Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 575/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. art. 35 par. 3, 36, 37 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 78 ust. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] czerwca 2022 r. 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych grzywnę w kwocie 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych; 4. przyznaje J. F. od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych sumę pieniężną w wysokości 600 (sześćset) złotych; 5. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz J. F. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący zwany dalej "Wnioskodawcą" - reprezentowany przez pełnomocnika, radcę prawnego - zarzucił bezczynność przy rozpatrywaniu jego skargi do organu z [...] czerwca 2022 r. w zakresie przetwarzania danych osobowych. W skardze do Sądu zarzucano równocześnie organowi przewlekłość postępowania, jednakże - w kontekście realiów rozpoznawanej sprawy - zarzuty Wnioskodawcy Sąd oceniał w kontekście ewentualnej bezczynności, o czym w dalszej części uzasadnienia.

W skardze wniesiono o:

- stwierdzenie bezczynności organu,

- wyznaczenie organowi terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy,

- wymierzenia organowi grzywny za bezczynność,

- zasądzenie od organu na rzecz Wnioskodawcy:

- kwoty 10.000 zł,

- zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych - w tym zastępstwa procesowego.

Wnioskowano również o ustalenie osób, winnych naruszenia terminów do załatwienia sprawy, oraz powzięcia niezbędnych kroków - w celu zapobieżenie naruszenia prawa w przyszłości.

W uzasadnieniu skargi wskazano:

- Wnioskodawca - pismem z [...] czerwca 2022 r., na zasadzie art. 77 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz. UE L. nr 119. str. 1, ze zm.),, zwanego dalej "RODO" - skierował do organu skargę na administratora jego danych osobowych - [...] Bank Polska S.A., zwany dalej "Bankiem" - w związku z naruszeniem przepisów o ochronie danych osobowych,

- organ wszczął postępowanie i zwrócił się do Banku o złożenie wyjaśnień w sprawie,

- następnie - pismem z [...] lipca 2022 r. - poinformowano Wnioskodawcę o zgromadzeniu materiału, wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej; zgodnie z przysługującym prawem - w ciągu 7 dni od otrzymania pisma - Wnioskodawca wypowiedział się odnośnie zgłoszonych żądań - podtrzymał wyrażone w skardze stanowisko oraz przedłożył kolejne, otrzymane od Banku pismo,

- mimo dokonania wszelkich niezbędnych czynności postępowania nie zakończono,

- [...] marca 2023 r. Wnioskodawca skierował do organu ponaglenie; nie przyniosło ono jednak skutków i - do dnia sporządzenia niniejszej skargi (datowana [...] sierpnia 2023 r.) - decyzji administracyjnej nie wydano,

- organ uchybił terminom załatwienia sprawy, wskazanym w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a."; przyjmując nawet, że okres załatwienia sprawy pomiędzy wszczęciem postępowania, a poinformowaniem Wnioskodawcy o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji administracyjnej, był dłuższy niż wynikający z art. 35 K.p.a., to mógł on znaleźć uzasadnienie w kontekście art. 35 § 5 Kodeksu; nie sposób jednak znaleźć usprawiedliwienia dla przewłoki postępowania, która wynikła po poinformowaniu Wnioskodawcy o zgromadzeniu materiału dowodowego, wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej a nie wydaniem tejże do dnia sporządzenia skargi; upłynął już bowiem rok; organ w dalszym ciągu nie wydał kończącej postępowanie decyzji; sprawia to, że dane osobowe Wnioskodawcy są w dalszym ciągu zagrożone przetwarzaniem bez podstawy prawnej przez Bank; pozostaje to w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z RODO,

- co również istotne organ nie skorzystał z instytucji określonej w art. 36 K.p.a. i nie zawiadomił Wnioskodawcy o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz nie wskazał nowego terminu jej zakończenia,

- pozostaje to również w sprzeczności z art. 62 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781); stanowi on, że w przypadku, o którym mowa w art. 36 ustawy K.p.a., organ - zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy w terminie - jest obowiązany również poinformować o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach; organ nie wskazał też, aby - na gruncie sprawy - zachodziły przesłanki określone w art. 68 ustawy o ochronie danych osobowych, które pozwoliłyby na wydłużenie terminów załatwienia sprawy,

- organ - na gruncie postępowania prowadzonego na skutek skargi Wnioskodawcy - nie tylko nie dochował terminów załatwienia sprawy, określonych w art. 35 K.p.a. (nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie), ale także prowadzi przedmiotowe postępowanie w sposób przewlekły, pomimo skierowanego doń ponaglenia,

- mając powyższe okoliczności na uwadze, wniesiono o zobowiązanie organu do niezwłocznego zakończenia postępowania i wydanie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie, a także zasądzenie kwot, o których mowa w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Uzasadniono to następująco:

- skarga Wnioskodawcy wpłynęła do organu [...] lipca 2022 r.,

- pismem z [...] lipca 2022 r. organ zwrócił się do Banku o złożenie wyjaśnień, jednocześnie pisemnie poinformował Wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w sprawie i podjęciu czynności wyjaśniających,

- 28 lipca 2022 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia Banku,

- pismem z [...] lipca 2022 r. organ poinformował Bank oraz Wnioskodawcę o zgromadzaniu materiału dowodowego, wystarczającego do wydania decyzji,

- 21 marca 2023 r. wpłynęło do organu ponaglenie Wnioskodawcy - z [...] marca 2023 r.,

- 21 sierpnia 2023 r. do organu wpłynęło pismo, stanowiące skargę Wnioskodawcy na bezczynność - skierowane do sądu administracyjnego,

- [...] sierpnia 2023 r. organ wydał decyzję administracyjną w sprawie skargi Wnioskodawcy; odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez Bank oraz - w pozostałym zakresie - umorzył postępowanie,

- skarga nie zasługuje na uwzględnienie; w realiach niniejszej sprawy nie doszło do bezczynności organu; zgodnie z art. 78 ust. 2 RODO, organ nadzorczy jest zobligowany do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi; w tym zakresie organ podziela stanowisko judykatury, gdzie zauważono, że art. 78 ust. 2 RODO stanowi przepis szczególny względem uregulowań K.p.a.,

- art. 78 ust. 2 RODO nie określa granicznego terminu rozpoznania skargi przez organ nadzorczy; wynika to ze specyfiki postępowań, toczących się w przedmiocie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych; są one z reguły skomplikowane i czasochłonne; występują w nich bowiem co najmniej dwie strony o spornych interesach,

- decyzje organu nie mają jednocześnie charakteru związanego; nie jest zatem możliwe wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o stwierdzenie spełnienia bądź nie, warunku do wydania decyzji w oparciu o elementy kierowanego do organu wniosku; do wskazanych w przepisach okresów rozpoznania sprawy nie można też wliczyć czasu opóźnień, spowodowanych z winy strony albo niezależnych od organu przyczyn; z powyższego okresu należy tym samym wyłączyć czas oczekiwania na udzielenie wyjaśnień przez strony,

- organ podziela też pogląd doktryny, zgodnie z którym: "Odnosząc się do zarzutu bezczynności organu jako podstawy do skorzystania ze środka ochrony prawnej na gruncie postępowania sądowego, rozważyć należy, czy wskazany w komentowanym przepisie okres 3 miesięcy należy traktować jako dyrektywę dla określenia maksymalnego terminu do rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Wydaje się, że treść ust. 2 komentowanego artykułu nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Należy bowiem zwrócić uwagę, że obowiązek informacyjny, który ma w tym czasie zrealizować organ, dotyczy nie tylko efektów rozpatrzenia skargi, ale może także obejmować, w zależności od specyfiki konkretnej sprawy, w tym stopnia jej skomplikowania, tylko informacje o postępach w jej prowadzeniu." (Edyta Bielak-Jomaa (red.), Dominik Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz. Opublikowano: WKP 2018 LEX https://sip.lex.pI/#/commentary/587747219),

- w prowadzonym postępowaniu organ jest zobowiązany dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy; wymaga to zebrania materiału dowodowego - przede wszystkim w postaci wyjaśnień od skarżonego podmiotu; wobec tego organ nie może z góry określić daty zakończenia postępowania; jego przebieg jest bowiem uzależniony od pozyskiwanych w jego trakcie informacji; mogą one generować ewentualną konieczność podjęcia dalszych czynności oraz określać ich charakter; organ nie może oprzeć decyzji wyłącznie na twierdzeniach Wnioskodawcy; nie ma ona charakteru związanego; nie jest zatem możliwe jej wydanie wyłącznie w oparciu o stwierdzenie spełnienia bądź nie, warunku do wydania w oparciu o elementy kierowanego wniosku,

- w przedmiotowej sprawie organ podejmował wszelkie czynności, wykorzystując dla ustalenia stanu faktycznego sprawy instrumenty prawne, przyznane mu przepisami ustawy ochronie danych osobowych - jak wymagają tego przepisy; pierwsze czynności w sprawie podjęto niemalże natychmiast - po wpłynięciu skargi; na każdym etapie postępowania informowano Wnioskodawcę o podejmowanych w sprawie działaniach; znajduje to odzwierciedlenie w zgromadzonych w aktach sprawy pismach; decyzję kończącą postępowanie w sprawie już wydano; brak zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o wyznaczenie terminu do wydania decyzji,

- nie jest zasadny wniosek o przyznanie od organu na rzecz Wnioskodawcy sumy pieniężnej - w wysokości 10 000 zł - oraz wymierzenie organowi grzywny; nie uchylał się on od rozpoznania sprawy Wnioskodawcy; decyzję w sprawie wydano w możliwe najkrótszym terminie - uwzględniając niezbędność rozpoznawania spraw zgodnie z kolejnością ich wpływu,

- Wnioskodawca nie uzasadnił w żaden sposób żądania przyznania sumy pieniężnej - w dodatku w kwocie 10 000 zł.; co wynika z ugruntowanego stanowiska - prezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny - przyznanie od organu określonej sumy pieniężnej jest przede wszystkim dla strony rekompensatą za wszelkie dolegliwości i niedogodności - jakich strona doznała na skutek bezczynności organu, a także sankcją dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania (tak: wyrok o sygn. akt I OSK 2251/22, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał również wielokrotnie, że przyznanie tej sumy należy uzależniać od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla strony oraz ewentualnego jej zachowania - gdy przyczyniła się on do wydłużenia postępowania - a także, że zasądzenie sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzonej bezczynności, i to nawet, gdy ma ona charakter rażącego naruszenia prawa; zdaniem Sądu środek ten należy stosować w szczególnie drastycznych przypadkach bezczynności organu oraz, gdy istnieje uzasadniona obawa, że -bez jego nałożenia - organ nadal nie załatwi sprawy (tak: wyrok o sygn. akt III OSK 2864/21 – dostępny w CBOSA); Naczelny Sąd Administracyjny – w postanowieniu z 19 lipca 2016 r. (sygn. akt I OZ 705/16 – dostępne w CBOSA) stwierdził natomiast, że suma pieniężna stanowi "szczególnego rodzaju zadośćuczynienie za stan bezczynności organu"; w związku z tym, nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym trzeba nawiązać do wywołanego bezczynnością postępowania uszczerbku; aktywność sądu warunkuje w takiej sytuacji wskazana argumentacja; oceny tej nie zmienia możliwość przyznania przez sąd sumy pieniężnej z urzędu,

- w realiach niniejszej sprawy, nawet w razie uznania przez Sąd wniosku o stwierdzenie bezczynności lub przewlekłości za zasadny, nie zachodzi przypadek uzasadniający zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz Wnioskodawcy w jakiejkolwiek kwocie; tym bardziej, że nie podniósł on, aby doznał - w związku z oczekiwaniem na wydanie decyzji w nieniniejszej sprawie - jakiegokolwiek uszczerbku,

- odnosząc się do wniosku o nałożenie na organ grzywny, powołano stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 maja 2021 r. (sygn. akt III OSK 927/21 – dostępny w CBOSA); zgodnie z nim, wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco- represyjnym; powinien być on stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy - w tego rodzaju sytuacjach, gdzie - oceniając całokształt działań organu - można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że - bez dodatkowych sankcji - organ nadal nie będzie respektować wynikających z prawa obowiązków; sytuacja taka nie miała miejsce w niniejszej sprawie; rozstrzygnięcie bowiem już zapadło.

W przedłożonych Sądowi aktach zawarto decyzję z [...] sierpnia 2023 r., wydaną wobec skargi Wnioskodawcy (k. 64-67 akt adm.).

W replice na skargę (k. 19) Wnioskodawca potrzymał zarzuty.

Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej - w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego aktu lub nie wykonano czynności, a w szczególności czy jest to następstwem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Jak wskazano, w skardze zarzucano także przewlekłe prowadzenie postępowania. Obecnie w procedurze sądowoadministracyjnej wyróżnia się instytucje skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania. W razie wniesienia skargi, gdzie zarzucono oba te stany, rolą sądu jest klasyfikacja - wedle treści skargi - którego rodzaju nieprawidłowości dopatruje się w istocie strona. Uwzględniając wywody danej skargi, Wnioskodawca upatruje wadliwości procedowania organu w niepodejmowaniu służących załatwieniu jego sprawy działań (bezczynność) - przez wydanie decyzji - nie zaś w podejmowaniu działań pozornych, nieprowadzących do zakończenia sprawy (przewlekłość postępowania). W takiej sytuacji Sąd ocenił stan faktyczny w kontekście ewentualnej bezczynności organu.

Skargę na bezczynność można wnieść po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy, po wyczerpaniu środków zaskarżenia – ponaglenie, w myśl art. 37 § 1 K.p.a. W rozpoznawanym przypadku uczyniono zadość temu wymaganiu (tak pismo z 16 marca 2023 r.). W przepisach nie zakreślono z kolei wymaganego minimalnego bądź maksymalnego okresu pomiędzy wykorzystaniem środków, wskazanych w art. 37 § 1 K.p.a., w zw. z art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wniesieniem skargi.

Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, zaś szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania. Organ administracji publicznej winien zawiadomić strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., oraz podać przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin jej załatwienia (art. 36 K.p.a.). Samo sprostanie tej powinności nie wyłącza jednak możliwości uznania, że organ jest w sprawie bezczynny.

W skardze i odpowiedzi nań opisano przebieg sprawy. Ponowne ich przytaczanie nie jest zasadne.

W opisanym wcześniej stanie faktycznym jest bezsporne, że wprawdzie początkowo organ podejmował szereg czynności w sprawie. Od lipca 2022 roku jednak - gdy poinformowano Wnioskodawcę o zgromadzeniu całej dokumentacji, przy uwzględnieniu czasu na zapoznanie z materiałem dowodowym i zgłoszenie ewentualnych uwag - aż do wydania decyzji w sierpniu 2023 roku, kończącej zainicjowane wnioskiem z [...] czerwca 2022 r. postępowanie, nie podejmowano żadnych służący w załatwieniu sprawy działań. Wystąpił więc w sprawie okres bezczynności organu - w danym zakresie skarga jest zasadna. Nie ma na to wpływy eksponowana w odpowiedzi na skargę okoliczność, że powinnością organu było wnikliwe wyjaśnienie sprawy – Sąd tego nie kwestionuje.

Jak przyjęto w judykaturze, samo załatwienie sprawy administracyjnej, przed wyrokowaniem sądu, nie wyłącza zasadności orzekania w przedmiocie bezczynności - przed wydaniem decyzji czy innego aktu. Sąd odstępuje wówczas jedynie od zobowiązania organu do wydania orzeczenia w stosownym terminie.

W toku postępowania wystąpił znaczny – prawie roczny - okres, gdy organ nie podejmował żadnych czynności, pomimo skierowania doń przez Wnioskodawcę ponaglenia. Nie informował też strony o przyczynach opóźnienia i przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Prowadziło to do znacznego przekroczenia terminu załatwienia sprawy – wniosek wpłynął [...] lipca 2022 r., zaś decyzję wydano dopiero [...] sierpnia 20023 r., a więc po roku. Organ nie podejmował też od sierpnia 2022 roku żadnych czynności, służących ustaleniu nowych okoliczności sprawy.

Przypadek taki należy uznać za wadliwość postępowania o charakterze kwalifikowanym - rażące naruszenie prawa. W kontekście powoływanych przez organ, sformułowanych w orzecznictwie, kryteriów kwalifikacji takiego stanu należy mieć na uwadze zarówno stosunkowo długi, bezwzględny czas niepodejmowania czynności jak i sytuację Wnioskodawcy, który pomimo skierowania do organu żądania podjęcia określonych działań - wobec sytuacji, gdzie wedle jego oceny jego dane osobowe były bezprawnie przetwarzane przez Bank - nie uzyskał od organu administracji publicznej żadnego stanowiska ani też wskazania terminu, kiedy zostanie ono zajęte – nawet wobec ponaglenia. Decyzję wydano dopiero wobec wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji samo załatwienie sprawy przed orzekaniem przez Sąd nie może wykluczać kwalifikacji bezczynności organu, jako mającej charakter rażącego naruszenia prawa.

Organ dążył wprawdzie do załatwienia sprawy (co podkreślał w odpowiedzi na skargę) lecz nie podjął we właściwych terminach skutecznych, przewidzianych prawem środków, aby nastąpiło to w rozsądnym terminie bądź nie poinformował strony o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy – jeżeli wynikała ona faktycznie z kolejności załatwienia spraw (tak wywodzono w odpowiedzi na skargę).

W takiej sytuacji zasadnym było także zasądzenie od organu na rzecz Wnioskodawcy wskazanej w sentencji orzeczenia sumy pieniężnej - tytułem rekompensaty za nadmierny czas oczekiwanie na załatwienie jego sprawy - mając w szczególności na uwadze stan niepewności, co do jego sytuacji prawnej - zarówno w kontekście samego ewentualnego przetwarzania danych osobowych bez podstawy prawnej przez Bank jak i w ogóle ostatecznego załatwienia skargi w danym przedmiocie.

Wypada podkreślić, że przyznana kwota nie stanowi zadośćuczynienia za ewentualnie poniesione szkody. Kwestii tego rodzaju nie rozpatruje się w trybie sądowoadministracyjnym (patrz tak samo: wyrok NSA o sygn. akt III OSK 848/21 - dostępny w CBOSA). Mając w względzie konieczność oczekiwania na orzeczenie przez zgoła 12 miesięcy - od czasu poinformowania, że zgromadzono cały materiał dowodowy - stosowną kwotą jest zdaniem Sądu 50 zł za każdy miesiąc oczekiwania, co daje sumę 600 zł. Natomiast żądana przez Wnioskodawcę kwota - 10 000 zł - jest nazbyt wygórowana - nie sposób jej powiązać z realną uciążliwością stanu, w jakim znajdował się - wobec zwłoki organu - Wnioskodawca. Sąd uznał także za zasadne wymierzenie organowi grzywny - przede wszystkim wobec uchybienia powinności poinformowania strony o przewidywanym terminie załatwienia sprawy, majac na uwadze deklarowaną zasadę ich rozpatrywania wedle kolejności wpływu. Przyjęto za adekwatną sankcję w wysokości 200 zł za pozostawanie w bezczynności w każdym miesiącu (12).

Powyższej oceny nie może podważać – przywoływane przez organ - zamieszczenie w art. 78 ust. 2 RODO przepisu, statuującego pośrednio powinność poinformowania strony przez organ o postępach w załatwieniu sprawy w przeciągu trzech miesięcy od wpływu wniosku. Przepis ten może mieć istotne znaczenie w kontekście przypadków, gdzie niezachowanie terminu pozostawało w związku z potrzebą prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W danym przypadku - będąc bezczynnym - organ żadnych działań w danym zakresie nie podejmował.

Odnosząc się do żądania Wnioskodawcy: ustalenia osób, winnych naruszenia terminów do załatwienia sprawy, oraz powzięcia niezbędnych kroków – w celu zapobieżenie naruszenia prawa w przyszłości - należy wskazać, że sądom administracyjnemu nie przypisano kompetencji w danym zakresie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-4 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 5 sentencji, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, wpis sądowy od skargi – 100 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa.

-----------------------

9