Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1701/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie oraz postanowienie MWINB
Powołane przepisy: article: art. 42, 43, 58, 129
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda Sędziowie WSA: Krystyna Daniel ( spr.) Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. J. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 września 2014 r. znak: [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego S. J. kwotę 357( trzysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 10 lipca 2014 roku, znak: [...] nakazał S. J. doprowadzenie garażu podziemnego wielostanowiskowego w budynku zlokalizowanym przy ul. C. w K. do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę konstrukcji metalowych z miejsc postojowych o numerach [...], [...] i [...] w garażu podziemnym wielostanowiskowym w ww. budynku, wykonanych bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno — budowlanej.

Decyzja została doręczona na adres wskazany przez inwestora w dniu 14 lipca 2014 r.

W dniu 26 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) S. J. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. We wniosku podniósł, że decyzja została dostarczona na adres podany przez niego jako adres korespondencyjny tj. ul. G., pod którym prowadzi działalność gospodarczą. Korespondencja została odebrana przez pracownika – A. Z. w dniu 14 lipca 2014 r. A. Z. przekazała korespondencję innej pracownicy –D. S., która z racji relacji rodzinnych z wnioskodawcą podjęła się odbioru korespondencji. S. J. w dniach 10 lipca-27 lipca 2014 r. przebywał na urlopie. Ani w czasie urlopu ani bezpośrednio po nim nie przekazano mu żadnych informacji o korespondencji zawierającej decyzję. O wydaniu decyzji dowiedział się dopiero w dniu 19 sierpnia 2014 r. kiedy dostarczono mu upomnienie wzywające do wykonania nałożonego w decyzji obowiązku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 30 września 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 59 § 2 w zw. z art. 123 kpa odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że prośba o przywrócenie terminu zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. została wniesiona w zakreślonym 7-dniowym terminie. Jednocześnie dopełniono czynności tj. wniesiono odwołanie od decyzji PINB z 10 lipca 2014 r.

Organ podkreślił, że adres pod który została doręczona decyzja wskazany został przez S. J. w toku postępowania, jako adres do doręczeń. Wobec powyższego zasadnie organ I instancji kierował wszelką korespondencję na ww. adres. Odwołując się do treści art. 43 kpa organ wskazał, że mając na uwadze specyfikę sprawy, tj. fakt, że pod wskazanym adresem do doręczeń znajduje się siedziba firmy S. J., doręczenie przesyłki pracownikowi firmy, który zobowiązał się ją oddać adresatowi, jest skuteczne. Dodatkowo podanie ww. adresu, jako korespondencyjnego oznacza, że S. J. darzył zaufaniem osoby tam przebywające w godzinach pracy i akceptował ryzyko, że przesyłka może nie zostać doręczona bezpośrednio adresatowi, a innej osobie odbierającej korespondencję w firmie. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, na którym umieszczone jest również zobowiązanie osoby odbierającej przesyłkę do jej przekazania adresatowi, widnieje podpis A. Z.. Zatem to A. Z. była osobą zobowiązaną do oddania przesyłki S. J., a swoje zobowiązanie scedowała na D. S., która zapomniała oddać przesyłkę adresatowi.

Cytując orzecznictwo organ podniósł, że niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania decyzji jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Doręczenie zastępcze bowiem z mocy art. 43 k.p.a. wywołuje takie skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych. Niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata decyzji. W sytuacji gdy miało miejsce doręczenie zastępcze, brak winy strony w uchybieniu terminowi, to taka okoliczność, która uniemożliwiła osobie odbierającej decyzje jej oddanie adresatowi. Taka okoliczność to nie jest zapomnienie, zatem niedbalstwo w wywiązaniu się z przyjętego zobowiązania, ale niemożność działania z przyczyn niezależnych od tej osoby (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2009 roku, sygn. akt: I OSK 480/08).

Mając na uwadze niedbalstwo osób, które zobowiązały się do oddania przesyłki adresatowi, WINB uznał, że nie może przyjąć, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez winy strony. Tym samym nie została spełniona przesłanka do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a wskazana w art. 58 § 1 k.p.a. Ze względu na brak uprawdopodobnienia braku winy A. Z. i D. S. w oddaniu przesyłki adresatowi nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Postanowieniem z tej samej daty Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione w uchybieniem terminu.

S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

- art. 42 § 1 k.p.a. oraz art. 43 k.p.a., poprzez uznanie, że organ I instancji mógł doręczyć ww. decyzję w miejscu pracy skarżącego w trybie zastępczym przewidzianym w przepisie art. 43 k.p.a., podczas gdy wskazany tryb nie ma zastosowania do doręczeń dokonywanych w miejscu pracy strony i w takiej sytuacji doręczenie może być dokonane wyłącznie do rąk adresata; a w konsekwencji:

- poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, na poczet zastosowania art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 57 § 1 k.p.a. i art. 58 § 1 k.p.a., wedle których

ww. decyzję doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 14 lipca 2014 r., termin do

wniesienia od niej odwołania upływał w dniu 28 lipca 2014 roku, a skarżący wnosząc

odwołanie w dniu 26 sierpnia 2014 roku uchybił terminowi do wniesienia odwołania,

podczas gdy skarżącemu doręczono przedmiotową decyzję dopiero w dniu 19 sierpnia 2014 r., termin do wniesienia od niej odwołania upływał w dniu 2 września

2014 roku, a skarżący wnosząc odwołanie w dniu 26 sierpnia 2014 roku nie uchybił

terminowi do wniesienia odwołania;

ewentualnie, w razie nieuwzględnienia powyższych zarzutów, zarzucił naruszenie:

- art. 58 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w sytuacji doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 43 k.p.a. wszelkie skutki zachowań osób, które podjęły się przekazania pisma jego adresatowi, w tym - ich zaniedbań, obciążają bezpośrednio adresata pisma i stanowią o jego winie w uchybieniu terminowi w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a., podczas gdy takie stanowisko nie ma żadnych podstaw prawnych i jest sprzeczne z jasnym i jednoznacznym brzmieniem przywołanego przepisu art. 58 § 1 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej jego uzasadnienia, w którym bezpodstawnie przyjęto, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, a także przekazanie sprawy organowi II instancji do dalszego prowadzenia; ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz na zasadzie art. 135 p.p.s.a. uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółowe umotywowanie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny jest postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 30 września 2014 r. znak : [...]] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 10 lipca 2014 roku, znak: [...], która organ nakazał S. J. doprowadzenie garażu podziemnego wielostanowiskowego w budynku zlokalizowanym przy ul. C. w K. do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę konstrukcji metalowych z miejsc postojowych o numerach [...], [...] i [...] w garażu podziemnym wielostanowiskowym w ww. budynku. Sad poddał również kontroli niezaskarżone postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 września 2014 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania

W sprawie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący w toku postępowania ustanowił adres dla doręczeń tj. adres, pod którym prowadzi działalność gospodarczą: ul. G. w K.. W ocenie Sądu siedziba przedsiębiorstwa (spółki) prowadzonego przez osobę fizyczną jest również jej miejscem pracy (por. wyrok I SA/Gd 1707/99, Lex 40384)

Niesporne jest, że decyzja doręczona na adres wskazany przez skarżącego w dniu 14 lipca 2014 r. została odebrana przez pracownika –A. Z., która następnie przekazała korespondencję innej pracownicy – M. S., która wyraziła na to zgodę.

Odwołanie od ww. decyzji S. J. złożył w dniu 26 sierpnia 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu podnosząc, iż w okresie od10 lipca do 27 lipca 2014 r. nie był obecny w miejscu pracy, a organ nieprawidłowo zastosował tryb doręczenia zastępczego, który nie ma zastosowania gdy doręczenie jest dokonywane w miejscu pracy.

W sprawie osią sporu jest dopuszczalność zastosowania formy doręczenia zastępczego do doręczenia dokonanego w miejscu pracy. Kwestia ta jest zasadnicza dla rozstrzygnięcia prawidłowości skarżonego postanowienia odmawiającego przywrócenia uchybionego terminu. Należy bowiem podkreślić, że pomiędzy postanowieniami: nr [...], którym organ odmówił przywrócenia uchybionego terminu oraz postanowieniem nr [...]r. , którym organ stwierdził uchybienie terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. zachodzi niewątpliwy, bezpośredni związek. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sposób bezpośredni jest zależna od tego, czy w ogóle w rozpatrywanej sprawie doszło do uchybienia terminu.

Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

W doktrynie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przewidziana w art. 43 k.p.a. forma doręczenia zastępczego pism procesowych odnosi się tylko do doręczania pism adresatowi w miejscu zamieszkania. Przepisy prawa nie przewidują doręczenia zastępczego w miejscu pracy. Doręczenie to winno zawsze nastąpić do rąk adresata (wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2017/12; wyrok NSA z 12 marca 2007 r., I OSK 620/06, Lex 337483; postanowienie SN z 9 sierpnia 2011 r. , sygn. akt I UK 23/11 oraz A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, komentarz do art. 43 k.p.a.)

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że korespondencja zawierająca ww. decyzję z 10 lipca 2014 r. nie została doręczona skarżącemu, ale jego pracownicy – A. Z..

W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającego w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy strona postępowania administracyjnego wskazuje adres do doręczeń, który jest jej miejscem pracy – jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - brak możliwości doręczenia zastępczego w miejscu pracy. Oznacza to, że doręczenie dokonane w miejscu pracy wskazanym przez S. J. nie do jego rąk, ale jego pracownicy należy uznać za pozbawione znaczenia prawnego. Okoliczność ta ma znaczenie dla prawidłowego obliczenia terminu do złożenia odwołania przez skarżącego od decyzji PINB w K. z 10.07 2014 r.

A zatem skoro nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, że doręczenia decyzji PINB w K. z 10 lipca 2014 r. było nieskuteczne z przyczyn wyżej podanych nie można również uznać za prawidłowe skarżonego postanowienia odmawiającego przywrócenia uchybionego terminu, ponieważ w ocenie Sadu nie doszło do jego uchybienia z przyczyn wyżej wskazanych.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zainteresowanego należy zaliczyć m.in. nieprawidłowe doręczenie pisma. W rozpatrywanej sprawie organ nie doręczył prawidłowo skarżącemu decyzji, a poczynione w tym zakresie ustalenia organu dotyczące uchybienia terminu należy uznać za nieprawidłowe.

Mając na uwadze powyższe należało zaskarżone postanowienie uchylić na podstawie art. 145 § 1 ust.1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć, zdaniem Sadu, istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.