Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1151/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 81a, art. 81c, art. 29 ust. 1 pkt 2c, art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 18 ust. 1 pkt 1c,
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity
article: par. 22
journal: Dz.U. 2015 poz 1801
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; I. oddala skargę, II. przyznaje adwokat B.S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, kwotę [...] zł ([...]) w tym [...] zł ([...]) tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w G. na podstawie art. 105 §1 kodeksu postępowania administracyjnego umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wiaty na drewno o wymiarach 4,2m x 1,5 m znajdującej się na posesji przy ulicy [...] w G., której inwestorem była pani L. S.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Pismami z dnia: 15.09.2014r i 04.12.2014r. Pani W. C. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o podjęcie działań w sprawie szopy, którą Pani L. S. ustawiła na terenie posesji w G. przy ul. [...],

W dniu 10.12.2014r. PINB w G. przeprowadził kontrolę wskazanego budynku gospodarczego. Ustalono wówczas, iż na wskazanym terenie została wykonana wiata na drewno kominkowe. Zlokalizowano ją w odległości 0,2m od granicy z działką sąsiednią, posiada wymiary 4,2m x l,5m, przykryto ją blachą trapezową. Wody opadowe są odprowadzane na teren działki nr [...]. Nie stwierdzono podkopywania płotu betonowego należącego do Pani W. C..

W toku kontroli do akt postępowania załączono: kserokopię pisma Starosty [...] z dnia [...].11.2014r., znak: [...], z którego wynika, iż organ nie wniósł sprzeciwu do złożonego w dniu 16.09.2014r. zgłoszenia zamiaru budowy drewnianej wiaty o wymiarach: 4,20mxl,50m, służącej do przechowywania drewna kominkowego na terenie działki nr [...], Pismem z dnia [...].12.2014r" znak: [...] [...] PINB w G. poinformował Panią W. C., iż Pani L. S. dokonała zgłoszenia budowy wiaty na drewno kominkowe w Starostwie Powiatowym Wydziale Architektury i Budownictwa. Nadto wskazano, że na budowę wiaty nie jest wymagane pozwolenie na budowę.

Następnie Pani W. C. pismem z dnia 19.01.2015r. wskazała organowi powiatowemu, iż zapoznała się z wnioskiem, który Pani L. S. złożyła w Starostwie Powiatowym. Jej zdaniem wymieniona zgłosiła budowę innego obiektu niż wykonała.

Odpowiadając na powyższe pismo organ I instancji, pismem z dnia 03.02.2015r. poinformował Panią W. C., iż w trakcie działań kontrolnych pracownicy organu powiatowego stwierdzili, iż wielkości i odległości wiaty od granicy wykonano zgodnie ze zgłoszeniem. Z takim stanem rzeczy nie zgodziła się Pani W. C. w piśmie z dnia 20.03.2015r., a Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał skargę Pani W. C. na działanie PINB w G. za uzasadnioną.

Pismem z dnia 21.08.2015n Pani L. S. zawiadomiła organ powiatowy, iż w dniu 21.08.2015r. dokonała rozbiórki wiaty na drewno kominkowe, zlokalizowanej w G. na terenie działki nr [...]. Pozostała konstrukcja stanowi ogrodzenie ternu.

Wobec powyższego, pismem z dnia 21.08.2015r, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wiaty, zlokalizowanej w G. przy ul. [...], na działce nr [...].

Natomiast dnia 24,08.2015r.: PINB w G. przeprowadził kontrolę i ustalił wówczas, iż przedmiotowa wiata została rozebrana wobec czego uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i je umorzył.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...].08.2015r., uzupełnione pismem z dnia 21.09.2015r. w terminie ustawowym złożyła Pani W. C.. Odwołująca wskazała iż niedopuszczalnym jest jej zdaniem umorzenie postępowania bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów. Nadto wymieniona poinformowała, iż została naruszona granica jej działki.

W toku postępowania odwoławczego Pani W. C. pismami z dnia 21.09.2015r. 12.10.2015r. i z dnia 20.10.2015r. poinformowała WWINB, iż to ona rozebrała cześć budowli, a nie Pani L. S.. Został zlikwidowany tylko dach, ale nadal nie ma mowy o całkowitej rozbiórce wiaty. Jej zdaniem nadal jest przedmiot postępowania, a postępowanie administracyjne nie jest bezprzedmiotowe. Nadto wymieniona zwróciła się o opinię geodety w związku z aktualnym przebiegiem granicy.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16.11 2015 r. na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Podzielając ustalenia z zakresu stanu faktycznego na wstępie wskazał, iż przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego jest wiata na drewno opałowe o wymiarach: 4,2mx1,5m, znajdująca się na terenie posesji przy ul. [...] w G., której inwestorem była Pani L. S..

