Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 571/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit.a
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Dyrektora Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Legnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 31 października 2023 r. I. zobowiązuje Dyrektora Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Legnicy do załatwienia punktu 2 i 2A wniosku skarżącego z dnia 31 października 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Dyrektor Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Legnicy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 2 i 2A wniosku skarżącego z dnia 31 października 2023 r., a bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Legnicy na rzecz skarżącego M. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 31 października 2023 r. M. B. zwrócił się do Dyrektora Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Legnicy z wnioskiem o udostępnienie w formie elektronicznej następującej informacji publicznej:

1. podanie imienia i nazwiska osoby pełniącej funkcję urzędnika wyborczego w Gminie Ścinawa w związku z zarządzonymi na dzień 15 października 2023 r. wyborami do Sejmu i Senatu RP;

A. przesłanie kopii postanowienia lub innego aktu prawnego dotyczącego powołania urzędnika wyborczego;

2. wysokość środków finansowych brutto wypłaconych osobie pełniącej funkcję urzędnika wyborczego w Gminie Ścinawa w związku z zarządzonymi na dzień 15 października 2023 r. wyborami do Sejmu i Senatu RP wraz z wyszczególnieniem kwot przysługujących za poszczególne zadania związane z pełnieniem tej funkcji;

A. podanie okresu za który zostały wypłacone bądź będą wypłacone środki finansowe z pkt 2;

3. wykaz podstawowych obowiązków i zadań ciążących na urzędniku wyborczym w Gminie Ścinawa w związku z zarządzonymi na dzień 15 października 2023 r. wyborami do Sejmu i Senatu RP.

W odpowiedzi z dnia 6 listopada 2023 r. Dyrektor Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Legnicy podał, że funkcję urzędnika wyborczego pełni M. R., powierzoną decyzją Szefa Krajowego Biura Wyborczego (podano link do wykazu urzędników wyborczych powołanych na obszarze działania Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Legnicy). Następnie organ przytoczył treść art. 191e § 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1277) odnośnie ustalania wynagrodzenia urzędnika wyborczego na podstawie kwoty bazowej z zastosowaniem mnożnika 2,5 oraz podał, że kwota bazowa do ustalenia wynagrodzenia wynosi 1.789,42 zł, w związku z czym wysokość wynagrodzenia za miesiąc pracy urzędnika wyborczego będzie wynosić maksymalnie 4.473,55 zł. Organ wskazał też, że zasady wynagradzania urzędników wyborczych zostały uszczegółowione w załączniku do uchwały nr 5/2019 Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 27 lutego 2019 r. w sprawie określenia szczegółowego zakresu zadań urzędników wyborczych, sposobu ich realizacji oraz zasad wynagradzania za ich realizację, a także zasad zwolnienia od pracy zawodowej na czas wykonywania obowiązków urzędnika wyborczego (M. P. z 2019 r. poz. 260), wydanej na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 191f Kodeksu wyborczego. Stosownie do pkt II.3 załącznika do uchwały urzędnikowi wyborczemu za dzień, w którym wykonywał swoje zadania przysługuje wynagrodzenie w wysokości 1/20 kwoty ustalonej zgodnie z art. 191 § 3 Kodeksu wyborczego, z zastrzeżeniem że kwota wynagrodzenia nie może być większa niż 4.473,55 zł za miesiąc pracy. Organ zwrócił również uwagę, że nie może być uznane za informację publiczną domaganie się udostępnienia informacji w postaci danych o wysokości wynagrodzenia konkretnych osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych. Organ podał, że wskazana uchwała określa również szczegółowy zakres zadań urzędników wyborczych i sposób ich realizacji (podano link do uchwały).

W piśmie z dnia 8 listopada 2023 r. wnioskodawca wezwał organ do realizacji wniosku w zakresie pkt 2 i pkt 2A, ponieważ w piśmie organu z dnia 6 listopada 2023 r. nie udzielono odpowiedzi w zakresie powyższych punktów.

