Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1407/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust 1 pkt1
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr. [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej MRiRW) na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. D.U. z 2000 r., Nr. 98, poz.1071 ze zm.) – dalej K.p.a., w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., art. 3 ust. 1 pkt 1, 6 ust. 1 i 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (D.U. z 2004 r., Nr. 121, poz. 1266 ze zm.) – dalej ustawa o ochronie gruntów, po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy K. z [...] marca 2013 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2013 r. znak. [...], w której odmówiono wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha gruntów rolnych klas II-III położonych w obrębie ewid. K. w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych stanowiących integralną część wniosku Wójta z 9 listopada 2011 r., uzupełnionego przy piśmie z 16 listopada 2012 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Wójt Gminy K. wnioskiem z 9 listopada 2011 r. wystąpił do MRiRW o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze [...] ha wyżej opisanych gruntów rolnych tj działek nr. nr. [...], [...], [...], [...] i [...]. przewidzianych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny i usługi.

Jako argumenty za zmianą przeznaczenia Wójt wskazał ostatecznie:

1.konieczność dostosowania polityki przestrzennej gminy do aktualnej sytuacji wewnętrznej i potrzeb poszczególnych obrębów gminy;

2. bardzo korzystne położenie geograficzne gminy, tj. w pobliżu miasta P. i powstałe w związku z tym nowe potrzeby inwestycyjne;

3. pobliskie położenie od wnioskowanego terenu autostrady [...] (100m) i bezpośrednie sąsiedztwo z drogą wojewódzką nr [...] i brak w związku z tym pełnej możliwości realizacji funkcji rolniczej z uwagi na duże zanieczyszczenie spalinami;

4. zlokalizowanie nieopodal miejscowości K. zwartej zabudowy a pod drugiej stronie, zabudowy związanej z działalnością gospodarczą;

5. brak negatywnego wpływu tej zmiany przeznaczenia na środowisko oraz zdrowie ludzi;

6. niewystarczający obszar gruntów o charakterze nierolniczym potrzebny na cele aktywizacji gospodarczej;

7. fakt, że grunty te stanowią własność jednego właściciela dla którego prowadzenie dotychczasowej działalności rolniczej stało się nieuzasadnione ekonomicznie na skutek położenia gruntów w bezpośrednim sąsiedztwie autostrady w sytuacji w której grunty te wskazują na wysoki potencjał inwestycyjny;

8. okoliczność, że zrealizowanie założeń planu przyczyni się do powstania nowych pozarolniczych miejsc pracy, co wpisuje się w założenia przyjęte w Kierunkach Rozwoju Obszarów Wiejskich, Założenia do "Strategii Zrównoważonego Rozwoju Wsi i Rolnictwa (Warszawa, styczeń 2010r.);

9. wyrażenie przez Marszałka Województwa [...] i Izbę Rolniczą jako organy posiadające najlepsze rozeznanie lokalnych uwarunkowań i potrzeb gminy, pozytywnych opinii na temat celowości zmiany przeznaczenia tych gruntów.

Istotnie Marszałek Województwa [...] pozytywnie zaopiniował przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze wskazując, że położenie tych gruntów w pobliżu autostrady i drogi wojewódzkiej predestynuje je na przeznaczenie na cele nierolnicze a położenie tych gruntów w bezpośrednim sąsiedztwie z drogą wojewódzką sprawia, że ochrona zwartej przestrzeni produkcyjnej staje się nieracjonalna. Także [...] Izba Rolnicza nie oponowała zmianie przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze.

MRiRW, działając jako organ I instancji, nie podzielił tych poglądów i uznał, że grunty te położone są w otwartej rolniczej przestrzeni produkcyjnej, w bezpośrednim sąsiedztwie terenów przeznaczonych już wcześniej na cele nierolnicze, które dotychczas nie zostały zainwestowane. Wskazał, że wcześniejsza zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów dotyczyła powierzchni ok [...] ha.

