Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1133/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1  par. 1  i 2Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 23  i art. 24
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2024 r. spraw ze skarg A. T. i Gminy Kościelisko na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 19 kwietnia 2023 r. nr IG-II.7221.33.2023.KG w przedmiocie uznania zarzutów do danych ewidencyjnych objętych modernizacją i aktualizacją bazy danych ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 kwietnia 2023 r. znak: IG.II.7221.33.2023.KG Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z 31 stycznia 2023 r. znak: GG-RDG.6620.2.118.2018 o uznaniu zarzutów danych ewidencyjnych objętych modernizacją i aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu K., jednostka ewidencyjna K.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 1990, z późn. zm. dalej – p.g.k.).

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 14 października 2019 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przyjęto operat nr [...] obejmujący zmianę danych ewidencyjnych opisujących przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...] z działką nr [...], natomiast w dniu 13 lipca 2022 r. operat nr [...] obejmujący zmianę danych ewidencyjnych opisujących przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...] z działką nr [....] położonych w obrębie K., jednostka ewidencyjna K., obydwa sporządzone przez wykonawcę modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu K. w ramach rękojmi wykonanych prac. Powyższe było konsekwencją zgłoszenia przez A. T. i C. S. zrzutów do zmodernizowanych danych ewidencyjnych dotyczących przebiegu wymienionych wyżej granic działek ewidencyjnych. Początkowo Starosta Tatrzański prowadził dwa odrębne postępowania, po czym zdecydował o połączeniu sprawy z wniosku C. S., w części obejmującej przebieg granic działki nr [...] z działką nr [...], ze sprawą z wniosku A. T. dotyczącą przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...].

Rezultatem postępowania przeprowadzonego przez Starostę Tatrzańskiego jest decyzja z dnia 31 stycznia 2023 r. znak: GG-RDG.6620.2.118.2018 orzekająca o uznaniu zarzutów do danych objętych modernizacją zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych na podstawie operatu technicznego wpisanego do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Zakopanem w dniu 14 sierpnia 2015 r. pod nr [...], w operacie opisowo-kartograficznym obrębu ewidencyjnego K., jednostka ewidencyjna K., w zakresie:

1) przebiegu granic działki ewid. nr [...] na odcinku wspólnym z działką ewid. nr [...] w ten sposób, że jej przebieg wykazuje się od ujawnionego w katastrze nieruchomości punktu granicznego nr [...] (oznaczenie źródłowe [...]) przez nowe punkty graniczne nr [...] i nr [...] do ujawnionego w katastrze nieruchomości punktu granicznego nr [...] (oznaczenie źródłowe Ć), zgodnie z operatem technicznym sporządzonym przez geodetę uprawnionego mgr inż. A. M. wpisanym do ewidencji materiałów zasobu w dniu 14 października 2019 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym: [...], bez zmiany pola powierzchni działki ewid. nr [...],

2) przebiegu granic działki ewid. nr [...] na odcinku wspólnym z działką ewid. nr [...] w ten sposób, że jej przebieg wykazuje się od nowego punktu granicznego nr [...]’ przez nowe punkty graniczne nr [...]’, nr C i nr [...]’ do nowego punktu granicznego nr [...]’, zgodnie z operatem technicznym sporządzonym przez geodetę uprawnionego mgr inż. A. M. wpisanym do ewidencji materiałów zasobu w dniu 13 lipca 2022 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym: [...], bez zmiany pola powierzchni działki ewid. nr [...].

Odwołanie od tej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie złożyli:

- Wójt Gminy K. wnosząc o uchylenie decyzji i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji, a w związku z tym o orzeczenie o odmowie uznania zarzutów do danych objętych modernizacją (...) lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Wójta Gminy K. wykonawca czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych błędnie zinterpretował dokumentację określającą stan prawny nieruchomości i w konsekwencji niesłusznie wyeliminował dokumentację z ustalenia stanu władania ([...] – [...]) spośród listy wiarygodnych dokumentów określających przebieg granic działek w obrębie K. Dokumentacja ta zawiera protokoły szkice i dzienniki pomiarowe. Zdaniem Wójta Gminy K. ww. dokumentacja określa rzeczywisty stan prawny nieruchomości, gdyż wykonana została w okresie uwłaszczeń, a ponadto jednocześnie stanowi ostatni spokojny stan posiadania, gdyż w chwili sporządzania protokołów oraz pomiaru terenowego przeprowadzanego w ramach czynności, nie było sporu co do przebiegu granic posiadania. Zatem geodeta wykonujący czynności w ramach opracowania służącego Staroście Tatrzańskiemu za podstawę wydania skarżonej decyzji, nie dość, że błędnie zinterpretował dokument istotny w sprawie to jeszcze pominął możliwość ustalenia przebiegu granic na podstawie § 39 ust. 2 (ostatniego spokojnego stanu posiadania);

