Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1073/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 124 ust 1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 czerwca 2023 r. znak WS-VI.7536.1.94.2022.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej E. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 czerwca 2023 r. na podstawie art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344; dalej; u.g.n.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775) po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Starosty Miechowskiego z 22 września 2022 r. znak: GG.6852.11.2022.KC, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] obręb M., gm. M., objętej księgą wieczystą nr [...] stanowiącej własność E. S., poprzez zezwolenie spółce [...] S.A. w L., na wykonanie na opisanej nieruchomości prac budowlano-montażowych, polegających na budowie elektroenergetycznej kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, doziemnej linii średniego napięcia 15 kV wraz z kanalizacją światłowodową i doziemnej linii niskiego napięcia 0,4 kV w tym 2 stanowisk słupowych. Powierzchnia trwałego ograniczenia obejmuje łącznie 68,98 m˛, na którą składa się obszar 20,98 m˛ (5,75 m x 3,65 m) zajęty pod stację transformatorową oraz pas gruntu pod linię średniego i niskiego napięcia o szerokości 1 m i długości 48 m (o pow. 48 m˛), zgodnie z przebiegiem uwidocznionym na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji.

Opisaną wyżej decyzją z dnia 22 września 2022 r. Starosta Miechowski orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, tj. działki nr [...] należącej do E. S., celem umożliwienia wnioskodawcy tj. spółce [...] S.A. w L., działającej przez swój Oddział w S. K., wykonania prac budowlano-montażowych, związanych z budową elektroenergetycznej kontenerowej stacji transformatorowej 15/04 kV, doziemnej linii średniego napięcia 15 kV wraz z kanalizacją światłowodową i doziemnej linii niskiego napięcia 0,4 kV w tym 2 stanowisk słupowych. Starosta określił, że wnioskowana do czasowego zajęcia powierzchnia wynosi łącznie 69,98 m˛, na którą składa się obszar pod stację transformatorową (5,75 m x 3,65 m) oraz pas o szerokości 1 m i długości 48 m pod linię średniego i niskiego napięcia.

Rozpatrując odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda Małopolski przytoczył treść przepisów art. 124 ust. 1 i ust. 3

u.g.n., po czym stwierdził, że ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch przesłanek; po pierwsze, aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

Z akt sprawy Wojewoda wywiódł, że pismem z 15 lipca 2022 r., pełnomocnik spółki [...] S.A. wystąpił do Starosty Miechowskiego z wnioskiem o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] poprzez zezwolenie na budowę elektroenergetycznej kontenerowej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, doziemnej linii średniego napięcia 15 kV wraz z kanalizacją światłowodową i doziemnej linii niskiego napięcia 0,4 kV w tym dwóch stanowisk słupowych. Inwestor uzasadnił swój wniosek brakiem zgody właścicielki tej działki na posadowienie tam planowanej inwestycji, zarazem wyjaśniając, że planowana inwestycja stanowi część zadania pod nazwą "PBW na przebudowę i rozbudowę sieci średniego i niskiego napięcia w m. Miechów-RE Busko" koniecznego dla poprawy bezpieczeństwa energetycznego M.. Wnioskowany zakres ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] obejmował zezwolenie na trwałe, jak również czasowe (3 miesięczne, od chwili rozpoczęcia robót na nieruchomości), zajęcie części nieruchomości o łącznej powierzchni 68,98 m˛ w tym pod budowę stacji transformatorowej 20,98 m˛ (obszar o wymiarach: 5,75m X 3,65m) oraz pas gruntu o szerokości 1 m i powierzchni 48 m˛ zajęty pod budowę odcinka sieci 15 kV z kanalizacją światłowodową i odcinka sieci 0,4 kV wraz z jej dwoma słupami.

Do powyższego wniosku załączono pisma spółki z 24 sierpnia 2021 r. i 29 września 2021 r. w których wystąpiono do właścicielki działki o wyrażenie zgody na posadowienie wyżej opisanych instalacji, wyjaśniając zarazem charakter planowanych do wykonania prac. Organ przyjął, że tymi pismami spółka zainicjowała rokowania z właścicielką nieruchomości, informując o planowanej inwestycji, załączając również jej graficzny projekt, obrazujący jej sposób lokalizacji na działce nr [...].

Do zawarcia umowy służebności przesyłu z właścicielką nieruchomości nie doszło. W piśmie z dnia 3 września 2021 r. odmówiła bowiem wyrażenia zgody wobec planowanej inwestycji, nie przedstawiając jednocześnie swoich oczekiwań

finansowych.

Zdaniem Wojewody, oczekiwania finansowe przedstawione przez właścicielkę w trakcie rozprawy administracyjnej (a więc już po złożeniu przez spółkę wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości) połączonej z oględzinami nieruchomości w dniu 12 sierpnia 2022 r. nie mogły być rozpatrywane w kontekście oceny spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki przeprowadzenia rokowań, zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda Małopolski stwierdził, że wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. które jednak zakończyły się brakiem porozumienia.

