Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2226/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3  ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W dniu 31 grudnia 2008 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek H. S. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W. C.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] potwierdził na rzecz H. S. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez P. C.,

J. C., J. C. i W. C. nieruchomości o powierzchni [...] ha w miejscowości W., powiat [...], województwo [...]. Wskazał, że prawo w całości przysługuje H. S., albowiem trzech pozostałych spadkobierców po W. C. wskazało H. S. jako osobę uprawnioną do rekompensaty.

W toku postępowania ustalono, na podstawie uwierzytelnionej kopii postanowienia Sądu Rejonowego w G. sygn. akt [...] z dnia

15 października 1986 r., że spadek po zmarłym w dniu 9 grudnia 1931 r. F. C. ostatnio zamieszkałym w miejscowości W. nabyli z mocy ustawy synowie: J. C., P. C., J. C. i W. C. po 1/4 części każdy z nich. Spadek po zmarłym w dniu 21 lutego 1940 r. P. C. ostatnio zamieszkałym w miejscowości W. nabyli na mocy ustawy J. C., J. C. i W. C. po 1/3 części spadku. Spadek po zmarłym 12 października 1945 r. J. C. ostatnio zamieszkałym w miejscowości W. na mocy ustawy nabyli J. C. i W. C. po 1/2 części spadku. Spadek po zmarłym w 1949 r. J. C. nabył z mocy ustawy W. C. Na podstawie uwierzytelnionej kopii postanowienia Sądu Rejonowego w G., Wydział I Cywilny, sygn. akt [...] z dnia 20 maja 1993 r. ustalono, że spadek po zmarłym w dniu 5 sierpnia 1988 r. W. C. ostatnio zamieszkałym w G. nabyli na mocy ustawy wdowa J. C. w 1/4 części oraz dzieci W. C., R. C., H. S. i H. S. po 3/16 każde z nich. Spadek po zmarłej w dniu 5 września 1992 r. J. C. z mocy ustawy nabyli H. S., W. C., R, C. i H. S. po 1/4 części spadku każde z nich.

Na podstawie odpisu uwierzytelnionego wypisu z Wykazu Hipotecznego Księgi Wieczystej nr [...] Archiwum Hipotecznego przy Sądzie Okręgowym w W. ustalono, że F. syn M., J. i J. synowie F. C. byli współwłaścicielami działu ziemi w uroczysku "[...] " w miejscowości W. wydzielonej z majątku T. o pow. [..] dziesięcin [...] sążni kwadratowych i nabyli tę nieruchomość od J. P. na mocy aktu kupna w W. dnia 20 kwietnia 1921 r.

Oświadczeniami z dnia 12 marca 2010 r. z podpisami poświadczonymi urzędowo H. S., R. C. i W. C. wskazali H. S., jako osobę uprawnioną z tytułu realizacji prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez W. C. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W oświadczeniu z dnia 21 marca 2011 r. złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z podpisem poświadczonym notarialnie T. Z. oświadczył "potwierdzam fakt, że byl on wspólnie z braćmi, którzy umarli jeszcze przed wyjazdem do Polski właścicielami nieruchomości

o obszarze około [...] hektarów składającej się z lasu, nieużytków i pól." Świadek wskazał również, że nieruchomości nie zostały sprzedane oraz że zostały zabrane przez "władzę radziecką."

Z niepoświadczonej kopii podania W. C. z dnia [...] lutego 1987 r. (data wpływu) wynika, że wymieniony zwrócił się do Naczelnika Miasta i Gminy w T. o przydzielenie działki budowlanej w ramach zaliczenia wartości mienia pozostawionego za granicą.

W oświadczeniu z dnia 12 maja 2011 r. złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań z podpisem poświadczonym notarialnie H. S. oświadczyła, iż W. C. z powodu udziału w wojnie polsko-bolszewickiej i przynależności do Armii Krajowej nie otrzymał pozwolenia na repatriację w terminie wcześniejszym a dopiero w 1958 r.

