Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1166/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 roku sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie naliczenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia organu oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1166/05

UZASADNIENIE

Decyzją (znak: [...]) z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. Naliczył Z.D. administracyjną karę pieniężną w wysokości 11 308, 68 zł za usunięcie 1 sztuki brzozy z terenu nieruchomości w Ł. przy ul. A, bez wymaganego zezwolenia organu gminy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w związku z notatką służbową funkcjonariusza Straży Miejskiej z dnia 20 czerwca 2005r. dotyczącą podjętej w dniu 18 czerwca 2005r. przy ulicy A interwencji w sprawie samowolnego wycięcia drzewa, wszczęte zostało postępowanie wyjaśniające. W toku tegoż postępowania właściciel nieruchomości oświadczył, iż wyciął drzewo bez wymaganego pozwolenia, jednocześnie swoje działanie tłumaczył nieznajomością przepisów prawa i konsekwencji związanych z dokonaną samowolą. Następnie przeprowadzone zostały oględziny, w toku których inspektorzy stwierdzili, iż usunięte zostały wszelkie ślady po wyciętym drzewie zaś właściciel nie wskazał miejsca, w którym rosła brzoza, na terenie posesji znajdował się jedynie podcięty pień innej brzozy. Ostatecznie zatem wobec faktu, iż nie był możliwy pomiar drzewa, organ na postawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) oraz §1, §2, §4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. Nr 228, poz. 2306), Obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 28 października 2004r. w sprawie opłat za usuniecie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2005 (M.P. Nr 44, poz. 779) do ustalenia wysokości kary przyjął obmiar dokonany przez funkcjonariusza Straży Miejskiej a zawarty w notatce z dnia 18 czerwca 200r., który wynosił 53 cm obwodu mierzonego na wysokości 1,30 m.

W odwołaniu od powyższej decyzji Pan D.wniósł o jej uchylenie i zarzucił sprzeczność ustaleń poczynionych przez organ administracji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i rażącą niewspółmierność wymierzonej kary. Uzasadniając podniósł, iż nie istnieją żadne dowody świadczące o tym, iż brzoza została wycięta, nie ma żadnych zewnętrznych oznak tej czynności. Dodatkowo wyjaśnił, iż oświadczenie, w którym przyznaje się do wycięcia drzewa nie może mieć znaczenia dla sprawy, gdyż skarżący składając to oświadczenie "co innego miał na myśli". Podniósł również, iż przyjęty do wyliczenia pomiar był dowolny a samo wyliczenie przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów. Strona wskazała także, iż organ ustalając wysokość kary nie uwzględnił jej trudnej sytuacji majątkowej strony.

Decyzją (K.O. 4892/05) z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz przepisy prawa, które umożliwiają wycięcie drzewa bez narażenia się na konsekwencje prawne. Nadto ponownie wyjaśnił, iż jeżeli ustalenie obwodu lub gatunku zniszczonego lub usuniętego bez zezwolenia drzewa jest niemożliwe, z powodu wykarczowania pnia i braku kłody, dane do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się na podstawie informacji zebranych w toku postępowania administracyjnego, powiększając ją o 50 % - zgodnie z przepisem art. 89 ustawy o ochronie przyrody. Odnosząc się do zarzutów strony organ wskazał, iż zgodnie z powołaną podstawą prawną, zlikwidowanie śladów usuniętego drzewa powoduje jedynie wzrost o 50 % wysokości nałożonej kary.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 listopada 2005r. Z. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie przepisu art. 88 ust. 1 i art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Uzasadniając stawiane zarzuty strona powtórzyła za odwołaniem, iż nie istnieją żadne bezpośrednie dowody świadczące o wycięciu drzewa, natomiast jej oświadczenie nie może stanowić wystarczającej podstawy. Nadto wyliczenie wysokości nałożonej kary stoi w sprzeczności z przepisami ustawy o ochronie przyrody, zaś organ całkowicie pominął sytuację majątkową strony, która nie pozwoli mu na wywiązanie się z obowiązku zapłacenia kary.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie znajdując podstaw do uznania zarzutów skargi, podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości lub części (art. 145 § 1 ust.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), stwierdzić jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 ust. 2 w/w ustawy). Ewentualnie stwierdzić, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 3 w/w ustawy). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym uchyleniem decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż bezspornym jest fakt, że skarżący wyciął brzozę rosnącą na terenie jego posesji. Okoliczność tę potwierdza sam właściciel nieruchomości w oświadczeniu, które złożył w dniu 4 lipca 2005r. w Urzędzie Miasta w Ł. W oświadczeniu tym czytamy "wyciąłem drzewo na własnej posesji – była to 1 szt. brzozy, drzewo przeszkadzało we wzroście drugiego drzewa... " treść oświadczenia wprost wskazuje, iż wycięcie miało miejsce. Powyższe znajduje dodatkowe potwierdzenie w notatce służbowej sporządzonej przez funkcjonariusza Straży Miejskiej, który został wezwany na teren nieruchomości skarżącego, w związku z zawiadomieniem o samowolnej wycince drzewa. Z notatki tej wynika, iż jedno drzewo, brzoza, leżało ścięte, zaś drugie z drzew, tego samego gatunku było podcięte do połowy, strona natomiast złożyła oświadczenie, iż nieruchomość jak i drzewa stanowią jej własność. Przedmiotowa notatka stanowi dowód tego co zostało w niej stwierdzone (art. 76 § 1 kpa). Nie budzi zatem wątpliwości fakt, iż skarżący dokonał samowolnej wycinki drzewa rosnącego na terenie jego posesji.

