Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1315/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) * Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 21 lipca 2023 r., znak: SKO-PW-4171-32/23 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany stosunków wodnych na gruncie uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta Limanowa z dnia 4 maja 2023 r., znak: ZP.6331.1.2022


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta L. postanowieniem z dnia 4 maja 2023 r., znak: ZP.6331.1.2022, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie zmiany stosunków wodnych na gruncie działki nr ewid. [...] obr. [...] ze szkodą dla gruntów sąsiednich działek nr ewid. [...] i [...] obr. [...] m. L. zawiesił ww. postępowanie do momentu zakończenia postępowania sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w L. pod sygn. akt I Ns 229/20 w sprawie z wniosku M. D. o ustanowienie drogi koniecznej na działce objętej niniejszym postępowaniem.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w dniu 21 października 2022 r. wpłynęło pismo z dnia 18 października 2022 r. z wnioskiem M. D. (dalej też jako: wnioskodawczyni, żaląca się lub skarżąca) o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany stosunków wodnych na działce nr [...] obr. [...]. W piśmie tym podano, że doszło do zmiany stosunków wodnych na działce nr [...], której właścicielami są M. B. oraz W. B., w wyniku działań J. D., a to wykopania przez niego otwartych korytek betonowych znajdujących się na działce nr [...], łączących drenaż działki nr [...] ze studzienką opadową położoną na działce nr [...] oraz usunięcie żelbetowych płyt z działki nr [...] zabezpieczających skarpę. Skutkiem ww. działań było osunięcie się skarpy w miejsce wykopanych korytek betonowych, przez co wody opadowe spływające z działki nr [...] zaczęły zalewać działkę nr [...], która objęta jest postępowaniem sądowym w sprawie z wniosku wnioskodawczyni o ustanowienie drogi koniecznej. Wnioskodawczyni przedłożyła kopię postanowienia Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia 31 sierpnia 2020 r. udzielającego jej zabezpieczenia roszczenia o ustanowienie służebności drogi koniecznej, w ten sposób, aby do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego udzielić wnioskodawczyni uprawnienia do korzystania z istniejącego na gruncie szlaku drogowego o szerokości 3 m, przebiegającego przez działkę nr [...], położoną w m. L. w zakresie przechodu, przejazdu i przegonu do działki nr [...].

W dalszej części postanowienia Burmistrz Miasta L. podał, że postanowieniem z dnia 21 grudnia 2022 r. odmówił wnioskodawczyni wszczęcia postępowania wobec nieposiadania przez wnioskodawczynię jakiegokolwiek prawa własności do nieruchomości gruntowej, na której doszło do ewentualnej zmiany stosunków wodnych (tj. działki nr [...]) oraz działek, na których występują potencjalne szkody (tj. działek nr [...] i [...]). W następstwie rozpatrzenia zażalenia wnioskodawczyni od ww. postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 8 lutego 2023 r. uchyliło postanowienie z dnia 21 grudnia 2022 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Burmistrz Miasta L. wyjaśnił, że kierując się stanowiskiem SKO przedstawionym w postanowieniu z dnia 8 lutego 2023 r., że ustanowienie na rzecz wnioskodawczyni służebności drogi koniecznej po działce nr [...] będzie przesądzało o jej interesie prawnym w zgłoszonym żądaniu, uznał, że zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia ww. postępowania sądowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła M. D., domagając się jego uchylenia w całości. Wnioskodawczyni zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do jego zastosowania. Zdaniem wnioskodawczyni, zgodnie z doktryną i orzecznictwem, rozpatrzenie sprawy sądowej przez sąd powszechny, wbrew argumentacji organu I instancji, nie stanowiło zagadnienia wstępnego, od którego zależałoby merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

