Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 474/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 77/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2023 r., nr 26/2023 w przedmiocie nakazu prawidłowego oznakowania środków spożywczych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 77/24, odmówił W. L.(skarżący, strona) wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2023 r. w przedmiocie nakazu prawidłowego oznakowania środków spożywczych.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że w skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2023 r. nr 26/2023 złożonej do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Bydgoszczy skarżący zawarł wniosek o "wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności". Następnie w piśmie z dnia 4 marca 2024 r. pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wykonanie decyzji zgodnie z treścią jej uzasadnienia (gdyż w sentencji zobowiązano skarżącego jedynie do oznakowania produktów zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa) oznaczałoby naruszenie art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, gdyż skarżący wprowadzałby do obrotu produkty ogólnospożywcze oznakowane jako suplementy diety, mimo braku powiadomienia o tym Głównego Inspektora Sanitarnego (GIS) we właściwym trybie.

Oddalając powyższy wniosek, WSA w Bydgoszczy wskazał, że skarżący nie uzasadnił w ogóle złożonego wniosku. W uzasadnieniu skargi ani piśmie z dnia 4 marca 2024 r. nie można wyodrębnić argumentacji, która odnosiłaby się do okoliczności świadczących o tym, że zostały spełnione przesłanki pozytywne warunkujące uwzględnienie ww. wniosku na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). W tej sytuacji nie jest możliwa ocena wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego. Przedstawiona w skardze argumentacja nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje wówczas oceny zasadności skargi. Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.).

Skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego zmianę przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie, że wykonanie przez skarżącego decyzji oznaczałoby naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, gdyż skarżący wprowadzałby do obrotu produkty ogólnospożywcze oznakowane jako suplementy diety, mimo braku powiadomienia o tym GIS we właściwym trybie, podczas gdy w ramach postępowania dowodowego nie wykazano, aby produkty wprowadzane przez skarżącego do obrotu należało zakwalifikować z uwagi na ich właściwości jako suplementy diety lub żywność specjalnego przeznaczenia medycznego.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zażalenie zostało oddalone jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia oraz zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. na tle stanu faktycznego będącego przedmiotem oceny Sądu Wojewódzkiego były prawidłowe.

Niewątpliwie orzekając w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (czynności), sąd administracyjny jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których należy: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użycie w art. 61 § 3 zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji powyższych przesłanek na tle indywidualnych okoliczności danej sprawy. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej jest możliwe tylko wtedy, gdy zostaną ujawnione, wskazane i co najmniej uprawdopodobnione przez stronę skarżącą szczególne okoliczności realizujące przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym obowiązek skonkretyzowania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie powyższe okoliczności – jako związane z wykonaniem zaskarżonego aktu – mogą zostać zakwalifikowane jako realizujące przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki materialne, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odwołują się do nadzwyczajnych okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23; postanowienie NSA z dnia 5 marca 2024 r., II GZ 41/24; postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., II GZ 143/24; postanowienie NSA z dnia 23 maja 2024 r., II GZ 220/24).

Kontrolowany Sąd Wojewódzki oceniając wniosek skarżącego w świetle przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a., zasadnie uznał, że skarżący nie dokonał konkretyzacji ustawowych przesłanek przez odwołanie się do ściśle określonych okoliczności świadczących o realizacji niebezpieczeństw opisanych w powyższych przesłankach.

Nie mogą natomiast odnieść zamierzonego skutku wynikające z zażalenia twierdzenia i argumenty, które w istocie kwestionują legalność treści zaskarżonej decyzji. Jeżeli bowiem skarżący twierdzi, że wykonanie decyzji organu odwoławczego może doprowadzić do naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, gdyż – zgodnie z treścią tego przepisu – podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu suplementy diety jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego, to niewątpliwie w twierdzeniu tym zawiera się zarzut wadliwości podważanej decyzji, który stanie się przedmiotem rozważań sądu wojewódzkiego w sprawie skargi na tę decyzję.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.

Wniosek pełnomocnika procesowego skarżonego organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego jest natomiast oczywiście bezpodstawny, albowiem przepisy prawa procesowego sądowoadministracyjnego nie przewidują możliwości orzekania o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.