Z kolei postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. W szczególności na podstawie przepisów art. 88 i art. 89 w/w ustawy, które określają jaki organ jest właściwy do wyliczenia i nałożenia kary oraz sposób jej wyliczenia. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma przepis art. 89 ust. 2 w/w ustawy, ponieważ w toku przeprowadzonej na terenie nieruchomości skarżącego wizji terenowej, inspektorzy Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa UMŁ stwierdzili, iż wszelkie ślady po wyciętym drzewie zostały usunięte. Na okoliczność braku jakichkolwiek śladów po wycince powołuje się również strona. Natomiast zgodnie z powołanym przepisem art. 89 ust. 2 w/w ustawy jeżeli ustalenie obwodu lub gatunku zniszczonego lub usuniętego bez zezwolenia drzewa jest niemożliwe, z powodu wykarczowania pnia lub braku kłody, dane do wyliczenia administracyjnej kary pieniężnej ustala się na podstawie informacji zebranych w toku postępowania administracyjnego, powiększając ją o 50%. Uwzględniając zatem treść powołanego przepisu oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, organ zasadnie przyjął do wyliczenia wysokości kary, dane zebrane w toku postępowania a zatem dane wynikającego z notatki służbowej funkcjonariusza Straży Miejskiej, który w trakcie interwencji w dniu 18 czerwca 2005r. tj. w dniu w którym drzewo zostało wycięte, dokonał pomiaru przedmiotowego drzewa. Ponieważ skarżący usunął wszelkie ślady po wycince organ miał podstawy do przyjęcia pomiarów dokonanych przez funkcjonariusza. Zarzut strony, iż skoro nie pozostały żadne ślady to organ nie miał podstaw do nałożenia kary nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym, z którego wynika, iż drzewo zostało ścięte i w dniu interwencji tj. w dniu 18 czerwca 2005r. znajdowało się jeszcze na terenie posesji strony. Fakt, iż kilka dni później, kiedy przeprowadzona była wizja terenowa wszelkie ślady zostały usunięte spowodował jedynie, iż organ wyliczając wysokość kary powiększył ja o 50 %, działając w ramach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie dopuścił się zatem żadnej samowoli.

Tak w skardze jak i wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosił, iż organ wyliczając wysokość kary nie odniósł się do ciężkiej sytuacji majątkowej strony. Zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie, gdyż przepis art. 89 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody jak i unormowania §1, §2, §4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew, Obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 28 października 2004r. w sprawie opłat za usuniecie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2005, określają wprost sposób wyliczenia wysokości kary. Powołane przepisy nie nakładają na organ obowiązku uwzględniania sytuacji majątkowej strony, dlatego też w tym zakresie zarzut strony nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Kryterium majątkowe mogłoby stanowić jeden z argumentów ubiegania się o rozłożenie na raty nałożonej kary pieniężnej (art. 88 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody), natomiast w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania i nie ma wpływu na zmianę treści rozstrzygnięcia.

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.