Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 426/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej U. N.V., R., K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2146/18 w sprawie ze skargi U. N.V., R., K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr Sp. 86.2015 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2146/18, oddalił skargę U.N.V. z siedzibą w R., H. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr Sp. 86.2015 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:

I

W dniu 27 czerwca 2014 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) wpłynął sprzeciw A. z siedzibą w E., N. (dalej: wnoszący sprzeciw) wobec decyzji z dnia 16 lipca 2013 r. o udzieleniu prawa ochronnego z pierwszeństwem od 6 czerwca 2012 r. na słowny znak towarowy "BISCOTTA" o numerze R.257935 ( dalej: sporny znak towarowy) na rzecz U.N.V. z siedzibą w R., H. (dalej: uprawniony, skarżąca). Sporny znak t. przeznaczony jest do sygnowania następujących towarów ujętych w klasie 30: lody, sorbety i mrożone wyroby cukiernicze.

Jako podstawę prawną swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm.; dalej: p.w.p.). Jego zdaniem sporny znak jest podobny do wspólnotowego znaku towarowego słowno-graficznego "Biscotto" o numerze ZTUE.9866732 z wcześniejszym pierwszeństwem w sposób mogący powodować ich mylne skojarzenie i wprowadzenie nabywców w błąd co do pochodzenia towarów oznaczonych przedmiotowymi znakami. Przeciwstawiony znak t. "Biscotto" przeznaczony jest do oznaczania następujących towarów ujętych w klasie 30: kawa, herbata, kakao, cukier, ryż, tapioka, sago, kawa nienaturalna; mąka i produkty zbożowe, chleb, wyroby cukiernicze i słodycze, lody; miód, melasa (syropy); drożdże, proszek do pieczenia; sól, musztarda; ocet, sosy (przyprawy); przyprawy; lód. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że oznaczane znakami "BISCOTTA" i "Biscotto" towary są identyczne lub podobne, a stopień uwagi odbiorców tych towarów nie jest wysoki. Podkreślił, że powyższe znaki są w wysokim stopniu podobne na płaszczyźnie fonetycznej i wizualnej, ponieważ składają się z identycznej liczby sylab i liter oraz posiadają identyczny człon "BISCOTT". Przedmiotowe znaki różnią się tylko jedną ostatnią literą, która to różnica może z łatwością umknąć uwadze przeciętnego odbiorcy. Zdaniem wnoszącego sprzeciw oznaczenia te są podobne pod względem koncepcyjnym, ponieważ odbiorcy będą je kojarzyć z ciastem/ciastkiem typu biszkopt.

W odpowiedzi uprawniony zakwestionował podobieństwo znaków "BISCOTTA" i "Biscotto" oraz wykluczył możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd.

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. - unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy "BISCOTTA" o numerze R.257935.

UP - przywołując treść art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. - wyjaśnił, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy następujące przesłanki: podobieństwa lub identyczności oznaczeń, podobieństwa lub identyczności towarów, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, oraz istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia oznaczanych towarów, polegającego w szczególności na skojarzeniu między znakami. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów oznaczanych tymi znakami jest konsekwencją zaistniałego podobieństwa znaków i towarów. A zatem nie każde podobieństwo znaków towarowych powoduje niedopuszczalność rejestracji, lecz tylko takie które mogłoby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Skojarzenie przeciwstawionych znaków musi powodować poważną wątpliwość odbiorcy co do pochodzenia towaru, który wskutek dezorientacji może uznać produkt oznaczony znakiem podobnym za pochodzący od innego przedsiębiorcy, korzystającego z wcześniejszego prawa ochronnego.

UP stwierdził, że pomiędzy analizowanymi znakami zachodzi podobieństwo pod względem wizualnym i fonetycznym w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Decyduje o tym użycie w tych oznaczeniach niemal identycznych elementów słownych "BISCOTTA" i "Biscotto", które dominują w przedmiotowych znakach. Jedyne odróżniające je elementy w postaci odmiennej ostatniej litery oraz szaty graficznej znaku wcześniejszego mają drugoplanowe znaczenie i nie eliminują podobieństwa pomiędzy znakami oraz wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia oznaczanych nimi towarów.

