Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1365/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka (sprawozdawca), Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1021/19 w sprawie ze skargi J. S.A. z siedzibą w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J. S.A. z siedzibą w J. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020r. sygn. akt I SA/Gl 1021/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi J. S.A. w J. – uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 maja 2019r., nr 0111-KDIB3-2.4012.81.2019.3.AZ w przedmiocie podatku od towarów i usług. Opisany wyrok oraz powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

1.2. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, dotyczącym zarówno istniejącego już stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. W prezentowanym stanie faktycznym skarżąca wskazała, że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności angażuje się w programy z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (dalej jako: CSR), której celem jest budowanie pozytywnych i trwałych relacji zarówno z partnerami społecznymi jak i biznesowymi. Zdaniem Spółki wspomniana społeczna odpowiedzialność biznesu stanowi element procesu zarządzania przedsiębiorstwem, który wykracza poza obszary dotychczasowych działań, przyczyniając się tym samym do pozytywnych zmian w jej otoczeniu.

Skarżąca podniosła, że w związku z przystąpieniem do programu wdrożyła Strategię Zrównoważonego Rozwoju na lata 2017 – 2020 i w związku

z tym, w swojej działalności kładzie nacisk między innymi na zagadnienia odpowiedzialności wobec środowiska oraz uwzględnia szeroki zakres problemów etycznych i społecznych. Podkreśliła, że realizacja strategii CSR odbywa się zarówno

na terenach, na których posiada swoje zakłady jak i w innych miejscach.

W dalszej części prezentowanego zaistniałego już oraz przyszłego stanu faktycznego skarżąca wyszczególniła, jakie konkretnie działania podejmuje

w ramach strategii CSR. Działania te zostały doprecyzowane w dodatkowych wyjaśnieniach, złożonych na wezwanie organu, jako uzupełnienie braków formalnych wniosku. W ramach polityki społecznej odpowiedzialności biznesu Spółka przedstawiła realizację następujących programów:

1. wspieranie nauki i edukacji, w tym powszechnych programów edukacyjnych raz forów wymiany myśli i idei;

2. współpraca z technikami, szkołami zawodowymi oraz środkami badawczymi. Rozwój kompetencji zawodowych, poprzez realizowanie programów płatnych praktyk i staży dla uczniów techników i szkół zawodowych;

3. wspieranie projektów z dziedziny kultury, sztuki (mecenat kultury);

4. dobroczynność/współpraca ze społecznościami lokalnymi i rozwiązywanie ich problemów;

5. działania na rzecz ochrony środowiska naturalnego.

Skarżąca wskazała, że działania jakie podejmowane były w ramach opisanych powyżej programów będą kontynuowane, a zarówno poniesione jak

i przyszłe wydatki na ich realizację są i będą dokumentowane fakturami VAT. Wnioskodawca wskazał, że planuje ponosić wydatki związane z projektem K. E., który pozwoli efektywnie zarządzać energią cieplną powstającą na potrzeby kopalni.

W związku z powyższym opisem, obejmującym zarówno zaistniałe już jak

i przyszłe zdarzenia, Spółka zadała następujące pytanie:

1) czy przysługuje jej prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od wydatków na projekty opisane w pkt 1-5 (w przypadku nabycia towarów

i usług);

2) czy będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od wydatków związanych z działaniami CSR (w przypadku nabycia towarów

i usług).

Uzasadniając swoje stanowisko, Spółka wyraziła przekonanie, że przysługuje

i będzie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku od towarów i usług związanych z ponoszonymi wydatkami w ramach strategii CSR. W ocenie wnioskodawcy, realizowane przez niego działania, wpisują się w definicję społecznej odpowiedzialności biznesu. Ponadto, aktywności strony są podejmowane w celu zwiększenia rozpoznawalności priorytetów i działań społecznych tego podmiotu, czynnego uczestnictwa w zrównoważonym rozwoju społeczności i regionów,

z którymi wnioskodawca jest związany, jak również dla podkreślenia roli spółki jako odpowiedzialnego społecznie partnera biznesowego. Spółka podkreśliła też korzystne dla siebie (precyzyjnie wskazane we wniosku o interpretację indywidualną) konsekwencje działań podejmowanych w sferze CSR, mające na celu zwiększenie przychodów ze sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Podkreślono przy tym, że wydatki ponoszone na programy CSR jako ogólny koszt funkcjonowania Wnioskodawcy przekładają się na wyniki prowadzonej przez Stronę działalności opodatkowanej podatkiem od wartości dodanej. Ponadto, skarżąca podkreśliła, iż jej działalność w ramach CSR można również uznać za formę działalności marketingowej (reklamowej), która bez wątpienia jest związana

z czynnościami opodatkowanymi, realizowanymi przez Spółkę.

