Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 51/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2023 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2022 roku, nr SKO Gd/4278/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

M. B. (dalej: "strona", "wnioskodawczyni", skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 grudnia 2022 r. - utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia 5 lipca 2022 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad synem L. B.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 14 kwietnia 2022 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem – L. B. Z akt sprawy wynika, że L. B., zgodnie z orzeczeniem z 30 marca 2022 r. został zaliczony do osób niepełnosprawnych, wymagających konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz wymagających stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przyczyna niepełnosprawności to 10-N (choroby neurologiczne), 03-L (zaburzenia głosu, mowy i choroba słuchu). Niepełnosprawność istnieje od urodzenia.

Ze sporządzonego przez pracownika socjalnego w dniu 1 lipca 2022 r. wywiadu środowiskowego wynika, że M. B. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z czworgiem nieletnich dzieci w wieku 9, 5, 3 i 2 lat. Rodzina zamieszkuje w lokalu komunalnym należącym do rodziców wnioskodawczyni. Z uwagi na mały metraż ma trudne warunki mieszkaniowe; wnioskodawczyni złożyła wniosek o przydział lokalu z zasobu gminy. Syn – L. B. ma 2 lata, jest pod opieką wielu poradni, w tym: laryngologicznej, kardiologicznej, neurologicznej. Dziecko ma podejrzenie wodogłowia, wzmożone napięcie mięśniowe, jest opóźnione w rozwoju. Obecnie przechodzi liczne badania, w drugiej połowie lipca ma przejść rezonans głowy w Bydgoszczy. Dziecko zaczęło chodzić, jednak - z uwagi na uszkodzony słuch - komunikacja z nim jest utrudniona. Obecnie dziecko będzie diagnozowane w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, gdyż jego zachowanie, jako dwulatka, znacznie odbiega od norm dziecka w tym wieku. Matka jest zaangażowana w sprawy dziecka, dąży do postawienia diagnozy oraz dobrania najlepszego sposobu leczenia. Pracownik socjalny potwierdził, że dziecko wymaga wzmożonej uwagi oraz obecności dorosłej osoby przez całą dobę. Wnioskodawczyni może liczyć na doraźną pomoc rodziców, obecny partner przebywa w zakładzie karnym.

Na podstawie złożonych przez M. B. oświadczeń ustalono ponadto, że dziecko wymaga comiesięcznych wizyt u neurologa i logopedy. Dziecko jest rehabilitowane co miesiąc po godzinie w Ośrodku Wczesnej Interwencji, natomiast matka codziennie, przez godzinę, wykonuje ćwiczenia w domu. Syn wymaga całodobowej opieki, ponieważ trzeba go przewijać, karmić oraz - z uwagi na chwiejną głowę - należy go pilnować cały czas, ponieważ się przewraca (musi nosić kask ochronny).

M. B. wyjaśniła, że nie podejmuje żadnej pracy z powodu opieki nad synem. Wcześniej nie pracowała zawodowo z uwagi na brak wykształcenia, jej wykształcenie jest podstawowe. W 2021 r. pracowała dorywczo jako sprzątaczka dwa razy w tygodniu lecz ze względu na zagrożoną ciążę pracy tej nie mogła kontynuować. Od porodu w 2020 r., ze względu na stan zdrowia synka, przez cały czas sprawuje nad nim opiekę. Konkubent, K. D., nie może podjąć pracy ze względu na stan zdrowia, posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym. Na dochody wnioskodawczyni składają się: zasiłek rodzinny, 500+ oraz dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji.

Na podstawie danych uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalono, że wnioskodawczyni została zgłoszona przez Powiatowy Urząd Pracy w Wejherowie jako osoba bezrobotna, niepobierająca zasiłku dla bezrobotnych do ubezpieczenia zdrowotnego od 2018 r. do 2021 r., w tym - w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 1 marca 2019 r. - została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego przez MOPS. M. B. nie pobiera emerytury, renty, zasiłków z ZUS-u.

Decyzją z 5 lipca 2022 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego jako przyczynę wskazując niespełnienie przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1162) – dalej jako "u.ś.r.", stwierdzając brak związku przyczynowo - skutkowego między rezygnacją z zatrudnienia bądź niepodejmowaniem zatrudnienia, a koniecznością zapewnienia opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Wnioskodawczyni nigdy nie pracowała zawodowo, a tym samym świadczenie pielęgnacyjne nie będzie stanowiło rekompensaty utraconego dochodu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 16 grudnia 2022 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że M. B. ma 25 lat i nigdy nie pracowała. Wnioskodawczyni jest matką czworga dzieci w wieku 9, 5, 3 i 2 lat. Pierwsze dziecko urodziła w wieku 16 lat. W oświadczeniu złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej wskazała, że nigdy nie pracowała zawodowo z uwagi na brak wykształcenia. Zdaniem Kolegium strona sama wskazała jaki jest powód niepodejmowania przez nią zatrudnienia tj. brak wykształcenia. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że podczas wywiadu ustalono, że z uwagi konieczność sprawowania opieki nad czwórką dzieci wnioskodawczyni nie może podjąć pracy.

Organ odwoławczy zakwestionował oświadczenie strony co do wykonywania przez nią pracy dorywczej w 2021 r. w charakterze sprzątaczki. Ze zgromadzonego materiału w sprawie wynika bowiem, że wnioskodawczyni urodziła ostatnie dziecko w 2020 r., zatem oświadczenie, że pracowała w 2021 r. oraz że pracę tę musiała przerwać z uwagi na zagrożoną ciążę należy, zdaniem organu, uznać za mało prawdopodobne. SKO wskazało także, że wnioskodawczyni występowała wcześniej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na starsze dziecko – B. B. urodzonego 27 stycznia 2019 r. Postępowanie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia. Również w toku tego postępowania strona wskazywała, że nie podejmuje ani nigdy nie podejmowała zatrudnienia ani żadnej pracy zarobkowej, wychowuje trójkę małych dzieci w wieku 6 lat, 2 lata i 11 miesięcy. Zdaniem organu powyższe potwierdza, że M. B. nie zrezygnowała z pracy w celu opieki nad dzieckiem. Z danych uzyskanych z organu rentowego wynika natomiast, że jest osobą trwale bezrobotną, bierną zawodowo.

W ocenie Kolegium, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie można przyjąć, że 25-letnia osoba, która nigdy nie pracowała, nie jest zarejestrowana w PUP jako poszukująca pracy, nie posiadająca wykształcenia zechciałaby obecnie realnie podjąć zatrudnienie i nie podejmuje tego zatrudnienia jedynie z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że nie neguje faktu, że M. B. opiekuje się niepełnosprawnym synem. Do opieki tej zobowiązana jest bowiem jako matka. Z tytułu sprawowanej opieki otrzymuje świadczenia wskazane w oświadczeniu z dnia 14 kwietnia 2021 r.

Reasumując Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie świadczenie pielęgnacyjne wnioskodawczyni nie przysługuje, gdyż nie będzie stanowiło częściowego zrekompensowania opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze M. B. zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz niedokonanie wyjaśnień stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy oraz naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą m.in. na tym, że organy nie wzięły pod uwagę faktu, że przyczyną braku możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą jest konieczność stałej opieki na niepełnosprawnym synem. Zarzuciła ponadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że brak jest związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudniania/niepodejmowania zatrudnienia a koniecznością zapewnienia opieki niepełnosprawnemu dziecku. Zdaniem skarżącej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że nie podejmuje zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad synem, który wymaga stałej opieki przy każdej czynności. W ocenie strony bez znaczenia pozostaje okoliczność, że ostatni raz pracowała w 2021 r., czemu organ z niewyjaśnionych przyczyn nie daje wiary oraz to, że nie ma odpowiedniego wykształcenia. Podniosła, że gdyby nie fakt, że najmłodszy syn jest niepełnosprawny i potrzebuje stałej opieki to poszłaby do stałej pracy, w której wystarczyłoby wykształcenie podstawowe np. do sprzątania. Wyjaśniła, że wcześniej nie podejmowała pracy, bo była w ciąży i wychowywała dzieci natomiast teraz, gdyby nie konieczność sprawowania stałej opieki nad synem, podjęłaby zatrudnienie.

Końcowo zarzuciła naruszenie przepisów art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd - jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ) dalej jako p.p.s.a. - nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej.

Sąd - dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 grudnia 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Rumi 5 lipca 2022 r. o odmowie przyznania skarżącej na jej wniosek świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem – L. B., stwierdził, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji są przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 wskazanej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Wskazać należy, że pojęcie opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla osoby niepełnosprawnej.

Należy podkreślić, że wskazane świadczenie nie jest przyznawane jedynie za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za związany z tą opieką rzeczywisty brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia. Wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne musi zatem sprawować faktyczną i konieczną opiekę nad osobą niepełnosprawną, w wymiarze, który uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej. Z okoliczności sprawy musi więc wynikać, że sprawujący opiekę nie podejmuje aktywności zawodowej (tj. rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) wyłącznie z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i to w wymiarze (zakresie), który w okolicznościach danej sprawy wyklucza mu możliwość podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej.

Podstawę orzeczonej przez organy obu instancji odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego stanowiła okoliczność braku, wymaganego w świetle art. 17 ust. 1 in fine u.ś.r., związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a opieką nad synem. Uzasadniając swoje stanowisko organy podniosły, że skarżąca nigdy nie pracowała z uwagi na brak kwalifikacji zawodowych a także, że nie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna – poszukująca pracy. Zdaniem Kolegium, "w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie można przyjąć, że 25-letnia osoba, która nigdy nie pracowała, nie jest zarejestrowana w PUP jako poszukująca pracy, nie posiadająca wykształcenia zechciałaby obecnie realnie podjąć zatrudnienie i nie podejmuje tego zatrudnienia jedynie z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem." (s. 4 zaskarżonej decyzji SKO).

