Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 453/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10 § 1, art. 81, art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 3-4, art. 7 pkt 1 -5, art. 39
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 93 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności oddala skargę.


UZASADNIENIE

FUZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A.D. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w sprawie przyznania A. D. pomocy społecznej w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego w łącznej wysokości 110,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności na okres od 1 grudnia 2014r. do 31 grudnia 2014r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wnioskiem z dnia 21 listopada 2014r. A.D. wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie o zmianę decyzji przyznającej jej obiady barowe na przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności od miesiąca grudnia 2014r. ze względu na utrudniony dojazd. Ponadto wniosła o zasiłek pieniężny na dofinansowanie do zakupu opału. Na powyższy wniosek decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji zmienił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] w części dotyczącej okresu przyznania posiłków w ten sposób, że obiady przyznał A. D. do dnia 30 listopada 2014r. Natomiast decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji przyznał zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności w kwocie 110,00 zł na okres od 1 grudnia 2014r. do 31 grudnia 2014r. Odrębną decyzją z dnia [..] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przyznano A. D. zasiłek celowy na dofinansowanie opału w kwocie 200,00 zł w miesiącu grudniu 2014r.

Od decyzji z dnia [...] odwołanie złożyła A. D., wnosząc o jej uchylenie i przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności w wyższej wysokości, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazała, że decyzja narusza art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, jak również art. 7, art. 10 § 1, art. 81 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wyjaśniła, że kwota przyznana jest rażąco niska, bowiem nie posiada żadnych innych źródeł utrzymania. Za przyznaną kwotę nie da się pokryć nawet części wydatków na skromne wyżywienie dorosłej osoby. Nie zgodziła się również z tym, że jako uzasadnienie przyznania w/w kwoty podano załącznik do Zarządzenia Dyrektora MOPR, ponieważ jest to akt wewnętrzny nigdzie nie publikowany, niestanowiący źródła powszechnie obowiązującego prawa i nie może stanowić podstawy dla decyzji wydawanej dla obywateli. Wskazała ponadto na sprzeczność przyznanej jej wysokości zasiłku celowego z zadaniami pomocy społecznej, określonymi przepisami art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Zaznaczyła także, że organ I instancji rażąco naruszył przepisy postępowania administracyjnego dotyczące umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, jak również przepisy dotyczące tego, co powinno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji administracyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. oceny prawnej i merytorycznej zaskarżonej decyzji uznało, że jest ona zgodna z prawem.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym z oświadczenia A. D. z dnia 2 grudnia 2014r. oraz aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 2 grudnia 2014r. A. D. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest zarejestrowana w Miejskim Urzędzie Pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się z zasiłku okresowego w wysokości 271,00 zł, przyznanego decyzją MOPR na okres od 1 października 2014r. do 31 grudnia 2014r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że z dniem 1 stycznia 2014r. weszła w życie uchwała nr 221 Rady Ministrów w sprawie wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania na lata 2014-2020, która wprowadziła zasadę, że kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania pomocy w formie dożywiania mogą otrzymywać osoby, których dochód nie przekracza 150% kryterium dochodowego określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Rada Miasta [...] uchwałą [...] przyjęła w/w kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania tej formy pomocy.

Pomoc w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" przyznawana jest na zasadach określonych w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, tj. na zasadach przyznawania zasiłku celowego i ma charakter uznaniowy. Uznaniowość organu charakteryzuje się tym, iż organ rozstrzygający ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia czyli ma prawo decydować w ustalonych okolicznościach sprawy o przyznaniu, bądź odmowie przyznania takiego świadczenia, jak również o jego wysokości. Przyznana organowi swoboda nie upoważnia go jednak do działania dowolnego.

W przedmiotowej sprawie bezsprzecznym jest, iż A.D. spełnia ustalone wyżej cytowanymi przepisami kryterium dochodowe, od którego ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia pomocy w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Zasadnie zatem organ I instancji, w zrozumieniu trudnej sytuacji życiowej zainteresowanej, objął ją pomocą w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na dożywianie.

