Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 87/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić z urzędu W. T. [...] zł (czterysta trzydzieści pięć złotych) tytułem uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z 28 grudnia 2017 r. pełnomocnik W. T. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, podnosząc brak legitymacji skargowej po stronie Wójta w sytuacji, gdy wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji.

Pismem z 9 lutego 2018 r. pełnomocnik Wójta oświadczył, że cofa skargę.

W związku z rozbieżnością między petitum skargi i treścią jej uzasadnienia zarządzeniem z 1 marca 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika do jednoznacznego określenia strony skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik potwierdził, że działa w imieniu W. T..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie, skarga została wniesiona przez Wójta Gminy, który działał w sprawie jako organ podatkowy pierwszej instancji. Rodzi to konieczność ustalenia, czy organ ten posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję Kolegium, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie.

Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. Jak wskazuje się w utrwalonym już orzecznictwie, trafnie powoływanym w odpowiedzi na skargę, w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków.

W konsekwencji, Wójt jako organ podatkowy pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie posiada legitymacji do zaskarżenia decyzji Kolegium do sądu administracyjnego.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Pomimo złożenia przez pełnomocnika skarżącego oświadczenie o cofnięciu skargi Sąd nie mógł uwzględnić tego oświadczenia i umorzyć postępowania. Oświadczenie o cofnięciu skargi może wywołać skutki prawne tylko w sytuacji, gdy skarga jest dopuszczalna. Niedopuszczalność skargi ma znaczenie pierwotne, rodzi skutek w postaci odrzucenia skargi i uniemożliwia skuteczne złożone oświadczenia o cofnięciu skargi.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.