- A. T., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.: art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym nieobecność odwołującej w ustaleniu przebiegu granicy drugiej strony działki drogowej; naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.; naruszenie § 37 rozporządzenia ministra rozwoju regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 7 77 § 1 k.p.a. poprzez zignorowanie, że w prowadzonym postępowaniu i przedłożonej dokumentacji brak było wykazania granicy w oparciu o operat ustalenia stanu władania z lat 70-tych, co odzwierciedla operat [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego, a w którym to dokumencie wykazano istniejący stan na gruncie jak również powołano się na dokumenty zawarte w operacie [...] w którym organ zwraca uwagę, iż uczestniczyli w tym postępowaniu wszyscy właściciele lub zarządcy przedmiotowych działek i przyjęli wykazane granice. Odwołująca zwróciła uwagę, że przebieg granicy ujęty w operacie [...], [...] na który powołuje się organ jest sprzeczny z istniejącym stanem na gruncie, jak również ze stanem posiadania przez poprzednich i obecnych właścicieli działki ewid. nr [...];

- D. M. podnosząc, że decyzja rażąco narusza prawa wynikające z prawa własności, zasady współżycia społecznego oraz ważny interes obywateli Gminy K. i racjonalne wykorzystanie należących do niej nieruchomości. Odwołująca nie zgadza się z granicą działki [...] od strony działki nr [...], jak również od strony potoku, tj. z działkami nr [...] i [...]. Podniosła, że nigdy nie wskazywała ani nie akceptowała tych granic, jak też nie wyrażała zgody na przesunięcie działki w stronę potoku i zwiększanie jej powierzchni nieużytkiem.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał niesione odwołania za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją z dnia 19 kwietnia 2023 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Na wstępie organ wyjaśnił, że prowadzenie przez starostę ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2021 poz. 1390, ze zm. - dalej rozporządzenie 2021), które weszło w życie 31 lipca 2021 r.

W rozpatrywanej sprawie ustalono, że na podstawie art. 24a p.g.k. przeprowadzono modernizację operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu K., jednostka ewidencyjna K. Starosta Tatrzański działając w myśl przepisu art. 24a ust. 8 p.g.k. ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 24 września 2015 r. poz. 5471 informację, że dane objęte modernizacją zawarte w projekcie opisowo-kartograficznym stały się z dniem 18 lipca 2015 r. danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków.

W dniu 18 sierpnia 2015 r. do Starostwa Powiatowego w Zakopanem wpłynęło pismo J. S. reprezentującej C. S., w którym zainteresowana oświadczyła, że nie akceptuje sposobu rozpatrzenia uwagi zgłoszonej przez nią na etapie wyłożenia projektu do publicznego wglądu, między innymi dotyczącej przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...].

W dniu 19 października 2015 r. do Starostwa Powiatowego w Zakopanem wpłynęło pismo A. T. W związku z nieuwzględnieniem jej uwag, strona zwróciła się z prośbą o dokonanie korekty w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi K. Wskazała, że wykazany przebieg granic w zmodernizowanej mapie ewidencji gruntów i budynków znacznie odbiega od stanu istniejącego na gruncie oraz operatu ustalenia stanu władania z lat 70.

Ww. pisma zostały wniesione po dniu, w którym projekt operatu opisowo- kartograficznego stał się operatem opisowo-kartograficznym (tj. po 18 lipca 2015 r.), a przed upływem 30 dni od daty ogłoszenia informacji o modernizacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, tj. przed 24 października 2015 r. W związku z powyższym Starosta Tatrzański uznał uwagi i zastrzeżenia w nich zgłoszone za zarzuty, o których mowa w art. 24a ust. 9 i 10 p.g.k.

Następnie organ wyjaśnił, że na dzień wykonywania prac geodezyjnych udokumentowanych w operatach technicznych nr [...] i [...] obowiązywało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2019 poz. 393, ze zm. - dalej: rozporządzenie 2001). Późniejsza zmiana przepisów nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, tym bardziej, że zgodnie z § 47 rozporządzenia 2021 do prac geodezyjnych zgłoszonych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia dopuszcza się stosowanie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r.

Kwestię wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych regulowały wówczas przepisy § 36, 37, 38 i 39 rozporządzenia 2001, wskazując rodzaje dokumentacji stanowiących podstawę wykazywania przebiegu granic (§ 36) oraz sposób pozyskania danych dotyczących przebiegu granic (czyli współrzędnych punktów granicznych, o których mowa w § 61 ust. 1, w razie braku takiej dokumentacji).

