Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 184/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49e pkt 3 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1383/19 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 25 września 2019 r. nr OA.7721.21.6.2019 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy muru oporowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r., II SA/Rz 1383/19, oddalił skargę A. J. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej WINB) z dnia 25 września 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy muru oporowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją WINB, po rozpatrzeniu odwołań A. J. i S. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Stalowej Woli (dalej PINB) z dnia 17 maja 2019 r., umarzającej w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy muru oporowego, zlokalizowanego pomiędzy działkami nr [...] i [...] obr. [...] w Stalowej Woli przy ul. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2018.2096 ze zm.; dalej k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

A. J. i S. P. wniosły skargę na tę decyzję.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę S. P.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A. J.

Sąd stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że w następstwie pisma D. T. z 10 czerwca 2010 r., PINB w dniu 25 czerwca 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy muru oporowego. W następstwie wydanych przez organy administracji rozstrzygnięć w sprawie orzekał WSA w Rzeszowie, który uchylając wyrokiem z 5 września 2017 r., II SA/Rz 660/17, wcześniejsze decyzje WINB i PINB (odpowiednio z 22 marca i 26 stycznia 2017 r.) o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w tej sprawie wskazał na ich przedwczesność, m.in. z uwagi na brak szczegółowych ustaleń faktycznych co do charakteru spornego obiektu, błędnie ograniczonych wyłącznie do kamiennego ogrodzenia posadowionego na fundamencie. Uwzględniając zawarte w ww. wyroku wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania, PINB uznał, że dominującą funkcją przedmiotu postępowania z uwagi na wysokość, zagłębienie w gruncie i rodzaj użytych materiałów jest przede wszystkim zabezpieczenie przed osuwaniem się ziemi; wobec tego stanowi on konstrukcję oporową, uzupełnioną wzniesionym na fundamencie ogrodzeniem z kamienia. Wskazał, iż poza sporem pozostaje trafność podjęcia przez PINB działań umożliwiających jego legalizację.

Istota skargi sprowadza się, zdaniem Sądu, do kwestionowania słuszności stanowiska co do umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie legalności budowy muru oporowego, jako rzekomo opartego na nieprawdziwych i nie w pełni zweryfikowanych okolicznościach faktycznych co do jego całkowitej rozbiórki.

Głównymi dowodami, na których oparta została umarzająca postępowanie w sprawie legalności budowy muru oporowego decyzja PINB i utrzymująca ją w mocy decyzja WINB, były protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 15 marca 2019 r. przez pracowników PINB oraz przedstawiona przez A. O. (pełnomocnika E. O. – właścicielki działki nr [...]) dokumentacja fotograficzna z robót wykonywanych w okresie 15–20 marca 2019 r. Według zapisu zamieszczonego w protokole z 15 marca 2019 r., mur oporowy pomiędzy działkami nr [...] i [...] został rozebrany. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do podważania tych ustaleń, zwłaszcza, że znajdują one odzwierciedlenie w stanowiącej załącznik do tego protokołu dokumentacji fotograficznej przedstawiającej wykopany rów z fragmentami zalegających w nim i bezpośrednio koło niego betonowych odłamków. Twierdzeń skarżącej, że dokonano jedynie rozbiórki ogrodzenia na murze a nie uwzględniono głębokości wykopu w celu usunięcia muru (który to wykop stanowi jedynie "niewielki dołek") nie potwierdza również dokumentacja fotograficzna z robót przedstawiona 12 kwietnia 2019 r. przez A. O. Na części zdjęć oznaczonych datą 15 marca 2019 r. (a więc tą samą, w której miała miejsce kontrola PINB) w miejscu, w którym posadowiony był mur oporowy, widoczny jest jeszcze bardziej pogłębiony i poszerzony względem przedstawionego na zdjęciach załączonych do protokołu rów, w którym - jak wynika ze zdjęć z kolejnych dni oraz wyjaśnień A. O. złożonych do protokołu oględzin przeprowadzonych przez pracowników PWINB 23 sierpnia 2019 r., w dniach 16 – 20 marca wykonano konstrukcję – nie noszącą cech muru oporowego - pod odtworzenie ogrodzenia; co ok. 2,5 m usytuowano betonowe pale ze zbrojeniem o średnicy 25 cm, na których szczycie zamontowano belkę oczepową (fundament), na którym ponownie wykonano ogrodzenie z piaskowca o wysokości w najwyższym punkcie 2 m. Abstrahując od dokumentacji fotograficznej, o tym, że opisana wyżej konstrukcja nośna pod ponownie wykonane ogrodzenie zastąpiła zlikwidowany mur oporowy przekonuje także uznanie, że w sytuacji pozostawienia nawet w części muru oporowego, wykonanie nowej konstrukcji pod ogrodzenie nie byłoby w granicy działek możliwe, skutkując w praktyce koniecznością jego odsunięcia od tej granicy, czym właściciel działki nr [...] (inwestor) z pewnością nie był zainteresowany, tym bardziej, że jak wynika z wykonanych zdjęć, poziom gruntu pomiędzy działkami [...] i [...] został wyrównany, a więc pozostawianie w gruncie jakiejkolwiek części konstrukcji oporowej nie miałoby żadnego uzasadnienia.

