Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 615/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Asesor WSA Jakub Chojnacki, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r., nr WOP.7721.153.2019.MJ w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Słupskim z dnia 16 września 2021 r. o nr. PINB.5160.66-1.2019.MB i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Słupskim z dnia 11 czerwca 2021 r. nr PINB.5160.66-1.2019.MB; 2. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga M. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r. WOP.7721.153.2019.MJ uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2021 r. nr PINB.5160.66-1.2019.MB i nakazującą Panu M. K. i Panu Z. K. rozbiórkę samowolnie wzniesionego budynku kempingowego o wymiarach 10.10m x 4.16m (powierzchnia zabudowy ok. 42 m2), zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [....] w U. została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Zawiadomieniem nr PINB.5160.66.2019 z dnia 17 maja 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Słupskim, dalej PINB, poinformował skarżącego, że wszczął postępowanie administracyjne m.in. w sprawie samowolnej budowy budynku kempingowego wzniesionego na działce nr [...] położonej w U.

Pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. nr PINB.5160.66.2019 skarżący został powiadomiony, że zostanie przeprowadzona na działce nr [...] położonej w U. wizja lokalna.

W dniu 13 czerwca 2019 r. inspektorzy nadzoru budowlanego w obecności R. H. oraz Z. K. przeprowadzili wizję lokalną na przedmiotowej działce. W trakcie kontroli R. H. oświadczył, że sąsiedzi popełnili samowolę budowlaną w zakresie: domku kempingowego, garażu blaszanego i utwardzenia terenu, a roboty te zostały wykonane po 2006 r.. Z. K. oświadczył, że budynek kempingowy powstał w latach 90 ubiegłego wieku, w 2006 roku budynek już istniał i zamierzają z bratem go usunąć.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Słupskim decyzją z dnia 24 czerwca 2019 r. w sprawie PINB.5160.66.2019.AA umorzył postepowanie w sprawie samowolnie wykonanego budynku kempingowego. Jako powód organ podał oświadczenie Z. K. o chęci rozbiórki obiektu. Od decyzji tej wniesiono odwołanie.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2029 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, dalej PWINB, wydał decyzję, w której uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji błędnie wskazał bezprzedmiotowość postępowania na podstawie oświadczenia inwestora.

PINB z dniem 31 stycznia 2020 r. ponownie wysłał zawiadomienie, że zostanie przeprowadzona na działce nr [...] położonej w U. wizja lokalna. W protokole kontroli stanu obiektu na podstawie oświadczeń R. H. i P.W. ustalono, że przedmiotowy budynek kempingowy powstał w 2009 r. Organ I instancji ustalił m.in., że budynek kempingowy ma konstrukcję drewnianą, a jego ściany wykonane są z płyt pilśniowych. Budynek ten posadowiony jest na bloczkach betonowych stanowiących fundament.

PINB decyzją z dnia 24 lutego 2020 r. nakazał M. K. oraz Z. K. dokonać rozbiórki budynku kempingowego postawionego bez pozwolenia na budowę na części działki nr [...] będącej we współwłasności osób fizycznych. Od decyzji ten wniesiono odwołanie

Organ II instancji decyzją 5 czerwca 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu PWINB m.in. wskazywał, że nie ustalono jednoznacznie kto jest inwestorem obiektu. Nie ustalono, czy budynek jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pismem nr PINB.5160.66-1.2019.K z dnia 13 listopada 2020r. PINB wezwał strony do złożenia wyjaśnień dotyczących orientacyjnej daty powstania obiektu (przed lub po 1995 r., przed lub po 2000 r.) wraz z jej potwierdzeniem - dokumenty urzędowe (mapy, pisma), zeznania świadków, dokumentacja fotograficzna oraz informacji kto był inwestorem przedmiotowej samowolnej budowy.

Następnie organ I instancji postanowieniem nr PINB.5162.66.1.2019.MB z dnia 5 marca 2021 r. zawiesił postępowanie w sprawie budynku kempingowego postawionego w U. na działce nr [...] do czasu ustalenia prawnego następcy strony postępowania po zmarłym panu R. H.

Postanowieniem nr PINB.5160.66-1.2019.MB z dnia 01 kwietnia 2021 r. PINB "wznowił z urzędu, w trybie art. 147 i 149 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego", postępowanie w sprawie budynku kempingowego postawionego w U. na działce nr [...].

Organ I instancji pismem z dnia 7 maja 2021 r. wezwał do złożenia wyjaśnień przez B.J. w tej samej materii, do której zobowiązał strony wcześniejszym pismem. Składając wyjaśnienia oświadczyła, że jest inwestorem przedmiotowego obiektu oraz że został on posadowiony w 2001r. W późniejszym terminie dostarczyła również dwa oświadczenia S. B. oraz A. Ś. potwierdzające, że przedmiotowy budynek powstał "jesienią 2001r".