UP stwierdził, że w zakresie towarów sygnowanych znakiem spornym, czyli lodów, sorbetów i mrożonych wyrobów cukierniczych należy stwierdzić identyczność lub znaczne podobieństwo w stosunku do towarów objętych ochroną znaku wcześniejszego takich jak: lody i wyroby cukiernicze. Wszystkie powyższe towary mają podobny charakter, są to bowiem produkty spożywcze w postaci różnego rodzaju lodów oraz wyrobów cukierniczych w formie mrożonej i niemrożonej. Powyższe towary mają podobne kanały dystrybucji oraz skierowane są do tych samych kręgów odbiorców, którymi mogą być praktycznie wszyscy konsumenci. Należy stwierdzić, że towary te mogą być dostępne w tych samych miejscach sprzedaży, czyli przede wszystkim w cukierniach, lodziarniach, sklepach spożywczych i supermarketach.

Organ analizując niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców rozważył zachowanie odbiorcy przeciętnego, który świadomie poszukuje właściwego towaru i rozważnie wybiera pomiędzy dostępnymi na rynku markami. UP wskazując na ukształtowane w orzecznictwie znaczenie pojęcia przeciętny konsument uznał, że to osoba właściwie poinformowana, wystarczająco uważna i ostrożna. Jednak poziom uwagi przeciętnego odbiorcy może się różnić w zależności od kategorii nabywanych towarów. Sporny znak towarowy "BISCOTTA" przeznaczony jest do oznaczania lodów, sorbetów i mrożonych wyrobów cukierniczych. UP zauważył, że są to artykuły spożywcze powszechnego użytku, należące do kategorii towarów szybko zbywalnych, kupowanych często na skutek impulsywnie podejmowanych decyzji zakupowych. Przeciętny odbiorca przy ich wyborze nie kieruje się tak wysoką ostrożnością i uwagą, jak przy zakupie produktów wymagających podwyższonego poziomu uwagi. Towary oznaczane spornym znakiem są często nabywane w sprzedaży samoobsługowej, co oznacza, że mogą być dostępne na tych samych półkach, co towary innych producentów, zaś konsument dokonuje wyboru bez pośrednictwa fachowego personelu, który odróżnia poszczególne produkty. Nabywca towarów szybko zbywalnych nie analizuje szczegółowo oznaczeń na opakowaniach produktów. Zdaniem UP istnieje znaczne niebezpieczeństwo, że tak pojmowany przeciętny odbiorca może pomylić znak towarowy "BISCOTTA" ze znakiem "Biscotto".

Ze względu na znaczne podobieństwo znaków, zdaniem UP - istnieje realne niebezpieczeństwo, że przeciętny odbiorca może błędnie uznać sporny znak towarowy za odmianę znaku wcześniejszego, pochodzącą od tego samego producenta lub też mylnie przyjmie, że istnieją związki organizacyjno - prawne łączące odrębne przedsiębiorstwa. A zatem istnieje znaczne niebezpieczeństwo, że podobieństwo znaków i towarów może w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych. W związku z powyższym nie byłaby spełniona przesłanka odróżniania towarów ze względu na ich pochodzenie.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł uprawniony do spornego znaku t.

Sąd I instancji oddalając skargę uznał, że UP nie naruszył zarzucanych w skardze przepisów postępowania. W tym kontekście WSA stwierdził, że organ zgodnie z poglądami doktryny i wypracowaną w tym względzie praktyką porównał wpierw towary, do oznaczenia których służy znak skarżącej oraz udzielony z wcześniejszym pierwszeństwem na znak wnoszącego sprzeciw "BISCOTTO" o numerze ZTUE.9866732 i doszedł do prawidłowego wniosku, że towary sygnowane znakiem spornym, czyli lody, sorbety i mrożone wyroby cukiernicze, są identyczne lub znacznie podobne w stosunku do towarów objętych ochroną znaku wcześniejszego, takich jak lody i wyroby cukiernicze. Stwierdzenie jednorodzajowości towarów obligowało UP do dokonania porównania oznaczeń w przeciwstawionych sobie znakach towarowych. Oceny tej Urząd Patentowy dokonał kompleksowo i wyczerpująco na wszystkich trzech płaszczyznach, tj. płaszczyźnie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej.