Zdaniem Sądu, ocena dokonana przez organ II instancji, dotycząca sprawowanej przez skarżącą opieki i braku związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia a zakresem niezbędnej opieki i pomocy nad niepełnosprawnym od urodzenia synem, jest nieprawidłowa.

Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu, zarówno organy, jak i Sąd, nie są uprawnieni do kwestionowania orzeczenia o niepełnosprawności, którego treść w zasadniczy sposób określa potrzeby opiekuńcze osoby niepełnosprawnej. Należy również zaznaczyć, że samo posiadanie orzeczenia nie przesądza o tym, że opiekun osoby legitymującej się takim orzeczeniem, sprawuje opiekę, która uprawnia do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku podlega bowiem ocenie w każdej indywidulanej sprawie.

Opieka nad chorym bliskim musi spełniać przede wszystkim cechę stałości lub długotrwałości. Niniejsze wyklucza zatem sprawowanie czynności opiekuńczych sporadycznie, nie oznacza to jednak stricte opieki całodobowej (por. wyrok NSA

z 2 lutego 2017 r., I OSK 2201/15, wszystkie przywoływane w niniejszej sprawie orzeczenia dostępne są na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Równie istotnym czynnikiem wpływającym na zasadność przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest ustalenie, że sprawowanie opieki przez wnioskodawcę w sposób rzeczywisty uniemożliwia podjęcie lub dalsze wykonywanie pracy zarobkowej, gdyż wskazane świadczenie nie jest wynagrodzeniem za opiekę nad niepełnosprawnym lecz swoistą rekompensatą za brak możliwości w związku z tym podjęcia i kontynuowania działalności zarobkowej (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13).

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżąca sprawuje stałą opiekę nad dwuletnim synem, który jest osobą niepełnosprawną, wymagającą stałej, długotrwałej opieki. Zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności syn skarżącej od urodzenia wymaga pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz wymaga stałego udziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. U syna skarżącej stwierdzono opóźnienie w rozwoju, zaburzenia głosu i mowy, choroby neurologiczne a także chorobę słuchu. Także pracownik socjalny - w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym - potwierdził, że dziecko wymaga wzmożonej uwagi oraz obecności dorosłej osoby przez całą dobę.

Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ skoncentrował się jednak nie na aspektach związanych z koniecznością sprawowania przez skarżącą opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem a na uwypukleniu okoliczności związanych z brakiem jakiejkolwiek aktywności zawodowej ze strony M. B.

Zdaniem Sądu uwadze organu odwoławczego w dużej mierze umknął stan zdrowia i sposób funkcjonowania niepełnosprawnego, w tym utrudniona komunikacja z otoczeniem i brak mowy. Mając na uwadze doświadczenie życiowe należy wskazać, że zdrowe dziecko w wieku około 2 lat potrzebuje nadzoru i pomocy, zaś w sytuacji dziecka niepełnosprawnego z obniżonym poziomem rozwoju, wsparcie i opieka ze strony rodzica uzasadniona jest w nieporównywalnie większym zakresie.

W ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest także aprioryczne założenie, jakie wyłania się z argumentacji zaskarżonej decyzji, że skarżąca i tak nie podjęłaby zatrudnienia z uwagi na brak wykształcenia i kwalifikacji zawodowych. Po pierwsze, takie założenie zdaje się abstrahować od tego, że w praktyce są dostępne pewne rodzaje aktywności zawodowej (zatrudnienia), które nie wymagają szczególnego wykształcenia ani kwalifikacji zawodowych. Należy do nich niewątpliwie praca sprzątaczki, którą – jak wskazuje skarżąca, mogłaby podjąć gdyby nie chory syn. Po drugie, taka argumentacja niezasadnie pomija okoliczność ‒ słusznie podnoszoną przez skarżącą ‒ że nie podjęła ona pracy właśnie z uwagi na urodzenie niepełnosprawnego syna i konieczność sprawowania nad nim opieki.

Mając powyższe na względzie Sąd doszedł do przekonania, że organy orzekające w sprawie nie zrealizowały zasady prawdy obiektywnej, która została skonstruowana w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powyższa zasada ogólna odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, lecz jest także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, gdyż organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniania jej przy "załatwieniu sprawy" (por. wyroki NSA z 4 czerwca 1982 r., I SA 258/82,

z 28 listopada 2012 r., I OSK 641/12, wyrok WSA w Gdańsku z 14 września 2011 r., I SA/Gd 502/11). Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Podsumowując, w ocenie Sądu, dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy, zawarty w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych sprawy, rozpatrywany wszechstronnie, z uwzględnieniem wskazanych wyżej ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz przez pryzmat właściwej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie daje dostatecznych podstaw do twierdzenia ‒ sformułowanego przez organy obu instancji ‒ o braku wymaganego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawnym synem. Zdaniem Sądu taki związek istnieje.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego (art. 17 ust. 1 u.ś.r.) poprzez ich błędną wykładnię, a także wskazane powyżej przepisy postepowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku dotyczącą interpretacji przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożył organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.