Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 741/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1,  art. 35  ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 28 września 2010 roku sprawy ze skargi T. P. i K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 czerwca 2010 r., nr WI.I.AD.71110-7/2010 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących kwotę 774 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T. i K. P. wnieśli skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] (znak [...]). Wskazaną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla I. G. P. sp. z o.o. w Ś. (zwanej dalej również "inwestorem" albo "Spółką"). Zaskarżona decyzja wydana została po przeprowadzeniu następującego postępowania.

W dniu 21 grudnia 2009 r. I. G. P. sp. z o.o. w Ś. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowego w B. przy zbiegu ulic [...] i [...] na nieruchomości oznaczonej jako działki geodezyjne nr [...] i nr [...].

W toku postępowania skarżący T. i K. P. – właściciele sąsiadującej z planowaną inwestycją nieruchomości obejmującej działki nr [...] i nr [...] – podnosili, że projekt planowanej inwestycji jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] (Nr [...]) i wynikającą z niej decyzją z dnia [...] (warunki zabudowy zostały określone dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowo - mieszkalnego a rozpatrywany projekt budowlany dotyczy budynku wyłącznie handlowego); wskazali na braki w inwentaryzacji drzew i krzewów (brak ujęcia drzew starszych niż 10 lat); powiększenie ponad wymagany poziom, ilości miejsc parkingowych; zakwestionowali zaprojektowanie jako "ekranu akustycznego" wyłącznie dwóch rzędów krzewów (tuj), zakwestionowali lokalizację w sklepie rożna i zaplecza stoiska mięsnego oraz towarzyszących im wylotów kominowych jako umiejscowionych zbyt blisko granicy ich nieruchomości; podnieśli, że planowana inwestycja zmniejszy wartość ich nieruchomości.

Do przedstawionych uwag ustosunkował się pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 31 marca 2010 r.

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako: "Prawo budowlane" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi w tym gazu, instalacjami zewnętrznymi wodno-kanalizacyjnymi i zagospodarowaniem terenu na nieruchomości oznaczonej jako działka o numerach ewidencyjnych [...] i [...] przy ul. [...]/[...] w B. oraz budowę wjazdu z ul. [...] i przebudowę ulicy [...] (działki oznaczone geodezyjnie numerami [...], [...], [...], [...]; obręb [...]) – I etap.

W uzasadnieniu decyzji organ opisując przebieg postępowania w sprawie zaznaczył, że po przeanalizowaniu uzupełnionego projektu budowlanego, w granicach kompetencji określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego uznał, że jest on zgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz obowiązującymi przepisami, posiada wymagane opinie i uzgodnienia a projektowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza interesu osób trzecich. Podkreślono, że wydana decyzja dotyczy I etapu inwestycji jakim jest budowa budynku o funkcji handlowo-usługowej. W drugim etapie planuje się wykonanie mieszkania nad częścią zabudowy na drugiej kondygnacji. Ten zakres robót zostanie objęty odrębnym postępowaniem. W ocenie organu inwestycja polegająca na budowie budynku handlowo-usługowego o pow. zabudowy 394,4 m² i pow. sprzedaży 346,9 m², zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko i nie kwalifikuje się do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ wskazał, że ani z przepisów praw, ani z decyzji o warunkach zabudowy nie wynika wymóg stosowania ekranu akustycznego.

