Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 645/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 15zzzn ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: Ksawery Sobczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2022 r. nr EP.906.4.2022.AKO w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niezastosowanie się do obowiązku poddania się izolacji domowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu, na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) i art. 15zzzn ust. 1 w zw. art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej – M. O. - od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Legnicy Nr 8/EP/21 z dnia 22.12.2021 r. o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł za niezastosowanie się do obowiązku poddania się izolacji domowej w miejscu zamieszkania:

1) uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji;

2) odstąpił od nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za niezastosowanie się do obowiązku poddania się izolacji domowej w miejscu zamieszkania;

3) pouczył skarżącego, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia ograniczeń, zakazów lub nakazów obowiązujących w związku z wprowadzonym stanem epidemii lub zagrożenia epidemicznego związanego z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, zostanie nałożona administracyjna kara pieniężna na podstawie przepisów obowiązujących w czasie naruszenia bez względu nawagę naruszenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odwoławczego między innymi przytoczono, że skarżący został objęty na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2021 r., poz. 2069 ze zm.; poniżej w skrócie zwana "u.z.z.") obowiązkowi izolacji w warunkach domowych. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 351 ze zm.), w związku z § 4 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 512 ze zm.) skarżący, który dnia 17.12.2021 r. uzyskał pozytywny wynik testu diagnostycznego w kierunku SARS-Cov-2, został obowiązany poddać się izolacji w warunkach domowych trwającej w okresie od dnia 17.12.2021 r. do dnia 26.12.2021 r. Dnia 20.12.2021 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Legnicy wpłynęła notatka służbowa Placówki Straży Granicznej w Katowicach-Pyrzowicach informująca, że skarżący w dniu 18.12.2021 r. zgłosił się do odprawy granicznej w lotniczym przejściu granicznym w Katowicach Pyrzowicach. W trakcie kontroli ustalono, że dane skarżącego widnieją w bazie EWP jako osoby podlegającej izolacji domowej w okresie od 17.12.2021 r. do 26.12.2021 r. pod wskazanym adresem. W efekcie zaistniałej sytuacji, skarżącemu nie zezwolono na przekroczenie granicy państwowej, nakazano powrót własnym środkiem transportu do miejsca odbywania izolacji domowej a o zaistniałej sytuacji poinformowano lekarza portowego oraz kapitana statku powietrznego.

Na podstawie powyższej informacji, organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku izolacji domowej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, wynikającego z przepisów prawa - art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji. Organ pouczył stronę, że mając na względzie ochronę zdrowia ludzkiego, odstąpił od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Dnia zaś 22.12.2021 r. wydał opisaną na wstępie decyzję nr 8/EP/21 nakładającą karę pieniężną w kwocie 10 000 zł.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, zarzucając, że organ I instancji nie wydał decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek izolacji w warunkach domowych a co z tym idzie naruszenie art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Nadto zakwestionował stan swojego zdrowia, bowiem nie wiedział o pozytywnym wyniku testu z dnia 17.12.2021 r. (data pobrania wymazu: 16.12.2021 r.) a ponownie wykonany test dnia 19.12.2021 r. wskazał negatywny wynik na obecność wirusa Sars-CoV-2.

Organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. (czego dowodzą daty pokwitowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki z egzemplarzem decyzji: 21.01.2022 r. oraz nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe: 03.02.2022 r.).

Po opisaniu przebiegu postępowania odwoławczego organ II instancji zwrócił się do Placówki Straży Granicznej w Katowicach-Pyrzowicach z prośbą o przesłanie oryginału notatki służbowej z dnia 18.12.2021 r. znak SL-KP.4201.316.2021 lub jej uwierzytelnionej kopii, bowiem w aktach przedmiotowej sprawy znajdował się jedynie wydruk z wiadomości e-mail. W odpowiedzi, Komendant Placówki Straży Granicznej w Katowicach-Pyrzowicach pismem z dnia 23.03.2022 r. poinformował, że notatka służbowa jest dokumentem służącym wyłącznie do obiegu wewnętrznego SG jednocześnie przekazał informację, że prowadzone było postępowanie wyjaśniające nr RS o W 358/2021/16 wobec skarżącego w sprawie nieprzestrzegania nakazów i zakazów obowiązujących przepisów MPL Katowice w Pyrzowicach, tj. o czyn z art. 116 § 1a Kodeksu wykroczeń. W przedmiotowej sprawie w dniu 07.02.2022 r. skierowano wniosek o ukaranie ww. do Sadu Rejonowego w Tarnowskich Górach VI Wydział Zamiejscowy z siedzibą w Piekarach Śląskich. W dniu 16.02.2022 r. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uznał skarżącego za winnego popełnienia czynu i wydał wyrok nakazowy sygn. akt. VI W I 114/22 orzekając karę grzywny w kwocie 300 zł.

Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach dnia 28.04.2022 r. przesłał odpis prawomocnego wyroku skazującego, a pismem z dnia 15.07.2022 r. poinformował, że nieprawomocnym postanowieniem z dnia 12.07.2022 r. uznano za niebyłe ukaranie skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 16.02.2022 r. i umorzono postępowanie wykonawcze.

