Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 38/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22b ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w C. w likwidacji w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I A N I E

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO), działając na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: Kpa) po rozpatrzeniu odwołania "A" w C. S.A. (dalej: strona, Spółka, przewoźnik) od decyzji z [...] r. nr [...] Marszałka Województwa [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.800 zł na stronę jako przewoźnika drogowego, posiadającego zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej nr [...] C. – M., utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, po zaakceptowaniu ustaleń i wywodów organu pierwszej instancji, wskazał, że stosownie do art. 22b ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2019.2140 t.j., dalej: utd) przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 22b ust. 2 tej utd jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Stosownie do art. 92a ust. 1 przywołanej ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 7 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip, 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do pkt 2.9 załącznika nr 3 do ustawy w związku z art. 92a ust. 7 utd, niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22b ust. 1 utd, w wymaganym terminie obwarowane jest karą grzywny w wysokości 800 zł. Stosownie zaś do pkt 2.2. ppkt 1. załącznika nr 3 do ustawy w związku z art. 92a ust. 7 utd, wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni obwarowane jest karą grzywny w wysokości 2000 zł.

W rozpatrywanej sprawie, jak zauważył, wystąpiła podstawa do wymierzenia przewoźnikowi drogowemu kary na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 7 utd w zw. z pkt 2.2. ppkt 1 oraz pkt 2.9 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zaznaczył przy tym, że z dołączonego do zezwolenia rozkładu jazdy wynika, że przewoźnik w przedmiotowym przypadku założył w rozkładzie jazdy prowadzenie przewozów pasażerskich w kursie odjeżdżającym z C. o godz. [...] w następujących terminach kursowania środków transportowych: "[...]- [...]" - kursuje od poniedziałku do niedzieli, w kursach odjeżdżających z M. o godz. [...] i [...] w następujących terminach kursowania środków transportowych: "[...]-[...]" - kursuje od poniedziałku do niedzieli.

Rozkład jazdy nie przewiduje odrębnego sposobu prowadzenia przewozu w dniu [...]. Z akt sprawy, na co w dalszych motywach zwrócił uwagę organ odwoławczy, wynika tymczasem, że przedsiębiorca w dniach [...] i [...] r. zaniechał wykonywania jakichkolwiek przewozów w publicznym transporcie zbiorowym zgodnie z udzielonym mu zezwoleniem, o czym poinformował na swojej stronie internetowej w dniu [...] r. Ponadto dokonał zmian w rozkładzie jazdy z dnia [...] – [...] r., o czym poinformował na swojej stronie internetowej w dniu [...] r. Zmiany te polegały na wprowadzeniu w dniach [...] i [...] r. komunikacji takiej jak w niedzielę, natomiast [...] r. takiej jak w sobotę. Przewoźnik nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 22b utd i wykonywał przewóz regularny z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Faktom tym przedsiębiorca nie zaprzeczył w trakcie postępowania przed organem I instancji, wskazując w piśmie z dnia [...] r., że nie obsłużenie kursów w okresie [...]-[...] r. i [...] r. wynikało z przyczyn niezależnych od Spółki.

W cenie organu odwoławczego wskazane w odwołaniu argumenty, że w sprawie doszło do nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających powstałe uchybienia, albowiem Spółka boryka się z trudnościami finansowymi i personalnymi, nie zasługują na uwzględnienie. Zaznaczył dalej, że mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy oraz związany charakter decyzji, przejawiający się tym, że w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w przepisie, organ administracyjny zmuszony jest wydać decyzję o określonej treści, czyli o nałożeniu kary pieniężnej, nie mógł w żaden sposób uwzględnić okoliczności podnoszonych przez stronę w odwołaniu i odstąpić od wydania decyzji o wymierzeniu kary.

Odnosząc się do wniosku o zmiarkowanie wymierzonej kary wyjaśnił, że wobec sztywno określonej w przepisach ustawy o transporcie drogowym wysokości kar za poszczególne naruszenia brak było możliwości ustalenia wysokości kary na innym poziomie aniżeli wynikający ze wskazanych przepisów.

W skardze, podobnie jak w odwołaniu, na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca, wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie tak prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 92a ust 1 i ust 6 w związku z art. 22 ust 1 pkt 1 utd poprzez błędne posłużenie się niniejszymi przepisami,

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 Kpa i art. 80 Kpa poprzez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego.