Organ wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę dotyczącą zarzutów zgłoszonych w trybie art. 24a ust. 9 p.g.k. należy rozważyć, czy dane objęte modernizacją w zakresie przedmiotowych działek ujawniono prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

I tak, w ramach prac modernizacyjnych przebieg granic działki nr [...] z działką nr [...] oraz działki nr [...] z działką nr [...] wykonawca modernizacji wykazał zgodnie z operatem, który uznał za wiarygodny, tj. operatem technicznym nr [...]. W sprawozdaniu technicznym wskazał, że do numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych wykorzystał opracowania z pomiarem na osnowę szczegółową co najmniej 3 klasy, pozostałe uznano za niewiarygodne, bądź posłużyły do przedstawienia granicy do ustalenia. Ponadto wyjaśnił, że w celu pozyskania współrzędnych punktów granicznych, dokonał transformacji współrzędnych katalogowych osnowy szczegółowej do obecnie obowiązującego układu współrzędnych prostokątnych płaskich PL-2000 i w oparciu o nie dokonał obliczeń współrzędnych punktów z danych dzienników pomiaru biegunowego.

Z akt sprawy wynika, że w latach 60-70. XX. wieku dla obrębu K. dokonano ustalenia stanu władania. Pomierzono wówczas stan posiadania na gruncie odzwierciedlony na mapie ewidencyjnej w skali 1:2880 (ID [...]). W założonym wtedy rejestrze gruntów ujawniono działki: nr [...] o pow. 0,1573 ha, nr [...] o pow. 0,2406 ha, nr [...] o pow. 0,2280 ha. Operat ewidencji gruntów ogłoszony został Obwieszczeniem Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 26 października 1971 r. w sprawie założenia ewidencji gruntów (Dz.U. W.R.N. Nr 10). W zasobie geodezyjnym istnieje również dokumentacja techniczna [...] z pomiaru stanu władania (ID [...]). Jego celem było sporządzenie mapy ewidencyjnej w skali 1:1000. Co jednak istotne, na podstawie tej dokumentacji nigdy nie powstała mapa ewidencyjna, nie zostały też wprowadzone zmiany w rejestrze gruntów. Operat ten nie został ani wyłożony, ani obwieszczony. Dane wynikające z niego nie stały się zatem obowiązujące. Ze względu na tę okoliczność Starosta Tatrzański uznał, że operat ten nie może stanowić podstawy ujawnienia w bazie danych przebiegu granic przedmiotowych nieruchomości i stwierdził zasadność zgłoszonych do zmodernizowanych danych zarzutów.

Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko Starosty. Analiza zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji (szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji Starosty) prowadzi do wniosku, że słuszne było w ramach rozpatrywania zgłoszonych zarzutów, przeprowadzenie czynności ustalenia przebiegu przedmiotowych granic z uwagi na okoliczności wskazane w § 37 rozporządzenia 2001, gdyż dane dotyczące przebiegu przedmiotowych granic znajdujące się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie są wiarygodne. Organ odwoławczy zgodził się również z oceną Starosty, iż przebieg granic wykazany przed modernizacją był inny niż po modernizacji, oraz że wykazanie przebiegu granic po modernizacji wyłącznie w oparciu o operat nr [...] (który nie został ujawniony ani w części opisowej ani kartograficznej operatu ewidencyjnego) jest nieprawidłowe. Istotne jest bowiem, że w 1978 roku ustalono przebieg granic zgodnie z ówczesnym stanem władania. Przede wszystkim dlatego dane z tego operatu nie powinny obecnie stanowić wprost podstawy do wykazania przebiegu granic działek ewidencyjnych. Mogą natomiast stanowić jeden z dokumentów, które geodeta uprawniony może uwzględnić ustalając przebieg granic na podstawie § 30 ust. 3 rozporządzenia 2021 (§ 39 ust. 3 rozporządzenia 2001).

Z akt sprawy wynika, że wykonawca w ramach gwarancji do umowy dotyczącej modernizacji ewidencji gruntów i budynków dokonał ustalenia przebiegu granic działki nr [...] z działką nr [...] oraz działki nr [...] z działką nr [...]. Wyniki tych czynności przedstawiają operaty: [...] i [...] przyjęte do zasobu odpowiednio 14 października 2019 r. oraz 13 lipca 2022 r.

Czynności ustalenia przeprowadziła geodeta uprawniony A. M. 11 czerwca 2019 r. Z protokołu ustalenia przebiegu granic w operacie [...] wynika, że granicę działki nr [...] z działką nr [...] ustaliła na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. zgodnie z § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001. Obecni podczas czynności ustalenia A. T. i Ł. A. - przedstawiciel Gminy K. (dz. [...]) ustalonej granicy nie zaakceptowali. B. G. działająca w imieniu T. K. (właściciela działki nr [...] posiadającej punkt wspólny z działkami nr [...] i [...] - tzw. trójmiedzę) ustaloną granice zaakceptowała. M. B. nie stawiła się pomimo prawidłowego zawiadomienia (tj. za zwrotnym poświadczeniem odbioru i nie później niż 7 dni przed wyznaczonym terminem).

