Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2514/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2  pkt 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c, art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: § 1 ust. 2 pkt 4 lit  d, § 4 ust. 1 i 2 pkt 2, § 8 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola,  publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 657/19 w sprawie ze skargi K. B. na zarządzenie Burmistrza Miasta Radzionków z dnia 26 czerwca 2018 r. nr ZPO.422.6.2018 w przedmiocie zatwierdzenia postępowania konkursowego na kandydata na dyrektora Szkoły Podstawowej [...] 1. uchyla pkt 1 zaskarżonego wyroku i stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonego zarządzenia; 2. odstępuje od zasądzenia od K. B. na rzecz Burmistrza Miasta [...] zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 14 listopada 2019 r. III SA/Gl 657/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z 26 czerwca 2018 r. nr ZPO.422.6.2018 w przedmiocie zatwierdzenia postępowania konkursowego na kandydata na dyrektora Szkoły Podstawowej [...]:

1. uchylił zaskarżone zarządzenie;

2. zasądził koszty postępowania sądowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zarządzeniem z 23 maja 2018 r. nr 2032/2018 Burmistrz Miasta [...] ogłosił konkurs na dyrektora Szkoły Podstawowej [...], a zarządzeniem z 13 czerwca 2018 r. nr 2067/2018 r. powołał komisję konkursową dla wyłonienia kandydata i następnie powołał jej członków. Do konkursu zgłosiły się dwie kandydatki, w tym skarżąca.

Komisja Konkursowa uchwałą z 25 czerwca 2018 r. odmówiła skarżącej dopuszczenia do udziału w postępowaniu konkursowym, a dopuściła L. D.

W tym samym dniu odbył się konkurs na dyrektora Szkoły. Pismem z 26 czerwca 2018 r. kandydatka zwróciła się o podanie przyczyn odmowy dopuszczenia jej do postępowania konkursowego. Przewodnicząca Komisji Konkursowej w pisemnej odpowiedzi wyjaśniła, że zgłoszenie kandydatki nie zawierało dokumentów wymienionych w pkt 2 lit. d załącznika do zarządzenia nr 2032/2018 w sprawie ogłoszenia konkursu, tj. poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów potwierdzających posiadanie wymaganego stażu pracy.

29 czerwca 2018 r. skarżąca wystąpiła do Burmistrza o unieważnienie konkursu wskazując, że ze złożonych przez nią dokumentów wynika jej staż pracy pedagogicznej (m. in. Karta oceny pracy). Burmistrz nie uznał zasadności podniesionych argumentów i zarządzeniem nr 2111/2018 z 29 czerwca 2018 r. powierzył stanowisko dyrektora szkoły drugiej kandydatce. Natomiast pismem z 2 lipca 2018 r. poinformował skarżącą, że nie widzi podstaw do unieważnienia konkursu. Powyższe spowodowało, że skarżąca wezwała Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa i unieważnienia konkursu z przyczyn wskazanych w § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1587; dalej: rozporządzenie). Podniosła również, że niemożliwe jest powierzenie stanowiska bez zatwierdzenia konkursu, a tego aktu Burmistrz nie wydał. Wezwanie zostało wysłane 13 lipca 2018 r. i skarżąca nie uzyskała na nie odpowiedzi, natomiast zarządzeniem nr 2134/2018 z 20 lipca 2018 r. Burmistrz zatwierdził konkurs. Jak wynika z jego treści uczynił to z datą wsteczną czyli 26 czerwca 2018 r. Zarządzenie zostało opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Nadto zarządzeniem z 29 czerwca 2018 r. nr 2111/2018 Burmistrz powierzył stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej [...] drugiej kandydatce.

Zarządzenie nr 2134/2018 zostało przez kandydatkę zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 18 lutego 2019 r. IV SA/GL 864/18 stwierdził nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta [...] z 20 lipca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej [...]. Sąd wskazał, że zarządzeniem z 20 lipca 2018 r. Burmistrz powtórnie zatwierdził konkurs na dyrektora szkoły, gdyż uczynił to już wcześniej w piśmie z 26 czerwca 2018 r., które odpowiada wymogom art. 30 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2018 r., poz. 1587) oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia. Tym samym doszło do wydania spornego zarządzenia z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów i stwierdził jego nieważność na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie WSA pouczył skarżącą o możliwości wniesienia skargi na zarządzenie z 26 czerwca 2018 r., co też skarżąca uczyniła. Zarządzenie to jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie.