Prezydent podniósł, że wyrzutnia (wentylacji mechanicznej) zlokalizowana jest 19 m od granicy działki, nie stanowi zagrożenia dla otoczenia, a odczuwalny poziom hałasu w odległości 1,5 m od wyrzutni nie przekracza 40 dB, tj. jest mniejszy niż dopuszczalne 45 dB. Organ zwrócił uwagę, że pas zieleni na granicy działek inwestora i skarżących stanowi wizualne oddzielenie, a inwestor w piśmie z dnia 1 kwietnia 2010 r. zapewnił o możliwości wykonania ekranu (ogrodzenia pełnego) oraz nasadzeń na granicy działki, w uzgodnieniu ze skarżącymi.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta T. i K. P. wnieśli o jej uchylenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W szczególności zauważyli, że po uwzględnieniu ich uwag w zakresie usytuowania wyrzutni kominowej zmieniono jej położenie, jednakże zmiana ta nie została wyraźnie określona na żadnym rysunku zamieszczonym w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Ponadto zmianę rysunku nr 6A umieszczonego w części Architektura, Konstrukcja na str. 35 wykonano niedozwoloną metodą gdyż na uzgodnionym, opieczętowanym dokumencie wklejono fragment zmieniający usytuowanie wyrzutni. Wklejony fragment nie został potwierdzony przez organ wydający decyzję przez co położenie wyrzutni będzie można dowolnie kształtować. W konsekwencji deklarowane odległości od działki odwołujących się mogą ulec istotnemu zmniejszeniu.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Wojewoda Kujawsko-Pomorski wskazaną wyżej decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B.

Zdaniem organu odwoławczego dokonana analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Inwestor uzyskał wymagane pozwolenia, opinie i uzgodnienia. Projekt zagospodarowania terenu nie jest niezgodny z decyzją Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy, zmienionej decyzją z dnia [...]. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja dotyczy I etapu inwestycji organ odwoławczy podkreślił, że żaden przepis Prawa budowlanego nie zabrania inwestorowi etapowania inwestycji, o ile obiekty powstałe w poszczególnych etapach będą mogły samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swym przeznaczeniem. Taka sytuacja zachodzi zaś w rozpatrywanej sprawie. Wybudowany na podstawie udzielanego pozwolenia na budowę obiekt handlowo-usługowy może funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Funkcja mieszkalna nie ma żadnego wpływu na pozostałe funkcje obiektu.

Odnosząc się do zarzutu odwołujących dotyczącego umiejscowienia wyrzutni kominowej organ odwoławczy wyjaśnił, że przed przystąpieniem do użytkowania budynku inwestor ma obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W trakcie postępowania w sprawie jej wydania organ nadzoru budowlanego sprawdzi zgodność zrealizowanej inwestycji z dokumentacją budowy, w tym usytuowania wyrzutni kominowej.

Organ odwoławczy zauważył, że zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu przewiduje lokalizację ekranu akustycznego osłaniającego część działki odwołujących. W związku z tym, można mówić o obowiązku inwestora postawienia takiego ekranu, co zresztą sam inwestor zadeklarował.

Wojewoda podkreślił, że organ architektoniczno – budowlany nie ponosi odpowiedzialności za wykonanie projektu budowlanego; odpowiedzialnością tą są obarczeni projektanci oraz sprawdzający. Osoby te złożyły wymagane prawem oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Wojewody skarżący w skardze do tutejszego Sądu wydanym decyzjom zarzucili naruszenie prawa materialnego w postaci:

1. art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że projekt budowlany obejmujący I etap budowli jest kompletny oraz, że wykonanie budowli na jego podstawie nie narusza przepisów prawa budowlanego z uwagi na możliwość samodzielnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem budynku powstałego w tym etapie realizacji inwestycji;

2. art. 35 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu przedstawiony przez inwestora nie jest niezgodny z decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (Nr [...]) o warunkach zabudowy oraz przez wydanie pozwolenia na budowę w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy;

3. art. 35 ust. 3 w zw. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przez niewydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku usunięcia nieprawidłowości projektu;

