Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 334/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Protokolant referent – stażysta Beata Karczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r. [...], Minister Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej "kpa", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., orzekającą:

- w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania na rzecz Z. G., dalej "Skarżącego", w wysokości [...] zł za prawo własności nieruchomości położonej w gminie [...], w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dalej "nieruchomość", przeznaczonej na realizację inwestycji drogowej szczegółowo opisanej w decyzji,

w pkt 2 o odmowie powiększenia ustalonego odszkodowania o kwotę 5% wartości nieruchomości;

- w pkt 3 o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w kwocie [...] zł na rzecz na rzecz skarżącego w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna, - utrzymał ją w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r.

Od decyzji Wojewody [...] odwołanie złożył Skarżący, zaskarżając ją wyłącznie w zakresie jej pkt 2 tj. w przedmiocie braku powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości.

Odwołujący zarzucił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej otrzymał w dniu [...] lipca 2017 r. Ponadto wskazał, że oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożył w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] w dniu [...] sierpnia 2017 r., tj. w 28 dniu od otrzymania zawiadomienia. Do odwołania załączono kserokopię ww. oświadczenia.

Będąc związanym zakresem odwołania organ II instancji odniósł się wyłącznie do kwestii zasadności odmowy powiększenia przyznanego odszkodowania i uznał to rozstrzygnięcie za zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1474, z późn. zm ), dalej: "specustawa drogowa", nieruchomości wskazane w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych stała się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym przez wojewodę w odrębnej decyzji, o której mowa w art. 18.

W myśl art. 18 ust. 1 specustawy drogowej wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie do ust. 3 omawianego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody [...] w dniu [...] września 2017 r., zaktualizowany w dniu [...] października 2018 r. przez rzeczoznawcę majątkowego I. M. Wartość nieruchomości w opracowaniu tym została oszacowana na kwotę [...] zł.

Stosownie do art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o wydaniu odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia:

1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17,

2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo

3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna

- wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego.

Uprawnienie do uzyskania odszkodowania podwyższonego o kwotę równą 5% wartości nieruchomości możliwe jest wyłącznie w wyniku faktycznego wydania nieruchomości inwestorowi bądź też w wyniku złożonego przed inwestorem oświadczenia o wydaniu nieruchomości.

Wydanie nieruchomości można rozumieć jako przeniesienie posiadania, w tym dobrowolne opuszczenie nieruchomości przez byłego właściciela lub użytkownika wieczystego. Istotną cechą jest tu dobrowolność działania właściciela lub użytkownika wieczystego.

Pod pojęciem wydania nieruchomości należy rozumieć podjęcie i ujawnienie takich czynności przez dotychczasowego jej właściciela, które zapewnią nowemu właścicielowi (inwestorowi) realną możliwość wykonywania w stosunku do niej wszelkich działań wynikających z prawa własności, a więc przede wszystkim posiadania, używania, pobierania pożytków, przetworzenia i rozporządzania rzeczą. Zatem czynność zmierzająca do realizacji tej czynności musi być odpowiednio widoczna i rzeczywista. Nie musi być potwierdzona dokumentem, lecz winna być dostatecznie ujawniona w sposób ogólnie przyjęty, a dowodzona może być wszelkimi środkami dowodowymi, też per facta concludentia, byle dotarła do adresata (nowego właściciela). Jak wynika z akt sprawy, nieruchomość, z której wydzielono przedmiotową działkę, objęta jest księgą wieczystą nr [...]. W dziale II księgi wieczystej, jako właściciel wpisany był Z. G. Dział III zawierał wpis dotyczący służebności osobistej i prawa użytkowania nieruchomości na rzecz E. G., bliżej określone w § 4 umowy przekazania gospodarstwa rolnego z dnia [...] czerwca 1988 r.

Jak wskazała biegła w operacie szacunkowym, prawo służebności osobistej, na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników nie podlega oszacowaniu. Dział IV nie zawierał wpisów.

W trakcie prowadzonego postępowania Wojewoda [...] na podstawie pisma inwestora z dnia [...] listopada 2017 r. ustalił, że nieruchomość nie została wydana w terminie ustawowym. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że na przedmiotowej działce prace budowlane nie były prowadzone w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, co w jego ocenie stanowi podstawę do odmowy powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości.

W toku postępowania ustalono, iż doręczenie dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości zawiadomienia o wydaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nastąpiło w dniu [...] lipca 2017 r.

Trzydziestodniowy termin na wydanie nieruchomości, z którym ustawodawca łączy prawo do otrzymania powiększonego o 5% wartości nieruchomości odszkodowania upłynął zatem w dniu [...] sierpnia 2017 r.

W aktach sprawy znajduje się kilka oświadczeń woli Z. G. dotyczących kwestii wydania nieruchomości.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., złożonym osobiście w Oddziale Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...], Z. G. złożył inwestorowi oświadczenie o wydaniu przedmiotowej działki w celu otrzymania bonusu w wysokości 5% wartości nieruchomości.

W dniu [...] sierpnia 2017 r. Z. G. złożył dwa pisma. W jednym piśmie odwołujący złożył oświadczenie następującej treści: "wydaję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] projektowaną działkę nr [...] obręb [...] gmina [...] na cele budowy drogi ekspresowej [...]." Tego samego dnia strona zwróciła się do Generalnej Dyrekcji dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] o zwiększenie odszkodowania o kwotę 5% wartości nieruchomości oraz złożyła następujące oświadczenie: "Nie wyraziłem zgody na rozpoczęcie robót i podpisałem notatkę (w załączniku), ponieważ: do dnia dzisiejszego, tj. [...].08.2017 r. nie pojawił się u mnie rzeczoznawca majątkowy z ramienia Wojewody [...] oraz nie pojawił się u mnie rzeczoznawca majątkowy, który działa na zlecenie GDDKiA. (...) W związku z powyższym proszę o anulowanie podpisanej przeze mnie notatki i pozytywne rozpatrzenie mojej prośby. Jednocześnie informuję, że gdyby nie powyższe zgodziłbym się na wejście na roboty niezwłocznie. Uwaga: Zgadzam się na wejście na roboty niezwłocznie po pojawieniu się u mnie rzeczoznawcy majątkowego z ramienia Wojewody [...]."

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Skarżący poinformował Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], że w aktach znajduje się dokument z dnia [...] sierpnia 2017 r., którego nie zna i nie podpisywał. Skarżący wskazał, że istniejący podpis nie jest jego podpisem.

W notatce kierownika budowy R. K. oraz inspektora koordynatora J. P., podpisanej przez Z. G., która wpłynęła do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] w dniu [...] sierpnia 2017 r., podano, iż wykonawca zamierzał przeprowadzić roboty na działce nr [...] i [...], jednakże właściciel uniemożliwił wykonanie tych robót. Pod treścią notatki znajduje się dopisek: "Anuluję" z dnia [...] sierpnia 2017 r. podpisany przez stronę.

Organ II instancji podzielił stanowisko Wojewody [...], iż wydanie nieruchomości nie nastąpiło w terminie wskazanym w art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, albowiem Z. G. do dnia [...] sierpnia 2017 r. uniemożliwiał inwestorowi faktyczne objęcie nieruchomości w posiadanie i wykonanie robót budowlanych na przedmiotowej działce.

Wydanie przedmiotowej nieruchomości przez Skarżącego miało formę pisemnych oświadczeń woli składanych w okresie od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r., w których strona oświadczała o wydaniu nieruchomości i odwoływała swoje oświadczenie. Jednakże zgodnie z notatką sporządzoną przez kierownika budowy R. K. oraz inspektora koordynatora J. P., podpisaną przez Z. G., która wpłynęła do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] w dniu [...] sierpnia 2017r., podano, iż wykonawca zamierzał przeprowadzić roboty na działce nr [...] i nr [...], jednakże właściciel uniemożliwił wykonanie tych robót. Notatka została podpisana przez Skarżącego w dniu [...] sierpnia 2017 r. wraz z dopiskiem "Anuluję".

Temu oświadczeniu woli inwestora tutejszy organ nadał walor wiarygodności, uznając, iż do dnia [...] sierpnia 2017 r. dotychczasowy właściciel nieruchomości położonej w gminie [...], w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...], nie wydał zarządcy drogi przedmiotowej nieruchomości w terminie wynikającym z art. 18 ust. 1e specustawy drogowej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący zaskarżając decyzję Ministra Rozwoju w całości i zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7. art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela, jak również sporządzenie uzasadnienia, w którym organ II instancji nie uwzględnił wszystkich zarzutów sformułowanych przez odwołującego, oraz nie podał przyczyn, z powodu których dowodom oraz argumentacji przedstawianej przez skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej / przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, a w konsekwencji naruszenie art. 6 kpa statuującego zasadę legalizmu oraz art. 8 kpa statuującego zasadę zaufania do organów państwa;

b) art. 10 § 1 kpa poprzez pozbawienie stron możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów oraz materiałów przed wydaniem decyzji, a w konsekwencji naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym,

c) art. 15 kpa poprzez ograniczenie postępowania przed organem II instancji wyłącznie do kontroli decyzji wydanej przez Wojewodę [...], w sytuacji gdy Minister Rozwoju był obowiązany do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy poprzez rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

d) art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez wadliwe utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji, w której decyzję tę należało uchylić w zaskarżonej części oraz wydać decyzję o powiększeniu odszkodowania o kwotę równą 5% w wartości nieruchomości.

II. naruszenie prawa materialnego:

a) art. 18 ust. 1e specustawy drogowej poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżący spełnił przesłanki niezbędne do powiększenia odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości, a w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w zakresie pkt 2.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U.2019.2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325) dalej jako: "Ppsa.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Ppsa.

W przedmiotowej sprawie została wydana decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2018 r. o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i odmowie jego powiększenia o 5% wartości.

W skardze Skarżący nie kwestionuje dokonanych przez rzeczoznawcę majątkowego wyliczeń natomiast podnosi zarzut błędnego przyjęcia braku podstaw do powiększenia odszkodowania o 5%.

Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli decyzji ustalającej wysokość odszkodowania ma prawo i obowiązek dokonania oceny sporządzonego w sprawie operatu, który był podstawą ustalenia odszkodowania i w istocie najważniejszym dowodem w sprawie. Dokonując kontroli operatu sąd administracyjny a wcześniej organ ma obowiązek zbadania jego prawidłowości pod względem spełnienia warunków formalnych. Oznacza to, że ma zbadać, czy operat został sporządzony przez osobę uprawnioną, czy zawiera określone prawem elementy, a także czy nie zawiera niejasności lub braków, które uniemożliwiają jego ocenę. Obowiązkiem organu i Sądu jest także ocena, czy sporządzony operat pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisami wykonawczymi. Warunki formalne, jakim powinien odpowiadać operat określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

W tych ramach Sąd uznał, że sporządzony operat nie zawiera wad, które powodowałyby niemożność jego wykorzystania w tym postępowaniu. Biegła przedstawiła w opinii swój tok rozumowania, wyjaśniła dlaczego przyjęła takie a nie inne metody i współczynniki, dokonała stosownych wyliczeń matematycznych. Sąd nie ma podstaw aby taki dokument zakwestionować. Zresztą sam Skarżący nie kwestionuje go co do zasady, co oznacza że akceptują go jako dowód w sprawie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje możliwość powiększenia odszkodowania o 5%, o czym stanowi art. 18 ust. 1 e specustawy drogowej.

Oceniając w świetle tego przepisu wywody organu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przepis art. 18 ust. 1e specustawy uzależnia przyznanie powiększonego odszkodowania od spełnienia przesłanek wydania nieruchomości uprawnionemu nie później niż w terminie 30 dni od doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji z art. 17 specustawy; albo doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji rygoru natychmiastowej wykonalności; albo w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

Jak wnika z ustaleń organu doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji nastąpiło [...] lipca 2017 r. trzydziestodniowy termin upływał zatem [...] sierpnia 2017 r.

Specustawa nie zdefiniowała pojęcia "wydania nieruchomości", co oznacza że należy dokonać jego wykładni mając na względzie inne podobne regulacje prawne w których mowa jest o wydaniu nieruchomości.

Wydanie nieruchomości to czynność prawna, która może być wyrażona przez każde zachowanie, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. Zasadniczą treścią czynności prawnej jest oświadczenie woli czyli zachowanie się osoby, które w dostateczny sposób ujawnia jej wolę wywołania skutku prawnego (art. 56 i 60 kodeksu cywilnego). Reguły wykładni oświadczeń woli należy stosować nie tylko do ustalenia treści złożonych oświadczeń woli, ale także do stwierdzenia, czy dane zachowania stron stanowią oświadczenia woli. Oznacza to, że bez odwołania się do reguł wykładni oświadczeń woli nie można rozstrzygnąć, czy określone zachowania stron stanowią oświadczenia woli.

Zdaniem Sądu, skuteczność czynności (jej formą jest także zaniechanie wykonywania władztwa nad rzeczą), nie jest w świetle art. 18 ust. 1e specustawy uzależniona ani od podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego, ani złożenia inwestorowi oświadczenia woli na piśmie. Takiego warunku nie przewidział ustawodawca ani też ogólne przepisy dotyczące składanych oświadczeń woli. Wydanie nieruchomości prowadzi do przeniesienia posiadania rzeczy, co oznacza, że dotychczasowy posiadacz rezygnuje z władania przedmiotem posiadania na rzecz innego podmiotu. Z przepisu art. 18 ust. 1e specustawy nie można wywieźć wymogu protokolarnego przekazania nieruchomości dla utraty statusu posiadacza w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego i braku skuteczności jednostronnego przejęcia nieruchomości przez właściciela gruntu. Posiadanie jest bowiem stanem faktycznego władania rzeczą. Zatem każde zdarzenie stanowiące źródło tego stanu musi być traktowane jako skuteczny sposób nabycia posiadania. Oznacza to, że zaprzestanie wykonywania uprawnień właścicielskich oznaczać może przekazanie władztwa faktycznego. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] listopada 2017 r., sygn. akt. I ACa [...], LEX nr [...] i wyroki NSA: z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 509/16, z 9 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 63/16, z 13 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3216/15).Potwierdza tę argumentację przepis art. 348 kodeksu cywilnego z którego wynika, że przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy czy wydanie dokumentów które umożliwiają dysponowanie/władanie rzeczą.

Odnosząc tę wykładnię do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, zdaniem sądu, nie doszło do wydania nieruchomości przez Skarżącego w ustawowym terminie.

W aktach sprawy znajdują się kopie pisma podpisanego przez skarżącego z [...] sierpnia 2017 r. (wpływ do organu) z którego wynika, że skarżący wydaje nieruchomość. Następne pismo, tej samej treści ale z innej daty wpływu do organu ([...] sierpnia 2017 r.) a więc po terminie ustawowym. Ponadto mamy w nich notatkę która wpłynęła do organu [...] sierpnia 2017 r. z której wynika, że Skarżący uniemożliwił wejście na grunt [...] lipca 2011 r. Data wpływu notatki do organu wskazuje na to, że nawet po upływie terminu do wydania, mimo deklaracji w tym przedmiocie, nie było możliwości wejścia na grunt. Oznacza to, że pisemne oświadczenia woli nie znalazły potwierdzenia na zewnątrz. Skarżący zakwestionował kolejne pismo z datą [...] sierpnia 2017r. (k 160 akt adm.) z którego wynika, że nie wyraził zgody na rozpoczęcie robót i podpisał notatkę ponieważ nie pojawił się rzeczoznawca majątkowy. Pismo to w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że nie doszło do [...] sierpnia 1917 r. do wydania nieruchomości. Skarżący sam to potwierdził w tym piśmie. Nie wykazał aby podpis pod nim nie pochodził od niego. Zresztą analiza tego pisma skierowanego do GDDKiA Oddział w [...] potwierdza brak woli wydania nieruchomości "nie wyraziłem zgody na rozpoczęcie robót". Przyjmując, że ostatecznie w tej dacie wyjaśnione zostały wszystkie wątpliwości związane z wydaniem nieruchomości i złożone oświadczenie woli w tym przedmiocie – to i tak było ono spóźnione. Termin upływał [...] sierpnia 2017 r. a pismo nosiło datę [...] sierpnia 2017 r. i wpłynęło do organu [...] sierpnia 2017 r. (prezentata).

Zamieszczenie z kolei pod notatką (k 159 akt adm) odręcznego dopisku "anuluję" z datą [...] sierpnia 2017 r. w konfrontacji z pismem z [...] sierpnia 2017 r. nie pozwala na nie budzące wątpliwości uznanie, że Skarżący wyraził w sposób jasny wolę wydania nieruchomości i to przed upływem ustawowego terminu do wydania nieruchomości. Zresztą pismo to nosi datę [...] sierpnia 2017 r. a więc podpisane zostało po upływie 30 dniowego terminu i w związku z tym nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego.

Tak jak to zostało zaakcentowane wyżej wola wydania musi być jasna i nie budząca wątpliwości. Tu, wobec sprzecznych oświadczeń składanych przez skarżącego taka sytuacja nie zaistniała. Dlatego, zdaniem Sądu, organ prawidłowo odmówił powiększenia odszkodowania.

Sąd nie stwierdził aby doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego (art. 145 ppsa).

Z tych względów i na podstawie art. 151 ppsa Sąd skargę oddalił.