Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 142/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 423 ust. 4, 6 i 7
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 59 ust. 1, 2 , 2a
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Marta Przewłucka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Giżycku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 25 października 2022 r. Kierownik Nadzoru Wodnego [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "organ I instancji"),

na skutek zgłoszenia wodnoprawnego P.P. (dalej jako: "skarżący") z 28 września 2022 r., wniósł sprzeciw w sprawie wykonania pomostu na jeziorze [...] .

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że postanowieniem z 7 października

2022 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni o informacje zawarte w art. 421 i 422 ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.). Wobec nieuzupełnienia zgłoszenia wniesiono sprzeciw.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego podniósł, że w odpowiedzi na postanowienie wskazał organowi I instancji na brak prawnego wymogu przedkładania decyzji o warunkach zabudowy na pomost o parametrach "na zgłoszenie". Natomiast organ nie odniósł się do podanych przez skarżącego przepisów, nie przytoczył innych, co stanowi rażące naruszenie prawa do informowania obywatela, szczególnie w przypadku odmowy udzielenia pozwolenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 16 grudnia 2022 r.,

[...] Dyrektor Zarządu Zlewni [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgłoszenie wodnoprawne obejmowało wykonanie pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m, stanowiącej sumę długości jego poszczególnych elementów. Mając na uwadze wskazane parametry oraz okoliczność, że na wnioskowanym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy uznał, że prawidłowo skarżący został wezwany do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdził, że przytoczone przez skarżącego przepisy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."), wskazują wyraźnie, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jednocześnie w art. 59 ust. 2 u.p.z.p. wskazano, iż przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Stąd podnoszone przez skarżącego zarzuty o tym, że budowa pomostu nie wymaga pozwolenia na budowę i okoliczność ta zwalnia inwestycję z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, są niewłaściwe i nie mają poparcia w przytaczanych przepisach prawa. Organ odwoławczy wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę. Podkreślił, że niewątpliwie budowa pomostu o parametrach wskazanych w zgłoszeniu wodnoprawnym wiąże się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu i ta zmiana nie ma charakteru tymczasowego. Podsumowując wskazał, że nieprzedłożenie decyzji

o warunkach zabudowy stanowi brak formalny wniosku, który obligował organ do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do tego zgłoszenia.

Skarżący wywiódł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wskazał, że zgodnie z art. 422 Prawa wodnego do zgłoszenie wodnoprawnego dołącza się decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest wymagana. Zdaniem skarżącego w rozpatrywanym przypadku decyzja taka nie jest wymagana, gdyż budowa pomostu o parametrach na zgłoszenie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Taką interpretację potwierdza art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, który jedynie w stosunku do zgłoszenia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 9, 23,

i 30 oraz art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. e przewiduje obowiązek dołączenia dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1-4 Prawa budowlanego, czyli decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo budowlane budowa pomostu o wnioskowanych parametrach wymaga zgłoszenia, a nie decyzji

o pozwoleniu na budowę. W związku z tym nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący stwierdził, że taki był zamysł ustawodawcy, gdyż objął małe pomosty procedurą uproszczoną i szybszą na "zgłoszenie". Wyjątkiem jest budowa określona w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b, 19 a Prawa budowlanego. Skarżący podał, że powyższe potwierdza art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., stosowany odpowiednio. Ustawa ta też wskazuje wyjątki (art. 50 ust. 2a

i art. 59 ust. 2a). W sytuacjach tych wymagane jest dołączenie decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ jednak wykonanie urządzenia wodnego – pomostu o parametrach na zgłoszenie – nie jest realizowane w trybie art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b oraz 19a, a wyłącznie

w trybie art. 29 ust. 1 pkt 8 Prawa budowlanego, to nie wymaga uzyskania decyzji

o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie zdalnej profesjonalny pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę

w całości i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz uchylenie postanowienia z 7 października 2022 r.

Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako. "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego

w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce

w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa

w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego wykonania pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m odpowiada prawu. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił skarżącemu, że wnioskowane zamierzenie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Każda budowa obiektu budowlanego,

w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej jako: "u.p.b."), stanowi zmianę zagospodarowania terenu i wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Pomost odpowiada definicji budowli z art. 3 pkt 3 u.p.b., a tym samym jest obiektem budowlanym, zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b. Okoliczność, że na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 8 u.p.b. pomost o wnioskowanych wymiarach podlega procedurze zgłoszenia i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę nie świadczy o braku wymogu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 59 ust. 2 u.p.z.p., przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Przy interpretacji przytoczonych przepisów trzeba mieć na uwadze przepisy poprzedzające to unormowanie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 u.p.z.p.,

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z unormowań tych wynika, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (co potwierdza treść art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Jednak zarówno plan miejscowy jak i decyzja o warunkach zabudowy mają ten sam cel – zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Tak jak plan miejscowy, tak też decyzja o warunkach zabudowy dotyczy wstępnego etapu inwestycyjnego. Akty te służą ustaleniu czy na wnioskowanym terenie jest dopuszczalna jakakolwiek zabudowa, ewentualnie jaki rodzaj zabudowy, o jakiej funkcji i jakich parametrach może powstać na danym terenie. Wynika to z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy, tak jak plan miejscowy, wiąże organy wydające decyzję o pozwoleniu na budowę. Potwierdza to treść art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.b. Na zasadzie tego przepisu organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i planu miejscowego są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej także przy ocenie zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem budowlanym (art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b.), jak również przy weryfikacji zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy prawo budowlane). Z unormowaniami tymi koresponduje właśnie art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w którym wyróżnione zostały trzy przypadki wymagające uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Są to: budowa obiektu budowlanego, wykonanie innych robót budowlanych i zmiana sposobu użytkowania obiektu. Zgodnie z art. 50 ust 2 u.p.z.p., do którego odpowiedniego stosowania odsyła art. 59 ust. 1 u.p.z.p., z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zwolnione są roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Z zestawienia treści art. 50 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p i art. 59 ust. 1 tej ustawy wynika, że na podstawie tych przepisów decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest bezwzględnie dla budowy obiektów budowlanych i robót budowlanych powodujących zmianę sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego, wymagających weryfikacji i zgody organów administracji architektoniczno-budowlanej, czy to w procedurze wydania pozwolenia na budowę, czy też rozpatrywania zgłoszenia budowlanego. Odpowiednie stosowanie art. 50 ust. 2 u.p.z.p. wyklucza powoływanie się przy interpretacji art. 59 ust. 1 u.p.z.p. na pkt 2 art. 50 ust. 2 u.p.z.p. Według ugruntowanych reguł wykładni "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu wprost lub z odpowiednimi modyfikacjami, albo pominięciu zastosowania przepisu, który nie przystaje do warunków, w których ma być zastosowany. W myśl tych zasad, skoro ustawodawca wskazał w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., że wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego i tylko odpowiednio kazał stosować art. 50 ust. 2 u.p.z.p., to należy uznać, że przy stosowaniu art. 59 ust. 1 nie można powoływać się na art. 50 ust. 2 pkt 2, a tylko na pkt 1. Potwierdza to treść art. 59 ust. 2 u.p.z.p., na zasadzie tego przepisu obowiązkiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy objęto każdą zmianę zagospodarowania terenu, która nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, prócz tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zgodnie z art. 59 ust. 2 u.p.z.p. zmiana samej funkcji terenu, nawet bez wykonywania robót budowlanych, oznacza zmianę zagospodarowania terenu (por. wyroki WSA w Olsztynie z 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 260/22 i z 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 513/22, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

W wyroku z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 888/20, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że na podstawie art. 59 ust. 2 u.p.z.p. decyzji o warunkach zabudowy wymaga każdorazowa zmiana sposobu zagospodarowania terenu. Budowa obiektu budowlanego, jak już wskazano, powoduje zawsze zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Uzasadnia to przyjęcie, że bez względu na to, czy budowa obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę, czy tylko zgłoszenia, musi być poprzedzona uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.