Formułując powyższe zarzuty i podniesione na ich uzasadnienie argumenty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc analogicznie jak w odwołaniu, a nadto podkreślając, że niniejszej sprawie doszło do nadzwyczajnych okoliczności usprawiedliwiających powstałe uchybienie. Skarżący borykał się z trudnościami finansowymi oraz personalnymi. Tym samym Spółka w okresie objętym skargą nieustannie poszukiwała pracowników, kierowców, którzy mogliby wykonywać kursy na obsługiwanych przez spółkę liniach, jednak z racji na okres świąteczny poszukiwania te nie przyniosły oczekiwanego skutku, w związku z czym zmuszony był do dokonania poczynionych kroków i zawieszenia kilku kursów obsługiwanych przez spółkę. Mając na uwadze, że zamieścił informację dostępną dla pasażerów o zmianie oraz niewielkim natężeniu ruchu na tym odcinku, należało przyjąć, że zawieszenie kursu nie powodowało realnej szkody dla pasażerów przewożonych przez Skarżącego. Dodatkowo zaznaczył, że niezgłoszenia zmiany w rozkładzie jazdy do odpowiedniego organu wynikał również z braków kadrowych w Spółce, spowodowanych jej złą sytuacją.

W ocenie Skarżącego przy wymierzaniu kary należy mieć na względzie zasady współżycia społecznego i chociażby fakt, że nałożenie tej kary może spowodować niewypłacenie wynagrodzenia pracownikom. Działania podejmowane przez Skarżącego, polegające na chociażby wyprzedawaniu majątku spółki w celu zapewnienia zabezpieczenia wynagrodzeń pracowników oraz możliwości pokrycia istniejących zobowiązań potwierdzają powyższe. Kara nie jest jednostkowym przypadkiem, co sprawia, że sytuacja ta wpływa znacząco na sytuację finansową Skarżącego, a wysokość nałożonej kary jest niewspółmierna i naraża Spółkę na znaczną stratę finansową.

W odpowiedzi na skargę organ drugoinstancyjny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm., dalej: Pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 Pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 Ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 11.10.2005 r., sygn. akt FSK 2326/04).

Orzekanie, na podstawie art. 135 Ppsa, następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty tej kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 Ppsa wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP. Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, należało stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a sformułowane w niej wnioski i zarzuty oraz motywy przytoczone na ich poparcie nie były trafione.

Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, sporna pozostaje kwestia zastosowanych w sprawie przepisów prawa i ich wykładnia. Tym samym istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy organy prawidłowo uznały, że w sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2800 zł na przewoźnika drogowego, posiadającego zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej nr [...] C. - M., za naruszenie zasad z tym związanych, tj. z tytułu niewypełnienia obowiązku określonego w art. 22b utd oraz wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozów publicznym transporcie zbiorowym dotyczących dni.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa ani procesowego ani materialnego. Prawidłowo uznały organy orzekające w sprawie, że wystąpiły ustawowe przesłanki do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej z powodu niezgłoszenia zmiany danych, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych (art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22b utd). Nałożenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a jej wysokość jest ściśle określona w zał. nr 3 lp. 2.8 do ustawy.

Poza sporem jest, że [...] r. wpłynęła do Marszałka Województwa [...] oraz równolegle do wielu innych instytucji, skarga pasażerki, która podniosła, że planowała odbyć podróż wskazaną w rozkładzie jazdy przez przewoźnika na linii z N. do C. w Święta Wielkanocne, to jest [...] i [...], której nie odbyła z uwagi na brak planowanego rozkładem kursu. Nadto nie jest w sprawie sporne, że na wskazanej trasie i we wskazanym okresie nie doszło do realizowania komunikacji autobusowej świadczonej przez przewoźnika, o czym nie poinformował on zgodnie z przyjętymi na siebie warunkami właściwemu organowi oraz nie poinformował o tym na wszystkich przystankach na trasie przejazdu. Nie było sporne także to, że [...] i [...] r. przewoźnik kursował jak w niedzielę, natomiast [...] r. w dzień roboczy wykonywał kursy jak w soboty. Tymczasem zgodnie z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia Nr [...], w okresie Świąt Wielkanocnych winny być zrealizowane kursy - odjazd z C. o godz. [...]; odjazd z M. o godz.: [...], [...].

