Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 467/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 17 ust. 1, art. 17b ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2024 r. nr SKO.405.ŚR.275.158.2024 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.Ł. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "SKO", "Kolegium") z 27 lutego 2024 r. nr SKO.405.ŚR.275.158.2024 wydana w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.").

Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Z.Ł. zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J.Ł.

Po rozpoznaniu ww. wniosku Wójt decyzją z 16 stycznia 2024 r. nr OPS.4452.57.1.2023 odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

Organ ustalił, że osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] grudnia 2023 r. na mocy którego została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Z treści orzeczenia wynika, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 23 listopada 2023 r. Organ uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm. - dalej: "u.ś.r.").

Odwołanie od tej decyzji złożyła Z.Ł. wskazując na krzywdzący charakter decyzji. Wyjaśniła, że mama wymaga stałej i systematycznej opieki przez cały dzień, dlatego ona nie może podjąć innego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zmuszona była zrezygnować z pracy w gospodarstwie rolnym od 1 grudnia 2023 r. Nie ubiegała się o zwrot podatku akcyzowego, rezygnuje także z dopłat z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Oświadczyła, że jest jedyną osobą, która zapewnia mamie stałą, systematyczną i całodobową opiekę.

Wskazaną na wstępie decyzją z 27 lutego 2024 r. SKO w Tarnobrzegu w pkt 1) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, w pkt 2) odmówiło przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Kolegium odnosząc się do argumentu organu I instancji o niespełnieniu przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r., gdyż nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność osoby wymagającej opieki, stwierdziło, że jest on pozbawiony zasadności. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, którym orzeczono o niezgodności ww. przepisu z Konstytucją RP, w zakresie wskazanym w tym wyroku, SKO uznało, że koniecznym jest wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, z uwagi na wydanie jej w oparciu o niekonstytucyjny przepis.

Kolegium wskazało natomiast, że w sprawie zaistniała inna przesłanka skutkująca odmową przyznania wnioskowanego świadczenia, a mianowicie wnioskodawczyni nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego – art. 17b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Organ wyjaśnił, że Z.Ł. złożyła oświadczenie, że jest rolnikiem, ale zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego, wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 grudnia 2023 r. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie ARiMR z 9 stycznia 2024 r., z którego wynika, że jest zarejestrowana jako producent rolny i otrzymuje płatności z tytułu prowadzenia działalności rolniczej. Decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z 15 lutego 2024 r. Z.Ł. została wykreślona z ewidencji producentów rolnych.