W związku z żądaniem Pani W. C. dotyczącym wszczęcia postępowania oraz uznaniu skargi z dnia 16.06.2015r. Pani W. C. za uzasadnioną, organ powiatowy pismem z dnia [...].08.2015r., znak: [...] zawiadomił w dniu 21 08.2015r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wiaty zlokalizowanej w G. przy ul. [...], na działce nr [...]. Wobec tego, do tego postępowania należy stosować przepisy znowelizowanej ustawy - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2013r., poz. 1409 ze zm.) Nowelizacja ustawy - Prawo budowlane została dokonana w dniu 28.06.2015r. (Dz.U. z 2015r., poz. 443).

Zgodnie z ąrt. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki".

Jak słusznie zauważył PINB w G. art. 30 ustawy - Prawo budowlane enumeratywnie wskazuje na obiekty, których budowa wymaga od inwestora zgłoszenia dokonanego we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej. W przepisie tym nie wymieniono wiat. Zatem na budowę wiaty w warunkach określonych w art. 29 nie jest wymagane pozwolenie na budowę i zgłoszenie.

Dalej wskazano, iż wiata będąca przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego ma powierzchnię 6,3m2. Natomiast działka, na której została ona posadowiona, jak wynika z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego przez Starostę [...] ma powierzchnię 1250m2. Na działce została wybudowana jedna wiata.

Organ odwoławczy argumentował, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19.02.2015r., sygn. akt VI ACa 495/14).

Natomiast w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26.08.2014r., sygn. akt II SA/Bk 557/14 sąd wskazał, iż "bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego".

W ocenie organu odwoławczego PINB słusznie uznał, iż postępowanie administracyjne w sprawie wiaty jest bezprzedmiotowe i wobec tego słusznym było jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 Kpa, z którego wynika, iż "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części".

Odnosząc się do twierdzeń odwołującej jakoby wiata nie została rozebrana w całości organ uznał, iż fakt nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania administracyjnego. Zdaniem WWINB zasadnym jest umorzenie postępowania administracyjnego nie ze względu na rzekome rozebranie wiaty, ale ze względu na fakt, iż obecne przepisy nie wymagają konieczności zgłoszenia budowy wiaty lub uzyskania decyzji - pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego nie mają w takiej sytuacji możliwości władczej ingerencji.

Dalej wyjaśniono, iż fakt, że dach budowli został rozebrany przez odwołującą - Panią W. C., a nie przez inwestorkę - Panią L. S. pozostaje bez wpływu na wynik nin. postępowania administracyjnego.

Nadto WWINB wskazuje, że fakt doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 21.08.2015r. i decyzji z dnia [...].08.2015r. odwołującej w dniu 26.08.2015r. również nie ma wpływu na wynik postępowania administracyjnego. WWINB naprawił wadę postępowania polegająca na niezawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonych w sprawie akt i pismem z dnia 13.10.2015r.i poinformował strony o możliwości wynikającej z art. 10 § 1 Kpa. Wada ta wobec powyższych ustaleń nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania administracyjnego.

Na koniec WWINB podkreślił, odnosząc się do wniosku dotyczącego powołania uprawnionego geodety do ustalenia przebiegu granicy, iż kwestia rozgraniczenia nieruchomości nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego, winna być rozstrzygana przed sądem powszechnym.

Na powyższą decyzje skargę do sądu złożyła osobiście W. C. domagając się uchylenia decyzji pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącej organy błędnie przyjęły, że w sprawie mają zastosowanie znowelizowane przepisy ustawy Prawo budowlane, albowiem szopa została wzniesiona przed wejściem w życie nowelizacji , zakwestionowała przyjęcie, że sporny budynek uznany został za wiatę , a inwestorka powinna mieć pozwolenie na budowę bądź chociażby zgłoszenie. Zdaniem skarżącej organy w sposób niedostateczny zbadały okoliczności sprawy,

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.

