Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 284/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15zzr ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi: P.S.A. zs. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 12 stycznia 2022 r., nr SKO 4121/207/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.: I. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza S. z dnia 24 maja 2021 r. nr WP.3120.72.2.2021.AN w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz Strony skarżącej kwotę: 12.994,00 zł (dwanaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. S.A. zs. w W. (dalej jako: Spółka, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej jako: SKO, Organ Odwoławczy) z 12 stycznia 2022 r. nr SKO 4121/207/2021 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. (dalej jako: Burmistrz Organ I Instancji) z 24 maja 2021 r., nr WP.3120.72.2.2021.AN w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie: 307.407,00 zł. Przedmiotem sporu było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów położonych pod linią kolejową nr [...] na odcinkach J. – S. oraz G. – R. o łącznej pow. [...] m2, wobec których Spółka w deklaracji stosowała zwolnienie na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l. W wyniku przeprowadzonego postępowania Burmistrz, a następnie rozpoznając odwołanie SKO zakwestionowały prawo Spółki do zastosowania wspomnianego zwolnienia. W kwestii (również spornej) zastosowanej przez organy stawki podatku – właściwej dla przedmiotu opodatkowania związanego z działalnością gospodarczą Organ I instancji zwrócił uwagę na wpis w Krajowym Rejestrze Sadowym dotyczący Spółki i zakres działalności obejmujący wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi, a także kupno/sprzedaż nieruchomości na własny rachunek.

W skardze Spółki na wydane w drugiej instancji rozstrzygnięcie SKO wskazano na naruszenie przepisów:

– art. 70 § 1, w związku z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej jako o.p. przez wydanie decyzji po upływie terminu przedawnienia;

– art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 o.p. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, przez nierozpoznanie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego,

– art. 210 § 1 pkt 6, w związku z art. 191 o.p. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego, z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego sprawy i wszechstronnej oceny dowodów;

– art. 210 § 4 o.p. przez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, w sytuacji, gdy przepis ten nakazuje organowi administracyjnemu sporządzenie uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów;

– art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) i b) u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji, gdy sporne grunty wchodzą w skład infrastruktury kolejowej;

– art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez pominięcie tych przepisów w sprawie i uznanie, że grunt związany z linią kolejową stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a nie budowla - linia kolejowa

– art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l., przez błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez Skarżącą decyduje o podwyższeniu stawki podatku, a nie możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z uwagi na przedawnienie zobowiązania albowiem decyzja Organu odwoławczego została wydana po upływie terminu przedawnienia. Wniesiono również o zasądzenie od SKO kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, a odnosząc się do poniesionej kwestii przedawnienia stwierdziło, że mimo upływu ustawowego okresu przedawnienia decyzja Organu odwoławczego mogła zostać wydana w oparciu o przepis art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 (Dz. U. poz. 374 ze zm.) – dalej jako ucovid. W oparciu o wspomniany przepis Organ odwoławczy uznał, że miał On prawo wydać decyzję do 11 marca 2022 r. i terminu tego nie przekroczył skoro decyzję wydał 12 stycznia 2022 r.

Na rozprawie w dniu 4.01.2023 r. Sąd zawiesił z urzędu postępowanie sądowoadministracyjnego mając na uwadze postanowienie z 11 października 2022 r. o sygn. akt I FSK 2545/21, którym Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozstrzygnięcia składowi 7 sędziów zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości w przedmiocie oddziaływania art. 15 zzr ust. 1 ucovid na bieg terminów przewidzianych w prawie podatkowym. Wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27.03.2023 r. uchwała o sygn. akt I FPS 2/22 spowodowała podjęcie postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2023 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).

Skarga jest uzasadniona.

Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji organów obu instancji jest wspomniana w części sprawozdawczej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22. (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), w myśl, której:

"Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych."

Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. tut. Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale jest nią związany. W konsekwencji powołanie się przez Organ odwoławczy na wskazany w uchwale przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r., jako przedłużający w sprawie Spółki ustawowy (5 letni – upływający z końcem 31 grudnia 2021 r.) termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. do dnia 11.03.2022 r. jest niezasadne. Jako, że Skarżąca nie jest osobą fizyczną, to Jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a nie wskutek doręczenia decyzji ustalającej. Mając to na uwadze zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od nieruchomości za 2016 r. przedawniało się zgodnie z art. 70 § 1 o.p. - z końcem 31 grudnia 2021 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 70 § 1 o.p., w związku z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ucovid polegające na uwzględnieniu przy liczeniu biegu terminu przedawnienia w sprawie Skarżącej drugiego z wymienionych przepisów (art. 15 zzr ust. pkt 3) – gdy zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA przepis ten nie dotyczy zobowiązań podatkowych. W rezultacie doszło do wydania decyzji przez Organ odwoławczy po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r., czego konsekwencją jest uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz w oparciu o art. 135 p.p.s.a. również decyzji Organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz winien uwzględnić skutki wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z 27 marca 2023 o sygn. akt I FPS 2/22 wskazane przez tut. Sąd.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wartość uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłatę od pełnomocnictwa.