Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 752/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 §  1 pkt 5
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r. sprawy ze skargi V. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 października 2023 r. Wojewoda (dalej Wojewoda, organ II instancji, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania V. M. (dalej jako skarżący), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. (dalej Prezydent, organ I instancji) z dnia 29 sierpnia 2023 r., wydaną po wznowieniu postępowania, w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że na mocy decyzji z dnia 5 maja 2020 r. skarżący nabył status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku z dniem 5 maja 2020 r. S. drogą elektroniczną wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny skarżący oświadczył, że nie pobiera nauki w szkole w systemie stacjonarnym oraz że nie uczy się w szkole, z wyjątkiem szkoły dla dorosłych lub przystępuje do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły, branżowej szkoły II stopnia i szkoły policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych.

Status osoby bezrobotnej skarżący utracił od dnia 20 listopada 2020 r. (decyzja z dnia 1 grudnia 2020 r.). Na podstawie umowy z dnia 17 listopada 2020 r. skarżący otrzymał dofinansowanie w wysokości [...] zł w ramach projektu "Aktywizacja zawodowa osób bezrobotnych w wieku 30 lat i więcej zarejestrowanych w Miejskim Urzędzie Pracy w L. (VI)". Skarżący zobowiązał się do prowadzenia osobiście działalności gospodarczej, PKD [...] Fryzjerstwo i pozostałe zabiegi kosmetyczne.

Ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna w MUP w L. skarżący dokonał w dniu 13 lipca 2023 r. (decyzja z dnia 13 lipca 2023 r.), przedkładając m.in. dyplom wydany przez [...] L. w L. ( dalej też jako [...]) z dnia 27 czerwca 2022 r. ukończenia studiów pierwszego stopnia w formie stacjonarnej oraz oświadczenie, że studiował w systemie stacjonarnym na [...] w okresach: 1 październik 2018 r. – 30 wrzesień 2019 r. oraz 1 październik 2020 r. – 27 czerwca 2022 r.

W dniu 23 sierpnia 2023 r. skarżący złożył w MUP w L. zaświadczenie z dnia 1 sierpnia 2023 r. wystawione przez [...] L. o odbytych studiach wyższych w okresie 1 października 2018 r. – 27 czerwca 2022 r- 3 letnie studia stacjonarne I stopnia.

W oparciu o powyższe dowody w sprawie, organ I instancji postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2023 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uznania strony od dnia 5 maja 2020 r. za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku, zakończone decyzją ostateczną wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia 5 maja 2020 r. znak: [...] [...]/2020.

Następnie, organ I instancji decyzją z dnia 29 sierpnia 2023 r. uchylił wyżej wymienioną decyzję ostateczną Prezydenta Miasta L. z dnia 5 maja 2020 r. i jednocześnie orzekł o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 5 maja 2020 r. w związku z podjęciem nauki w systemie dziennym.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wyjaśnił, że nie miał wiedzy, że skoro jest studentem na urlopie dziekańskim, nie ma prawa zostać zarejestrowany jako bezrobotny. Podniósł, że podczas rejestracji i rozmowy w urzędzie nikt z pracowników nie kierował do niego pytań odnośnie studiów, a po jego stronie nie było żadnej złej woli w tym przedmiocie.

Wojewoda w wyniku ponownego rozpoznania sprawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z istoty definicji osoby bezrobotnej, wskazanej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2023 r., poz. 735 ze zm.), wynika, iż osoba, która ma uzyskać status prawny bezrobotnego nie ma pracy, nie prowadzi innej działalności zarobkowej, poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykazuje zamiar i gotowość jej podjęcia oraz nie uczy się szkole, przy czym w przypadku osób studiujących wyjątek dotyczy osób studiujących na studiach niestacjonarnych. Oznacza to, że osoby studiujące w szkole wyższej na studiach stacjonarnych, nie mogą nabyć statusu osoby bezrobotnej przez dokonanie rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

Zatem, w ocenie organu II instancji, w dniu rejestracji w MUP w L., tj. 5 maja.2020 r. skarżący nie spełniał jednej z ustawowych przesłanek do nabycia statusu osoby bezrobotnej, określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ uczył się w szkole wyższej, gdzie studiował na studiach stacjonarnych, co zostało ujawnione w dniu 13 lipca 2023 r. Wojewoda podkreślił, że skarżący dokonał samodzielnej rejestracji wypełniając dane za pośrednictwem formularza elektronicznego udostępnionego w portalu praca.gov.pl. Tym samym miał możliwość wyczerpującego zapoznania się z treścią wniosku o dokonanie rejestracji a w szczególności składanych oświadczeń.

Na koniec organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 85 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742, ze. zm.) student ma prawo do urlopów od zajęć oraz urlopów od zajęć z możliwością przystąpienia do weryfikacji uzyskanych efektów uczenia się określonych w programie studiów na zasadach określonych w regulaminie studiów.

Z Regulaminu Studiów [...] L. wynika z kolei, że student ma prawo do uzyskania urlopu dziekańskiego (§ 13 ust. 3), a w okresie urlopu student zachowuje uprawnienia studenckie (§ 32 ust. 5).

Na koniec Wojewoda podniósł, że negatywnie ocenia działanie organu I instancji, polegając na wydaniu w dniu 28 sierpnia 2023 r. postanowienia o wznowieniu postępowania i brak doręczenia go skarżącemu, a następnie wydanie w dniu 29 sierpnia 2023 r. decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Jednakże mając na względzie fakt, że skarżący miał wiedzę o podejmowanych przez organ czynnościach, gdyż otrzymał do wiadomości w dniu 17 lipca 2023 r. skierowane przez MUP w L. do [...] pismo, a w dniu 23 sierpnia 2023 r. sam przedłożył zaświadczenie o odbytych studiach wyższych w trybie stacjonarnym, do odwołania zaś nie dołączono żadnych nowych dowodów, to zdaniem organu II instancji uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy.

W skardze na ostateczną decyzję organu odwoławczego skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosił o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej k.p.a., przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na obciążeniu skarżącego, w tym wypadku obcokrajowca, konsekwencjami bezczynności i błędów organów administracji publicznej popełnionych w toku procedury rejestracji strony jako osoby bezrobotnej i tym samym wydaniu i następnie utrzymaniu w mocy decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną, pomimo wiedzy organu, iż wcześniej był on zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy i tym samym studiująca;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, w szczególności pominięciu faktu, że skarżący jest obcokrajowcem i podczas rejestracji w urzędzie nie posługiwał się w sposób biegły językiem polskim, tym samym chociażby z tych przyczyn mógł nie odróżnić statusu osoby "poszukującej pracy", który posiadał wcześniej studiując od statusu osoby "bezrobotnej", który po weryfikacji urząd mu przyznał;

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego w postaci pouczenia załączonego do decyzji z dnia 5 maja 2020 r. oraz na jego dowolnej ocenie, w szczególności pominięciu faktu, że w pouczeniu wielokrotnie pada sformułowanie "osoba bezrobotna lub poszukująca pracy" co tym bardziej mogło skarżącego, który nie włada biegle językiem polskim utwierdzić w przekonaniu, że są to pojęcia tożsame, szczególnie, że nie posiadał pracy i jej poszukiwał;

4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, w szczególności pominięciu faktu, że skarżący ubiegając się o przyznanie mu statusu osoby bezrobotnej faktycznie pozostawał na urlopie dziekańskim, wobec czego nawet zakładając, że rozumiałby definicje osoby bezrobotnej czemu zaprzecza, to wówczas faktycznie nie studiował, przez co mógł pozostawać w przekonaniu, że nie uczy się aktualnie na uczelni wyższej;

5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na całkowitym nieuwzględnieniu przy ocenie materiału dowodowego faktu, że to sam skarżący przedłożył do urzędu pracy zaświadczenia potwierdzające ukończone przez niego studia dokonując ponownej rejestracji jako bezrobotny dnia 13 lipca 2023 r., co wprost potwierdza brak po jego stronie świadomości, że jako student nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej;

6. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. polegający na wydaniu decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy objętej przedmiotem postępowania dnia 29 sierpnia 2023 r., tj. na dzień po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 28 sierpnia 2023 r. i tym samym naruszenie wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącego zwracał uwagę, że studia na [...] L. skarżący rozpoczął w 2018 r. i decyzją z dnia 15 stycznia 2020 r. otrzymał status osoby poszukującej pracy W międzyczasie skarżący ukończył kurs fryzjerski i postanowił, że właśnie tym chciałby się zająć w życiu.