1.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, odnosząc się do wyżej zadanych pytań, uznał stanowisko Spółki

za nieprawidłowe. Organ, po przeanalizowaniu wszystkich realizowanych programów, nawiązując do danych zwartych we wniosku oraz wyjaśnień złożonych

w odpowiedzi na wezwanie, uznał, że tylko w przypadku czterech przedsięwzięć ([...]) istnieje pośredni związek pomiędzy jej opodatkowaną działalnością,

a aktywnościami podejmowanymi przez spółki (w związku z realizacją strategii CSR) i wiążącymi się z odliczeniem naliczonego podatku od towarów i usług.

Odnosząc się natomiast do podatkowoprawnych skutków przyszłego przedsięwzięcia pod nazwa K. E. organ przyjął, że skarżąca nie wykazała, aby pomiędzy nakładami na przygotowanie tego projektu, a opodatkowaną działalnością gospodarczą spółki zachodził bezpośredni związek pozwalający

na dokonanie odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług.

Z tych wszystkich względów, organ doszedł do wniosku, że stanowisko wnioskodawcy ocenione całościowo należało uznać za nieprawidłowe.

1.4. Na powyższą interpretację indywidualną strona złożyła skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postepowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Spółka zarzuciła organowi naruszenie:

1. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c w zw. z art. 14k oraz art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r. poz.800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez wydanie interpretacji w sposób niedający się pogodzić z zasadą legalizmu oraz działania organów w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, polegające na:

– przedstawieniu odmiennej oceny wobec zbliżonych stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych;

– wydaniu interpretacji, której sentencja jest sprzeczna z uzasadnieniem, tj. w której w sentencji organ łącznie odmówił prawidłowości stanowiska Spółki przedstawionego w odniesieniu do wielu, w ocenie organu, podczas gdy w uzasadnieniu interpretacji, wobec części stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych organ potwierdził stanowisko Strony;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

– niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018r. poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa

o podatku od towarów i usług"), poprzez odmowę jego zastosowania,

co w konsekwencji doprowadziło do odmowy spółce prawa do odliczenia

od wydatków na wszystkie projekty, opisane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, podczas gdy okoliczności wskazane przez nią

w opisie stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych uzasadniają możliwość skorzystania z prawa do odliczenia.

1.5. W odpowiedzi na skargę organ wydający interpretację wniósł o jej oddalanie.

1.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji dokonana przez organ interpretacja indywidualna jest sprzeczna z prawem i podlega uchyleniu.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przywołał

w szczególności następujące przepisy: art. 14b § 3., art. 169 §1 w zw. z art. 14h, art. 14c § 1 i § 2, art. 14k, 14l i 14m Ordynacji podatkowej, art. 120 w zw. z art. 14h oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie spełnił przedstawionych ustawowych wymogów dotyczących treści aktu, ponieważ ocena stanowiska strony jako obligatoryjny element interpretacji pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem prawnym. Sąd wskazał, że pomimo uznania przez organ, po kompleksowym zbadaniu sprawy, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe,

to jednak w uzasadnieniu aktu dopatrzył się on związku dokonywanych zakupów

z działalnością gospodarczą strony. Stanowi to, zdaniem Sądu, oczywistą niespójność pomiędzy oceną stanowiska zawartą we wniosku, a uzasadnieniem,

z którego wynikają tezy w części sprzeczne z zapatrywaniem organu. Ponadto Sąd przyjął, że dokonując analizy zaskarżonej interpretacji można dojść do wniosku,

że poza sytuacjami, w których organ nie miał dylematu co do uznania możliwości redukcji podatku należnego o naliczony podatek od towarów i usług, to Dyrektor KIS swoją końcową ocenę prawną podporządkował temu, co w jego przekonaniu dominuje we wniosku interpretacyjnym.

