Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 413/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 par 2 i art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 28, art. 61 par 1 i art. 61a par 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 1a pkt 13 i 20, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 par 1 i 1a, art. 18, art. 26 par 1, art. 54a par 1, art. 57 par 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Andrzej Mącznik Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 17 lipca 2024 r. nr 2601-IEE.7113.90.2024.3 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach (dalej: dyrektor) postanowieniem z 17 lipca 2024 r. nr 2601-IEE.7113.90.2024.3 utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach (dalej: naczelnik) z 27 maja 2024 roku nr 2604-SEE.7113.335.2024.2 odmawiające M. S. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku z 17 kwietnia 2024 roku o podjęcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 27 kwietnia 2016 roku, wystawionego przez wierzyciela - S. K., obejmującego zaległość z tytułu odszkodowania za nieruchomość.

Dyrektor wyjaśnił, że organ egzekucyjny – naczelnik, prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 27 kwietnia 2016 roku, wystawionego przez wierzyciela - S. K.. W tytule wykonawczym, jako zobowiązany, wskazany został Burmistrz Miasta i Gminy C., natomiast M. S. został oznaczony jako podmiot, któremu należy przekazać wyegzekwowaną należność pieniężną. Zaległość objęta tym tytułem wykonawczym dotyczy odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogi gminne o łącznej powierzchni 2,4113 ha, położoną w obrębie Ś. D., gmina C.. Podstawę prawną dochodzonej należności stanowi decyzja Starosty [...] z 24 września 2014 roku znak: [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody Ś. z 19 listopada 2014 roku znak: [...]

Dalej podano, że decyzją z 26 lutego 2018 roku znak: [...] Minister Inwestycji i Rozwoju stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody Ś. i Starosty [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 stycznia 2022 roku sygn. akt I SA/Wa [...] uchylił ww. decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju. Orzeczenie jest nieprawomocne, bowiem została od niego wywiedziona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 27 kwietnia 2016 roku zostało zawieszone postanowieniem naczelnika z 14 listopada 2016 r., znak [...], którego podstawę prawną stanowił art 56 § 1 pkt 1 i art. 56 § 3 u.p.e.a. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez dyrektora – postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r., znak [...] Stan zawieszenia postępowania egzekucyjnego trwa do nadal.

Pismem z 17 kwietnia 2024 roku M. S. zwrócił się do organu egzekucyjnego o "podjęcie postępowania egzekucyjnego oraz zajęcie rachunku bankowego zobowiązanego."

Postanowieniem z 27 maja 2024 roku naczelnik odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 17 kwietnia 2024 roku.

Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie dyrektor powołał przepisy: art. 5 § 1 pkt 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 2505 ze zm.) - dalej: u.p.e.a., oraz art. 61 § 1, art. 61a k.p.a. i art. 28 k.p.a. Wyjaśnił, że odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 17 kwietnia 2024 roku o podjęcie zawieszonego postępowania i dokonanie zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego - Burmistrza Miasta i Gminy C., ponieważ M. S. nie jest stroną uprawnioną do wystąpienia z takim żądaniem.

W sprawie egzekwowany obowiązek wynika z decyzji organu jednostki samorządu terytorialnego, zatem zastosowanie ma przepis art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Stąd wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku, nie będącym jednocześnie organem egzekucyjnym jest Starosta [...], który wydał rozstrzygnięcie w I instancji. Natomiast drugą stroną tego postępowania jest zobowiązany, którym jest Burmistrz [...] i Gminy C.. M. S. został wskazany w tytule wykonawczym jako podmiot, któremu należy przekazać wyegzekwowaną należność pieniężną. Jest więc osobą zainteresowaną (nie będącą jednak wierzycielem), która była stroną postępowania zakończonego wydaniem przez S. K. decyzji z 24 września 2014 roku znak: [...], przyznającej odszkodowanie za nieruchomość wydzieloną pod drogi gminne, położoną w obrębie Ś. D., gmina C.. M. S. nie jest więc formalną stroną postępowania egzekucyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie, natomiast jest beneficjentem egzekwowanej należności pieniężnej. Skoro nie był uprawniony do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, tym samym nie jest uprawniony do wystąpienia z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego i dokonania zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego. Takie uprawnienie przysługuje wierzycielowi. Powyższe wskazuje na oczywistą przeszkodę do wszczęcia przez organ egzekucyjny postępowania w sprawie wniosku z 17 kwietnia 2024 roku, o której mowa w art. 61a k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie dyrektora złożył M. S.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił naruszenie:

- art. 61a w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania, mimo braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje interes prawny do wszczęcia postępowania zgodnie ze złożonym wnioskiem,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo istnienia podstaw do jego uchylenia,

- art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) i art. 8 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej z związku z dokonaniem wskazanych powyżej uchybień.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zobowiązanym, wierzycielem i organem egzekucyjnym są organy, a podmiotem, któremu należy przekazać należność pieniężną, zgodnie z treścią wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. tytułu wykonawczego, jest skarżący. W sytuacji, gdy wierzycielem i zobowiązanym są obywatele, (a nie organy administracji), egzekucja administracyjna jest realizowana, mimo dalszego sporu z organami co do jej zasadności, stąd niezrozumiałym jest uprzywilejowane traktowanie tego rodzaju zobowiązanego w sprawie.

Ponadto, organy nie odniosły się w ogóle do zagadnienia ryzyka przedawnienia należnych kwot, co jest sprzeczne z zasadą uregulowaną w art. 8 i 11 k.p.a. Postępowanie objęte wnioskiem dotyczy wypłaty należnego skarżącemu odszkodowania, co bezsprzecznie dowodzi, że posiada on interes prawny w sprawie. Wnosząc żądanie podjęcia zawieszonego postępowania i dokonania zajęcia rachunku bankowego - Burmistrza Miasta i Gminy C., skarżący wykazał swój interes prawny, wskazując jednocześnie na ogromne ryzyko przedawnienia wierzytelności - na skutek opieszałości w działaniach organów administracji. Potwierdzeniem tego jest również brak skutecznych działań wierzyciela w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym złożonym 4 listopada 2024 r. skarżący podniósł, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma stron postępowania, a jedynie jego podmioty i uczestnicy, i każdy z nich ma określony katalog uprawnień. Skarżący, jako podmiot bezpośrednio zainteresowany wykonaniem obowiązku przez Gminę C., ma prawo domagać się wypłaty należnego mu odszkodowania za wywłaszczenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest legalność postanowienia dyrektora z 17 lipca 2024 r. nr 2601-IEE.7113.90.2024.3 utrzymującego w mocy postanowienie naczelnika z 27 maja 2024 roku nr 2604-SEE.7113.335.2024.2 odmawiające M. S. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie jego wniosku z 17 kwietnia 2024 roku o podjęcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 27 kwietnia 2016 roku, wystawionego przez wierzyciela - S. K., obejmującego zaległość z tytułu odszkodowania za nieruchomość.

Istota sporu w sprawie sprowadza się więc do rozstrzygnięcia czy organy I i II instancji właściwie zastosowały (w reakcji na konkretne pismo skarżącego) przepis art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przyjmując, że jego żądanie nie może wywołać skutków w postępowaniu egzekucyjnym, albowiem nie posiada on przymiotu strony w tym postępowaniu.

W myśl art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do treści art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Ustawodawca wprowadził w art. 61a § 1 k.p.a. dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Oznacza to, że organ administracji publicznej ma obowiązek odmówić wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy jego wszczęcie uniemożliwiają uzasadnione przyczyny o charakterze formalnym, zarówno podmiotowym jak i przedmiotowym.

W realiach sprawy, zdaniem sądu, organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie jest stroną toczącego się postępowania egzekucyjnego, w konsekwencji czego nie może wywołać merytorycznej reakcji organu złożony przez niego wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania.

Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślić należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają jedynie posiłkowe zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Stosuje się je bowiem jedynie w sprawach nieuregulowanych "inaczej" w ustawie egzekucyjnej. Zatem rozwiązania wynikające z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają pierwszeństwo przed regulacjami wskazanego wyżej kodeksu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą również modyfikować już istniejących rozwiązań normatywnych ujętych w przepisach ustawy egzekucyjnej mogą jedynie mieć zastosowanie, jeżeli określone zagadnienie nie jest w ogóle uregulowane w tej ustawie bądź też nie jest uregulowane w sposób wyczerpujący. Należy bowiem przyjąć, że także przy częściowym uregulowaniu danej instytucji prawnej postępowania egzekucyjnego możliwe jest jej uzupełnienie poprzez wykorzystanie elementów norm zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Wbrew zarzutom skargi, w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje zastosowania norma wypływająca z treści art. 28 k.p.a. definiująca pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, gdyż regulacje dotyczące egzekucji posługują się w tym względzie innymi określeniami. O ile przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, uprawnienia strony przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego przysługują zobowiązanemu oraz wierzycielowi, który nie jest organem egzekucyjnym.

Krąg podmiotów, którym w postępowaniu egzekucyjnym przysługuje przymiot strony jest więc znacznie węższy niż w postępowaniu merytorycznym, to jest rozstrzygającym sprawę co do istoty. Tym samym nawet podmiot uprawniony do wszczęcia postępowania administracyjnego nie zawsze ma uprawnienia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 stycznia 1998 r., IV SA 1318/97, LEX nr 43147).

Podniesienia wymaga, że postępowanie egzekucyjne, którego podjęcia domagał się skarżący dotyczy należności pieniężnej orzeczonej decyzją Starosty [...]. W postępowaniu tym – co wynika z poniżej przywołanych przepisów – stronami są: wierzyciel – Starosta [...] i zobowiązany – Burmistrz Miasta i Gminy C.. Skarżący – M. S. oznaczony został natomiast w tytule wykonawczym jako podmiot któremu należy przekazać wyegzekwowaną należność.

Zgodnie z treścią art. 1a pkt 13 u.p.e.a. wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, natomiast w myśl art. 1a pkt 20 tej ustawy zobowiązany to osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym.

W świetle art. 5 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków wymienionych w art. 2 tejże ustawy egzekucyjnej jest wierzyciel, czyli dla obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji publicznej właściwy do orzekania organ I instancji. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej jeżeli zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku to wyłącznie wierzyciel może i powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Oznacza to, że wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić tylko na wniosek wierzyciela, a jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 1 ustawy egzekucyjnej).

Mając na względzie zacytowane przepisy ustawy egzekucyjnej sąd podziela stanowisko organów, że M. S. nie jest stroną postępowania egzekucyjnego, zatem formułowane przez niego żądania nie mogłyby doprowadzić do wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz nie wywołują skutku w toku tego postępowania w obszarach objętych inicjatywą jego stron – czyli wierzyciela i zobowiązanego.

Określony w ustawie egzekucyjnej zakres podmiotowy postępowania egzekucyjnego wyklucza dopuszczalność formalnoprawnej ingerencji w tok tego postępowania innych podmiotów spoza tego zakresu, nawet jeżeli podmioty te były stronami postępowania rozstrzygającego daną sprawę co do istoty (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1252/07, wyrok NSA z dnia 9 maja 2001 r., sygn. akt IV SAB 175/00, Lex nr 55781, wyrok NSA z 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 790/10).

Podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego i przystąpienie do czynności egzekucyjnych następuje na podstawie art. 57 § 1 u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Czynność ta ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co powinien mieć na uwadze organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne. Natomiast zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2367 ze zm.), obowiązującym w dacie wszczęcia egzekucji administracyjnej, wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o zdarzeniu powodującym ustanie przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Obecnie tożsamą regulację zawiera art. 32aa § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Zatem z brzmienia w/w przepisów prawa wynika, że jedynie wierzyciel może skutecznie zainicjować podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

W tym miejscu dodać trzeba, że stanowisko doktryny i orzecznictwa jest jednoznaczne w sprawie wykluczenia możliwości występowania w roli wierzyciela w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obowiązków wynikających z decyzji i postanowień organów administracji publicznej osób prywatnych, które nabyły na ich podstawie jakieś uprawnienia. Nawet wówczas, gdy obowiązek zaspokojenia roszczeń takich osób podlega egzekucji administracyjnej (np. wypłata odszkodowania za wywłaszczenie, utratę prawa własności lub jego ograniczenie przyznanego decyzją starosty wydaną na podstawie art. 129 u.g.n., udostępnienie nieruchomości, na której zajęcie inna osoba uzyskała zezwolenie przewidziane w art. 47 ust. 2 pr. bud. lub w art. 126 u.g.n. itp.), osoby takie nie mogą żądać wszczęcia egzekucji administracyjnej jako wierzyciele egzekucyjni (vide: także postanowienie NSA w Warszawie z 15 marca 1999 r., IV SAB 168/98, LEX nr 48243; wyroki NSA w Warszawie: z 9 maja 2001 r., IV SAB 175/00, LEX nr 55781 oraz z 15 stycznia 2001 r., IV SAB 189/00, LEX nr 75547, D. Kijowski (red.) Komentarz do art. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uwaga nr 3.7, publ. Lex.).

Powyższe potwierdza słuszność stanowiska, że skarżący M. S. nie jest stroną postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 27 kwietnia 2016 roku i dlatego jego żądanie dotyczące podjęcia zawieszonego uprzednio postępowania napotkało przeszkody natury podmiotowej, skutkujące wydaniem przez organy formalnego rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku.

Mając na względzie powyżej przedstawioną argumentację nie można podzielić zarzutów skargi o naruszeniu przez organy art. 61a w zw. z art. 28 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 6 i art. 8 k.p.a.

W nawiązaniu do argumentacji skargi i pisma procesowego wskazać należy, że, skarżący pomimo braku przymiotu strony postępowania egzekucyjnego, nie jest pozbawiony jakiegokolwiek wpływu na przebieg tego postępowania. Analiza przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi do wniosku, że skarżącemu (jako podmiotowi, któremu należy przekazać wyegzekwowaną należność pieniężną) przysługują środki prawnej ochrony jego interesu, naruszonego brakiem wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną. Po pierwsze będzie to skarga na bezczynność wierzyciela, o której mowa w art. 6 § 1a u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Nadto, skarżącemu przysługuje skarga na przewlekłość postępowania, o której stanowi art. 54a § 1 u.p.e.a.: "Zobowiązanemu, wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku, oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku przysługuje skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego".

W obu tych przepisach ustawodawca posłużył się zwrotem "podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku". Takim właśnie podmiotem jest skarżący. Wbrew oczekiwaniom skarżącego dysponowanie przez niego możliwością wywiedzenia tych środków prawnych nie czyni go automatycznie stroną postępowania egzekucyjnego. Wyraźnie bowiem ustawodawca rozróżnia podmioty posiadające przymiot strony (wierzyciel, zobowiązany) od innych podmiotów, którym jedynie w ograniczonym zakresie i przy użyciu ściśle określonych instytucji umożliwia incydentalny wpływ na toczące się postępowanie egzekucyjne.

Końcowo zauważyć trzeba, że kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie sąd działa w granicach konkretnej sprawy administracyjnej. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest formalne rozstrzygniecie organu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Tym samym poza ramami rozpoznawanej sprawy pozostają kwestie przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz przedawnienia podlegającej egzekucji administracyjnej kwoty odszkodowania.

Mając na względzie powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.