Ustanowiony dla skarżącej fachowy pełnomocnik z urzędu na rozprawie sądowoadministracyjnej podtrzymała skargę wskazując, że sporna szopa została posadowiona z naruszeniem granicy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane w nowym brzmieniu obejmującym nowelizację Prawa budowlanego z 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015, poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem niniejsza sprawa została wszczęta z urzędu 21.08.2015 2015r., zatem już w czasie obowiązywania znowelizowanego Prawa Budowlanego (zawiadomienie o wszczęciu k. 57 akt adm.).

Sąd wyjaśnia, że dopiero ta data może być uznana za datę wszczęcia postępowania w sprawie posadowienia wiaty na określonej ewidencyjnie działce, a to w związku z regulacją art. 81a i 81c Prawa budowlanego, które to przepisy precyzują obowiązki organów nadzoru budowlanego, wskazując w pierwszej kolejności na konieczność sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego oraz normują uprawniania tychże organów w ramach podejmowanych czynności kontrolnych.

O podjęcie czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego może wystąpić każdy, kto dostrzega potrzebę zbadania stanu faktycznego pod kątem obowiązujących norm budowlanych. W zakresie działań kontrolnych organu nadzoru budowlanego leży co do zasady ocena legalności wykonywanych robót budowlanych, czy też użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jednak z faktu tego, że organ nadzoru budowlanego podejmuje czynności kontrolne, nie można wywodzić, że ich podjęcie winno być oceniane jako prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, które każdorazowo zmierza do wydania kwalifikowanego aktu administracyjnego. Gdyby tak miało być, to w istocie jakakolwiek interwencja osoby, bądź osób upatrujących niezgodności z prawem prowadzonych lub wykonanych już robót budowlanych, po podjęciu przez organ nadzoru budowlanego odpowiednich czynności kontrolnych, musiałaby się kończyć podjęciem stosownej decyzji administracyjnej. Natomiast decyzja administracyjna wydawana jest w przypadku, gdy przepis prawa materialnego przewiduje taką formę rozstrzygnięcia, a więc dla wywołania skutku w sferze praw i obowiązków adresata decyzji musi istnieć norma prawna, która pozwala uczynić tegoż adresata podmiotem tychże praw i obowiązków.

Jak wynika z poglądów doktryny i orzecznictwa, postępowanie kontrolne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego (Komentarz do ustawy - Prawo budowlane, pod redakcją prof.

Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 701; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 1108/09, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Oznacza to, że jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa organ nadzoru budowlanego, który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego. Nie można natomiast z przepisów normujących problematykę działań kontrolnych organu nadzoru budowlanego wyprowadzać wniosku o istnieniu podstawy prawnej do podjęcia decyzji tylko dlatego, że do organu zwrócono się z pismem interwencyjnym (skargą), po wpłynięciu którego organ podjął czynności kontrolne. Nabiera to jeszcze większego znaczenia w sytuacji, gdy podjęte przez organ nadzoru budowlanego czynności sprawdzające nie wykazują nieprawidłowości i naruszeń prawa budowlanego. W okolicznościach niniejszej sprawy pismo W. C. do PINB w G. z dnia 15.09.2014 r. było jedynie dla organu impulsem do przeprowadzenia kontroli , co nie musi się wiązać z wszczęciem postępowania administracyjnego.

W judykaturze bowiem jednolicie przyjmuje się, że czynności organów nadzoru budowlanego mają charakter policyjny, podejmowane są zatem dla ochrony interesu publicznego, co oznacza, że postępowanie tych organów co do zasady wszczynane jest z urzędu .W tym miejscu zwrócić należy uwagę na brzmienie art. 61 § 1 k.p.a., w myśl którego postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zdaniem sądu cytowany przepis art. 61 § 1 K.p.a. musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego. W przypadku, gdy przepis prawa materialnego nie normuje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych, należy przyjąć, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenia lub cofnięcia uprawnień - wszczęcie postępowania następuje z urzędu (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2232/10 Lex nr 1138117 oraz z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II OSK 1257/05 – Lex nr 289253). Kończąc ten wątek należy stwierdzić, że organy prawidłowo zastosowały przepisy Prawo budowlane w wersji obowiązującej od 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z art. 29 ust.1 pkt.2c pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2 usytuowanych na działce na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe ,przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m 2 powierzchni działki. Natomiast art. 30 ustawy prawo budowlane precyzuje jakie roboty budowlane wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Przepis ten nie wymienia wiat. Słusznie więc przyjęły organy, że na budowę wiaty w warunkach określonych w art. 29 nie jest potrzebne pozwolenie na budowę ani zgłoszenie.