Z protokołu ustalenia przebiegu granic w operacie [...] wynika, że granica działki nr [...] z działką nr [...] została ustalona również 11 czerwca 2019 r. na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. zgodnie z § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001. Obecni podczas czynności ustalenia D. M. i J. S. (w imieniu C. S.) ustaloną granicę zaakceptowały. Przedstawiciel Gminy K. (dz. [...]) oraz A. T. (właścicielka działki nr [...] posiadającej punkt wspólny z działkami nr [...] i [...] - tzw. trójmiedzę) ustalonej granicy nie zaakceptowali. B. Z. (ówcześnie ujawniona w ewidencji gruntów jako właścicielka działki nr [...] mającej punkt wspólny z działkami nr [...] i [...]) nie stawiła się.

W tym miejscu organ zaznaczył, że brak akceptacji przez jeden lub więcej zainteresowanych podmiotów ustalonego przebiegu granic, czy to z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności na gruncie, czy też z powodu niewyrażenia zgody na ustalony przebieg granic oraz odmowę podpisu protokołu, nie powodują, iż ustalanie przebiegu granic w trybie przepisu § 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2001 nie może być dokonane.

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że wykonawca ustalił przebieg przedmiotowych granic zgodnie przepisem § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001, po dokonaniu analizy wszystkich dostępnych dokumentów i materiałów źródłowych, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie. Starosta Tatrzański w sposób szczegółowy i wyczerpujący przeanalizował również dokumentację geodezyjną przechowywaną w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, dotyczącą przedmiotowych działek oraz działek sąsiednich, co przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na stronach od 8 do 23.

Organ pierwszej instancji rozpatrując zarzuty do zmodernizowanych danych dokonał analizy dokumentacji dotyczącej uregulowania własności działek nr [...] i [...], które zostały objęte Aktami Własności Ziemi, odpowiednio AWZ [...] z dnia 1 marca 1976r. i AWZ [...] z dnia 10 lipca 1980 r.

Starosta ustalił (w Gminie K.), że w latach 70. ubiegłego wieku, na podstawie ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, przeprowadzono kompleksowe uwłaszczenia dla wsi K. Akta uwłaszczeniowe nie zawierają dokumentacji która w sposób graficzny przedstawiałaby zasięg uwłaszczonych nieruchomości. W rejestrach gruntu ujawniono w 1975 (rok wpisu) działkę nr [...] o pow. 0,1573 ha, czyli takiej samej powierzchni jak w rejestrze w roku 1968, działkę nr [...] (rok wpisu 1980) o pow. 0,2406 ha, czyli taką samą jak w rejestrze w roku 1968.

Organ zwrócił uwagę, że okoliczność, iż w postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym w 2006 roku nie zapadło merytoryczne rozstrzygnięcie, jak również fakt toczącego się przed Sądem Rejonowym w Zakopanem postępowania sygn. [...] o zasiedzenie części działki nr [...] i nr [...] oraz istnienie rozbieżności pomiędzy faktycznym przebiegiem drogi, a przebiegiem granic między ww. działkami świadczą o spornym charakterze granic działki nr [...] będącej własnością Gminy K. z działkami nr [...] i [...].

Rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy podkreślił, że ewidencja gruntów i budynków pełni funkcje informacyjno-techniczne. Ma charakter deklaratoryjny, nie kreuje stanu prawnego nieruchomości (nie przyznaje nikomu prawa własności), a jedynie potwierdza stan prawny ustanowiony w innych przewidzianych do tego procedurach. Spory graniczne nie mogą zatem wstrzymywać czynności prowadzonych w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków. W ocenie organu odwoławczego błędne jest oczekiwanie skarżących, że w ramach postępowania mającego na celu modernizację danych ewidencyjnych dojdzie do załatwienia sporu o granice. Organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie aktualizacji istniejących w ewidencji wpisów. Skarżący nie mogą dochodzić swoich praw w postępowaniu modernizacyjnym (ewidencyjnym), mogą natomiast skorzystać z instytucji regulującej zasięg własności nieruchomości, tj. rozgraniczenia nieruchomości, które w przypadku przedmiotowych granic miało już miejsce, aczkolwiek nie zostało zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 30-33 rozporządzenia 2021 organ I instancji ujawnił w ewidencji przebieg granic działek nr [...] z działkami nr [...] i [...] na podstawie dokumentacji geodezyjnej nr [...] i nr [...], przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i nie miał podstaw do uznania tej dokumentacji za niewiarygodną. Odwołujący kwestionujący w toku postępowania dokumentację geodezyjną stanowiącą podstawę ustalenia linii granicznej pomiędzy tymi działkami, nie powołali się na żadne ze źródeł danych stanowiących podstawę ustalenia granic wymienionych w § 30 rozporządzenia 2021, nawiązując przede wszystkim do dokumentacji z 1978 roku ([...] – [...]), co do której organ odniósł się w uzasadnieniu.