W uzasadnieniu zażalenia podniosła m.in., że rozstrzygnięcie w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej nie stanowiło istotnego elementu determinującego podjęcie decyzji w sprawie. Ustanowienie służebności drogi koniecznej po działce nr [...] będzie tylko potwierdzało interes prawny w zgłoszonym żądaniu, który już jej przysługuje na podstawie postanowienia zabezpieczającego z dnia 31 sierpnia 2020 r., a dającego jej uprawnienia właścicielskie do działki nr [...] do czasu zakończenia postępowania sądowego. Tym samym w ocenie wnioskodawczyni, niezakończenie ww. postępowania sądowego w żaden sposób nie uniemożliwia merytorycznego prowadzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wnioskodawczyni zaznaczyła również, że była uznawana przez organy za stronę innego postępowania dotyczącego działki nr [...], gdzie nie kwestionowano jej interesu prawnego, a jedynie odmówiono uwzględnienia jej wniosku o przywrócenie stanu pierwotnego na ww. działce.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 21 lipca 2023 r., znak: SKO-PW-4171-32/23, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta L. z dnia 4 maja 2023 r. o zawieszeniu postępowania, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że w jego ocenie zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka do zawieszenia przez organ I instancji ww. postępowania. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a następnie powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa odniósł się do użytego w tym przepisie pojęcia "zagadnienia wstępnego" i sposobu jego wykładni. W nawiązaniu do powyższego organ II instancji wskazał, że jak wynikało z akt sprawy, postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r. Sąd Rejonowy w L. udzielił wnioskodawczyni zabezpieczenia roszczenia o ustanowienie służebności drogi koniecznej, w ten sposób, aby do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie udzielić wnioskodawczyni oraz osobom jej uprawnienia właścicielskie reprezentującym uprawnienia do korzystania z istniejącego na gruncie szlaku drogowego o szerokości 3 m, przebiegającego przez działkę nr [...], położoną w m. L. w zakresie przechodu, przejazdu i przegonu do działki nr [...], a nadto zobowiązać uczestnika A. D. oraz osoby realizujące jego prawa właścicielskie do nieutrudniania wnioskodawczyni oraz osobom jej uprawnienia właścicielskie reprezentującym korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że za strony postępowania prowadzonego w świetle dyspozycji art. 234 oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2625 z późn. zm. – dalej jako: u.p.w.) powinni zostać uznani właściciele (lub odpowiednio – posiadacze samoistni albo użytkownicy wieczyści) nieruchomości, na której doszło do zmiany stanu wody na gruncie oraz właściciele (lub odpowiednio – posiadacze samoistni albo użytkownicy wieczyści) nieruchomości, która w wyniku tej zmiany ponosi szkodę.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że na dzień wydania kwestionowanego postanowienia, niezbędnym było zawieszenie postępowania w sprawie zmiany stosunków wodnych na działce nr [...] ze szkodą dla gruntów sąsiednich działek nr [...] i [...] ze względu na fakt, iż wnioskodawczyni nie była właścicielem lub odpowiednio – posiadaczem samoistnym albo użytkownikiem wieczystym działki nr [...], na której to działce według niej nastąpiła szkoda. Wyjaśniono również, że postępowanie o ustanowienie służebności drogi koniecznej, przebiegającej po ww. działce, stanowiącej dojazd do działki nr [...] toczy się nadal przed Sądem Rejonowym w L., w związku z czym na dzień orzekania, żaląca się nie posiadała interesu prawnego w domaganiu się przywrócenia stanu pierwotnego lub naprawienia szkody odnośnie ww. działki.

W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie kwestii ustalenia interesu prawnego wnioskodawczyni w prowadzonym postępowaniu stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 234 u.p.w. W tym zakresie organ II instancji podzielił bowiem stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 849/16, w którym stwierdzono m.in., iż mający służebność drogi koniecznej, w związku z treścią art. 289 § 1 Kodeksu cywilnego, ma interes prawny do domagania się ustalenia przyczyn zalewania tej drogi, jeśli jest to związane ze zmianą stosunków wodnych, gdyż wspomniany przepis stanowi, że w braku odmiennej umowy, obowiązek utrzymywania urządzeń potrzebnych do wykonywania służebności gruntowej obciąża właściciela nieruchomości władnącej, a takim obowiązkiem będzie niewątpliwie utrzymywanie we właściwym stanie nawierzchni drogi służebnej.

Skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca M. D., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 234 u.p.w. do ustalonego stanu faktycznego, a także niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 97 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca, powieliła argumentację zawartą w zażaleniu, podnosząc m.in., że w jej ocenie niezakończenie postępowania sądowego w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej w żaden sposób nie uniemożliwia merytorycznego prowadzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego i tym samym nie uzasadnia zawieszenia tego postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto skarżąca podniosła, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt I Cz 89/21 uzyskała dodatkowe zabezpieczenie w sprawie, na potwierdzenie załączając kserokopię ww. postanowienia. Skarżąca podkreśliła również, że jest ona samoistnym posiadaczem odcinka istniejącej drogi, którą władali przez blisko 50 lat także jej rodzice, a nadto posiada uprawnienia właścicielskie nadane postanowieniami Sądu Rejonowego w L..

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2023.1634 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawę rozpoznano w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawą materialnoprawną postępowania prowadzonego w sprawie był przepis art.234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2022.2625 t.j.). Stanowi on, że:

"1. Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:

1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.

2. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

3. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności".

Podkreślić także należy, że wobec braku odrębnej regulacji w prawie wodnym, ustalenie stron postępowania w sprawie dotyczącej zmian stosunków wodnych na gruncie sąsiednim następuje na zasadach ogólnych, określonych w k.p.a.