Nie ma racji skarżąca kwestionując ,że sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona. Wszystkie konieczne elementy stanu faktycznego dla jej rozstrzygnięcia są jasne i nie budzą wątpliwości. Z protokołu kontroli obiektu budowlanego z dnia 10.12.2014 r. ( k. 21 – 23 akt adm ) wynika, powierzchnia budowli 4,20 x 1.50 , a załącznik nr 1 do protokołu obrazuje szkicowo usytuowanie spornego obiektu. W aktach organu odwoławczego na kartach ( 14 – 20 ) znajdują się zdjęcia obrazujące omawiany teren. Powyższe dowody pozwalają pozytywnie zweryfikować rozumowanie organów i zaakceptowaniu przyjęcie iż w sprawie mamy do czynienia z wiatą, a nie z jakąkolwiek inną budowlą. Wbrew zastrzeżeniom skarżącej należy podkreślić, że sporny obiekt jest wiatą, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, na wykonanie której nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie.. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że o charakterze obiektu decyduje zarówno funkcja jaką będzie pełnił ,-miejsce do złożenia drewna opałowego - ale przede wszystkim jego cechy i parametry techniczno-budowlane. Prawo budowlane, jakkolwiek posługuje się terminem "wiata", to równocześnie posługuje się innymi podjęciami, takimi jak "budynek" czy "budowla". Budynkiem jest "obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach", jak to wynika z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Wiata nie jest zaś budynkiem i zdaniem Sądu odróżnia ją od niego przede wszystkim to, że jest ona pozbawiona wszystkich albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem. Stąd zasadniczym kryterium zakwalifikowania danego obiektu jako wiaty jest stwierdzenie, że obiekt nie jest zamknięty, a więc nie jest obudowany ze wszystkich stron. Również w języku ogólnym (potocznym) wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, niekiedy ze ściankami z boku, wzniesiona np. nad peronem kolejowym, parkingiem, hangarem czy przystankiem tramwajowym (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, Tom 4, red. prof. S. Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, str. 404). Takiemu ujęciu odpowiada wniosek, że wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że jest ona obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Wystarczy przy tym, aby przynajmniej jedna z tych przesłanek została spełniona. Takie rozumienie pojęcia wiaty nie jest odosobnione, zważywszy że właśnie tak postrzega ją prawodawca. W załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316, ze zm.) za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która "stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione". Nie bez znaczenia jest także to, że ustawodawca w art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego odróżnia "wiaty" od "parterowych budynków gospodarczych", -art. 29 ust1 ppkt 2 .Nie może budzić zatem wątpliwości, że wiaty nie można traktować jako synonimu budynku gospodarczego, a więc obiektu zamkniętego.

Z powyższych względów także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje się, że budynek w odróżnieniu od wiaty stanowi obszar zamknięty z każdej strony przegrodami (wyrok z dnia 28 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1740/06, publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, opisując przedmiotowy obiekt nazwał go wiatą na drewno kominkowe.

Reasumując, skoro w toku postępowania kontrolnego zostało wykazane, ustalone i udokumentowane, że sporny obiekt jest wiatą to wszczęcie postępowania administracyjnego w dniu 21.08.2015 r. powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Brak bowiem jak to wyżej wyjaśniono możliwości władczej ingerencji organów administracji.

W tych okolicznościach skarga jest niezasadna i Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2016 poz.718) skargę oddalił.

Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Zaznaczyć trzeba, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują stawki w wysokości obowiązującej przed 1 stycznia 2016 r. i na podstawie przepisów dotychczasowych, ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie przed sądem pierwszej instancji zostało wszczęte przed wejściem w życie zmian w powołanym wyżej rozporządzeniu oraz rozporządzeniu z 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2015.1801).

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu w pierwszej instancji przed sądem administracyjnym [...] zł.

Wyznaczonemu pełnomocnikowi należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości [...] zł, zgodnie z ustaloną stawką, z VAT (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Nie było podstaw do podwyższenia stawki minimalnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801)., orzeczono jak w pkt 2 wyroku