Kolegium jednocześnie wyjaśniło, że od dnia 1 września 2014r. weszło w życie zarządzenie wewnętrzne Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w sprawie ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności. Na podstawie tego zarządzenia organ ds. pomocy społecznej określa wobec wszystkich podopiecznych Ośrodka wysokość zasiłku celowego z przeznaczeniem na żywność w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Z tabeli stanowiącej załącznik Nr 1 do w/w zarządzenia wynika, że zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności w przypadku osoby samotnie gospodarującej z dochodem w przedziale powyżej 215,00 zł do 365,00 zł, wysokość świadczenia wynosi 110,00 zł. Ponieważ dochód A.D. wynosi 271,00 zł, organ I instancji zasadnie przyznał odwołującej zasiłek celowy na zakup żywności w wysokości 110,00 zł.

W ocenie Kolegium Odwoławczego, brak jest podstaw by zarzucić, że organ I instancji, przyznając A. D. zasiłek celowy na dożywianie w wysokości 110,00 zł na miesiąc grudzień 2014r. przekroczył granice uznania administracyjnego. Organ kierując się konstytucyjną zasadą równości podmiotów wobec prawa, wszystkim zainteresowanym, będącym w podobnej co odwołująca sytuacji, których dochody mieściły się w przedziale powyżej 215,00 zł do 365,00 zł, udzielał pomocy w wysokości takiej, jaką otrzymała A. D., tj. 110,00 zł miesięcznie. W świetle zatem przyjętych przez MOPR w Kielcach, począwszy od dnia 1 września 2014r. zasad określania wysokości zasiłków celowych na dożywianie w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" i stosowanych, jak już podkreślono, wobec wszystkich osób i rodzin korzystających z pomocy Ośrodka, kwota przyznanej pomocy została ustalona prawidłowo.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko A.D., że w/w zarządzenie Dyrektora jest jedynie aktem wewnętrznym i nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, niemniej jednak zasady zawarte w tym zarządzeniu pozwalają na ocenę, że organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, jak również naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, Kolegium wskazuje, iż nie doszukało się naruszenia tych przepisów. Należy mieć na względzie, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Z uwagi zaś na ograniczone możliwości finansowe organ pierwszej instancji nie może w pełni zaspokajać potrzeby osób korzystających z pomocy.

Kolegium zauważyło także, że A.D. składając wniosek w dniu 21 listopada 2014r. została pouczona o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w jego zakresie przed wydaniem decyzji w siedzibie właściwego Rejonu Opiekuńczego MOPR w godz. 8.00-10.00, od poniedziałku do piątku. W kwestii natomiast braków uzasadnienia zaskarżonej decyzii, wskazanych w treści odwołania, decyzja Kolegium braki te sanuje (uzdrawia). Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do kwestionowania wysokości przyznanego zasiłku, a tym samym utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Kolegium wskazało także, że nie ma żadnych przeszkód, aby strona pozostająca nadal w trudnej sytuacji materialnej wystąpiła z kolejnymi wnioskami o udzielenie jej pomocy społecznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. D. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 10 § 1, art. 81 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz naruszenie art. 93 ust. 2 Konstytucji RP. Skarżąca wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1lit.a oraz lit.c p.p.s.a.),

- stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 grudnia 2014r. znak MOPR- 8121/18870/1/2014, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji (art. 145 § 1 pkt 1lit.a oraz pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a.),

- zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania (art. 200 p.p.s.a.).

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dokonane przez organ I instancji pouczenie o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w jego zakresie przed wydaniem decyzji nie umożliwiało jej zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenie się, gdyż nie wiedziała że został zebrany kompletny materiał dowodowy pozwalający na wydanie decyzji.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że decyzja została wydana w oparciu o zarządzenie z dnia 30 stycznia 2014r., które nie jest nigdzie opublikowane, nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP zarządzenia nie mogą regulować praw, wolności ani obowiązków obywateli, osób prawnych i innych podmiotów niepodległych organizacyjnie podmiotowi wydającemu akt. Stąd w ocenie skarżącej, organ nie działał w granicach uznania administracyjnego tylko stosował bezprawnie, nie posiadając żadnego umocowania w ustawie, zarządzenie Dyrektora MOPR.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w treści zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 93 ust.2 Konstytucji RP Kolegium podniosło, że podstawę do wydania decyzji o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego na zakup żywności stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2014r. o pomocy społecznej, a w szczególności jej art. 39, jak również uchwała Rady Miasta. Uregulowania zarządzenia Dyrektora MOPR pozwalały jedynie dokonać oceny, że podopieczni znajdujący się w podobnej sytuacji życiowej (w tym finansowej) są traktowani w taki sam sposób, tj. otrzymują zasiłek celowościowy w takiej samej wysokości. Zatem nie doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach, która przystąpiła do sprawy w trybie art. 8 p.p.s.a. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o przyznaniu A. D. świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego w łącznej wysokości 110,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności w okresie od 1 grudnia 2014r. do 31 grudnia 2014r. Decyzja ta została wydana w wyniku wniosku skarżącej o zmianę decyzji z dnia 20 listopada 2014r. przyznającej skarżącej pomoc w formie bezpłatnych świadczeń obiadowych w Jadłodajni przez okres 7 dni w tygodni w okresie od 1 października 2014r. do 31 grudnia 2014r.

Ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny nie był kwestionowany przez skarżącą i znajduje pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym – w szczególności w wynikach zaktualizowanego wywiadu środowiskowego. Kwestią, która wywołuje zasadniczy sprzeciw A.D. jest wysokość przyznanego jej świadczenia na zakup żywności, która nie odpowiada jego oczekiwaniom, przy czym skarżąca nie określiła kwoty, jaka byłaby dla niej satysfakcjonująca.

Należy wskazać, że zasiłek celowy jest jedną z podstawowych form pomocy społecznej przyznawanej z uwagi na zaistnienie sytuacji określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Wśród okoliczności, od których ustawodawca uzależnia przyznanie pomocy społecznej w w/w formie znajduje się ubóstwo (art. 7 pkt 1 ustawy), bezrobocie (art. 7 pkt 4 ustawy), niepełnosprawność (art. 7 pkt 5 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Zgodnie z uchwałą nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013r. "w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania na lata 2014-2020" kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania pomocy w formie dożywiania mogą otrzymać osoby, których dochód nie przekracza 150% kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Rada Miasta, w uchwale [...] "w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnie pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności", o której mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyjęła to kryterium dochodowe, uprawniające do uzyskania tej formy pomocy. Doprecyzowaniem powyższych regulacji jest zarządzenie wewnętrzne nr 25/2014 z dnia 26 sierpnia 2014r. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie "w sprawie ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności".

Ze względu na treść cyt. przepisów – ściśle określających przesłanki, jakie muszą być spełnione przez osobę ubiegającą się o udzielenie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności – nie ulega wątpliwości, że sytuacja finansowo – życiowa, w jakiej znajduje się skarżąca odpowiada wyżej wymienionym przesłankom. A. D. jest bowiem samodzielnie gospodarującą osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, jej dochód wynosi 271,00zł.

Należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że od spełnienia przedstawionych powyżej warunków uzależnione jest jedynie przyznanie zasiłku celowego, natomiast sama jego wysokość została pozostawiona przez ustawodawcę uznaniu organu pomocy społecznej. Do wniosku takiego prowadzi treść art. 39 ust. 1 ustawy oraz uchwała o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", zgodnie z którymi zasiłek celowy, a także pomoc w zakresie dożywiania jedynie mogą (a nie muszą) zostać przyznane. Wskazania jednakże wymaga, że opisany element uznaniowości nie oznacza, że wydanie decyzji w tym zakresie polega na zupełnej dowolności działania organu.

