Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 696/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 504/19 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2019 r. nr 115/2019 w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego do stanu poprzedniego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rawie Mazowieckiej z dnia 12 lutego 2019 r. nr 5/2019; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz I. B. kwotę 1690 (jeden tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 504/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę I. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego do stanu poprzedniego.

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2018 r., Nr 17/2018, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w Rawie Mazowieckiej, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), nakazał skarżącemu "doprowadzenie ściany budynku mieszkalnego od strony nieruchomości nr ew. [...], będącej własnością A. G. do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie 2 otworów okiennych na parterze i 1 otworu okiennego na poddaszu użytkowym usytuowanych w ścianie od strony granicy A. G. w taki sposób, aby dostosować ścianę przy granicy działki do wymagań ściany oddzielenia przeciwpożarowego wykonując: - wypełnienie otworów cegłą szklaną lub luksferami. Obowiązek należy wykonać w terminie 90 dni od daty, w której decyzja stała się ostateczna". Przedmiotowe rozstrzygnięcie pozostaje w obrocie prawnym i ma przymiot ostateczności. Termin wykonania obowiązku upływał przy tym w dniu 6 sierpnia 2018 r.

Następnie prowadzone było przez organy nadzoru budowlanego postępowanie w sprawie wykonania ww. nakazu.

W administracyjnym toku instancji (po wydaniu przez WINB decyzji kasatoryjnej z 7 grudnia 2018 r.) PINB w Rawie Mazowieckiej, wydał w dniu 12 lutego 2019 r. decyzję nr 5/2019, którą nakazał skarżącemu "doprowadzenie ściany budynku mieszkalnego od strony nieruchomości nr ew. [...] będącej własnością Państwa G. do stanu poprzedniego tj. do pełnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego z ogniomurem, poprzez zamurowanie 2 otworów okiennych na parterze i 1 otworu okiennego na poddaszu użytkowym".

Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący.

Zaskarżoną decyzją Łódzki WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 51 ust. 3 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", uchylił w całości ww. decyzję PINB w Rawie Mazowieckiej z 12 lutego 2019 r. i nakazał skarżącemu doprowadzenie budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na nieruchomości oznaczonej nr ewid. działki [...] w miejscowości P., gm. Rawa Mazowiecka, do stanu poprzedniego, poprzez zamurowanie cegłą pełną dwóch otworów okiennych na parterze o wymiarach 0,48 m x 0,75 m oraz 1,40 m x 1,10 m, i jednego otworu okiennego na poddaszu użytkowym o wymiarach 1,15 m x 0,98 m, usytuowanych w ścianie od strony nieruchomości oznaczonej nr ewid. działki [...].

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wyjaśnił, iż podtrzymuje argumenty przedstawione w dotychczas składanych pismach w organach nadzoru budowlanego. Zarzucił organom m.in. brak działania, tj. przeprowadzenia wizji w terenie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Łódzki WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę, dodatkowo wskazując na naruszenie art. 89 K.p.a. i przepisu prawa materialnego, tj. art. 36a § 5a pkt 3 P.b., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto, złożył pisemne oświadczenia R. N. i M. S., wnosząc o dopuszczenie z nich dowodu, na okoliczność że otwory okienne w ścianie budynku skarżącego od strony nieruchomości sąsiedniej istniały wcześniej, a organy nie ustaliły, kiedy one powstały.

Wyrokiem z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 504/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalając skargę, instancji wskazał, że stosowny obowiązek został określony w decyzji PINB z dnia 18 kwietnia 2018 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. W decyzji tej wskazano, że obowiązek ten polegać ma na wypełnieniu otworów cegłą szklaną lub luksferami. Zdaniem Sądu, skarżący tak opisanego obowiązku nie wykonał. Nie stanowi bowiem o jego realizacji fakt, iż skarżący wymienił w opisanych w decyzji oknach stolarkę okienną, na okna z atestami odporności ogniowej i dodatkowo przedłożył dokumenty potwierdzające odporność ogniową – opinię Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Rawie Mazowieckiej w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Ponadto Sąd wskazał, że przedmiotowy budynek powstał na podstawie pozwolenia na budowę z 1972 r., które zatwierdzało plan realizacyjny przewidujący "ogniomur" przy ścianie od strony nieruchomości sąsiedniej, na której ujawniono dane: "Ob. G. A.". Wynika z tego, że skoro żadne dokumenty w sprawie udzielenia pozwolenia na wykonanie spornych otworów okiennych na etapie budowy nie zachowały się, to stanem zgodnym z prawem było wybudowanie ściany od strony nieruchomości sąsiedniej, której właścicielem jest A. G., jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Dlatego przedmiotowy nakaz czyni zadość wymogom z § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.). Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości ustalenie organu nadzoru budowalnego, iż skarżący nie wykonał opisanego w decyzji PINB z dnia 18 kwietnia 2018 r. obowiązku, a opis robót jakie strona miała wykonać także nie budził wątpliwości. Skarżący wykonał zupełnie inne roboty budowlane, a skoro tak to organ nadzoru budowalnego zobligowany był do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 77, art. 89 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że przedłożone przez skarżącego dokumenty spełniają przesłanki, że ściana budynku z otworami okiennymi usytuowanymi bezpośrednio przy granicy jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4, 5 i 6 ww. rozporządzenia, a tym samym został przywrócony stan zgodny z prawem;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 80 K.p.a. przez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy skutecznie doprowadzono ścianę budynku mieszkalnego do odporności ogniowej, a tym samym do stanu zgodnego z prawem.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 272 ust. 3 w zw. z § 207 ust. 2 w zw. z art. 232 ust. 4, 5 i 6 ww. rozporządzenia przez błędne uznanie, że na podstawie tych przepisów zabezpieczenie otworów okiennych przez montaż stolarki okiennej, jak i okien o odporności ogniowej El 30 w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, nie spełnia przesłanek wypełnienia otworów okiennych materiałem przepuszczalnym, takim jak luksfery, cegła szklana i inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zasadniczo norma wyrażona w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia (dotyczącym luksferów) nie jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznawana za wyjątek od norm odległościowych ustalonych przez § 12 ust. 1 i ust. 4 ww. rozporządzenia wykonawczego (por. wyrok NSA z 25 listopada 2021 r., II OSK 3179/19). Niemniej co do zasady wypełnienie otworów materiałem przeziernym, przy zachowaniu warunków określonych w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia oznacza, że mamy do czynienia ze ścianą pełną, pozbawioną otworów okiennych (por. wyrok NSA z 17 sierpnia 2022 r., II OSK 1141/21).

A zatem wypełnienie danego otworu stosownym materiałem może mieć wpływ na spełnienie wymogów ognioodporności z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia.

W tym miejscu wskazania wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym można spotkać pogląd, zgodnie z którym wypełnienie otworu okiennego szkłem w ramie aluminiowej z zastosowaniem folii nieprzeźroczystej nie jest wystarczające do spełnienia wymogu z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia. Natomiast fragment ściany częściowo wypełnionej luksferami, cegłą szklaną należy traktować tak samo jak ścianę pełną bez otworów okiennych (por. wyroki NSA: z 19 września 2018 r., II OSK 3364/17; z 5 października 2021 r., II OSK 201/21).

Należy wskazać, że tego rodzaju pogląd nawiązuje do rozwiązań technicznych jakie prawnie przewidywał już Kodeks Napoleona, a więc uregulowanie prawne z początku XIX wieku. Nie można więc w omawianym zakresie abstrahować od rozwoju technologicznego, a mianowicie, że także w inny sposób możliwe jest spełnienie wymogów ochrony przeciwpożarowej. Należy dostrzec, że polski prawodawca na tle postępu technologicznego w ostatniej dekadzie XX wieku przewidział możliwość wypełnienia otworów okiennych także innym materiałem niż luksfery, czy też cegłą szklaną celem uzyskania "ściany oddzielania przeciwpożarowego". A mianowicie, do polskiego porządku prawnego możliwość zastosowania innego materiału o podobnych właściwościach co luksfery lub cegła szklana wprowadzono na mocy § 234 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10 poz. 46). Natomiast jeszcze takiej możliwości nie przewidywało poprzednio obowiązujące uregulowanie, a zawarte w § 203 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17 poz. 62), które obowiązywało do 2 kwietnia 1995 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie można wykluczyć możliwości uzyskania ściany oddzielenia przeciwpożarowego także w inny sposób niż przez wypełnienie luksferami lub cegłą szklaną, a więc np. szkłem o wymaganej odporności ogniowej i w odpowiedniej ramie.

W okolicznościach niniejszej sprawy na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. na inwestora został nałożony stosowny obowiązek polegający na dostosowaniu ściany przy granicy działki do wymagań ściany oddzielenia przeciwpożarowego wykonując: - wypełnienie otworów cegłą szklaną lub luksferami. Tak określony obowiązek nie uwzględniał jednak wszystkich dopuszczonych prawnie sposobów celem uzyskania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Formułując ten obowiązek organ nadzoru budowlanego (patrz: decyzja PINB z 18 kwietnia 2018 r.) nie wykluczył też możliwości zastosowania innych materiałów, co oznacza, że nawet pomimo takiego sformułowania przez organ obowiązku nie można wykluczyć uzyskania ściany oddzielenia przeciwpożarowego także w inny sposób. Taka bowiem możliwość wynika wprost z obowiązującego przepisu prawa, tj. § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia z 2002 r.

W tym miejscu należy wskazać, że organy administracyjne ustaliły, że przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z 1972 r., a zatwierdzony tą decyzją plan realizacyjny przewidywał ścianę bez otworów okiennych jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z ogniomurem. Należy wskazać, że obowiązujące w dniu wydania tego pozwolenia zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Urz. MB. Z 1966 r. Nr 10 poz. 44) nie posługiwało się pojęciem "ogniomuru", lecz – "ściany pożarowej". Aktualne obowiązujące przepisy także nie posługują się pojęciem "ogniomuru", lecz "ściany oddzielenia przeciwpożarowego". Jednak to właśnie w przypadku pojęcia "ściany oddzielenia przeciwpożarowego" można mówić o tzw. "ogniomurze". Co prawda, uwzględniając treść ww. pozwolenia na budowę z 1972 r. należy uznać, że zrealizowanie otworów w ww. ścianie nie było zgodne z tym pozwoleniem, jednak aktualnie organy nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51 P.b., obowiązane są doprowadzić przedmiotową inwestycję do zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami, a te, jak wynika z przedstawionego powyżej wywodu, umożliwiają uzyskanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego także w inny sposób niż tylko przez zamurowanie cegłą pełną bądź luksferami bądź cegłą szklaną.

Jednak rozpatrując przedmiotową sprawę w kontekście możliwości uzyskania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku zastosowania "innego przeszklenia", o jakim mowa w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia z 2002 r., nie bez znaczenia jest, czy zastosowane wypełnienie posiada cechy przezroczystości, przejrzystości, dając możliwość obserwacji terenu na zewnątrz budynku i do jego wnętrza. Istotne jest więc czy posiada ono cechy okna i czy w istocie taką też pełni funkcję. Brak możliwości otwierania takiego okna w zależności od okoliczności danej sprawy może mieć wpływ na ocenę czy de facto mamy do czynienia z otworem, który pełni funkcję okna (por. wyroki NSA: z 26 maja 2022 r., II OSK 1665/19; z 19 listopada 2015 r., II OSK 749/14; z 27 kwietnia 2022 r., II OSK 949/19). Dlatego w niniejszej sprawie rozważeniu będzie wymagało przez organy nadzoru budowlanego, czy np. zaprojektowanie w ścianie oddzielenia pożarowego "okna przeciwpożarowego nieotwieranego" będzie wystarczające do spełnienia wymogu z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia. Takie stanowisko posiada usprawiedliwione podstawy wynikające z wykładni przepisów § 12 ust. 1 i § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia z uwzględnieniem wskazówek interpretacyjnych zawartych w art. 5 ust. 1 P.b., w tym z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., który wymaga poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, także w aspekcie prawa do prywatności (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2022 r., II OSK 671/21). A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego, oceniając wykonanie robót budowlanych w odniesieniu do spełnienia obowiązku określonego w decyzji PINB z 18 kwietnia 2018 r., przy uwzględnieniu treści odstępstwa z § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, powinny dokonać analizy sprawy przez pryzmat obowiązujących przepisów, w tym przede wszystkim przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a także biorąc pod uwagę kwestie związane z poszanowaniem stosunków sąsiedzkich (zapewnienie intymność i spokoju właściciela sąsiedniej działki) i dopiero wtedy ewentualnie nałożyć obowiązek wykonania określonych robót (por. wyrok NSA z 17 maja 2022 r., II OSK 1133/19). W związku z obowiązującymi przepisami prawa przedmiotowe otwory mogą być wypełnione materiałem, który podobnie jak luksfery czy cegła szklana, nie powinien posiadać cech przezroczystości i umożliwiać obserwacji czy otwierania. Nadto istotne jest aby użyte wypełnienie otworów tworzyło w konsekwencji taką ścianę, która spełnia rolę ściany pełnej dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o jakiem mowa w § 235 ww. rozporządzenia.

Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 89 i art. 107 § 3 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 80 K.p.a.; oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 272 ust. 3 w zw. z § 207 ust. 2 w zw. z art. 232 ust. 4, 5 i 6 ww. rozporządzenia – zawierają usprawiedliwione podstawy.

Mając powyższe na względzie, skoro uwzględnieniu podlegały zarzuty skargi kasacyjnej i jednocześnie wypowiedziana powyżej ocena w tym zakresie przemawia za uznaniem wadliwości oceny zawartej w zaskarżonym wyroku oraz w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. Tym samym zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, znanego dalej "PINB", w Rawie Mazowieckiej z dnia 12 lutego 2019 r., nr 5/2019. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy nadzoru budowlanego zobowiązane będą uwzględnić powyższe wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego co dalszego postępowania w sprawie, a mianowicie, czy wykonanie w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego "innego przeszklenia", o jakim mowa w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, może uprawniać do stwierdzenia, że mamy do czynienia z tzw. "ogniomurem", czyli ścianą oddzielenia przeciwpożarowego także z uwzględnieniem cech przezroczystości zastosowanego materiału. Nie można bowiem prawnie wykluczyć możliwości uzyskania ściany oddzielenia przeciwpożarowego także w inny sposób niż przez wypełnienie luksferami lub cegłą szklaną, a więc np. szkłem o wymaganej odporności ogniowej i w odpowiedniej ramie, o ile nie sprzeciwiają się temu wymagające uwzględnienia uzasadnione interesy osób trzecich wynikłe ze zbliżenia przedmiotowego budynku do granicy działki sąsiedniej.

Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.