Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2712/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 3, art. 2 ust. 1, art. 10  ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 33a ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2020 poz 8
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - t.j.
article: art. 54 §  1, art. 133 §  1 v, art. 151 art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wr 328/21 w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność M. W. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2. zasądza od M. W. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz A. K. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 328/21 oddalił skargę A. K. na bezczynność M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r., adresowanym do M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "organ", "Spółka"), A. K. (dalej: "skarżący") wezwał Spółkę do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SAB/Wr 123/19 poprzez udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych.

Jednocześnie w tym samym piśmie skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej tego, w jaki sposób na dzień dzisiejszy zorganizowana jest kontrola biletów w autobusach Spółki, a konkretnie ile osób przeprowadza kontrolę biletów, czy osoby te zatrudnione są bezpośrednio w Spółce, czy też jest to zewnętrzny podmiot, o ile jest to zewnętrzny podmiot, to na jaki okres zawarto umowę, według jakich zasad jest on wynagradzany i jaka jest nazwa i adres tego podmiotu. Ponadto skarżący zwrócił się z prośbą o udostępnienie wzoru stosowanych w Spółce identyfikatorów uprawniających do kontroli biletów.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2021 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 czerwca 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący w piśmie procesowym z 5 kwietnia 2022 r. wyjaśnił, że w piśmie z dnia 15 czerwca 2020 r. połączył wezwanie do wykonania ww. wyroku WSA z nowym wnioskiem, dotyczącym organizacji kontroli biletów na dzień 15 czerwca 2020 r., co miało związek z jednej strony ze znacznym upływem czasu od daty pierwotnie złożonego wniosku (8 marca 2017 r.), z drugiej zaś strony z faktem, że wzór identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów nie został do tej pory skarżącemu udostępniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że stosowny wniosek skarżący złożył, zaś adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował wystosowaniem do skarżącego pisma z dnia 6 sierpnia 2020 r., które według Spółki stanowiło jednoczesne wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. IV SAB/Wr 123/19 oraz udzielenie odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, czemu skarżący w piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2021 r. – z wyjątkiem informacji w zakresie wzoru identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów w autobusach Spółki – nie zaprzeczył i wnioskował w związku z tym o umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego.

Sąd I instancji stwierdził, że skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi. W tej sytuacji postępowanie w niniejszej sprawie w zakresie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej nie mogło podlegać umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") jako bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym.

W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w badanej sprawie, albowiem w zakresie informacji, w odniesieniu do których skarżący wnioskował o umorzenie postępowania, był on już w posiadaniu tych informacji przed zainicjowaniem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie bezczynności organu. Świadczy o tym porównanie daty wszczęcia postępowania i daty otrzymania pisma Spółki z dnia 6 sierpnia 2020 r. A tym samym oznacza to, że skarga w tym zakresie była niezasadna, co uzasadniało jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił, że również w pozostałym zakresie tj. w części, w jakiej skarżący podtrzymał przedmiotową skargę, tj. w zakresie udostępnienia wzoru identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów w autobusach Spółki skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym zakresie Sąd I instancji podkreślił, że związany jest - po myśli art. 153 p.p.s.a. - oceną prawną zawartą w wyroku Sądu z dnia 9 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. IV SAB/Wr 123/19. Jak wskazano w powyższym orzeczeniu "(...) wnioskodawca może skutecznie domagać się udostępnienia jedynie tej informacji publicznej, która znajduje się w posiadaniu adresata wniosku. Skoro na podstawie zawartej przez spółkę umowy to kontrahent zewnętrzny realizuje kontrolę biletów przewoźnika i on jest dysponentem wzornika identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów oraz zatrudnia kontrolerów, należy uznać, że strona przeciwna nie była zobligowana do udzielenia informacji w tym zakresie, ponieważ jej nie posiadała. W tej części skarga zatem podlegała oddaleniu."

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skoro podmiot zewnętrzny był zatem wyłącznym dysponentem wzornika identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów i Spółka nie posiadała informacji, których udostępnienia wymaga skarżący, to uznać należy, że nie była zobligowana do ich udzielenia. W tej części skarga również podlegała oddaleniu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") - poprzez wadliwe przyjęcie, że organ administracji nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, zatem nie był w stanie jej udostępnić, a nadto poprzez uznanie, że w razie nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej wniosek może zostać zignorowany i podmiot zobowiązany informacyjnie nie ma obowiązku poinformować wnioskodawcy o fakcie nieposiadania informacji publicznej, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu powinno prowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż organ po pierwsze jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, po drugie zaś, gdyby nawet nią nie dysponował, to również jest zobowiązany poinformować o tym fakcie wnioskodawcę;