Poczynionych w sprawie przez organy ustaleń faktycznych i ich kwalifikacji prawnej nie podważają, zdaniem Sądu, zarzuty skarżącej dotyczące braku ustaleń organów administracji co do miejsca składowania odpadów z rozbiórki (istotny był sam fakt jej dokonania) oraz wskazujące na nieprawidłowości przy sporządzaniu protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB 15 marca 2019 r. Uchybienie w postaci braku podpisania protokołu przez jednego z dwóch kontrolujących pracowników PINB oraz przez obecnego w toku kontroli A. O. nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania, zwłaszcza, że w aktach organu I instancji znajduje się oświadczenie J. O. z 8 kwietnia 2019 r., która potwierdziła swoje uczestnictwo wraz z M. K. w przeprowadzonych czynnościach kontrolnych oraz zgodność z prawdą dokonanych ustaleń faktycznych, wyjaśniając, że brak jej podpisu na protokole wynikał z przeoczenia. Argumentu przemawiającego za uznaniem zasadności zarzutów skarżącej nie stanowi, zdaniem Sądu, również niepowiadomienie jej przez organ I instancji o przeprowadzanej 15 marca 2019 r. kontroli. W toku postępowania odwoławczego WINB stwierdził wadliwość przeprowadzenia 15 marca 2019 r. przez PINB kontroli zamiast oględzin wymagających uprzedniego zawiadomienia stron o ich terminie i miejscu, niemniej również trafnie uznał brak wpływu tego uchybienia na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Sąd w pełni podzielił argumentację WINB, wskazując, że brak zawiadomienia skarżącej przez PINB o planowanych 15 marca 2019 r. czynnościach nie wpłynął na sygnalizowane w skardze pozbawienie jej możliwości "obrony swych praw".

Podsumowując Sąd podkreślił, że skoro okoliczności sprawy – z uwagi na rozbiórkę muru oporowego - nie stwarzały podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie jego legalności, wobec ustąpienia przesłanek do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, zasadnie je umorzono.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. J. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 49e pkt 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2020.1333; dalej p.b.) w zw. z art. 2 § 1 pkt 10, art. 5 § 1 pkt 1 oraz art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.Dz.U.2020.1427; dalej u.p.e.a.) poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niezażądanie przez organy administracji I i II instancji wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki samowoli budowlanej w postaci muru oporowego mieszczącego się na granicy działek nr [...] i [...] przy ul. W. w Stalowej Woli w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz usankcjonowanie powyższego przez WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2020 r., II SA/Rz 1383/19, podczas gdy wobec niedokonania przez inwestora – E. O. rozbiórki ww. budowli były ku temu wszelkie przesłanki, co było konsekwencją dokonania niepełnych i błędnych ustaleń faktycznych przez organy administracji w zakresie dokonania przez E. O. rozbiórki muru oporowego położonego na granicy działek nr [...] i [...] przy ul. W. w Stalowej Woli;