Następnie decyzją [...] z dnia 17 września 2019 r. skarżący został skierowany na urlop roczny, z uwagi na trudną sytuację rodzinną. Jako, że w tym okresie nie wykonywał pracy, ani też nie studiował, postanowił postarać się o dotację na otworzenie własnej działalności w postaci salonu fryzjerskiego. Z telefonicznych informacji jakie uzyskał w urzędzie pracy wynikało, iż w tym celu musi zarejestrować się jako osoba bezrobotna. Podczas rejestracji i rozmowy telefonicznej z pracownikiem dnia 5 maja 2020 r. skarżący nie został chociażby spytany o kwestię studiów pomimo, iż był wcześniej zarejestrowany jako osoba poszukująca pracy, tym samym urząd powinien mieć wiedzę odnośnie do bycia studentem przez skarżącego. Pełnomocnik zarzucał organom całkowite pominięcie faktu, że skarżący jako cudzoziemiec nieposługujący się biegle językiem polskim mógł zwyczajnie nie odróżnić statusu osoby "poszukującej pracy", który posiadał wcześniej studiując od statusu osoby "bezrobotnej", który po weryfikacji urząd mu przyznał. Pełnomocnik podnosił również, że skarżący otrzymał dofinansowanie na prowadzenie działalności gospodarczej, którą prowadził przez wymagany okres czasu, a nawet do maja 2023 r. i która przeszła wszelkie niezbędne kontrole z urzędu, jakie były związane z otrzymaniem dotacji, a wszelkie otrzymane środki zostały wydatkowane zgodnie z wnioskiem. Zwrócił także uwagę, że skarżący aktualnie chociaż ma zawieszoną działalność gospodarczą w dalszym ciągu wyraża wolę pracy jako fryzjer. Działa również na wielu polach charytatywnie, np. świadczy usługi fryzjerskie na rzecz podopiecznych domu dziecka, jest honorowym dawcą krwi oraz jest wolontariuszem caritas wobec aktualnej sytuacji w [...]. Na powyższe do skargi dołączono stosowne dokumenty. Na koniec pełnomocnik skarżącego podnosił, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu powinna być realizowana w każdym stadium postępowania, a odmowa wzięcia przez stronę czynnego udziału w postępowaniu nie może wywoływać negatywnych dla niej skutków prawnych, ani w zakresie treści rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ani co do przysługujących stronie środków prawnych służących jego weryfikacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja organu II instancji wydana w postępowaniu przeprowadzonym po wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uchylającą decyzję o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 5 maja 2020 r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku i jednocześnie orzekającą o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 5 maja 2020 r. w związku z podjęciem nauki w systemie dziennym. .

W pierwszej kolejności zatem podnieść należy, że trafnie przyjęły organy, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z urzędu może być wynikiem własnej inicjatywy organu administracji w związku z pozyskaniem przezeń wiedzy o okolicznościach stanowiących przyczynę wznowienia. Z uwagi na zasadę praworządności (art. 7 k.p.a.) oraz kategoryczne brzmienie art. 145 § 1 k.p.a. przyjmuje się, że jeżeli organ administracji pozyska tę wiedzę, ma obowiązek wznowić postępowanie.

Wyodrębnia się dwa stadia tego postępowania. W pierwszym, zwanym wstępnym lub wyjaśniającym, bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. W przypadku stwierdzenia dopuszczalności wznowienia, ten etap postępowania kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.).

Po wznowieniu postępowania rozpoczyna się drugi etap postępowania, zwany też właściwym lub rozpoznawczym. Stosownie do przepisu art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Dodać również należy, że w świetle regulacji art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz.1634 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. - sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał zgromadzony przez organy w toku całego postępowania przed tymi organami oraz przed sądem.

Z akt sprawy bezsprzecznie zaś wynika, że organ w dniu 13 lipca 2023 r. (podczas ponownej rejestracji skarżącego jako osoba bezrobotna) pozyskał informację , że skarżący ukończył studia pierwszego stopnia w formie stacjonarnej i w dniu 27 czerwca 2022 r. uzyskał tytuł zawodowy licencjat, na okoliczność czego dołączono do akt poświadczoną kserokopię dyplomu z dnia 27 czerwca 2022 r. oraz oświadczenie skarżącego z dnia 13 lipca 2023 r., z którego wynika, że skarżący studiował w systemie stacjonarnym na [...] w okresach: 1 październik 2018 r. – 30 wrzesień 2019 r. oraz 1 październik 2020 r. – 27 czerwca 2022 r. w systemie indywidualnego toku studiów.

Ponadto w dniu 23 sierpnia 2023 r. organ pozyskał dowód w postaci złożonego przez skarżącego zaświadczenia z dnia 1 sierpnia 2023 r. wystawionego przez [...] L. o odbytych studiach wyższych w okresie 1 października 2018 r. – 27 czerwca 2022 r- 3 letnie studia stacjonarne I stopnia.

W tych okolicznościach podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie mogą budzić wątpliwości.

W tym miejscu zauważyć należy, że trafnie zarzucono w skardze naruszanie przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. (co zauważył również organ II instancji w zaskarżonej decyzji), w sytuacji, gdy organ I instancji w dniu 28 sierpnia 2023 r. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, którego skarżącemu nie doręczył, a następnie już w dniu 29 sierpnia 2023 r. decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy. Jednakże, jak zasadnie ocenił organ odwoławczy, w okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie to nie miało wypływu na jej wynik.

Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może bowiem stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Koniecznym zatem jest wykazanie przez stronę skarżącą, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To strona skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy. W niniejszej sprawie żadnej z tych okoliczności skarżący nie wykazał.

Trafnie zwrócił uwagę Wojewoda, że skarżący miał wiedzę co podejmowanych przez organ czynności wyjaśniających i aktywnie w nich uczestniczył, zaś do odwołania nie dołączono żadnych nowych dowodów. W tych okolicznościach naruszenie przez organ obowiązków wynikających z tego przepisu nie może stanowić podstawy do uchylenia podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

W ocenie sądu podzielić również należy w pełni stanowisko organu, że w dniu rejestracji w Miejskim Urzędzie Pracy w L., tj. w dniu 5 maja 2020 r. skarżący nie spełniał jednej z ustawowych przesłanek do nabycia statusu osoby bezrobotnej, ponieważ uczył się w szkole wyższej, gdzie studiował na studiach stacjonarnych.

Definicje osoby bezrobotnej zawiera art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia przesłanki wskazane w lit. a-m tego przepisu.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że za osobę bezrobotną może zostać uznana wyłącznie osoba, która m.in. jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych. Oznacza to, że za osobę bezrobotną nie może być uznana osoba ucząca się w szkole wyższej w systemie stacjonarnym.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy wszystkie niezbędne warunki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie statusu osoby bezrobotnej. Brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest kategoryczne. Kwestia przyznania statusu bezrobotnego nie zależy od uznania organów administracji. Żadne inne okoliczności poza wymienionymi w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mogą mieć istotnego znaczenia.

Dlatego też podnoszone przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego i w skardze okoliczności co do braku złej woli po stronie skarżącego, należytego wywiązywania się z obowiązków związanych z otrzymanym dofinansowaniem na rozpoczęcie działalności gospodarczej, należyte jej prowadzenie, a także szeroka działalność charytatywną nie mogą mieć wpływu na odmienną od zaprezentowanej przez organy i podzielanej przez sąd wykładnię przesłanek materialnoprawnych uznania danej osoby za osobę bezrobotną.

Podnoszone przez skarżącego argumenty co do udzielanych przez urząd pracy informacji odnośnie możliwości i warunków uzyskania dofinansowania na prowadzenie działalności gospodarczej pozostają obojętne dla wyniku rozpatrywanej sprawy. Kwestia uzyskanego przez skarżącego dofinansowania jest odrębną sprawą administracyjną.

Zgodnie z regulacją art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a granice tej sprawy wyznaczyła decyzja organu w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 5 maja 2020 r. bez prawa do zasiłku, wydana w wyniku wznowienia postępowania.

Podkreślić należy, jak wynika z akt skarżący w dniu 1 maja 2020 r. złożył wniosek o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna droga elektroniczną, zgodnie z regulacją rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 667) - § 2 ust. 1 pkt 2. Skarżący miał zatem możliwość wyczerpującego zapoznania się z treścią wniosku o dokonanie rejestracji a w szczególności składanych oświadczeń.