Stronami postępowania prowadzonego w oparciu o art. 234 ust. 3 prawa wodnego są, co do zasady, właściciel działki, który dokonał zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz właściciele działek sąsiednich, na które wskazane zmiany oddziałują. Przy czym zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego przepisy tej ustawy dotyczące właścicieli stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych oraz użytkowników wieczystych, a w przypadku eksploatacji instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - do prowadzącego instalację.

Stosownie do art.336 kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie samoistne, zwane także właścicielskim, charakteryzuje się tym, że posiadacz włada rzeczą w takim zakresie, jak to czyni właściciel, wykorzystując taką faktyczną możliwość władania rzeczą, do jakiej właściciel jest uprawniony (postanowienie SN z dnia 7 maja 1986 r., III CRN 60/86, OSNCP 1987, nr 9, poz. 138).

Koncepcja posiadania obejmuje nie tylko rzeczy (art. 336 k.c.), ale również służebności (art. 352 k.c.). Służebność jest prawem podmiotowym, a jako takie może być też przedmiotem posiadania. Posiadaczem służebności jest ten, kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym jej treści (por. np. B. Burian [w:] Kodeks cywilny..., red. E. Gniewek, 2008, s. 465). Władanie w zakresie służebności gruntowej kwalifikuje się, zgodnie z art. 336, jako posiadanie zależne.

Dodać wszakże należy, że z mocy art. 251 k.c. do ochrony ograniczonych praw rzeczowych stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji był przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na to, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego.

Innymi słowy, aby jakieś zagadnienie prawne mogło zostać zakwalifikowane jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. to od jego rozstrzygnięcia musi zależeć sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia. Można stwierdzić zatem, że związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2083/19 oraz z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2660/19).

Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Brak rozstrzygnięcia sprawy o ustanowienie drogi koniecznej nie powoduje, że niemożliwe jest wydanie decyzji w trybie art.234 prawa wodnego.

Dlatego też na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi, że niezakończenie postępowania sądowego o ustanowienie drogi koniecznej w żaden sposób nie uniemożliwia rozstrzygnięcia sprawy o naruszenie stosunków wodnych.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, że interes prawny w aktualnie procedowanej sprawie o naruszenie stosunków wodnych przysługuje jej już na podstawie postanowienia zabezpieczającego z dnia 31 sierpnia 2020 r., dającego jej uprawnienia właścicielskie do działki nr [...] do czasu zakończenia postępowania sądowego. Przypomnieć należy, że postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt I Ns 229/20 (k.13 a.a.) Sąd w sprawie z wniosku M. D. o ustanowienie drogi koniecznej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie "udzielił M. D. oraz osobom jej uprawnienia właścicielskie reprezentującym uprawnienia do korzystania z istniejącego na gruncie szlaku drogowego o szerokości 3 m, przebiegającego przez dz.ew. nr [...], położonej w miejscowości L. w zakresie przechodu, przejazdu i przegonu do dz. ew. [...]". Powyższe nie oznacza zatem, że na mocy tego postanowienia skarżąca uzyskała uprawnienia właścicielskie do działki nr [...], ale jedynie to, że ma uprawnienie do korzystania ze szlaku drogowego przebiegającego na tej działce. Sformułowanie "udzielił M. D. oraz osobom jej uprawnienia właścicielskie reprezentującym" należy odczytywać w ten sposób, że uprawniona do korzystania ze szlaku drogowego nie jest wyłącznie M. D., ale również inne osoby, wywodzące swój tytuł z prawa własności działki nr [...], przysługującego M. D..

Ustosunkowując się do zarzutu skargi, że niezrozumiałym jest kwestionowanie przez organy interesu prawnego M. D. w niniejszej sprawie, skoro była uznawana w sprawie znak: ZP.6331.12.2020 o naruszenie stosunków wodnych za jego stronę, stwierdzić należy, że jest on niezasadny. Jak bowiem wynika z decyzji SKO z dnia 30 grudnia 2021 r. (k.21 przedłożonych akt administracyjnych) tamta sprawa miała odmienny zakres przedmiotowy. Skarżąca w sprawie zakończonej decyzją SKO z dnia 30 grudnia 2021 r. podnosiła zarzuty "dotyczące działań na działce ew. nr [...] (do której udzielono jej uprawnienia do korzystania z istniejącego na gruncie szlaku drogowego w zakresie przechodu, przejazdu i przegonu), ze szkodą dla działki ew. nr [...], która jest drogą publiczną oraz działki ew. nr [...], której jest właścicielką". W tamtym postępowaniu sprawa dotyczyła zatem 3 działek, tj. nr [...], [...] i [...]. SKO w odniesieniu do działki [...] wskazało, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w domaganiu się przywrócenia stanu pierwotnego odnośnie ww. działki (k. 19 a.a. I inst. – drugi i trzeci akapit), natomiast w odniesieniu do działki skarżącej nr [...] organ odniósł się merytorycznie z uwagi właśnie na przysługujący jej tytuł prawny do ww. działki.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.