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2021 r. PINB nakazał wstrzymać prowadzenie robót budowlanych. Dodatkowo nałożył na właścicieli obiektu obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 21 sierpnia 2021 r. następujących dokumentów: zaświadczenia Burmistrza Miastka Ustki o zgodności zrealizowanej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] w U.; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W wyniku nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie wskazanych dokumentów 16 września 2021 r. PINB wydał decyzje, w której nakazał właścicielom rozbiórkę budynku kempingowego. Od decyzji tej Z. K. wniósł odwołanie.

Decyzją z dnia 31 maja 2023 o znaku WOP.7721.153.2019.MJ PWINB uchylił

decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2021 r. nr PINB.5160.66-1.2019.MB i nakazał Panu M. K. i Panu Z. K. rozbiórkę samowolnie wzniesionego budynku kempingowego o wymiarach 10.10m x 4.16m (powierzchnia zabudowy ok. 42 m2), zlokalizowanego na działce nr [...].

Pismem z dnia 28 czerwca 2023 r. M. K. złożył skargę na w/w decyzję PWINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu wskazał na niejasne określenie daty wybudowania budynku, jaką przyjął organ II instancji. Skarżący zarzucił brak równego traktowania przez prawo. Wskazał również, że niemożliwe było dostarczenie dokumentów jakich domagał się organ I instancji z powodów: realizacji inwestycji w 2001 roku i montażu budynku kempingowego w innym stanie prawnym nieruchomości; uzyskania zgody ustnej od ówczesnego administratora nieruchomości; nie wydaniu projektu kempingu przez sprzedającego; złożenie oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w obecnej chwili byłoby poświadczeniem nieprawdy gdyż stan prawny nie jest ostatecznie uregulowany - brak dostępu do drogi publicznej i nie podzielone zgodnie wielkości działek.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna jednak nie ze względu na zarzuty w niej zawarte.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku nakazująca M. K. i Z. K. rozbiórkę samowolnie wzniesionego budynku kempingowego o wymiarach 10.10m x 4.16m (powierzchnia zabudowy ok. 42 m2), zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w U. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r., stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.

Zgodnie z ust. 1 tego przepisu organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2).

Ustęp 3 tego przepisu stanowi, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust.4).

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5).

W przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego uznały, iż domek kempingowy o konstrukcji drewnianej (ściany wykonane są z płyt pilśniowych), posadowiony na bloczkach betonowych jest budynkiem, albowiem bloczki te stanowią jego fundament. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jako budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Organy uznały zatem, że obiekt ten jest trwale związany z gruntem.

W ocenie Sądu, dokonana zarówno przez organ odwoławczy, jak i organ I instancji, kwalifikacja prawonobudowlana kontrolowanej zabudowy nie jest jednak prawidłowa.

Przede wszystkim wskazać należy, że związanie z gruntem jest konsekwencją zastosowania fundamentów, nie zaś cechą samą w sobie. Najbardziej powszechnym sposobem trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem jest zagłębienie go w ziemi poprzez wykonanie fundamentów (tak: NSA w wyroku z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2344/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że zarówno Prawo budowlane jak i żadna inna ustawa nie zawierają definicji fundamentu, dlatego też, w celu przesądzenia czy w sprawie mamy z takowym do czynienia, należy określić podstawową cechę lub cechy go charakteryzujące w oparciu o zakres semantyczny tego pojęcia, jaki ma ono w języku potocznym. Zgodnie z encyklopedyczną definicją przez pojęcie "fundamentów" należy rozumieć "osadzoną w gruncie dolną część budowli lub podstawę konstrukcji (np. maszyny)", fundamenty mogą być różne, np. "stopowe - pod słupy, ławowe - pod ściany, płytowe - pod całe obiekty, na gruntach o niedostatecznej nośności fundamenty opiera się na palach, studniach, kesonach" (Encyklopedia Popularna PWN, Warszawa 1982, s. 223).

Z dokonanych w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie ustaleń jednoznacznie wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany nie posiada żadnego związania z gruntem, jako że jest postawiony na luźno położonych na gruncie bloczkach betonowych.

Wskazać również należy, że o ile kwestia ustalenia, czy dany obiekt posiada przegrody budowlane i dach co do zasady nie budzi wątpliwości, o tyle kwestia trwałego związania danego obiektu budowlanego z gruntem była przedmiotem licznych wypowiedzi orzecznictwa sądów administracyjnych formułowanych na potrzeby oceny robót budowlanych polegających na wykonaniu innych obiektów budowlanych niż budynki, w tym urządzeń reklamowych (zob. np. wyroki NSA: z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1005/10, czy z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 323/11). W orzecznictwie przyjmuje się, że cecha "trwałego związania z gruntem" oznacza posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Trwałe związanie z gruntem budynków jest cechą immanentnie związaną z posiadaniem fundamentów. Tymczasem urządzenia, o których mowa wyżej, dla związania z gruntem nie potrzebują fundamentów.

