Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1525/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 51 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 , art. 85,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 402/20 w sprawie ze skargi P.O. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 15 stycznia 2020 r. znak: WINB-WOA.7721.4.59.2019 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 402/20, oddalił skargę P.O. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia 15 stycznia 2020 r. znak: WINB-WOA.7721.4.59.2019 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W wyniku przesłania do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: PINB) anonimowych pism tożsamej treści od "użytkowników drogi gminnej nr ewid. [...]" przedstawiciele organu powiatowego w dniu 17 grudnia 2014 r. dokonali kontroli na ww. działce, w wyniku której ustalono m.in., że na działce tej od strony drogi gminnej nr [...] znajduje się ogrodzenie o długości ok. 56,20 m oraz wysokości ok. 2,1 - 2,2 m usytuowane w odległości ok. 1,10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Uczestniczący w kontroli P.O. oświadczył, że wraz z żoną J.O. są inwestorami ogrodzenia oraz, że ogrodzenie to zostało zrealizowane na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 21 grudnia 2012 r. w Starostwie Powiatowym w K.

Burmistrz Miasta i Gminy D. w piśmie z dnia 2 października 2014 r., poinformował organ I instancji, że nie wyraża zgody na pozostawienie przedmiotowego ogrodzenia w obecnym usytuowaniu. W toku postępowania organ powiatowy ustalił ponadto, że pismem z 21 grudnia 2012 r. skarżący wystąpił do Starostwa Powiatowego w K.ze zgłoszeniem zamiaru budowy ogrodzenia działki oraz, że decyzją z dnia 30 stycznia 2013 r. Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie powyższego zgłoszenia, z uwagi na nieusunięcie braków zgłoszenia, w postaci nieprzedłożenia uzgodnienia lokalizacji ogrodzenia z zarządcą drogi.

PINB decyzją z dnia 1 czerwca 2015 r., nakazał P.O. i J.O. dokonanie rozbiórki ogrodzenia ww. działki. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WINB z 20 lipca 2015 r., a następnie uchylona wraz z decyzją organu II instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 847/15. Sąd uznał, że ustalenia organów w zakresie naruszenia przez sporne ogrodzenie art. 39 ust. 1 ustawy z dniach 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) dalej: u.d.p. są przedwczesne. W toku ponownie prowadzonego postępowania zarządca ww. drogi gminnej w piśmie z 11 kwietnia 2016 r. stwierdził, że zarówno obowiązujący plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego, jak i obowiązki zarządcy drogi wynikające z przepisów u.d.p., nie dają podstaw prawnych do zmniejszenia pasa drogowego, a tym samym wyrażenia zgody na dopuszczenie istniejącej lokalizacji wybudowanego ogrodzenia. W toku postępowania rozstrzygnięto także zagadnienie wstępne, jakim było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej: SKO) decyzji z 16 kwietnia 2018 r. orzekającej o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację istniejącego ogrodzenia.

Z uwagi na powyższe ustalenia PINB decyzją z dnia 7 listopada 2019 r. znak: WINB-WOA.7721.4.59.2019. nakazał rozbiórkę spornego ogrodzenia. Z kolei WINB prowadząc postępowania odwoławcze decyzją z dnia 15 stycznia 2020 r. znak: WINB-WOA.7721.4.59.2019 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (- Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) dalej: p.b. podniósł, że na gruncie niniejszej sprawy istnieje jedynie możliwość wydania nakazu rozbiórki spornego ogrodzenia.

Skargę do na powyższą decyzję wniósł P.O. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z ust. 7 p.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji nakazanie skarżącemu dokonania rozbiórki spornego ogrodzenia; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 735 ze zm.) dalej: k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy; 3) art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie polegające na zaniechaniu zawieszenia postępowania pomimo, że prowadzone są prace nad zmianą m.p.z.p. dla tego terenu, które mogą spowodować "odmienne położenie prawne spornego ogrodzenia". W skardze zawarto nadto wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie zmiany m.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach skargę uznał za niezasadną wskazując, że nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Na wstępnie Sąd wojewódzki wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 847/15, uchylającym wcześniejszą decyzję organu odwoławczego oraz decyzję organu pierwszej instancji. Uchylając obie decyzje Sąd wskazał, cyt.: " Z akt sprawy nie wynika jednak, aby orzekające w sprawie organy dokonały jakichkolwiek własnych ustaleń co do rzeczywistych granic pasa drogowego drogi gminnej przebiegającej przez miejscowość S., a tym samym nie jest możliwa weryfikacja przez Sąd prawidłowości ustalenia, że ogrodzenie zrealizowane przez skarżących usytuowane jest w sposób niezgodny z prawem i wymagający zgody zarządcy drogi" .

Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji WINB, Sąd I instancji mając na uwadze treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. uznał, iż organy nadzoru budowlanego zastosowały się do wskazań i zaleceń zawartych w wyroku WSA w Kielcach z 4 listopada 2015 r. W wyniku bowiem ponownie prowadzonego postępowania, skarżący wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy D. z wnioskiem o wyrażenie zgody na pozostawienie spornego ogrodzenia w obecnej lokalizacji względem drogi, co skutkowało zawieszeniem postępowania w sprawie niniejszej. Decyzją z 13 grudnia 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. odmówił pozostawienia wybudowanego ogrodzenia działki nr 2591/34 od strony drogi gminnej nr 319019 T. SKO decyzją z dnia 16 kwietnia 2018 r. znak: SKO.RD-52/201/20/2018 uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło o odmowie wydania zezwolenia na lokalizację istniejącego ogrodzenia działki w pasie drogowym drogi gminnej. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że działka nr [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi, która została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Przebieg tej drogi na wysokości działki skarżącego jest w granicach działki o nr 2593 - grunty wsi S.o zmiennej szerokości około 3,5 - 4,0 m. Uwzględniając opracowanie upoważnionego geodety, stwierdzono, że ogrodzenie na działce skarżącego zostało zlokalizowane w odległości 1,05 m i 1,06 m od krawędzi jezdni, która jest granicą działki drogowej drogi gminnej przez wieś S. (działka nr [...]). Posadowione w ten sposób ogrodzenie narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zatem w ocenie SKO pozostawienie spornego ogrodzenia w obecnej lokalizacji, nie pozwala na utrzymanie parametrów technicznych drogi gminnej. Co istotne, wyrokiem z 12 września 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 448/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę P.O. na powyższą decyzję SKO.

Sąd wojewódzki rozpoznając niniejszą sprawę podniósł, iż ogrodzenie zostało zrealizowane samowolnie. Wobec powyższego organy administracyjne prowadziły postępowanie naprawcze na podstawie art. 51 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b. Konieczność rozbiórki ogrodzenia wynikała z niemożności zalegalizowania wykonanego ogrodzenia z uwagi fakt usytuowania go w pasie drogowym drogi gminnej, na co nie wyraził zgody zarządca tej drogi. Wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Sąd ustalenia te zaakceptował w całości i uznał za własne.

Na końcu Sąd I instancji odniósł się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tłumacząc, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak również jego zmiana, nie stanowią rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej i konkretnej. Uchwalenie m.p.z.p. jest aktem stanowienia prawa. Plan, jako akt prawotwórczy ma zatem, co do zasady, działanie prospektywne i odnosi się do zdarzeń przyszłych, zgodnie z zasadą nie działania prawa wstecz. Uchwalenie m.p.z.p. jak i jego zmiana nie stanowi rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podobnie Sąd ocenił zawarty w skardze wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.

P.O.wniósł skargę kasacyjną do powyższego wyroku zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów tj.:

1) art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z ust. 7 p.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji nakazanie skarżącemu w drodze decyzji dokonania rozbiórki ogrodzenia działki nr ew. [...] w miejscowości S. gm. [...] zrealizowanego od strony drogi gminnej nr [...] przez wieś S.;

2) art. 145 § 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k. p. a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności: a) brak poczynienia stosownych ustaleń/dokonania pomiarów które w sposób jednoznaczny pozwolą przyjąć, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane w sposób sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla tego terenu; b) zupełne pominięcie faktu, że przedmiotowe ogrodzenie zostało pobudowane przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, kiedy to cała inwestycja na przedmiotowej działce (w tym budowa domu) została wykonana na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy D. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

3) art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 85 § w zw. z art. 84 § 1 k,p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie a polegające na zaniechaniu dokonania przez organ oględzin terenu z ewentualnym udziałem biegłego z zakresu geodezji na okoliczność ustalenia czy przedmiotowe ogrodzenie pozostaje w kolizji w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 p. p. s. a. strona wniosła o wstrzymanie przez WINB wykonania zaskarżonej decyzji w całości, a w przypadku nie przychylenia się przez organ do tego wniosku, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., o wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. "poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy". Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy nadzoru budowlanego, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Organy te ustaliły, że droga przez S. istnieje jako droga gminna od 2002 r. (uchwała Nr XXXIII/40/2002 z dnia 25 września 2002 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych położonych na terenie Gminy D., w której to uchwale, w § 1 pkt 5 została wymieniona - Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2002 r. Nr 183 poz. 2322), a której został nadany numer [...]. Przebieg tej drogi na wysokości działki skarżącego jest w granicach działki nr 2593 o zmiennej szerokości 3,5 do 4 m. W oparciu o opracowanie upoważnionego geodety ustalono, że sporne ogrodzenie znajduje się w odległości 1,05 m i 1,06 m od krawędzi jezdni. Jak wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pas drogowy w tym miejscu ma szerokość 10 metrów, co oznacza, że ogrodzenie znajduje się w obrębie pasa drogowego. Także w świetle znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej za prawidłowe uznać należy ustalenia organów, że ogrodzenie zostało postawione w pasie drogowym, po którym wcześniej odbywał się ruch pojazdów i pieszych. Okoliczność ta została także potwierdzona w toku zainicjowanego przez skarżącego postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację spornego ogrodzenia w pasie drogowym drogi publicznej, w toku którego uprawniony geodeta naniósł na mapie linie rozgraniczeniowe pasa drogowego (wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 448/18, wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 55/19).

Natomiast bez znaczenia pozostaje podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność, że organ nie ustalił, iż sporne ogrodzenie powstało przed wejściem w życie obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, a cała inwestycja w tym budowa domu została wykonana w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę. Należy zauważyć, że sporne ogrodzenie nie było objęte pozwoleniem na budowę, w oparciu o które został wybudowany dom. Natomiast skarżący wzniósł ogrodzenie pomimo zgłoszonego przez Starostę Kieleckiego decyzją z dnia 30 stycznia 2013 r. sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego budowy tego ogrodzenia, co wynika ze znajdującej się w aktach decyzji ŚWINB z dnia 20 lipca 2015 r. Zatem w sprawie zastosowanie miały postanowienia aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż postępowanie naprawcze w stosunku do samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego dokonuje się w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa w tym przepisy prawa miejscowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 i 85 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji i przeprowadzenia z jego udziałem oględzin w celu udowodnienia, iż ogrodzenie pozostaje w kolizji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak już wyżej wskazano okoliczność ta nie budziła wątpliwości, stąd brak było podstaw do przeprowadzania w tym zakresie kolejnych dowodów. Zebranie pełnego materiału dowodowego jest niewątpliwie obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla tej strony okoliczności. To na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Zgodnie z art. 85 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Zarówno powołanie biegłego, jak i przeprowadzenie oględzin ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie, na co wskazuje użyty w art. 84 § 1 i 85 § 1 k.p.a. wyraz "może". Wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ. Jakkolwiek także w sprawach samowolnego wzniesienia ogrodzenia w granicach pasa drogowego, może rzeczywiście zaistnieć potrzeba oględzin na miejscu, to jednak sięgnięcie po środek dowodowy w postaci opinii biegłego, zwłaszcza w sytuacji przeprowadzenia już przez organ oględzin, w trakcie których wykonał pomiary i dokumentację zdjęciową oraz był w posiadaniu mapy z naniesionymi granicami pasa drogowego, jawi się jako zbędne. Organy nadzoru budowlanego są na tyle fachowymi organami, że mogły w tym zakresie dokonać samodzielnych ustaleń, bez potrzeby zasięgania opinii biegłego.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, pomijając przy tym jego wadliwą konstrukcję. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Ponieważ sporne ogrodzenie zostało wybudowane pomimo zgłoszenia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu, zasadnie został wdrożony tryb naprawczy z art. 50-51 p.b. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Jak zasadnie wskazał organ nie jest możliwe doprowadzenie tego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, ponieważ został wzniesiony w obrębie pasa drogowego drogi gminnej, na co nie wyraził zgody zarządca drogi, nadto narusza postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie prowadzone w oparciu o przepisy art. 51 p.b. nie ma charakteru kontroli i nie może w związku z tym odnosić się do nieaktualnego stanu prawnego (np. obowiązującego w dacie budowy). Jako postępowanie naprawcze, a więc zmierzające do przywrócenia porządku prawnego, winno opierać się na aktualnie obowiązujących przepisach prawa, w tym także w zakresie ładu przestrzennego.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.