Zdaniem WSA, wbrew twierdzeniom skargi Urząd Patentowy ustalając podobieństwo znaków w płaszczyźnie wizualnej miał na uwadze okoliczność, że sporny znak jest znakiem słownym zaś wcześniejszy znak znakiem słowno-graficznym. Organ porównał oznaczenia całościowo, mając na uwadze nie tylko warstwę słowną, ale również słowno-graficzną. Sąd I instancji w całości zgładził się ze stanowiskiem organu, że w znaku wnoszącego sprzeciw dominuje element słowny "BISCOTTO", ponieważ szata graficzna znaku stanowi jedynie tło dla tego elementu i jest bardzo skromna. To właśnie element słowny zajmujący centralną pozycję w znaku będzie skupiał uwagę przeciętnych odbiorców i będzie spełniał rolę identyfikującą dany towar.

WSA nie podzielił stanowiska strony skarżącej co do opisowości elementu słownego "BISCOTTO". Dla większości Polaków słowo to będzie miało charakter fantazyjny albowiem tylko niewielki odsetek odbiorców zna język włoski. Okoliczność, że określenie "Biscotti", oznaczające włoskie ciasteczka w formie sucharów z różnymi dodatkami, takimi jak migdały, kakao, orzechy, cynamon znajduje się na internetowych stronach kulinarnych nie oznacza, że weszło ono do języka polskiego i jest powszechnie znane wielu Polakom. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych badan opinii publicznej na temat znajomości tego słowa, które poza tym nie funkcjonuje w aktualnych słownikach języka polskiego i innych tego typu publikacjach. Wobec tego, mając na uwadze, że dla większości polskich odbiorców znaki "BISCOTTA" i "BISCOTTO" są oznaczeniem fantazyjnym słusznie organ wykluczył ich podobieństwo na płaszczyźnie znaczeniowej.

Sąd I instancji stwierdził również, że Urząd Patentowy w sposób wyczerpujący dokonał analizy zaistnienia kolejnej przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., tj. ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów oznaczonych tymi znakami. Jest ono konsekwencją zaistniałego podobieństwa znaków i towarów. Organ przy dokonywaniu oceny uwzględnił wszystkie okoliczności istotne w danej sprawie, takie jak stopień podobieństwa pomiędzy przeciwstawionymi znakami i towarami oraz skojarzenia jakie mogą wystąpić pomiędzy przeciwstawionymi znakami z punktu widzenia przeciętnego konsumenta, który świadomie poszukuje właściwego towaru i rozważnie wybiera pomiędzy dostępnymi na rynku markami. Jednakże, jak słusznie zauważył Urząd Patentowy poziom uwagi przeciętnego odbiorcy może się różnić w zależności od kategorii nabywanych towarów. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z oznaczeniami towarów, które należą do towarów powszechnego użytku i są niejako impulsowo nabywane przez konsumentów z reguły w sklepach samoobsługowych bez pośrednictwa fachowego personelu. Z tego względu WSA zgodził się ze stanowiskiem organu, że przeciętny odbiorca może pomylić znak towarów "BISCOTTA" ze znakiem "BISCOTTO".

Odnosząc się do przedstawionego przez skarżącą dowodu w postaci decyzji EUIPO z dnia 1 marca 2019 r. WSA uznał, że pozostaje ona bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd administracyjny ocenia bowiem legalność zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana przez Urząd Patentowy w dniu 26 kwietnia 2016 r., podczas gdy wniosek o unieważnienie prawa do przeciwstawionego znaku t. "BISCOTTO" został wniesiony do EUIPO w dniu 10 stycznia 2018 r. i postępowanie nadal się toczy.