W piśmie z dnia 14 listopada 2023 r. organ wskazał, że informacja stanowiąca informację publiczną została udzielona w piśmie z dnia 6 listopada 2023 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w zakresie udostępnienia informacji publicznej z pkt 2 i 2A wniosku, wnioskodawca zarzucił naruszenie:

- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie uzyskania informacji o gospodarowaniu majątkiem publicznym,

- art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. przez nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji,

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. przez nieuzasadnione ograniczenie debaty publicznej oraz uniemożliwienie poddania działań organu społecznej kontroli,

- art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie wnioskowanej informacji

i wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku bez zbędnej zwłoki, stwierdzenie bezczynności organu i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w zakresie pkt 2 i 2A wniosku organ udzielił odpowiedzi niepełnej i wymijającej. Żądana informacja mieści się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji, a ewentualne ograniczenie jej jawności może nastąpić wyłącznie przez wydanie decyzji administracyjnej. Zasadność tego rodzaju decyzji byłaby jednak wątpliwa, ponieważ urzędnik wyborczy pełni funkcję publiczną i w zakresie związanym z wykonywaniem tej funkcji nie przysługuje mu ochrona prywatności. Fakt ten został pośrednio przyznany przez organ, który podał do wiadomości publicznej tożsamość tej osoby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując że w odpowiedzi zawarto kompleksowe informacje w zakresie zasad wynagradzania urzędników wyborczych, którym za realizacje ustawowych zadań przysługuje wynagrodzenie. Udzielając odpowiedzi organ opierał się o katalog dóbr osobistych, zakładając że niezależnie od ochrony przewidzianej innymi przepisami wysokość wynagrodzenia konkretnej osoby wymienionej z imienia i nazwiska pozostaje pod ochroną prawa cywilnego, a prawo do tego rodzaju ochrony zawarte zostało w art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, a co za tym idzie wiąże się to z prawem do prywatności. Domaganie się udostępnienia informacji w postaci danych o wysokości wynagrodzenia konkretnych osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych nie może być uznane za informację publiczną.

W piśmie z dnia 9 stycznia 2024 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 217 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się również podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym(art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Dyrektor Delegatury Krajowego Biura Wyborczego– jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Organ ten niewątpliwie wykonuje zadania publiczne nałożone przepisami Kodeksu wyborczego oraz dysponuje majątkiem publicznym. Stosownie bowiem do art. 187 § 1, 2 i 3 Kodeksu wyborczego Krajowe Biuro Wyborcze zapewnia obsługę Państwowej Komisji Wyborczej, komisarzy wyborczych, Korpusu Urzędników Wyborczych oraz innych organów wyborczych w zakresie określonym w kodeksie oraz innych ustawach, z zastrzeżeniem art. 191g. Do zadań Krajowego Biura Wyborczego należy zapewnienie warunków organizacyjno-administracyjnych, finansowych i technicznych, związanych z organizacją i przeprowadzaniem wyborów i referendów w zakresie określonym w kodeksie oraz innych ustawach. Krajowe Biuro Wyborcze wykonuje również inne zadania wynikające z kodeksu oraz innych ustaw. Jednostkami organizacyjnymi Krajowego Biura Wyborczego są zespoły i delegatury (art. 188 § 3 Kodeksu wyborczego). Szef Krajowego Biura Wyborczego dysponuje wyodrębnionymi w budżecie państwa w części dotyczącej Krajowego Biura Wyborczego środkami finansowymi (art. 191 § 1 Kodeksu wyborczego).

W rozpatrywanej sprawie sporne jest natomiast czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, a dotyczące wypłaconego wynagrodzenia urzędnikowi wyborczemu wraz z wyszczególnieniem kwot za poszczególne zadania oraz okres, za który wynagrodzenie zostało wypłacone miały charakter informacji publicznej.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca przybliżył w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności walor informacji publicznej będą posiadały informacje o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p.). Stąd też jakiekolwiek zadysponowanie majątkiem publicznym będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu, jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Łd 17/16 oraz we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wr 323/15).

Należy zauważyć, że Krajowe Biuro Wyborcze i jego delegatury dysponują i wydatkują środki publiczne. Stosownie bowiem do art. 124 § 1 pkt 1 i pkt 7 Kodeksu wyborczego z budżetu państwa pokrywane są wydatki związane w szczególności z zadaniami Państwowej Komisji Wyborczej oraz Krajowego Biura Wyborczego przewidzianymi w kodeksie oraz z zadaniami urzędników wyborczych. Zgodnie natomiast z art. 191 § 1 Szef Krajowego Biura Wyborczego dysponuje wyodrębnionymi w budżecie państwa w części dotyczącej Krajowego Biura Wyborczego środkami finansowymi. Ze środków finansowych, o których mowa w § 1, są pokrywane wydatki związane z bieżącą działalnością Państwowej Komisji Wyborczej i innych stałych organów wyborczych oraz Krajowego Biura Wyborczego, a także dotacje na stałe zadania związane z organizacją i przeprowadzaniem wyborów oraz referendów, zlecone jednostkom samorządu terytorialnego (§ 2). Szef Krajowego Biura Wyborczego dysponuje, w zakresie określonym ustawami, środkami finansowymi rezerwy celowej budżetu państwa przeznaczonej na wydatki związane z organizacją i przeprowadzaniem wyborów oraz referendów (§ 3).

