Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 132/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1353
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant referent Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2021 r. nr 9001-2021-001292 w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej na rok 2019 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) z dnia 3 listopada 2021 r. nr 90001-2021-001292 utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Legnicy (dalej: Kierownik ARiMR, organ I instancji) z dnia 24 maja 2021 r. nr 0009-2021-001199 odmawiającą A. W. (dalej: strona, skarżąca) przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2019.

Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy skarżąca wystąpiła w 2019 roku z wnioskiem o przyznanie kolejnej płatności ekologicznej, w ramach pięcioletniego zobowiązania ekologicznego, podjętego w dniu 15 marca 2016 roku na powierzchni [...] ha. Strona w 2019 roku wystąpiła o wsparcie do 16,48 ha gruntów w ramach wariantu 4.1.2. Weryfikując wniosek organ zobligowany był do zweryfikowania, czy deklaracja rolnika na poszczególnych działkach rolnych, jest zgodna z maksymalnym kwalifikowanym obszarem (MKO) wyznaczonym dla każdej działki referencyjnej oraz czy prowadzona produkcja rolna zgodna jest z przepisami o rolnictwie ekologicznym. W wyniku przeprowadzonej analizy organ I instancji uznał, że działka rolna [...] o powierzchni [...] ha nie kwalifikuje się do przyznania płatności ekologicznej, bowiem nie została ujęta w zestawieniu przygotowanym przez B. Sp. z o.o. (dalej: Jednostka Certyfikująca). Natomiast działki referencyjne zostały zredukowane do wyznaczonej powierzchni MKO ( nr [...]/[...] z pow. [...] ha do pow.[...] ha, nr [...]/[...] z pow. [...] ha do pow. [...] ha).

Decyzją z dnia 24 maja 2021 r. organ I instancji - działając na podstawie § 2, § 9 ust. 1 § 16 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo Ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. , poz. 1784 ze zm. – dalej rozporządzenie ekologiczne) oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1353 ze z. dalej ustawa ekologiczna) - odmówił skarżącej przyznania płatności ekologicznej w ramach zadeklarowanego wariantu 4.1.2.

Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżąca wskazuje, że decyzja Jednostki Certyfikującej o ograniczeniu certyfikatu została podjęta o nieprawidłowe badanie próbki gleby i niezgodne z prawem przepisy - organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji

Organ odwoławczy mając na uwadze, że strona powołała się w odwołaniu na wykonane na jej zlecenie badania próbki wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień i przedstawienia wyników z analizy gleby, zleconych na jej koszt, zwrócił się z prośbą do Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych we Wrocławiu (dalej: WIJHARS0, o przekazanie kopii dokumentacji w sprawie złożonej skargi na czynności Jednostki Certyfikacyjnej przez skarżącą, zwrócił się z prośbą do tej Jednostki o przekazanie informacji na temat wykonywania pomiarów powierzchni gruntów rolnych w gospodarstwie dla skarżącej, zwrócił się z prośbą do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: GIJHARS), o przekazanie kopii dokumentacji w sprawie złożonej skargi na czynności Jednostki Certyfikacyjnej) przez skarżącą.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca, dosłała raport z badań z dnia 20 grudnia 2019 r. nr [...]/[...]/[...], z którego wynika, że w badanej próbce wykryto związek p,p'DDD, protokół pobierania próbek gleb 93/1, mapkę z zaznaczonymi miejscami poboru próbki oraz potwierdzenie nadania próbek. W odpowiedzi na wezwanie WIJHARS, poinformował, że złożona dokumentacja dotycząca skargi na czynności Jednostki Certyfikującej, zgodnie z właściwością, została przekazana do GIJHARS-u. Natomiast Jednostka Certyfikująca, przekazała odpowiedź, z której wynika, że na wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2019, nie uwzględnili działki rolnej [...] o pow. [...] ha, z uwagi na niespełnienie przez działkę wymagań w rolnictwie ekologicznym. Jednocześnie poinformowano organ odwoławczy, że GIJHARS, po zapoznaniu się ze złożoną przez skarżącą skargą, stwierdził brak podstaw do kwestionowania podjętych przez Jednostkę Certyfikującą decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że z otrzymanej odpowiedzi od GIJHARS-u, jasno wynika, że w trakcie kontroli rocznej w dniu 2 lipca 2019 r., została pobrana próbka gleby, oznaczona nr 5272/19/Ol/EKO. Późniejsza analiza wykryła w badanej próbce, pozostałości substancji: glifosat w ilości 0,16+/-0,08 (mg/kg), kwas aminnometylofosforanowy w ilości 0,29+/-0,15 (mg/kg oraz DDT w ilości 0,12+-/0,06 (mg/kg). Jak wynika z pisma, skarżąca była dwukrotnie wzywana do złożenia stosownych wyjaśnień, czego nie zrobiła. W konsekwencji powyższego, w dniu 30 września 2021 r. została wydana decyzja nr SPR/5272/19/2 z ograniczeniem w zakresie produktu - malina. Od powyższej decyzji strona nie złożyła odwołania w przysługującym terminie.

