Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1297/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska ( spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1297/17

Uzasadnienie

[...] Sp. z o.o. w [...] (dalej Skarżący) w dniu 17 sierpnia 2012 r. złożył wniosek do Starostwa Powiatowego w [...] w sprawie uregulowania należności w kwocie 21 762,07 zł za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w okresie od 25 grudnia 2008 r. do 22 czerwca 2010 r. na strzeżonym parkingu depozytowym, prowadzonym przez ww. podmiot.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne w całości. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi przez Skarżącego i umieszczony na jego parkingu strzeżonym, zgodnie z dyspozycją Policji z dnia 24 czerwca 2008 r. na podstawie art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 5a, ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (DZ. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Następnie samochód ten został odebrany z ww. parkingu strzeżonego w dniu 22 czerwca 2010 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] , na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział I Cywilny z dnia v maja 2010 r., sygn. akt [...] którym to Sąd nakazał pozwanemu Skarbowi Państwa – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego usunięcie przedmiotowego samochodu ze strzeżonego parkingu depozytowego. Starosta [...] uznał, że postępowanie wszczęte na wniosek [...] Sp. z o.o. z dnia 17 sierpnia 2012 r. jest bezprzedmiotowe, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] odebrał w dniu 22 czerwca 2010 r. pojazd marki [...] o nr rej. [...] , jako osoba do tego uprawniona na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...]Wydział I Cywilny z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] , z terenu parkingu strzeżonego depozytowego. Wskutek czego samochód ten obecnie nie znajduje się na terenie żadnego parkingu strzeżonego wskazanego przez starostę jako właściwy do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi w trybie wskazanym w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, co czyni niemożliwym wystąpienie z wnioskiem do sądu o przepadek pojazdu oraz, w następstwie, przeprowadzenie postępowania likwidacji nieruchomości, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r., Nr 46, poz. 237). Wobec powyższego Starosta [...] nie stał się organem egzekucyjnym, w rozumieniu art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm.), gdyż ww. pojazd nie przeszedł na własność powiatu [...] i Starosta [...] nie posiada legitymacji do zaspokojenia żądań finansowych przechowawcy.

[...] Sp. z o.o. w dniu 7 maja 2014 r. wniosła odwołanie od decyzji starosty w przedmiocie umorzenia postępowania, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu podniesiono, że zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw Starosta [...] powinien wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, a ciężar uregulowania należności za dozór tego pojazdu spoczywa na Staroście [...] .

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że argumenty odwołania są zasadne, jednak decyzja zostanie utrzymana w mocy. Wskazano, że w przypadku gdy pojazd został usunięty z drogi przed dniem 4 września 2010 r. i przed tą datą upłynął 6 – miesięczny termin do dnia usunięcia, po upływie którego uznaje się pojazd za porzucony zgodnie z brzmieniem art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., zastosowywanie będą miały przepisy o charakterze intertemporalnym, tj. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z ust. 1 i 2 tego artykułu wynika, że w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 11, zgodnie z którym przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu usuniętego i nieodebranego w 6 – miesięcznym terminie określonym w art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., jak i w sytuacji gdy takie postępowanie toczyło się, ale nie zostało zakończone przed dniem 4 września 2010 r. (w takiej sytuacji toczące się postępowanie podlega umorzeniu a sprawę przekazuje się właściwemu staroście). Organ odwoławczy uznał, że niezależnie od tego kiedy doszło do usunięcia pojazdu z drogi i niezależnie od tego kiedy upłynął 6 – miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., po którym pojazd miał przepaść na rzecz Skarbu Państwa, w chwili obecnej przepadek każdego z takich pojazdów orzeka się na rzecz powiatu – poza pojazdami, co do których już wcześniej zakończono postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (decyzją naczelnika urzędu skarbowego).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja starosty była zasadna, aczkolwiek uzasadnienie nie jest w pełni prawidłowe. SKO powołało się na wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt: [...] (LEX nr: 1668351), w którym stwierdzono, że "Koszty te, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu przez właściciela bądź osobę uprawnioną w ustawowym terminie, ponoszone są przez powiat w oparciu o art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i obejmują jedynie rzeczywiste konieczne wydatki poniesione przez dozorcę związane ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem. Przy tym postępowanie w przedmiocie ustalenia kosztów dozoru może być wszczęte dopiero po zakończeniu postępowania w przedmiocie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu, bowiem zgodnie z art. 130a ust. 10f do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu zobowiązany jest starosta, a jego wykonanie następuje właśnie w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji." Wskazał także, że kwestią bezsporną jest, iż przedmiotowy pojazd – usunięty i przechowywany prze skarżącą Spółkę – jest ruchomością, która nie stała się jeszcze własnością Powiatu [...] na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu cywilnym.

