Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 906/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Specjalista Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi "P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2023 r. nr SKO Gd/5286/22 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Pszczółki z dnia 7 września 2022 r., nr RIG.6730.17.2022.AR.5; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej "P" Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga P. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2023 r. nr SKO Gd/5286/22 wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem złożonym w dniu 20 czerwca 2022 r. P. Sp. z o.o. wniosła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Realizacja zespołu magazynów energii zlokalizowanych na części działki nr [...], obr. R., gmina P.

Decyzją z dnia 7 września 2022 r. Wójt Gminy Pszczółki odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla części działki nr [..] k.m. 1 obr. R. w związku z inwestycją polegającą na budowie zespołu magazynów energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji po opisaniu przebiegu postępowania, przytoczył warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 503 ze zm.) nazwanej dalej "u.p.z.p.". Następnie wskazał, że w obszarze analizowanym występują tereny przeznaczone pod uprawy rolne i zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Wnioskowana funkcja magazynowa nie uzupełnia istniejącej funkcji w obszarze analizowanym wobec braku podobnych magazynów energii niezwiązanych z urządzeniami do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2022r., poz. 1378 ze zm.), zwanej dalej u.o.z.e., instalacja odnawialnego źródła energii jest definiowana jako instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii i połączone z tym zespołem magazyny energii elektrycznej. Magazyny energii nie pełnią samodzielnej roli, lecz są częścią instalacji wytwórczej i muszą być połączone z taką instalacją. Skutkiem tej definicji jest to, że magazyn energii może przechowywać wyłącznie energię elektryczną wytworzoną w instalacji, której jest częścią. Wnioskowany zespół magazynów energii z towarzyszącą infrastrukturą bez urządzeń do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, jako samodzielny obiekt nie ma uzasadnienia funkcjonalnego, technologicznego i prawnego. Dla planowanej inwestycji nie można ustalić warunków zabudowy, gdyż analizowany teren nie jest zabudowany w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka podniosła, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Zespół magazynów energii elektrycznej stanowi zdaniem spółki urządzenie infrastruktury technicznej, które to pojęcie należy definiować z odwołaniem się do art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r., poz. 344), zwanej dalej u.g.n. oaz art. 3 pkt 9 i pkt 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2022 r., poz. 1385). W rezultacie takiego zabiegu przez urządzenia infrastruktury technicznej rozumieć należy przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. magazyn energii.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności odnotowało, że przedmiot postępowania określony jest we wniosku "Realizacja zespołu magazynów energii", a nie budowa zespołu magazynów energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą, jak błędnie przyjął organ I instancji.

Dalej Kolegium odniosło się do argumentów Spółki, że planowana inwestycja na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest zwolniona z obowiązku spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, nie zgadzając się z tym stanowiskiem. Zdaniem Kolegium żaden ze wskazanych przez spółkę w odwołaniu przepisów – tj. art. 2 pkt 13 u.o.z.e., art. 143 ust. 2 u.g.n., art. 3 pkt 9 i pkt 7 ustawy Prawo energetyczne – nie obejmuje magazynowania energii.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc następujące zarzuty:

naruszenia art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści przedmiotowej normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii oraz urządzeń infrastruktury technicznej nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 1 i 2;

art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem;

art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, że interes społeczny przemawia za wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi.

W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., który jako tego typu instalację kwalifikuje instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii, opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii (lita.), a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej. W związku z tym, że wedle art. 2 pkt 22 u.o.z.e. przez odnawialne źródło energii rozumie się odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące m.in. energię promieniowania słonecznego, nie ulega wątpliwości, że planowana do realizacji inwestycja w postaci magazynów wraz z infrastrukturą towarzyszącą, jest instalacją odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e.

Niezależnie od powyższych argumentów planowana inwestycja w postaci magazynów energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą stanowi urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu u.p.z.p. Ustawa ta nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". W celu ustalenia jego znaczenia niezbędne jest więc zastosowanie reguł wykładni prawa. W przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, podstawowym rodzajem wykładni, którą należy zastosować jest wykładnia językowa (gramatyczna), polegająca na nadawaniu znaczenia możliwie najbliższego potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu. Według definicji encyklopedycznej pod pojęciem infrastruktura techniczna należy rozumieć urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. Nie jest więc ograniczone wyłącznie do urządzeń służących do przesyłu m.in. energii elektrycznej, ale obejmuje również urządzenia służące do wytwarzania tej energii.

Także wykładnia systemowa pojęcia infrastruktura techniczna prowadzi do wniosku, że wytwarzanie energii jest procesem, który nie wyklucza urządzeń do jej produkcji z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej. Zasadne jest uwzględnienie definicji pojęć zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Według art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo energetyczne przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Według art. 3 pkt 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. W wykładni systemowej znajduje więc potwierdzenie stanowisko, iż urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Również orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, że instalacje fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej.

Niesłuszne jest także stanowisko Kolegium, że przedmiotem inwestycji jest wyłącznie zespół magazynów energii a nie jak określił to organ I Instancji zespół magazynów energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Ze złożonego wniosku o wydanie decyzji jednoznacznie wynika, że zakres przedsięwzięcia będzie obejmował magazyny energii wraz infrastrukturą.

Reasumując przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy nie ma podstawy prawnej do żądania od wnioskodawcy spełnienia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, choć nie z powodów w niej podniesionych.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Spór w sprawie niniejszej dotyczy tego, czy planowana przez spółkę inwestycja polegająca – jak wynika z wniosku – na realizacji zespołu magazynów energii zlokalizowanych na części działki nr [...], obręb R., gmina P., objęta jest przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy zwolnieniem z obowiązku spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. (tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej), o którym mowa w art. 61 ust. 3 tej ustawy.