II

W skardze kasacyjnej uprawniony zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi ad meritum oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. na skutek akceptacji błędnych ustaleń faktycznych i dowolnej oceny materiału dowodowego poczynionych przez organ z naruszeniem art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w zakresie:

(i) charakteru odróżniającego przeciwstawionego słowno-graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej "Biscotto" o numerze EUTM-009866732, polegających na przyjęciu, że elementem dominującym i odróżniającym w tym znaku jest element słowny "Biscotto", zaś grafika jest bardzo skromna i stanowi jedynie tło, choć z materiałów dowodowych przedstawionych do akt wynika, że element słowny "Biscotto" jest opisowy dla sygnowanych towarów,

(ii) podobieństwa znaku spornego do znaku przeciwstawionego oraz w konsekwencji ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, choć podobieństwo pomiędzy znakami dotyczy wyłącznie elementu opisowego, którego używanie jest dozwolone dla każdego uczestnika rynku;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez dowolną (a nie swobodną) ocenę dowodu w postaci decyzji EUIPO z dnia 1 marca 2019 r., polegającą na uznaniu tej decyzji za nieposiadającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, choć decyzja ta stwierdza brak charakteru odróżniającego znaku przeciwstawionego na dzień 5 kwietnia 2011 r., a zatem w okresie relewantnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez powierzchowne odniesienie się do zarzutów skargi lub ich całkowite pominięcie, skutkujące przyznaniem racji organowi, bez wyjaśnienia motywów takiego stanowiska w świetle poszczególnych zarzutów skargi, co uniemożliwia poznanie motywów, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji utrudnia kontrolę instancyjną;

4) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.:

(i) przez jego błędną wykładnię (tolerowanie błędnej wykładni dokonanej przez organ) w zakresie przesłanki podobieństwa towarów i ryzyka wprowadzenia w błąd, sprowadzającej się do pominięcia opisowego charakteru elementu słownego w znaku przeciwstawionym przy całościowej ocenie porównywanych oznaczeń na skutek uznania, że o opisowym charakterze oznaczenia może świadczyć jedynie dowód w postaci badań opinii publicznej lub funkcjonowanie w aktualnych słownikach języka polskiego, choć z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wystarczy sama potencjalna możliwość informowania o właściwościach towarów, a tym bardziej wykazane dowodami używanie oznaczenia w obrocie w takim charakterze, a także w zakresie przesłanki ryzyka wprowadzenia w błąd wymagającej oceny z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy,

(ii) przez tolerowanie niewłaściwego zastosowania tego przepisu na skutek błędów w ocenie przesłanki podobieństwa i ryzyka wprowadzenia w błąd i w konsekwencji unieważnienie prawa ochronnego na znak sporny, które to uchybienia skutkowały dokonaniem wadliwej kontroli decyzji organu w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku spornego z naruszeniem art. 3 § 1 p.p.s.a. i doprowadziły do bezpodstawnego oddalenia skargi skarżącej z naruszeniem art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów uprawniony przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnoszący sprzeciw wniósł o jej oddalenie w całości.

W pismach procesowych z dnia 14 lipca 2021 r. oraz 30 sierpnia 2021 r. skarżący przedstawił stanowisko w zakresie postępowań dotyczących przeciwstawionego znaku towarowego Unii Europejskiej "Biscotto" o numerze EUTM-009866732, zakończonych przed EUIPO. Jak wyjaśnił skarżący, w konsekwencji tych postępowań znak przeciwstawiony został najpierw unieważniony przez EUIPO ex tunc w części, tj. na dzień zgłoszenia znaku, dla towarów istotnych dla niniejszej sprawy ze względu na brak charakteru odróżniającego, a finalnie zgłaszający sprzeciw, zrzekł się prawa ochronnego do przeciwstawionego znaku towarowego Unii Europejskiej o numerze EUTM-009866732, które wygasło w całości z dniem 24 listopada 2020 r.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w pkt I. ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej, bowiem jego zasadność wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w szczególności do zarzutów naruszenia przez Urząd Patentowy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., sformułowanych w skardze.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej - Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Nie jest natomiast przesłanką ustawową uzasadnienia przekonanie strony skarżącej kasacyjnie o powierzchownym odniesieniu się przez Sąd I instancji do zarzutów podniesionych w skardze. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu w postaci decyzji EUIPO z dnia 1 marca 2019 r., polegającą na uznaniu tej decyzji za nieposiadającą znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, choć decyzja ta stwierdza brak charakteru odróżniającego znaku przeciwstawionego na dzień 5 kwietnia 2011 r., a zatem w okresie relewantnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że Sąd I instancji – dokonując oceny dowodu przedłożonego przez skarżącą na rozprawie w postaci decyzji EUIPO z dnia 1 marca 2019 r. dotyczącej przeciwstawionego znaku towarowego "BISCOTTO" nr EUTM 009866732 – nie naruszył art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., gdyż ocena tego dowodu była prawidłowa. Sąd administracyjny ocenia bowiem legalność zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana przez Urząd Patentowy w dniu 26 kwietnia 2016 r., podczas gdy wniosek o unieważnienie prawa do przeciwstawionego znaku t. "BISCOTTO" został wniesiony do EUIPO w dniu 10 stycznia 2018 r., przy czym postępowanie przed EUIPO nadal się toczyło w dacie orzekania przez Sąd I instancji, gdyż uczestnik postępowania wniósł odwołanie od decyzji z dnia 1 marca 2019 r. do Izby Odwoławczej EUIPO. Na mocy decyzji z dnia 1 marca 2019 r. EUIPO unieważniło prawo ochronne na przeciwstawiony znak w zakresie towaru objętego również spornym znakiem towarowym "BISCOTTA" z kl. 30, tj. lodów.