Zdaniem organu, aby móc skutecznie podważyć ocenę dokumentacji geodezyjnej dokonaną przez organy, w szczególności co do przebiegu granicy, należy odwołać się do innych opracowań przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonych w postępowaniach wymienionych w § 30 rozporządzenia 2021, których treść wskazywałaby na odmienny przebieg granicy. Nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku twierdzenia odwołujących, że działania podjęte przez organ w tym zakresie były nieprawidłowe i niezgodne z przepisami prawa, skoro w toku postępowania nie powołali się na dokumentację mogącą stanowić podstawę wykazania przebiegu granicy. Przywoływany przez odwołujących operat [...] nie spełnia takich wymagań. Organ podkreślił, że podstawą zmian w operacie ewidencyjnym nie może być tylko odmienna ocena stanu faktycznego na gruncie, ale przede wszystkim przewidziana prawem dokumentacja. Zasięg faktycznego użytkowania gruntu sam w sobie nie stanowi podstawy do aktualizacji przebiegu granic nieruchomości ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z tym stanem.

Organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotowa decyzja rozstrzyga sprawę zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym objętych modernizacją, natomiast nie stanowi rozstrzygnięcia sporu granicznego i nie pozbawia stron możliwości ustalenia przebiegu granicy w trybie rozgraniczenia nieruchomości.

W obowiązującym stanie prawnym ustalenie przebiegu spornych granic poprzez określenie położenia punktów granicznych i linii granicznych i utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie może nastąpić na wniosek zainteresowanych w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości, gdzie organem właściwym jest wójt (burmistrz, prezydent) wykonujący to zadanie jako zadanie własne gminy (art. 30 ust. 1 ustawy p.g.k.), a w dalszej kolejności - sąd (art. 34 ust. 2 ustawy p.g.k.).

Prawidłowe było w tej sytuacji stanowisko Starosty Tatrzańskiego, że analiza zgromadzonego materiału oraz przebieg postępowania pozwalały na uznanie zasadności stanowiska, co do podstawy wykazania na aktualnej mapie ewidencyjnej przebiegu granic działek nr działek nr [...] z działkami nr [...] i [...] zgodnie z operatami stanowiącym korektę wyników prac modernizacyjnych.

Reasumując Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że organ I instancji zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w oparciu o całokształt materiału dowodowego orzekł o uwzględnieniu zarzutów do danych ewidencyjnych objętych modernizacją i aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu K., jednostka ewidencyjna K. w zakresie przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...].

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję wniosły Gmina K. oraz A. T.

Gmina K. w swojej skardze podniosła następujące zarzuty:

1) naruszenia przepisów postępowania, tj.

- art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności niewyjaśnieniu rozbieżności w zakresie stosowania przez organy geodezyjno - kartograficzne przy ustalaniu granic ewidencyjnych na terenie Gminy K. operatu dokumentacji z ustalenia stanu władania sporządzonej [...] - [...], sporządzonej przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów;

- art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez zastosowanie operatu [...] - [...] dla ustalenia przebiegu granic ewidencyjnych w części modernizowanej mapy, a Jednocześnie uznanie, że operat nie może być podstawą ustalenia granic w innej części tej samej mapy ewidencyjnej - z powodów formalno- prawnych;

- art. 138 § 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu i instancji;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 36 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że dokumentacja geodezyjna, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzona przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, może być wykorzystana do wykazania przebieg granic działek ewidencyjnych wyłącznie w sytuacji gdy dokumentacja ta została następnie wyłożona i obwieszczona i stała się częścią mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów, podczas gdy przepis ten, w przeciwieństwie do poprzedzającego go § 36 pkt 5, nie stawia takiego wymogu.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wykonawca operatu modernizacyjnego wykazał przebieg granic działek ewidencyjnych zgodnie z operatem technicznym [...], który uznał za wiarygodny. Operat ten stał zatem u podstaw operatu nr [...], który został częściowo zaskarżony zarzutami, których efektem jest zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca. Problem polega na tym, że użyty przez wykonawcę do ustalenia granic operat [...], który został na skutek zarzutów uznany przez Starostę za nieprzydatny, został wykorzystany przez wykonawcę do ustalenia przebiegu granic działek modernizowanej mapy ewidencyjnej nie tylko w miejscu, którego dotyczyło postępowania administracyjne zainicjowane zarzutami i zakończone zaskarżoną decyzją, ale również został użyty do ustalenia przebiegu granic działek w wielu innych miejscach obrębu ewidencyjnego K. objętego modernizacją. Mówiąc wprost: została na tej dokumentacji oparta znaczna część operatu modernizacyjnego, który po wyłożeniu i obwieszczeniu Starosty stał się obowiązującą mapą ewidencyjną. Starosta, mając świadomość tego faktu, nie kwestionował prawidłowości operatu w pozostałej jego części, która również powstała z wykorzystaniem tego samego operatu nr [...] (który wykonawca uznał za wiarygodny - jak podkreśla WINGIK) i zatwierdził tak powstałą mapę ewidencyjną - przeprowadzając z jej użyciem czynności proceduralne (w szczególności obwieszczenie), co skutkowało tym, że stała się ona mapą obowiązującą.