SKO powołując się na art. 15 ust. 1 i 25 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 wyjaśniło, że ARiMR tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z zaświadczenia ARiMR z 9 stycznia 2024 r. wynika, że skarżąca jest wpisana do ewidencji producentów i wnioskuje i otrzymuje płatności przyznawane przez Agencję. Wskazując na definicję producenta rolnego zawartą w art. 3 pkt 3b ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz na definicję rolnika zawartą w art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z 2 grudnia 2021 r., uznało, że skarżąca, wbrew złożonemu oświadczeniu we wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – nie zaniechała prowadzenia działalności rolniczej na gruntach rolnych przekraczających powierzchnię 1ha i z tego tytułu pobiera dopłatę rolną. Konstrukcja prawna tych form wsparcia jest taka, że przysługuje tylko rolnikowi oraz producentowi rolnemu. Inne podmioty, w tym nieaktywny zawodowo rolnik (producent rolny), tej pomocy otrzymać nie mogą. Nie jest możliwe pobieranie tych form wsparcia, jeśli nie prowadzi się gospodarstwa rolnego. Kolegium wskazało, że okoliczności te oznaczają, że skarżąca nie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu u.ś.r., a zatem wnioskowane świadczenie nie może być jej przyznane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożyła Z.Ł., podkreślając jej krzywdzący charakter. Wyjaśniła, że 28 grudnia 2023 r. we wniosku złożyła stosowne oświadczenia, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że jest rolnikiem lub małżonkiem rolnika i zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 1 grudnia 2023 r. W dodatkowym oświadczeniu podała, zgodnie z prawdą, że rezygnuje z dopłat do gruntów z ARiMR od 1 grudnia 2023 r. i ze zwrotu akcyzy do paliwa. Ustawa o świadczeniach rodzinnych wymaga tylko oświadczenia strony. Brak jest zapisów o konieczności dołączenia dodatkowych zaświadczeń z innych instytucji. Skarżąca wyjaśniła, że na dzień składania wniosku była zarejestrowana jako producent rolny, ale zgodnie z oświadczeniem zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Nie musiała dokumentować tego faktu, nie była o to wzywana. Dopiero po otrzymaniu wezwania z SKO z 6 lutego 2024 r. zgłosiła się w Biurze Powiatowym ARiMR w [...], gdzie wykreśliła się z ewidencji producentów rolnych. Decyzja z 15 lutego 2024 r. nr [...] potwierdza wykreślenie jej z ewidencji producentów rolnych i uchylenie jej numeru ewidencyjnego. Raz jeszcze podkreśliła, że organ I instancji przyjął od niej jedynie oświadczenia i nie żądał od niej innego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium zwróciło się o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Kolegium rozpatrując odwołanie skarżącej słusznie zakwestionowało prawidłowość powołanej przez organ I instancji argumentacji o niemożności ustalenia daty powstania niepełnosprawności u niepełnosprawnej matki skarżącej. Prawidłowo SKO wskazało, że przywołany w decyzji organu I instancji art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł być stosowany w związku z uznaniem go za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. o sygn. K 38/13. Stosując właściwą wykładnię tego przepisu należy przyjąć, że w stosunku do opiekunów osób, których daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W konsekwencji, jak wynika z argumentacji SKO, niedopuszczalne jest oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - co znalazło potwierdzenie w jednolitym orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z 29 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 300/19; z 26 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 8/19; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Jakkolwiek SKO zakwestionowało prawidłowość powołanej argumentacji organu I instancji o niemożności ustalenia daty powstania niepełnosprawności u niepełnosprawnej matki skarżącej, to ostatecznie podzieliło stanowisko Wójta Gminy [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując na brak spełnienia określonego w cyt. art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. wymogu zaprzestania prowadzenia przez wnioskodawczynię. Wyjaśniło, że skarżąca będąca płatnikiem podatku rolnego, gospodarstwa rolnego nadal była zarejestrowana w ewidencji producentów rolnych ARiMR do dnia 15 lutego 2024 r. i otrzymuje ona płatności z tytułu prowadzenia działalności rolniczej

Oceniając stanowisko SKO, wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zgodnie z art. 17b ust. 1 u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:

1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;

2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym.

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 u.ś.r.). Co do zasady nie ma obowiązku badania treści tego oświadczenia (tj. co do faktów) przez organy orzekające w sprawie. Nie wyklucza to jednak możliwości oceny prawdziwości oświadczenia jako dowodu w sprawie - która powinna się odbywać z poszanowaniem ogólnych reguł swobodnej oceny dowodów, tym bardziej że oświadczenie jest składane właśnie pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Z treści zacytowanych przepisów wynika, że dowodem zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym, w świetle art. 17b ust. 2 u.ś.r., jest oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Ciężar udowodnienia faktu zaprzestania działalności rolniczej spoczywa na osobie wnioskującej o przyznanie jej świadczenia. Wskazane oświadczenie stanowi dowód na tę okoliczność, podlegający ocenie na zasadach ogólnych. Prawo nie przewiduje innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Konsekwencją złożenia oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego powinna być utrata statusu do ubezpieczenia społecznego rolników i zastosowanie mechanizmów wprowadzonych znowelizowanymi ustawami o systemie ubezpieczenia społecznego i o ubezpieczeniu społecznym rolników (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. I OSK 1073/21; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Gd 614/23).

Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 28 grudnia 2023 r. złożyła oświadczenie o zaprzestaniu od 1 grudnia 2023 r. prowadzenia i wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym w związku z opieką nad matką - pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia (k. 13 akt admin. organu I instancji). Oświadczyła jednocześnie, że rezygnuje z dopłat do gruntów AR i MR od 1 grudnia 2023 r. i ze zwrotu akcyzy do paliwa rolniczego od 1 grudnia 2023 r. W aktach znajduje się również zaświadczenie z dnia 9 stycznia 2024 r., z którego wynika, że widnieje ona w systemie Ewidencji Producentów Rolnych i otrzymuje płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej.

Natomiast do odwołania skarżąca dołączyła decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 15 lutego 2024 r. o wykreśleniu jej wpisu z ewidencji producentów oraz o uchyleniu numeru identyfikacyjnego. W aktach zalega też zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia 5 stycznia 2024 r. o nie pobieraniu zwrotu podatku akcyzowego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej w 2023 r.

W opinii Sądu przedstawione powyżej okoliczności pozwalają uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, sprowadzające się do zakwestionowania okoliczności zaprzestania przez skarżącą prowadzenia gospodarstwa rolnego, za co najmniej przedwczesne.

Należy wskazać, że prawodawca nie zdefiniował pojęcia "zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym", lecz przyjmuje się, że ten brak prowadzenia gospodarstwa rolnego związany jest z kryterium faktycznego działania i rzeczywistych korzyści. Wskazuje się, że jeśli dana osoba nie wykonuje określonych, konkretnych czynności związanych z typowymi pracami w rolnictwie w danym jego dziale, jak też nie uzyskuje w związku z powyższym jakichś konkretnych korzyści, w tym finansowych, to trudno twierdzić, że prowadzi gospodarstwo rolne. W sytuacji, gdy organy kwestionują przyjęty w tym zakresie przez ustawodawcę dowód w postaci składanego przez ubiegającego się o świadczenie pielęgnacyjne pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, to muszą przeprowadzić w tym przedmiocie należyte postępowanie wyjaśniające, które w sposób jednoznaczny wykaże, że oświadczenie to nie jest zgodne z prawdą. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia winny dotyczyć posiadania przez stronę gospodarstwa rolnego, rzeczywistego wykonywania w nim czynności "rolniczych", uzyskiwania unijnych dopłat związanych z rolnictwem czy też zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolniczej. To bowiem wymienione okoliczności wskazują na fakt prowadzenia gospodarstwa rolnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że mając na uwadze cel świadczenia pielęgnacyjnego, tj. zastąpienie dochodu uzyskiwanego dotychczas z wykonywanej pracy (w tym przypadku w rolnictwie), nie można traktować jako czynnika decydującego o wyłączeniu możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie faktu zarejestrowania w systemie ARiMR w charakterze producenta rolnego, w sytuacji gdy dana osoba nie korzysta ze świadczeń finansowych z tym związanych. Sam fakt rejestracji jest więc obojętny prawnie, jeśli nie łączy się z uzyskiwaniem realnych korzyści z tym związanych. Ponadto, jako przeszkody w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie można uznać faktu podlegania przez stronę ubezpieczeniu społecznemu rolników w KRUS. Z objęcia takim ubezpieczeniem, przysługującym rolnikowi, wynika jedynie domniemanie prowadzenia gospodarstwa rolnego. Tymczasem przesłanka pozwalająca na przyznanie rolnikowi (małżonkowi rolnika) świadczenia pielęgnacyjnego nie opiera się na domniemaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego, lecz wynika z rzeczywistego stanu rzeczy (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Kielcach z 31 stycznia 2024 r. II SA/Ke 742/23, wyrok WSA w Krakowie z 24 stycznia 2024 r. III SA/Kr 1394/23, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2020 r. I OSK 1273/20).

W opinii Sądu organ odwoławczy nie poczynił w sprawie wystarczających ustaleń w kwestii faktycznego zakończenia przez skarżącą prowadzenia gospodarstwa rolnego. Sąd zwraca uwagę, iż organ odwoławczy mając wątpliwości co do okoliczności związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego pismem z dnia 6 lutego 2024 r. zakreślił skarżącej 7-dniowy termin do przedłożenia do akt sprawy dowodu, z którego będzie wynikać wycofanie złożonego w 2023 r. wniosku o przyznanie płatności ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Informację o zrealizowaniu takiej czynności podała skarżąca w złożonym odwołaniu, jednak w żaden sposób jej nie udokumentowała, a znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie ARiMR z dnia 9 stycznia 2024 r., znak: SB09.0162.34.2024.AC określa skarżącą jako producenta rolnego otrzymującego płatności. Jest to ewidentna sprzeczność, która podlega wyjaśnieniu.