Następnie, przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. poinformował stronę o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W zakresie ustalenia stanu faktycznego następnie podano, że organ I instancji oparł się na pisemnej informacji Placówki Straży Granicznej w Katowicach-Pyrzowicach, że skarżący dnia 18.12.2021 r. zgłosił się do odprawy granicznej w lotniczym przejściu granicznym w Katowicach Pyrzowicach a w trakcie kontroli ustalono, że dane skarżącego widnieją w bazie EWP jako osoby podlegającej izolacji domowej w okresie od 17.12.2021 r. do 26.12.2021 r. Informacja ta zdaniem organu odwoławczego stanowi dokument urzędowy, który po myśli art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w notatce urzędowo stwierdzone. Do obalenia domniemania zgodności z prawdą treści zawartych w ww. notatce konieczne jest - stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. - dysponowanie przeciwdowodami.

Organ podkreślił, iż zaskarżona decyzja oparta została na art. 48a ust. 1 pkt 1 u.z.z., który to przepis dotyczy m.in. naruszenia obowiązku izolacji ustanowionego rozporządzeniem Rady Ministrów w związku ze stanem epidemii, nie precyzując rodzaju chorób, z tytułu których stan epidemii i obowiązek izolacji miałby zostać wprowadzony. Równocześnie jednak — tak w dacie zdarzenia, jak i w dacie orzekania - obowiązywał art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który przewiduje wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie konkretnie obowiązku izolacji nałożonego w związku z epidemią COVID-19. Zgodnie z przywołanym art. 15zzzn ust. 1 w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30000 zł.

Odnosząc się do zarzutu odwołania z dnia 03.02.2022 r. dotyczącego braku wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej kierującej skarżącego na izolację, wyjaśniono, że zgodnie z przywoływanym przez stronę odwołującą się art. 33 u.z.z. państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art 5 ust. 1 (w tym izolacji). Partykuła "może" nie obliguje do obowiązku, jedynie daje wachlarz możliwości państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu lub państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu. Obowiązujące w dniu zdarzenia przepisy, tj. naruszenia izolacji przez skarżącego, w stanie epidemii obligowały osobę z pozytywnym wynikiem na obecność Sars-CoV-2 do izolacji.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 109 w zw. z art. 14 k.p.a, poprzez brak skutecznego doręczenia stronie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej organ replikował, że decyzja nr 8/EP/21 o nałożeniu kary pieniężnej została skutecznie doręczona, co potwierdza dowód ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji przez skarżącego w dniu 21.01.2022 r.

Odnośnie do naruszenia art. 10.k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu a przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, organ kontrargumentował, że zgodnie z art. 10 § 2 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu w przypadku, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W zawiadomieniu z dnia 22.12.2021 r. skutecznie doręczonemu stronie odwołującej się w dniu 21.01.2022 r., organ i instancji poinformował, że zgodnie z art. 10 § 2 i 3 k.p.a., mając na względzie ochronę zdrowia ludzkiego, odstąpił od zasady określonej w art. 10 k.p.a.

Zdaniem Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego organ I instancji wydał decyzję zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej, a także zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wydana decyzja spełnia warunki przewidziane a art. 107 k.p.a. w zakresie wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi organ pierwszej instancji kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie organu, w sytuacji ogłoszenia stanu epidemii podstawowym obowiązkiem strony odbywającej izolację jest przestrzeganie jej wymagań z uwagi na konieczność ochrony zdrowia publicznego. Każda osoba przestrzegająca zasad izolacji przyczynia się do przerwania łańcucha zakażenia. Zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia wirusem SARS CoV-2 zakażenie ww. wirusem zostało objęte przepisami o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Sytuacja ogłoszenia epidemii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanowi dowód na realne i poważne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Łamanie obowiązku izolacji stanowi zagrożenie zwłaszcza dla bliżej nieokreślonej liczby osób postronnych, które wskutek kontaktu z adresatem decyzji mogłyby zarazić się koronawirusem SARS-CoV-2. Organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie obowiązku odbycia izolacji na podstawie otrzymanej informacji z Placówki Straży Granicznej w Katowicach- Pyrzowicach z dnia 18.12.2021 r. Normą prawną obligującą państwowego powiatowego inspektora sanitarnego do wydawania administracyjnych kar pieniężnych w drodze decyzji administracyjnej, za niestosowanie się do ustanowionych w stanie epidemii nakazów, zakazów lub ograniczeń jest przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 u.z.z. w powiązaniu z art. 46 ust. 4 pkt 4 u.z.z.

Odnośnie do zarzutu wykonania ponownego testu (wynik z dnia 19.12.2021 r.) przez skarżącego się i jego odmiennego - negatywnego - wyniku, organ wyjaśnił, iż materiał do badania pobrany został dwa dni później, na wynik badania wpływają ilość wirusa w badanym materiale biologicznym (obecność 2 lub więcej obszarów genomu SARS-CoV-2) a także czułość metody badania. Z upływem czasu ilość wirusa w organizmie człowieka spada, natomiast metoda oznaczalności posiad swój określony próg poniżej, którego nie stwierdza obecności wirusa, ponieważ jest go zbyt mało w pobranym materiale biologicznym. Badanie PCR charakteryzuje się dużą czułością i specyficznością. Każda pobrana próbka ma charakter niepowtarzalny, dlatego też wyniki odnoszą się do danej próbki. Na wynik badania wpływają między innymi takie czynniki jak: etap przedanalityczny (np. sposób pobrania próbki, przygotowanie pacjenta do pobrania próbki, stan pacjenta), etap analityczny (np. przebieg procesu badawczego) i etap poanalityczny (przedstawienie wyników). W odstępie czasu dwa wyniki mogą się różnić ze względu na ilość zreplikowanego wirusa. Na etapie zdrowienia istnieje możliwość dwóch wyników, który może być dodatni a następnie ujemny. Upływ czasu i spadek ilości sekwencji genetycznych wirusa SARS-CoV-2 może spowodować niewykrycie ich w badanym materiale biologicznym i tym samym negatywny wynik badania.

Organ nadmienił również, że obowiązujące w dacie zdarzenia przepisy dotyczące zapobiegania, przeciwdziałania i zwalczania COVID-19 nie uwzględniały zwolnienia z izolacji na podstawie negatywnego wyniku ponownie przeprowadzonego badania na obecność SARS- CoV-2. Zatem skarżący winien odbyć nałożoną na podstawie pozytywnego wyniku badania z dnia 17.12.2021 r. dziesięciodniową izolację w warunkach domowych.

Podkreślono dalej, że wymienione wyżej okoliczności nie mogą wyłączyć odpowiedzialności za naruszenie prawa, które ma postać deliktu administracyjnego bowiem odpowiedzialność ta - odmiennie niż w przypadku odpowiedzialności cywilnej lub karnej determinowanych winą i przyczynami naruszenia - ma charakter obiektywny, niezależny od subiektywnych czynników leżących po stronie ukaranego, niezależnych od przyczyn skłaniających go do takiego czy innego postępowania, niezależny od subiektywnych czynników kierujących stroną czy od motywacji jej przyświecającej. Instytucję administracyjnych kar pieniężnych cechuje obiektywny charakter odpowiedzialności - stąd nie ma zwolnienia z odpowiedzialności za delikt administracyjny z uwagi na motywację strony towarzyszącą naruszeniu (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21.12.2021 r. w innej sprawie; sygn. akt IV SA/Wr 544/12). Jeśli więc, jak trafnie ustalono w rozpatrywanej sprawie, strona bezspornie naruszyła nałożony na nią obowiązek poddania się izolacji to zasadnym stało się wymierzenie jej administracyjnej kary pieniężnej, gdyż już sam fakt naruszenia obowiązku izolacji aktualizuje odpowiedzialność strony za delikt administracyjny niezależnie od przyczyn i okoliczności leżących po stronie naruszającego. Natomiast należy zwrócić uwagę, że jakkolwiek nie można zwolnić się z obiektywnej odpowiedzialności za delikt administracyjny, to jednak zgodnie z art. 189d k.p.a. przy wymierzaniu konkretnej kwoty jako kary administracyjnej organ administracji publicznej bierze pod uwagę takie aspekty jak: okoliczności naruszenia prawa, stopień przyczynienia się strony (na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna) do powstania naruszenia prawa, warunki osobiste strony.

Organ przywołał brzmienie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. uznając, że skoro skarżący został ukarany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego to oznacza, że wyczerpana została przesłanka uprzedniego skazania za przestępstwo, wskazana wprost w powyższym przepisie. W razie zaistnienia w stanie faktycznym przesłanki w tym przepisie wymienionej, organ ma obowiązek odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu — nie jest to uzależnione od swobodnego uznania, ale jest obowiązkiem organu. Z powyższego względu organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jako taka nie może się ostać w obrocie, powinna zostać w całości uchylona, a w stosunku do strony należało odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu jej w zakresie, w jakim pouczenie to zostało sformułowane w sentencji niniejszej decyzji. Pouczenie ma zmierzać do utrwalenia u strony poczucia odpowiedzialności za czyny i stosowania się do wprowadzonych ograniczeń, zakazów lub nakazów w czasie stanu epidemii lub zagrożenia epidemicznego związanego z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Organ natomiast nie dopatrzył się możliwości zastosowania art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem wagę naruszenia prawa, jakiego dopuścił się skarżący, jako działania mimo wszystko godzącego w istotne dobra prawne, jakim jest ochrona innych osób przed potencjalnym zakażeniem wirusem SARS-CoV-2, ocenić należało jako wyższą niż znikomą.

Organ następnie zauważył, że w stosunku do decyzji wydawanych na podstawie art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych podstawę stosowania rygoru może stanowić art. 108 § 1 k.p.a., a okoliczności sprawy wskazują, że zaistniały przesłanki wyrażone w tym przepisie. Rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji był bowiem konieczny, aby skłonić stronę do przestrzegania wymagań związanych z obowiązkiem izolacji, nałożonej w celu ograniczenia możliwości rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2. Tym samym rygor natychmiastowej wykonalności w niniejszej sprawie ocenić należało jako niezbędny dla ochrony zdrowia i życia ludzkiego (art. 108 § 1 k.p.a.).

W skardze wywiedzionej na tę decyzję w części dotyczącej jej punktów 2 i 3 oraz uzasadnienia tejże decyzji odnoszącej się do zaskarżonych wyżej punktów zarzucono naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie podczas gdy, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, brak doręczenia decyzji o skierowaniu na izolację/izolację domową powinien skutkować brakiem możliwości wydania decyzji o nałożeniu na skarżącego pieniężnej kary administracyjnej zatem nałożenie takiej decyzji (nakładającej administracyjną karę pieniężną) zostało wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa;

2) art. 33 ust. 1,2, 3 u.z.z. w związku z art. 15 zzzn o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez brak wydania decyzji przez organ I instancji o skierowaniu skarżącego na izolację / izolację w warunkach domowych przy jednoczesnym wydaniu decyzji przez organ, co prawda uchylającej nałożoną pieniężną karę administracyjną, jednakże odnoszącą się w uzasadnieniu do art. 189 f § pkt 1 k.p.a. i naganności zachowania skarżącego podczas gdy organ powinien oprzeć swoją decyzję wraz z integralnym uzasadnieniem na przesłankach nieważności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

3) art. 33 ust 3a pkt 1 i 3 u.z.z. poprzez brak jego zastosowania i uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy przez organ tj. brak skutecznego doręczenia decyzji o skierowaniu skarżącego na izolację;

4) art. 109 k.p.a. w związku z art. 14 k.p.a. poprzez brak skutecznego doręczenia/podjęcia próby skutecznego doręczenia decyzji skarżącemu o nałożeniu na niego kary pieniężnej i brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy przez organ;

5) art. 2 pkt 20 oraz art. 2 pkt 21 u.z.z. poprzez ich niezastosowanie i uznanie skarżącego za osobę podejrzaną o chorobę zakaźną lub podejrzaną o zakażenie, podczas gdy nie zachodziły przesłanki określone w tym przepisie;

6) art. 10 k.p.a., tj. zasady, zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów;

7) art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez niedbałe i wybiórcze przeprowadzenie postępowania dowodowego prowadzącego do ustalenia, że skarżący jest osobą chorą lub podejrzewaną o zachorowanie chorobą zakaźną, o której mowa w art. 2 pkt 20 i 21 u.z.z., która może być podmiotem rozstrzygnięć wskazanych w art. 33 i art. 5 u.z.z., a także oparcie powołanej podstawy prawnej i uzasadnienia decyzji na wadliwej ocenie prawnej poczynionej przez organ;

8) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i nieuzasadnione uznanie przez organ, że skarżący cierpiał na chorobę zakaźną;

9) art. 108 k.p.a. poprzez przyznanie przez organ w uzasadnieniu decyzji przymiotu prawidłowości zastosowania art. 108 k.p.a. w decyzji organu I instancji podczas gdy organ I instancji nie wykazał, że nastąpiły okoliczności wymienione w art. 108 k.p.a.;

10) art. 189f § pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie podczas gdy organ powinien oprzeć swoją decyzję, powołaną podstawę prawną wraz z integralnym uzasadnieniem decyzji, na przesłankach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W kontekście tak sformułowanych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części co do punktu 2 i 3 wraz z dotyczącym tych punktów uzasadnieniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec wydania jej bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, a także o zwrot kosztów postępowania poniesionych przez stronę, w szczególności kosztów sądowych, w tym opłaty od wpisu (200 zł), a także, na podstawie § 16 rozporządzenia ministra sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zwrotu poniesionych kosztów pomocy prawnej i zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego w wysokości 3.600 zł. Na dowód poniesionych kosztów skarżący załączył umowę o świadczenie pomocy prawnej, a także opłaconą fakturę pro forma i VAT.

Na poparcie zarzutów i wniosków skargi skarżący wywodził między innymi, że organ błędnie rozumie normę prawną art. 33 ust. 1 u.z.z. Słowo "może" użyte w powołanym przepisie nie oznacza, iż wedle swojego wyboru państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor nakładając, na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo inną osobę wymienioną w tym przepisie, obowiązki określone w art. 5 ust 1 u.z.z., wobec jednego obywatela wyda decyzję a wobec innego nie - wedle własnych pobudek, które mogą być nie być obiektywne w stosunku do konkretnego obywatela. Byłoby to sprzeczne chociażby z art. 8 k.p.a. Słowo "może" oznacza, że organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązki określone w art. 5 ust. 1 albo może nie nakładać tych obowiązków w ogóle. Uwzględnienie rozumowania organu w tym zakresie oznaczałoby, że przy każdej chorobie zakaźnej - absolutnie każdym przypadku - grypa czy też HIV/AIDS - państwowy powiatowy inspektor sanitarny musiałby nałożyć obowiązki z art. 5 ust 1 u.z.z. Czyli każda osoba mająca HIV/AIDS (choroba zakaźna) musiałaby być permanentnie objęta, bez żadnej decyzji - wedle rozumowania organu, obowiązkami wskazanymi w art. 5 ust. 1 u.z.z. W niniejszej sprawie tymczasem brak jest decyzji wydanej na podstawie art. 33 uz.z. o nałożeniu izolacji na skarżącego, który to obowiązek nakładają na organ obowiązujące przepisy.

Powyższe oznacza, iż brak jest decyzji poprzedzającej, która warunkuje możliwość przeprowadzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary z tytułu złamania warunków izolacji - gdyż zgodnie z prawem żadna izolacja nie została na skarżącego nałożona. Ostatecznie zatem należy wskazać, iż z uwagi na brak wydania (skutecznego doręczenia) decyzji kierującej skarżącego na izolację - ewidentnie doszło do naruszenia art. 52 Konstytucji.

Co więcej, jak następnie argumentowano, na gruncie unormowań przepisu art. 33 ust. 3a u.z.z., żadne działania organu I instancji nie zmierzały do takiego przekazania decyzji aby ona do niego skutecznie dotarła. W korespondencji wskazany jest inny adres, pod którym skarżący nie przebywał. Organ nie podjął żadnego wysiłku w celu ustalenia rzeczywistego miejsca pobytu skarżącego.

Skarżący nadto w dalszych fragmentach wywodów skargi podważał stan swojego zdrowia w okresie objętym niniejszą sprawą. Stwierdził, że wprawdzie przed wylotem uzyskał pozytywny wynik testu, na lotnisku po powzięciu o tym wiedzy zażądał wykonania ponownego testu - czego mu odmówiono. Skarżący samodzielnie udał się do laboratorium i wykonał ponowny test, który wykazał, iż nie jest chory. Kwestionował wynik testu z dnia 16 grudnia 2021 r. z uwagi na fakt, iż jego zdaniem testy te znane są z ukazywania zafałszowanych wyników. Jeden test pozytywny, który następczo jest zweryfikowany kolejnym testem wykazującym brak zakażenia oznacza, iż nie można mówić o ustaleniu pewnego stanu faktycznego także w zakresie stwierdzenia organu I instancji, iż zachodziło zagrożenie życia i zdrowia innych ludzi. Gdyby organ zamierzał przeprowadzić zgodne z prawem i pełne postępowanie to skierowałby skarżącego na dodatkowe badanie - czego nie zrobiono.

W ocenie skarżącego jego stanowisko już znalazło oparcie w orzecznictwie oraz w wystąpieniach Rzecznika Prawa Obywatelskich.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi.

W przeświadczeniu organu skarżący w zupełności pomija okoliczność, że dacie kiedy uzyskał pozytywny wynik w kierunku Covid-19 (17.12.2021 r.) obowiązywały przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (tj. Dz. U z 2021 r., poz. 861 ze zm.), w tym także § 4 ust. 5 tego aktu, który z mocy prawa kierował osoby uzyskujące pozytywny wynik testu w kierunku COVID-19 do konieczności odbywania izolacji. Stanowił on bowiem, że osoba, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2, od dnia uzyskania pozytywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, jest poddana obowiązkowej izolacji w warunkach domowych, chyba że osoba ta została skierowana do izolatorium lub poddana hospitalizacji. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 tego aktu wykonawczego, w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się.

Wobec czego zarzuty skarżącego zmierzające go wykazania przesłanek nieważnościach oraz naruszenia ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych należy uznać za chybione. Również z uwagi na pierwszeństwo trybu odwoławczego nad postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności organ odwoławczy nie mógłby stwierdzić nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.09.2014 r., sygn. akt II OSK 537/14: "Gdy decyzja podlega kontroli organu odwoławczego, zbędne jest prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zarzuty dotyczące nieważności decyzji mogą być również podnoszone przez stronę w postępowaniu odwoławczym i choć organ odwoławczy nie może stwierdzić nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., to, uwzględniając takie zarzuty strony, może wyeliminować taką decyzję z obrotu prawnego, orzekając na podstawie art. 138 k.p.a."

Według organu, wymienione przepisy powołanego rozporządzenia obligowały organ inspekcji sanitarnej do uznania osoby z pozytywnym wynikiem testu w kierunku Covid-19 za osobę chorą i objętą izolacją z mocy prawa. Dlatego też czynienie w tym kierunku ustaleń faktycznych i gromadzenie materiału dowodowego należy uznać za zbędne i sprzeczne z zasadami ekonomii postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; poniżej przywoływana w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli działalności administracji publicznej. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. - sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczna w administracyjnym toku instancji decyzja o uchyleniu (w pkt 1) decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych za niezastosowanie się do obowiązku poddania się izolacji domowej w miejscu zamieszkania oraz (w pkt 2) o odstąpieniu od nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za niezastosowanie się do obowiązku poddania się izolacji domowej w miejscu zamieszkania, a także (w pkt 3) zawierająca pouczenie, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia przez skarżącego ograniczeń, zakazów lub nakazów obowiązujących w związku z wprowadzonym stanem epidemii lub zagrożenia epidemicznego związanego z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, zostanie nałożona administracyjna kara pieniężna na podstawie przepisów obowiązujących w czasie naruszenia bez względu na wagę naruszenia.

Generalnie ujmując, w skardze wywiedzionej od pkt 2 i pkt 3 powołanej decyzji organu II instancji sformułowano - jako zasadniczy - zarzut, iż skarżącemu nie doręczono uprzednio zgodnie z art. 33 ust. 1 i ust.3a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 2069 ze zm.; przywoływana dalej w skrócie jako "u.z.z.") decyzji o nałożeniu nań obowiązku poddania się izolacji domowej, przez co decyzja o nałożeniu kary pieniężnej administracyjnej została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa.

W tej materii Sąd, nie podzielając zapatrywania wyrażonego w skardze, aprobuje i uznaje za własne poglądy przedstawione w motywach wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych - w Krakowie z 11 stycznia 2023 r. III SA/Kr 1070/22 oraz z 9 listopada 2022 r., III SA/Kr 312/22, w Białymstoku z dnia 6 maja 2022 r., II SA/Bk 161/22, w Kielcach z 26 stycznia 2022 r., II SA/Ke 934/21, w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., II SA/Go 1112/21, w Bydgoszczy z 6 września 2022 r., III SA/Bd 36/22, zgodnie z którymi organy w niektórych przypadkach nie muszą przy zastosowaniu środka zapobiegawczego przeciwko szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych (kwarantanna, izolacja, izolacja w warunkach domowych; o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt i) i pkt j) wydawać odrębnej decyzji, ponieważ obowiązek taki wynika wprost z ustawy, a rolą organów jest jedynie przekazanie o tym fakcie informacji. W ocenie Sądu bezdecyzyjna forma działania stanowi czynność z zakresu administracji publicznej zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide np. wyroki: WSA w Gliwicach z 27 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 319/20; WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 284/20; z WSA w Warszawie z 20 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2022/21), o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynność ta podjęta zostaje bowiem w sprawie indywidualnej i dotyczy obowiązku wynikającego z przepisu prawa, w tym konkretnym przypadku z art. 34 ust. 2 u.z.z.

W ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi znajdują się dwie regulacje dotyczące podstaw nakładania obowiązku izolacji oraz izolacji w warunkach domowych, mianowicie w art. 33 i art. 34.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.z.z. państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Przepis art. 5 ust. 1 w punktach "i)" oraz "j)" wymienia kolejno izolację oraz izolację w warunkach domowych. Z kolei według ust. 3a decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób:

1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie;

2) nie wymagają uzasadnienia;

3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.

Analizując przepis ustępu 3a w jego pkt 1 oraz 2 trzeba zaznaczyć, że skoro nadrzędnym niewątpliwie celem rozwiązań przyjętych w tejże ustawie oraz w wydanych, na podstawie delegacji w niej zawartych, aktach wykonawczych jest ochrona podstawowych dóbr chronionych konstytucyjnie (art. 68 ust. 4 i art. 38 Konstytucji RP) jakim są życie i zdrowie, to tryb procedowania przy zakażeniach i chorobach zakaźnych musi być taki, by efektywnie, według posiadanej wiedzy medycznej, zapobiegać skutecznie rozprzestrzenianiu się zakażeń, zatem nie może cechować się nadmiernym formalizmem typowym dla postępowania jurysdykcyjnego objętego reżimem kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie spełniałby swej funkcji prewencyjnej a wręcz by ją niweczył. Wobec tego skoro ustawodawca przewidział, że decyzje organu nakładające obowiązek kwarantanny albo izolacji mogą być przekazywane "w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie", czyli przyjąć trzeba, ze w każdej możliwej formie komunikacji, w tym także poprzez sms, czy kontakt telefoniczny.

W komentowanej ustawie kolejny jej przepis art. 34 ust. 1 stanowi, że w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Stosownie do ust. 2 tego przepisu osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku z dnia 9 września 2021 r., sygn. II GSK 793/21 - na podstawie art. 34 ust. 2 u.z.z. ma miejsce sytuacja szczególna i na gruncie dochodzenia epidemiologicznego każde działanie organu nie cierpi zwłoki ze względu na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego i w niektórych sytuacjach obowiązek ten będzie mógł być zmaterializowany w inny sposób niż wydanie decyzji, na co wskazuje treść art. 35 ust. 1 u.z.z. Z porównania zakresu przedmiotowego norm z art. 33 ust. 1 i z art. 34 ust. 1 należy wyprowadzić wniosek, że przepis art. 34 ust. 1 stanowi lex specialis wobec normy generalnej zawartej w art. 33 ust. 1, albowiem ten ostatni przepis odnosi się ogólnie do wszystkich obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1 u.z.z., natomiast art. 34 ust. 1 dotyczy wyłącznie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Obowiązki, które może nałożyć właściwy organ w trybie art. 33 ust. 1, polegają na poddaniu się na zasadach określonych w ustawie: zabiegom sanitarnym, szczepieniom ochronnym, poekspozycyjnemu profilaktycznemu stosowaniu leków, badaniom sanitarno-epidemiologicznym, w tym również postępowaniu mającemu na celu pobranie lub dostarczenie materiału do tych badań, nadzorowi epidemiologicznemu, kwarantannie, leczeniu, hospitalizacji, izolacji, izolacji w warunkach domowych. Ponadto, w przeciwieństwie do treści art. 34 ust. 1 (obowiązkowa hospitalizacja, izolacja, izolacja w warunkach domowych), wydając decyzję w trybie art. 33 ust. 1 ustawy, właściwy organ może, ale nie musi, nałożyć jeden z obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1. Wydanie decyzji ma w tym przypadku charakter konstytutywny, a więc kształtujący dopiero określone obowiązki wobec adresata decyzji. O tym, czy i który obowiązek, o jakim mowa w art. 5 ust. 1, zostaje nałożony decyduje w formie władczego rozstrzygnięcia państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny. Tymczasem w przepisie art. 34 ust. 1 przewidziano możliwość podlegania obowiązkowi izolacji lub izolacji w warunkach domowych, lecz w tej mierze - w odróżnieniu od sytuacji unormowanej w art. 33 - zawarto w ustępie 5 pkt 1 delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia w drodze rozporządzenia chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, oraz okresów izolacji lub izolacji w warunkach domowych.

Ewidentnie zatem omawiana ustawa wprowadza dwie odrębne podstawy prawne do nakładania obowiązku izolacji (w tym domowej) a wobec tego tryby procedowania mogą się różnić. A skoro na podstawie art. 34 ust. 1 u.z.z. w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. (wydanego na podstawie art. 34 ust. 5 u.z.z.; publ. Dz. U. z 2021 r. poz. 351) należy uznać, że obowiązek izolacji został wprowadzony wprost w tej ustawie, to oznacza, że nie musi być konkretyzowany w formie decyzji administracyjnej, tak jak postanowiono na gruncie art. 33 u.z.z.

W takim świetle mieszczą się w ramach delegacji ustawowej z art. 46a u.z.z. postanowienia § 4 ust. 5 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861; zwane poniżej rozporzadzeniem). W świetle § 4 ust. 5 osoba, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-COV-2 od dnia pozytywnego wyniku diagnostycznego w kierunku SARS-COV-2, jest poddana obowiązkowej izolacji w warunkach domowych, chyba że skierowano ją do izolatorium lub hospitalizację. Podług § 5 ust. 1 w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1 a decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon (ust. 2). Zastrzeżenie braku formy decyzyjnej w przypadku izolacji lub izolacji w warunkach domowych w takim przypadku, nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań (por. wyroki - WSA w Kielcach z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 934/21 oraz WSA w Gdańsku z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 808/21, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r., sygn. II GSK 663/21).

W realiach rozpatrywanej sprawy skarżący nie kwestionuje, że w dniu 16 grudnia został poddany testowi na SARS-COV-2 i nie podważa jakie dane kontaktowe łącznie z adresem zamieszkania (pobytu) wówczas podał.

Stosownie do art. 2 u.z.z. pkt 20) podejrzany o chorobę zakaźną oznacza osobę, u której występują objawy kliniczne lub odchylenia od stanu prawidłowego w badaniach dodatkowych, mogące wskazywać na chorobę zakaźną zaś w świetle pkt pkt 21) - podejrzany o zakażenie to osoba, u której nie występują objawy zakażenia ani choroby zakaźnej, która miała styczność ze źródłem zakażenia, a charakter czynnika zakaźnego i okoliczności styczności uzasadniają podejrzenie zakażenia. Zgodnie zaś z cytowanym wyżej art. 34 ust. 1 u.z.z. - w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Zdaniem Sądu "odchylenia od stanu prawidłowego w badaniach dodatkowych, mogące wskazywać na chorobę zakaźną", o których mowa w pkt 20 art. 2 u.z.z. wyczerpują stan, w którym wynik testu laboratoryjnego na Sars-Cov-2 jest dodatni. Poza tym wydruk EWP znajdujący się w aktach wskazuje na wystąpienie objawów podstawowych u skarżącego, co dodatkowo wyczerpuje hipotezę przepisu pkt 20 art. 2 u.z.z.