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy, jednoznacznie wskazuje, że skarżąca na spornej działce, nie prowadziła produkcji rolnej, zgodnie z przepisami zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Jak wynika z ww. przepisów rolnik aby spełnić warunki do uzyskania płatności w zakresie rolnictwa ekologicznego powinien poddać swoje gospodarstwo corocznej certyfikacji i otrzymać w danym roku certyfikat potwierdzający spełnienie wymogów przepisów krajowy i UE. Potwierdzeniem bowiem prowadzenia produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym jest zamieszczenie danych rolnika przez jednostkę certyfikującą na wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w danym roku. Działka rolna [...] nie była ujęta w przedmiotowym wykazie, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, pozwoliło na ustalenie powodu takiego działania.

Dyrektor ARiMR podkreślił, że nie jest organem upoważnionym do kwestionowania ustaleń właściwych podmiotów powołanych do kontroli i certyfikacji gospodarstw ekologicznych. Do kompetencji organów ARiMR należy jedynie ustalenie czy rolnik ubiegając się o płatność ekologiczną spełnia materialnoprawne warunki do jej uzyskania określone, w przepisach ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz rozporządzenia ekologicznego. Dyrektor ARiMR działając jako organ odwoławczy mógł jedynie, jak najdokładniej ustalić przyczyny nieujęcia spornej działki na wykazie Jednostki Certyfikującej oraz zweryfikować argumentację i zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Nie może prowadzić własnych ustaleń, czy działka rolna ma czy nie ma statusu ekologicznego, bowiem do tego, na podstawie przepisów, zostały powołane jednostki certyfikujące. Z kolei przedstawione powyżej ustalenia Jednostki Certyfikującej i GIJHARS doprowadziły do wniosku, że działka rolna z uprawą maliny, nie może znaleźć się na przedmiotowym wykazie, bowiem analiza próbki gleby wykazała pozostałości substancji niedozwolonych w rolnictwie ekologicznym. Z kolei jednym z podstawowych warunków do uzyskania płatności na podstawie przepisów rozporządzenia ekologicznego jest prowadzenie upraw zgodnie z wymogami dla rolnictwa ekologicznego, który w sprawie nie został spełniony.

W skardze skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej k.p.a.) przez nie podjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności przy wydaniu decyzji organ nie wziął pod uwagę przedstawionych przez stronę kwestii naruszenia prawa przez jednostkę certyfikującą, która wydała decyzję będącą podstawą wydania decyzji przez ARiMR, jak również nie wziął pod uwagę istotnych ustaleń kontrolnych dokonanych przez WIJHARS przedłożonych organowi w 2021 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazuje, że Jednostka Certyfikująca w sposób nieprawidłowy pobrała próbki gleby a organy nie uwzględniły tego naruszenia. Pominęły wyniki kontroli przedłożone w 2021 r. Skarżąca podkreśliła, że dopiero w 2021 r. odkryła, że próbki gleby były nieprawidłowe pobierane przez Jednostkę Certyfikującą. Pędy roślin i owoce nie wykazywały nieprawidłowości. Skarżąca zarzuca, że Jednostka Certyfikująca wydaje decyzję od której nie można się odwołać, a która stanowi podstawę do wydania decyzji przez ARiMR.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola w granicach tak zakreślonej kognicji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się de facto do rozstrzygnięcia, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa i przy uwzględnieniu okoliczności stanu faktycznego sprawy organy prawidłowo odmówiły skarżącej przyznania płatności ekologicznej na 2019 r.

