Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 71/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. sp. kom. z siedzibą w O. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 4 września 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy K. i P. we W. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Każda skarga na uchwałę rady gminy - także skarga na uchwałę przyjmującą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym skarga wniesiona przez A. sp. z o.o. sp. kom. z siedzibą w O. na uchwałę Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia 4 września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy K. i P. we W., opiera się na legitymacji wyznaczonej przez art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.). Przepis ten stanowi, że uchwałę może zaskarżyć ten, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały uchwałą tą naruszone. Jednakże przepis ten został wyłączony przez ustawodawcę w sytuacjach, w których "w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił" (art. 101 ust. 2). W takich okolicznościach legitymacja do wniesienia skargi przestaje istnieć a skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu niemożności jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jedn. t. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w analizowanej tu sprawie. A. sp. z o.o. sp. kom. zaskarżyła bowiem uchwałę, która już przedtem i to w całości (obejmującym obszar działek nr [...] i [...] zaskarżony przez spółkę), była przedmiotem skargi J.F. (poprzedniego właściciela wskazanych działek, który aktem notarialnym z dnia 21 lipca 2015 r. zbył je na rzecz skarżącej spółki – w imieniu i na rzecz której działał), oddalonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 378/15. Wywiedziona od tego wyroku skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2806/15. Skoro w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy K. i P. we W., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia 4 września 2014 r. orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to kolejna skarga w świetle zacytowanych przepisów jest niedopuszczalna.

Co więcej, jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 378/15 skarga złożona w sprawie zakończonej tym wyrokiem dotyczyła nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...], podobnie jak skarga w niniejszej sprawie. Tym samym skarga A. sp. z o.o. sp. kom. nie dotyczy innej "sprawy", ale sprawy tożsamej z tą, która została uruchomiona skargą rozpoznaną w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 378/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wyrokiem z dnia 31 lipca 2015 r., uznał, że zaskarżona uchwała w zakresie obejmującym powyższą nieruchomość jest zgodna z prawem. Stanowisko to potwierdził NSA w wyroku z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2806/15.

W ocenie Sądu, badając naruszenie zaskarżoną uchwałą indywidualnego interesu prawnego skarżącej spółki – jako obecnego właściciela nieruchomości składającej się z działek o numerach [...] i [...] - w zakresie jakim nie uczyniono tego we wcześniejszym postępowaniu sądowym, należało uznać, że skarga została złożona w tych samych granicach w jakich była już rozpoznawana wcześniejsza skarga J.F.. J.F. zaskarżył uchwałę nr [...] w całości. Podnoszone natomiast przez skarżącą spółkę w skardze zarzuty nie mają charakteru indywidualnego, w tym sensie, że nie odnoszącego się one do odmiennej sytuacji prawnej spółki niż miało to miejsce w przypadku J.F.. Dotyczą one bowiem wyłączenie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U, obejmującym działki nr [...] i [...]. Podkreślić przy tym należy, że plan miejscowy w rejonie ulic K. i P. we W. dotyczy niewielkiego obszaru (0,43 ha), składającego się w zasadzie tylko z tych działek i w tym zakresie trudno mówić o szerokim zakresie przedmiotowym tego planu miejscowego, który regulowałby kompleksowo problematykę przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania na obszarach, obejmujących nieruchomości wielu podmiotów. Zarzuty spółki równie dobrze mogłyby zostać podniesione przez J.F.. Tak też się stało w przypadku zarzutu dotyczącego sprzeczności uchwały ze Studium (zob. zarzut nr 5 w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 378/15 z zarzutem nr 2 niniejszej skargi). Sąd w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 378/15 orzekał zatem merytorycznie w sprawie nie tylko tożsamych ale takich samych interesów lub uprawnień właściciela działek nr [...] i [...], naruszonych przez zaskarżoną przez spółkę uchwałę. Z tych też powodów, Sąd nie dostrzega możliwości rozpoznania kolejnej skargi w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniejsza skarga, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącej spółki.

Niewykluczając zatem możliwości wniesienia skargi z art. 101 u.s.g. na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu, w tym konkretnym przypadku dopuszczenie drogi sądowej prowadziłoby do powstania sytuacji, w której przeniesienie na nowy podmiot własności nieruchomości objętej planem miejscowym (co w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 21 lipca 2015 r., a więc na dziesięć dni przed wyznaczonym terminem rozprawy w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 378/15, o czym skarżący J.F. nie poinformował Sądu), otwierałoby na nowo każdoczesnemu jej właścicielowi możliwość zaskarżania uchwały w sprawie planu do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, byłoby to nadużycie prawa do sądu.

Należy wskazać, że również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na uchwałę, co do której legalności orzekał już sąd administracyjny musi być potraktowana jako niedopuszczalna, mimo że została wniesiona przez inny podmiot (postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2008 r., II OSK 1644/08, postanowienie NSA z dnia 8 września 2008 r., I OSK 1117/08, postanowienie NSA z dnia 14 marca 2008 r., I OSK 234/08, odmiennie NSA w postanowieniach z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1420/10, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/09). Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., SK 30/02, OTK-A 2003/8/84, stwierdził, że skoro zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podlegać mogą akty o charakterze normatywnym, to rozpatrzenie skargi przez sąd administracyjny na dany akt normatywny i stwierdzenie jego zgodności z prawem przesądza, że nie narusza on interesów prawnych i uprawnień obywateli. Uchwała organu gminy, o której mowa w art. 101 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, zawierając normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, reguluje bowiem materię związaną z interesem lub uprawnieniami wielu podmiotów i obowiązuje erga omnes jak inne przepisy prawa miejscowego.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał skargę A. sp. z o.o. sp. kom. za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono o zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu w wysokości 300 zł.