Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1796/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. z/s w M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. (nr [...]) mocą której organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] r. (nr [...]) wydaną w przedmiocie określenia ww. spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 117.329,00 zł.

Jak wynika z akt sprawy, w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej organ podatkowy I instancji stwierdził nieprawidłowości w złożonej przez spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2013 r., w efekcie czego wszczął wobec "A" sp. z o.o. postępowanie podatkowe. W jego toku ustalił, że podatnik jest właścicielem budynku niemieszkalnego, sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako "pozostałe budynki niemieszkalne" i oznaczonego numerem ewidencyjnym [...], a nadto, drugiego budynku który nie został wprowadzony do ewidencji gruntów i budynków. W trakcie oględzin ustalono, że budynek o numerze ewidencyjnym [...] nie stanowi odrębnego budynku, lecz jest konstrukcyjnym elementem budynku M. [...]. Odnośnie do tego drugiego budynku, wobec jego nieujawnienia w ewidencji, jego charakter (przeznaczenie) organ podatkowy ustalił na podstawie dokumentacji budowlanej zebranej w toku postępowania. Z dokumentacji zebranej przez organ wynikało, że podatnik w dniu [...] 2010 r. otrzymał warunkowe pozwolenie na użytkowanie inwestycji pod nazwą "B" na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2003 r. nr [...]/03. Nadto, jak wynikało z informacji uzyskanej od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J., nieruchomość M. [...] zaliczana jest, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, do budynków zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe i schroniska turystyczne. Mając na uwadze powyższe, a w szczególności treść pozwolenia na budowę oraz decyzji o dopuszczeniu budynku do użytkowania, Wójt Gminy P. budynek ten przyporządkował do kategorii budynków niemieszkalnych. Jednocześnie, z uwagi z okoliczność, że budynek oznaczony w ewidencji pod numerem [...] nie stanowi odrębnego budynku, lecz jest elementem konstrukcyjnym budynku M. [...], do opodatkowania organ podatkowy przyjął łączną powierzchnię użytkową całego obiektu w wielkości [...] m2. Podstawę wyliczonej powierzchni stanowiły dane ujęte w projekcie budowalnym, przy uwzględnieniu map inwentaryzacyjnych oraz danych wynikających z faktycznego obmiaru obiektu w toku oględzin.

Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w powołanej na wstępie decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] r. (nr [...]) mocą której organ ten określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 117.329,00 zł. Podstawę opodatkowania stanowiły: ww. budynki o łącznej powierzchni [...] m2 według stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą oraz grunty o powierzchni 4.400 m2 opodatkowane według tej stawki właściwej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca spółka zarzuciła dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, co miało wpływ na wysokość wymiaru podatku. Zarzut błędnych ustaleń faktycznych strona odniosła do wadliwego, jej zdaniem, pomiaru nieruchomości w toku oględzin, a także, nieuwzględnienia faktu, że jedynie część nieruchomości zajmowana jest na prowadzenie działalności gospodarczej, a pozostała na cele mieszkalne. Podniosła również strona, że dokonując wymiaru podatku organ podatkowy nie uwzględnił faktu, że część opodatkowanej nieruchomości zajęta jest na prowadzenie działalności zdrowotnej w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej, co z uwagi na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. oraz § 1 ust. 4 uchwały Rady Gminy P. z dnia [...] 2010 r. (nr [...]/10) w sprawie wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości powinno skutkować zastosowaniem niższej stawki podatkowej (4,21 zł za m2). Dodatkowo, organ podatkowy nie uwzględnił faktu, że część opodatkowanej nieruchomości zajmowana jest także przez Fundację o nazwie "C" z/s w K. (prowadząca zajęcia również z młodzieżą), co w świetle brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. powinno skutkować zastosowaniem zwolnienia podatkowego.

Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu błędnego ustalenia powierzchni opodatkowanego budynku organ odwoławczy wskazał, że wartość tej powierzchni została ustalona na podstawie przedłożonego przez podatnika projektu budowlanego, map inwentaryzacyjnych oraz rzeczywistych pomiarów. Podniósł, że przyjęta do opodatkowania powierzchnia jest zgodna z tą jaką prezes "A" spółki z o.o. (działający w imieniu podatnika) podał do protokołu oględzin nieruchomości z dnia 25 sierpnia 2015 r.