Na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy MRiRW decyzją z [...] kwietnia 2013 r. podtrzymał swe stanowisko i zaskarżoną decyzję z [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazał na następujące okoliczności:

1. Na cele nierolnicze i nieleśne powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej;

2. Zasadą wyrażoną w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych jest ochrona tych gruntów poprzez ograniczenie przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze i nieleśne;

3. W granicach gminy usytuowanych jest ok. 50% gruntów słabszych klas bonitacyjnych tj. IV-VI, co w pierwszej kolejności predestynuje je do ewentualnej zmiany przeznaczenia;

4. Wójt Gminy uzyskał już zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze ponad [...] ha gruntów gminnych, w tym dla obrębu K. na ponad [...] ha, z czego wykorzystano zaledwie [...] ha;

5. Wskazywane przez Wójta sąsiedztwo tras komunikacyjnych i w związku z tym emisja spalin nie ogranicza możliwości realizowania funkcji rolniczej na przedmiotowych gruntach. Zwiększona emisja spalin powoduje co prawda zagrożenie dla środowiska naturalnego, jednakże nie wyklucza zupełnie prowadzenia upraw. Przy uwzględnieniu zasad doboru czyli nie uprawniania na terenach przyległych do dróg o podwyższonym natężeniu ruchu upraw których tkanka wegetatywna przeznaczona jest do bezpośredniego spożycia, możliwe jest rolnicze wykorzystania tych gruntów lub też możliwe jest wykorzystywanie tych gruntów jako pasów zieleni przydrożnej – do czego zobowiązują przepisy ustawy z 21 marca 1985 r o drogach publicznych w art. 4 ust. 22 (Dz.U. z 2013r., poz. 260). Poza tym akumulacja zanieczyszczeń przez glebę jest w szerokim znaczeniu cechą pozytywną ponieważ gleba nie tylko zatrzymuje substancje toksyczne, ale również w większości je neutralizuje, co z kolei zapobiega ich migracji do wód powierzchniowych i podziemnych. Ten proces infiltracji jest mało efektywny przy glebach słabej jakości. W związku z tym przeznaczanie na cele inwestycyjne najlepszych gleb, zwłaszcza wzdłuż szlaków komunikacyjnych jest dużym zagrożeniem nie tylko ze względu na utratę powierzchni biologicznie czynnej ale również ze względów zdrowotnych. Poza tym ochrona gleb na terenach zurbanizowanych ma fundamentalne znaczenie dla funkcjonowania całego ekosystemu. Traktowanie gleb wyłącznie jako gruntów posiadających określone właściwości geotechniczne, decydujące o możliwości jakiejkolwiek zabudowy jest sprzeczne z dążeniem do zachowania równowagi ekosystemów zurbanizowanych, decydujących o jakości życia człowieka. Zachowanie w procesie urbanizacji najcenniejszych siedlisk glebowych, a więc najwyższych klas bonitacyjnych, charakteryzujących się wysoką pojemnością wodną i cieplną, wysoką żywnością i aktywnością biologiczną, jest uzasadnione rolą tych powierzchni w kształtowaniu jakości środowiska. Konsekwencją zabudowy gleb najlepszych jest mniejsza różnorodność biologiczna, wyrażająca się ubogim składem gatunkowym siedlisk tworzących obszary zieleni, łatwo podlegających degradacji w wyniku suszy czy absorpcji zanieczyszczeń. Tym samym przeznaczenie na cele aktywności gospodarczej tak cennych gleb pozostaje w sprzeczności z intencją ochrony gruntów rolnych w Polsce;

6. W odniesieniu do zarzutu pozbawienia możliwości pojawienia się nowych miejsc pracy organ wskazał, że nie można porównywać pod względem ekonomicznym działalności rolniczej z nierolniczą, ponieważ rolnictwo ze względu na swój specyficzny charakter, przegrywa z każdym innym sektorem nierolniczym. Brak zainteresowania właściciela prowadzeniem produkcji rolniczej nie predestynuje ich do zmiany przeznaczenia. Grunty mogą przecież zostać zbyte i być w dalszym ciągu wykorzystywane rolniczo;

7. Cel wskazywany przez Wójta polegający na zapewnieniu wzrostu gospodarczego, zapobieganiu nadmiernemu bezrobociu oraz dążeniu do rozwiązywania problemów dotyczących poszczególnych dziedzin życia społecznego i ekonomicznego nie uzasadnia zmiany przeznaczenia gruntów w szczególności ze względu na to, że grunty rolne są specyficznym środkiem produkcji charakteryzującym się niepomnażalnością i dlatego podlegają szczególnej ochronie;

