Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 139/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N., S. N. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] w sprawie ze skargi J.N., S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...]


UZASADNIENIE

J.N. i S.N. (skarżący), wnieśli do tut. Sądu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] października 2022 r.

W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż ww. decyzja zwiększyła wymiar podatku od nieruchomości za 2018 r. o kwotę 28.491,00 zł. Tym samym, po wydaniu decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnioskodawcy są zobowiązani do jednorazowej zapłaty ww. kwoty, co spowoduje wyrządzenie im znacznej szkody finansowej, przede wszystkim z uwagi na bardzo wysoką należność do zapłaty. Ponadto na skutek wznowienia postępowania podatkowego dotyczącego podatku od nieruchomości zostały wzruszone także decyzje podatkowe za lata 2017 i 2019-2022, co wiąże się z obowiązkiem zapłaty na rzecz organu odpowiednio kwot: 28.491,00 zł za 2017 r., 28.491,00 zł za 2019 r., 27.451,00 zł za 2020 r., 27.451,00 zł za 2021 r. i 30.737,00 zł za 2022 r. Powyższe powoduje, że konieczne jest wstrzymanie wykonania ww. decyzji, ponieważ mając na względzie całokształt okoliczności związanych ze zobowiązaniami podatkowymi wnioskodawców za lata 2017-2022 r., wykonanie decyzji wyrządzi Skarżącym znaczną szkodę majątkową i może doprowadzić do bardzo trudnego położenia finansowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie takiej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi zatem odstępstwo od ogólnej reguły, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu i objęte jest zakresem uznania Sądu, iż w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania takiej ochrony.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).

Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy (por. NSA z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Z akt sprawy wynika, iż Skarżący są właścicielami działek nr [...] (treść księgi wieczystej nr [...], stan z dnia [...] lipca 2022 r. – k. 8-12 akt adm.). Na gruntach, które są związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej znajdują się budynki i budowle również związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki pozostałe. W aktach administracyjnych sprawy (k. 24) załączona jest umowa dzierżawy z [...] stycznia 2016 r. m.in. wyżej wymienionych nieruchomości, zawarta na czas nieokreślony, pomiędzy J.N. - wydzierżawiająca a spółką J sp. z o.o. Sp. k. reprezentowaną przez S.N.. Dzierżawca umowy zobowiązał się płacić czynsz dzierżawny w łącznej kwocie 28.000 zł.

Jednakże Skarżący w rozpoznawanym wniosku nie opisali swojej obecnej sytuacji finansowej. Sąd nie ma wiedzy o tym jaki majątek posiadają, tj. jakie posiadają nieruchomości i o jakiej wartości, jakie środki pieniężne pozostają do ich dyspozycji, czy mają oszczędności, a jeżeli tak to w jakiej formie i kwocie. Sam fakt konieczności uregulowania zaległych zobowiązań bez zestawienia go z ogółem sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych zobowiązanych, nie może sam z siebie stanowić o ryzyku wyrządzenia stronie jakiejś szkody, tym bardziej znacznej. Strona może bowiem dysponować majątkiem, który bez problemu wystarczy na uregulowanie omawianej zaległości.

Ponadto podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).

W konsekwencji w niniejszej sprawie niemożliwe jest dokonanie oceny, czy zapłata bądź egzekucja kwoty 28.491 zł rzeczywiście skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącym znacznej szkody.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.