Organ podatkowy II instancji, podobnie jak organ podatkowy I instancji, uznał, że cała powierzchnia budynków znajdujących się w posiadaniu podatnika powinna zostać opodatkowana według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Podkreślił, że sporne budynki zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako budynki niemieszkalne ("pozostałe budynki niemieszkalne" oraz "budynki handlowo-usługowe"). Nadto, także z dokumentacji budowlanej (decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projektu budowlanego, pozwolenia na budowę, decyzji o dopuszczeniu budynku do użytkowania) wynika, że należący do podatnika budynek ma charakter niemieszkalny oraz że należy go zaliczyć do budynków zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne. Dodał, że dla kwestii opodatkowania nie ma znaczenia to, czy opodatkowane budynki stanowią konstrukcyjną jedność, czy, jak to wynika z ewidencji, stanowią dwa odrębne budynki, tj. jeden o nr ewidencyjnym [...] sklasyfikowany jako "pozostały budynek niemieszkalny", drugi zaś o nr ewidencyjnym [...] sklasyfikowany jako budynek handlowo-usługowy.

Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność, że część opodatkowanego obiektu służy celom mieszkaniowym członka zarządu spółki nie stanowi dostatecznej przesłanki do zastosowania stawki podatkowej właściwej dla budynków mieszkalnych. Odwołując się do orzecznictwa organ odwoławczy wyraził pogląd, że dla uznania budynku będącego w posiadaniu przedsiębiorcy za budynek mieszkalny nie jest wystarczające odwołanie się do kryterium zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych.

Także pozostałe zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione.

Zdaniem Kolegium, okoliczność, że część opodatkowanego budynku podatnik udostępnia na zasadzie najmu "D" w Polsce nie uzasadnia zastosowania zwolnienia z art. 1b ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania albowiem zwolnienie to (mające charakter podmiotowy) może znajdować zastosowanie jedynie w przypadku gdy to Związek Wyznaniowy jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

Nie znalazł również organ odwoławczy podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej w związku z zajęciem części opodatkowanej nieruchomości przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych.

Analizując przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t. jedn. z 2013 r., poz. 213 ze zm.: dalej – ustawa o działalności leczniczej ) zwrócił organ odwoławczy uwagę, że zgodnie z art. 103 ustawy o działalności leczniczej, działalność leczniczą można rozpocząć po uzyskaniu wpisu do rejestru. Podkreślił, że wpis ten ma charakter konstytutywny.

W tym kontekście podkreślił, że podatnik w 2013 r. nie dysponował stosownym wpisem a zatem nie można go uznać za podmiot wykonujący działalność leczniczą. Tym samym, nie jest uprawniony do korzystania z preferencyjnej stawki podatkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odmowę zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej organ odwoławczy analizował także w kontekście funkcjonującego na gruncie ww. ustawy pojęcia "osoby wykonującej zawód medyczny". Stwierdził po tej analizie, że wprawdzie taka osoba może udzielać świadczeń zdrowotnych, ale nie na podstawie ustawy o świadczeniach zdrowotnych, albowiem ustawa ta w ogóle nie reguluje "samodzielnej" działalności tzw. osoby wykonującej zawód medyczny.

Zwrócił również uwagę organ odwoławczy, że zgodnie z informacją udzieloną przez podatnika, dopiero z dniem 20 maja 2015 r. uzyskał on wpis do rejestru ośrodków, w którym mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego I i II instancji, zarzucając błędne określenie wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r.

Formułując zarzuty skargi wskazała na naruszenie:

1) art. 122 i art. 187 O.p. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zaniechanie zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący;

2) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) oraz ust. 3 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której część nieruchomości zajęta jest przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, a co za tym idzie dla tej części nieruchomości winna być zastosowana preferencyjna stawka podatku od nieruchomości, zwłaszcza w świetle uzyskania wpisu do rejestru ośrodków, w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne i uprawniony jest do przyjmowania zorganizowanych grup turnusowych osób niepełnosprawnych, w sytuacji, który to wpis, potwierdził taki stan rzeczy;

3) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., polegające na przyjęciu, że budynek położony w M. [...] stanowi w całości budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo że część przedmiotowego budynku służy celom mieszkaniowym członka zarządu Spółki, co w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym obciążeniem części mieszkalnej budynku podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;

