Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 740/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Kuklińska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2022r., sygn. akt VIII SA/Wa 858/21 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 stycznia 2022 r. VIII SA/Wa 858/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. M. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (Kolegium) z [...] lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego.

Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji w całości pomimo istnienia naruszenia prawa przez organ, polegającego na błędnym obliczeniu dochodu rodziny Skarżącej za 2019 rok, co w konsekwencji doprowadziło do nieuchylenia decyzji przez WSA w Warszawie, Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu i wydania wyroku oddalającego skargę, a zatem uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. :

a) naruszenie art. 5 ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 roku (Dz. U. z 2020 r. poz. 111) poprzez błędne obliczenie dochodu rodziny za 2019 roku, co w rezultacie skutkowało odmową przyznania wypłaty świadczeń rodzinnych,

b) naruszenie art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 roku (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876) poprzez błędne uznanie, że nie znajduje odpowiedniego zastosowania do ustawy o świadczeniach rodzinnych, w sytuacji, gdy świadczenia rodzinne winny być rozliczone zgodnie z niniejszym artykułem,

c) naruszenie zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.0.735) poprzez brak działania organu na podstawie przepisów prawa, nierozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, prowadzenie postępowania w sposób powodujący brak zaufania do władzy publicznej i niemający na względzie słusznego interesu społecznego i obywateli.

Na podstawie art. 176 w z w. z art. 185 § 1 p.p.s.a., Skarżąca wniosła o :

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,

2) przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu,

3) obciążenie organu kosztami niniejszego postępowania w tym w zakresie kosztów zastępstwa procesowego - według norm prawem przepisanych.

Ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik Skarżącej na wypadek braku przesłanek do obciążenia kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej od Skarb Państwa. Stosownie do § 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715, z późn.zm.) oświadczył, że opłata nie została zapłaconą w całości lub w części. Stosownie do § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia, wniósł o podwyższenie przyznanej opłaty o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.

Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej obecnie pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Organy obu instancji odmówiły przyznania Skarżącej zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2020/2021 uznając, że przekroczone zostało kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wskazane w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (brzmienie obowiązujące na datę wydania zaskarżonej decyzji wynika z Dz. U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Przekroczenie kryterium dochodowego było następstwem uznania za dochód uzyskany w roku poprzedzającym okres zasiłkowy renty rodzinnej wypłaconej 19 grudnia 2019 r. dzieciom Skarżącej a obejmującej okres od 21 października 2016 r. do 31 grudnia 2019 r.. Wysokość renty za powyższy okres, wypłaconej w 2019 r. wyniosła 40.300,90 zł brutto, zaś po odliczeniu składki zdrowotnej (99,00 zł) i podatku (6722,00) – 33.479,90 złotych.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę podzielił stanowisko organów, że renta rodzinna wypłacona w grudniu 2019 r. powinna w całości być uznana za podlegającą doliczeniu do dochodu za tenże rok, co oznacza, że przekroczone zostało kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego.

Przywołane przez Skarżącą jako wzorce kontroli art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w i art. 151 p.p.s.a. to przepisy o charakterze wynikowym, z których jeden stanowi o obowiązku wydania wyroku oddalającego skargę, drugi zaś – uchylającego decyzję lub postanowienia w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć przy tym należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który stanowi o treści rozstrzygnięcia w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie nie był stosowany przez Sąd I instancji, podstawą prawną zaskarżonego wyroku były bowiem. art. 151 p.p.s.a.

Naruszenie tych przepisów jest skutkiem wadliwego uznania przez Sąd, że dana decyzja (postanowienie) narusza prawo, ewentualnie, że tego prawa nie narusza. Jest to jednak zawsze następstwem naruszenia innych przepisów : materialnych albo procesowych. Zatem zarzut naruszenia przepisów o charakterze wynikowym winien być podnoszony w powiązaniu z zarzutem naruszenia przepisów o charakterze materialnym lub procesowym, które w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszył sąd pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie takiego powiązania w skardze kasacyjnej wprost nie zawarto. Konstrukcja skargi kasacyjnej pozwala jednak na uznanie, że zarzut objęty punktem I petitum skargi kasacyjnej rozpatrywać należy w powiązaniu z podniesionymi w niej zarzutami objętymi punktem II petitum skargi kasacyjnej. W konsekwencji, Sąd kasacyjny odniesie się w pierwszej kolejności do tychże zarzutów.

W zarzucie objętym punktem II a petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 5 ust. 4a ustawy "poprzez błędne obliczenie dochodu rodziny za 2019 r." Sąd kasacyjny przypomina, że stawiając Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej winien wykazać, czy naruszenie to polegało na błędnej wykładni - i w takim przypadku wskazać, jaka powinna być prawidłowa wykładnia, czy też na niewłaściwym zastosowaniu. W tym ostatnim przypadku należy wykazać, że w ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy nie jest możliwe zastosowanie danego przepisu. W niniejszej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej Skarżąca nie wskazała, czy w jej ocenie Sąd naruszył przywołany przez nią przepis prawa materialnego poprzez błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, że w ocenie Skarżącej, uzyskany przez nią jednorazowo dochód w postaci rent rodzinnej wypłaconej w grudniu 2019 r. za okres od 2016 r. do grudnia 2019 r. nie powinien w całości powiększyć dochodu za 2019 r.

