Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 862/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3 i art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi P sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 września 2024 r. nr 0201-IEE1.7192.98.2024.3 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

P. sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej jako: Strona skarżąca, skarżąca, strona) wniosła skargę na oznaczone w sentencji postanowienie. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I z 9 i 10 grudnia 2024 r. wezwano skarżącą do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpis pełny z KRS oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 23 grudnia 2024 r. (vide: k. 13 akt sądowych).

Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu sądowego od skargi (vide: k. 15 akt sądowych). Nie przedłożono również żądanego odpisu z KRS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz.935; dalej jako "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym skargi, pobiera się wpis. Jeżeli skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, ponieważ wobec braku należnej opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Z kolei zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w przypadku skargi obarczonej brakami formalnymi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwania sądowe doręczono skarżącej w dniu 23 grudnia 2024 r. Zatem termin na wykonanie wezwania Sądu w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz przedłożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis pełny z KRS ) upływał w dniu 30 grudnia 2024 r. (poniedziałek) i upłynął bezskutecznie, ponieważ w zakreślonym terminie skarga nie została jednak ani opłacona, ani nie uzupełniono braków w ww. zakresie.

Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.