Starosta oraz Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie wyjaśnili w swoich decyzjach tej niekonsekwencji w podejściu do operatu technicznego [...], który, notabene, jest od bardzo wielu lat powszechnie wykorzystywany do ustalania przebiegu granic na terenie gminy przez geodetów wykonujących czynności ustalenia granic w sprawach indywidualnych, również na zlecenie Wójta i Sądu Rejonowego w Zakopanem w sprawach rozgraniczeniowych i jest uznawany przez Sąd za najbardziej wiarygodne źródło informacji o przebiegu granic w obrębie K., co nie dziwi o tyle, że często jedyną alternatywą dokumentową jest sporządzona przed ponad stu laty mapa katastralna, którą ostatecznie zastosowały organy orzekające w przedmiotowej sprawie, ustalając przebieg granic w sposób, który ma się nijak do rzeczywistej sytuacji w terenie, która została utrwalona spokojnym posiadaniem już dziesiątki lat temu.

Gmina zakwestionowała pogląd organu, że decyzja AWZ (akt własności ziemi), w sytuacji gdy nie sporządzono na jej potrzeby podziałów, ani pomiarów, lecz posłużono się oznaczeniami i danymi z istniejących dokumentów dawnych, to decyzja ta utrwaliła granice opisane w katastrze. Jest to podejście błędne, bo w takiej sytuacji, gdy działki nabywano w całości, tj. bez dokonywania ich podziału, a w treści decyzji AWZ użyto oznaczenia z katastru nieruchomości i danych tam zawartych, to w istocie treść takiej decyzji ma prawne znaczenie wyłącznie odnośnie oznaczenia nieruchomości - dla celów jej identyfikacji, natomiast wpisana do decyzji powierzchnia nie ma charakteru prawnie wiążącego - o czym wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy, przyjmując wykładnię analogiczną, jak w sprawach o zasiedzenie (gdy nie dochodzi do podziału, lecz postanowienie wskazuje jakąś działkę ewidencyjną w całości).

Podniesione wyżej argumenty świadczą zdaniem gminy o naruszeniu przepisów proceduralnych poprzez niepełne wyjaśnienie sprawy oraz naruszenie zaufania społecznego do organów administracji publicznej poprzez wybiórcze i niekonsekwentne podejście do stosowania tej samej dokumentacji geodezyjnej przyjętej do zasobu ośrodka pod numerem [...].

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego Gmina podniosła, że reguły wykładni prawa wykluczają taką interpretację § 36 pkt 6 rozporządzenia o ewidencji gruntów i budynków, jaką zastosował w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy. Jeżeli prawodawca chciałby postawić wymóg, aby do ustalania przebiegu granic mogła służyć dokumentacja sporządzona przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków - na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, wyłącznie w przypadku gdy dokumentacja ta stała się później obowiązującą mapą ewidencyjną, to podkreśliłby to w podobny sposób, jak uczynił to w stosunku do dokumentacji wskazanej w § 36 pkt 5 rozporządzenia.

Jednocześnie Wójtowi Gminy K., w szczególności zaś geodecie gminnemu zatrudnionemu w Urzędzie Gminy (niezależnie od tego pełniącego też funkcję biegłego sądowego), niejako z urzędu wiadomo, że dokumentacja, której możliwość zastosowania przy ustalaniu granic zakwestionował WINGIK, jest od lat powszechnie wykorzystywana przy sporządzaniu operatów technicznych ustalających przebieg granic w gminie K. i uznawana jest przez geodetów uprawionych oraz organy administracyjne i sądowe za rzetelną, wiarygodną, dokładną, a przy tym najwłaściwiej oddającą stan prawny granic. Dokumentacja ta została sporządzona przez uprawnione organy państwowe z udziałem właścicieli gruntów lub ich samoistnych posiadaczy (jeśli dla działek nie było jeszcze decyzji AWZ) i w trybie przewidzianym w na ów czas obowiązujących przepisach.

Skarżąca A. T. w swojej skardze zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie braku wszechstronnego i wnikliwego ustalenia, czy istnieją dokumenty enumeratywnie wymienione w przepis § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a jeśli tak, to jaka jest ich treść w odniesieniu do granicy pomiędzy położonymi w K. obr. [...] K. działkami ewid. nr [...], [...] i [...], a nadto przyjęcie, że podstawę do wykazania owej granicy stanowią operaty techniczne, które sporządzone zostały przez geodetę uprawnionego mgr inż. A. M. i wpisane do ewidencji materiałów zasobu w dniu 14 października 2019 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym; [...] oraz w dniu 13 lipca 2022 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym: [...].

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej p.p.s.a.), Sąd zarządził połączenie sprawy prowadzonej pod sygn. akt III SA/Kr 1134/23 do sprawy prowadzonej pod sygnaturą akt III SA/Kr 1133/23 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skargi nie są uzasadnione.

W kontrolowanej przez Sąd sprawie organy ewidencyjne uznały, że zasadnym jest uwzględnienie zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym w wyniku modernizacji.

W związku z wniesionymi zarzutami przedmiotem oceny organów ewidencyjnych była poprawność ustalenia przebiegu granic działki nr [...] z działką nr [...] oraz działki nr [...] z działką nr [...]. W toku modernizacji wykonawca modernizacji dla ustalenia przebiegu tej granicy pierwotnie wykorzystał dane wynikające z operatu nr [...]. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że operat ten powstał na potrzeby sporządzenia mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, jednakże na podstawie tej dokumentacji nie powstała mapa ewidencyjna a także nie zostały wprowadzone zmiany w rejestrze gruntów. Sporządzony operat nie został wyłożony i obwieszczony. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że operat ten nie może stanowić wyłącznej podstawy do ustalenia przebiegu wymienionych granic działek ewidencyjnych. Organ odwoławczy przyjął, że operat ten może natomiast stanowić jeden z dokumentów, które geodeta uprawniony może uwzględnić ustalając przebieg granic na podstawie § 30 ust. 3 rozporządzenia 2021 lub § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001. W związku z zakwestionowaniem przez organ pierwszej instancji ustalenia przebiegu granic działek w oparciu o operat [...] wykonawca modernizacji dokonał ponownego ustalenia przebiegu granic wymienionych działek ewidencyjnych, co znalazło odzwierciedlenie w operatach: [...], [...] przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przebieg granicy został ustalony na podstawie § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001. Skarżąca Gmina K. zarzuciła, że organy ewidencyjne nie są konsekwentne w swym działaniu, co wynika z tego, że organ pierwszej instancji zaakceptował wykorzystanie operatu nr [...] przy ustaleniu przebiegu granic innych działek ewidencyjnych modernizowanej mapy ewidencyjnej. Nadto zarzucono naruszenie przez organy ewidencyjne § 36 pkt 6 rozporządzenia 2001. Zdaniem skarżącej błędnym było uznanie przez organy, że dokumentacja geodezyjna, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzona przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, może być wykorzystana do wykazania przebieg granic działek ewidencyjnych wyłącznie w sytuacji gdy dokumentacja ta została następnie wyłożona i obwieszczona i stała się częścią mapy ewidencyjnej i rejestru gruntów, podczas gdy przepis ten, w przeciwieństwie do poprzedzającego go § 36 pkt 5, nie stawia takiego wymogu. W tym sporze rację należy przyznać organowi odwoławczemu.

Przedmiotem postępowania przed organami ewidencyjnymi było rozpatrzenie zasadności zarzutów złożonych przez właścicieli działek ewidencyjnych na podstawie art. 24a ust. 9 p.g.k. Organy były obowiązane do rozpatrzenia tych zarzutów przy uwzględnieniu treści przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W tym postępowaniu organy nie były obowiązane do badania poprawności ustalenia przebiegu granic w zakresie innych działek ewidencyjnych objętych modernizacją ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu organ odwoławczy wykazał brak podstaw ku temu, aby podstawę dla ustalenia przebiegu granic stanowił operat nr [...]. Nawet przy przyjęciu, że słuszne jest stanowisko skarżącej Gminy, że w zakresie innych działek ewidencyjnych podstawę dla ustalenia przebiegu granicy stanowił wyłącznie operat nr [...], to wobec zasadności argumentów organów ewidencyjnych o braku podstaw do takiego działania, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącej Gminy. Uwzględnienie zarzutu skarżącej Gminy w istocie musiałoby się opierać wyłącznie na bazie argumentu, że skoro w innych przypadkach operat ten stanowił podstawę dla ustalenia przebiegu granicy, to działanie to należy kontynuować także w zakresie granic objętych zarzutami, pomimo uznania, że operat nr [...] nie może stanowić wyłącznej podstawy dla ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Brak jest podstaw prawnych ku temu, aby nieuwzględnienie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 24a ust. 9 p.g.k. nastąpiło na bazie twierdzenia organu o istnieniu utrwalonej praktyki organów ewidencyjnych w zakresie stosowanie przedmiotowego operatu w zakresie innych działek ewidencyjnych. Powyższe uwagi należy także odnieść do twierdzeń skarżącej Gminy o wykorzystaniu operatu nr [...] w postępowaniach sądowych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że organy ewidencyjne w sposób niewyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, który stanowił podstawę do dokonania ustaleń w sprawie. Organ pierwszej instancji w niezwykle drobiazgowy sposób zbadał istniejącą w zasobie dokumentację geodezyjną a następnie przedstawił ją w swej decyzji. Wobec tego organ odwoławczy dysponował materiałem dowodowym, który można uznać za kompletny, co umożliwiało temu organowi ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Tym samym organ odwoławczy nie naruszył w postępowaniu przepisów: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a.

