Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 337/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, ust. 2 ust. 15a
journal: Dz.U. 2023 poz 1630
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2023 r. nr SKO 4304/318/23 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 marca 2023 r. (nr SKO 4304/318/23) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Sobótka z dnia 12 stycznia 2023 r. (nr OPS.4610.D.836.DW.22) o odmowie przyznania J. J. dodatku węglowego.

W decyzji odmawiającej stronie przyznania dodatku węglowego organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 24 sierpnia 2022 r. strona wystąpiła o dodatek węglowy podając we wniosku, że zamieszkuje pod adresem: "ul. [...]", [...]-[...] S. Odnotował, że w deklaracji z dnia 13 lipca 2022 r. złożonej dla lokalu przy "ul.[...]" w S. podała, że zainstalowanymi i eksploatowanymi źródłami ciepła są tam: kocioł gazowy/bojler gazowy/podgrzewacz gazowy przepływowy/kominek gazowy (funkcja c.o. i c.w.u.) oraz ogrzewanie elektryczne/bojler elektryczny (funkcja c.o.). Natomiast w drugiej deklaracji, złożonej w dniu 16 sierpnia 2022 r., strona zadeklarowała, że zainstalowanym, lecz nieeksploatowanym źródłem ciepła jest – kominek/koza/ogrzewacz powietrza na paliwo stałe, natomiast zainstalowanym i eksploatowanym źródłem ciepła jest piec kaflowy na paliwo stałe (funkcja c.o.).

Wyjaśnił również, że z uwagi na treść art. 2 ust. 15g ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1692), w myśl którego, dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym także gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie zostało zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, do dnia 11 sierpnia 2022 r., a w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono, że źródłem ogrzewania tego gospodarstwa jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, z wnioskodawcą przeprowadzono wywiad środowiskowy celem ustalenia czy źródłem ogrzewania gospodarstwa wnioskodawcy jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Podczas wywiadu środowiskowego jaki miał miejsce w dniu 30 listopada 202 r. ustalono, że w mieszkaniu przy "ul. [...]" w S. zamontowany jest piec kaflowy (nie zgłoszony do CEEB w terminie). Podczas tego wywiadu wnioskodawca oświadczył również, że jeszcze w listopadzie 2022 r. pobierał świadczenia socjalne w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Świdnicy. Z uwagi na to oświadczenie wnioskodawcy, organ powziął wątpliwości co do kwestii zamieszkiwania strony pod wskazanym adresem i z tego też powodu podjął kolejne działania weryfikacyjne. W ramach podjętych czynności zwrócono się do Urzędu Miasta i Gminy Sobótka, a następnie do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych w zakresie deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W ocenie organu pierwszej instancji, podjęte czynności weryfikacyjne nie potwierdziły spełnienia przez stronę przesłanek warunkujących przyznanie jednorazowego dodatku węglowego. Z tych względów, na podstawie art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 15a, ust. 15g i ust. 16 ustawy o dodatku węglowym w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. organ pierwszej instancji odmówił stronie przyznania zawnioskowanego dodatku.

W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca podniósł, że lokal przy "ul.[...]" w S. (będący współwłasnością wnioskodawcy) jest jego miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c., albowiem wnioskodawca przebywa tam z zamiarem stałego pobytu i uznaje ten lokal za centrum interesów życiowych. Zwrócił uwagę, że miejsce takie nie traci waloru miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. nawet wskutek ograniczonego czasowo oddalenia się. Jak argumentował, fakt przemieszczania się między S. a Ś. (gdzie pomaga starszej osobie w codziennym funkcjonowaniu) nie powoduje zmiany miejsca zamieszkania wnioskodawcy. O tym fakcie nie może przesądzać okoliczność odbierania korespondencji w Ś., albowiem taki adres do doręczeń jest jedynie bardziej dogodny dla wnioskodawcy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dna 7 marca 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W decyzji tej odnotowano, że kluczowe znaczenie w sprawie ma to, czy strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkuje, z zamiarem stałego pobytu, w miejscowości S. przy "ul. [...]". Organ drugiej instancji podzielił w tym zakresie ocenę materiału dowodowego jaką przyjął organ pierwszej instancji i podobnie jak ten organ uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał faktu zamieszkiwania strony pod wspomnianym adresem w S. SKO wskazało, że w trakcie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego zaistniały wątpliwości co do faktycznego zamieszkiwania wnioskodawcy w lokalu do którego odnosi się złożony przez niego wniosek, albowiem jak wskazał wnioskodawca – w listopadzie 2022 r. pobierał on świadczenia z zakresu pomocy społecznej w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Świdnicy. W tym kontekście organ odwołał się do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej i zwrócił uwagę, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej

Jak następnie argumentował, z podjętych przez organ pierwszej instancji dalszych czynności wyjaśniających wynika, że dopiero w grudniu 2022 r. wnioskodawca zgłosił we Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w S. swoje zamieszkiwanie w lokalu przy "ul. [...]" w S. i wniósł o ujęcie go przy opłacie za gospodarowanie odpadami, niemniej, w lokalu tym jeszcze nikt wówczas s nie zamieszkiwał. Co jednak najistotniejsze zdaniem tego organu, z zebranego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca rozwiązał umowę z Z. w S. o dostarczanie wody do wspomnianego lokalu.

Na podstawie tych ustaleń organ drugiej instancji wyprowadził wniosek, że zgłoszenie zamieszkiwania w w/w lokalu mogło nastąpić wyłącznie na potrzeby prowadzonego postępowania.

W skardze na decyzję SKO z dnia 7 marca 2023 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, a mianowicie, że skarżący nie prowadzi jednoosobowego gospodarstwa domowego i nie zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu w miejscowości S. przy "ul. [...]".W treści skargi skarżący zawarł polemikę z przyjętą przez organ oceną materiału dowodowego. W ramach tej polemiki skarżący zarzucił, że o faktycznym zamieszkiwaniu w lokalu nie przesądza wypełnienie kwestii formalnych, w tym przypadku – ponoszenie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zarzucił również, iż nie wiadomo na podstawie jakich dowodów Wspólnota Mieszkaniowa poczyniła ustalenia w zakresie tego, że nikt nie zamieszkiwał w lokalu przy "ul. [...]" w S.

Skarżący przyznał, że, istotnie, rozwiązał umowę o dostarczanie wody do wspomnianego lokalu, jednakże jak argumentował – "uczynił to dopiero w 2022 r. w związku z niemożnością korzystania z wody na skutek kierowanych przeciwko niemu działań osoby z sąsiedztw, która dokonała zakręcenia zawodu na instalacji doprowadzającej wodę do mieszkania skarżącego. W chwili obecnej skarżący organizuje więc dostęp do wody w mieszkaniu we własnym zakresie".

Końcowo skarżący podniósł, że "dokonuje od dłuższego czasu odbioru korespondencji doręczanej mu na adres "ul. [...]" w S., co również świadczy o jego miejscu zamieszkania."

Kwestionując przyjęte w sprawie ustalenia faktyczne skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z:

- zestawienia rocznego zużycia paliwa gazowego,

- rozliczenia zużycia energii elektrycznej

na okoliczność faktu zamieszkiwania skarżącego w lokalu przy "ul. [...]" w S.

Do skargi skarżący załączył kserokopie:

- zaświadczenia Tauron sp. z o.o. z dnia 13 kwietnia 2023 r. o rozliczeniu zużycia energii elektrycznej w 2022 r.,

- protokół z wymiany legalizacyjnej gazomierza wraz z pismem przewodnim PGNiG z dnia 19 kwietnia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie organ podniósł, że dołączone do skargi dokumenty nie podważają przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych. W nawiązaniu do dołączonych do skargi dokumentów organ odnotował znikome zużycie paliwa gazowego i energii elektrycznej w porównaniu ze średnim zużyciem gazu i energii elektrycznej. Dodał nadto, że fakt odbierania przez skarżącego korespondencji kierowanej na adres – "ul. [...]" w S. nie może stanowić dowodu potwierdzającego zamieszkiwanie strony pod tym adresem, albowiem odbiór korespondencji następuje w placówce pocztowej, po uprzednim umieszczeniu zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2023 r., mocą której organ ten utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej o odmowie przyznania stronie jednorazowego dodatku węglowego.

Przesłanki przyznania dodatku węglowego zostały uregulowane w ustawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym, dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.

Przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się (art. 2 ust. 2 w/w ustawy):

1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo

2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).

Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 ustawy).

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 24 sierpnia 2022 r. wpłynął do Ośrodka Pomocy Społecznej w Sobótce wniosek strony o wypłatę dodatku węglowego. We wniosku tym strona zadeklarowała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w lokalu przy "ul. [...]" w S., zaś głównym źródłem ogrzewania tego gospodarstwa jest – kocioł na paliwo stałe a także piec kaflowy na paliwo stałe.

Jak również wynika z akt sprawy, strona złożyła dwie deklaracje dotyczące źródeł ciepła i źródeł spalania paliw. W deklaracji z dnia 13 lipca 2022 r. złożonej dla lokalu przy "ul. [...]" w S. podała, że zainstalowanymi i eksploatowanymi źródłami ciepła są tam: kocioł gazowy/bojler gazowy/podgrzewacz gazowy przepływowy/kominek gazowy (funkcja c.o. i c.w.u.) oraz ogrzewanie elektryczne/bojler elektryczny (funkcja c.o.). Natomiast w drugiej deklaracji, złożonej w dniu 16 sierpnia 2022 r., strona zadeklarowała, że zainstalowanym, lecz nieeksploatowanym źródłem ciepła jest – kominek/koza/ogrzewacz powietrza na paliwo stałe, natomiast zainstalowanym i eksploatowanym źródłem ciepła jest piec kaflowy na paliwo stałe (funkcja c.o.).

Zgodnie z orzecznictwem sądowym weryfikacja wniosku o wypłatę dodatku węglowego ma charakter wszechstronny (otwarty) i nie polega wyłącznie na sprawdzeniu danych ujętych w centralnej ewidencji emisyjności budynków do dnia 11 sierpnia 2022 r. (por. wyrok WSA w Gliwicach w wyroku z 31 maja 2023 r., II SA/Gl 301/23; CBOSA).

Lektura akt administracyjnych dowodzi, że organ pierwszej instancji przed rozpoznaniem wniosku strony zadecydował o przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego celem ustalenia (zweryfikowania), czy źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego zadeklarowanego we wniosku jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym.

W toku przeprowadzonego w dniu 30 listopada 2022 r. wywiadu środowiskowego pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej stwierdzili fakt zainstalowania we wspomnianym lokalu pieca kaflowego na paliwo stałe, zasilanego węglem i paliwami węglopochodnymi oraz drewnem kawałkowym, który nie został zgłoszony do CEEB w terminie. Jednocześnie, w toku tego wywiadu środowiskowego pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej powzięli wątpliwość odnośnie do tego, czy wnioskodawca faktycznie zamieszkuje w tym lokalu, która spowodowana była uzyskaniem od wnioskodawcy informacji, że jeszcze w listopadzie 2022 r. pobierał on świadczenia w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Świdnicy. W tym miejscu dodać trzeba, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Z uwagi na ten fakt, organ pierwszej instancji podjął dalsze czynności weryfikacyjne w sprawie, które ukierunkowane były na ustalenie tego, czy wnioskodawca faktycznie zamieszkuje w lokalu przy "ul. [...]" w S.

W ocenie Sądu, taki tryb procedowania organu uznać należy – w świetle poczynionej uwagi – za jak najbardziej pożądany i służący dokonaniu ustaleń faktycznych niezbędnych do zastosowania normy prawnej. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z powołanym na wstępie art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym, dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym, zaś zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, przez jednoosobowe gospodarstwo domowe rozumie się osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą. Całościowa analiza art. 2 ust. i ust 2 ustawy o dodatku węglowym prowadzi do wniosku, że aby otrzymać dodatek węglowy nie wystarczy mieć zainstalowany w lokalu w szczególności piec kaflowy zasilany paliwem stałym, ale trzeba również spełnić wymóg zamieszkiwania i gospodarowania w tymże lokalu.

Jeśli chodzi o narzędzia procesowe jakie przysługują organom na gruncie ustawy o dodatku węglowym to punktem odniesienia jest treść art. 2 ust. 15a i ust. 15b ustawy o dodatku węglowym. Przepis art. 2 ust. 15b w/w ustawy stanowi o weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego poprzez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Natomiast w myśl art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym, dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta bierze pod uwagę w szczególności:

1) informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2519 oraz z 2023 r. poz. 877);

2) informacje uzyskane w związku z postępowaniem o przyznanie:

a) świadczeń rodzinnych oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, o których mowa odpowiednio w art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390, 658 i 852),

b) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2023 r. poz. 810),

c) dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 759),

d) dodatku mieszkaniowego, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1335);

3) dane zgromadzone w rejestrze PESEL oraz rejestrze mieszkańców, o których mowa odpowiednio w art. 6 ust. 1 i art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 oraz z 2023 r. poz. 497).

Jak wynika z ostatnio powołanej normy prawnej, weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie ogranicza się do wskazanych w art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym ewidencji, czy oświadczeń wnioskodawcy. Stan faktyczny sprawy istotny z punktu widzenia art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym może być zatem ustalony w oparciu o inne dostępne organowi dane. Oznacza to, że katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek węglowy ma w tym zakresie charakter otwarty (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 997/23).

Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że powodem odmowy przyznania stronie dodatku węglowego nie było to, że strona nie zgłosiła pieca kaflowego zasilanego paliwem stałym do CEEB w terminie ustawowym (do 11 sierpnia 2022 r.), lecz niespełnienie przez nią przesłanki z art. 2 ust. 2 ustawy, którą należy odczytywać jako wymóg zamieszkiwania i gospodarowania (w przypadku skarżącego w ramach jednoosobowego gospodarstwa domowego) w lokalu odnośnie do którego składany jest wniosek o wypłatę dodatku węglowego.

W związku z wątpliwościami powziętymi podczas wywiadu środowiskowego a związanymi (o czym była już mowa) z informacją uzyskaną od wnioskodawcy , że jeszcze w listopadzie 2022 r. pobierał on świadczenia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Świdnicy, ustaleniu tego, czy wnioskodawca faktycznie zamieszkuje i gospodaruje w lokalu przy "ul. [...]" w S. podporządkowane była większość postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie.

Nie naruszając art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym organ zwrócił się, min. do Urzędu Miasta i Gminy Sobótka celem ustalenia, czy za lokal przy "ul.[...]" odprowadzane są opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W piśmie z dnia 12 grudnia 2022 r., uzyskał informację, że pod tym adresem zadeklarowana jest Wspólnota Mieszkaniowa. Następnie, organ podjął czynności celem ustalenia danych tej Wspólnoty, którą okazała się Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w S. W dalszej kolejności organ wystąpił do tej Wspólnoty o udostępnienie danych wynikających z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297,1549 i 1768). W odpowiedzi Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w S. poinformowała organ, że w lokalu przy "ul. [...]" w S. do 1 grudnia 2022 r. nikt nie mieszkał (J. J. przyjeżdżał tam jedynie okazjonalnie). J. J. dopiero 2 grudnia 2022 r. zgłosił Wspólnocie, że od 1 grudnia 2022 r. będzie mieszkał we wspomnianym lokalu i poprosił o ujęcie go przy opłatach za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wspomniana Wspólnota Mieszkaniowa dodatkowo nadmieniła, że od Dyrektora Z. posiada informację o rozwiązaniu umowy na dostarczanie wody do lokalu przy "ul. [...]" w S. (pismo Wspólnoty z dni 31 grudnia 2022 r.). Jak wynika z akt sprawy (notatka służbowa z dnia 20 grudnia 2022 r. z rozmowy telefonicznej) w toku prowadzonego postępowania pracownik organu uzyskał informację od Z., że pod adresem "ul. [...]" w S. nie są ponoszone opłaty za wodę, ponieważ "w dniu 31.08.2022 roku odbiorca złożył pisemną rezygnację wobec czego widnieje w ewidencji jako odbiorca zlikwidowany".

Mając na uwadze ustalenia, jakie poczynił organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania, Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał temu organowi podstawy do odmowy przyznania stronie wnioskowanego dodatku w powołaniu na przesłankę braku zamieszkiwania i gospodarowania w lokalu "ul. [...]" w S., w związku z którym wnioskodawca ubiegał się o przyznanie dodatku węglowego. Stanowisko organu pierwszej instancji zasadnie podtrzymał organ drugiej instancji.

Aby dodatek węglowy mógł być przyznany wnioskodawca musi zamieszkiwać oraz gospodarować w budynku (lokalu), w którym znajduje się główne źródło ogrzewania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 224/23). Zgodnie z orzecznictwem, zamieszkiwanie polega na zajmowaniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić, że koncentruje się w nim aktywność życiowa osoby zamieszkującej, zaś cechami charakterystycznymi dla prowadzenia gospodarstwa domowego może być załatwianie codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, zarobkowanie w miejscu zamieszkania lub poza nim, ale dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie dowodowy, przy niekwestionowanej przez stronę okoliczności pobierania przez nią jeszcze listopadzie 2022 r. świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Świdnicy uzasadniają wniosek o niespełnieniu przez wnioskodawcę przesłanki zamieszkiwania i gospodarowania w lokalu przy "ul. [...]" w S.

Skarżący nie zdołał skutecznie podważyć przyjętego przez organ wniosku, że w okresie występowania z wnioskiem o dodatek węglowy skarżący nie spełniał przesłanki do przyznania mu dodatku węglowego na ogrzewanie lokalu mieszczącego się przy "ul. [...]" w S. Skarżący nie wykazał, by zamieszkiwał w tym okresie w w/w lokalu, a przyznany przez niego fakt pobierania jeszcze w listopadzie 2022 świadczeń w Miejskim Pomocy Społecznej w Świdnicy jedynie zasadność tego wniosku potwierdza. Zasadnie organ wskazuje, że zgodnie z art. 101 ustawy o pomocy społecznej właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Fakt pobierania rzez stronę świadczeń w MOPS w Świdnicy wskazuje, że w tej miejscowości (przynajmniej do listopada 2022 r.), a nie w S. koncentrowało się centrum spraw życiowych strony. Odbieranie korespondencji na adres w Ś. także jedynie ten fakt potwierdza. Podobnie jak wyjaśnienia strony złożone na rozprawie w dniu 27 lutego 2024. w toku której skarżący wyjaśnił, że w Ś. opiekował się starszą osobą a w zamian za opiekę miał udostępniony na wyłączność jeden pokój. Przy takich ustaleniach, sama okoliczność sporadycznego pojawiania się skarżącego w lokalu w S. przy "ul.[...]" nie stanowi o tym, że lokal ten w rozważanym okresie stanowił centrum spraw życiowych strony.

Odnosząc się do dołączonych do skargi dokumentów w postaci zestawienia rocznego zużycia paliwa gazowego oraz rozliczenia zużycia energii elektrycznej nadto również, okazanego na rozprawie dowodu opłacenia w lutym bieżącego roku czynszu za lokal przy "ul. [...]" w S. wskazać trzeba, że dowody te nie stanowią dostatecznej podstawy do obalenia prawidłowości wniosku, jaki na tle zebranego materiału dowodowego wyprowadził organ pieszej instancji i który to wniosek został podtrzymany przez organ drugiej instancji. Także oświadczenie strony, że aktualnie odbiera korespondencję pod adresem w S. nie podważa przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych.

Końcowo wypada odnotować, że fakt złożenia przez stronę w dniu 3 sierpnia 2022 r. oświadczenia o rezygnacji z dostarczania wody do lokalu przy "ul. [...]" w S. jest bezsporny. Na rozprawie w dniu 27 lutego 2024 skarżący podtrzymał te ustalenia i oświadczył, że nadal nie ma bieżącej wody w ww. lokalu i korzysta z wody w baniakach. Odwołując się do zasad doświadczenia życiowego należy wskazać, że jakkolwiek funkcjonowanie w lokalu pozbawionym bieżącej wody jest możliwie, to jednak bardzo utrudnione. Uwaga ta poczyniona jest jedynie na marginesie rozważań Sądu, albowiem o prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania w sprawie przez organy administracji publicznej przesądził całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) Sąd w całości skargę oddalił.