Zatem, ponieważ organ w przeważającej części nie zgodził się ze stanowiskiem strony co do podatkowych skutków przedsięwzięć realizowanych przez nią w ramach programu CSR, przyjął, że w całości stanowisko strony jest nieprawidłowe.

Sąd pierwszej instancji nie zgodził się ze stanowiskiem organu, ponieważ biorąc pod uwagę instytucję interpretacji indywidualnej, oraz uwzględniając zasady postepowania interpretacyjnego, organ obowiązany był odnieść się zarówno do pytań Spółki, jak i do poszczególnych problemów podatkowych zwartych we wniosku.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że z uwagi na złożoność zaprezentowanego przez Wnioskodawcę zaistniałego oraz przyszłego stanu faktycznego, co organ sam podkreślił wzywając stronę do uiszczenia dodatkowej opłaty, traktując wniosek jako 16 odrębnych stanów faktycznych, powinien był precyzyjnie wyszczególnić

te zagadnienia, co do których uznał zasadność odliczenia naliczonego podatku

od towarów i usług, oraz te co do których takie odliczenie nie będzie możliwe

i wyartykułować te kwestie nie tylko w uzasadnieniu, ale przede wszystkim dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy.

W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji działając w oparciu o art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo

o postepowaniu przed sądami administracyjnymi") uznał, że z powodu naruszenia przez organ interpretacyjny przepisów Ordynacji podatkowej, należało uchylić zaskarżoną interpretację indywidualną.

2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.

2.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł - na podstawie art. 173 § 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku Sądu pierwszej instancji, który to wyrok zaskarżył

w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznania skargi i jej oddalenia, a ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, mający istotny wpływ na wynik sprawy:

– art.146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej interpretacji i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że dokonana przez organ ocena stanowiska skarżącej, jako obligatoryjny element interpretacji indywidualnej, pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem tego aktu;

– art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art.14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art.120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że organ - wydając zaskarżoną interpretację, w której zachodzi sprzeczność dokonanej przez organ oceny stanowiska skarżącej z uzasadnieniem tego aktu - naruszył zasadę legalizmu oraz zasadę zaufania;

– art.146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowe w zw. z art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że organ - wydając zaskarżoną interpretację, w której zachodzi sprzeczność dokonanej przez organ oceny stanowiska skarżącej z uzasadnieniem tego aktu – pozbawił interpretację funkcji ochronnej;

– art. 141 § 4 w zw. z art.153 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, które nie zawiera konkretnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu,

co w rezultacie uniemożliwia wykonanie wyroku.

2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o oddalenie skargi

i zasądzenie kosztów zastępstwa kasacyjnego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę

w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia.

Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa

w sposób przedstawiony w ich uzasadnieniu, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku.

3.2. Wspomnieć należy, że według art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając

na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko

do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów.

3.3. Rozpatrując niniejszą sprawę w granicach zarzutów sformułowanych

w treści skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że jej istota sprowadza

się do rozstrzygnięcia, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji nie spełnia wymogów określonych w art. 14c § 1

i § 2 Ordynacji podatkowej w stopniu uniemożliwiającym dokonanie kontroli stanowiska organu przez Sąd, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zważywszy na okoliczności sprawy i walor ochronny interpretacji należy stwierdzić, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

3.4. Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl zaś art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z kolei

z treści art. 14h Ordynacji podatkowej wynika, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepis art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, który jako przyczynę uchylenia zaskarżonej interpretacji podał sprzeczność sentencji tego aktu w stosunku do jego uzasadnienia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeczność ta wynika z tego, że organ dokonując oceny stanowiska Wnioskodawcy uznał je za nieprawidłowe, natomiast

w uzasadnieniu tej oceny, w zakresie czterech przedsięwzięć realizowanych przez Spółkę, podzielił jej stanowisko.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji ocena prawna rozpatrywanego stanowiska strony oraz uzasadnienie interpretacji przepisów prawa podatkowego powinny pozostawać ze sobą zgodne. Dopiero taka spójność umożliwia sądowoadministracyjną kontrolę legalności interpretacji. Tym samym trafnie Sąd uznał za słuszny zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postepowania, tj. art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej polegający na błędnym uzasadnieniu interpretacji indywidulanej poprzez uznanie stanowiska podatnika za nieprawidłowe, przy jednoczesnym uznaniu prawidłowości tego stanowiska w wyodrębnionym zakresie.

Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu wyroku możliwa jest sytuacja, że stanowisko przedstawione przez wnioskodawcę jest prawidłowe tylko w części. W takim przypadku organ podatkowy powinien jednak uznać prawidłowość przedstawionej opinii tylko do tej części, którą uważa za słuszną.

Jeśli zatem organ wydający interpretację indywidualną stwierdzi,

że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to wówczas powinien określić w sentencji interpretacji i w jej uzasadnieniu, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe.

Należy podkreślić istotną, szczególną rolę i charakter interpretacji indywidualnych oraz wynikający z nich walor ochronny. Zakres ochrony udzielanej podatnikowi w razie zastosowania się do wydanej interpretacji regulują przepisy art. 14k - 14n oraz 14p Ordynacji podatkowej. Statuują one zasadę nieszkodzenia wnioskodawcy w przypadku zastosowania się do wydanej interpretacji indywidualnej, której istotą jest materialnoprawne określenie obowiązków zapłaty podatku oraz odsetek od zaległości podatkowych.

Na tle rozpoznawanej sprawy strona skarżąca nie uzyskała waloru ochronnego w stosunku do tej części stanowiska, które organ podzielił. Organ bowiem nie wskazał odnosząc się w sentencji interpretacji do stanowiska skarżącej, że w części podziela stanowisko wyrażone we wniosku. Wręcz przeciwnie, stwierdzono, że w całości stanowisko jest nieprawidłowe. Przyjęta przez organ podatkowy konstrukcja interpretacji indywidualnej może wywoływać wątpliwości podatnika i poczucie niepewności co do stanowiska organu podatkowego w sprawie. Z jednej strony organ podatkowy nie przyznał racji podatnikowi w całości co do jego stanowiska, z drugiej natomiast wskazał, że podatnik miał rację co do części wniosku.

Przyjęcie takiej konstrukcji interpretacji indywidualnej nie jest zgodne z powołanym art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ interpretacja indywidualna zawierać powinna ocenę stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienie prawne tej oceny, nie jest dopuszczalne, aby organ podatkowy uznał, że pogląd wnioskodawcy nie jest prawidłowy w całości, a następnie uzasadniając ocenę potwierdził rozstrzygnięcie jedynie w części, bowiem w pewnym zakresie podziela stanowisko zaprezentowane przez stronę skarżącą.

Taka rozbieżność miała miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej w dniu 20 maja 2019r. interpretacji indywidualnej jednoznacznie wskazał, że w odniesieniu do wszystkich programów objętych wnioskiem Spółki, stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Następnie w treści uzasadnienia organ dopatrzył się pośredniego związku pomiędzy opodatkowaną działalnością, a aktywnościami podejmowanymi przez spółkę w związku z realizacja strategii CRS. W przypadku czterech przedsięwzięć ([...]) stwierdzono bowiem, iż istnieje pośredni związek pomiędzy opodatkowaną działalnością, a aktywnościami podejmowanymi przez spółki (w związku z realizacją strategii CSR) i wiążącymi się z odliczeniem naliczonego podatku od towarów i usług.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w takim przypadku organ w wydanej interpretacji powinien stwierdzić, iż w tym zakresie stanowisko podatnika jest prawidłowe, czego nie uczyniono. Jak trafnie stwierdzono powyższe mogło wzbudzić po stornie wnioskodawcy szereg wątpliwości, także co do odniesienia się organu do zaprezentowanego stanu faktycznego, a już na pewno nie daje podatnikowi ochrony, jaką powinna zagwarantować wydana interpretacja przepisów prawa.

3.5. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 146 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa bowiem wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Nakłada on na sąd obowiązek przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uwzględnienie więc zarzutu naruszenia powołanego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy wskazywana wada uzasadnienia jest na tyle poważna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2017r., o sygn. akt I FSK 1741/15).

3.6. Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, w oparciu o art. 184 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2

i art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zasądzając kwotę 360 zł jako 75 % stawki minimalnej należnej pełnomocnikowi

w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji.

Maja Chodacka Małgorzata Niezgódka-Medek Sylwester Golec

(sędzia WSA del.) (sędzia NSA) (sędzia NSA)