Ponadto organ odwoławczy miał na uwadze, że zamierzona inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta M.. Nieruchomość w części przeznaczonej pod projektowaną inwestycję położona jest w terenach w których, zgodnie z planem miejscowym, w części dotyczącej "Zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej" tj. § 11 ust. 2 - określa, że w przypadku braku możliwości dostawy energii elektrycznej z istniejących urządzeń elektroenergetycznych dopuszcza się budowę stacji transformatorowych SN/nN wraz z włączeniem ich do sieci SN i nN. W ocenie Wojewody treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, że inwestycja, mieści się w pojęciu "budowy urządzeń infrastruktury technicznej". Z powyższego wynika więc, że planowana inwestycja stanowi wypełnienie przesłanki zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n., tzn. "zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z planem miejscowym".

W konsekwencji, zdaniem Wojewody Małopolskiego należy przyjąć, że w sprawie zostały spełnione obie przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n., uzależniające udzielenie przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie stanowiące cel publiczny, na ograniczeniu sposobu korzystania niezbędnej do tego nieruchomości.

Niemniej organ odwoławczy, dostrzegając uchybienia w decyzji starosty dotyczące nieprawidłowego wyrzeczenie w kwestii ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości i błędnego wskazania powierzchni trwałego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł merytorycznie co do istoty sprawy. Powyższe uchybienia organu I instancji można było skorygować przed organem odwoławczym bowiem nieprawidłowe ustalenia Starosty Miechowskiego nie miały odzwierciedlenia w złożonym przez spółkę [...] wniosku.

Wojewoda wskazał też, że właścicielce nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie wartości nieruchomości z tytułu jej faktycznego zajęcia. Jednakże ustalenie w tego typu sprawach staje się aktualne dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem i tym samym pozostaje poza zakresem postępowania.

Skargę na powyższą decyzję wniosła E. S..

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że "nie jest zgodna ze stanem faktycznym, a w konsekwencji jest sprzeczna z prawem".

Skarżąca podniosła, że rokowania, o których stanowi art. 124 ust. 3 u.g.n., w ogóle nie odbyły się, ponieważ wnioskodawca w żaden sposób (ani pisemnie ani ustnie) nie zaproponował jej żadnej kwoty tytułem rekompensaty za umożliwienie realizacji zamierzonej inwestycji na spornej działce.

Skarżąca przyznała, że w odpowiedzi na zaproszenie do rokowań, wyartykułowała swój brak zgody na inwestycję mając nadzieję, że przyczyni się to do odstąpienia od przeprowadzenia budowy. W kolejnym piśmie została jednak poinformowana o zakończeniu rokowań, które tym samym - w jej ocenie - nie miały miejsca.

W trakcie oględzin w dniu 12 sierpnia 2022 r. przedstawiciele wnioskodawcy również nie zaproponowali skarżącej kwoty odszkodowania, wobec czego skarżąca stwierdziła, że jeśli nie ma możliwości odstąpienia od inwestycji - co jest dla niej priorytetem - to jej propozycja kwoty odszkodowania wynosi 30 000 zł. Propozycja ta nie spotkała się z odzewem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że w sprawie obie przesłanki wynikające z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. zostały w sprawie spełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Ramy prawne sądowej kontroli skarżonego postanowienia w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.), w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio.

Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: prawidłowość rokowań, istnienie celu publicznego i zgodność z m.p.z.p.

Odnośnie do tej pierwszej kwestii w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że

ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób maja wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania).

Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.)

Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Z kolei definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22).

W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23).

Odnosząc się z kolei do kwestii zgodności z m.p.z.p. wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem NSA im bardziej ogólne są postanowienia planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody ma starosta w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 u.g.n. Jednak owa ogólność planu nie może być posunięta aż tak daleko, aby plan w ogóle nie wskazywał przebiegu inwestycji, dopuszczając realizację inwestycji na całym obszarze planu (tak NSA w wyroku o sygn. akt I OSK 1887/20).

Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje:

Poza sporem pozostaje, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a przedsiębiorstwo ją realizujące należy do przedsiębiorstw użyteczności publicznej (przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją energii), na którym ciąży ustawowy obowiązek utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energie w sposób ciągły i niezawodny. Inwestycja stanowi część zadania pod nazwą "PBW na przebudowę i rozbudowę sieci średniego i niskiego napięcia w m. [...]" koniecznego dla poprawy bezpieczeństwa energetycznego M..

Zamierzenie jest zgodne z postanowieniami m.p.z.p. miasta M. zatwierdzonego uchwałą z dnia 7 lipca 2017 r. wraz ze zmianami. Działka leży w obszarze terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz terenów rolniczych (k. 30 administracyjnych akt sprawy), przy czym w części przeznaczonej pod projektowaną inwestycje są to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 11 ust. 2 m.p.z.p wprost dopuszcza się możliwość budowy stacji transformatorowych w celu włączenia ich do sieci. Ponadto w granicach działki znajdują się strefy techniczne do sieci gazowej, do sieci energetycznych oraz sieci energetyczne średniego napięcia i sieci gazowe średnioprężne.