Skarżąca podkreśliła, że nie zgadzała się z uchwałą Komisji Konkursowej o niedopuszczeniu jej do udziału w konkursie. Występując 26 czerwca 2018 r. o unieważnienie konkursu nie miała świadomości, że został on już przez Burmistrza zatwierdzony, a stanowisko powierzone kontrkandydatce. Jednocześnie wskazała, że w złożonych dokumentach, w tym Karcie oceny pracy, wykazała niezbędny do objęcia stanowiska dyrektora szkoły staż pracy pedagogicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z 14 listopada 2019 r. III SA/Gl 657/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę. W uzasadnieniu zauważył, że zatwierdzenie wyniku konkursu na wybór dyrektora szkoły [...] w dniu 26 czerwca 2018 r. było przedwczesne, gdyż nie została zakończona procedura odwoławcza uruchomiona przez skarżącą o niedopuszczenie do udziału w konkursie. To zaś wymagało rozpatrzenia jej wezwania z 27 czerwca 2018 r. przed zatwierdzeniem konkursu przez Burmistrza. Nadto logika nakazuje, że skoro kandydat ma 3 dni na wystąpienie z wnioskiem o podanie przyczyn odmowy, a komisja 7 dni na udzielenie odpowiedzi, to zatwierdzenie konkursu przed upływem co najmniej 3 dni zakreślonych dla uruchomienia procedury odwoławczej wydaje się przedwczesne. Niweczy bowiem dopuszczony przez ustawodawcę tryb odwoławczy.

Kwestię prawidłowości złożonych ofert i skutki jej oceny reguluje § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, który stanowi, że komisja, na podstawie złożonej oferty, podejmuje uchwałę o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, przy czym komisja podejmuje uchwałę o odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, jeżeli: oferta została złożona po terminie; oferta nie zawiera wszystkich dokumentów wskazanych w ogłoszeniu konkursu; z oferty wynika, że kandydat nie spełnia wymagań wskazanych w ogłoszeniu konkursu. Wyliczenie wymaganych dokumentów, które powinna zawierać oferta kandydata zawiera § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia i samo ogłoszenie o konkursie. Są to m.in. życiorys z opisem przebiegu pracy zawodowej, zawierający szczegółowe informacje o stażu pracy pedagogicznej oraz dokumenty potwierdzające wymagany staż pracy pedagogicznej.

Z § 4 ust. 2 rozporządzenia wynika, że przesłanki odmowy dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego zostały wskazane enumeratywnie. Nie ma wśród tych przesłanek wadliwości polegającej na braku przedłożenia świadectwa pracy lub zaświadczenia o zatrudnieniu. Katalog dowodów potwierdzających posiadanie przez kandydata wymaganego stażu pracy jest otwarty. Mogą to być "inne dowody" potwierdzające tą okoliczność w sposób nie budzący wątpliwości. Takim dokumentem w ocenie Sądu I instancji jest przedstawiona przez skarżącą Karta oceny pracy.

Przyczyną niedopuszczenia skarżącej do postępowania konkursowego było natomiast stwierdzenie przez Komisję Konkursową braku przedłożenia wskazanych wyżej dokumentów. Zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie świadectwa pracy, wydanym na podstawie art. 97 § 4 kodeksu pracy, dokument taki można wydać po rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku pracy, a z życiorysu skarżącej i Karty oceny pracy wynika, że takie zdarzenie w jej przypadku nie zaistniało. W obu wskazanych szkołach pracuje nadal, co wynika z życiorysu oraz Karty oceny pracy z 1 czerwca 2017 r.

Pismem adresowanym do Przewodniczącej Komisji Konkursowej z 26 czerwca 2018 r. Burmistrz zatwierdził postępowanie konkursowe na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu. Sąd I instancji uznał przedmiotowe pismo za zarządzenie w sprawie zatwierdzenia konkursu. Na organie ciążą obowiązki kontrolne w zakresie prawidłowego działania Komisji i w przypadku stwierdzenia wad postępowania konkursowego wskazanych w § 8 rozporządzenia winien odmówić jego zatwierdzenia przez unieważnienie konkursu i zarządzenie ponownego jego przeprowadzenia.