Inwestor powinien załączyć decyzję o warunkach zabudowy do zgłoszenia budowlanego stosownie do art. 30 ust. 2a pkt 3 u.p.b., aby organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł sprawdzić zgodność zamierzenia z ustaleniami tej decyzji. Naruszenie ustaleń takiej decyzji, jak również jej brak, w sytuacji gdy jest ona wymagana, uzasadnia wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia budowlanego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. Treść tego ostatniego przepisu ewidentnie podkreśla, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej także przy ocenie zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem budowlanym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 513/22, publ. w CBOSA).

Przedstawionej oceny prawnej nie wyklucza też treść powoływanego przez skarżącego art. 59 ust. 2a u.p.z.p. Przepis ten obecnie stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa obiektów budowlanych,

o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 1a, 3 i pkt 16 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu do noweli z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. i dodała do art. 59 u.p.z.p. ust. 2a, ustawodawca wskazał (druk VII.2710 pkt 15 ppkt 1), że pojęcie "zmiana sposobu zagospodarowania terenu" nie jest zdefiniowane w u.p.z.p., stanowi określenie doktryny urbanistycznej, w związku z tym niezwykle trudno jest sformułować zamknięty i precyzyjny katalog inwestycji wymagających uzyskania w drodze decyzji warunków zabudowy; trudność ta wynika również z odesłania do odpowiedniego stosowania przepisu art. 50 ust. 2 u.p.z.p.; orzecznictwo sądów administracyjnych już obecnie stwierdza, że decyzji o warunkach zabudowy mogą wymagać również zamierzenia budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, jednakże w celu jednoznacznego rozstrzygnięcia, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie zgłoszenia z projektem budowlanym na nieruchomości nieobjętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w każdym przypadku wymaga decyzji o warunkach zabudowy, zaproponowano dodanie ust. 2a w art. 59 u.p.z.p. Zatem dodanie ust. 2a do art. 59 u.p.z.p nie miało na celu zmiany rozumienia art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i konkretyzację jakie obiekty budowlane wymagają uzyskania warunków zabudowy. Nie można więc przepisu tego odczytywać w ten sposób, że tylko obiekty budowlane wymienione w tym przepisie podlegają obowiązkowi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Brak wymienienia w tym przepisie art. 29 ust. 1 pkt 8 u.p.b. nie oznacza tym samym, że budowa pomostów o podanych parametrach jest zwolniona

z obowiązku ustalenia warunków zabudowy. Wymóg taki w realiach niniejszej sprawy wynika z treści art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. W wyroku z 17 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3329/18, czyli w stanie prawnym, kiedy funkcjonował już art. 59 ust. 2a u.p.z.p., NSA orzekł, że zwolnienie od obowiązku uzyskania decyzji warunków zabudowy dotyczy jedynie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, natomiast zakres zwolnienia nie obejmuje robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego. NSA wskazał, że w treści art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób wyraźny wyróżnione zostały trzy przypadki, które wymagają uzyskania decyzji warunków zabudowy. Są to budowa obiektu budowlanego, wykonanie innych robót budowlanych i zmiana sposobu użytkowania obiektu. NSA zgodził się, że odpowiednie stosowanie przepisu art. 50 ust 2 u.p.z.p., do którego odsyła art. 59 ust. 1 u.p.z.p. będzie polegało na tym, że zmiana zagospodarowania terenu tylko w jednej z trzech sytuacji określonych w art. 59 ust. 1 zwolniona będzie z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, tj. wykonywanie innych prac budowlanych w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust 2, a polegających na remoncie, montażu lub przebudowie. Skoro więc budowa obiektu budowlanego została wskazana jako odrębny, samodzielny przypadek, uprawnione jest stwierdzenie, że wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dotyczy budowy każdego obiektu budowlanego niezależnie od tego, czy wiąże się to z wykonaniem robót budowlanych i jakiego rodzaju są to roboty, tj. czy wymagają pozwolenia na budowę czy też nie (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 16/21, publ. w CBOSA).

Powyższe przekonuje, że organ I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego, zgodnie z art. 423 ust. 4 ustawy Prawo wodne

i na podstawie tego samego przepisu wniósł sprzeciw, wobec stwierdzenia niewykonania obowiązku. Przepis ten stanowi, że w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Sprzeciw wniesiony został w ustawowym terminie określonym w art. 423 ust. 6 i 7 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.