4. art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez wydanie pozwolenia na budowę według projektu, w którym wymiary, rzędne i wzajemne odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich nie jest ostatecznie zatwierdzona przez organ.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumenty prezentowane w toku postępowania administracyjnego dotyczące niezgodności zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu z decyzją o warunkach zabudowy oraz dokonania zmiany usytuowania wyrzutni kominowej niedozwoloną metodą w czasie, gdy projekt budowlany był już uzgodniony i zatwierdzony przez uprawnione podmioty. Ponadto skarżący wskazali, że zgodnie z art. 33 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja tzw. etapowania inwestycji wówczas, gdy zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt budowlany. Jednak nawet w tym przypadku inwestor powinien wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedstawić projekt zagospodarowania działki obejmujący całe zamierzenie budowlane. W niniejszej zaś sprawie inwestor przedstawił projekt obejmujący pierwszy etap realizacji inwestycji, która polega na budowie jednego obiektu budowlanego. W związku z tym, w ocenie skarżących, etapowanie inwestycji było niedopuszczalne. W dalszej części skarżący podnieśli, że z zatwierdzonego projektu nie wynika, że uwzględnia on zapobieganie immisjom w postaci hałasu oraz wyziewów z wyrzutni kominowej z planowanej inwestycji na znajdujące się w jej bezpośrednim sąsiedztwie budynki mieszkalne. Tego rodzaju obowiązek wynikał zaś dla inwestora z decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie skarżących sama deklaracja inwestora, że zamierza wykonać ekran akustyczny, bez jej usankcjonowania w zaskarżonej decyzji, nie stwarza po jego stronie takiego obowiązku, planowane zaś zabezpieczenie w postaci drzewek tuja jest niewystarczające.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 33 Prawa budowlanego organ wyjaśnił, że przepis ten nie nakłada na inwestora obowiązku przedstawienia projektu budowlanego całości inwestycji a jedynie obowiązek przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Z akt sprawy wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę I etapu inwestycji przedłożył dokumentację przedstawiającą lokalizację obiektu mieszkalnego, który będzie realizowany w II etapie inwestycji. Tym samym można uznać, że inwestor spełnił obowiązek przedstawienia projektu zagospodarowania działki dla całości inwestycji. Odnosząc się do zarzutu niedozwolonych immisji, Wojewoda wskazał, że w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu inwestor przewidział ekran akustyczny chroniący przed hałasem z wyrzutni kominowej co oznacza obowiązek wybudowania tegoż ekranu.

Do treści odpowiedzi na skargę ustosunkowali się skarżący w piśmie z dnia 5 września 2010 r., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W szczególności skarżący podkreśli, że w ich ocenie nieprawidłowe jest stanowisko organu o możliwości etapowania inwestycji w analizowanym przypadku. Art. 33 Prawa budowlanego dopuszcza, bowiem taką możliwość tylko przy zamierzeniu inwestycyjnym obejmującym więcej niż jeden obiekt a w przedmiotowym stanie faktycznym planuje się wyłącznie postawienie dodatkowej kondygnacji na już wybudowanym obiekcie (II etap inwestycji). Nawet jednak gdyby etapowanie było dopuszczalne to w opinii skarżących realizacja II etapu będzie niemożliwa, gdyż doprowadzi do niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Obiekt budowlany, który ma powstać w pierwszym etapie wyczerpuje bowiem dopuszczalne wymiary powierzchniowe określone w decyzji o warunkach zabudowy. Uzasadnia to przypuszczenie, że inwestor nie ma zamiaru przystępowania do realizacji II etapu inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę został określony w art. 35 Prawa budowlanego. Zgodnie z ust. 1 pkt 1 tegoż artykułu organ w pierwszej kolejności jest zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zdaniem Sądu zasadnie zarzucają skarżący, iż organ błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie taka zgodność istnieje.

Z akt sprawy wynika, że wobec braku planu miejscowego dla planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego na terenie działek nr [...] i [...] przy ul. [...]–[...] w B., na wniosek M. P., Prezydent Miasta B. w dniu [...] wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy (k. 4 akt organu odwoławczego). Decyzja ta została zmieniona decyzją Prezydenta z dnia [...] (nr [...] – k. 5 akt organu odwoławczego), a następnie przeniesiona na rzecz inwestora – I. G. P. Sp. z o.o. decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (nr [...]). Należy zwrócić uwagę, że pomimo iż organ wskazał, że ustala warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego, to w sentencji decyzji ustalającej warunki zabudowy, po słowie "określam" w punkcie 1 jako rodzaj inwestycji wskazał "zabudowa usługowo – mieszkalna". Tak określony dopuszczalny rodzaj zabudowy nie został zmieniony w treści ww. decyzji zmieniającej z dnia [...]. Wskazanie rodzaju dopuszczalnej zabudowy jest istotną kwestią merytoryczną rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy i skoro nie zostało zakwestionowane (ww. decyzja opatrzona jest klauzulą ostateczności) - wiąże organ architektoniczno – budowlany do momentu, kiedy treść decyzji o warunkach zabudowy nie zostanie uchylona lub zmieniona w trybie przewidzianym przepisami prawa (por. art. 16 § 1 k.p.a.).

