Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 803/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 art. 50 par. 1, 2  art. 58par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie NSA Stanisław Małek as.sąd. WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant sekr. sąd. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi Zakładu [...] w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadny zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych postanawia: odrzucić skargę /-/Sz. Widłak /-/S.Zapalska /-/St. Małek


UZASADNIENIE

I SA/Po 803/08

Uzasadnienie

W dniu [...] do Sądu wpłynęła skarga Dyrektora I Oddziału [...] w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...], którym organ II-ej instancji uchylił postanowienie Dyrektora I Oddziału [...] w [...] z dnia [...] w przedmiocie uznania za bezzasadny zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] do [...] oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu dotyczącym interpretacji przepisu art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący stoi na stanowisku, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem nie zachodzą podstawy prawne do oddzielnego wypowiadania się przez ten podmiot o zasadności zgłoszonego zarzutu - najpierw jako wierzyciel i oddzielnie - jako organ egzekucyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej zwaną p.p.s.a.- sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym zatem z warunków formalnych skutecznego wniesienia skargi, jest jej złożenie przez podmiot do tego legitymowany zgodnie z art. 50 § 1 lub 2. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, opubl. w: ONSA 1997 Nr 2, poz. 89). Aby stwierdzić, że dany podmiot (skarżący) ma legitymację skargową, musi on mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że pojęcie interesu prawnego ma charakter obiektywny. Istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Kryterium interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wykazania, iż zaskarżony akt stanowi rozstrzygniecie o indywidualnych prawach i obowiązkach wnoszącego skargę. Interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi, pozostaje przez to w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania, w ramach którego zaskarżony akt został wydany. Tym niemniej choć Dyrektor I Oddziału [...] w [...] jako wierzyciel posiada interes prawny w zaskarżeniu wskazanego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...], w niniejszej sprawie wydawał on decyzję jako organ I szej instancji, a więc występował jako podmiot któremu na podstawie przyznanych ustawowo kompetencji przysługują środki prawne właściwe organom administracji państwowej. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji. Organ w tym przypadku nie ma interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., a dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje. W niniejszej sprawie Zakład [...], rozstrzygający sprawę administracyjną indywidualnego podmiotu, nie ma statusu strony postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez organ drugiej instancji a zatem nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego

Mając powyższe na uwadze, skarżący nie posiadał legitymacji do wniesienia skargi, a tym samym należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna. Z tego też względu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art. 58 §3 p.ps.s.a należało orzec jak na wstępie.

Sz.Widłak S.Zapalska S.Małek