Stosownie do powyższych przepisów Kodeksu wyborczego wynagrodzenia urzędników wyborczych finansowane są z budżetu państwa. Dlatego też, w ocenie Sądu, oczekiwane przez stronę w punkcie 2 i 2A wniosku informacje stanowią informację publiczną, albowiem dotyczą one wydatków ponoszonych przez Delegaturę Krajowego Biura Wyborczego na wynagrodzenia urzędników wyborczych, które finansowane są ze środków publicznych. Są to informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych pochodzących z budżetu państwa (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a u.d.i.p.).

W związku z powyższym skarżący uprawniony jest do uzyskania informacji żądanej w punkcie 2 i 2A wniosku, tj. informacji dotyczącej wysokości brutto wypłaconego wynagrodzenia urzędnikowi wyborczemu wraz z wyszczególnieniem kwot za poszczególne zadania oraz okres, za który wynagrodzenie zostało wypłacone

Należy zauważyć, że organ ograniczył się jedynie do podania przepisów regulujących sposób ustalania wynagrodzenia urzędników wyborczych i jego maksymalnej wysokości za pełny miesiąc pracy, tj. art. 191e Kodeksu wyborczego i pkt II.3 załącznika do uchwały nr 5/2019 Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 27 lutego 2019 r. w sprawie określenia szczegółowego zakresu zadań urzędników wyborczych, sposobu ich realizacji oraz zasad wynagradzania za ich realizację, a także zasad zwolnienia od pracy zawodowej na czas wykonywania obowiązków urzędnika wyborczego, wydanej na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 191f Kodeksu wyborczego. Jednocześnie organ wskazał, że "zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych nie może być uznane za informację publiczną domaganie się udostępnienia informacji w postaci danych o wysokości wynagrodzenia konkretnych osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (w przypadku urzędnika wyborczego – otrzymujących wynagrodzenie z takiej jednostki)". W odpowiedzi na skargę organ uściślił, że "opierał się o katalog dóbr osobistych, zakładając że niezależnie od ochrony przewidzianej innymi przepisami wysokość wynagrodzenia konkretnej osoby wymienionej z imienia i nazwiska pozostaje pod ochroną prawa cywilnego, a prawo do tego rodzaju ochrony zawarte zostało w art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, a co za tym idzie wiąże się to z prawem do prywatności".

Jednakże stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

W ocenie Sądu pełnienie funkcji urzędnika wyborczego związane jest z pełnieniem funkcji publicznych.

W przypadku osób pełniących funkcje publiczne prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W kwestii odkodowania pojęcia "osoba pełniąca funkcję publiczną" należy wskazać, że osoba, aby mogła być uznana za pełniącą funkcję publiczną, musi w ramach instytucji publicznej realizować w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne, z wyłączeniem stanowisk usługowych i technicznych.

Wykładni pojęcia osób pełniących funkcje publiczne dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r., K 17/05. W wyroku tym stwierdzono, że art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji (OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30; Dz. U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji publicznej. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trudno byłoby również stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".

Dokładniej scharakteryzował omawiane pojęcie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 września 2016r. w sprawie o sygn. akt I OSK 168/16 stwierdzając, że: "obowiązkiem jest udzielenie informacji dotyczącej każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym, nawet jeżeli nie wyraził on zgody na udzielenie takiej informacji. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. W rezultacie, jeżeli określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne, czyli w co najmniej wąskim zakresie ma kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej, jest ona osobą pełniącą funkcje publiczne".

Stosownie do art. 191a § 1 Kodeksu wyborczego w każdej gminie działają urzędnicy wyborczy powoływani przez Szefa Krajowego Biura Wyborczego. Urzędnicy wyborczy tworzą Korpus Urzędników Wyborczych art. 191 § 2). Zgodnie z art. 191e § 1 do zadań urzędników wyborczych należy zapewnienie sprawnego funkcjonowania obwodowych komisji wyborczych, w szczególności:

1) przygotowanie i nadzór pod kierownictwem komisarza wyborczego nad przebiegiem wyborów w obwodowych komisjach wyborczych;

2) tworzenie i aktualizowanie systemu szkoleń dla członków obwodowych komisji wyborczych;

3) organizowanie i prowadzenie szkoleń dla członków obwodowych komisji wyborczych;

4) dostarczenie kart do głosowania właściwym komisjom wyborczym;

5) sprawowanie nadzoru nad zapewnieniem warunków pracy obwodowych komisji wyborczych, w szczególności w zakresie wymogów określonych w art. 41a § 1;

6) wykonywanie innych czynności zleconych przez Państwową Komisję Wyborczą, komisarza wyborczego.