Sąd kasacyjny wyjaśnia, że kwestia, czy uzyskane jednorazowo świadczenie obejmujące wypłaty za dłuższy okres winno być uznane w całości za powiększające dochód danego roku w świetle przepisów ustawy była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oprócz przywołanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku NSA z 22 lutego 2019 r. I OSK 964/17 przywołać można wyroki NSA z 16 maja 2020 r. I OSK 1742/19 czy z 4 marca 2022 r. I OSK 1003/21.

Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w powyższych wyrokach Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę przypomina, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy, zasiłek rodzinny i dodatki do tego zasiłku przysługują osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy (między innymi, rodzicom, jednemu z nich albo opiekunowi prawnemu dziecka), jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 674 zł. Definicję dochodu rodziny, jak też dochodu członka rodziny, ustawodawca zawarł w art. 3 pkt 2 i 2a ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami, dochód rodziny stanowi sumę dochodów członków rodziny, a dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4c ustawy, w których uregulowano sytuacje, gdy w roku poprzedzającym okres zasiłkowy, lub po tym roku, członek rodziny uzyskał bądź utracił dochód. Stosownie do treści art. 5 ust. 4a ustawy, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, ustalając dochód członka rodziny, osoby uczącej się lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych.

W myśl natomiast art. 3 pkt 24 ustawy uzyskaniem dochodu, który podlega wliczeniu do ogólnego dochodu rodziny jest również uzyskanie prawa do renty rodzinnej.

Mając zatem powyższe regulacje prawne na uwadze, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Sądu I instancji i towarzyszącą mu argumentację, iż renta rodzinna wypłacona 19 grudnia 2019 r. (w roku bazowym dla wnioskowanego świadczenia rodzinnego na okres zasiłkowy 2020/2021) za okres od 21 października 2016 r. do 31 grudnia 2019 r. stanowiła dochód uzyskany w 2019 r., a zatem dochód członka rodziny należało obliczyć według zasad wynikających z art. 5 ust. 4a ustawy.

Sąd kasacyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, w świetle którego przychodem, z zastrzeżeniem sytuacji niemającej miejsca w rozpoznawanej sprawie, są pieniądze i wartości otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w danym roku kalendarzowym. Sąd kasacyjny podziela również pogląd, że ustawodawca nie przewidział przy obliczaniu dochodu za dany rok, możliwości pominięcia dochodów z tytułu świadczenia rentowego wypłaconych jednorazowo, ale dotyczących innych (poprzednich) lat.

Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę zwraca uwagę, że w świetle przepisów ustawy nie jest możliwe potraktowanie wypłaconej za poprzednie lata renty rodzinnej jako dochodu utraconego. Utrata dochodu uwzględniana przy ustalaniu dochodu musi wynikać z konkretnych, wskazanych przez ustawodawcę zdarzeń prawnych, a nie tylko faktycznych. W szczególności zaś, zgodnie z treścią art. 3 pkt 23 ustawy, ustawodawca za utratę dochodu uznał jedynie utratę renty rodzinnej. Jednorazowa wypłata świadczeń, w tym także zaległych, która następuje w roku stanowiącym podstawę do obliczenia dochodu, podlega zatem uwzględnieniu w całości przy obliczaniu dochodu dla celów ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego i nie może być uznana za dochód utracony. Utrata dochodu oznacza bowiem utratę źródła stałego, regularnego dochodu, a nie jednorazowego, okazjonalnego, gdyż ten zawsze byłby dochodem utraconym, w potocznym rozumieniu, z powodu jego nieuzyskania w roku następnym. Stąd też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można uznać za dochód utracony kwot okazjonalnie uzyskanych w roku stanowiącym podstawę do ustalania zasiłku rodzinnego, jeżeli nie wynikają ze zdarzeń opisanych w art. 3 pkt 23 ustawy.

Odnosząc się do przywołanego przez Skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z 25 stycznia 2017 r. III SA/Kr 1291/16 Sąd kasacyjny zwraca uwagę, został on uchylony przez NSA w wyniku kontroli instancyjnej przywołanym w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji wyrokiem z 11 lutego 2019 r. I OSK 964/17.

Podsumowując, zarzut naruszenia prawa materialnego to jest art. 5 ust. 4a ustawy uznać należało za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 ust. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (brzmienie ustawy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji objęte jest Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 z późn. zm.), dalej "ustawa o pomocy społecznej" Sąd kasacyjny wskazuje, że w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej rzeczywiście nakazuje jednorazowy dochód należny za dany okres uwzględnić w tych okresach, za które dochód ten uzyskano. Brak jest jednak odpowiedniego odesłania do ustawy o pomocy społecznej, co uniemożliwia przyjęcie zaprezentowanej w skardze wykładni za słuszną. Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że w przepisach ustawy o pomocy społecznej nie ma przepisów analogicznych do tych zawartych w art. 3 ustawy a definiujących pojęcie uzyskania i utraty dochodu, które przywołane zostały wyżej. Brak jest zatem podstaw by ewentualne wypowiedzi orzecznictwa dotyczące ustalenia dochodu na podstawie art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej odnosić do zasad ustalenia dochodu wynikających z ustawy o świadczeniach rodzinnych. Również w skardze kasacyjnej nie zostały przywołane żadne argumenty prawne pozwalające na uznanie, że przepis art. 8 ust 12 ustawy o pomocy społecznej znajduje zastosowanie do świadczeń rodzinnych przyznawanych na podstawie ustawy.