Skarżąca w odpowiedzi na to wezwanie przesłała SKO ww decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 15 lutego 2024 r. o wykreśleni jej z ewidencji producentów rolnych.

Kolegium zwróciło szczególną uwagę na informację, zawartą w piśmie ARiMR z 9 stycznia 2024r., z której to wynika, że skarżąca według stanu na dzień 9 stycznia 2024r. otrzymuje płatności z tytułu różnego działalności rolniczej. Kolegium stwierdziło na podstawie ww. informacji, że Skarżąca nadal pobiera określone środki pieniężne po zadeklarowanej we wniosku dacie zaprzestania prowadzenia gospodarstwa, tj. po 1 grudnia 2023r. Kolegium wskazało również, że ww. informacja ARiMR z 9 stycznia 2024r. podważa wiarygodność oświadczenia skarżącej z dnia 28 grudnia 2023r. i odwołania, że po 1 grudnia 2023r. rezygnuje z dopłat ARiMR.

W skardze Z.Ł. odnosząc się do informacji ARiMR z 9 stycznia 2024r. podnosiła, że zrezygnowała z płatności z ARiMR od 1 grudnia 2023 r.

Zdaniem Sądu kwestia prawdziwości złożonego przez skarżącą oświadczenia z dnia 28 grudnia 2023 r. nie została prawidłowo wyjaśniona.

Z akt nie wynika jakie płatności, za jaki okres (czy należne za okres do 1 grudnia 2023 r. czy późniejszy) otrzymała skarżąca wg zaświadczenia z ARiMR z dnia 9 stycznia 2024 r.

Także wezwanie skarżącej przez SKO z dnia 6 lutego 2024 r. było nieprecyzyjne i ogólnikowe. Nie precyzowało bowiem, że chodzi o wykazanie rezygnacji z dopłat za okres od 1 grudnia 2023 r,

Ponadto zgodnie z komunikatem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji z dnia 15 grudnia 2023 r. wypłaty za rok realizowane są od 1 grudnia 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. (httns://www.gov.pl/web.pl/web/wrimr/dor>laty-bezposrednie-i-obszarowe-2023-płatnosci-koncowe).

Jest więc prawdopodobne, że ewentualne otrzymane przez skarżącą dopłaty dotyczyły okresu sprzed 1 grudnia 2023 r.

Do zaprzestania prowadzenia gospodarstwa miało bowiem dojść 1 grudnia 2023 r. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, w oparciu o ww. informację ARiMR z 9 stycznia 2024 r., nie można w sposób pewny stwierdzić, czy skarżąca z dniem 1 grudnia 2023 r. definitywnie zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wątpliwości w tym zakresie nie można w sposób definitywny rozstrzygnąć mając na uwadze także treść art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U.UE. L. z 2021 r. Nr 435, str. 187 z późn. zm.), z którego wynika, że państwa członkowskie zapewniają, aby płatności w ramach interwencji i środków, o których mowa w art. 65 ust. 2, dokonywano najwcześniej dnia 1 grudnia i nie później niż dnia 30 czerwca następnego roku kalendarzowego z możliwością wypłaty określonych zaliczek przed 1 grudnia.

Zatem w celu wyjaśnienia wątpliwości co do okresu, którego dotyczyły płatności opisane w zaświadczeniu z 9 stycznia 2024 r. Kolegium powinno w trybie art. 136 § 1 k.p.a. zwrócić się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o udzielenie informacji, czy płatności, wypłacone skarżącej dotyczyły również okresu od 1 do 31 grudnia 2023 r., w którym miała zaprzestać prowadzenia gospodarstwa rolnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 lipca 2024 r., II SA/Rz 460/24).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.