Przypomnieć należy, że organy stanęły na stanowisku, że nie można przyznać skarżącej przedmiotowej płatności, ponieważ jej gospodarstwo nie zostało wskazane na wykazie przekazanym Prezesowi ARiMR, z uwagi nie spełnienie wymagań rolnictwa ekologicznego w 2019 r., bowiem w próbkach pobranej gleby znajdowały się substancje niedozwolone.

Skarżąca z kolei stanęła na stanowisku, że organ wydając decyzję powinien uwzględnić, że decyzja Jednostki Certyfikującej o ograniczeniu certyfikatu została podjęta o nieprawidłowe badanie próbki gleby i niezgodne z prawem przepisy.

Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, określa zadania oraz właściwość organów administracji publicznej i jednostek organizacyjnych w rolnictwie ekologicznym w zakresie wykonania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.Urz.UE.L 189 z 20.07.2007, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 834/2007", oraz przepisów Unii Europejskiej wydanych w trybie przepisów tego rozporządzenia (v. art. 1 ustawy).

Powyższe oznacza, iż w ramach ustawy o rolnictwie ekologicznym zostały określone zadania oraz właściwość organów w zakresie pozostawionym do określenia przez państwa członkowskie w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie przepisów tego rozporządzenia tj. w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli oraz Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich.

Zgodnie z art. 2 lit. n rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, "właściwy organ" oznacza główny organ państwa członkowskiego uprawniony do organizowania oficjalnych kontroli w zakresie produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia lub inny organ, któremu nadano to uprawnienie; definicja obejmuje w razie konieczności również odpowiedni organ państwa trzeciego.

Kompetencje "właściwego organu" w rozumieniu art. 2 lit. n rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 zostały w poszczególnych zakresach przypisane do różnych organów np. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych itd. zgodnie z podziałem wprowadzonym w ramach ustawy o rolnictwie ekologicznym.

Ustawa o rolnictwie ekologicznym określa zatem zadania oraz właściwość organów administracji publicznej i jednostek organizacyjnych w rolnictwie ekologicznym w zakresie wykonania przepisów unijnych. Inne zadania należą do jednostek certyfikujących a inne do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Kwestie zastrzeżeń do działania jednostek certyfikujących skarżąca powinna była podnosić na etapie wydanej w dniu 30 września 2021 r. nr SPR/5272/19/2 decyzji z ograniczeniem w zakresie produktu - malina. Jak wynika jednak z akt sprawy, skarżąca pomimo pouczenia, nie odwołała się w ustawowym terminie od tej decyzji.

W tym miejscu wskazać należy, że zasady przyznawania płatności ekologicznej zostały uregulowane w rozporządzeniu ekologicznym. Zgodnie z § 9 rozporządzenia ekologicznego płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia..

Przeprowadzanie kontroli w zakresie prowadzenia przez rolnika produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym i czy rolnik wytworzył produkt rolnictwa ekologicznego w danym roku, dokonuje Jednostka Certyfikująca, która to jest upoważniona w drodze decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym

Z brzmienia art. 17 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym wynika, że jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, Głównemu Inspektorowi oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym wykaz producentów, o których mowa w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2017r., poz. 1853), którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego (...).

Na podstawie regulacji zawartej w art. 17 ust. 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym, Minister właściwy do spraw rolnictwa określił w drodze rozporządzenia, wzór formularza wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz sposób jego przekazywania - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie wzoru formularza wykazu producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, oraz sposobu jego przekazywania (Dz. U. z 2015 r., poz. 1429). Zgodnie z objaśnieniami zawartymi do w/w wykazu - w wykazie za dany rok jednostki certyfikujące umieszczają dane producentów spełniających wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, którzy zgłosili podjęcie działalności w zakresie rolnictwa ekologicznego zgodnie z art 4 ust 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r o rolnictwie ekologicznym i zostali objęci systemem kontroli, o którym mowa w art. 7 ust 1 tej ustawy, najpóźniej 25 dnia liczonego od dnia upływu ostatecznego terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1341 ze zm.).

Jak wynika z przytoczonych przepisów, rolnik, aby spełnić warunki do uzyskania płatności w zakresie rolnictwa ekologicznego powinien poddać swoje gospodarstwo corocznej certyfikacji i otrzymać w danym roku certyfikat potwierdzający spełnienie wymogów przepisów krajowych i UE.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym w związku z art. 27 ust. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 roku w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U.UE.L.2007.189.1 ze zm.), jednostka certyfikująca ma obowiązek kontroli produktu na każdym etapie jego produkcji.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów przeprowadzenie kontroli w zakresie prowadzenia przez rolnika produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym i czy rolnik wytworzył produkt rolnictwa ekologicznego w danym roku dokonuje Jednostka Certyfikująca. Zatem to ona jest upoważniona w drodze decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do przeprowadzenia kontroli oraz wydawania i cofania certyfikatów zgodności w zakresie rolnictwa ekologicznego. Natomiast potwierdzeniem prowadzenia produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym jest zamieszczenie danych rolnika przez jednostkę certyfikującą na wykazie producentów.

Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, wykaz dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków, pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Certyfikat stanowi zatem, co wynika z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym dokument urzędowy. Przypomnieć należy, ze dokument urzędowy na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą oświadczenia organu. Wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, jest dokumentem urzędowym, stanowi zatem dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Zatem organy ARiMR zasadnie nie zakwestionowały mocy dowodowej wykazu producentów. Wskazać należy, że celem wyjaśnienia podnoszonych przez skarżącą zarzutów w odwołaniu organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Wezwał do złożenia wyjaśnień zarówno skarżącą jak WIJHARS-u we Wrocławiu oraz GIJHARS-u w Warszawie.

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że złożona dokumentacja dotycząca skargi na czynności Jednostki Certyfikującej, zgodnie z właściwością, została przekazana do GIJHARS-u. GIJHARS, po zapoznaniu się ze złożoną przez skarżącą skargą, stwierdził brak podstaw do kwestionowania podjętych przez tą Jednostkę decyzji. Z otrzymanej zaś odpowiedzi od GIJHARS-u, jasno wynika, że w trakcie kontroli rocznej w gospodarstwie skarżącej w dniu 2 lipca 2019 r., została pobrana próbka gleby, w której wykryto substancje niedozwolone. Skarżąca pomimo, że była dwukrotnie wzywana do złożenia stosownych wyjaśnień, nie złożyła ich. W konsekwencji powyższego, w dniu 30 września 2021 r. została wydana decyzja nr SPR/5272/19/2 z ograniczeniem w zakresie produktu – malina. Od powyższej decyzji strona nie złożyła odwołania w przysługującym terminie. Z kolei Jednostka Certyfikująca, przekazała odpowiedź, z której wynika, że na wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2019, nie uwzględnili działki rolnej [...], z uwagi na niespełnienie przez działkę wymagań w rolnictwie ekologicznym.

Z ustalonych na podstawie zgromadzonego materiału okoliczności stanu faktycznego wynika bezspornie, że w wyniku kontroli stwierdzono w gospodarstwie skarżącej nieprawidłowości mające wpływ na ekologiczny status produkcji.

Wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy po zgłoszonym przez skarżącą zarzucie dotyczącym nieprawidłowości w pobraniu próbek gleby, realizował wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i podjął działania sprawdzające prawidłowość danych zawartych w tym wykazie i wystąpił do właściwych organów o udzielenie informacje w zakresie przeprowadzonej u skarżącej kontroli.

Organy ARiMR nie są organami upoważnionymi do kwestionowania ustaleń właściwych podmiotów powołanych do kontroli i certyfikacji gospodarstw ekologicznych, w zakresie przeprowadzanych przez nie kontroli. Do kompetencji organów ARiMR należy ustalenie czy rolnik ubiegając się o płatność ekologiczną spełnia materialnoprawne warunki do jej uzyskania. W tej sprawie organ ustalił przyczyny nieujęcia spornej działki na wykazie Jednostki Certyfikującej oraz zweryfikował argumentację i zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Ustalenia Jednostki Certyfikującej i GIJHARS prawidłowo doprowadziły organ do wniosku, że działka rolna z uprawą maliny, nie znalazła się na przedmiotowym wykazie, bowiem analiza próbki gleby wykazała pozostałości substancji niedozwolonych w rolnictwie ekologicznym.

Zatem za prawidłowe uznać należało stanowisko organów, które odmówiły przyznania płatności do wariantu 4.1.2 z uwagi na brak wpisania skarżącej na listę producentów spełniających wymogi w zakresie produkcji ekologicznej.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.