Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 438/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nieprzekazania odwołania od decyzji z dnia 27 maja 2013 r. w sprawie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Lublinie skargę z dnia 28 czerwca 2013 r. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie nieprzekazania do organu odwoławczego jej odwołania od decyzji z dnia 27 maja 2013 r. w sprawie zasiłku okresowego.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga T. W. podlega odrzuceniu.

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie przysługiwały jej w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2).

Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.).

W niniejszej sprawie T. W., wnosząc skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji tj. nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia do organu wyższego stopnia nad wójtem (właściwego samorządowego kolegium odwoławczego) zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie. O wyczerpaniu przez skarżącą trybu opisanego w powyższym przepisie nie może świadczyć fakt złożenia przez nią do Wójta Gminy [...] zawartego w tym samym piśmie co skarga "Wezwania do przekazania odwołań". Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa składa się bowiem do organu, któremu zarzucana jest bezczynność, jedynie wówczas, gdy nad tym organem nie ma organu wyższego stopnia. Jeżeli jednak organ taki istnieje, strona winna złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia, które – co wymaga podkreślenia – składa się bezpośrednio do takiego organu (por. W Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, s. 160).

Ponadto, nawet gdyby sformułowany przez skarżącą środek zaskarżenia został prawidłowo skierowany do organu wyższego stopnia nad Wójtem Gminy [...], to z uwagi na to, że skarżąca środek ten wniosła równocześnie ze skargą do sądu administracyjnego, przedmiotową skargę i tak należałoby uznać za przedwczesną. Z treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. wynika bowiem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Co więcej, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania środka zaskarżenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., środek ten można uznać za skuteczny w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie miesiąca od jego złożenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SAB/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005/6/114 oraz postanowienia NSA: z dnia 30 października 2001 r., sygn. akt II SAB 140/01, Lex Nr 157971 i z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, Lex Nr 33599). Zachowanie tego terminu, znajdującego umocowanie w art. 35 § 3 k.p.a., jest bowiem konieczne, by w sposób rzeczywisty umożliwić właściwemu organowi rozpatrzenie wniesionego środka.

Wobec powyższych okoliczności należy uznać, że skarga T. W., jako przedwczesna, nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Z tego względu Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.