Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 232/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54,  art. 67 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez A Sp. z o.o. z siedzibą w G. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] wydane w sprawie oddalenia skargi Spółki na czynność egzekucyjną.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

1. Burmistrz Miasta G., działając jako wierzyciel, wystawił przeciwko Spółce następujące tytuły wykonawcze obejmujące jej zaległości w podatku od nieruchomości za okres od kwietnia do lipca 2016 r.:

1) z dnia [...], nr [...];

2) z dnia [...], nr [...];

3) z dnia [...], nr [...];

4) z dnia [...], nr [...].

Następnie tytuły te skierował do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. jako organu egzekucyjnego właściwego do ich realizacji.

2. W dniu 15 września 2016 r. odpisy powyższych tytułów wykonawczych zostały doręczone Spółce wraz z zawiadomieniem organu egzekucyjnego z dnia 7 września 2016 r., nr [...] o zajęciu w B S.A. wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

3. W piśmie z dnia 29 września 2016 r. Spółka sformułowała skargę na tę czynność egzekucyjną i zażądała jej uchylenia.

4. Skarga ta została oddalona przez organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 54 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), dalej powoływanej jako: u.p.e.a. W przekonaniu organu egzekucyjnego przedmiotowa czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

5. W zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie tego postanowienia.

6. Postanowieniem zaskarżonym w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 4 pkt 1 i art. 54 § 5 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ nadzoru zaakcentował, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 54 u.p.e.a. Jednocześnie wyjaśnił, że skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być wnoszona na czynności zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc na czynności o charakterze wykonawczym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia. Zaznaczył też, że skarga składana w tym trybie powinna dotyczyć konkretnej czynności, a ocena jej zasadności sprowadza się do zweryfikowania zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Tym samym w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Skarga ta nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których następuje rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach uczestników postępowania.

Odnosząc te spostrzeżenia do analizowanego przypadku, organ nadzoru uznał, że postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kwestionowana przez Spółkę czynność egzekucyjna realizuje bowiem normy wynikające z art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a., art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 4 oraz art. 80 u.p.e.a. Zawiadomienie o jej dokonaniu spełnia z kolei wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., a ponadto zostało sporządzone zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. wzorem określonym w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. Poz. 2310). Tym samym kwestionowanie prawidłowości dokonanej czynności egzekucyjnej jest niesłusznie i jako takie poprawnie zostało załatwione odmownie.

7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka podniosła, że powyższe postanowienie organu nadzoru rażąco narusza prawo i wniosła o jego uchylenie. Podobnie jak w skardze na czynność egzekucyjną czy zażaleniu także na tym etapie nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie swego żądania.

8. W odpowiedzi organ nadzoru stwierdził, że skarga jest bezzasadna i zażądał jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnotowania bowiem wymaga, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne (stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego) ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 69/08; dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna zatem dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a weryfikacja jej zasadności – następować wedle kryterium zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Tak więc organ egzekucyjny, oceniając czynności egzekucyjne, bada, czy w ramach zastosowanego środka czynności te zostały dokonane zgodnie z przepisami u.p.e.a.

W zaskarżonym postanowieniu organ nadzoru dokonał analizy treści postanowienia organu egzekucyjnego i stwierdził, że zostało ono wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. I tak odwołał się do treści art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a., wskazując, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., a mianowicie egzekucję z rachunku bankowego (tiret 4). Następnie omówił tryb zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, stwierdzając, że działanie organu egzekucyjnego było zgodne z art. 80 u.p.e.a. Odnotował też, że wspomniane zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego spełniało wszelkie wymogi zawarte w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zostało sporządzone zgodnie z obowiązującym wzorem.

Pogląd ten wymaga zresztą zaaprobowania. Dostrzec bowiem należy, że w myśl art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Dokonanie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a zatem środka egzekucyjnego przewidzianego w art. 1a pkt 12 lit a) tiret 4 u.p.e.a., następuje w sposób opisany w art. 80 u.p.e.a. W myśl tego przepisu w takim przypadku organ egzekucyjny przesyła do banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zajęcie rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Wraz z przesłaniem zawiadomienia bankowi, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu wspomnianej wierzytelności, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Natomiast zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego (pkt 1), oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności (pkt 2), określenie stosowanego środka egzekucyjnego (pkt 3), numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia (pkt 4), kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia (pkt 5), kwotę należnych kosztów egzekucyjnych (pkt 6), wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia (pkt 7), pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia (pkt 8), a także datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego (pkt 9).

Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że w rozpatrywanym przypadku przepisy te nie zostały naruszone. W świetle powyższego uznać więc należało, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Stwierdzenie tej okoliczności musiało z kolei skutkować oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.