Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1188/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 127
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Borys Marasek, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 czerwca 2023 r. nr 2401-IOD-1.4102.85.2022.16/MW UNP: 2401-23-136142 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 czerwca 2023 r., nr 2401-IOD-1.4102.85.2022.16/MW UNP: 2401-23-136142 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania L, C. (dalej: "Skarżąca", "Podatniczka"), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "organ pierwszej instancji") z dnia 29 listopada 2022 r., znak: [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. W dniu 30 kwietnia 2019 r. do siedziby organu pierwszej instancji wpłynęło zeznanie podatkowe Podatniczki PIT-37 za 2018 r. Zobowiązanie to zostało uregulowane przez Podatniczkę 5 czerwca 2019 r. Następie w dniu 21 sierpnia

2020 r. Podatniczka złożyła korektę powyższego zeznania podatkowego. W odpowiedzi pismem z 25 sierpnia 2020 r., organ pierwszej instancji poinformował, że w złożonej korekcie stwierdzono następujące nieprawidłowości:

- brak wykazanego przychodu (dochodu) z emerytur, rent i innych krajowych świadczeń, wynikającego z PIT-40A wystawionego przez ZUS o/S.;

- brak wykazanego przychodu (dochodu) z praw autorskich i innych praw, o których mowa w art. 18, wynikającego z PIT-11 wystawionego przez ZUS o/S.;

- błędną pozycję 61 (niezgodność z PIT-11 wystawionym przez ZUS o/S. - płatnik nie pobrał zaliczki od przychodów z tytułu alimentów);

- brak wypełnionych pozycji 102,104, 105, 107,111,113,114, 115

i wezwał do ich usunięcia poprzez powtórne złożenie korekty zeznania. Korekta ta nie została jednak złożona. W toku prowadzonego postępowania sprawdzającego organ pierwszej instancji pismem z 20 stycznia 2021 r. wezwał Podatniczkę do złożenia kserokopii/odpisu prawomocnego wyroku sądowego w zakresie przyznania świadczenia alimentacyjnego od męża A. C., a także do złożenia wyjaśnień w kwestii okoliczności przyznania tego świadczenia, pozostawania w

2018 r. w związku małżeńskim z A. C. i istnienia w tym małżeństwie wspólności majątkowej, a także orzeczenia między nimi separacji małżeńskiej. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z 29 stycznia 2021 r. Podatniczka wyjaśniła, że immanentną częścią orzeczenia o separacji jest ustanie "wspólności ustawowej" oraz że orzeczenie separacji uprawnia poszkodowanego i będącego w niedostatku małżonka do żądania od drugiego małżonka alimentów, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zaznaczył, że pomimo orzeczonej separacji w dalszym ciągu pozostaje w związku małżeńskim z A. C.. Ponadto stwierdził, że ponowne opodatkowanie kwot wypłacanych z tytułu alimentów kłóci się z zasadami współżycia społecznego i byłoby niezgodne z zasadami ekonomii.

Postanowieniem z 16 listopada 2021 r. organ pierwszej instancji wszczął wobec Podatniczki postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. W toku prowadzonego postępowania, pismem z 15 lipca 2022 r., organ pierwszej instancji wezwał Podatniczkę do przedłożenia pisma ZUS, będącego podstawą otrzymywania alimentów od A. C. oraz dokumentu potwierdzającego kwotę otrzymanych alimentów w każdym miesiącu 2018 r., a także do udzielenia informacji na temat otrzymywania od A. C. innych kwot pieniędzy niż te, które są przekazywane tytułem alimentów. Organ wystosował również wezwanie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o wyjaśnienie kwestii otrzymywanych alimentów. W dniu 11 sierpnia 2022 r. Podatniczka wraz z A. C. stawili się w siedzibie organu pierwszej instancji. Podatniczka oświadczyła, że nie otrzymywała od A. C. innych kwot pieniędzy, niż kwoty przekazywane przez ZUS tytułem alimentów. Wyjaśniła również, że ZUS nie sporządził pisma stanowiącego podstawę wypłaty alimentów, a wypłaty dokonywał na podstawie ustnego zgłoszenia A. C.. Oświadczyła ponadto, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających kwotę otrzymanych alimentów w każdym miesiącu 2018 r., gdyż "są to odcinki przynoszone przez Pocztę". Z kolei A. C. zobowiązał się złożyć w późniejszym terminie kserokopię decyzji ZUS dot. waloryzacji emerytury, w której określone zostały podstawy opodatkowania i jej wysokość.