W celu realizacji zadań, o których mowa w § 1, urzędnicy wyborczy współdziałają z organami wyborczymi, o których mowa w art. 152, oraz innymi podmiotami (art. 191e § 2).

Powyższy zakres zadań, uprawnień i kompetencji potwierdza, że urzędnik wyborczy jest osoba pełniącą funkcję publiczną. Sfera kompetencji urzędnika wyborczego odnosi się do wykonywania zadań publicznych związanych z obsługą obwodowych komisji wyborczych, zapewnieniem sprawnego i prawidłowego przygotowania przebiegu wyborów i funkcjonowania obwodowych komisji wyborczych oraz nadzorem nad przebiegiem wyborów w obwodowych komisjach wyborczych, zatem urzędnik wyborczy nie pełni jedynie funkcji usługowych i technicznych. Zatem organ nie mógł powoływać się w rozpatrywanej sprawie na ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prawo do prywatności osoby fizycznej.

Należy zauważyć, że organ nie udzielił skarżącemu informacji publicznej żądanej w punkcie 2 i 2A wniosku, ograniczając się jedynie do podania przepisów regulujących sposób ustalania wynagrodzenia urzędników wyborczych i jego maksymalnej wysokości za pełny miesiąc pracy. Organ przytoczył treść art. 191e § 3 Kodeksu wyborczego, zgodnie z którym urzędnikom wyborczym za realizację zadań przysługuje wynagrodzenie proporcjonalne do czasu ich realizacji, przy założeniu że wysokość wynagrodzenia za miesiąc pracy ustalana jest na podstawie kwoty bazowej przyjmowanej do ustalenia wynagrodzenia osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, z zastosowaniem mnożnika 2,5. Ponadto przywołał treść punktu II.3 załącznika do uchwały w sprawie szczegółowego zakresu zadań urzędników wyborczych, sposobu ich realizacji oraz zasad wynagradzania za ich realizację, określającego maksymalną miesięczną wysokość wynagrodzenia urzędnika wyborczego.

Z treści pisma organu nie wynika odpowiedź na postawione przez skarżącego pytanie o wysokość wynagrodzenia wskazanego urzędnika wyborczego. Wnioskodawca domagał się udostępnienia informacji dotyczącej wynagrodzenia urzędnika wyborczego, przez wskazanie konkretnych kwot z podziałem na wykonane zadania i podanie okresu, za który wypłacono wynagrodzenie. Organ nie podał jednak konkretnej kwoty wynagrodzenia, lecz wskazał jedynie maksymalną wysokość przysługującego urzędnikowi wyborczemu wynagrodzenia. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co miało miejsce w niniejszej sprawie, świadczy o brak realizacji obowiązku nałożonego w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie (vide: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 62 – 63; S. Szuster [w:] M. Kłaczyński, S. Szuster, Dostęp do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2003r., uwagi do art. 10; wyrok NSA z dnia 16 marca 2010r. sygn. akt I OSK 1643/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Uznając, że przez udzielenie skarżącemu odpowiedzi niepełnej oraz nieadekwatnej do treści wniosku organ nadal pozostaje w bezczynności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Dyrektora Delegatury Krajowego Biura Wyborczego do załatwienia punktu 2 i 2A wniosku skarżącego z dnia 31 października 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku (punkt I sentencji wyroku).

Sąd uznał, że Dyrektor Delegatury Krajowego Biura Wyborczego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 2 i 2A wniosku skarżącego i bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, albowiem organ odpowiedział niezwłocznie na wniosek skarżącego w dniu 6 listopada 2023 r. Bezczynność organu jest następstwem wadliwej oceny prawnej zaistniałej sytuacji, nie zaś zachowania, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostawałoby w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia sprawy. Nieudostępnienie informacji żądanej we wniosku nie nastąpiło z powodu złej woli organu, ale wskutek błędnego rozumienia przepisów u.d.i.p. Tym samym wypada uznać, iż bezczynność organu nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w punkcie III sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł).