Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 4/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 46 par. 1 pkt 4 i art. 57 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Obrona Zwierząt na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Stowarzyszeniu Obrona Zwierząt ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

A., reprezentowane przez adwokata M. S., wniosło skargę na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek Stowarzyszenia z dnia 6 stycznia 2014 r.

Do skargi dołączono pełnomocnictwo dla adwokata podpisane przez Prezes Stowarzyszenia A. L., lecz nie dołączono dokumentu wykazującego umocowanie tej osoby do podpisywania pełnomocnictwa w imieniu strony skarżącej.

W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2015 r., zobowiązano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania pełnomocnictwa (KRS). W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi (vide: zarządzenie k. 1 akt).

W piśmie z dnia 24 stycznia 2015 r. strona skarżąca wyraziła pogląd, że niewykonanie wezwania do złożenia odpisu KRS nie powoduje niemożności nadania skardze prawidłowego biegu, wskazując na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 677/12.

Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2015 r. wezwano ponownie pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania pełnomocnictwa (KRS) oraz poinformowano go, że stanowisko Sądu w tym przedmiocie wyraża pogląd zawarty w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 1346/13. Zakreślono termin 7 dni na wykonanie wezwania i wskazano rygor odrzucenia skargi.

Wezwanie Sądu z dnia 2 lutego 2015 r. zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 12 lutego 2015 roku.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku strony skarżącej, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej.

Osoby prawne, w tym stowarzyszenia, dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Organ albo osoba uprawniona mają obowiązek przy pierwszej czynności w postępowaniu wykazać swoje umocowanie dokumentem (art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Powyższe uzasadniało wezwanie pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia do przedłożenia odpisu Krajowego Rejestru Sądowego, który pozwoliłby na wykazanie sposobu reprezentacji strony skarżącej oraz potwierdzenie, że pełnomocnictwo zostało podpisane przez osobę upoważnioną do działania w imieniu Stowarzyszenia.

Wezwanie Sądu zostało przesłane pocztą i doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 12 lutego 2015 r. - na adres do doręczeń wskazany w skardze, tj. na adres siedziby Stowarzyszenia (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 23 akt). W wezwaniu zostało zamieszczone pouczenie, że skarga powinna być uzupełniona w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Termin powyższy upłynął w dniu 19 lutego 2015 r., jednak w zakreślonym terminie nie przedłożono odpisu Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu wskazującego sposób reprezentacji strony skarżącej. Zaniechanie realizacji nałożonego obowiązku obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd nie podziela przy tym przedstawionego przez stronę skarżącą poglądu, że możliwość sięgnięcia z urzędu przez Sąd do Krajowego Rejestru Sądowego - w celu poszukiwania aktualnych informacji o osobie prawnej i sposobie jej reprezentacji, czyni wezwanie do uzupełnienia braku w postaci odpisu KRS zbędnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko przeciwne, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podziela. W postanowieniach z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I FSK 650/13, z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2737/13 (oba postanowienia opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Sąd nie ma obowiązku poszukiwać przedmiotowych informacji we własnym zakresie, skoro - zgodnie z treścią art. 29 p.p.s.a. - to na stronie spoczywa obowiązek wykazania umocowania konkretnych osób fizycznych wchodzących w skład organu zarządzającego do działania w imieniu osoby prawnej czy jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową oraz sposobu jej reprezentacji w przypadku zarządu wieloosobowego. Treść powołanego przepisu jest jasna i w żaden sposób nie wynika z niej, że Sąd powinien wyręczyć stronę skarżącą z jej obowiązku wykazania umocowania do działania przed sądem administracyjnym.

Ponadto w postanowieniu z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1346/13 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "W świetle unormowań zawartych w art. 46 § 1 i § 3, art. 37 § 1 w zw. z art. 28 § 1 i art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to na osobie dokonującej czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania. Powyższe znajduje poparcie w regulacji art. 49 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ustawodawca zobligował przewodniczącego do wzywania strony do uzupełnienia pisma, jeśli nie może ono otrzymać biegu wskutek niezachowania warunków formalnych - bez względu na to jakiego rodzaju brak wystąpi, nie czyniąc wyłomu dla wykazywania umocowania osób podejmujących czynności w imieniu osób prawnych. Nie zmienia tej zasady regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U z 2013 r., poz. 1203 ze zm.), zgodnie z którą od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Zasady tej nie zmienia również domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru (wynikające z art. 17 ww. ustawy). W tym stanie rzeczy, nie sposób przyjąć, by konsekwencje prawem przewidzianego ogłoszenia dokonanego wpisu, mogły dotyczyć postępowania sądowego na etapie oceny braków formalnych pism. Oznacza to, że ogłoszenie dokonanego wpisu nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego (na etapie kontroli warunków formalnych skargi) bądź na sąd (na etapie oceny czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia przewodniczącego). Możliwość wzięcia pod uwagę przez sąd notoryjności określonych faktów nie znaczy, że sądowi można postawić skuteczny zarzut wadliwego odrzucenia skargi w sytuacji gdy strona - mimo wezwania przez przewodniczącego – nie uzupełni braków formalnych skargi.".

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 57 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.

O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego orzeczono na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści tegoż przepisu sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.