W ocenie Sądu sposób posadowienia przedmiotowego obiektu budowlanego na bloczkach betonowych ułożonych na gruncie nie pozwala na zakwalifikowanie go jako budynku, nie można ich bowiem uznać za fundament w rozumieniu przywołanym powyżej. Samo posadowienie obiektu budowlanego na bloczkach betonowych nie jest wystarczające do przypisania mu cech fundamentu i takiego związania z gruntem, które wynika z ich występowania i determinuje uznanie go za budynek. Przedmiotowy obiekt budowlany został posadowiony tylko na bloczkach betonowych, których wykonanie nie wymaga prac ziemnych i samo ustawienie na nich obiektu nie ma charakteru niewzruszalnego. W takim wypadku bloczki betonowe pełnią jedynie funkcję podpór i izolacji obiektu od podłoża, nie zaś fundamentu trwale wiążącego obiekt z gruntem, dającego pewność jego zakotwiczenia.

W ocenie Sądu, przedmiotowy obiekt stanowi natomiast tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Przedmiotowy obiekt posadowiony został na bloczkach betonowych, ułożonych na gruncie. Nie wykazano, aby obiekt ten miał w gruncie umocowanie nadające mu cechy fundamentu. Tym samym, nie można było uznać, że jest on trwale związany z gruntem. Posadowienie obiektu w taki sposób, bez trwałego związania z podłożem, wyłącza możliwość uznania, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Posadowienie takiego obiektu budowlanego na terenie działki nr [...] wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, co prawidłowo stwierdziły organy obu instancji.

Podkreślić należy, że ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie dokonania tejże samowoli a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 782/06). Jak wynika z oświadczeń przedstawionych przez B. J., obiekt ten powstał jesienią 2001 r.

Art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30.

Katalog zawarty w art. 29 ust. 1 ustawy nie obejmował wyjątkiem od powyższej zasady uzyskania pozwolenia na budowę takich obiektów, jak będący przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5a tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., pozwolenia na budowę nie wymagała budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie nie dotyczy obiektów związanych z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska,. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany znajduje się na działce skarżącego dłużej niż 120 dni, nie można go zatem uznać za tymczasowy obiekt budowlany niewymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Warunkiem bowiem zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jest dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1, oraz dokonanie rozbiórki lub przeniesienia obiektu przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Warunki te w tej sprawie nie zostały spełnione, co oznacza, że zastosowanie ma zasada ogólna wynikająca z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Bezspornie na budowę obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę.

Podsumowując, organ I instancji słusznie nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego – domku kempingowego.

Prawidłowo też obowiązek rozbiórki nałożony został na M. K. i Z. K. jako współwłaścicieli zarówno tego obiektu jak i nieruchomości, na której został posadowiony. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wymienienie w art. 52 ustawy Prawo budowlane w ustalonej kolejności trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. W pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, będący sprawcą samowoli budowlanej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 13 grudnia 2017 r., II SA/Rz 978/17; wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2018 r. II SA/Kr 1449/17). Dopiero w przypadkach, gdy inwestor po dokonaniu samowoli budowlanej utraci uprawnienie do wykonania decyzji rozbiórkowej albo jeżeli nie jest możliwe ustalenie inwestora - sprawcy samowoli budowlanej, to zgodnie z ustawową kolejnością określania podmiotów zobowiązanych do usuwania skutków samowoli budowlanych, właściwe organy mają obowiązek obciążenia obowiązkiem wykonania nakazu rozbiórki aktualnego właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest samowolnie wzniesiony obiekt budowlany lub działającego w jego imieniu zarządcy (por. wyrok NSA z 26 marca 2018 r., II OSK 2446/17). Ponadto, w orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku współwłasności obiektu, gdy inwestorem był jeden ze współwłaścicieli, nakaz dokonania czynności powinien być w pierwszej kolejności kierowany do współwłaściciela, który był inwestorem (sprawcą), chyba że pozostali współwłaściciele sprzeciwiają się orzeczeniu nakazu tylko w stosunku do współwłaściciela.

Nieprawidłowo jednak organy zakwalifikowały będący przedmiotem nakazu rozbiórki obiekt budowalny jako budynek. Prawidłowa kwalifikacja obiektu, determinująca ocenę wymogów Prawa budowlanego, przekłada się bowiem na tryb procedowania i uwarunkowania rozbiórki, która aktualizuje się wówczas, gdy nie ma możliwości legalizacji samowoli. Decyduje o stosowaniu środków egzekucyjnych w razie braku dobrowolnego spełnienia obowiązku rozbiórki kształtując sytuację prawną samowolnika w aspekcie egzekucyjnym. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a. każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (§ 4). Natomiast w myśl art. 121 § 5 u.p.e.a. wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Z tego wynika, że zasadniczo wysokość grzywny dla osób fizycznych nie może przekroczyć 10 000 zł, z wyjątkiem grzywny nakładanej w razie egzekucji obowiązku rozbiórki budynku, której wysokość nie jest w ten sposób ograniczona i zależy od powierzchni budynku oraz ustalonej ceny za 1m2. Kwalifikacja obiektu budowlanego dokonana przez organ nadzoru w postępowaniu legalizacyjnym ma charakter wiążący dla organów egzekucyjnych, które nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy.