Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 28/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1 i par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania pism postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie :

J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

na bezczynność Burmistrza wskazując na:

1)pozostawianie bez biegu i odpowiedzi jego pisma zatytułowanego "sprzeciw" skierowanego do WSA w Szczecinie z dnia 7 stycznia 2016 r.,

2)pismo Burmistrza z dnia 14 grudnia 2015 r.,

3)"fałszywe i bezprawne" pismo Burmistrza z dnia 30 grudnia 2015 r. o odmowie nadania biegu pismu z dnia 24 grudnia 2015 r. skierowanego do Premier

4)"fikcyjne" pismo Burmistrza z dnia 11 stycznia 2016 r. skierowane do Wojewody– "co pozostaje bez rozpatrzenia i odpowiedzi",

5)akta Prokuratora Rejonowego Nr [...].

Zarządzeniem z dnia 24 marca 2016 r. Sąd zobowiązał skarżącego do: określenia przedmiotu postępowania administracyjnego, w którym Burmistrz jest bezczynny oraz wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Burmistrza.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący podniósł, że Sąd umyślnie pomija treść skargi z dnia 3 lutego 2016 r. i podane w niej fakty i dowody. Dodatkowo wskazał, iż szczególnymi dowodami zasadności skargi są: 1) okoliczność, iż Burmistrz nie rozpoznał złożonego przez niego wniosku z dnia 17 listopada 2015 r. "o wszczęcie postępowania dyscyplinarno-służbowego o fałszerstwa i mafijne działania" oraz 2) "tuszowanie fałszerstw i działań mafijnych" poprzez "bezprawne, fałszywe pisma z 20.XI.15 i 23 XI.2015". Nadto skarżący wyjaśnił, że wyczerpał przysługujące środki zaskarżenia wobec bezprawnych działań Burmistrza, o czym świadczą pisma z dnia 12 lutego 2016 r. i z dnia 31 marca 2016 r. skierowane do Prezesa WSA do sprawy nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749,

z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych

w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższego przepisu wynika, że sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie spraw, w których organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie bądź rozstrzygające sprawę co do istoty, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym także interpretacji podatkowej. Stąd nie każdy brak działania organu administracji publicznej może być przedmiotem skargi.

W ocenie Sądu, bezczynność wskazana przez skarżącego nie mieści się

w kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy spraw, w których wydane są rozstrzygnięcia, akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 i 9 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że złożenie przez skarżącego do Burmistrza Łobza pism skierowanych do innych organów oraz sądu jak i wniosku

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, nie uruchomiło żadnego postępowania administracyjnego, kończącego się wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności z zakresu administracji publicznej. Zarówno przekazanie przez organ pisma właściwemu adresatowi jak i ustosunkowanie się do wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego odbywa się zwykłym pismem informacyjnym (zawiadomieniem lub pismem przewodnim), która to czynność, jak i jej brak nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Skarżący – podnosząc wskazane kwestie, w tym także "fałszywość pism Burmistrza" i nieprawidłowość działania organu – formułuje w istocie skargę powszechną, uregulowaną przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.". Jak wynika z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw. Tryb skargowo-wnioskowy jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone prowadzone jest wyłącznie przez organy administracji publicznej, a działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII K.p.a. nie mieszczą się w dyspozycji art. 3 § 2 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do rozpoznania skarg powszechnych, ani skarg na wynik postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej w trybie art. 227 K.p.a. czy też na bezczynność organu w tym przedmiocie.

Reasumując, skoro w niniejszej sprawie spory w zakresie wskazanym skargą nie podlegają właściwości sądu administracyjnego, to tym samym skarga J. C. jest niedopuszczalna.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że skarżący nie wykazał, aby skarga została poprzedzona właściwym środkiem zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tymczasem w niniejszej sprawie, powołane przez skarżącego pisma z dnia 12 lutego 2016 r. oraz z dnia 31 marca 2016 r. z uwagi na ich adresata (prezes WSA w Szczecinie), nie mogą być uznane za zażalenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o odrzuceniu skargi.