscowości K.

Z kolei w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 456/20, na który trafnie powołał się organ odwoławczy w zaskarżonej obecnie decyzji, przesądzona została kwestia upływu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził bowiem, że będąca przedmiotem wznowienia decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r., została doręczona inwestorowi i uczestnikom postępowania w dniu 17 sierpnia 2012 r., a zatem termin pięcioletni od daty doręczenia tej decyzji upłynął z dniem 17 sierpnia 2017 r.

W konsekwencji powyższej oceny prawnej należało przyjąć za niedopuszczalne uchylenie w wyniku wznowienia postępowania spornej decyzji 17 sierpnia 2012 r. z powodu przyczyn określonych w art.145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b. W tym miejscu należy jednak również zauważyć, że przed ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organ odwoławczy, tj. z dniem 17 sierpnia 2022 r., upłynął również dziesięcioletni termin od daty doręczenia decyzji z dniem 17 sierpnia 2017 r., czego skutkiem jest bezwzględny zakaz uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania (tj. również z powodu wad wskazanych art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.).

W powołanym wyżej wyroku dnia 27 października 2020 r. Sąd podkreślił również, że upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. nie może skutkować umorzeniem prowadzonego postępowania wznowieniowego. Obowiązkiem organu pozostaje bowiem zastosowanie dyspozycji art. 151 § 2 k.p.a., tj. stwierdzenie, czy do wydania decyzji objętej wznowieniem doszło z naruszeniem prawa. Wskazanie Sądu w tym zakresie w zastawieniu z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu przywołanego wcześniej wyroku z dnia 29 listopada 2016 r. oznacza, że po stronie organu odwoławczego aktualny pozostał obowiązek dokonania oceny, czy kontrolowana w trybie wznowienia decyzja z dnia 17 sierpnia 2012 r. dotknięta jest zarzuconymi jej kwalifikowanymi wadami dającymi podstawy do wznowienia postępowania, przy czym w ramach tej oceny organ zobowiązany był uwzględnić okoliczność stwierdzenia prawomocnym wyrokiem nieważności uchwały nr XLVIII/299/2010 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 3 września 2010 r., w sprawie uchwalenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Parczew dla obszaru poza granicami administracyjnymi miasta Parczew.

Niewątpliwie powołana wyżej uchwała, która zezwalała na realizację biogazowni na działkach nr ewid. [...] w miejscowości K., była podstawą wydania kwestionowanej decyzji z dnia 17 sierpnia 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie spornej biogazowni. Warunkiem podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez organ nadzoru budowlanego w prowadzonym wówczas postępowaniu naprawczym była bowiem (m.in.) zgodność projektu budowlanego zamiennego z postanowieniami obowiązującego dla terenu inwestycji planu miejscowego (art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. decyzji).

Prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji, że wskutek stwierdzenia nieważności ww. uchwały z dnia 3 września 2010 r., swój byt prawny odzyskała zmieniona tym aktem "pierwotna" uchwała nr XI/57/2003 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Parczew (Dz. Urz. Woj. Lubel. nr 203 poz. 3791). Ta uchwała nie dopuszcza natomiast do realizacji spornej biogazowni na działkach nr ewid. [...] w miejscowości K., albowiem zgodnie z jej postanowieniami, nieruchomości te przeznaczone zostały pod uprawy rolne bez prawa zabudowy.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy orzecznicze przytoczone w skardze, wedle których stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie jest podstawą do późniejszego stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w oparciu o ten akt (w czasie jego obowiązywania), w oparciu o przesłanki nieważnościowe wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. Przywołane stanowisko nie ma jednak w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem zaskarżona decyzja nie została wydana w postępowaniu nieważnościowym i nie orzeka o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 17 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego kończy postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia 17 sierpnia 2012 r. i na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdza, że weryfikowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie wskazując przeszkodę dla jej uchylenia. Takiego rozstrzygnięcia nie należy – jak zdaje się to czynić skarżąca – mylić ze stwierdzeniem nieważności decyzji. Decyzja stwierdzająca na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. wydanie decyzji z naruszeniem prawa zostaje wydana w postepowaniu wznowieniowym, w sytuacji, gdy jednocześnie spełnione zostają przesłanki pozytywne wznowienia postępowania (określone w art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 145b k.p.a.) i negatywna – upływ czasu (art. 146 § 1 k.p.a.). Decyzja taka powoduje, że decyzja, co do której wznowiono postępowanie, pozostaje w obrocie prawnym, stronie służy jedynie prawo do odszkodowania. Różni się więc zasadniczo od decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), jak też i od decyzji o uchyleniu decyzji w wyniku wznowienia postepowania, wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Takie decyzje eliminują bowiem z obrotu prawnego wadliwą decyzję oraz znoszą jej skutki prawne, natomiast - co wymaga ponownie podkreślenia - decyzja stwierdzająca wydanie decyzji z naruszeniem prawa, pomimo wskazania wadliwości weryfikowanej decyzji, nie eliminuje jej z obrotu prawnego ze względu na wystąpienie przesłanki negatywnej określonej w art. 146 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 438/22, LEX nr 3502790).

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego co do wystąpienia w analizowanej sprawie przesłanek pozytywnych uzasadniających zakończenie postępowania wznowieniowego decyzją przewidzianą w art. 151 § 2 k.p.a. Sąd podziela ocenę, iż stwierdzenie nieważności uchwały nr XLVIII/299/2010 Rady Miejskiej w Parczewie z dnia 3 września 2010 r., w sprawie uchwalenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, która była podstawą wydania objętej wznowionym postępowania decyzji z dnia 17 sierpnia 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zmiennego, przy jednoczesnej sprzeczności tej decyzji z uchwałą nr XI/57/2003 z dnia 7 listopada 2003 r., obowiązującą obecnie wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego ww. uchwały z dnia 3 września 2010 r., stanowi podstawę do przypisania tej decyzji wady opisanej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W kontekście argumentacji skargi podkreślić należy, że zasadniczą różnicą pomiędzy przesłanką wznowieniową określoną w tym przepisie, a przesłanką nieważnościową opisaną w 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a., jest to, że ta pierwsza – ze swej istoty – dotyczy utraty podstawy decyzji już po jej wydaniu, a nie - jak w przypadku ww. przesłanki nieważnościowej - braku podstawy prawnej decyzji w dacie jej wydania.

Jakkolwiek literalne brzmienie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. odnosi się do uchylenia lub zmiany "decyzji lub orzeczenia sądu", będącej podstawą wydania decyzji objętej wznowionym postępowaniem, to jednak, zdaniem Sądu, zasadne jest zastosowanie tego unormowania również w przypadku eliminacji podstawy prawnej wydania decyzji rozstrzygającej sprawę indywidualną, wynikającej z aktu prawa miejscowego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 429/22, wedle którego, skoro przesłankę wznowienia postępowania stanowi późniejsza eliminacji podstawy prawnej wydania decyzji na skutek negatywnej oceny zgodności owej podstawy z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny (art. 145a k.p.a.), lub negatywnej oceny TSUA (art. 240 § 1 pkt 11 o.p.), to nie ma przeszkód, aby skutek eliminacji przez sąd administracyjny podstawy prawnej działania administracji wyrażonej w aktach prawa miejscowego również traktować jako podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Za takim stanowiskiem przemawia treść art. 147 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1 (czyli uchwały lub aktu, których nieważność stwierdził w prawomocnym wyroku sąd administracyjny), podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Chodzi tu zatem o zastosowanie wobec decyzji administracyjnej, dla której unieważniona przez sąd uchwała lub akt stanowił podstawę wydania, trybu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego przewidzianego w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego lub w przepisach Ordynacji podatkowej. Skoro zaś – jak już wyżej wskazano – orzecznictwo i doktryna wykluczają stwierdzenie nieważności decyzji z powodu późniejszego stwierdzenia przez sąd administracyjny nieważności aktu prawa miejscowego będącego jej podstawą, zasadne jest przyjęcie, że właściwym trybem "wzruszenia" decyzji w takiej sytuacji, o którym mowa w art. 147 § 2 p.p.s.a., jest tryb wznowienia postępowania administracyjnego.

Prawidłowo zatem stwierdził organ odwoławczy, iż objęta wznowieniem decyzja ostateczna Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z dnia 17 sierpnia 2012 r. jest dotknięta wadą opisaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co wobec wystąpienia negatywnej przesłanki uchylenia tej decyzji określonej w art. 146 § 1 k.p.a., czyniło koniecznym orzeczenie przez organ odwoławczy, na zasadzie art. 151 § 2 k.p.a., że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa.

Wystąpienie przesłanki określonej w 145 § 1 pkt 8 k.p.a. było wprawdzie wystarczające dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, niemniej jednak, zdaniem Sądu, zasadne jest przypisanie spornej decyzji z dnia 17 sierpnia 2012 r. również innej wady dającej podstawę do wznowienia postępowania, co pominął organ odwoławczy. Jak wynika z akt sprawy, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie spornej biogazowni, Stowarzyszenie "N. P." wystąpiło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Parczewie z wnioskiem o dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Organ ten postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2012 r. odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia, natomiast Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 11 października 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Na skutek skargi Stowarzyszenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1062/12, uchylił jednak ww. postanowienia organów obu instancji stwierdzając, że odmowa dopuszczenia wnioskującej organizacji społecznej do udziału w postępowaniu naruszała prawo. Wyrok ten stał się prawomocny, albowiem Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1919/13 oddalił skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniesioną przez organ drugiej instancji. W tych okolicznościach, wobec stwierdzenia prawomocnym wyrokiem, że Stowarzyszenie zostało wadliwie pozbawione możliwości udziału w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie biogazowni, a tym samym bezzasadnie pozbawione możliwości zaskarżenia podjętej w tym postępowaniu decyzji 17 sierpnia 2012 r., należy uznać, że decyzja ta dodatkowo – poza wadą wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. - dotknięta jest też wadą stanowiącą przesłankę wznowieniową opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dotyczącą sytuacji, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postepowaniu. Również z tego względu prawidłowe było zatem stwierdzenie przez organ odwoławczy w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Z tych wszystkich względów skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.