Organ podał, że z tłumaczenia kopii "Konta osobistego [...]" wynika, że w 1952 r. W, C. był właścicielem gospodarstwa o powierzchni [...] ha natomiast w latach 1953 i 1954 powierzchnia gospodarstwa wynosiła [...] ha. Organ stwierdził, że z tłumaczenia pisma wystawionego przez [...] Wiejski Komitet Wykonawczy wynika, że w 1952 r. W. C. był właścicielem gospodarstwa indywidualnego oraz że w 1953 r. wstąpił do kołchozu.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] pozytywnie ocenił spełnienie przez H. S. przesłanek, o których mowa w art. 2, art. 3 ust. 2 i art. 5 ust 1 i ust 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Strona została zobowiązana do przedstawienia aktualnego operatu szacunkowego wskazującego wartość nieruchomości pozostawionej, wskazania jednej z form realizacji prawa do rekompensaty i w przypadku wyboru świadczenia pieniężnego do podania numeru konta, na które ma nastąpić przelew świadczenia.

W odwołaniu od decyzji Wojewody [...] pełnomocnik wnioskodawczyni podniósł, że organ nie ustosunkował się do znajdujących się w aktach odpisów z ksiegi wieczystej, potwierdzających wielkość pzoostawionej nieruchomości. Podał też, że do 1945 r., kiedy to żyli bracia W. C. nie miała miejsca nacjonalizacja, co potwierdza odpis z księgi wieczystej i zeznania świadków.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Minister Skarbu Państwa stwierdził, że organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co musiało skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji. Minister podał, że z treści art. 77 § 1 k.p.a. wynika, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności,

co oznacza, że organ administracji jest obowiązany z urzędu podejmować wszelkie kroki zmierzające do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego.

W konsekwencji organ prowadzący postępowanie dowodowe nie jest związany

w gromadzeniu materiału dowodowego wnioskami stron, bo sam zakreśla granice postępowania wyjaśniającego, kierując się własnym przekonaniem, co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Komentowany przepis przesądza więc o tym, iż ciężar prowadzenia postępowania dowodowego spoczywa na organie administracji publicznej. Minister stwierdził, że organ I instancji naruszył dyspozycję zawartą w art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć znaczący wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.

Minister stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iz wniosek H. S. został złożony w dniu 31 grudnia 2008 r. Z kolei w dniu 12 marca 2010 r. H. S., R. C. i W. C. oświadczeniami z podpisami poświadczonymi notarialnie wskazali H. S., jako osobę uprawioną z tytułu realizacji prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez W. C. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Organ podał, że aby wskazanie tych osób zachowało swoją ważność powinno być złożone przed upływem terminu z art. 5 ust 1 ustawy zabużańskiej. Warunek ten dotyczy osób, które nie wystąpiły z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP. W przedmiotowym postępowaniu takie okoliczności zachodzą w związku z czym należy uznać, iż wskazanie dokonane przez H. S., R. C. i W. C. zostało złożone z naruszeniem terminu z art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej tj. po 31 grudnia 2008 r.

Z powyższą kwestią, jak podał organ, związane jest również zagadnienie wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku W. C. z dnia [...] lutego 1987 r. Organ wojewódzki pominął tę okoliczność i nie przeprowadził w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Minister stwierdził, iż jest to kwestia istotna

w tym postępowaniu, ponieważ jeśli przyjąć, że postępowanie zostało wszczęte

na wniosek W. C., to wskazania organu byłyby prawnie skuteczne. Nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego we wskazanym wyżej zakresie

i dopuszczając jednocześnie wskazania złożone po terminie przewidzianym w ustawie zabużańskiej organ I instancji dopuścił się naruszenia prawa, co uzasadnia uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Organ I instancji naruszył zatem w ocenie Ministra podstawowe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego zawarte w art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.

Minister stwierdził, że w wyniku uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie został naruszony zakaz reformationis in peius.

Dodatkowo Minister wskazał, iż Wojewoda [...] błędnie ustalił właściciela mienia pozostawionego. W decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ

I instancji stwierdził, że H. S. przysługuje prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez P., J. J. i W. braci C., nieruchomości w miejscowości W., powiat [...], (...). Natomiast z akt sprawy wynika, że właścicielem nieruchomości pozostawionej w chwili repatriacji był tylko W. C. Tylko W. C. posiadał uprawienia do dochodzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego. Co do pozostałych spadkodawców W. C., organ wskazał, że nie opuścili oni dawnego terytorium RP. Dochodzenie potwierdzenia prawa do rekompensaty po P. C., J. C. i J. C. jest niemożliwe gdyż niespełniona zostałaby przesłanka wskazana w art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. dotycząca opuszczenia byłego terytorium RP przez właściciela nieruchomości położonej na tym terytorium.

Odnosząc się do odwołania Minister wskazał, że w chwili wcielenia części gospodarstwa do kołchozu w 1952 r. W. C. był jedynym właścicielem nieruchomości. Stan nieruchomości z lat 30 i 40 nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy zabużańskiej wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej określa się według stanu na dzień ich pozostawienia oraz według cen albo kosztów odtworzenia na dzień sporządzenia wyceny.

Z uwagi na fakt, iż naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego przez Wojewodę [...], zdaniem Ministra Skarbu Państwa miało istotny wpływ na wynik sprawy, organ uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Minister stwierdził, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien

w szczególności przeprowadzić z urzędu postępowanie wyjaśniające, co do okoliczności wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku W. C. z dnia [...] lutego 1987 r., powinien dokonać ustalenia właściciela nieruchomości pozostawionej opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto, wydając decyzję Wojewoda powinien ją należycie uzasadnić odnosząc się nie tylko do kwestii formalnych, ale również ich znaczenia dla wydania decyzji o określonej treści oceniając nie tylko każdy dowód z osobna, ale odnieść się do całokształtu materiału dowodowego.

Decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2012 r. stała

się przedmiotem skargi H. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącej, R. S, wniósł o jej uchylenie w całości. Podniósł, iż zgodnie z treścią art. 138 i art. 139 uchylenie decyzji w tym przypadku mogło nastąpić tylko w przypadku rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji. Wskazał, że organ I instancji dysponował pełną dokumentacją urzędową dowodzącą wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek W. C. w 1987 r. i w 1988 r., a brak odzwierciedlenia tych dowodów w treści uzasadnienia decyzji nie stanowi rażącego naruszenia prawa i może być z urzędu uwzględnione przez organ odwoławczy. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że z treści uzasadneinia decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, iż W. C. był jedynym spadkobiercą i tym, który pozostawił mienie poza granicami RP. Brak jest więc podstaw do twierdzenia, iż nastapiło w tym zakresie rażące naruszenie prawa. Pełnomocnik podał, że podtrzymuje zarzut odwołania w zakresie wielkości pozostawionego mienia, albowiem istotny jest stan ksiegi wieczystej.

W ocenie strony zaskarżona decyzja narusza zakaz reformationis in peius.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując

się na dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W ocenie Sądu, Minister Skarbu Państwa naruszył przepis art. 138 § 2 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarzoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Decyzja, o której mowa w powołanym przepisie jest decyzją kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Dla zastosowania tego przepisu niezbędne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: po pierwsze, postępowanie przed organem I instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania (np. organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego); po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ

na jej rozstrzygnięcie. Chodzi o takie naruszenie przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozstrzygnąć (v. B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego.Komentarz, Warszawa 2012,

str. 523).

Pamiętać należy przy tym, że wydanie decyzji kasacyjnej, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Niedopuszczalna jest tym samym interpretacja rozszerzająca tego przepisu (v. wyrok NSA z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 633/05, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem, w sprawie niniejszej Minister Skarbu Państwa, zastosował ten przepis, po pierwsze, z uwagi na dokonanie odmiennej niż organ I instancji wykładni przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Minister stwierdził bowiem, że wskazanie przez pozostałych spadkobierców W. C. – H. S. jako osoby uprawnionej do rekompensaty, aby mogło zostać uznane za wywołujące skutek prawny, powinno nastąpić w terminie do dnia 31 grudnia 2008 r., a zatem w terminie określonym w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. W sprawie niniejszej oświadczenia takie złożone zostały zaś po dniu 31 grudnia 2008 r., a zatem w ocenie Ministra, po terminie.

