Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 274/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1  par. 1  i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 130a ust. 1, 5c, 10h, 10i
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2023 r. nr SKO.RD/4120/490/2023 w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r. znak: SKO.RD/4120/490/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Starosty Wielickiego z dnia 28 lipca 2023 r. nr KT.7135.36.2022 w sprawie nałożenia na E. K. (dalej: skarżąca) oraz na A. M. obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym w okresie od dnia 5 listopada 2021 r. do dnia 3 lutego 2023 r. pojazdu marki Daewoo Matiz, o nr VIN: [...], nr rejestracyjny [...], usuniętego w trybie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu w kwocie 16771 zł (szesnaście tysięcy siedemset siedemdziesiąt jeden złotych).

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 130a ust. 1, 5c, 10h, 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm. – dalej: p.r.d.), uchwałę nr XIX/161/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie ustalenia na rok 2021 wysokości stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2020 r. poz. 7422), uchwałę nr XXVIII/237/2021 z dnia 29 listopada 2021 r. w sprawie ustalenia na rok 2022 wysokości stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2021 r. poz. 7116), uchwałę nr XXXVII/295/2022 z dnia 28 listopada 2022 r. w sprawie ustalenia na rok 2023 wysokości stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu w związku z art. 138 § 1 pkt 1 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.).

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 5 listopada 2021 r. funkcjonariusz Komisariatu Policji w Niepołomicach wydał dyspozycję nr [...] o usunięciu z drogi pojazdu Daewoo Matiz o nr VIN: [...], nr rejestracyjny [...]. Dyspozycję wydano na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 130a ust. 5c ustawy przedmiotowy pojazd został usunięty na parking prowadzony przez przedsiębiorcę A., położony w W.

Ustalono, że wskazany pojazd w dniu wydania dyspozycji stanowił własność skarżącej, natomiast z dokumentacji dotyczącej usunięcia pojazdu wynika, że pojazd znajdował się we władaniu A. M. Funkcjonariusz Komisariatu Policji w Niepołomicach w dniu 12 listopada 2021 r. doręczył skarżącej powiadomienie o usunięciu ww. pojazdu z drogi. Działając na podstawie art. 130a ust. 10 p.r.d. Starosta Wielicki wystąpił do Sądu Rejonowego w Wieliczce z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Wielickiego. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt [...] Sąd orzekł przepadek ww. pojazdu na rzecz Powiatu Wielickiego. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 3 lutego 2023 r. Następnie zlecono rzeczoznawcy samochodowemu wykonanie opinii mającej na celu ustalenie stanu technicznego pojazdu i określenie jego szacunkowej wartości. Z wykonanej w dniu 16 maja 2023 r. wyceny wynika, iż pojazd ten nie nadaje się do dalszej eksploatacji i należy dokonać jego eliminacji w drodze utylizacji. W dniu 30 maja 2023 r. przekazano pojazd do Stacji [...] "C.", co zostało potwierdzone zaświadczeniem o demontażu pojazdu. Z podjętych czynności został sporządzony protokół zdawczo-odbiorczy. Mając powyższe na uwadze w dniu 28 czerwca 2023 r. zawiadomieniem nr [...] wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym przedmiotowego pojazdu, a także kosztów związanych z oszacowaniem pojazdu.

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wyjaśniono także, iż jak wynikało z dokumentów na dzień wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu, tj. na dzień 5 listopada 2021 r., właścicielem przedmiotowego pojazdu była skarżąca, natomiast w dniu zdarzenia pojazd znajdował się we władaniu A. M., co skutkuje obciążeniem ww. osób kosztami związanymi z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu. Następnie w decyzji podano sposób wyliczenia kosztów związanych z usunięciem pojazdu. Łączna kwota wszystkich należnych opłat wyniosła 16 771,00 zł.

Jak podał organ I instancji, początkowa data terminu, od którego naliczana jest opłata za parkowanie wynika stąd, iż pojazd został usunięty z drogi w dniu 5 listopada 2021 r., natomiast końcowa data terminu naliczania kosztów parkowania pojazdu wynika z faktu, iż postanowienie Sądu Rejonowego w Wieliczce sygn. akt [...] o przepadku przedmiotowego pojazdu uprawomocniło się z dniem 3 lutego 2023 r.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez wydanie decyzji administracyjnej, która została finalnie oparta na regulacji prawnej derogowanej z systemu prawnego na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, czego nie uwzględnił w procesie wydawania decyzji Starosta Wielicki. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

Kolegium stwierdziło, że wniesione odwołanie jest nieuzasadnione, a decyzja organu I instancji zasługuje na utrzymanie w mocy.