Zgodnie z wymogami tego rozporządzenia skarżący zobowiązany był podać we wniosku o dokonanie rejestracji wszystkie niezbędne fakty do ustalenia możliwości przyznania statusu bezrobotnego (§ 5 ust. 8 w zw. z ust. 5). Skarżący wypełniając ankietę zawartą we wniosku pod rygorem odpowiedzialności karnej zaznaczył, że nie pobiera nauki w szkole w systemie stacjonarnym oraz pod tym samym rygorem złożył oświadczenie bezrobotnego, oświadczając między innymi, że nie uczy się w szkole, z wyjątkiem szkoły dla dorosłych lub przystępuje do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły, branżowej szkoły II stopnia i szkoły policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych.

To skarżący ponosi pełną odpowiedzialność za treść składanych oświadczeń. Jak wynika z adnotacji poczynionej na wniosku w dniu 5 maja 2020 r. odbyła się rozmowa telefoniczna potwierdzająca złożone przez skarżącego dane osobowe. Złożony przez skarżącego wniosek zawierał definicję osoby bezrobotnej.

Trudno zatem w tych okolicznościach zarzucać organowi wprowadzenie skarżącego w błąd. Subiektywne odczucia skarżącego w zakresie braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie, nie mogą przesądzać o naruszeniu przepisu procesowego art. 8 k.p.a.

Skarżący jak student zobowiązany był znać zarówno swoje prawa jak i obowiązki.

Z art. 85 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i wynika, że student ma prawo do urlopów od zajęć oraz urlopów od zajęć z możliwością przystąpienia do weryfikacji uzyskanych efektów uczenia się określonych w programie studiów na zasadach określonych w regulaminie studiów, a z art. 107 ust. 1 tej ustawy wynika, że student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi w uczelni. Tym samym obowiązkiem skarżącego było znać postanowienia Regulaminu studiów [...] L. [...] [...], z którego wprost wynika że student w okresie urlopu zachowuje uprawnienia studenckie (§ 32 ust. 5).

W kontekście argumentacji skargi co do nieświadomości skarżącego w przedmiocie definicji i wymogów jakie należy spełniać dla posiadania statusu bezrobotnego oraz braku złych intencji skarżącego, o czym świadczy wskazywany przez pełnomocnika fakt złożenia przez skarżącego stosownego zaświadczenia z uczelni, to jeszcze raz podkreślić należy, że okoliczności te wobec bezwzględnej treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi co do okoliczności, iż brak biegłej znajomości przez skarżącego języka polskiego miał istotny wpływ na treść składanych przez niego oświadczeń.

Po pierwsze jak już wspomniano wniosek o rejestrację złożony przez skarżącego drogą elektroniczną zawierał w rubryce "Oświadczenie bezrobotnego" wypunktowane warunki, jakie należy spełnić aby była możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej.

Po drugie, jak wynika z akt w dniu rejestracji jako poszukujący pracy skarżący wskazał znajomość języka polskiego na poziomie "biegłym" (k. 9 akt adm. numeracja na dole strony), a we wniosku o rejestrację z dnia 1 maja 2020 r. jako osoba bezrobotna wskazał znajomość języka polskiego na poziomie "B2 - wyższy średnio zaawansowany w mowie i w piśmie" (k.[...] akt. adm.). Poza tym sam fakt ubiegania się przez skarżącego o dofinansowanie działalności gospodarczej, co wymagało złożenia szeregu dokumentów i stosownych oświadczeń (wniosek z dna 16 lipca 2020 r. wraz z załącznikami – k.[...] akt adm.) i było działaniem niełatwym, wymagającym biegłej znajomości języka polskiego aby dopełnić wszelkich formalności, świadczy tylko o tym, że skarżący nie miał problemu zarówno z przeczytaniem jak i zrozumieniem pouczeń w trakcie rejestracji w maju 2020 r.

Z tych wszystkich względów uznać należy, że organ I stancji prawidłowo uznał, że podczas rejestracji wnioskiem z dnia 1 maja 2020 r. skarżący, jako studiujący w szkole wyższej w systemie stacjonarnym, nie spełniał warunków do uznania za osobę bezrobotną w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i w konsekwencji prawidłowo orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta L. z dnia 5 maja 2020 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy na skutek złożonego przez skarżącego odwołania doprowadziło organ II instancji do trafnych wniosków co do zaistnienia podstaw do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta.

W ocenie sądu, w świetle całości zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego należało uznać, że organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły i prawidłowo oceniły całość materiału dowodowego, w myśl reguł określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co czyni zarzuty skargi w tym przedmiocie za nietrafne. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji odpowiada natomiast wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. i nie narusza zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.).

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zobowiązany był oddalić skargę.