W ocenie Sądu I instancji karta oceny pracy jest dokumentem urzędowym, wydanym na podstawie stosownych przepisów i służącym do oceny zawodowej, merytorycznej pracy nauczyciela łącznie z podstawą do jego zwolnienia. Jest "innym dokumentem" w zestawieniu z życiorysem potwierdzającym wymagany staż pracy pedagogicznej uprawniającym do ubiegania się o stanowisko dyrektora szkoły. Z dokumentu tego wynika, że skarżąca jest nauczycielem dyplomowanym matematyki i informatyki od 1 września 2002 r., legitymuje się 17 letnim stażem pracy pedagogicznej. Również z pisma Rady Rodziców Szkoły Podstawowej nr 4 wynika, że jest nauczycielem w tej szkole od 16 lat. Stopień nauczyciela dyplomowanego posiada od 27 sierpnia 2010 r., a od 20 października 2017 r. jest wpisana do ewidencji egzaminatorów z zakresu egzaminu maturalnego. Uzyskanie takiego wpisu wymaga także co najmniej 5 letniego stażu pracy pedagogicznej.

Zdaniem Sądu I instancji dokonanie wobec przedstawionych przez skarżącą dokumentów formalistycznej oceny i uznanie, że tylko świadectwo pracy bądź zaświadczenie o zatrudnieniu potwierdza wymagany czas pracy pedagogicznej nie zasługuje na aprobatę. Skoro więc karta oceny pracy została złożona przez kandydatkę i nie było wątpliwości co do jej wiarygodności, to brak było podstaw do przyjęcia, że została spełniona przesłanka uzasadniająca odmowę dopuszczenia kandydatki do konkursu tylko z tego powodu, że nie jest to świadectwo pracy czy zaświadczenie o zatrudnieniu. Po licznych protestach wątpliwości w tej kwestii powzięła sama Komisja, co organ prowadzący zlekceważył.

Podsumowując Sąd I instancji uznał, że organ prowadzący szkołę wadliwie ocenił, że komisja konkursowa prawidłowo oceniła ofertę skarżącej i zasadnie nie dopuściła skarżącej do udziału w konkursie. Doszło bowiem do naruszenia § 1 ust. 2 pkt 4 lit d w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, co stosownie do § 8 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia wykluczało zatwierdzenie konkursu. Innymi słowy podjęcie przez komisję konkursową uchwały w przedmiocie niedopuszczenia kandydatki do konkursu w przypadku potwierdzenia stażu pracy pedagogicznej Kartą oceny pracy nauczyciela należy uznać za pozbawione podstaw prawnych.

Rozstrzygnięcie Sąd I instancji oparł na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 146 § 1 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 listopada 2019 r. III SA/Gl 657/19, złożył Burmistrz Miasta [...], zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił mu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) nieuzasadnione przyjęcie, że w trakcie zatwierdzenia konkursu doszło do naruszenia przez organ pkt 2 lit. d ogłoszenia Konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły [...]stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 2032/2018 Burmistrza Miasta [...] z 23 maja 2018 r. i § 1 ust 2 pkt 4 lit. d w zw. z § 8 ust 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U z 2017 r. poz. 1587), poprzez zatwierdzenie przez organ konkursu, w ramach którego niezasadnie doszło do niedopuszczenia strony do konkursu. Organ nie zgadza się z tym zarzutem podnosząc, że Komisja konkursowa zasadnie podjęła uchwałę o niedopuszczeniu strony do konkursu w oparciu o § 4 ust 1 i 2 pkt 2 rozporządzenia o konkursie, a Sąd nieprawidłowo przyjął, że Karta oceny pracy jest "innym dokumentem" potwierdzającym staż pracy Strony,

2) naruszenie § 4 ust 1 i 2 pkt 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie miał on zastosowania i oferta strony zawierała wszystkie dokumenty wymagane w konkursie,

3) naruszenie § 4 ust 4 w związku z § 8 ust 1 i 2 rozporządzenia poprzez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że przepis ten inicjuje postępowanie odwoławcze, co nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa, a co doprowadziło Sąd do nieuzasadnionej konkluzji, że zatwierdzenie konkursu było przedwczesne,

4) naruszenie § 1 pkt 3 z § 1 ust. 2 pkt d rozporządzenia, poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że pojęcie wymaganych dokumentów potwierdzających staż pracy można zawęzić wyłącznie do stażu pracy dydaktycznej, gdy w ocenie organu staż pracy dydaktycznej jest pojęciem węższym od stażu pracy i potwierdzić powinno się go dokumentami określonymi w przepisach prawa , a nie powinien być wywodzony z dokumentu, który co do zasady tego stażu nie potwierdza.

5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zatwierdzając konkurs organ naruszył prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy i dokonał innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na tej podstawie Sąd uchylił czynność organu zdefiniowaną przez niego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. , z czym organ się nie zgadza.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniesiono o:

1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku,

2. obciążenie strony kosztami postępowania w tym wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych za postępowanie przed I i II instancją,

3. rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Odpowiadając na skargę kasacyjną K. B. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie rzekła się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy.

Na uwzględnienie zasługuje jedynie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. Pierwszy z wymienionych przepisów ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie. Natomiast art. 146 § 1 p.p.s.a. ma zastosowanie, gdy sąd uwzględnia skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Z żadnym z tych przypadków nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, a zatem obydwa te przepisy nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku.

Sąd I instancji przyjął, z czym należy się zgodzić, że pismo Burmistrza Miasta [...] z 26 czerwca 2018 r. do Przewodniczącej Komisji Konkursowej jest w istocie zarządzeniem w sprawie zatwierdzenia konkursu, wydanym na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu. Przesądził o tym zresztą prawomocnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 18 lutego 2019 r. IV SA/GL 864/18, stwierdzającym nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta [...] z 20 lipca 2018 r. Tego typu zarządzenie jest natomiast aktem z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., a nie aktem lub czynnością, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jak przyjął Sąd I instancji.

Zauważyć w związku tym trzeba, że zaskarżone zarządzenie podjęte zostało 26 czerwca 2018 r., a wyrok Sąd I instancji wydał 14 listopada 2019 r. Od daty podjęcia zaskarżonego zarządzenia do chwili wydania wyroku minął więc rok. Przy tym nie mieliśmy tu do czynienia z aktem prawa miejscowego. Z ustaleń Sądu I instancji wynika też, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. d w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). Upływ rocznego terminu, o jakim mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g)., powinien prowadzić w takiej sytuacji do zastosowania art. 94 ust. 2 u.s.g., jako podstawy rozstrzygnięcia i orzeczenia o niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. "Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. nawiązuje m.in. do art. 91 ust. 4 u.s.g., gdyż w tym przepisie jest właśnie mowa o ograniczeniu się do wskazania, że uchwałę "wydano z naruszeniem prawa", przy czym art. 91 u.s.g. dotyczy także uchwał będących aktami prawa miejscowego. Regulacja zawarta w art. 91 u.s.g. jest regulacją odrębną od regulacji zawartej w art. 94 u.s.g. Art. 94 u.s.g. dotyczy sytuacji, gdy uchwała rady jest dotknięta "istotnym" naruszeniem prawa, a tylko z powodu upływu terminu określonego w art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały, lecz o jej "niezgodności z prawem" - art. 94 ust. 2 u.s.g. Podstawą prawną orzeczenia sądu jest w takim przypadku tenże art. 94 ust. 2 u.s.g., nie zaś art. 147 § 1 p.p.s.a., gdyż nie przewiduje on takiej treści orzeczenia. Nie odnosi się to jednak z mocy art. 94 ust. 1 zdanie ostatnie u.s.g. do uchwał będących aktami prawa miejscowego, gdyż w stosunku do nich upływ terminu nie wyłącza stwierdzenia nieważności w razie "istotnego" naruszenia prawa. W takim przypadku sąd administracyjny orzeka na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 1 zd. ostatnie u.s.g., stwierdzając nieważność aktu prawa miejscowego, natomiast w razie nieistotnego naruszenia prawa stwierdza na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., ale w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g., że akt ten "wydany został z naruszeniem prawa" (wyrok NSA z 14.04.2011 r. I OSK 12/11, LEX nr 990159). W doktrynie podnosi się również, że "Na podstawie art. 147 § 1 [p.p.s.a.] sąd pierwszej instancji uprawniony jest do podejmowania dwojakiego rodzaju rozstrzygnięć. Po pierwsze, sąd uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego terenowych organów administracji publicznej lub inne akty generalne organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, stwierdza ich nieważność w całości lub w części. (...) Po drugie, sąd może ograniczyć się do stwierdzenia, że uchwała lub akt prawa miejscowego zostały wydane z naruszeniem prawa, ale może to uczynić tylko w przypadku, gdy przepis szczególny wyklucza stwierdzenie ich nieważności. Za przykład takich przepisów mogą posłużyć unormowania zawarte w art. 91 ust. 4 u.s.g., art. 79 ust. 4 u.s.p. i art. 82 ust. 5 u.s.w. Zgodnie z nimi o tym, czy sąd stwierdzi nieważność zaskarżonego aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, czy też ograniczy się do stwierdzenia, że został wydany z naruszeniem prawa, przesądza waga stwierdzonego naruszenia prawa. (...) Należy przy tym podkreślić, że wydanie aktu lub uchwały z nieistotnym naruszeniem prawa nie pociąga za sobą wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Takie orzeczenie ma jedynie na celu wskazanie organowi, jakich niedociągnięć powinien unikać w przyszłości. (...) "Ponadto, na mocy przepisów szczególnych, tj. art. 94 u.s.g., art. 82 u.s.p. i art. 83 u.s.w., sąd administracyjny jest władny orzec o niezgodności zaskarżonej uchwały lub zarządzenia organu gminy (powiatu, województwa) z prawem, jeżeli minął rok od daty ich przedłożenia w przepisanym terminie (art. 90 ust. 1 u.s.g., art. 78 ust. 1 u.s.p., art. 81 u.s.w.) organowi nadzoru (chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie siedmiu dni od dnia jej podjęcia) albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego, a jednocześnie istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności. Następstwem wyroku stwierdzającego niezgodność z prawem zaskarżonego aktu (uchwały, zarządzenia), jest utrata mocy prawnej tego aktu, następująca z dniem wydania orzeczenia (art. 94 ust. 2 u.s.g., art. 82 ust. 2 u.s.p., art. 83 ust. 2 u.s.w.)" (J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 147).