Metody diagnostyczne (testy) nie mogą być na etapie postępowania sądowego kontestowane przez skarżącego, gdyż przynależy to do sfery wymagającej wiedzy specjalnej i metod badawczych uznanych przez właściwe instytucje. Faktem jest, że z wydruku z systemu teleinformatycznego EWP wynika, że skarżący miał pozytywny wynik tego badania, co odnotowano w systemie w dniu 17 grudnia 2021 r. Spełniona zatem została przesłanka z § 4 ust. 5 rozporządzenia w związku z art. 34 ust. 1 u.z.z. do objęcia na tej podstawie skarżącego obowiązkiem izolacji domowej zaś zastosowana procedura była zgodna z opisaną w § 5 rozporządzenia. Godzi się podkreślić, że skarżącego powiadomiono wysłaniem sms, jak zostało to odnotowane w EWP w dniu 17 grudnia 2021 r. o godz. 13:44 przez pracownika PSSE, co należy uznać za przekazanie skarżącemu informacji a z dalszych zapisów wynika, że skarżący w ogóle później nie przyjmował połączeń przychodzących. Tymczasem nie można tracić z pola widzenia, że zasady informowania o wynikach testu były podawane do powszechnej wiadomości nieustająco, skarżący zatem poddany testowi musiał posiadać wiedzę, że pozytywny wynik testu oznacza automatyczną izolację. W skardze przyznał, że cyt.: "przed wylotem uzyskał pozytywny wynik testu". Bezsprzecznie skarżący naruszył obowiązek izolacji stawiając się do odprawy granicznej na lotnisku celem wylotu do Afryki w dniu 18 grudnia 2021 r.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia reguł procesowych w toku postępowania (art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.); zebrano materiał dowodowy w stopniu wystarczającym dla wydania niewadliwego rozstrzygnięcia. Godzi się podkreślić, iż po myśli art. 75 § 1 k.p.a. obowiązuje otwarty katalog środków dowodowych, więc pisemne powiadomienie od placówki straży granicznej oraz wydruk danych z EWP mogą stanowić dowody w sprawie. Przepis art. 10 § 1 k.p.a. został zastosowany w drugiej instancji, a skarżący nie podał jakich to konkretnych dowodów - wskutek niezastosowania tego przepisu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (z racji brzmienia § 2 i 3 wskazanego artykułu k.p.a.) mu uniemożliwiono przedłożyć. Z tego względu opisany zarzut należy uznać za bezzasadny. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej trwający stan epidemii Sars-Cov-2 i konieczność w związku z tym ochrony zdrowia lub życia ludzkiego uzasadniał nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wydanej decyzji administracyjnej po myśli art. 108 § 1 k.p.a.

Na tle powyższych wywodów należy stwierdzić, że ponieważ obowiązek izolacji w warunkach domowych wynika z komentowanej ustawy, wobec czego to akt rangi ustawowej stanowi źródło ograniczeń konstytucyjnych praw obywatelskich, w tym przypadku prawa do przemieszczania się, tym samym niezasadne są zarzuty skargi, iż skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa tudzież bez podstawy prawnej. Nie mogło dojść do naruszenia przepisu art. 33 u.z.z., gdyż jak już wyżej zostało to przedstawione, nie ten przepis, lecz art. 34 ust. 2 stanowi podstawę nałożonego na skarżącego obowiązku, który nie przewiduje obligatoryjnie formy decyzji.

W okolicznościach faktycznych i prawnych trzeba uznać, że skarżący naruszając obowiązek izolacji domowej dopuścił się deliktu administracyjnego obwarowanego karą administracyjną finansową na mocy art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

W kontekście pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia norm procesowych, wypada w pierwszym rzędzie przywołać pełne brzmienie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

W ocenie Sądu organ II instancji słusznie zastosował normę art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., odstępując od wymierzenia kary finansowej nałożonej w pierwszej instancji na skarżącego oraz pouczając go odpowiednio, albowiem skarżący został ukarany prawomocnym wyrokiem za ten sam czyn stypizowany w art. 116 § 1a kodeksu wykroczeń karą grzywny przez sąd karny. Okoliczność późniejszego zatarcia skazania poprzez uznanie go za niebyłe nie ma znaczenia dla zastosowania dobrodziejstwa z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż zatarciu skazania opartemu na fikcji prawnej uznania skazania za niebyłe w sferze prawnej, nie towarzyszą dalej idące jeszcze konsekwencje, a mianowicie, że za niebyłe należałoby również uznać zdarzenia, które legły u podstaw skazania, a więc obiektywnie istniejące fakty (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I CSK 893/14). Zatarcie skazania nie oznacza anulowania treści wyroku, tj. wyeliminowania go z mocą wsteczną z porządku prawnego jako w ogóle niewydanego i nie niweluje też całkowicie skutków skazania (postanowienie SN z 4 stycznia 2011 r., SDi 32/10). Gdyby nawet uznać przeciwnie, to Sąd w niniejszej sprawie nie mógłby z tego powodu uchylić w tej części decyzji, gdyż naruszyłby regułę z art. 134 § 2 p.p.s.a., stosownie do której sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. O czym wyżej była mowa, Sąd nie stwierdził jednak żadnego naruszenia prawa i nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji czy też czynności objęcia skarżącego izolacją domową.

Organ trafnie ocenił, na tle okoliczności rozpatrywanego przypadku, że delikt administracyjny, jakiego dopuścił się skarżący, nie kwalifikuje się do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż skarżący naraził swym postępowaniem inne osoby na potencjalne zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.

W świetle zawartości nadesłanych Sądowi akt administracyjnych sprawy, w szczególności zwrotnego potwierdzenia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji skarżącemu w dniu 21 stycznia 2022 r. (na którym odbiór tej decyzji skarżący poświadczył składając własnoręczny podpis), chybiony jest zarzut skargi o naruszeniu art. 109 k.p.a. w związku z art. 14 k.p.a. Notabene w skardze zarzut o braku skutecznego doręczenia decyzji w przedmiocie kary pieniężnej nie poparto żadną konkretną argumentacją, poza tym godzi się zauważyć, że skoro w ustawowym terminie skarżący złożył odwołanie od tej decyzji to trudno przyjąć, że jej w ogóle nie otrzymał, nie posiadał o niej wiedzy lub nie została mu ona doręczona skutecznie.

Z tych wszystkich przyczyn, wobec braku naruszeń prawa materialnego lub procesowego, Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.