Odnosząc się do zacytowanego przez Skarżącą wyroku WSA w Gliwicach z 21 lutego 20178 r. IV SA/Gl 796/16 Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że dotyczył on przyznania zasiłku okresowego, to jest świadczenia przyznawanego na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Dlatego też dla ustalenia kryterium dochodowego, a zatem również dla ustalenia jak rozliczyć należy uzyskane przez stronę świadczenia rodzinne zastosowanie znajdował art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej. Świadczeń przyznawanych na podstawie ustawy o pomocy społecznej dotyczyły również przywołane w skardze kasacyjnej wyroki NSA z 8 lutego 2017 r. I OSK 2071/16 i 29 i 19 maja 2017 r. I OSK 484/17, WSA w Gliwicach z 24 sierpnia 2017 r. IV SA/Gl 104/17, WSA w Łodzi z 26 maja 2010 r. II SA/Łd 324/10, WSA w Bydgoszczy z 29 stycznia 2009 r. II SA/Bd 920/08. Z żadnego z tych wyroków nie wynika jednak, by przywołany przez Skarżącą przepis znajdował zastosowanie również do świadczeń przyznawanych na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zatem zarzut naruszenia art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne uznanie, że nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie również uznać należało za niezasadny.

Skarżąca w zarzucie objętym punktem II.c petitum skargi kasacyjnej przywołała jako wzorce kontroli art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. określając je jako przepisy prawa materialnego. Sąd kasacyjny nie podziela poglądu Skarżącej, że przepisy te mają charakter materialny. Są to przepisy procesowe, wskazują bowiem na ogóle zasady jakimi winny się kierować organy prowadzącej postępowanie administracyjne. Zatem zarzuty te winny być przywoływane w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę na istotne cechy zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Sąd administracyjny nie orzeka na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie przepisów p.p.s.a. To na podstawie tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie przepisów k.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami k.p.a., jak również innymi przepisami dotyczącymi postępowania jeżeli takie przepisy w danej sprawie miały zastosowanie.

W niniejszej sprawie Skarżąca nie powiązała zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. z przepisami p.p.s.a., co oznacza, że zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany został wadliwie. Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji (por.: uchwała NSA z 26 października 2009 r. I OPS 10/09).

Wobec podzielenia przez Sąd kasacyjny wykładni art. 5 ust. 4a ustawy przedstawionej przez organy i Sąd pierwszej instancji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Skarżąca powołując się na obowiązek uwzględnienia przez organy interesu społecznego i słusznego interesu obywatela pomija, że nakaz ten obowiązuje przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym. Decyzja o przyznaniu lub o odmowie przyznana zasiłku rodzinnego nie jest decyzją o charakterze uznaniowym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a. Sąd kasacyjny wskazuje, że składa się on z dwóch jednostek redakcyjnych. W tej sytuacji, skarżący kasacyjnie winien sprecyzować, którą z jednostek redakcyjnych danego przepisu naruszył sąd pierwszej instancji. Sąd kasacyjny nie jest bowiem ani uprawniony ani obowiązany do domniemywania jaki to konkretnie przepis naruszony został w ocenie autora skargi kasacyjnej przez Sąd. Uwaga ta dotyczy również przywołanego w skardze kasacyjnej jako kolejny wzorzec kontroli art. 8 k.p.a..Tym niemniej Sąd kasacyjny wskazuje że nie dostrzega zaistnienia w sprawie podstaw do zastosowania zasady wynikającej z art. 7a § 1 k.p.a., to jest zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, w sprawie nie zachodziły bowiem wątpliwości co do treści normy prawnej. Nie można również przyjąć, by podstawę dla wypłaty świadczenia rodzinnego stanowił fakt, że organ działający na podstawie przepisów o ubezpieczeniu emerytalno-rentowym wypłacił kwotę świadczeń jednorazowo.

Sąd kasacyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że uwzględnienie wypłaty zaległych świadczeń rentowych przy ustalaniu wysokości dochodu jako dochód uzyskany w okresie, za który renta została przyznana mogłoby prowadzić do niepożądanej sytuacji, to jest takiej, w której następowałoby przekroczenie kryterium dochodowego w odniesieniu do uzyskanych ewentualnie wcześniej świadczeń, których przyznanie uzależnione był od spełnienia kryterium dochodowego, a co za tym idzie, powstawałby obowiązek zwrotu takiego świadczenia, jako nienależnie pobranego.

Podsumowując Sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie uznać należy, że w sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. bowiem organ dokonał prawidłowej wykładni i stosowania prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.