Mając zatem na uwadze, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało z istotnym naruszeniem prawa (jak ustalił Sąd I instancji, a ocenę tę Naczelny Sąd Administracyjny podziela, o czym będzie jeszcze mowa niżej), a od jego podjęcia upłynął już rok (zob. art. 94 ust. 1 u.s.g.) i nie mamy tu do czynienia z prawem miejscowym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. i art. 94 ust. 2 u.s.g. uchylił zaskarżony wyrok w pkt 1 i orzekł o niezgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia.

Nie mają natomiast usprawiedliwionych podstaw pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Pomijając fakt, że skarga kasacyjna nie wskazuje, w oparciu o którą podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stawia poszczególne zarzuty i jaką postać naruszenia poszczególnych przepisów zarzuca (błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie), co uniemożliwia precyzyjne odniesienie się do stawianych zarzutów, najogólniej rzecz ujmując sprowadzają się one do tego, czy wymagany do objęcia stanowiska dyrektora szkoły staż pracy pedagogicznej można wykazać Kartą oceny pracy nauczyciela, jeśli zawiera ona potwierdzenie stażu pracy pedagogicznej. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco.

Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 4 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia, w przypadku nauczyciela wykazaniu podlega staż pracy pedagogicznej. Może on być wykazany świadectwem pracy, zaświadczeniem o zatrudnieniu lub innym dokumentem potwierdzającym okres zatrudnienia (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. d rozporządzenia). W niniejszej sprawie skarżąca wykazała staż pracy pedagogicznej Kartą oceny pracy nauczyciela, z której jasno wynika, jakim stażem pedagogicznym się legitymuje. Karta oceny pracy nauczyciela jest dokumentem urzędowym, wystawianym przez ustawowo określony organ (zob. art. 6a ust. 5 Karty nauczyciela) i nawet jeśli jej cel jest inny niż potwierdzenie stażu pedagogicznego, to zamieszczenie informacji o takim stażu w ocenie pracy nauczyciela (jaka miało to miejsce w niniejszej sprawie) należy uznać za inny dokument, o jakim mowa w § 1 ust. 2 pkt 4 lit. d rozporządzenia.

W powyższych okolicznościach organ prowadzący szkołę nie miał podstaw do zatwierdzenia konkursu, gdyż doszło do nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydatki do postępowania konkursowego (§ 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia). Przy wydaniu zarządzenia o zatwierdzeniu konkursu doszło zatem do istotnego naruszenia § 1 ust. 2 pkt 4 lit. d w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, co uzasadniało – z powodów wyjaśnionych już wyżej – orzeczenie jak w pkt 1 wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że zachodzi tu szczególnie uzasadniony przypadek, gdyż skarga kasacyjna została wprawdzie w części uwzględniona, ale w istocie rzeczy dotyczyło to tylko błędnej redakcji i podstawy prawnej rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd I instancji, natomiast co do zasady skarga K. B. podlegała uwzględnieniu.