Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 894/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1,  art. 32
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 34 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 65 poz 437
law: Ustawa z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej - tekst jednolity
article: art. 5 par. 2 pkt 4, art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Ewa Pisula-Dąbrowska Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego S. S. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielającej S. S. kwaterę tymczasową [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Komendant [...] Policji w dniu [...] sierpnia 2003 r. orzekł o przyznaniu funkcjonariuszowi Policji - S. S. kwatery tymczasowej [...] przy ul. [...] w W. Od powyższej decyzji strona nie złożyła odwołania w związku z powyższym decyzja stała się ostateczna.

Wnioskiem z dnia 12 lipca 2010 r. (wpływ do organu 30 lipca 2010 r.) S. S. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Komendanta [...] Policji. Wskazywał na brak pisemnego wniosku o przydział kwatery tymczasowej, co stanowi rażące naruszenia prawa i tym samym stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., albowiem § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469 z późn. zm.) jednoznacznie określał, że kwaterę tymczasową przyznaje się na pisemny wniosek policjanta - a contrario brak takiego wniosku uniemożliwiał przyznanie policjantowi kwatery tymczasowej.

Komendant Główny Policji wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia oraz uwzględniając wniosek Stowarzyszenia [...], stosownym postanowieniem, dopuścił to Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu administracyjnym.

Komendant Główny Policji odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. wskazał, iż w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem elementem koniecznym do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na podstawie powyższych przepisów, jest ustalenie, iż jej postanowienia naruszają prawo i to w sposób rażący. W ocenie organu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Organ podniósł, iż podstawą prawną wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji był § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Nadto, zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta m. W. o pozwoleniu na użytkowanie, budynki [...] i [...] położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego, tym samym lokale te mogły być przydzielone tylko jako kwatery tymczasowe. Organ przyznał jednocześnie, iż w aktach sprawy znajduje się wyłącznie wniosek S. S. o przydział lokalu mieszkalnego, natomiast brak jest wniosku o przydział kwatery tymczasowej, co stanowi naruszenie przepisów wskazanego rozporządzenia. Jednak w ocenie organu, wada ta nie stanowi rażącego naruszenia prawa mogącego być podstawą do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Od powyższej decyzji S. S. oraz Stowarzyszenie [...] złożyli odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem strony, ewentualnie o przekazanie jej do ponownego rozpoznania.

W wyniku rozpoznania powyższych odwołań, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 157 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r.

Organ II instancji zgodził się z zarzutem, iż w dokumentacji mieszkaniowej funkcjonariusza brak jest wniosku o przydział kwatery tymczasowej i stanowi to naruszenie przepisów wskazanego powyżej rozporządzenia, jednak nie stanowi to rażącego naruszenia prawa mogącego być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż kwestionowana decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nie jest dotknięta wadami powodującymi jej nieważność.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. zarzucił decyzji wydanej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji:

– błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędną subsumcję i wywiedzenie, że pomimo treści ówcześnie obowiązującego § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469 z późn. zm.) niezłożenie przez skarżącego pisemnego wniosku o przydział kwatery tymczasowej, a następnie jej przydzielenie przez Komendanta [...] Policji nie stanowi rażącego naruszenia prawa mogącego być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji,

– obrazę art. 156 § 2 in fine k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji jako podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy skutek decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji jest nieodwracalny, gdyż prawo z niej wynikające zostało skonsumowane przez stronę.

Wskazując na powyższe, żądał stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczyn w niej wyłuszczonych.

W ocenie Sądu organem właściwym do rozpoznania środków zaskarżenia złożonych przez S. S. oraz Stowarzyszenie [...] od decyzji Komendanta Głównego Policji wydanej w pierwszej instancji w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej powinien być Komendant Główny Policji, na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a.

Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Jest on zatem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. "ministrem", od którego decyzji nie służy odwołanie lecz wniosek z art. 127 § 3 k.p.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tenże organ.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienia takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej.

Stosownie natomiast do treści art. 32 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych (ust. 1). Od decyzji tych organów policjantowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). W sytuacji natomiast, gdy ww. decyzję ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (ust. 3). Analiza treści art. 32 ustawy o Policji prowadzi zatem do wniosku, że jedynie w trzech przypadkach wskazanych przez ustawę przewidziano nadzór procesowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Te przypadki odnoszą się do mianowania, przeniesienia i zwolnienia ze służby tych funkcjonariuszy, w stosunku do których decyzję podjął Komendant Główny Policji. W związku z powyższym uznać należy, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest organem właściwym do rozpoznania odwołań od decyzji wydanych przez Komendanta Głównego Policji tylko w tych sprawach. Oznacza to, że w sytuacji, gdy Komendant Główny Policji wyda inne decyzje niż dotyczące mianowania, przeniesienia czy zwolnienia, to od tego rodzaju decyzji nie będzie przysługiwało odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego – z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 273/10 oraz z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 273/10 opubl. w CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie przepis art. 32 ust. 3 ustawy o Policji niewątpliwie nie ma zastosowania. Rozstrzygnięcie wydane w przedmiotowej sprawie w postępowaniu odwoławczym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, dotyczące odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji, przydzielającej S. S. kwaterę tymczasową, jest zatem orzeczeniem wydanym z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.

Skoro decyzja organu drugiej instancji w niniejszej sprawie wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, zaszły podstawy do stwierdzenia nieważności takiej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.