Rozstrzygnięcia wydawane w oparciu o uznanie administracyjne podlegają kontroli sądowej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. W pierwszym rzędzie zbadania wymaga, czy w ogóle dopuszczalne było uznanie administracyjne, a jeżeli tak, to czy przy wydawaniu decyzji nie przekroczono granic tego uznania, a także czy prawidłowo uzasadniono wybór danego rozstrzygnięcia sprawy. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza bowiem – jak wynika z art. 7 k.p.a. – załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Mając na uwadze treść przepisów ustawy podnieść trzeba, że organ przy udzielaniu przedmiotowej pomocy społecznej kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi na gruncie tej regulacji dotyczącymi wymogu dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy (art. 3 ust. 3), przy jednoczesnym ograniczeniu uwzględniania potrzeb osób i rodzin korzystających z pomocy do sytuacji, gdy potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4). Ratio legis tych postanowień polega na rozdzieleniu funduszy, jakimi dysponuje właściwy organ w taki sposób, aby pomoc dotarła do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych organów pomocy społecznej. Z powyższych względów uzasadnienie decyzji przyznającej świadczenie z zakresu pomocy społecznej powinno zawierać ustalenia organu dotyczące możliwości płatniczych ośrodka pomocy społecznej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.03.2006r., sygn. akt I SA/Wa 180/06, LEX nr 197477 oraz z dnia 23.09.2005r., sygn. akt I SA/Wa 1553/04, LEX nr 192950).

W niniejszej sprawie możliwości finansowe organu I instancji zostały odzwierciedlone w tabeli wysokości zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności, stanowiącej załącznik nr 1 do zarządzenia wewnętrznego Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia 26 kwietnia 2014r. Nr 25/2014. Przedmiotowa tabela różnicuje wysokość przysługującego zasiłku w zależności od dochodów osiąganych przez beneficjenta pomocy, zgodnie z zasadą, że im wyższy osiągany dochód, tym mniejsze świadczenie jest przyznawane. Oczywistą rzeczą jest bowiem niemożliwość zaspokojenia przez ośrodek pomocy społecznej wszystkich potrzeb osób potrzebujących w zgłaszanej przez nie wysokości. Tym samym, wobec sprecyzowania kwot przedmiotowego zasiłku celowego oddzielnie dla każdej grupy docelowych świadczeniobiorców – różniących się od siebie osiąganymi dochodami – organ zabezpieczył rozdzielenie posiadanych środków w sposób najbardziej efektywny, tak aby pomoc w największej wysokości dotarła do osób rzeczywiście najbardziej jej potrzebujących. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że osoba, która nie osiąga żadnego dochodu, winna otrzymać większe wsparcie ze strony ośrodka pomocy społecznego (zgodnie z powołaną tabelą jest to 150 zł). Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie wykazano, że wysokość przyznanych A. D. świadczeń była uzależniona od środków, jakie przeznaczone były w tym okresie na zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup żywności dla najuboższych. Nie można mówić zatem o naruszeniu art. 93 ust. 2 Konstytucji RP. Podstawę do wydania decyzji o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego na zakup żywności stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2014r. o pomocy społecznej, a w szczególności jej art. 39, jak również uchwała Rady Miasta.

W świetle przytoczonych ustaleń stwierdzić trzeba, że organ I instancji, orzekając o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości 110 zł za okres do 1 grudnia 2014r. do 31 grudnia 2014r. nie przekroczył granic przyznanego mu w tym zakresie uznania administracyjnego.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zakwestionowane przez A.D. świadczenie nie jest jedynym, które otrzymuje z pomocy społecznej, jako że oprócz zasiłku okresowego X – XII 2014r. w wysokości 271 zł, w listopadzie 2014r. przyznaną miała pomoc w formie bezpłatnych świadczeń obiadowych przez 7 dni w tygodniu w okresie od 1 października 2014r. do 31 grudnia 2014r., nadto w grudniu 2014r. został jej przyznany zasiłek celowy na zakup opału w wysokości 200 zł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może powodować uwzględnienie skargi wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała tego; nie wskazała np. jakie dowody zamierzała złożyć przed organem orzekającym, co zostało jej uniemożliwione. Sąd nie uznał tego zarzutu za zasadny.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego legalności, Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź przepisów postępowania (wskazanych w skardze: art. 10 § 1, art. 81 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. Tym samym, kwestionowana przez skarżącą decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.