Jednak w ocenie Sądu kontrolowana decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają prawu z następujących powodów.

Po pierwsze, wątpliwości budzi prawidłowość prowadzonych rokowań. Podkreślenia wymaga, że prawidłowość rokowań jest warunkiem niezbędnym dla wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Jako, że decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest decyzją, która w swej istocie ogranicza korzystanie z podstawowego prawa jednostki to jest prawa własności zagwarantowanego w art. 64 Konstytucji RP, powinna być poddana wnikliwej kontroli, a rokowania nie mogą mieć jedynie charakteru pozornego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, właśnie z rokowaniami o charakterze pozornym mamy do czynienia. Formalnie inwestor–wnioskodawca przesłał skarżącej zaproszenie do rokowań (k. 45 administracyjnych akt sprawy), które zawierało propozycję podpisania umowy o ustanowienie służebności gruntowej na rzecz [...] S.A. za jednorazową opłatę w wysokości ustalonym w porozumieniu między stronami lub w operacie sporządzonym przez biegłego rzeczoznawcę. Jednocześnie wezwano do ustosunkowania się do oferty w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia. Trudno jednak przyjąć, aby w tej sytuacji podjęto rokowania, skoro w istocie nie przedstawiono konkretnej propozycji wynagrodzenia za ograniczenie sfery uprawnień właścicielskich, odwołując się do przyszłych ustaleń.

Po drugie, zważywszy na ochronę, jakiej Konstytucja udziela prawu własności, wszelkie ograniczenia tego prawa powinny być starannie wyważone. W szczególności ograniczenie korzystania z nieruchomości w oparciu o akt jednostronny i władczy, jakim jest decyzja administracyjna, powinno być poprzedzone analizą proporcjonalności wyboru takiego rozstrzygnięcia. A to z kolei oznacza, że na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wykazania, zgodnie z regułami postępowania dowodowego wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., że ograniczenie to jest konieczne dla realizacji zamierzonego celu publicznego i nie wykracza poza to co niezbędne dla jego realizacji (proporcjonalność w ścisłym tego słowa znaczeniu). Tymczasem z akt sprawy, jak również z uzasadnienia skarżonej decyzji w ogóle nie wynika, jakoby okoliczności te były brane przez organy pod uwagę. Tymczasem przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega nie tylko na realizacji doziemnej linii średniego i niskiego napięcia, ale również na budowie elektroenergetycznej kontenerowej stacji transformatorowej oraz dwóch słupów. Skarżąca podnosi, że przebieg inwestycji stanowić będzie przeszkodę w dostępie do działki na całej jej szerokości, uniemożliwia jej ogrodzenie, a część działki, na której ma być zrealizowane zamierzenie inwestycyjne stanowi część budowlaną tej działki. Skarżąca podczas oględzin w dniu 12 sierpnia 2022 r. oświadczyła, że jej działka spośród okolicznych działek posiada najmniejszą powierzchnię przeznaczoną pod zabudowę (k. 57 administracyjnych akt sprawy). Dodatkowo należy zauważyć, że działka skarżącej jest już "obciążona" licznymi strefami technicznymi związanymi z przebiegiem sieci gazowych i energetycznych, co nie jest bez znaczenia dla ustanowienia kolejnego ograniczenia. Organ powinien w takiej sytuacji uwzględnić, czy ustanowienie ograniczenia nie doprowadzi de facto do wykluczenia możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. W sąsiedztwie działki [...] znajdują się inne działki niezabudowane, także naprzeciwko działki skarżącej. Tymczasem ani we wniosku z dnia 12 lipca 2022 r., ani w decyzji organu I instancji, jak również w decyzji organu II instancji, nie wykazano, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego właśnie na tej działce jest konieczna i nie wykracza poza to co niezbędne dla jej realizacji oraz, że nie ma alternatywnych rozwiązań. Ten ostatni aspekt jest szczególnie istotny w kontekście proporcjonalności wprowadzanych ograniczeń. Zgodzić się należy z inwestorem, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego, niemniej jednak jeśli istnieją środki mniej uciążliwe, należy te właśnie zastosować. Ponownie rozpatrując sprawę organy powinny zatem wyjaśnić, czy realizacja zamierzonego celu publicznego na działce skarżącej jest konieczna i proporcjonalna, a wydanie decyzji powinno być poprzedzone realnymi, nie zaś pozornymi rokowaniami.

Odnosząc się do zarzutu skargi o braku wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wskazać należy, że art. 124 u.g.n. wyraźnie wskazuje, że decyzję taką wydaje się jedynie w sytuacji braku planu. Tymczasem w niniejszej sprawie na rozpatrywanym obszarze obowiązuje m.p.z.p.

Wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. zasądzając od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

-----------------------

[...]