Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 283/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku K. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku w części parterowej do stanu poprzedniego przez wykonanie określonych robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł skargę na wskazaną w rubrum decyzję DWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB w [...] z [...].10.2019 r., nr [...], nakazującą skarżącemu, jako inwestorowi i właścicielowi lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym położonym w [...][...], na działce nr [...] doprowadzenie budynku w części parterowej do stanu poprzedniego poprzez likwidację drzwi wejściowych do lokalu nr [...] od strony klatki schodowej, wraz z poszerzeniem otworu drzwiowego i zamontowaniem drzwi dwuskrzydłowych.

W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że w przypadku wykonania zaskarżonego aktu spowodowane zostaną trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania.

Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest bowiem zapobieżenie wyrządzeniu stronie skarżącej znacznej szkody (majątkowej bądź niemajątkowej) lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie ona poddana kontroli sądu administracyjnego pod względem jej legalności.

Wymaga również podkreślenia, że w doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.01.2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od strony skarżącej, i tym bardziej od profesjonalnego pełnomocnika, powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał choćby w przybliżeniu jakichkolwiek danych obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącego, jak też uprawdopodabniających potencjalnie grożącą skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki nakazanych robót budowlanych. Zauważyć przy tym trzeba, że "znaczna szkoda", o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Tym samym w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób uznać, że powołane we wniosku, a bliżej nieokreślone potencjalne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związane z koniecznością wykonania nakazanych robót przez skarżącego, uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej. Nie można przy tym zakładać, jak zdaje się oczekiwać tego pełnomocnik skarżącego, że już sam przedmiot decyzji w sposób wystarczający uprawdopodobnia wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Dlatego też w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych motywów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, gdyż zarzuty w niej zawarte, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.