Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 513/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 72 § 1, art. 194 § 2, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 408/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 6 września 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 408/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "Sąd pierwszej instancji") odrzucił zażalenie M. B. (dalej: "skarżąca") na postanowienie z 8 sierpnia 2024 r.

o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przesyłkę zawierającą odpis postanowienia z 8 sierpnia 2024 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie, sposobie wniesienia zażalenia i o tym, że zażalenie złożone po terminie zostanie odrzucone, doręczono dorosłemu domownikowi skarżącej (mężowi) 13 sierpnia 2024 r.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości, że odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

z 8 sierpnia 2024 r. o odrzuceniu skargi został skutecznie doręczony skarżącej

13 sierpnia 2024 r. Zgodnie bowiem z art. 72 § 1 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi,

a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Doręczyciel nie zastał skarżącej pod wskazanym w skardze adresem, wobec czego doręczył przesyłkę zawierającą odpis postanowienia z 8 sierpnia 2024 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia jej dorosłemu domownikowi - mężowi.

Sąd wskazał, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia

2024 r. w dniu 21 sierpnia 2024 r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu,

o którym mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a. dlatego zażalenie jako spóźnione podlegało odrzuceniu.

Pismem z 16 września 2024 r. skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie

z 8 sierpnia 2024 r. wnosząc o uchylenie i zmianę postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że w dniu [...] czerwca 2024 r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W ciągu ustawowych siedmiu dni nie dokonała wpłaty, o czym dowiedziała się otrzymując postanowienie o odrzuceniu skargi. Podkreśliła, że list odebrał mąż i ponieważ ich kontakty są utrudnione, z powodu rozpadu związku i życia w separacji, nie przekazał go. Natomiast wcześniejsze listy odbierała 83-letnia matka, z problemami z pamięcią, która też ich nie przekazała.

Następnie w odpowiedzi na zarządzenie z [...] września 2024 r. pismem

z [...] października 2024 r. skarżąca wyjaśniła, że pismo z 16 września 2024 r. należy traktować jako zażalenie na postanowienie z 6 września 2024 r. o odrzuceniu zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.

Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Z treści art. 72 p.p.s.a. wynika, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata

w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów

w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Powołany przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia samemu adresatowi jest utrudnione np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem.

W związku z powyższym, skoro w niniejszej sprawie odpis postanowienia

z 8 sierpnia 2024 r. odebrał pod adresem skarżącej w dniu 13 sierpnia 2024 r. dorosły domownik (mąż), a wszystkie warunki doręczenia zastępczego zostały dochowane, to doręczenie to należy uznać za skuteczne. Składając podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dorosły domownik zobowiązał się bowiem do oddania przesyłki.

Podkreślenia wymaga przy tym, że dla oceny skuteczności doręczenia postanowienia z 8 sierpnia 2024 r. bez znaczenia pozostają podnoszone gołosłownie

w zażaleniu okoliczności dotyczące utrudnionych kontaktów skarżącej z mężem

z powodu separacji i rozpadu związku. Skarżąca nie kwestionuje bowiem ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości uznania, że zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2024 r. zostało wniesione po terminie. Próbuje natomiast uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia, które mogłyby stanowić uzasadnienie ewentualnego wniosku

o przywrócenie terminu, który nie został jednak w niniejszej sprawie złożony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.