Mając na uwadze akta sprawy, w tym w szczególności dokumentację zdjęciową, dyspozycję usunięcia pojazdu, notatkę urzędową sporządzoną przez Policję na okoliczność ustalenia podstaw usunięcia pojazdu, Kolegium stwierdziło, że poza sporem pozostaje, że w dniu 27 października 2021 r. pojazd marki Daewoo Matiz, nr rejestracyjny [...], został pozostawiony w na ul. W. w N. w okolicach posesji nr [...] na drodze dla rowerów oraz w miejscu, w którym obowiązywał znak B-36 (zakaz zatrzymywania się). Stwierdzono, że usytuowanie pojazdu może stanowić utrudnienie w ruchu.

W związku z powyższym w dniu 5 listopada 2021 r. funkcjonariusz Komisariatu Policji w Niepołomicach wydał dyspozycję o usunięciu z drogi powyższego pojazdu wskazując jako podstawę prawną art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W rozpatrywanej sprawie nie jest zatem sporne, że usunięcie pojazdu na parking strzeżony, a w konsekwencji nałożenie obowiązku zwrotu kosztów za to usunięcie i przechowywanie na parkingu było zasadne, gdyż zaistniała podstawa, o której mowa jest w art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że właścicielem pojazdu była skarżąca (która nabyła spadek po mężu S. K., pojazd był przedmiotem współwłasności małżeńskiej). Nie ma sporu co do tego, iż użytkownikiem pojazdu w dniu jego usunięcia z drogi publicznej był A. M. (potwierdzają to dołączone do akt sprawy protokoły z przesłuchania A. M. w charakterze osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie oraz z przesłuchania skarżącej w charakterze świadka).

Jak wynika z akt sprawy, powiadomienie o usunięciu ww. pojazdu z drogi z dnia 9 listopada 2021 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 12 listopada 2021 r. w sposób prawidłowy.

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt [...] Sąd orzekł przepadek ww. pojazdu na rzecz Powiatu Wielickiego. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 3 lutego 2023 r.

Kolegium stwierdziło, że dyspozycja usunięcia pojazdu w przedmiotowej sprawie została wydana zasadnie. W związku z tym zaistniała podstawa do nałożenia obowiązku zwrotu kosztów. Należą do nich: koszty usunięcia pojazdu, przechowywania na parkingu strzeżonym oraz koszty sporządzenia wyceny pojazdu.

Wyjaśniono, że zgodnie z Uchwałą Rady Powiatu Wielickiego nr XIX/161/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. stawka za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t obowiązująca w roku 2021 wynosiła 470,00 zł.

Następnie zgodnie z uchwałą Rady Powiatu Wielickiego nr XIX/161/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. oraz z uchwałą Rady Powiatu Wielickiego XXVIII/237/2021 z dnia 29 listopada 2021 r., stawka opłaty dobowej za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t wynosiła 35,00 zł.

Natomiast zgodnie z uchwałą Rady Powiatu Wielickiego nr XXXVII/295/2022 z dnia 28 listopada 2022 r. stawka opłaty dobowej za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t wynosiła 41,00 zł.

Uzasadniony okres przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym mieści się w przedziale czasowym od dnia 5 listopada 2021 r. (dzień usunięcia pojazdu) do dnia 3 lutego 2023 r. (dzień uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie przepadku pojazdu). Z chwilą bowiem uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku właścicielem pojazdu staje się powiat i nie ma już podstaw do obciążania kosztami osoby nie będącej już właścicielem pojazdu.

W związku z powyższym okres przechowywania pojazdu wynosił 455 dni (56 dni w 2021 r., 365 dni w 2022 r. oraz 34 dni w 2022 r.). Koszt przechowywania wynosi zatem 16129,00 zł (odpowiednio 1960,00 zł, 12775,00 zł oraz 1394,00 zł).

Koszt oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę samochodowego wyniósł natomiast 172 zł (faktura VAT nr [...] z dnia 16 maja 2023 r.).