Badając zgodność projektu budowlanego z warunkami zabudowy w przedmiotowej sprawie organ winien zatem jako punkt odniesienia (tj. dopuszczalny rodzaj zabudowy) przyjmować nie zabudowę "handlowo – usługowo – mieszkalną", ale zabudowę "usługowo – mieszkalną".

We wniosku inwestora z dnia 18 grudnia 2009 r. jako rodzaj planowanej zabudowy wskazano "budynek handlowo – usługowy", natomiast w toku postępowania inwestor wyjaśnił (pismo z dnia 31 marca 2010 r. – k. 68 akt organu I instancji), że planowaną inwestycję podzielił na etapy: obecny etap obejmuje wzniesienie obiektu o funkcji handlowo – usługowej, natomiast w przyszłości, w ramach drugiego etapu zamierza zrealizować funkcję mieszkalną, stosownie do uzupełnionej dokumentacji. Jednakże treść projektu budowlanego, który zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego powinien podlegać ocenie organu przed wydaniem pozwolenia na budowę, nie daje jasnej odpowiedzi, jaki rodzaj zabudowy stanowi planowana inwestycja. Poszczególne części ("branże") projektu budowlanego zawierają wskazanie, iż projekt obejmuje "budynek handlowo – usługowy". W części wstępnej branży "architektura, konstrukcja", w pkt 1.6 (str. 11) projektant wskazał, że w pierwszym etapie projektuje się parterowy budynek handlowo – usługowy, z częścią socjalno – biurową, natomiast w drugim etapie w poziomie poddasza planuje się wykonać mieszkanie. Jednak już w punkcie 2.1. "Rodzaj i przeznaczenie budynku" mowa o tym, że projektowany budynek handlowo – usługowy w pierwszym etapie planuje się przeznaczyć w całości na sklep spożywczy samoobsługowy. W dalszym opisie brak jakiejkolwiek wzmianki, czy i jaka część budynku będzie przystosowana do świadczenia usług, wręcz przeciwnie – całość opisu odnosi się do sposobu rozplanowania budynku w celu realizacji sprzedaży artykułów spożywczych. Także na rysunku 3/A projektu we wskazanej branży, uwidocznione elementy planowanego wyposażenia obejmują wyłącznie wyposażenie sklepu samoobsługowego. Organ administracji nie poczynił żadnych ustaleń w celu wyjaśnienia powyższych sprzeczności, w szczególności nie wyjaśnił czy i która część planowanej zabudowy będzie przystosowana do pełnienia funkcji usługowej.

Zasadny jest też zarzut skarżących, iż wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Ustawodawca wskazał zatem wyraźnie, że tylko kiedy zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów. Pod pojęciem obiektu, którym posłużył się ustawodawca w tym przepisie należy rozumieć obiekt budowlany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1223/07, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 487269). W świetle zaś treści art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego – obiekt budowlany to "budynek", a nie "funkcjonalnie samodzielna część budynku". Wydawane pozwolenie na budowę obiektu budowlanego – budynku powinno zatem obejmować wszystkie przewidywane przez inwestora funkcje (a tym samym – wszystkie rozwiązania techniczne pozwalające te funkcje realizować), a nie tylko niektóre, z zastrzeżeniem, że w przyszłości, w ramach tego samego zamierzenia budowlanego, inwestor doda inne planowane funkcje. W szczególności jest to niedopuszczalne w sytuacji, kiedy z przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż planowana na "przyszłym" etapie funkcja mieszkaniowa nie jest możliwa do realizacji bez przebudowy obiektu objętego "pierwszym etapem". W tym względzie słuszne są zarzuty skarżących, którzy zwrócili uwagę, że planowane w drugim etapie pomieszczenia mieszkalne na poddaszu budynku kolidują z obecną konstrukcją dachu: dźwigary drewniane umieszczone co 90 cm (rzut więźby dachowej, rys. 5A w branży architektura), przy czym z przekroju pionowego budynku (rysunek 7/A, branża architektura) wynika, że podstawa dźwigarów znajduje się na stropie poddasza. Projekt budowlany w żaden sposób nie wyjaśnia, jak przy takiej konstrukcji możliwa jest realizacja pomieszczeń mieszkalnych zajmujących powierzchnię o szerokości 5,85 m.

Powyższe naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez niedopuszczalne objęcie procedurą udzielania pozwolenia na budowę tylko części zamierzenia budowlanego obejmującego jeden obiekt, w przedmiotowym przypadku oznacza w konsekwencji, że udzielone pozwolenie na budowę nie obejmuje nie tylko przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy funkcji usługowej, ale także funkcji mieszkalnej. Jak wyżej natomiast wskazano - zaprojektowanie obiektu o wyłącznej funkcji handlowej jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy.

Zasadny jest także zarzut skarżących dotyczący sposobu ujęcia w projekcie budowlanym miejsca, gdzie planowana jest wyrzutnia kominowa instalacji wentylacyjnej. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w projekcie budowlanym, w teczce "branża sanitarna" znajdują się dwa różne rysunki dotyczące usytuowania tej wyrzutni. Jeden z tych rysunków, oznaczony jako rysunek 8 (k. 48), ukazuje wyrzutnię odsuniętą od krawędzi budynku znajdującej się najbliżej nieruchomości skarżących. W projekcie znajduje się jednakże drugi rysunek, także oznaczony jako rysunek 8 (k. 49), tyle że z odręcznym dopiskiem "a", bez zaznaczenia kto i kiedy dodał ów dopisek. Brak jest wskazania w tej sytuacji, który rysunek ukazuje obowiązujące rozwiązanie techniczne. Co więcej – jedynie rysunek 8 z dopiskiem "a’" opatrzony jest pieczęcią uzgodnienia przez rzeczoznawcę higieniczno – sanitarnego. Brak takiej pieczęci na rysunku 8 bez dopisku "a". Zdaniem Sądu przy takich sprzecznościach nie można uznać, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest projektem kompletnym, jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Tego samego rodzaju naruszenie istnieje odnośnie spornego ekranu akustycznego. Wbrew twierdzeniom organu – w treści zatwierdzonego projektu budowlanego nie można wskazać jednoznacznego zapisu o obowiązku wykonania ekranu akustycznego. Wręcz przeciwnie – podobnie jak przy wyrzutni kominowej, w kwestii ekranu akustycznego projekt zawiera sprzeczne zapisy. Z jednej strony bowiem na rysunku projektu zieleni wzdłuż granicy z nieruchomością skarżących projektant zamieścił opis "ekran akustyczny" – z czego można by wywodzić, że chodzi o określone urządzenie techniczne bądź budowlę. Tymczasem z treści pkt 5.4. części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że rolę ekranu akustycznego ma spełnić planowana przy granicy z nieruchomością skarżących zieleń.

Powyższe uchybienia w kwestii usytuowania wyrzutni kominowej oraz obowiązku wykonania ekranu akustycznego oznaczają także, że organ naruszył obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.). Brak wyjaśnienia bowiem, czy i w jaki sposób zaprojektowano obiekt w sposób pozwalający na poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym w zakresie ochrony przed immisjami w postaci hałasu czy pyłów – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1489/06), oznacza, że organ nie dysponował wyczerpującym materiałem dowodowym pozwalającym na ocenę, czy projekt spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę stosownie do powyższego stanowiska Sądu.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; z późn. zm., zwanej "p.p.s.a.") należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a.

O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.