8. Za brakiem podstaw do zmiany przeznaczenia gruntów świadczy i to, że grunty o klasie I-III stanowią jedynie 25% powierzchni wszystkich gruntów rolnych w skali kraju a MRiRW ma na celu ochronę tych gruntów poprzez ograniczanie procesów rozprzestrzeniania się nowej zabudowy na najżyźniejszych glebach, co z kolei służy zapewnianiu bezpieczeństwa żywnościowego kraju tym bardziej, że odnowa gleby to proces kilkusetletni.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję MRiRW z [...] kwietnia 2013 r. wywiódł Wójt Gminy K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 i 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i prawa procesowego tj. art. 7,8,9,10, 12, 77 i 107 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił argumenty zaprezentowane w odwołaniu o konieczności dostosowania stanu zagospodarowania przestrzennego do aktualnej sytuacji wewnętrznej i potrzeb gminy, zasadności przekwalifikowania gruntów ze względu na ich położenie w pobliżu autostrady i drogi wojewódzkiej i nowe potrzeby inwestycyjne, negatywny wpływ emisji spalin na możliwość rolniczego wykorzystania gruntów i niemożność realizowania w pełni funkcji rolniczych, celowość wprowadzenia na tym terenie działalności produkcyjno-usługowej, która posłuży rozwojowi gospodarczemu analizowanego terenu i jego otoczenia, brak ze strony właściciela tych gruntów woli prowadzenia upraw rolnych jako nieuzasadnionych ekonomicznie.

Skarżący wskazał, że położenie tych terenów w bezpośrednim sąsiedztwie gruntów 4AG (tereny aktywizacji gospodarczej), które to tereny nie są obecnie wykorzystywane ze względu na zbyt mały areał, było powodem przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tej zmiany jest rozszerzenie istniejącej już w obecnym planie funkcji AG. Powołując się na Kierunki Rozwoju Obszarów Wiejskich, Założenia do "Strategii Zrównoważonego Rozwoju Wsi i Rolnictwa" z 2010 r. Skarżący wskazał na konieczność prowadzenia działań mających na celu aktywizację społeczną mieszkańców gminy w powstałych pozarolniczych miejscach pracy. Temu celowi ma służyć rozwój i poprawa lokalnej infrastruktury, rozwój przedsiębiorczości i zwiększanie atrakcyjności inwestycyjnej obszarów wiejskich, poprawa dostępności pracy, ograniczanie wykluczenia społecznego poprzez powstawanie nowych miejsc pracy. Zwiększający się postęp inwestycyjny, coraz szerzej występujące wygasanie działalności rolniczej w powiązaniu z bliskim sąsiedztwem autostrady uzasadniają przyjęcie tezy, że w przyszłości wzdłuż szlaków komunikacyjnych będą powstawały ciągi zabudowy jako kontynuacja lokalizacji uzupełniających. Sumując skarżący był zdania, że brak zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze ogranicza możliwości rozwoju gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Decyzja o zmian przeznaczenia gruntów wydawana jest przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek burmistrza (wójta) i nie jest typową decyzją administracyjną. Jej charakter jest specyficzny ponieważ rozpoczyna ona ciąg zdarzeń które w przyszłości mogą skutkować realizacją przez gminę zamierzenia planistycznego. Są to wstępne ustalenia mające ułatwić gminie realizację konkretnych rozwiązań planistycznych. To dopiero na etapie planowania podjęte zostają konkretne rozwiązania prawne, które będą służyły ukształtowaniu ładu przestrzennego.

Decyzja organu wyrażającego zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na grunty o innym niż rolnicze przeznaczeniu gruntów stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia przez gminę odpowiedniej procedury związanej z przygotowaniem i uchwalaniem planu. Decyzja tego rodzaju ma charakter uznaniowy i dopiero w procedurze uchwalania planu podjęta zostanie przez organ planistyczny decyzja co do ewentualnej zmiany przeznaczenia. W toku procedury planistycznej to ten organ będzie musiał rozważyć interesy gminy wnoszącej o zmianę przeznaczenia gruntów i cele ochrony gruntów rolnych wynikające z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 II OSK 478/10, Lex nr 1080312).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych, na cele nierolnicze i nieleśne powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty stanowiące nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja przepisu oznacza, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej, przy zastosowaniu jego najlepszej merytorycznej wiedzy. Oczywiście że nie ma generalnego zakazu dotyczącego zmiany przeznaczenia gruntów wyższych klas na grunty produkcyjne. W takim jednak wypadku organ powinien w sposób wyczerpujący rozważyć czy interes społeczny leżący u podstaw żądania zmiany przeznaczenia gruntów stoi wyżej niż ustawowy obowiązek Państwa ochrony gruntów rolnych, wynikający z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Zgodnie z art. 10 ustawy o ochronie gruntów rolnych Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ocenia przedstawionego wniosku z punktu widzenia potrzeb ekonomicznych i zamierzeń urbanistycznych gminy ale z punktu widzenia ochrony terenów wykorzystywanych rolniczo, oceniając negatywne skutki wynikające z tej zmiany (straty w rolnictwie – art. 10 ust. 1 pkt.3 ustawy), kierując się interesem społecznym i zasadami ochrony gruntów wyrażonych w tej ustawie.

W ocenie Sądu, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo wyważył te interesy i przyjął, że aktualna sytuacja gminy K. nie pozwala na zmianę przeznaczenia gruntów. Podkreślić w tym miejscu należy, że zadaniem Ministra nie była ocena korzyści ekonomicznych płynących ze zmiany przeznaczenia gruntów (potencjalne inwestycje) ani też ocena czy intencji i zamierzeń inwestycyjnych właściciela tych gruntów, który nie ma woli ich uprawy. Priorytetem Ministra jest ochrona najlepszych gleb i zwartej przestrzeni rolniczej przed zainwestowaniem oraz ograniczanie działań polegających na nieuzasadnionym przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze. Jak wynika z decyzji na terenie gminy K. istnieje ok. 50 % gruntów słabszych klas bonitacyjnych tj. IV-VI i to te grunty a nie grunty klasy II-III powinny być w pierwszej kolejności przekwalifikowane. Poza tym na terenie gminy dokonano już zmiany przeznaczenia ponad [...] ha gruntów, z czego zainwestowaniu uległo ok [...] ha w tym dla obrębu K. uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia ponad [...] ha, z których wykorzystano [...] ha. Świadczy to o tym że brak jest na terenie i Gminy i obrębu K. rzeczywistych potrzeb uzasadniających dalsze odrolnianie gruntów tylko z tego powodu, że leżą przy drodze i że ich właściciel nie ma woli ich uprawy. Rację ma organ wywodząc, że grunty te mogą być z powodzeniem sprzedane czy wydzierżawione a tym samym nie ma przeszkód aby na nich w dalszym ciągu prowadzić działalność rolniczą.

W ocenie Sądu bez znaczenia dla niniejszego postępowania są powoływane przez skarżącego Kierunki Rozwoju Obszarów Wiejskich ponieważ założenia tej strategii są bez istotnego związku z zakresem ochrony gruntów rolnych o jakim mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia pozytywnej opinii Marszałka Województwa [...], w ocenie Sądu, opinia ta nie jest decydująca dla rozstrzygnięcia. Po pierwsze dlatego, że Marszałek nie posiada kompetencji do oceny przydatności danych gruntów dla produkcji rolnej i możliwości ich wykorzystania lub nie, dla celów związanych z produkcją rolną. Po drugie Marszałek dokonał oceny wniosku przede wszystkim pod kątem usytuowania gruntów w pobliżu autostrady i drogi wojewódzkiej, co pozostaje bez związku z zasadą ochrony gruntów rolnych. Nie da się z żadnej normy prawa wyprowadzić podstawy do przyjęcia iż grunty w pobliżu drogi nie mogą być wykorzystywane rolniczo.

Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma na celu ochronę tych konkretnych gruntów: rolnych i leśnych. Obowiązek ten oznacza przede wszystkim konieczność podejmowania działań zapobiegających tego rodzaju czynnościom które mają na celu zmianę przeznaczenia tych gruntów (por wyrok WSA Warszawa z 27 lutego 2007 r IV SA/WA 2453/06, Lex nr 319161).

Wnosząc o zmianę przeznaczenia to na wnioskującym spoczywa obowiązek wykazania zasadności tej zmiany. Organ trafnie uznał się za nie przekonany w tym zakresie, choćby z tego powodu, że na terenie gminy istnieją grunty o innym niż rolnicze przeznaczeniu, które do tej pory nie zostały zagospodarowane a skarżący nawet nie wykazał z jakich rzeczywistych powodów. Biorąc pod uwagę ich areał twierdzenie, że ich obszar jest za mały dla inwestycji nie jest przekonujące. Nawet gdyby przyjąć ten argument, czego Sąd nie czyni, jest to argument czysto ekonomiczny pozostający w oderwaniu do celu ochrony przez Państwo gruntów rolnych.

Sąd nie kwestionuje, że z punktu widzenia ekonomicznego rozwoju wsi i gminy może mieć znaczenie to w jaki sposób zagospodarowane są grunty położone wzdłuż drogi i że ich zagospodarowanie może wpłynąć na polepszenie kondycji finansowej gminy, jej rozwój, może stworzyć nowy rynek pracy dla ludności wiejskiej. To jednak, z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych o wysokiej klasie bonitacyjnej nie może stanowić wyraźnych przesłanek do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia tak znacznego obszaru gruntów rolnych klasy II i III. Pod zainwestowanie powinny być przeznaczone przede wszystkim grunty o słabej klasie bonitacyjnej, niemożliwe do zagospodarowania na cele rolnicze. W tym wypadku grunty których miałaby dotyczyć zmiana przeznaczenia stanowią zwarty ciąg położony wzdłuż drogi i choć z pewnością niepożądane jest na takim terenie prowadzenie ekologicznej działalności produkcyjnej (przy pasie drogi) to jednak Skarżący nie wykazał aby poza czynnikami ekonomicznymi istniały inne uniemożliwiające prowadzenie na tym terenie działalności rolniczej lub aby obiektywnie nie było możliwe wykorzystanie pozostałych, położonych na terenie gminy gruntów odrolnionych na takie cele. Sam fakt, że grunty te położone są przy drodze lub w niewielkiej odległości od niej, nie uzasadnia, zdaniem Sądu ich odrolnienia. Prowadziłoby bowiem do sytuacji w której wzdłuż każdej z dróg tereny wykorzystywane byłyby wyłącznie inwestycyjnie (bez względu na klasą i produkcyjność tych gruntów), a to byłoby sprzeczne z celami ochrony gruntów rolnych.

Nietrafne są zarzuty skargi z których wynika, że odmowa zmiany przeznaczenia gruntów ogranicza możliwości rozwojowe gminy skoro do tej pory na terenie Gminy K. doszło do odrolnienia tak dużej powierzchni gruntów a Gmina, mimo to, do tej pory wykorzystała zgodnie z przeznaczeniem minimalną ich powierzchnię. W ocenie Sądu to gmina swym swoistego rodzaju zaniechaniem doprowadziła do sytuacji w której brak jest racjonalnych argumentów do dalszego odrolniania wysokiej klasy gruntów. Organ nie może ponosić skutków braku po stronie gminy działań zmierzających do zagospodarowania gruntów, co do których doszło do zmiany ich przeznaczenia.

Ochrona gruntów rolnych polega nie tylko na ograniczeniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze ale i na zapobieganiu degradacji i dewastacji tych gruntów i ograniczeniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. W ustalonym prawidłowo przez organ stanie faktycznym dalsze przeznaczanie gruntów na cele nierolnicze nie służy celom o jakim mowa w art. 3. pkt. 1 ppkt 2, 3 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i dlatego jest w tym wypadku nieuprawnione.

Nie zasadne są więc zarzuty dotyczące naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przepisów prawa materialnego tj. art. 6 i 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Brak jest podstaw do uznania, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.

Organ w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił zebrane w sprawie dowody, (dowód ze Strategii Zrównoważonego Rozwoju nie miały znaczenia w sprawie) i poddał je analizie, która pod względem logicznym nie jest wadliwa. Swą decyzję w sposób przekonujący uzasadnił. Odniósł się także do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wyjaśniając dlaczego wniosków tych nie podziela i zdaniem Sądu treść uzasadnienia jest przekonująca. Wynika z niego z jakich przyczyn organ nie uczynił zadość żądaniu, co wyczerpuje przesłanki z art. 7, 77, 12 i 107 § 3 k.p.a.

W skardze skarżący zarzucił także organowi naruszenia art. 10 kpa (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu) jednakże zarzutu tego nie uzasadnił a więc nie jest możliwe odniesienie się przez Sąd do tego zarzutu.

Zdaniem Sądu, wobec tak nie przekonujących argumentów Skarżącego organ zasadnie odmówił zmiany przeznaczenia gruntów na cele produkcyjne.

Sąd nie dopatrzył się także z urzędu uchybień które musiałby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.