Uznając, że w niniejszej sprawie dopóki brak jest orzeczenia o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu [...] , żądanie Spółki jest przedwczesne, a prowadzone postępowanie bezprzedmiotowe w związku z czym umorzenie postępowania było zasadne. Jednakże organ odwoławczy nie zgodził się z zawartym w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] twierdzeniem, że nie ma on możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, gdyż brak jest decyzji właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzeniu postępowania, a w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział I Cywilny z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...], stwierdzone zostało, że Skarb Państwa jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, co zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. wiąże również inne sądy i organy administracji publicznej. Wskazano, że przedmiotem tej sprawy sądowej nie była kwestia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, kwestia własności nie jest przedmiotem sentencji tego wyroku. W przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja deklaratoryjna właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i wobec tego powinny mieć zastosowanie o charakterze intertemporalnym, tj. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z ust. 1 i 2 tego artykułu wynika, że w takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 11 zgodnie z którym przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu, w sytuacji gdy w ogóle nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu usuniętego i nieodebranego w 6 – miesięcznym terminie określonym w art. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r., jak i w sytuacji gdy takie postępowanie toczyło się, ale nie zostało zakończone przed dniem 4 września 2010 r. (w takiej sytuacji toczące się postępowanie podlega umorzeniu a sprawę przekazuje się właściwemu staroście).

[...] Sp. z o.o. w dniu 12 maja 2017 r. wniósł skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2017 r. zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. i art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez złamanie zasady lex retro non agit w zakresie braku obowiązku starosty do rozstrzygania sprawy co do istoty w sytuacji, w której przed dniem 12 czerwca 2009 r. naczelnik urzędu skarbowego nie orzekł przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a zatem nie może być organem właściwym w zakresie rozstrzygania roszczeń skarżącej. Zarzucono także naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez dokonanie niepełnej i dowolnej oceny materiału dowodowego oraz naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i rażące naruszenie poprzez błędne uznanie, iż wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, pozwalająca na wydanie decyzji umarzającej postępowanie. Ponadto zarzucano także obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu wówczas obowiązującym (DZ. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. i Dz. U. z dnia 10 czerwca 2008 r. Nr 100, poz. 649) w zw. z art. 11 ustawy intertemporalnej z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie zapatrywania, iż nie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz starostwa powoduje brak legitymacji tego organu do rozstrzygnięcia o kosztach przechowywania i dozoru pojazdu. Wskazując na przytoczone zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz na podstawie art. 145a p.p.s.a. zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji rozstrzygającej o roszczeniu skarżącej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło od oddalenie skargi, wobec tego, że skarżąca nie wskazała nowych okoliczności, które mogłyby przesądzić o zmianie stanowiska organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. umarzającą na podstawie art. 105 Kpa postępowanie z wniosku Skarżącego w sprawie uregulowania należności za przechowywanie i dozór pojazdu na strzeżonym parkingu depozytowym.

Z niespornych okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy wynika, że samochód został umieszczony na parkingu strzeżonym skarżącej Spółki w dniu 24 czerwca 2008r. i nie został odebrany przez właściciela lub osobę upoważnioną przed upływem sześciu miesięcy od dnia umieszczenia. W związku z tym, zgodnie z art. 130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009r. w związku z wyrokiem TK z 3 czerwca 2010r.) pojazd ten został uznany za porzucony z zamiarem wyzbycia się i powinien przejść na własność Skarbu Państwa z mocy ustawy. Mimo obowiązku określonego w § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 16 października 2007r. w sprawie usuwania pojazdów, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wydał orzeczenia o przejęciu samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Takiego orzeczenia nie wydał również sąd powszechny. Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z 19 maja 2010r. zobowiązał bowiem ten organ jedynie do odebrania samochodu. Sąd ten nie rozstrzygał o jego przepadku. W rezultacie w dniu 26 czerwca 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odebrał samochód z parkingu.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika zatem, że sporny samochód nie został przejęty na rzecz Skarbu Państwa przed dniem 4 września 2010r., tj. przed wejściem w życie ustawy z 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., poz. 152, Nr 1018 ze zm.). Oznacza to, że w kwestii dotyczącej przepadku samochodu zastosowanie ma, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, art. 12 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010r. Z przepisów tych wynika, że w przypadku, gdy termin sześciomiesięczny upłynął przed dniem 4 września 2010 r. (dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej), to przepadek pojazdu orzeka się na rzecz powiatu. Obowiązki w tym zakresie ciążą z mocy obecnie obowiązującego art. 130 a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym na organach powiatu. Z przepisem powyższym koresponduje treść art. 130 a ust. 10 ustawy o ruchu drogowym, który stanowi, że starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach o których jest mowa w ust. 1 i 2 , występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od jego usunięcia.

