Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 210/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 48a
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi M. K. i D. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 stycznia 2024 r. nr 16/2024 w przedmiocie wstrzymania budowy obiektu rekreacyjnego z tarasem oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej: PINB, organ I instancji), w związku z informacją otrzymaną od Wójta Gminy K., przeprowadził w dniu 25.09.2023 r. kontrolę na działce nr [...] w S., gmina K. W trakcie tej kontroli ustalono, że na działce znajduje się przyczepa holenderska ustawiona na kołach i bloczkach betonowych. Obok dobudowany został taras drewniany, zadaszony. Działka została zakupiona przez aktualnych właścicieli – M. K. i D. K. (dalej: inwestorzy lub skarżący) w roku 2016 jako niezabudowana. W obiekcie znajdują się pomieszczenia - pokój z aneksem kuchennym, kolejny pokój i łazienka. W budynku brak instalacji wodno-kanalizacyjnej. W granicach działki znajduje się skrzynka prądowa (prąd nie jest podłączony do obiektu na stałe). W protokole kontroli wskazano, że właściciele nie posiadają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia na wykonanie opisanych robót budowlanych.

W związku z powyższym, zawiadomieniem z 14.11.2023 r., PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy budynku obiektu rekreacyjnego z tarasem położonego na działce nr [...], a następnie podjętym w tym samym dniu postanowieniem nr 169/2023, wydanym na podstawie art. 48 i 48a ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682)- dalej: u.p.b. wstrzymał prowadzenie jego budowy jako realizowanej bez stosownego pozwolenia. Jak wskazał PINB w uzasadnieniu, przedmiotowy obiekt wypełnia definicję budynku określoną w art. 3 pkt 2 u.p.b. PINB wykluczył przy tym możliwość zakwalifikowania spornego obiektu do kategorii obiektów tymczasowych o których mowa w art. 3 pkt 5 u.p.b. oraz do obiektów małej architektury o których mowa w art. 3 pkt 4 u.p.b . Przyjmując, że obiekt wraz z zadaszonym tarasem ze schodami, stanowi jeden obiekt, PINB uznał, że nawet punktowe zakotwienie w gruncie oraz bloczki betonowe przenoszące obciążenie całości obiektu na grunt, stanowią fundament umożliwiający zakwalifikowanie obiektu jako budynku. Dalej PINB stwierdził, że sporny budynek spełnia parametry wskazane w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b., tym samym przed jego wybudowaniem należało dokonać zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej, czego inwestor nie dokonał. Jednocześnie PINB poinformował stronę o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. i wskazał, że wysokość opłaty legalizacyjnej wynosi: 5.000 zł.

Zażalenie na to postanowienie złożyli M. K. i D. K. Zarzucili w nim organowi I instancji naruszenie:

1). art. 6, art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed aktem stosowania prawa, zaniechania wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn dla których odmówił wiarygodności wyjaśnieniom inwestorów co do przeznaczenia budynku jako budynku gospodarczego zwłaszcza, że obecne przepisy nie obligują inwestora do uzyskania pozwolenia, bądź zgłoszenia oraz udowadniania celów dla jakich wykorzystywany pozostaje obiekt, nieuzasadnionego i nieuprawnionego przyjęcia, iż budynek nie pełni funkcji budynku gospodarczego i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu art. 8 k.p.a. nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy,

2). art 48 i art. 48a u.p.b., przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy istnieją przesłanki do wstrzymania robót budowlanych w trybie wskazanych przepisów, pomimo iż inwestorzy nie dopuścili się samowoli budowlanej, z uwagi na brak obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego do 150 m².

W wyniku rozpoznania tego zażalenia, zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 08.01.2024 r. (nr 16/2024), DWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ II instancji przychylił się do oceny organu I instancji, że w rozpatrywanym przypadku sporny obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.p.b., który ze względu na brak przekroczenia parametrów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b., był objęty obowiązkiem dokonania zgłoszenia jego budowy do organu architektoniczno-budowlanego. Powołując się na dokumentację zdjęciową sporządzoną w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 25.09.2023 r. oraz definicję budynku rekreacji indywidulanej w rozumieniu § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) – dalej: rozp.WT., DWINB stwierdził, że sporny obiekt spełnia funkcję rekreacji indywidualnej. Ponadto wskazał, że w myśl obowiązującej ustawy Prawo budowlane, budowa budynków gospodarczych również wymaga co najmniej dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. DWINB uznał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W motywach zaskarżonego postanowienia sporządzonego zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ I instancji czytelnie wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jego podjęciu. DWINB nie dopatrzył się również uchybień, które mogłyby spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia z innych przyczyn.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli M. K. i D. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze powtórzono za zażaleniem zarzuty polegające na naruszeniu:

