Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 545/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 187 § 1, art. 188
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik (spr.), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 października 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 185/19 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 28 grudnia 2018 r. nr 0601-IOV-1.4103.103.2018.12 w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług podlegającej wpłacie za listopad 2013 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 25 października 2019 r., sygn. I SA/Lu 185/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. D. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: "DIAS") z 28 grudnia 2018 r., nr 0601-IOV-1.4103.103.2018.12 w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług podlegającej wpłacie za listopad 2013 r.

2. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Lublinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w związku z art. 99 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd, że wystawione na rzecz Skarżącego faktury rzekomo nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych;

b) błędną wykładnię art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT poprzez zakwestionowanie Skarżącemu prawa do obniżenia kwoty datku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców;

2) podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 art.180 §1 i art.187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zebranie niekompletnego materiału dowodowego, niepozwalającego na prawidłowe rozpatrzenie sprawy, co doprowadziło do naruszenia przepisów ustawy podatkowej;

b) art. 120 O.p. w związku z naruszeniem art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2016/C 202/02) (Dz.U. UE dnia 7 czerwca 2016 r.), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez ograniczenia prawa do obrony na skutek braku dostępu do wszystkich dowodów, na których była oparta decyzja podatkowa.

2.2. DIAS nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na rozprawie, zważył co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna Strony nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed oceną zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, zasadne w sprawie pozostaje przypomnienie ogólnych zasad dotyczących sporządzania skargi kasacyjnej, która jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Niesie to za sobą konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu wymienionych w podstawach skargi przepisów), którym uchybił sąd oraz przedstawienia uzasadnienia ich naruszenia; w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw prawnych, do samodzielnego wywodzenia intencji skarżącego kasacyjnie, w tym do uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. W szczególności, poza niewystępującymi w tej sprawie przesłankami nieważności (art. 183 § 2 p.p.s.a.), nie jest władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów niż wskazane w skardze kasacyjnej.

3.2. Zważywszy, że autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarzucając zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, ocenie sądu kasacyjnego w pierwszej kolejności podlega ta ostatnia grupa zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez sąd przepisu prawa materialnego.

3.3. W ramach pierwszego z zarzutów naruszenia przepisów postępowania Skarżący podnosi, że organ podatkowy bezpodstawnie postanowieniem z 4 października 2018 r. odmówił sporządzenia analizy rynkowej w obrocie telefonami komórkowymi, w okresie objętym postępowaniem podatkowym na terenie powiatu B. W ocenie Skarżącego, przeprowadzenie przedmiotowego dowodu, wykazałoby w jaki sposób przebiegały transakcje w obrocie telefonami u innych podmiotów i czy działalność Skarżącego rzeczywiście w jakikolwiek sposób odbiegała od specyfiki handlu hurtowego tym towarem w okresie objętym postępowaniem podatkowym. Pozwoliłoby by to na weryfikację zarówno twierdzeń organów podatkowych jak również na uzupełnienie materiału dowodowego o bardzo istotny element dowodowy - punkt odniesienia do innych podmiotów, których rozliczenia podatkowe zostały uznane za prawidłowe.

3.4. Należy wskazać, że o ile co do zasady art. 122 i art. 187 § 1 O.p. ciężarem dowodzenia w postępowaniu podatkowym obarczają organ podatkowy, o tyle, co podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie, będący elementem zasady prawdy obiektywnej, spoczywający na organach podatkowych ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru nieograniczonego. Organy podatkowe mają bowiem z jednej strony podejmować wszelkie działania w celu ustalenia pełni okoliczności faktycznych sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega, że mają być to jednocześnie działania niezbędne dla realizacji wspomnianego celu (tak m.in. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 122 o.p. (w:) J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. 5, LEX/2013).

3.5. Również wynikająca z art. 187 § 1 O.p. zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. W skrajnej postaci bowiem prowadziłoby to do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika procesowego (por. wyrok NSA z 23 września 2021 r., sygn. akt I FSK 173/18).

3.6. Skorzystanie przez stronę postępowania z prawa inicjatywy dowodowej i zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności uwzględnienia tych wniosków i przeprowadzenia żądanych dowodów. Nakaz taki nie wynika bowiem z brzmienia art. 188 O.p., w myśl którego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Wyraźnego podkreślenia wymaga, że organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania (por. wyroki NSA: z 15 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 2002/18; z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1313/08).

3.7. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy nie pominął w swoich ustaleniach w odniesieniu do rynku handlu elektroniką wysokości cen iPhone, szybkości obrotu, sposobu i terminów płatności. Stanowiły one przedmiot analizy, nie przeprowadzono jednak odrębnej analizy dla rynku lokalnego, z uwagi na fakt, iż takie ustalenia nie miałyby znaczenia w realiach rozpatrywanej sprawy. Przedmiotem oceny organów podatkowych były ceny iPhone, szybkość obrotu, sposób i termin płatności, dotyczące podmiotów występujących w poszczególnych łańcuchach dostaw, w których działała Strona. I tak np. przedmiotem oceny organów podatkowych były zapisy na rachunkach bankowych. Ich analiza, łącznie z innymi dowodami była wystarczająca do stwierdzenia że podmioty nie działały w warunkach rynkowych, w ramach konkurencji pomiędzy sobą lecz obrót towarem był organizowany w celu wyłudzenia podatku VAT z budżetu. Zatem za chybione należy uznać zarzuty kasacyjne, iż organ podatkowy naruszył dyspozycję art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § O.p. W tym miejscu zauważyć należy, iż sama Strona nie była zainteresowana wnoszeniem wyjaśnień w ramach przesłuchania w charakterze Strony, czy też składania wyjaśnień na piśmie.

3.8. Odnosząc się natomiast do drugiego zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 120 O.p. w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez niezapewnienie Skarżącemu dostępu do wszystkich dowodów zebranych w powiązanych postępowaniach administracyjnych i karnych wymienionych w decyzji, na których to dowodach organ oparł swoją decyzję zauważyć należy, że taki zarzut nie był podnoszony w skardze do Sądu pierwszej instancji i pojawił się po raz pierwszy w skardze kasacyjnej. Co prawda stosownie do postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z wyjątkami niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie) to jednak należy mieć na względzie, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok sądu pierwszej instancji i dlatego, aby umożliwić Sądowi kasacyjnemu ocenę czy w sprawie doszło na naruszenia art. 120 O.p. w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należało powiązać zarzut w tym zakresie z naruszeniem przez WSA w Lublinie art.134 p.p.s.a. czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono.

3.9. Jako niezasadne należało także uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w zw. z art. 99 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię ponieważ ww. przepisy nie były podstawą wydania przedmiotowej decyzji. W niniejszej sprawie organ podatkowy uznał, że wystawione przez Skarżącego na rzecz P. Sp. z o.o. faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Konsekwencją powyższych ustaleń było uznanie, że skoro wystawił z tego tytułu faktury i wprowadził je do obrotu, to w myśl art. 108 ust. 1 ustawy o VAT zobligowany jest do zapłaty wykazanego w takiej fakturze podatku. Zgodnie bowiem z ww. przepisem w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Analizowane uregulowanie prawne przewiduje szczególny przypadek samoistnego powstania obowiązku podatkowego w efekcie samego wystawienia faktury wykazującej kwotę podatku od towarów i usług, przy czym obowiązek ten przyjmuje postać swoistej sankcji.

4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

D. Mączyński M. Olejnik I. Najda-Ossowska