ZUS w piśmie z 19 września 2022 r. poinformował, że Podatniczka otrzymała alimenty w kwocie netto: za maj 2018 r. - 2.646,34 zł, a za miesiące od czerwca do grudnia 2018 r. po 1.445,08 zł miesięcznie, co daje łącznie kwotę 12.761,90 zł. Ponadto ZUS poinformował, że przychód wskazany w PIT-11 wystawionym dla Podatniczki, został pomniejszony o kwotę 5.600,00, czyli o kwotę niepodlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 127 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032), dalej: "u.p.d.o.f.".

2. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ pierwszej instancji decyzją z 29 listopada 2022 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 3.326,00 zł.

3. Podatniczka, działając za pośrednictwem pełnomocnika A. C., wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła łamanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie terminu i trybu prowadzenia postępowania. Zaznaczyła, że w toku sprawy postępowanie zostało przejęte przez nową prowadzącą, jednakże brak jest dokumentów w przedmiocie zmiany nazwiska pracownicy, która pracowała pod kontrolą innej urzędniczki najprawdopodobniej z Izby Skarbowej w K. i popełniła wiele błędów formalnych, m.in. nie udostępniła Podatniczce podczas zapoznania z materiałem dowodowym części dokumentów w trybie niejawnym. Zarzuciła, że decyzja została wydana bez uprzedniej rzetelnej analizy materiału dowodowego, a dowody przez nią złożone zostały jedynie wymienione w kwestionowanej decyzji w sposób niezrozumiały. Zdaniem Podatniczki pomimo wykazania, że świadczenie emerytalne zostało opodatkowane w całości, organ podatkowy naliczył po raz kolejny należność podatkową dla tych samych pieniędzy i wyliczył kwotę 3.326,00 zł tytułem podatku, choć pierwotnie określona została kwota 1.289,00 zł. W ocenie Podatniczki organ naruszył też zasadę powagi rzeczy osądzonej, gdyż rozliczenie podatkowe za rok 2018 zakończyło się żądaną wpłatą.

4. Po rozpoznaniu powyższego odwołania DIAS decyzją z 15 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu przytoczył przepisy, będące podstawą wydanej decyzji. Podkreślił, że postanowieniem z 20 grudnia 2010 r., prawomocnym od 11 stycznia 2011 r., Sąd Okręgowy w K. [...] Wydział Cywilny Rodzinny orzekł separację małżeństwa zawartego pomiędzy Podatniczką a A. C.. 28 listopada 2014 r. zawarli przed Sądem Rejonowym w B. ugodę, na mocy której A. C. zobowiązał się wypłacać Podatniczce miesięczne alimenty. DIAS podniósł, że jako źródła przychodu ustawodawca wymienił zarówno emerytury, jak i alimenty. Przy czym przychód z tych tytułów powstaje u tej osoby, która go otrzymuje, a zatem u osoby otrzymującej alimenty powstaje przychód z tytułu alimentów, natomiast u osoby otrzymującej emeryturę powstaje przychód z tytułu emerytury. Świadczeń tych nie można ze sobą utożsamiać i traktować jako jeden przychód, gdyż zostały otrzymane z innych tytułów i przez inne osoby. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągnięte przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów. Ponadto zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 127 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w omawianym roku) wolne od podatku dochodowego są alimenty:

a) na rzecz dzieci, które nie ukończyły 25 roku życia oraz dzieci bez względu na wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymują zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,

b) na rzecz innych osób niż wymienione w lit. a), otrzymane na podstawie wyroku sądu lub ugody sądowej do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 700 zł.

DIAS analizując stan faktyczny w niniejszej sprawie podkreślił, że A.C. i nabył prawo do świadczenia emerytalnego w określonej kwocie. Wobec tego podatek dochodowy należny był od całej kwoty świadczenia emerytalnego jakie zostało mu przyznane, gdyż jego dochodem do opodatkowania jest pełna wartość emerytury przed potrąceniem alimentów. Tym samym fakt otrzymywania przez Podatniczkę od męża alimentów na podstawie zawartej ugody sądowej, które są potrącane z jego emerytury, nie zwalnia Podatniczkę z opodatkowania ich w łączności z innymi dochodami. Otrzymując alimenty uzyskuje ona dochód, który razem ze swoimi innymi dochodami, z uwzględnieniem zwolnienia podatkowego przewidzianego przez ustawodawcę w art. 21 ust. 1 pkt 127 u.p.d.o.f., podlega opodatkowaniu. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego błędne jest wskazanie przez Podatniczkę podwójnego opodatkowania, gdyż jej mąż nie opodatkowuje alimentów, a przychód z emerytury w pełnej przyznanej mu wysokości. Okoliczność, iż część z jego dochodu z emerytury przeznacza na alimenty dla Podatniczki pozostaje na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bez wpływu na opodatkowanie przychodu uzyskanego przez nią.