Wprawdzie – jak wynika z pisma skarżącej z dnia 30 sierpnia 2021 r. – wskutek rozpoznania odwołania uczestnika postępowania została wydana decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO w sprawie R 605/2019-5 z dnia 8 października 2019 r. – utrzymująca w mocy unieważnienie w części prawa do przeciwstawionego znaku towarowego, lecz Sąd I instancji wydał wyrok w dniu 3 lipca 2019 r., gdy ta decyzja jeszcze nie istniała. Należy mieć jednocześnie na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny – na mocy art. 183 § 2 p.p.s.a. – bierze z urzędu pod uwagę wyłącznie przesłanki nieważności postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Zatem powyższa okoliczność nie mogła mieć wpływu na ocenę zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w granicach w których rozpoznaje sprawę Naczelny Sąd Administracyjny.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zawarte w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej powołał zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. Kasator jedynie ogólnie - bez powiązania z konkretnymi przepisami - podniósł błędne ustalenia faktyczne i dowolną ocenę materiału dowodowego co do kwestii charakteru odróżniającego przeciwstawionego słowno-graficznego unijnego znaku towarowego oraz istnienie podobieństwa znaku spornego do znaku przeciwstawionego wyłącznie w zakresie elementu opisowego, którego używanie jest dozwolone dla każdego uczestnika rynku.

Ustosunkowując się do wskazanych przez kasatora zarzutów naruszenia przepisów postępowania podkreślenia wymaga, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał, na czym polegało naruszenie przez organ wskazanych przepisów postępowania, jak również nie wykazał, czy ewentualne naruszenie przez organ tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje bowiem każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Autor skargi kasacyjnej tego nie uczynił, czego konsekwencją jest wadliwość tak sformułowanych zarzutów, a w konsekwencji niemożliwość merytorycznego ustosunkowania się przez Naczelny Sąd Administracyjny do każdego ze wskazanych zarzutów.

Niemniej jednak wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Urzędu Patentowego, zaakceptowane przez Sąd I instancji co do istnienia znaczącego podobieństwa pomiędzy spornym słownym znakiem t. "BISCOTTA" a przeciwstawionym unijnym słowno-graficznym znakiem t. "Biscotto", które przy istnieniu identyczności lub znaczącego podobieństwa towarów sygnowanych tymi znakami, stwarza ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., należy stwierdzić, że jest on nieusprawiedliwiony. Autor skargi kasacyjnej zarzucił błędną wykładnię tego przepisu, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu i właściwie go zastosował. Sąd I instancji trafnie zaakceptował metodologię oceny identyczności lub podobieństwa oznaczeń, identyczności lub podobieństwa towarów, do oznaczania których przeznaczone są dwa przeciwstawione znaki towarowe oraz istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów sygnowanych tymi znakami. W tym miejscu nie ma konieczności ponowne powoływanie szczegółowej analizy dokonanej w tym zakresie przez Urząd Patentowy, która została słusznie zaaprobowana przez Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.