4) art. 124 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 122,187 § 1 oraz 191 O.p. przez brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności, zdawkowe stwierdzenie, że część obiektu służąca celom mieszkaniowym członka zarządu Spółki nie może być opodatkowana według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska;

5) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie wyrażonych w nich zasad legalizmu i praworządności oraz zaufania do organów podatkowych;

6) § 1 Uchwały Nr [...]/06 Rady Gminy P. z dnia [...] 2006 r. przez błędną wykładnię i niezastosowanie;

7) przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, nakładających na organy władzy publicznej, także i na organy jednostek samorządu terytorialnego, powinność działania na podstawie i w granicach prawa - przez brak poszanowania interesów skarżącej i podejmowanie przez organy podatkowe decyzji podważających zaufanie jej adresata do państwa oraz stanowionego w tym państwie prawa;

W rozwinięciu tych zarzutów skarżąca zawarła polemikę ze stanowiskiem organów podatkowych argumentując, że przyjmując w sprawie do opodatkowania grunty i budynki organy podatkowe winny rozważać kwestię tego, czy przedmiot opodatkowania jest zajmowany na działalność gospodarczą lub czy pozostaje w jakimkolwiek związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania ww. przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę nie jest, zdaniem skarżącej, wystarczającym do uznania, że budynek, budowla lub grunt są związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Zarzuciła strona, że w postępowaniu dokładnie wskazała na to jaka część nieruchomości jest częścią mieszkalną, a jaka jest zajęta na działalność gospodarczą. Zdaniem strony, wadliwe jest stanowisko organów podatkowych, w myśl których, część obiektu służąca celom mieszkaniowym członka zarządu spółki nie może być opodatkowana według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. Dodatkowo podniosła, że przyjmując do opodatkowania całość obiektu według najwyższych stawek podatkowych pominięto fakt, że obłożenie obiektu w roku wynosi zaledwie 5%. Wymienioną przez stronę skalę wykorzystania obiektu do działalności gospodarczej organy podatkowe winny były wziąć pod uwagę ważąc w szczególności znane im z urzędu okoliczności takie jak położenie nieruchomości (daleko od centrum turystycznego Ka.) oraz obecność wielu podobnych obiektów na terenie na którym położona jest opodatkowana nieruchomość.

Dodatkowo skarżąca spółka podniosła, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 9 k.p.a., nie udzielono jej informacji o możliwości ubiegania się o zwolnienie z podatku w ramach pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji, pomimo że urzędnicy Gminy P. posiadali wiedzę o inwestycyjnych planach skarżącej.

Zarzuciła również strona, że kwestionowany przez nią wymiar podatku nie uwzględnia także i faktu, że z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. skarżąca uiściła kwotę 1.586,00 zł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sporna w sprawie jest wysokości stawki podatku od nieruchomości jaką należało zastosować do powierzchni użytkowej budynku niemieszkalnego, zaliczanego (zgodnie z załącznikiem do ustawy prawo budowalne) do budynków zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak – hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe i schroniska turystyczne, stanowiącego własność Spółki.

Zdaniem Skarżącej, przy ustalaniu stawek podatku od nieruchomości od budynku należało uwzględnić to, że jego część przeznaczona jest na mieszkania dla członków zarządu winna być zatem opodatkowana stawką właściwą dla budynków mieszkalnych, a pozostała część, jako związana z prowadzeniem działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, winna być opodatkowana wg stawki określonej przez radę gminy zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.d u.p.o.l.

W ocenie organów podatkowych, sporny budynek, użytkowany na podstawie pozwolenia na użytkowanie wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w dniu [...] 2010 r., w całości należało opodatkować podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawek właściwych dla budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą: grunty, budynki i budowle, z wyjątkiem budynków mieszkalnych i związanych z nimi gruntów (opodatkowane są wg stawki właściwej dla budynków mieszkalnych i wg stawki właściwej dla gruntów pozostałych) oraz gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne, retencyjne lub elektrownie wodne (opodatkowane są wg stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.o.l.). Przedsiębiorcą jest podmiot posiadający wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Z przytoczonej wyżej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę (także inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą) gruntu, budynku lub budowli skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dotyczy to także obiektów, które nie są w danym momencie wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że "A" spółka z o.o. z siedzibą w M., wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, jest przedsiębiorcą. Oznacza to, że grunty i budynki będące własnością tej Spółki znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sporny budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, nie jest zatem objęty wyłączeniem przewidzianym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zasadnie zatem organy podatkowe przyjęły, że powierzchnia użytkowa tego budynku oraz powierzchnia związanego z tym budynkiem gruntu podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony przez Spółkę zarzut, że część powierzchni użytkowej budynku hotelu winna być opodatkowana według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych, gdyż nie jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej, ale została przeznaczona na mieszkania dla członków zarządu Spółki. Sporny budynek, jak stwierdziły to organy podatkowe na podstawie dokumentacji budowlanej, tj. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projektu budowlanego, pozwolenia na budowę, decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku - jest budynkiem niemieszkalnym, zaliczanym do budynków zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe schroniska turystyczne, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane.