W związku z tym wysokość kosztów została w zaskarżonej decyzji określona w sposób prawidłowy na kwotę 16771,00 zł (470,00 zł + 16129,00 zł + 172,00 zł).

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium zwróciło uwagę, że skarżąca kwestionuje jedynie podstawę prawną wydania decyzji, tzn. wskazuje, że decyzja została oparta na regulacji prawnej derogowanej z systemu prawnego na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Argument ten jednak nie jest zasadny. Organ wyjaśnił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego nr K 6/17 (OTK-A 2019/1) zapadł na gruncie art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowił, iż pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7. Trybunał uznał, iż art. 130a ust. 5c w zakresie, w jakim przewiduje, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym pozostaje na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie oraz art. 130a ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym - są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Trybunału uzależnienie wydania pojazdu od uiszczenia opłaty narusza prawo własności. W konsekwencji, obecnie na skutek wskazanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, nie obowiązuje art. 130a ust. 5c ustawy, ale tylko w zakresie, w jakim uzależnia wydanie pojazdu od uiszczenia opłaty za usunięcie i za przechowanie pojazdu na parkingu strzeżonym. Natomiast obowiązują pozostałe regulacje zawarte w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie jest zatem prawidłowe stwierdzenie, iż decyzja została oparta na regulacji prawnej usuniętej z systemu prawnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 50a § 1 i 2 w zw. art. 130a § 1 ust. 1 p.r.d., poprzez nierozstrzygnięcie na jakiej podstawie nastąpiło odholowanie pojazdu na parking strzeżony, w sytuacji gdy wskazana kwestia ma znaczenie dla wysokości nakładanych opłat, gdyż w przypadku pierwszej z podstaw prawnych, wyzbycie oraz uznanie za pojazd porzucony następuje już po 6 miesiącach od odholowania, podczas gdy w drugim ze wskazanych wypadków należy oczekiwać na przeprowadzenie długotrwałego procesu sądowego, podczas gdy w pierwszym przypadku utrata własności następuje z upływem czasu, co znacząco wpływa na wysokość nakładanych opłat.

W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: powiadomienia Straży Miejskiej w Niepołomicach z dnia 27 października 2021 r. znak: [...] wraz z kopertą stanowiącą potwierdzenie nadania, powiadomienia z Komisariatu Policji w Niepołomicach z dnia 9 listopada 2021 r. nr dyspozycji [...] wraz z kopertą stanowiąca potwierdzenie nadania, dowód z korespondencji sms - celem wykazania, iż w okresie otwartym zostały podjęte działania zmierzającego do usunięcia pojazdu, jednakże w terminie nakreślonym przez Straż Miejską doszło do usunięcia pojazdu przez Policję z tym skutkiem, że najęta laweta odjechała na pusto, gdyż pojazdu nie zastano w miejscu wskazanym w piśmie Straży Miejskiej. Niezbędność przeprowadzenia wskazanych dowodów wynika z faktu, iż istnieje konieczność wyjaśnienia w sprawie stanu faktycznego, a dodatkowo przeprowadzenie dowodów nie spowoduje jakiejkolwiek przewlekłości w prowadzeniu sprawy. Wnioskowanych dokumentów nie przedłożyła jednak do akt postępowania sądowoadministracyjnego.

Podniosła, że pomiędzy przedłożonymi dokumentami istnieje znacząca rozbieżność w zakresie podstawy prawnej stanowiącej o konieczności odholowania pojazdu Daewoo Matiz, gdyż Straż Miejska powołuje się wprost na art. 50a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a więc podstawa do odholowania pojazdu jest w tym wypadku diametralnie inna, niż zostało to wskazane w zaskarżonej decyzji administracyjnej. Dodatkowo znaczenie ma tego rodzaju okoliczność, że w przypadku cytowanej regulacji przepadek samochodu następuje po upływie już 6 miesięcy od dnia usunięcia, co oznacza, że samochód uznaje się za porzucony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Usunięty z drogi pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5).

Stosownie zaś do ust. 10 starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej jednak niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (ust. 10a). Na podstawie art. 130a ust. 10e omawianej ustawy w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Art. 130a ust. 10h p.r.d. stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Decyzja, wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek jej wydania, organ wydaje ją obligatoryjnie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. I OSK 2142/15 i z dnia 20 kwietnia 2018 r, sygn. I OSK 2470/17, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Ustalenie zakresu postępowania wyjaśniającego, a tym samym ustalenie stanu faktycznego w danej sprawie obejmuje tylko te fakty, które są istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, zwłaszcza przesłanek przepisu materialnoprawnego mającego w niej zastosowanie.

Organ ustalił, że w dniu 5 listopada 2021 r. funkcjonariusz Komisariatu Policji w Niepołomicach wydał dyspozycję nr [...] o usunięciu z drogi pojazdu Daewoo Matiz o nr VIN: [...], nr rejestracyjny [...]. Poza sporem pozostaje, że w dniu 27 października 2021 r. pojazd ten, został pozostawiony w na ul. W. w N. w okolicach posesji nr [...] na drodze dla rowerów oraz w miejscu, w którym obowiązywał znak B-36 (zakaz zatrzymywania się). Stwierdzono, że usytuowanie pojazdu może stanowić utrudnienie w ruchu. Jak wynika z akt sprawy, powiadomienie o usunięciu ww. pojazdu z drogi z dnia 9 listopada 2021 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 12 listopada 2021 r. w sposób prawidłowy.

Wyjaśnić należy, że wydając decyzję na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. organ nie ustala tego, czy usunięcie pojazdu było zasadne, czy starosta prawidłowo powiadomił właściciela pojazdu o obowiązku odbioru pojazdu. Te i inne kwestie poprzedzające wydanie postanowienia na podstawie art. 130a ust. 10e p.r.d. bada sąd powszechny w sprawie przepadku pojazdu. Należy wskazać, że stosownie do art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne sądu cywilnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2018 r, sygn. I OSK 2470/17, opubl. w CBOSA).

Wskazać także należy, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie określają terminu do złożenia wniosku przez starostę do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu. W art. 130a ust. 10 p.r.d. wskazuje się jedynie, że czynność ta nie może być podjęta przed upływem 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu oraz przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia właściciela pojazdu lub osoby uprawnionej o obowiązku odbioru pojazdu (art. 130a ust. 10a p.r.d.). Skoro więc właściciel pojazdu był prawidłowo powiadomiony o obowiązku odbioru pojazdu i o skutkach jego nieodebrania, powinien pojazd odebrać, w innym przypadku powinien liczyć się z obowiązkiem poniesienia kosztów związanych z jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym.

Jeszcze raz należy podkreślić, że wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. ma charakter związany, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie właściciel pojazdu będzie obciążony kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, niezależnie od tego kiedy wydana została dyspozycja usunięcia i kiedy sąd orzekł przepadek pojazdu.

Zgodnie z Uchwałą Rady Powiatu Wielickiego nr XIX/161/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. stawka za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t obowiązująca w roku 2021 wynosiła 470,00 zł.

Następnie zgodnie z uchwałą Rady Powiatu Wielickiego nr XIX/161/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. oraz z uchwałą Rady Powiatu Wielickiego XXVIII/237/2021 z dnia 29 listopada 2021 r., stawka opłaty dobowej za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosiła 35,00 zł.

Natomiast zgodnie z uchwałą Rady Powiatu Wielickiego nr XXXVII/295/2022 z dnia 28 listopada 2022 r. stawka opłaty dobowej za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosiła 41,00 zł.

Stawek tych skarżąca nie kwestionowała.

Uzasadniony okres przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym mieści się w przedziale czasowym od dnia 5 listopada 2021 r. (dzień usunięcia pojazdu) do dnia 3 lutego 2023 r. (dzień uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie przepadku pojazdu).

Prawidłowo też Kolegium wskazało, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. K 6/17 (OTK-A 2019/1) zapadł na gruncie art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowił, iż pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7. Trybunał uznał, iż art. 130a ust. 5c w zakresie, w jakim przewiduje, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym pozostaje na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie oraz art. 130a ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym - są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Trybunału uzależnienie wydania pojazdu od uiszczenia opłaty narusza prawo własności. W konsekwencji, obecnie na skutek wskazanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, nie obowiązuje art. 130a ust. 5c ustawy, ale tylko w zakresie, w jakim uzależnia wydanie pojazdu od uiszczenia opłaty za usunięcie i za przechowanie pojazdu na parkingu strzeżonym. Natomiast obowiązują pozostałe regulacje zawarte w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie jest zatem prawidłowe stwierdzenie, iż decyzja została oparta na regulacji prawnej usuniętej z systemu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.