II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organy I i II instancji dopełniły ciążącego na nich obowiązku w postaci stania na straży praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy w toku postępowania dowodowego prowadzonego w ramach postępowania administracyjnego dopuściły się szeregu zaniechań i uchybień, m.in. poprzez niezapewnienie skarżącej kasacyjnie udziału w oględzinach miejsca posadowienia muru oporowego przeprowadzonych dnia 15 marca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r. oraz ich ograniczenia do dokonania oględzin/ obserwacji wyłącznie od strony działki stanowiącej własność E. O. (działka nr [...]) i zaniechania dokonania oględzin/obserwacji od strony działki nr [...] i działki nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia niepełnych i błędnych ustaleń faktycznych w sprawie m.in. błędnego ustalenia, iż doszło do rozbiórki przedmiotowego muru oporowego, co ma fundamentalne znaczenie w sprawie;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organy I i II instancji postępowania administracyjnego dopełniły ciążącego na nich obowiązku wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a., podczas gdy faktycznie doszło do niezastosowania zasady równego traktowania uczestników postępowania administracyjnego w I i II instancji, co m.in. objawiało się niedopuszczeniem skarżącej kasacyjnie do udziału w oględzinach miejsca posadowienia muru oporowego przeprowadzonych dnia 15 marca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r. na terenie nieruchomości stanowiącej własność E. O. (działka nr [...]), jak również poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób, który nie budził zaufania jego uczestników do władzy publicznej, czego przyczyną były względy wyłuszczone wyżej i fakt uniemożliwienia wypowiedzenia się skarżącej kasacyjnie na bieżąco, podczas przeprowadzania dowodów z oględzin w ich przedmiocie, a także ignorowania wniosków skarżącej kasacyjnie o dokonanie oględzin posadowienia muru oporowego również z perspektywy działek nr [...] i nr [...] położonych przy ul. W. w Stalowej Woli;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne ustalenie, iż organy I i II instancji zapewniły skarżącej kasacyjnie czynny udział w każdym stadium postępowania, podczas gdy faktycznie skarżącej kasacyjnie nie zapewniono czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego w I i II instancji, co m.in. objawiało się niedopuszczeniem jej do udziału w oględzinach miejsca posadowienia muru oporowego przeprowadzonych dnia 15 marca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r. na terenie nieruchomości gruntowej stanowiącej własność E. O. (działka nr [...]), jak również uniemożliwieniem czynnego w nich udziału poprzez ignorowanie jej wniosków i żądań w zakresie dokonania oględzin posadowienia muru oporowego również z perspektywy działek nr [...] i nr [...] położonych przy ul. W. w Stalowej Woli i wypowiadania się na bieżąco, podczas przeprowadzania dowodów z oględzin w ich przedmiocie;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3 i art. 36 § 1 i 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne ustalenie, iż organy I i II instancji działały w sprawie wnikliwie i szybko, podczas gdy w toku postępowania w obu instancjach ignorowano inicjatywę dowodową (wnioski) skarżącej kasacyjnie m. in. w zakresie żądań dokonania oględzin posadowienia muru oporowego również z perspektywy działek nr [...] i nr [...] położonych przy ul. W. w Stalowej Woli, co w sposób oczywisty obala tezę o wnikliwości działań organów administracji w obu instancjach, zaś decyzje organów administracji I i II instancji w sprawie wydawane były nawet "do dwu latach" od wydania implikującego je wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie II SA/Rz 660/17 dopiero na skutek interwencji telefonicznej skarżących A. J. i S. P., co stanowiło oczywiste i rażące przekroczenie terminów ustawowych na załatwienie sprawy administracyjnej;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 68 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodpisanie protokołu z oględzin miejsca posadowienia muru oporowego dokonanych dnia 15 marca 2019 r. przez wszystkie osoby obecne podczas dokonywania czynności, co w konsekwencji mogło doprowadzić do ustalenia błędnego stanu faktycznego w sprawie;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne ustalenie, iż organy I i II instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy w sprawie, podczas gdy w toku postępowania dowodowego prowadzonego w ramach postępowania administracyjnego dopuściły się one w istocie szeregu zaniechań i uchybień, m.in. poprzez niezapewnienie skarżącej kasacyjnie udziału w oględzinach miejsca posadowienia muru oporowego przeprowadzonych dnia 15 marca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r. oraz ich ograniczenia do dokonania oględzin/obserwacji wyłącznie od strony działki stanowiącej własność E. O. (działka nr [...]) i zaniechania dokonania oględzin obserwacji od strony działki nr [...] i działki nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia niepełnych i błędnych ustaleń faktycznych w sprawie m.in. błędnego ustalenia, iż doszło do rozbiórki przedmiotowego muru oporowego, co ma fundamentalne znaczenie w sprawie;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącej kasacyjnie dotyczącego przeprowadzenia dowodu z oględzin w miejscu posadowienia muru oporowego w dniu 23 sierpnia 2019 r., którego przedmiotem była okoliczność mająca kluczowe znaczenie dla sprawy, tj. dokonania oględzin rzeczonego muru nie tylko od strony działki stanowiącej własność E. O. nr [...], ale również z perspektywy działek nr [...] i nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia niepełnych i błędnych ustaleń faktycznych w sprawie m.in. błędnego ustalenia, iż doszło do rozbiórki przedmiotowego muru oporowego, co ma fundamentalne znaczenie w sprawie;

8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż organy administracji I i II instancji dokonały oceny udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego, podczas gdy w toku postępowania dowodowego prowadzonego w ramach postępowania administracyjnego dopuściły się one w istocie szeregu zaniechań i uchybień, m.in. poprzez niezapewnienie skarżącej kasacyjnie udziału w oględzinach miejsca posadowienia muru oporowego przeprowadzonych dnia 15 marca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r. oraz ich ograniczenia do dokonania oględzin/ obserwacji wyłącznie od strony działki stanowiącej własność E. O. (działka nr [...]) i zaniechania dokonania oględzin/obserwacji od strony działki nr [...] i działki nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia niepełnych i błędnych ustaleń faktycznych w sprawie m.in. błędnego ustalenia, iż doszło do rozbiórki przedmiotowego muru oporowego, co ma fundamentalne znaczenie w sprawie;

9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i tym samym uniemożliwienie skarżącej kasacyjnie wypowiedzenia się, co do dowodu z oględzin miejsca posadowienia muru oporowego przeprowadzonych dnia 15 marca 2019 r. i 23 sierpnia 2019 r., co było konsekwencją niedopuszczenia jej w obu wzmiankowanych datach do udziału w rzeczonych oględzinach, które odbywały się na gruncie stanowiącym własność E. O. (działka nr [...]);

10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niesłuszne i bezpodstawne przyjęcie, iż w sprawie przed organami administracji obu instancji zaszła podstawa do jego zastosowania w sytuacji, w której nie sposób przyjąć, aby z jakiejkolwiek przyczyny postępowanie tak przed organem I instancji, jak i II instancji stało się bezprzedmiotowe, a co za tym idzie, aby należało je umorzyć;

11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie zasługuje na uwzględnienie i konsekwentne niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji organów administracji I i II instancji w sytuacji, w której nie zachodziły podstawy do oddalenia skargi do WSA w Rzeszowie w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zaskarżony wyrok nie mógł zostać podjęty z naruszeniem art. 49e pkt 3 i 5 p.b., bowiem wyrok ten w dniu 17 czerwca 2020 r. kontrolował zgodność z prawem decyzji z dnia 25 września 2019 r., biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny zachodzący w dniu podjęcia tej decyzji. Tymczasem art. 49e p.b. został dodany przez art. 1 pkt 37 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U.2020.471) zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 19 września 2020 r. Żaden akt prawny nie może naruszać przepisu, który nie obowiązywał w chwili jego podejmowania.

Wyrok Sądu I instancji nie mógł też naruszyć wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bo sprawa dotyczyła legalności budowy muru oporowego, a nie postępowania egzekucyjnego. Przepisy tej ustawy nie były więc stosowane w niniejszej sprawie.

Nie są również zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie WSA wystarczająco ustosunkował się do kwestii nieprawidłowości mających miejsce w toku postępowania administracyjnego i do ich wpływu na wynik sprawy, w tym do braku udziału skarżącej w czynnościach kontrolnych w dniu 15 marca 2019 r. Zauważyć wypada, że jak wynika z treści protokołu oględzin z dnia 23 sierpnia 2019 r., oględziny te przeprowadzono z uczestnictwem skarżącej kasacyjnie, która wraz z innymi osobami uczestniczącymi w oględzinach wypowiadała się w kwestii przedmiotowego muru oporowego i jego rozbiórki oraz ustosunkowywała się do wypowiedzi A. O. Na protokole widnieją jej podpisy. Zarzuty niezapewnienia skarżącej kasacyjnie możliwości uczestnictwa w oględzinach w dniu 23 sierpnia 2019 r. i niedopuszczenia jej do udziału w tych oględzinach są w tej sytuacji chybione.

W podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutach nie wykazano, by czynności kontrolne, w toku których ustalono, że przedmiotowy mur został rozebrany, były wadliwe w tym znaczeniu, że muru w rzeczywistości nie rozebrano. W dniu 15 marca 2019 r. sporządzono zdjęcia, które jednoznacznie wskazują, że mur rozebrano w całości i jest to wyraźnie widoczne. Niezależnie zatem od miejsca, z którego przeprowadzane byłyby oględziny ich wynik nie byłby inny. Podkreślić należy, że czynności kontrolne przeprowadzili pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, a więc osoby kompetentne, reprezentujące organ wyspecjalizowany w sprawach budowlanych. Brak podpisu jednej z tych osób na protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 15 marca 2019 r. i konsekwencje tego braku oraz inne uchybienia związane z tymi czynnościami kontrolnymi zostały przez Sąd I instancji należycie rozważone i przeanalizowane, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie ma zatem uzasadnionych podstaw do uznania, iż w rzeczywistości przedmiotowy mur nie został w całości rozebrany i by kwestia ta oraz inne istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności nie zostały należycie wyjaśnione i by zostały wadliwie przez Sąd I instancji ocenione.

Zgodzić się też należy z WSA, że prowadzenie postępowania legalizacyjnego nie wyklucza możliwości dokonania dobrowolnej rozbiórki obiektu objętego tym postępowaniem.

W tych okolicznościach Sąd I instancji słusznie ocenił, że zaskarżona decyzja nie naruszała art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3 i art. 36 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 105 § 1 k.p.a.

Zaznaczyć przy tym wypada, że nie jest naruszeniem ww. przepisów podjęcie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniem strony.

W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. również nie jest zasadny.

W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.