Budynek ten, jakkolwiek w latach 2011 -2013 nie był jeszcze ujęty w ewidencji gruntów i budynków, to organ podatkowy, w toku kontroli przeprowadzonej w okresie od 17 czerwca do 9 lipca 2013 r., dokonał szczegółowych ustaleń dotyczących charakteru tego budynku. Charakter budynku oraz fakt uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie w 2010 r. organ podatkowy ustalił na podstawie dokumentacji budowlanej, a także informacji uzyskanej od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J., z której wynika, że nie jest prowadzone w stosunku do Spółki postępowanie administracyjne związane ze zmianą sposobu użytkowania budynku ("B"). Wpis tego budynku do ewidencji gruntów i budynków został dokonany w 2014 r. i budynek sklasyfikowano jako pozostałe budynki niemieszkalne oraz budynki handlowo-usługowe, tj. jako budynki niemieszkalne.

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że przyjęta przez organy podatkowe wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest nieprawidłowa, gdyż nie uwzględnia, że w przepisie tym odniesiono się do konkretnej działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę i nie uwzględnia też, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b u.p.o.l. umożliwia opodatkowanie budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej definicja zamieszczona w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie przewiduje warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt posiadania takiej nieruchomości (grunt, budynek, budowla) przez przedsiębiorcę. Także z powołanego przez Skarżącą przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b u.p.o.l. nie można wyprowadzić wniosku o możliwości opodatkowania według innych zasad budynku niemieszkalnego znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy, którego część wykorzystywana jest na cele mieszkaniowe członków zarządu przedsiębiorcy.

Powołany przez Spółkę przepis uprawnia radę gminy do określenia wysokości stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że pozwala na określone stawki właściwej dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. nieruchomości o jakiej mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z tym, że stawkę tę stosuje się także do części budynku mieszkalnego zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie odwrotnie jak oczekuje tego strona skarżąca.

Nie ma także podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do opodatkowania powierzchni spornego budynku preferencyjną stawką podatku, określaną przez radę gminy na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. Stawka ta odnosi do budynków (ich części):

- związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (brzmienie obowiązujące przed 1 lipca 2011 r.) oraz

- związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (brzmienie obowiązujące od 1 lipca 2011 r. – wprowadzone przez art. 133 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej – Dz. U. nr 112, poz. 654).

Wyżej wymieniony przepis, w brzmieniu przed 1 lipca 2011 r., uzależnia możliwość stosowania przez podatnika preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości do budynków (ich części) zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych i zajmowanych przez podmiot udzielający tych świadczeń. Przepis, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 r., preferencyjną stawkę odnosi do budynków (ich części) związanych z działalnością w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, tj. w rozumieniu ustawy z 5 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. nr 112, poz. 654 obowiązującej od 1 lipca 2011 r.) i zajmowanych przez podmiot udzielający tych świadczeń. Niższa stawka, po wprowadzeniu zmiany w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., może być zatem stosowana do budynków (ich części) które nie były zajmowane na świadczenia zdrowotne, ale pozostawały w związku z realizacją tych świadczeń (tj. pomieszczenia które służą pacjentom i personelowi ale w których nie udziela się świadczeń zdrowotnych np. korytarze, toalety, stołówki itp.).

Nadto, należy wskazać, że stosownie do przepisów ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, podmioty wykonujące działalność leczniczą podlegają wpisowi do rejestru i działalność mogą rozpocząć po uzyskaniu takiego wpisu (art. 103 ustawy o działalności leczniczej).