Zgodnie z kolei z art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym, do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W sprawie pomiędzy organem a dozorcą nie ma natomiast zastosowania art. 130 ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Sprawę kosztów powstałych pomiędzy organem egzekucyjnym a dozorcą reguluje art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 z późn. zm.). Organem właściwym w tych sprawach jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. W § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2011 r. określono, że jako "organ egzekucyjny" na potrzeby stosowania działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy uznać "starostów w zakresie: (...) likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.)". Podsumowując powyższe, należy uznać, że art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., a organem właściwym ("organem egzekucyjnym") jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta. Z powyższych względów należy uznać, że art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi podstawę prawną przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za świadczone usługi przez skarżącego.

Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., "Organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1". Przepis ten odczytywać należy z ogólnym przepisem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że "wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności na opłacenie (...) przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania (...) ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń" oraz art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "Opłaty (...) wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne (...) obciążają zobowiązanego". Z powyższego wynika, że wydatki dozorcy stanowią wydatki egzekucyjne, a te z kolei stanowią wydatki, które zasadniczo "ponosi organ egzekucyjny" (art. 64b § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a które wtórnie obciążają zobowiązanego.

Należy więc stwierdzić, że stosując art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w oparciu o odesłanie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) na potrzeby rozliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi usunięcia i przechowywania pojazdów, obecnie tylko i wyłącznie starosta uprawniony jest do przyznania temu przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych okolicznościami sprawy kwot. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis (na podstawie odesłania z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r.) służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż to Starosta [...] jest właściwy do orzekania co do żądania skarżących o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór nad pojazdem za okres jego przechowania.

[...] z wnioskiem o przyznanie kosztów wystąpił 17 sierpnia 2012r. W tej dacie obowiązywał już zmieniony przepis art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Tego obowiązku starosta nie wykonał.

Mając to wszystko na względzie, Sąd nie widzi żadnych podstaw do przyjęcia, że sprawa o zwrot kosztów związanych z usunięciem i parkowaniem samochodu jest bezprzedmiotowa do czasu wydania orzeczenia sądowego i przepadku usuniętego pojazdu na rzecz powiatu, skoro to na organie powiatu ciąży obowiązek podjęcia działania w tym zakresie. Nie zachodzą zatem przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. Istnieje bowiem przedmiot sprawy (żądanie zwrotu kosztów) i organ, który wydaje decyzję w takich sprawach (starosta).

Nie można – jak uczyniło SKO – uznać, że ewentualna przedwczesność żądania strony jest równoznaczna z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wprawdzie, w ocenie Sądu, zapłata wynagrodzenia na rzecz Skarżącego powinna być poprzedzona stosownym wyrokiem sądu powszechnego orzekającego przepadek pojazdu na rzecz powiatu, to jednak nie można uznać żądania w tym zakresie za przedwczesne w sytuacji gdy z wnioskiem do sądu powszechnego powinien był wystąpić organ do którego zwrócono się o zapłatę kosztów przechowywania. Obowiązkiem organu wynikającym z ustawy jest wystąpienie do sądu ze stosownym wnioskiem i po uzyskaniu orzeczenia o przejściu własności pojazdu na rzecz powiatu podjęcie stosownych działań. Bezczynność organu w takim zakresie nie może być jednocześnie skuteczną przesłanką do uznania "przedwczesności" żądania zapłaty, należnego stronie z mocy ustawy.

Z uwagi na powyższe rozważania oraz brak przesłanek do umorzenia postępowania, określonych w art. 105 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że Starosta [...] naruszył wskazany wyżej przepis w sposób mający bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. SKO w swojej decyzji nienależycie skontrolowało ocenianą decyzję organu I instancji, czym naruszyło nie tylko art. 105 § 1 k.p.a., ale również stanowiący podstawę rozstrzygnięcia organu II instancji art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, organ odwoławczy może utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, ale jeżeli jest ona prawidłowa. W odmiennym wypadku kontrolowaną decyzje powinien uchylić, orzekając co do istoty sprawy lub – w wypadkach w ustawie przewidzianych – kierując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Rozpatrując ponownie sprawę, Starosta [...] weźmie pod uwagę wskazania oraz zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną; w szczególności zaś dotyczącą braku bezprzedmiotowości postępowania. Organ podejmie też bez zwłoki stosowne kroki w celu uzyskania orzeczenia sądu powszechnego w zakresie uzyskania tytułu prawnego do przedmiotowego pojazdu, jednocześnie rozpatrując wniosek skarżącej w zakresie przyznania jej kosztów związanych z przechowaniem i dozorem tego pojazdu, wydając - po przeprowadzeniu stosownego postępowania w tym zakresie – merytoryczne orzeczenie, załatwiające sprawę.

Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.