Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 460/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1437
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - t.j.
article: art. 18f, art. 25 ust. 19
journal: Dz.U. 2020 poz 1406
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (spr.), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA (del.) Artur Kot, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1585/21 w sprawie ze skargi W .sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2021 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.460.2020.6.BD w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 460/22

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością W. z siedzibą w P. i uchylił postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odmawiające wszczęcia postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżąca Spółka podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7.06.2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437 ze zm.) jest obowiązana zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, a zgodnie z art. 15 ust. 4 tej ustawy po przyłączeniu do sieci infrastruktury wybudowanej przez inwestora i na jego koszt obowiązana jest do zrefundowania tych wydatków. Na podstawie przyjętego regulaminu zawiera z inwestorem umowę określającą harmonogram refundacji, przewidujący płatności ratalne, z terminami płatności przekraczającymi 60 dni od dnia zawarcia umowy i doręczenia skarżącej faktury dokumentującej opisane zdarzenie gospodarcze. Zadała pytanie, czy wobec tego, że posiada status dużego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 8.03.2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 935, dalej także: u.p.n.o.), ma obowiązek stosowania art. 18f i art. 25 ust. 19 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406, dalej: u.p.d.o.p.) w zakresie korekty podstawy opodatkowania oraz dochodu ze względu na opóźnione płatności.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 22.02.2021 r., utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem z dnia 29.04.2021 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, ponieważ przedstawiony przez skarżącą problem nie dotyczy interpretacji przepisów podatkowych, lecz zgodności ratalnych terminów płatności z przepisami u.p.n.o.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka podniosła, że przyjęcie, iż pojęcie "przepisy prawa podatkowego" nie obejmuje norm prawnych, które regulują elementy konstrukcyjne podatku, jeżeli zostały uregulowane w ustawach innych, niż podatkowe, narusza art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, dalej: O.p.), a odmowa wszczęcia postępowania interpretacyjnego – art. 165a § 1 i art. 14h, a także art. 121 § 1 w związku z art. 14b § 1 i § 2a O.p.

Uzasadniając uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że postawione przez skarżącą pytania odnosiły się do wykładni przepisów podatkowych, przy czym dla prawidłowej ich wykładni konieczne jest sięgnięcie do przepisów innej ustawy – o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (u.p.n.o.). Z zestawienia pytań zawartych we wniosku skarżącej o wydanie interpretacji z treścią wskazanych w pytaniach przepisów u.p.d.o.p. wprost wskazuje, że ustalenie pełnego znaczenia norm zawartych w ustawie podatkowej nie jest możliwe bez odkodowania treści przepisów u.p.n.o. oraz bez odniesienia przedstawionego we wniosku stanu faktycznego do tych właśnie przepisów.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie, ewentualnie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 165a § 1, art. 14h, art. 14b § 1 oraz art. 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. przez przez błędne uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także bezpodstawne przyjęcie, że w okolicznościach sprawy nie zaistniały przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, bowiem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ interpretacyjny powinien dokonać oceny stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod względem prawnym sensu largo – nie tylko według przepisów zawartych w prawie podatkowym, zdefiniowanym w art. 3 pkt 2 O.p., lecz również w świetle u.p.n.o. – w sytuacji, gdy przedmiotem wątpliwości skarżącej w istocie były skutki terminów płatności ustalonych w umowach cywilnoprawnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania:

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W pytaniach interpretacyjnych skarżąca przedstawiła zaistniały stan faktyczny, a ponadto jako przepisy budzące jej wątpliwości co do ich zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym wymieniła art. 18f i art. 25 ust. 19 u.p.d.o.p. Zarówno art. 18f u.p.d.o.p. (choćby w ust. 1 pkt 2, w ust. 2, czy w ust. 15), a także art. 25 ust. 19 u.p.d.o.p., zawierają bezpośrednie odesłania do ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w szczególności do jej art. 4 pkt 1 i pkt 1a, które definiują, które zdarzenia gospodarcze (transakcje handlowe) oraz które przychody i wydatki (wynagrodzenia za dostawę towaru lub wykonanie usługi) podlegają jej uregulowaniom. Biorąc pod uwagę, że wymienione przepisy u.p.d.o.p. traktują o zmianie wysokości podstawy opodatkowania oraz strat w związku z nieuregulowanymi w terminie wierzytelnościami o zapłatę świadczenia pieniężnego z tytułu opisanych w u.p.n.o. transakcji handlowych, nie sposób uznać, że nie są to przepisy prawa podatkowego, skoro od ich wykładni oraz prawidłowości zastosowania zależy ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym oraz wysokość zobowiązania w tym podatku.

Niezasadne jest zatem uchylanie się organu interpretacyjnego od dokonania wykładni i oceny zastosowania wymienionych we wniosku przepisów u.p.d.o.p. tylko dlatego, że zawierają one odesłania do przepisów innych ustaw. Przeciwnie – dopiero przeprowadzenie łącznej wykładni przepisów pomieszczonych w obu tych ustawach pozwoli na ustalenie treści norm prawa podatkowego. Należy zatem uznać, że także ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych jest ustawą podatkową w znaczeniu, jakie temu zwrotowi nadaje art. 3 pkt 1 O.p., gdyż współokreśla podstawę opodatkowania, a zawarte w niej przepisy – przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Wypada dodać, że dopiero po ustaleniu treści omawianych norm możliwe jest dokonanie oceny ich zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji, przejawiającego się w ocenie skutków zawierania umów przewidujących opóźnienie płatności poszczególnych rat w odniesieniu do ustalania prawidłowej podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, w tym ewentualne zwiększenie dochodu o zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego, które nie zostało uregulowane w kwalifikowanym terminie (art. 25 ust. 19 u.p.d.o.p.).

Nie jest w związku z tym trafny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 165a § 1, art. 14h, art. 14b § 1 oraz art. 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. Skoro bowiem przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprost odsyłają do przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, to również przepisy tej ostatniej ustawy są przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Co więcej, jakkolwiek organ interpretacyjny ma rację, że przedmiotem wątpliwości skarżącej w istocie były skutki terminów płatności ustalonych w umowach cywilnoprawnych, tym niemniej skarżącej niewątpliwie chodziło o skutki podatkowe przyjęcia określonych w umowach zasad zaspokajania wierzycieli. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że wniosek skarżącej nie odnosi się do wykładni i oceny zastosowania przepisów prawa podatkowego oraz że w takiej sytuacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zwolniony jest z określonego w art. 14b § 1 O.p. obowiązku wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Niezasadne w związku z tym było zastosowanie art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. i wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, skoro przeprowadzenie postępowania interpretacyjnego i wydanie interpretacji było powinnością tego organu.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uwzględnił skargę i uchylił wydane w obu instancjach postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania interpretacyjnego, ponieważ były one sprzeczne z przepisami postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnie zatem Sąd zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz nie zastosował art. 151 P.p.s.a.

Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

C zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. oraz stosowanego odpowiednio § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) zasądzając od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 240 zł tytułem opłaty za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji.

SNSA SNSA SWSA (del.)

Jerzy Płusa Tomasz Zborzyński (spr.) Artur Kot