Zgodnie z treścią § 39 rozporządzenia 2001:

1. Ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli lub użytkowników wieczystych tych działek albo osób władających tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.

2. W przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek.

3. W przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w ust. 2, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków.

Organy ewidencyjne uznały, że w tej sprawie zasadnym jest zastosowanie trybu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych w oparciu o przepis § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001. Jak wskazano w wydanych decyzjach brak było podstaw do zastosowania trybów wynikających z § 39 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2001. Pierwszy ze wskazanych przepisów nie został zastosowany z uwagi na brak stawiennictwa na gruncie wszystkich właścicieli działek ewidencyjnych i tym samym braku zgodnych wskazań właścicieli co do przebiegu granicy. Z kolei ust. 2 § 39 rozporządzenia 2001 nie znajdował zastosowania wobec stwierdzenia przez wykonawcę modernizacji ewidencji, że stan posiadania jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, co znalazło odzwierciedlenie w sprawozdaniach technicznych wykonawcy i zostało zaakceptowane przez organy ewidencyjne. Tego porównania dokonano względem mapy ewidencyjnej w skali 1:2880. Wobec tego organy przyjęły, że ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych winno nastąpić w trybie przewidzianym w § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001. Tego rodzaju stanowisko organów ewidencyjnych należy zaakceptować. Brak spełnienia przesłanek z § 39 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2001 obligował organy ewidencyjne do zastosowania ust. 3 tego przepisu i tym samym zaakceptowania danych wynikających z operatów technicznych nr [...] i nr [...]. W kontrolowanej sprawie nie przedstawiono zarzutów, które podważyłyby dokonane przez organy ustalenie, że ostatni spokojny stan posiadania jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Za słuszne należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że dane z operatu nr [...] nie mogły stanowić wyłącznej podstawy przy ustaleniu przebiegu granic działek ewidencyjnych, gdzie podstawą tego stanowiska było to, że z jednej strony operat ten miał stanowić odzwierciedlenie stanu władania na gruncie ale co istotne procedura zmierzająca do sporządzenia mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 nie została zakończona, albowiem operat ten nie został wyłożony i obwieszczony. Wobec tego zasadnie wykonawca modernizacji przebieg granic działek ewidencyjnych ustalił po przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, w tym także operatu nr [...], zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków.

Zgodnie z § 36 pkt 5 i pkt 6 rozporządzenia 2001 przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: (...)

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Z kolei z treści § 37 ust. 1 rozporządzenia 2001 wynika, że jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic.

Organ odwoławczy przyjął, że koniecznym było ustalenie przebiegu granic ewidencyjnych z uwagi na fakt, że dane dotyczące przebiegu granic wyżej wymienionych działek ewidencyjnych nie były wiarygodne. Braku wiarygodności w odniesieniu do operatu nr [...] organ odwoławczy upatrywał w tym, że operat ten nie został wyłożony i obwieszczony. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy uznał, że ten operat nie był już tylko z tego powodu na tyle wiarygodny, aby stanowić wyłączną podstawę do wykazania w ewidencji przebiegu granic wskazanych działek ewidencyjnych, co aktualizowało potrzebę zastosowania § 37 ust. 1 rozporządzenia 2001 w zw. z § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001. Tym samym organy nie naruszyły w tej sprawie § 36 pkt 6 rozporządzenia 2001.

W ocenie Sądu za niezasadne należało uznać zarzuty skarżącej A. T., zgodnie z którymi przebieg granic wymienionych wyżej działek nie mógł zostać wykazany na podstawie operatów nr: [...] i [...]. Przedstawione powyżej uwagi odnośnie obowiązku zastosowania przepisu § 37 ust. 1 rozporządzenia 2001 w zw. z § 39 ust. 3 rozporządzenia 2001 są także aktualne w odniesieniu do zarzutów skargi A. T. Czynności podjęte przez geodetę uprawnionego w ramach ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, znalazły odzwierciedlenie we wskazanych operatach, które zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Skarżąca nie przedstawiła zarzutów, które podważyłyby merytoryczną poprawność tych operatów, a w szczególności operatu [...], wpisanego do ewidencji materiałów zasobu w dniu 14 października 2019 r., który to operat obejmuje swym zakresie przebieg granicy działki nr [...], której właścicielem jest skarżąca.

Brak było także podstaw do uznania, że geodeta winien zawiadomić skarżącą o czynnościach na gruncie w zakresie ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...], w sytuacji gdy nie była właścicielem żadnej z tych działek. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że skarżąca została zawiadomiona w zakresie ustalenia przebiegu granicy odnośnie działki nr [...], której to działki skarżąca jest właścicielem a działką drogową nr [...].

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.