Już z tej przyczyny, niedopuszczalne było w tym zakresie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaznaczyć należy przy tym, że generalnie wydanie decyzji kasacyjnej, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie narusza zakazu reformationis in peius. W sprawie niniejszej jednak w istocie doszło do naruszenia przepisu art. 139 k.p.a., zgodnie z którym, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Poprzez dokonanie odmiennej wykładni powołanego wyżej przepisu ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. organ pogorszył bowiem w istocie sytuację prawną odwołującej się strony. Tego rodzaju przypadek może mieć zaś miejsce jedynie w sytuacjach absolutnie wyjątkowych, określonych w art. 139 k.p.a., co organ winien wykazać w uzasadnieniu swojej decyzji (v. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1994 r., sygn. akt V SA 194/94; wyrok NSA z dnia

24 kwietnia 1986 r. sygn. akt II SA 1500/85 nie publ.).

W sprawie niniejszej organ nie wykazał, aby zaskarżona decyzja organu

I instancji rażąco naruszała prawo lub rażąco naruszała interes społeczny. Wprawdzie organ w uzasadnieniu podał, że decyzja rażąco narusza przepis art. 7, art. 77 i art. 80 k.pa. jednakże Sąd oceny tej nie podziela.

Instytucja zakazu reformationis in peius należy do podstawowych gwarancji procesowych służących obronie praw strony, a respektowanie tego zakazu

w postepowaniu odwoławczym stanowi jedną z fundamentalnych zasad administracyjnego prawa procesowego (v. wyrok SN z dnia 24 czerwca 1993 r. sygn. akt III ARN 33/93 Państwo i Prawo 1994/9 str. 111).

Organ II instancji, dokonując odmiennej wykładni powołanego wyżej przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., dysponował w postępowaniu odwoławczym całym materiałem dowodowym. Miał zatem wiedzę również, co do tego, że sam spadkodawca W. C. wystąpił z wnioskiem w sprawie mienia pozostawionego poza granicami RP już w dniu 12 lutego 1987 r., a zatem na długo przed tym, gdy z wnioskiem wystąpiła jego spadkobierczyni H. S.

Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wniosku W. C. z 12 lutego 1987 r. w nawiązaniu do oświadczeń spadkobierców wskazujących H. S. jako osobę uprawnioną do rekompensaty, jest więc tym bardziej niezrozumiałe. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, oświadczenia złożone przez W. C., R. C. i H. S. (pozostałych spadkobierców W. C.) wskazujące H. S. jako osobę uprawnioną do rekompensaty, odpowiadają wymaganiom przepisu art. 3 ust. 2 i wywołują przewidziany prawem skutek. Nie ma więc podstaw do ich kwestionowania. Nadto, że w świetle aktualnej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin określony w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., odnosi się do wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, nie ma zaś zastosowania do oświadczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, albowiem są to dwie różne instytucje prawne (v. wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1625/11; wyrok NSA z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1209/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wskazano już wyżej, podniesiona kwestia jest kwestią zastosowania prawa materialnego, a nie procesowego, stąd niedopuszczalne było zastosowanie w tym zakresie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i stwierdzenie naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Sąd wskazuje jednocześnie, iż choć istotnie organ I instancji w swej decyzji wskazał, że ustala prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości również przez braci W. C., to z decyzji wynika, na co zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącej, że prawo do rekompensaty zostało ustalone z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W. C. Niezależnie od powyższego wskazania wymaga, że organ odwoławczy dysponował pełnym materiałem dowodowym w tym zakresie, poczynając od samego wniosku W. C., poprzez wniosek H. S. która wnioskowała o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W. C. Brak było zatem podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i ustalenia właściciela nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP, skoro na dokonanie tego ustalenia pozwalał jednoznacznie zgromadzony już materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.). Nie może być tym samym mowy o konieczności wyjaśnienia – w ramach dodatkowego postępowania dowodowego – sprawy w tym zakresie.

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej – w zakresie okoliczności powołanych

w zaskarżonej decyzji Ministra Skarbu Państwa – brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a., albowiem w postępowaniu przed organem I instancji

nie nastąpiło w tym zakresie takie naruszenie przepisów postepowania, które wymagałoby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co do tych okoliczności.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy.