Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 40/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant referent Anna Kaczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 listopada 2022 r. nr KO-953/4103/466/22 w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne i ustalenia obowiązku zwrotu tego świadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzją z 2 listopada 2022 r.,

nr KO-953/4103/466/22, po rozpatrzeniu odwołania A. S., utrzymało

w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2022 r.,

nr [...], w przedmiocie uznania świadczenia pielęgnacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 31 grudnia 2020 r. A. S. (dalej jako skarżący) wystąpił do Burmistrza Miasta [...] o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – C. S..

Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], odmówił skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzją z 18 marca 2021 r., nr KO-246/4103/95/21, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przyznało skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 grudnia 2020 r. na stałe.

Następnie Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2022 r.,

nr [...], na podstawie art. 163 k.p.a., zmienił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 18 marca 2021 r., nr KO-246/4103/95/21, na mocy której skarżący nabył prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na zmianę sytuacji rodzinnej lub dochodowej mającej wpływ na prawo do ww. świadczenie w ten sposób, że:

- przyznał skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 grudnia 2020 r.

do 22 lutego 2022 r. z tytułu nie podejmowania/rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – C. S.

- świadczenie przysługuje w wysokości:

[...]zł w okresie od 1 grudnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.

[...]zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.

[...]zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 22 lutego 2022 r.

Następnie Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] sierpnia 2022 r.,

nr [...], uznał za nienależnie pobrane przez skarżącego świadczenie pielęgnacyjne za okres od 23 lutego 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz ustalił obowiązek zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za okres

od 23 lutego 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

[...]zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zwrotu,

[...]zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zwrotu,

[...]zł od dnia 1 maja 2022 r. od dnia zwrotu.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Burmistrza Miasta [...] skarżący pismem z 5 września 2022 r. złożył odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzją z 2 listopada 2022 r., nr KO-953/4103/466/22, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając zawarte w niej ustalenia faktyczne i prawne.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawą decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615), dalej jako u.ś.r. Przesłanki wykluczające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zostały ujęte w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Regulacja ta wyklucza jednoczesne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury.

Wskazało także, że w przypadku skarżącego negatywna przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zaistniała z dniem 23 lutego 2022r., gdyż z tą datą skarżący nabył prawo do emerytury z ZUS. Wcześniej zaś - mocą decyzji

nr KO-246/4103/95/21 z 18 marca 2021 r. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Płocku przyznało skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku

z opieką nad matką - C. S. na okres od 1 grudnia 2020 r. na stałe.

Wskazało również, że przepis art. 30 ust. 2 pkt 1-5 u.ś.r. wymienia przypadki nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r.

za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu.

W tej sprawie okolicznością powodującą ustanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego był fakt uzyskania przez skarżącego emerytury - a materiał dowodowy wskazuje, że skarżący był właściwie pouczony o konieczności niezwłocznego informowania organu wypłacającego świadczenie o zaistnieniu wszelkich zmian, mających wpływ na prawo do przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego,

w szczególności o nabyciu prawa do emerytury. Świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres od 23 lutego 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym, gdyż zostało ono wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodującej ustanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Kolegium podkreśliło, iż art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. wymienia dwa warunki, których zaistnienie powoduje, że mamy do czynienia z nienależnie pobranym świadczeniem. Pierwszy warunek - to istnienie okoliczności, powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo uzyskanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub części, drugi - to pouczenie osoby pobierającej świadczenia o braku prawa do ich pobierania. Przy czym pouczenie spełnia wymogi prawidłowego wówczas, gdy jest zredagowane w sposób zrozumiały dla konkretnej osoby i w taki sposób, aby mogła jego treść odnieść do swojej sytuacji, by następnie wiedzieć, że określona okoliczność w jej sytuacji ma znaczenie dla przyznania jej uprawnienia, a jej zaistnienie rodzi po jej stronie obowiązek poinformowania organu o tym fakcie.

Kolegium wskazało także, że z art. 25 ust. 1 u.ś.r. wynika, że w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania dochodu lub innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, w tym na wysokość otrzymywanych świadczeń, osoba, o której mowa w art. 23 ust. 1, jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu właściwego wypłacającego świadczenia rodzinne. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że moment w jakim rodzi się obowiązek powiadomienia organu to moment wystąpienia określonych zmian. Wynika również, że istnieje obowiązek współdziałania pomiędzy organem udzielającym świadczeń rodzinnych a ich beneficjentem. Współpraca polega między innymi na obowiązku informowania organu o każdej zmianie w sytuacji rodzinnej, czy też dochodowej, gdyż, determinuje ona możliwość pobierania otrzymywanego świadczenia.

Natomiast w sprawie niesporne jest, że skarżący nie wywiązał się z powyższego obowiązku poinformowania organu I instancji o wszystkich zmianach, jakie zaszły

w sytuacji życiowej i dochodowej jego rodziny - nie powiadomił bowiem organu wypłacającego świadczenie pielęgnacyjne o fakcie nabycia prawa do emerytury, który to obowiązek ciążył na nim z mocy powołanego wyżej art. 25 ust. 1 u.ś.r. Pouczenie

o treści art. 25 ust. 1 u.ś.r. znajdowało się zarówno w formularzu składanego przez skarżącego w dniu 31 grudnia 2020 r. wniosku o świadczenie pielęgnacyjne,

jak i w decyzji SKO w Płocku nr KO-246/4103/95/21 z 18 marca 2021 r. przyznającej skarżącemu wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne.

Kolegium wskazało również, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo pouczony o okolicznościach, których wystąpienie powoduje brak prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wniosek skarżącego o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w MOPS

w [...] w dniu [...] grudnia 2020 r. i zawierał pouczenie o kryteriach, jakie należy spełniać do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego i kiedy świadczenie to nie przysługuje. W pouczeniu znajdowała się m.in. treść art. 17 ust 5 pkt 1 u.ś.r. stanowiącego, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Wniosek zawierał też pouczenie, że osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne obowiązana jest niezwłocznie powiadomić organ właściwy o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do świadczenia,

a niepoinformowanie o zmianach może skutkować powstaniem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, a w konsekwencji koniecznością ich zwrotu wraz z odsetkami. Skarżący własnoręcznym podpisem złożonym na wniosku potwierdził, że zapoznał się

z powyższym pouczeniem. Również decyzja SKO w Płocku Nr KO-246/4103/95/21

z 18 marca 2021 r. przyznającą skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne zawierała wyraźne pouczenie zobowiązujące skarżącego do niezwłocznego powiadomienia podmiotu wypłacającego świadczenie o wystąpieniu każdych zmian mających wpływ na prawo do przedmiotowego świadczenia. Skarżący powyższą decyzję odebrał osobiście w dniu 22 marca 2021 r., co wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru.

Kolegium - wbrew zarzutom odwołania – uznało, że skarżący został prawidłowo pouczony o obowiązku informowania organu o wszelkich okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczenia, w tym o uzyskaniu prawa do emerytury. Skarżący obowiązku tego nie dopełnił - nie poinformował organu o nabyciu od dnia 23 lutego 2022 r. prawa do emerytury. Zaniedbanie to skutkowało wypłatą świadczenia, które było świadczeniem nienależnym.

W ocenie Kolegium, skoro skarżący został prawidłowo i skutecznie pouczony

i poinformowany o konieczności powiadomienia organu o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, to w sytuacji jakichkolwiek wątpliwości, czy nabycie prawa do emerytury rzutuje czy nie rzutuje na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego, powinien był zwrócić się do organu o wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie, czego jednak nie uczynił.

Kolegium - odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku skarżącego

o umorzenie kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego – wskazało,

że skarżący powinien wnieść odrębne podanie do organu właściwego w tej sprawie,

tj. do Burmistrza Miasta [...]. Wniosek taki podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu, prowadzonym dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania

w przedmiocie uznania świadczeń za nienależnie pobrane. Decyzja o umorzeniu wydawana jest, gdy decyzja o uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane i o obowiązku ich zwrotu stanie się ostateczna. Nie można bowiem decydować o umorzeniu, jeżeli nie zostało ustalone czy wypłacone świadczenia są faktycznie nienależnie pobrane. Decyzja o umorzeniu nienależnie pobranych świadczeń wydana przed uprawomocnieniem się decyzji o uznaniu świadczeń za nienależnie pobrane

i o obowiązku ich zwrotu, byłaby przedwczesna.

Nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku wniosło o oddalenie skargi

Skarżący w pismach z 3 maja 2023 r. i z 21 maja 2023 r. uzupełnił skargę

o dodatkową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Płocku z 2 listopada 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2022 r. uznającą za nienależnie pobrane przez skarżącego świadczenie pielęgnacyjne za okres od 23 lutego 2022 r. do

30 kwietnia 2022 r. w łącznej kwocie [...]zł wraz z ustawowymi odsetkami

za opóźnienie oraz ustalającą obowiązek zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w łącznej kwocie [...]zł wraz

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot: [...]zł od dnia 1 marca 2022 r. do dnia zwrotu; [...]zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zwrotu; [...]zł od dnia 1 maja 2022 r. od dnia zwrotu.

Materialnoprawną podstawą wydanych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615), dalej jako u.ś.r.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia

9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób

o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku

ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W myśl art. 17 ust. 5 pkt 1) lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury.

Z akt sprawy wynika, że skarżący na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 18 marca 2021 r. miał przyznanie świadczenie pielęgnacyjne na okres od dnia 1 grudnia 2020 r. na stałe. Natomiast od dnia 23 lutego 2022 r. skarżący ma ustalone prawo do emerytury, co potwierdza pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu z 7 lipca 2022 r.

W tej sytuacji od daty uzyskania prawa do emerytury wobec skarżącego zaktualizowała się negatywna przesłanka przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 5 pkt 1) lit. a) u.ś.r.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu (ust. 1). Za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania (pkt 1 ust. 2).