W pierwszej kolejności, przed rozstrzygnięciem tak zaistniałego sporu, odnieść należy się do kwestii przedmiotu inwestycji. We wniosku jako nazwę inwestycji inwestor wskazał "realizacja zespołu magazynów energii zlokalizowanych na części działki [...] obręb R.", niemniej jednak we wniosku w pkt A.2 "dodatkowe informacje z zakresu infrastruktury technicznej" wskazał, że zakres przedsięwzięcia będzie obejmował również niezbędne elementy infrastruktury związane z budową i eksploatacją zespołu magazynów energii. W tej sytuacji uznanie przez organ pierwszej instancji, że przedmiotem inwestycji jest zespół magazynów energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie jest błędem, a tym bardziej takim, który miałby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do meritum należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e.

Decyzją z dnia 7 września 2022 r., utrzymaną następnie w mocy przez organ odwoławczy, organ I instancji na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdził, że w sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Uznał wobec tego, że w sprawie nie znajduje zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Strona skarżąca stała na stanowisku, że inwestycję należy uznać za urządzenie infrastruktury technicznej. Sąd stanowiska tego nie podziela. Zdaniem Sądu, wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zgodna z celem ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenie od tej reguły. Mianowicie, przeznaczenie terenu pod nową zabudowę ma być zgodne z przeznaczeniem zastanym w otoczeniu, którego granice wyznacza obszar analizowany. Zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, wynikające z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie powinno zatem naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Charakter towarzyszący dotychczasowej funkcji i niezmieniający zastanej funkcji mają niewątpliwie linie kolejowe i obiekty liniowe. Także obiekty infrastruktury technicznej pełnią rolę towarzyszącą dotychczasowemu przeznaczeniu terenu na obszarze analizowanym oraz poza obszarem analizowanym, a zatem rolę służebną wobec zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, czy przemysłowej, np. poprzez dostarczanie wody, prądu, gazu itp. Urządzenia te z założenia nie wpływają na to, czy będzie zachowana dotychczasowa funkcja w obszarze analizowanym. O zmianie lub zachowaniu funkcji decydować mogą natomiast obiekty, którym urządzenia infrastruktury technicznej towarzyszą.

W ocenie Sądu realizacja inwestycji w zakresie budowy magazynów energii prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji upraw rolnych czy funkcji mieszkaniowej na funkcję przemysłową. Ta okoliczność zatem wyklucza kwalifikowanie takich magazynów jako urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Budowy takich magazynów nie można też, wbrew zarzutom skargi, utożsamiać z budową urządzeń infrastruktury technicznej, definiowaną w art. 143 ust. 2 u.g.n. – jako budowa drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odwołuje się bowiem wprost do tego przepisu w art. 2 pkt 13, definiując za jego pomocą wyłącznie pojęcie "uzbrojenia terenu". Ustawa ta nie odwołuje się do art. 143 ust. 2 u.g.n. w zakresie pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 794/16 wskazał, że wykładnia pojęcia użytego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie może opierać się na wykorzystaniu wprost pojęć funkcjonujących w systemie prawa, ale poza przepisami u.p.z.p. Rezultat wykładni w tym zakresie powinien przede wszystkim pozostawać w zgodzie z systemem norm ustrojowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz z celem ustanowienia zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenia od tej reguły. Strona skarżąca błędnie zatem wiąże magazyn energii elektrycznej z kategorią infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n., jak też w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Ponadto, w ocenie Sądu, stanowisko wykluczające magazyn energii elektrycznej z kategorii urządzeń infrastruktury technicznej określonej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., znajduje potwierdzenie w dalszej części tego przepisu, na mocy którego jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa wymienione są odrębnie instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:

a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,

b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego

- a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.

Z powyższej definicji wynika, że instalacja odnawialnego źródła energii obejmuje nie tylko wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii ze źródeł, o których mowa w tym przepisie, ale także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej. Prawidłowa wykładnia art. 61 ust. 3 u.pz.p. w zw. z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. oznacza, że wydanie warunków zabudowy dla magazynu energii elektrycznej nie jest warunkowane spełnieniem wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa wyłącznie w sytuacji, gdy magazyn ten jest połączony z zespołem urządzeń służących wytwarzaniu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, że z wniosku inwestora nie wynika, aby planowana inwestycja tj. zespół magazynów energii elektrycznej był częścią instalacji odnawialnego źródła energii, tj. zespołu urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii. W tej sytuacji organ powinien był zwrócić się do inwestora o wyjaśnienie tej kwestii jako elementu stanu faktycznego, jest ona bowiem istotna dla stwierdzenia, czy planowana inwestycja musi spełniać warunek dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czy też nie.

Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Również i tego obowiązku żaden z organów nie dopełnił, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca została tym samym pozbawiona możliwości skutecznej obrony przed nieuwzględnieniem jej wniosku.

Uchybienia proceduralne organów w przedstawionym wyżej zakresie, stanowiące naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 79a § 1 i art. 80 k.p.a., mają, w ocenie Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy. Zebrany materiał dowodowy w obecnym kształcie nie pozwalał na jednoznaczne przesądzenie co jest przedmiotem inwestycji oraz jaki ma ona charakter. Powyższe oznacza więc, że ze względu na braki w postępowaniu wyjaśniającym wydane w sprawie decyzje jako przedwczesne naruszają prawo materialne.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Kolegium, jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Pszczółki, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 500 zł obejmujących wpis sądowy uiszczony od skargi.

Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane będą do uwzględnienia dokonanej przez Sąd oceny prawnej, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien również rozważyć i to, czy możliwe jest wydanie warunków zabudowy dla części działki.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).