Przechodząc do zarzutu, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera szereg błędów merytorycznych i faktycznych, DIAS uznał, iż z uwagi na niewskazanie na czym ww. uchybienia miałyby polegać, nie sposób na niego odpowiedzieć.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wielokrotnego przedłużania postępowania DIAS podniósł, że pisma, na które powołuje się Podatniczka, były korespondencją prowadzoną z organem w związku z wezwaniem jej do zapłaty zobowiązania podatkowego za 2018 r. Korekta zeznania złożona została 21 sierpnia 2020 r. i dopiero po tym fakcie rozpoczęły się czynności sprawdzające, podczas których dwukrotnie wzywano Podatniczkę do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonej w korekcie zeznania. Podatniczka nie zareagowała jednak na te wezwania, stąd też postanowieniem z 16 listopada 2021 r. organ pierwszej instancji wszczął wobec niej postępowanie podatkowe. DIAS wyjaśnił, że to Ordynacja podatkowa, a nie kodeks postępowania administracyjnego normuje kwestie podnoszone w niniejszej sprawie. W tym kontekście wskazał, że z treści ww. ustawy wynika, iż o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W ocenie DIAS w omawianej sprawie miało to miejsce, ponieważ o każdym niezałatwieniu sprawy Podatniczka była informowana postanowieniem organu pierwszej instancji, w którym też wyznaczano nowy termin jej załatwienia.

Przechodząc do kwestii przejęcia przez nowego pracownika postępowania prowadzonego w stosunku do Podatniczki, który kontrolowany był przez pracownika Izby Skarbowej w K i popełnił wiele błędów formalnych, DIAS stwierdził, że od wszczęcia postępowania postanowieniem organu pierwszej instancji z 16 listopada 2021 r. do jego zakończenia, które nastąpiło poprzez wydanie przez ten organ decyzji z 29 listopada 2022 r. sprawa była prowadzona przez jednego pracownika. W związku z tym nie sposób, by w aktach sprawy były dokumenty dowodzące zmiany nazwiska pracownika prowadzącego sprawę. Co więcej, jeśli nawet taka zmiana miałaby miejsce, pozostawałoby to bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że naczelnik urzędu skarbowego sprawuje ogólny nadzór nad realizacją zadań przez wszystkie komórki organizacyjne urzędu oraz sprawuje służbowe zwierzchnictwo i nadzór nad pracą obsługujących go pracowników, zatem zarzut kontroli sprawy przez innego pracownika był chybiony.

Odpowiadając na zarzut braku rzetelnej analizy materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje otwarty system dowodów. Oznacza to, że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 191 Ordynacji podatkowej zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie ocenić wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. W tym kontekście DIAS uznał, że organ pierwszej instancji prowadził postępowania podatkowe w sposób nienaruszający zasadę zaufania, podjął niezbędne działania mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonał wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego z poszanowaniem zasad oceny dowodów. Fakt, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wypływają inne wnioski niż oczekiwane przez Podatniczkę, nie stanowi zaś o naruszeniu przepisów.

Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia powagi rzeczy osądzonej DIAS uznał, iż - wbrew twierdzeniom Podatniczki - złożenie zeznania rocznego i uregulowanie wynikającego z niego zobowiązania podatkowego nie rozstrzyga sprawy. Uiszczenie należności nie zamykało zatem drogi do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie, szczególnie jeśli zobowiązanie zostało uregulowane, jednak podatnik kwestionując jego wysokość, składa korektę zeznania. Zasadnym było zatem wszczęcie postępowania podatkowego i wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w prawidłowej wysokości.

5. Skarżąca, działając za pośrednictwem swojego małżonka A. C., wniosła skargę na powyższą decyzję DIAS, domagając się jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzuciła naruszenie:

- art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej: "O.p." przez niewyjaśnienie okoliczności i przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych,

- art. 67a § 1 pkt 2 i 3 O.p. przez błędną wykładnię pojęć "ważny interes podatnika", "uzasadniony przypadek" oraz "dodatkowe opodatkowanie dochodu już opodatkowanego" i uznanie, że po stronie skarżącej nie zachodzi taki przypadek.

W ocenie Skarżącej w kwestionowanym rozstrzygnięciu nie wskazano wyczerpująco jego motywów. Ponadto pobieżna ocena dowodów lub też całkowity brak ich analizy doprowadził do pewnych uproszczeń po stronie organów oraz błędnych wniosków. Z decyzji ZUS, znajdującej się w aktach niniejszej sprawy wynika, że emerytura A. C. została opodatkowana w całości (w kwocie brutto). Z tej już opodatkowanej sumy ZUS przelewa tytułem alimentów określoną kwotę dla Skarżącej. To ZUS powinien zatem od kwoty alimentów naliczyć i odprowadzić do urzędu skarbowego należny podatek. Nie uczynił tego jednak, gdyż wtedy opodatkowałby to świadczenie po raz drugi. Dodatkowo Skarżąca wskazała na przewlekłość niniejszego postępowania podatkowego, które dwukrotnie było przedłużane z uwagi na zawiłość sprawy.

6. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy uzyskiwane przez Skarżącą alimenty, potrącane z emerytury jej męża, z którym jest w separacji, podlegają opodatkowaniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że w myśl art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są:

1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;

2) działalność wykonywana osobiście;

3) pozarolnicza działalność gospodarcza;

4) działy specjalne produkcji rolnej;

5) (uchylony);

6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;

7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;

8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;

8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;

8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;

9) inne źródła.

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 (art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.).

W art. 21 ust. 1 pkt 127 u.p.d.o.f. ustawodawca określił, że wolne od podatku dochodowego są alimenty: na rzecz dzieci, które nie ukończyły 25. roku życia oraz dzieci, bez względu na wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymują zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, a także na rzecz innych osób, otrzymane na podstawie wyroku sądu lub ugody sądowej, do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 700 zł.

W rozpoznawanej sprawie na mocy ugody zawartej w dniu 28 listopada

2014 r. przed Sądem Rejonowym w B. (sygn. akt [...]) A. C. zobowiązał się wypłacać Skarżącej miesięczne alimenty w określonej wysokości. W tym miejscu podkreślić należy, że wynikający z ww. ugody obowiązek alimentacyjny uregulowany został w art. 60 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej: "k.r.o."). Przepis ten stanowi, że małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego (§ 1). Przepis ten odnosi się do orzeczenia alimentów na skutek orzeczenia rozwodu, jednakże art. 614 § 1 k.r.o. stanowi, iż orzeczenie separacji ma skutki takie jak rozwiązanie małżeństwa przez rozwód, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z § 4 wynika, że do obowiązku dostarczania środków utrzymania przez jednego z małżonków pozostających w separacji drugiemu stosuje się odpowiednio przepisy art. 60, z wyjątkiem § 3.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy, Sąd zauważył, że mąż Skarżącej nabył prawo do świadczenia emerytalnego. Świadczenie to podlega opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. w pełnej wysokości, tj. przed potrąceniem alimentów na rzecz Skarżącej. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości odliczenia od opodatkowania części kwoty, którą podatnik zobowiązany jest przekazać innej osobie tytułem alimentów. Otrzymując emeryturę, mąż Skarżącej uzyskiwał zatem dochód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., który opodatkowany jest całościowo. Następnie, w wyniku przekazania Skarżącej określonej kwoty tytułem alimentów przyznanych na mocy ugody sądowej, uzyskała ona dochód z tzw. innego źródła (art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.). Dochód ten wraz z dochodem uzyskiwanym przez Skarżącą z tytułu świadczenia emerytalnego podlega zatem opodatkowaniu. Jednocześnie, jak wyjaśniły organy podatkowe, przy opodatkowaniu dochodu z tytułu alimentów otrzymywanych od małżonka uwzględnione zostało zwolnienie podatkowe, określone w art. 21 ust. 1 pkt 127 u.p.d.o.f., tj. do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 700 zł.

W ocenie Sądu nie sposób zatem mówić o "podwójnym opodatkowaniu" świadczeń. Mąż Skarżącej opodatkowuje bowiem jedynie swój przychód z emerytury, zaś Skarżąca z tytułu otrzymywanych alimentów. Stąd też okoliczność, że A.C. przekazuje część swojego dochodu Skarżącej tytułem alimentów, pozostaje na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bez wpływu na opodatkowanie przychodu uzyskiwanego przez Skarżącą.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 2 i 3 O.p., Sąd uznał go za całkowicie chybiony. Przepis ten odnosi się bowiem do ulg podatkowych i stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Kwestia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych nie była przedmiotem niniejszego postępowania, stąd też nie sposób stwierdzić, aby organ podatkowy naruszył ww. przepis.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych, wskazać należy, że uzasadnienie decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 127, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji, które to wymogi w niniejszej sprawie spełniono. Sąd nie podziela twierdzenia strony skarżącej, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano wyczerpująco motywów rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W swojej decyzji organ odwoławczy wyczerpująco opisał stan faktyczny sprawy i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Uzasadnienie decyzji spełnia więc wymogi z art. 210 § 4 O.p. Analogicznie za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 124 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez zastosowania środków przymusu. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przywołano i omówiono podstawy prawne obligujące organ podatkowy do wydania kwestionowanej decyzji, jednocześnie wyjaśniając wszystkie okoliczności, którymi kierował się organ podatkowy przy jej wydawaniu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.