1). art. 6, art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed aktem stosowania prawa, zaniechaniu wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn dla których odmówił wiarygodności wyjaśnieniom inwestora co do przeznaczenia przyczepy kampingowej jako budynku gospodarczego i bezzasadnym przyjęciu, że przyczepa jest budowlą służącą rekreacji i wypoczynkowi i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 k.p.a., nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art 11 k.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy,

2). art 48 i art. 48a u.p.b., przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy istnieją przesłanki do wstrzymania robót budowlanych w trybie wskazanych przepisów, pomimo iż inwestor nie dopuścili się samowoli budowlanej, z uwagi na brak obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego do 150 m².

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto zostały sformułowane wnioski o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. oraz o udzielnie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podniósł, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy mamy do czynienia z samowolą budowlaną, czy też inwestor uprawniony pozostawał do wzniesienia budynku gospodarczego o powierzchni do 150 m², w trybie znowelizowanych przepisów prawa budowlanego. W ocenie skarżącej strony, organy obu instancji bez podstawy prawnej i faktycznej stwierdziły samowolę budowlaną przyjmując, że obiekt nie jest budynkiem gospodarczym i nie pozostaje związany z produkcją rolną, nie przeprowadzając wnikliwego postępowania w tym zakresie. Organy całkowicie zignorowały stanowisko inwestorów i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego na zasadzie dowolności stwierdziły, że obiekt nie jest budynkiem gospodarczym. Nie określiły daty powstania budynku gospodarczego. Stanowisko organu (poza negowaniem) nie znajduje odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Do tego organy na zasadzie dowolności i uznaniowości, bez żadnych dowodów przyjęły, że w budynku gospodarczym znajduje się "pokój z aneksem kuchennym, kolejny pokój, łazienka". Organy nie wyjaśniły w zaskarżonych postanowieniach na jakiej podstawie ustalił powyższe, zwłaszcza że w budynku nie ma np. ruchomości lub innych rzeczy mogących świadczyć w sposób pośredni o sposobie korzystania z nieruchomości na cele rekreacyjne. W ocenie skarżących, organ bez podstawy prawnej i faktycznej stwierdził samowolę budowlaną oraz że budynek nie jest budynkiem gospodarczym powstałym na podstawie znowelizowanych przepisów prawa budowlanego, które weszły w życie 03.06.2023 r. W ocenie skarżących brak było podstaw do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych na działce nr [...], gdyż nie miała miejsca samowola budowlana. Zasadnym pozostaje również zawieszenie postępowania do czasu opracowania przez Gminę K. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w obrębie S. Modyfikacja MPZP może mieć bezpośredni wpływ na niniejsze postępowanie. Na obecnym etapie nie sposób przewidzieć jakie będą zapisy MPZP odnośnie terenów położonych przy zbiorniku wodnym w S. Z okoliczności sprawy, ustalonych podczas oględzin, nie wynika, że obiekt pozostaje obiektem rekreacyjnym. Organ nie przestawia na tą okoliczność żadnych dowodów poza samym nieuzasadnionym stwierdzeniem tego faktu. W toku oględzin nie stwierdzono żadnych przesłanek do przyjęcia takiej tezy. Sam fakt, że przyczepa typu holenderskiego składa się z kilku pomieszczeń gospodarczych i pozostaje zlokalizowana na działce nie świadczy jeszcze, że dane pomieszczenie pozostaje aneksem kuchennym, czy pokojem. Do tego przepisy nie zabraniają aby budynek gospodarczy posiadał zadaszenie, które dodatkowo chroni przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi (np. opadami). Jest to klasyczny przykład dowolności i uznaniowości organów administracyjnych. Inwestor nie planował i nie planuje takiej funkcji dla poszczególnych pomieszczeń, lecz całościowo traktuje budynek jako budynek gospodarczy. Według skarżących obiekt pozostaje budynkiem gospodarczym w rozumieniu § 3 pkt 8 rozp.WT. W toku oględzin nie stwierdzono aby sporny obiekt był lub miał być przeznaczony do okresowego wypoczynku i rekreacji. Brak jest zewnętrznych przejawów do takiego stwierdzenia, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera żadnych dowodów w tym zakresie. Do tego żaden przepis nie zabrania w budynku gospodarczym umiejscowienia np. toalety i czy innych pomieszczeń. Bezspornym pozostaje, że budynek nie jest przeznaczony nawet do czasowego w nim zamieszkiwania. Jest to klasyczny przykład dowolności i uznaniowości organów administracyjnych. Zdaniem skarżących, w sprawie jest również istotnym to, że znowelizowane przepisy nie ograniczają wznoszenia budynków gospodarczych o powierzchni do 150 m² do określonej kategorii gruntów. Nie ma żadnych wyłączeń i ograniczeń w tym zakresie. Budynek gospodarczy można wznieść na każdym gruncie. Nie jest rolą DWINB i PINB ocena zasadności i celowości zmian w prawie budowlanym. Dalej autor skargi zarzucił orzekającym w sprawie organom nadzoru budowlanego brak odniesienia się w uzasadnieniu do meritum sprawy, całkowite pominięcie stanowiska inwestora, w korelacji ze zgromadzonym materiałem dowodowy. Wskazuje to na prowadzenie postępowania z naruszeniem fundamentalnych zasad k.p.a. Ponadto powołując się na wybrane zasady postępowania administracyjnego autor skargi wskazał, że zaskarżone postanowienia, w tym uzasadnienia nie zawierają przekonywujących dowodów na okoliczność samowoli budowlanej. Doszło zatem do przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów, co przerodziło się w dowolność. Organy w sposób dowolny i niezgodny z rzeczywistością stwierdziły samowolę budowlaną, funkcję rekreacyjną budynku gospodarczego. Zdaniem skarżących, organ administracyjny nie wywiązał się w sposób należyty z powinności wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, uchybiając tym samym zasadzie orzekania w oparciu o kompleksowo zebrany materiał dowodowy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z 26.04.2024 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wydanym w tym samym dniu postanowieniem Sąd odmówił również wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Kwestionowane skargą postanowienie wydane zostało na podstawie art. 48 i art. 48a ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682) dalej: u.p.b. Jak stanowi art. 48 ust. 1 u.p.b. postępowanie w sprawie samowoli budowlanej rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5).

Zgodnie zaś z art. 48a ust. 1 p.b. w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację.

Powołane normy prawne są stosowane wyłącznie w przypadku samowolnej budowy (a także rozbudowy, nadbudowy oraz odbudowy) obiektu budowlanego.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości dokonanej przez organ nadzoru budowlanego kwalifikacji prawnej wykonanych przez skarżących robót budowlanych. Zdaniem skarżących prawidłowa kwalifikacja wykonanych przez nich robót budowlanych powinna prowadzić do uznania, że mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym o powierzchni do 150m², który nie podlega ani obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.p.b.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, sporny obiekt należy zakwalifikować jako budynek służący rekreacji indywidualnej. W tym zakresie orzekające w sprawie organy przyjęły korzystną dla skarżących kwalifikacje jako budowy budynku służącego rekreacji indywidulanej, który zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b. objęty został wymogiem dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z tym przepisem jest to budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy: a) do 35 m², b) powyżej 35 m², ale nie więcej niż 70 m², przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m, przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m² powierzchni działki.

Wyjaśnić zatem należy, że w myśl art. 3 pkt 1 u.p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Z kolei w myśl art. 3 pkt 5 u.p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustawodawca nie wymienił wyczerpująco obiektów budowlanych nie połączonych trwale z gruntem, a jedynie wskazał przykładowo na tego rodzaju obiekty. Tym samym, także przyczepa campingowa przystosowana do pełnienia funkcji obiektu mieszkalnego i niepołączona trwale z gruntem stanowi przykład tymczasowego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 05.05.2022 r., sygn. akt II OSK 1247/19). Nie ulega jednak wątpliwości, że okres posadowienia spornego obiektu przekroczył 180 dni. Przedmiotowy obiekt nie stanowi zatem obiektu wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 7 u.p.b. Zgodnie z tym przepisem, nie wymaga pozwolenia na budowę, ale wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez PINB w sposób jednoznaczny wynika, że do stanowiącej obiekt budowlany przyczepy dostawiono wiatę drewnianą wraz z tarasem. Przyczepa stoi na kołach i bloczkach betonowych. Posadowienie przyczepy kampingowej w taki sposób zapewnia jest stabilność. Okoliczność, że sporny obiekt nie został dotychczas podłączony do instalacji wod-kan nie stoi na przeszkodzie jego kwalifikacji jako wolno stojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 u.p.b.

W ocenie Sądu, nie mogła przynieść oczekiwanego przez skarżących rezultatu argumentacja skargi odnosząca się do błędnego niezakwalifikowania spornego obiektu jako budynku gospodarczego o powierzchni do 150 m². Jakkolwiek w skardze nie powołano dokładnie przepisu ustawy Prawa budowlanego, którego naruszenia - w związku z jego niezastosowaniem - skarżący zarzucają orzekającym w sprawie organom nadzoru budowlanego, to można przyjąć, że taki zarzut może dotyczyć jednego z dwóch przepisów.

Pierwszym jest przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.b. Zgodnie z nim nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: a) parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Z kolei na podstawie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 33 u.p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 150 m², przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 6 mi wysokości nie większej niż 7 m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez tut. Sąd na gruncie zbliżonej sprawy (zob. prawomocny wyrok z 30.04.2024 r., sygn. akt II SA/Wr 62/24), że przedmiot postępowań organów nadzoru budowlanego odnosi się do rzeczywistości i rzeczywistości tej nie mogą zmienić deklaracje inwestora (względnie właściciela lub zarządcy) uczestniczącego w procesie legalizacyjnym czy naprawczym. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonanie kwalifikacji istniejącego, zrealizowanego obiektu budowlanego, a nie obiektu, który ewentualnie w przyszłości może powstać na bazie wykonanych już robót budowlanych. Pamiętać należy, że w postępowaniu administracyjnym przedmiotem postępowania dowodowego jest sfera obiektywnie istniejąca (zasada prawdy obiektywnej), a nie subiektywna ocena stanu faktycznego przez strony postępowania. Ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej dokonania, a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu (zob. wyrok NSA z 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 782/06).

W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, nawet umieszczenie w spornym obiekcie sprzętu do łowienia ryb (co miałoby wskazywać na prowadzenie gospodarki rybackiej), czy też usunięcie z niego ruchomości lub innych rzeczy mogących świadczyć w sposób pośredni o sposobie korzystania z nieruchomości na cele rekreacyjne, nie powoduje, że funkcja rekreacyjna zostaje zasadniczo wyeliminowana. Skarżący, poza kwestionowaniem ustaleń organów nadzoru budowlanego, nie przedstawili również żadnego dowodu świadczącego o tym, że sporny budynek związany jest z prowadzoną przez nich produkcją rolną ewentualnie, że taki budynek uzupełnia zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, do czego obliguje treść art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 33 u.p.b.

Co zaś się tyczy zarzutu skargi dotyczącego braku ustalenia przez organy daty wykonania spornych robót, to sami skarżący pośrednio przyznają, że musiało to nastąpić po dniu 03.06.2023 r., kiedy weszły w życie powoływane przez nich znowelizowane przepisy ustawy Prawo budowlane. Wbrew zatem zarzutom skargi nie naruszono art. 6 oraz art. 8 k.p.a. Zarówno DWINB, jak i PINB podjęły wszelkie czynności niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy, dokonując trafnej analizy dowodów, zgromadzonych przez organ I instancji trafnie wywiódł, że wystąpiły przesłanki do wdrożenia procedury legalizacyjnej z art. 48 i nast. u.p.b. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Stan faktyczny sprawy administracyjnej został ustalony zgodnie z kodeksowymi regułami określania prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.). Tym samym nie sposób podzielić zarzutów skargi również w tym zakresie.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej: p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Uwzględniając, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.). Jak bowiem stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest więc uzależnione od wniosku strony. Jednocześnie Sąd nie jest związany zawartym w skardze wnioskiem strony skarżącej o przeprowadzenie rozprawy.