- art. 33a ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8, zwana dalej: "Prawo przewozowe") - poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w wadliwym przyjęciu, że przewoźnik (występujący w niniejszym postępowaniu w roli organu administracji) może nie mieć wiedzy odnośnie wzoru identyfikatora wystawionego na podstawie art. 33a prawa przewozowego, podczas gdy z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że dokument taki jest podpisywany przez przewoźnika, zatem logiczną konsekwencją tego faktu jest wiedza przewoźnika w zakresie wyglądu dokumentu, który podpisał, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu powinno doprowadzić do wniosku, że organ administracji jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej, a w konsekwencji do uwzględnienia skargi;

- art. 54 § 1 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie sądowoadministracyjne zostaje wszczęte z chwilą wpływu skargi do sądu, nie zaś z chwilą wniesienia tej skargi do organu administracji publicznej, skutkiem czego Sąd I instancji wadliwie przyjął, że na dzień wniesienia skargi informacja została już udzielona, co poskutkowało oddaleniem skargi zasługującej na uwzględnienie;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. - poprzez wydanie orzeczenia stojącego w sprzeczności z treścią dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, co znalazło swój wyraz w wadliwym przyjęciu, że skarga inicjująca niniejsze postępowanie została wniesiona 23 sierpnia 2021 r., podczas gdy skargę tę wniesiono 27 lipca 2020 r., co w istotny sposób zdeterminowało treść rozstrzygnięcia, albowiem prawidłowe przyjęcie - zgodnie z aktami sprawy - że do dnia 27 lipca 2020 r. na wniosek z 15 czerwca 2020 r. nie została udzielona żadna odpowiedź, powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a przynajmniej umorzeniem postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, nie zaś oddaleniem skargi w całości;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez oddalenie skargi na bezczynność organu w sytuacji, w której organ ten nie zareagował w żaden sposób uzewnętrzniony wnioskodawcy na wniosek o udostępnienie informacji, która bez wątpienia stanowi informację publiczną, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów winno doprowadzić do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu administracji do załatwienia wniosku skarżącego;

- art. 153 p.p.s.a. - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2020 r. wydany w sprawie IV SAB/Wr 123/19 może być wiążący dla Sądu w odniesieniu do wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 czerwca 2020 r., podczas gdy wniosek ten - jako złożony po dacie wydania wskazanego wyroku - nie może być objęty oceną prawną zawartą w wyroku wydanym wcześniej.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 czerwca 2020 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej (w wysokości do uznania Sądu), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (oświadczył, że zrzeka się rozprawy).

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym (oświadczyła, że zrzeka się rozprawy).

Nadto Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z poniższych dokumentów:

- umowa zawarta pomiędzy spółką M. Sp. z o.o. a wykonawcą - Przedsiębiorstwem Usługowo Handlowym "[...]" A. W. z siedzibą w miejscowości R. z dnia 15 lutego 2016 roku; na okoliczność wykazania, że organ nie dysponuje wnioskowanymi przez skarżącego informacjami oraz, że umowa została zawarta pomiędzy podmiotem zewnętrznym a Prezesem Spółki M. W.;

- aneks do umowy zawarty pomiędzy spółką M. Sp. z o.o. a wykonawcą - Przedsiębiorstwem Usługowo Handlowym "[...]" A. W. z siedzibą w miejscowości R. z dnia 29 listopada 2018 roku; na okoliczność wykazania, które postanowienia umowy uległy zmianie od roku 2016;

- pismo Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego "[...]" A. W. z siedzibą w miejscowości R. z dnia 29 listopada 2018 roku; na okoliczność uzyskania przez organ informacji podlegających zmianie od czasu zawarcia pierwotnej umowy z 2016 roku.

Pismem z dnia 9 grudnia 2022 r. A. K. przedstawił stanowisko w sprawie. Strona skarżąca kasacyjnie nie sprzeciwiła się dopuszczeniu i przyprowadzeniu dowodów z dokumentów prywatnych wnioskowanych przez stronę przeciwną, zwłaszcza, że dokumenty te potwierdzają zasadność wywiedzionego środka zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.

Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności powinny podlegać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podlegać winny rozpoznaniu w niewątpliwym stanie faktycznym sprawy. Jednakże w niniejszej sprawie, z uwagi na specyficzny przedmiot postępowania generujący powiązanie zakresu ustaleń stanu faktycznego z podstawą materialnoprawną decyzji, należy rozpoznać zarzuty skargi kasacyjnej łącznie. Należy też podkreślić, że skarga kasacyjna została nieprawidłowo skonstruowana, gdyż zarzuty naruszenia poszczególnych przepisów nie zostały powiązane z naruszeniami konkretnej podstawy skargi kasacyjnej – z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. lub art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Jest to konieczne wobec odmiennej konstrukcji zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz procesowego. Skoro jednak przepisy wskazane jako naruszone zostały powiązane z obiema podstawami skargi kasacyjnej wskazanymi w art. 174 p.p.s.a. Sąd rozpoznał zarzuty skargi kasacyjnej merytorycznie, mimo jej częściowo błędnej konstrukcji.

Trzeba zauważyć, że w niniejsza sprawa dotyczy bezczynności podmiotu zobowiązanego w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z 15 czerwca 2020 r. W akapicie trzecim tego pisma skarżący kasacyjnie sformułował wyraźnie wniosek o udostępnienie informacji publicznej "dotyczącej tego, w jaki sposób na dzień dzisiejszy zorganizowana jest kontrola biletów w autobusach T. Spółki z o.o., a konkretnie: ile osób przeprowadza kontrolę biletów, czy osoby te zatrudnione są bezpośrednio w T., czy też jest to zewnętrzny podmiot, o ile jest to zewnętrzny podmiot to na jaki okres zawarto umowę, wg jakich zasad jest on wynagradzany i jak jest nazwa i adres tego podmiotu. Proszę także o udostępnienie wzoru (szaty graficznej) stosowanych w spółce identyfikatorów uprawniających do kontroli biletów". Odpowiedź na powyższy wniosek została udzielona skarżącemu kasacyjnie przez podmiot zobowiązany pismem z 6 sierpnia 2020 r.

W kontekście wskazanych wyżej terminów należy rozważyć zarzut naruszenia art. 54 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Sąd pierwszej instancji przyjął, że "w zakresie informacji w odniesieniu do których skarżący wnioskował o umorzenie postępowania, był on już w posiadaniu tych informacji przez zainicjowaniem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie bezczynności organu. Świadczy o tym porównanie daty wszczęcia postępowania i daty otrzymania pisma Spółki z dnia 6 sierpnia 2020 r.". Sąd pierwszej instancji nie wskazał konkretnych dat wymienionych wyżej zdarzeń.

Zarzut naruszenia art. 54 § 1 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji jest uzasadniony. Należy zauważyć, że pismo z 23 sierpnia 2021 r. skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący A. K. zatytułował "Wniosek o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi". Do powyższego pisma zostało dołączone pismo z 27 lipca 2020 r. zatytułowane "Skarga na bezczynność organu", adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem organu. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do powyższych okoliczności i nie ustalił, w jakiej dacie doszło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, co w sposób oczywisty wpływa na ocenę istnienia stanu bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Wobec braku rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji powyższej kwestii przedwczesna byłaby ocena zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p., gdyż kluczowe znaczenie ma okoliczność, czy w dacie wniesienia skargi na bezczynność została udzielona odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Zasadny jest także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wyrok WSA we Wrocławiu z 9 stycznia 2020 r. wydany w sprawie IV SAB/Wr 123/19 dotyczył sprawy ze skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 8 marca 2017 r. Inny jest zatem przedmiot zaskarżenia w tej sprawie oraz sprawie niniejszej, stąd art. 153 p.p.s.a. nie mógł znajdować zastosowania. Nietrafnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że jest związany oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 9 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 123/19.

Powyższe sprawia, że Sąd pierwszej instancji nie rozważył właściwie kwestii posiadania bądź nieposiadania przez podmiot zobowiązany żądanej we wniosku informacji publicznej w postaci wzoru (szaty graficznej) identyfikatorów uprawniających do kontroli biletów. Skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. w istocie zakwestionował ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na przyjęciu, że podmiot zobowiązany nie posiada przedmiotowej informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Należy podkreślić, że udostępnieniu podlega informacja publiczna nie tylko wytworzona przez podmiot zobligowany do jej udostępnienia, lecz również tego rodzaju informacja publiczna, która nie została wytworzona przez ten podmiot, lecz jest w jego posiadaniu w związku z realizacją zadań przewidzianych prawem. Obowiązek informacyjny nie musi zatem być adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązek udzielenia informacji publicznej jest konsekwencją faktu dysponowania przez określony podmiot taką informacją, to jest dysponowania nie tylko w wyniku jej wytworzenia, lecz również w wyniku realizacji obowiązku jej posiadania lub przechowywania. Powyższej kwestii Sąd pierwszej instancji należycie nie rozważył, w szczególności nie odniósł się do regulacji art. 33a ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo przewozowe. Zgodnie z art. 33a ust. 1 tej ustawy przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu. Zgodnie z art. 33a ust. 2 pkt 6 ustawy identyfikator, o którym mowa w art. 33a ust. 1, zawiera w szczególności podpis wystawcy (przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego), którym w niniejszej sprawie jest podmiot zobowiązany.

Należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji trafnie odniósł się – abstrakcyjnie – do powyższej kwestii, wskazując, że "adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Trzeba zatem przyjąć, że obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją". Rozważenia wymagały jednak podniesione wyżej kwestie na gruncie występującego w niniejszej sprawie stanu faktycznego.

Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem uzasadnione, co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji rozważy kwestie, o których mowa w uzasadnieniu, mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.