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie posiadała stosownego wpisu, ani jako zakład opieki zdrowotnej, ani jako podmiot wykonujący działalność leczniczą, zasadnie, zatem przyjęły organy podatkowe, że nie było podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Jak wynika z informacji podanych przez Spółkę, dopiero w dniu 20 maja 2015 r. uzyskała ona wpis do rejestru ośrodków, w których mogą się odbywać turnusy rehabilitacyjne prowadzonego przez Wojewodę [...]. Okoliczność ta, jako niedotycząca roku 2013, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niemniejszej sprawy. Skarżąca spółka błędnie wywodzi prawo do stosowania preferencji podatkowej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l., powołując się na świadczenie szeroko pojętych usług zdrowotnych i rehabilitacyjnych (masaże, odnowa biologiczna) przed uzyskaniem wpisu do rejestru ośrodków, w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne i turnusy osób niepełnosprawnych. Tego rodzaju usługi, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, należy postrzegać jako związane z usługami hotelarskimi.

Chybione są też zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów procesowych. Organy podatkowe zebrały niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy. Ocena materiału dowodnego zebranego w sprawie została dokonana zgodnie z art. 191 O.p. Zaskarżona decyzja zawiana zarówno uzasadnienia faktyczne jak i uzasadnienie prawne. Organ odwoławczy odniósł się też szczegółowo do podnoszonych w odwołaniu zarzutów.

Nie ma racji strona skarżąca zarzucając organom podatkowym, że dokonując wymiaru podatku od nieruchomości nie uwzględniły one faktycznego wykorzystania budynku lub możliwości jego wykorzystania w prowadzonej działalności, w szczególności pominięto fakt, że obłożenie w skali roku wynosi 5 %, że obiekt jest położony daleko od centrum turystycznego i w okolicy jest wiele podobnych obiektów. Podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku, a nie podatkiem od dochodu, zatem wskazane okoliczności w postaci dużej konkurencji, małego zainteresowania usługami i przeznaczenia części budynku na mieszkanie dla członków zarządu Spółki, nie mają wpływu na wymiar tego podatku. Stawka podatku jest ustalana w ramach określonych przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych uchwałą rady gminy, organy podatkowe zobowiązane są stawkę tę zastosować. Tym samym zaskarżona decyzja nie może naruszać art. 5 ust. 3 u.p.o.l. Przepis ten skierowany jest bowiem do rady gminy, a nie do organu podatkowego.

Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia § 1 ww. uchwały nr [...]/06 Rady Gminy P. z dnia [...] 2006 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wspierania nowych inwestycji. Skarżąca Spółka nie spełniła przewidzianych w tej uchwale warunków uprawniających do korzystania z preferencji podatkowych. Niezasadne są też zarzuty naruszenia przez Wójta art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez nie poinformowanie Spółki o możliwości korzystania ze zwolnienia podatkowego, na podstawie ww. uchwały Rady Gminy P., w sytuacji gdy, jak twierdzi Skarżąca, wiedział o prowadzonej przez Spółkę inwestycji. Na wstępie należy wyjaśnić, że obowiązku informowania o przepisach podatkowych przez organ podatkowy Spółka nie może wywodzić z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w zakresie zobowiązań podatkowych zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednikiem art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego jest art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakłada na organy podatkowe w toku postępowania podatkowego obowiązek udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Obowiązek informacyjny dotyczy zatem postępowania podatkowego i przepisów prawa pozostających w związku z tym postępowaniem. W zakresie treści uchwały rady gminy obowiązek informowania polega przede wszystkim na publikacji uchwały i udzielaniu odpowiedzi na pisemne pytania pochodzące od zainteresowanego w formie interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych).

W nawiązaniu do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP przez "brak poszanowania interesów skarżącej i podejmowanie przez organy podatkowe decyzji podważających zaufanie jej adresata do państwa i stanowionego w tym państwie prawa" należy wyjaśnić, że samo wydanie decyzji, sprzecznej z oczekiwaniami podatnika, nie stanowi o naruszeniu ww. przepisów Konstytucji RP, jak również, nie dowodzi tego, że organy podatkowe naruszyły zasadę zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 O.p.

Sąd za prawidłowe uważa stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji stwierdzające brak podstaw do korzystania przez Skarżąca ze zwolnień w podatku od nieruchomości z art. 1b ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 5 i pkt 14 u.p.o.l.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił jako bezzasadną.