Zgodnie z art. 22b utd przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Z kolei, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

Z powyższego wynika, że w przypadku konieczności zmiany siatki połączeń, winien on zgłosić ten fakt nie później niż 14 dni od dnia jego powstania, właściwemu organowi wydającemu dokument uprawniający do wykonywania regularnego przewozu osób, natomiast w przypadku braku takiego uzgodnienia winien wystąpić do właściwego organu w wnioskiem o zmianę zezwolenia w zakresie zmiany rozkładu jazdy, poprzez likwidację wybranych realizowanych kursów lub zmianę terminów ich kursowania, również w terminie 14 dni.

Zaniechanie powyższej czynności skutkuje stwierdzeniem przez organ wydający dokument uprawniający do wykonywania regularnego przewozu osób faktu wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, poprzez zaniechanie realizacji przewozów pasażerskich, wybranych dotychczasowych kursów bez zgody tego organu.

Z uwagi na fakt, że obowiązek określony w art. 22b utd nie został wypełniony w ustawowym terminie zasadnie organ pierwszej instancji nałożył karę pieniężną na przewoźnika z tego tytułu, co zaakceptował organ odwoławczy zaskarżoną decyzją.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że przewoźnik drogowy nie dopełnił skutecznie ciążącego na nim obowiązku określonego w art. 22b utd polegającym na każdorazowym zgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 22 ustawy, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania (natomiast w przypadku jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o. zmianę zezwolenia), poprzez wystąpienie z wnioskiem o zmianę zezwolenia w zakresie zmiany rozkładu jazdy, poprzez likwidację wybranych dotychczas realizowanych kursów lub zmianę terminów ich kursowania, tak aby ich nie wykonywać w okresie Świąt Wielkanocnych, a w dniu [...] jak w sobotę. Okolicznościom tym nie zaprzeczył przewoźnik, który do wniosku z [...] r. o zmianę zezwolenia, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 utd, przedłożył proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy, zawierający niezbędne elementy wskazane w § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 10 kwietnia 2012 r. w sprawie rozkładów jazdy (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 202 ze zm.), to jest wskazując dni tygodnia lub okresy, w których komunikacja kursuje.

W rozpatrywanej sprawie przewoźnik drogowy w rozkładzie jazdy założył prowadzenie przewozów pasażerskich w kursie odjeżdżającym z C. o godz. [...] w następujących terminach kursowania środków transportowych: "[...]-[...]" - kursuje od poniedziałku do niedzieli, w kursach odjeżdżającym z M. o godz. [...] i [...] w następujących terminach kursowania środków transportowych: "[...]-[...]" - kursuje od poniedziałku do niedzieli. Rozkład jazdy nie przewidywał odrębnego sposobu prowadzenia przewozu [...].

Zasadnie organy I i II instancji podniosły, że przewoźnik drogowy winien posiadać świadomość terminów zawartych w przepisach ustalających dni wolne od pracy, to jest ustawie z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 90 ze zm.), tym samym nie wykonywanie określonych kursów stanowi naruszenie warunków określonych w wydanym mu zezwoleniu.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazania wymaga także, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem rozstrzygać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Podkreślić również należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny, gdyż są one wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych pól interpretacyjnych.

Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym, jak i w innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło zdarzenie określone przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą naruszenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Podnoszone przez stronę, a przytoczone powyżej, okoliczności nie uzasadniały ani nie wszczynania, ani też odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z mocy art. 92c ust. 1 utd. Nie chodzi bowiem o przypadek powstania naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, bądź też nałożono karę przez inny uprawniony podmiot, czy wreszcie upłynęło ponad 2 lata od ujawnienia naruszenia. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest znajomość stanu prawnego, a za przeoczenia i uchybienia terminom ustawowym, podlega sankcji administracyjnej. Z uwagi na treść ustawy o transporcie drogowym, wyłączone jest też zastosowanie Działu IV a Kpa (art. 189 a § 2 Kpa). Ustawa ta zawiera bowiem kompletną regulację w zakresie wysokości kary i przesłanek odstąpienia od jej nałożenia. Stąd też znikoma waga naruszenia (w ocenie skarżącego), nie mogła uzasadniać uwzględnienia skargi.

Organy orzekające w sprawie wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami praworządności (art. 6 Kpa) oraz prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa), a także z poszanowaniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 Kpa). Organy dopuszczając jako dowód w sprawie, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym zeznania świadków, które są spójne i wzajemnie się uzupełniają (protokoły zeznań, akta administracyjne sprawy) ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. Ocena dowodów została dokonana zgodnie z regułami swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 Ppsa skargę oddalił.