Prawidłowe jest stanowisko organów orzekających, że uzyskanie przez skarżącego od dnia 23 lutego 2022 r. prawa do emerytury stanowi okoliczność powodującą ustanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji świadczenie pielęgnacyjne wypłacone skarżącemu za okres od dnia 23 lutego 2022 r., a więc po ustaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, do 30 kwietnia 2022 r. stanowi niewątpliwie świadczenie nienależnie pobrane w rozumieniu art. 30 ust. 2

pkt 1 u.ś.r.

Jednak do uznania pobranego świadczenia rodzinnego za pobrane nienależnie nie wystarcza fakt jego wypłacenia pomimo zaistnienia okoliczności wpływających na możliwość dokonania jego wypłaty w całości lub w części, ale konieczne jest także ustalenie, że osoba, która otrzymała takie świadczenie, została prawidłowo pouczona

o braku prawa do pobierania konkretnego świadczenia (por. m.in. wyrok NSA

z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2465/19, czy z 8 września 2017 r., sygn. akt

I OSK 3175/15).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje, że o prawidłowym pouczeniu można mówić dopiero wtedy, gdy treść pouczenia sformułowana jest w taki sposób, aby było ono czytelne, jasne i zrozumiałe, aby pouczony mógł je odnieść do własnej sytuacji. Musi ono wskazywać okoliczności, w jakich dochodzi do nienależytego pobrania świadczenia

Prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że skarżący został prawidłowo i skutecznie pouczony i poinformowany o obowiązku informowania organu

o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Wskazać bowiem należy, że w formularzu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jasno i wyraźnie wskazano, że osoba ubiegająca się

o świadczenie obowiązana jest niezwłocznie powiadomić organ właściwy o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zaznaczono także, że niepoinformowanie organu właściwego prowadzącego postępowanie w sprawie świadczeń rodzinnych o zmianach, o których mowa, może skutkować powstaniem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, a w konsekwencji – koniecznością ich zwrotu wraz z odsetkami.

Zapoznanie się z powyższym pouczeniem skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym na formularzu wniosku w dniu 31 grudnia 2020 r.

Ponadto decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku

z 18 marca 2021 r. przyznająca skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne zawierała wyraźne pouczenie o obowiązku niezwłocznego powiadomienia podmiotu wypłacającego świadczenie o wystąpieniu każdych zmian mających wpływ na prawo

do tego świadczenia. Decyzja ta została osobiście odebrana przez skarżącego w dniu 22 marca 2021 r.

Zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1529/12, stwierdził, iż ocena świadomego działania świadczeniobiorcy wymaga ustalenia, czy były mu znane odpowiednie przepisy prawa to jest czy był skutecznie powiadomiony o okolicznościach, których zaistnienie ma wpływ na istnienie uprawnienia. Skuteczność oznacza formę pisemną, z użyciem języka zrozumiałego dla świadczeniobiorcy, a więc na powołanie się na przepis prawa. Ponadto należy wskazać grożące stronie sankcje za wprowadzenie w błąd. Pouczenie takie powinno odpowiadać wymaganiom art. 8 i 9 k.p.a.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W ocenie Sądu, wzmiankowane pouczenia zawarte w formularzu wniosku,

jak i powołanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z 18 marca 2021 r., zostały sformułowane w sposób jasny, wyraźny i precyzyjny, czyniąc zadość wymaganiom przepisów prawa. Spełniały one wszystkie wskazane wymogi przewidziane dla tego rodzaju pouczeń.

Natomiast bezsprzecznie uzyskanie przez skarżącego prawa do emerytury stanowi – świetle art. 17 ust. 5 pkt 1) lit. a) u.ś.r. - zmianę, która ma wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący zaś, pomimo prawidłowych i skutecznych pouczeń, o takiej zmianie nie poinformował organu właściwego prowadzącego postępowanie w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego.

Dlatego też, że organy prawidłowo uznały, że pobrane przez skarżącego świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem nienależnym, co wiąże się z żądaniem jego zwrotu.

Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku skarżącego o umorzenie kwot nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego wraz z naliczonymi odsetkami za opóźnienie wskazać należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wyłącznie badanie pod kątem zgodności z prawem wydanych przez organy orzekające orzeczeń w przedmiocie uznania wypłaconego skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego za świadczenie nienależna pobrane. Sąd w niniejszym postępowaniu nie zajmował się kwestią umorzenia kwot nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego wraz z naliczonymi odsetkami za opóźnienie. W świetle art. 30

ust. 9 u.ś.r. wniosek o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia należy złożyć do organu, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Wniosek ten będzie podlegał rozpatrzeniu przez organ w odrębnym postępowaniu.

Wskazać również należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie badał bezczynności czy przewlekłego prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, gdyż nie było to, jak wskazano wyżej, przedmiotem rozpoznania w tej sprawie.

W okolicznościach sprawy Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy. Natomiast organy orzekające wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy

i wydały prawidłowe rozstrzygnięcia, które uzasadniły zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.