Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2104/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 367/19 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 7 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 czerwca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 367/19 oddalił skargę [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 7 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

[...] – dalej: skarżąca, strona lub spółka - przekazała do PFRON wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za marzec 2018 r. w terminie określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 951 dalej: rozporządzenie w sprawie dofinasowania), tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy. Zgodnie z art. 26a ust. 9b pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r., o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej: "ustawa o rehabilitacji") w stosunku do strony zostało podjęte postępowanie sprawdzające w celu potwierdzenia czy wnioskodawca spełnia warunki do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2018 r.

Prezes PFRON decyzją z 7 września 2018 r., odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2018 r.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że jeżeli wynagrodzenie ze stosunku pracy należne za dany miesiąc zostanie wypłacone pracownikowi w następnym miesiącu, wówczas pracodawca powinien uwzględnić je przy obliczaniu składek ZUS za miesiąc, w którym dokonał faktycznej jego wypłaty. Strona wypłaca wynagrodzenia do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu przepracowanym, w związku z powyższym za miesiąc marzec 2018 r. Strona wypłaciła wynagrodzenie w kwietniu 2018 r., a więc okresem składkowym dla wynagrodzeń za miesiąc marzec 2018 r. będzie miesiąc marzec 2018 r ZUS I Oddział w Poznaniu poinformował, iż według stanu na dzień 18 czerwca 2018 r., składki za okres składkowy marzec 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności.

Organ I instancji uznał, że Strona poniosła koszty płacy za pracowników niepełnosprawnych zgłoszonych do dofinansowania za ww. miesiąc z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni.

Orzekając na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes PFRON decyzją z 7 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy własną decyzję.

Organ odwoławczy podniósł, że zaświadczenie o niezaleganiu nie jest potwierdzeniem terminowego opłacania składek ZUS za okres sprawozdawczy marzec 2018 r. w rozumieniu przepisów ustawy o rehabilitacji. Z informacji uzyskanej z ZUS Oddział w Poznaniu wynika, że składki za okres składkowy marzec 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Strona poniosła koszty płacy za pracowników niepełnosprawnych zgłoszonych do dofinansowania za ww. miesiąc z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni, miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za miesiąc marzec 2018 r. nie przysługuje.

Uzasadniając oddalenie skargi spółki na powyższą decyzję WSA w Warszawie podkreślił, że stosunku do Skarżącej organ administracji interpretując przepis art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji przedstawia - w sprawach zawisłych przed Sądem - różną praktykę i wykładnię prawa. Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej - Biura Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych, w piśmie z 2 grudnia 2014 r., stwierdzało, że "Wyłączenie dofinansowania, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), dotyczy wyłącznie niespełnienia warunków dotyczących kosztów płacy osób, na które pracodawca zamierza uzyskać dofinansowanie. Wyłączenie to skutkuje utratą prawa do dofinansowania do wynagrodzeń tych osób, których koszty płacy zostały poniesione z powyżej 14-dniowym uchybieniem. Natomiast nieprawidłowości dotyczące kosztów płacy innych osób mogą, choć nie muszą, świadczyć o trudnej sytuacji ekonomicznej, która wyłącza prawo do dofinansowania na wszystkich pracowników niepełnosprawnych." Podobne stanowisko zajął Sąd w wyrokach: z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 85/19 (dotyczącym Skarżącej), z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1591/18 i V SA/Wa 1592/18, z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1511/18. W orzeczeniach tym wskazano, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony sądu. Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. W sprawach dotyczących odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za luty i marzec 2018 r. (sygn. akt V SA/Wa 367/19 oraz sygn. akt V SA/Wa 247/19) organ wystąpił do ZUS o udzielenie informacji czy strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki ZUS za przedmiotowy okres składkowy; czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. Odpowiedź ZUS dotyczyła wymienionych w decyzji organu I instancji z imienia i nazwiska pracowników niepełnosprawnych. ZUS wskazał, że dla wymienionych w decyzji pracowników niepełnosprawnych Strony składki za okres składkowy marzec 2018 r na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), Fundusz Pracy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności.

Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie nadal organ przedstawia pogląd, iż "Zgodnie z przepisem art. 26a ust. 1a1 pkt 3, miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Brzmienie przytoczonego przepisu jest jasne i nie budzi wątpliwości. Jego wykładnia językowa, funkcjonalna ani systemowa nie pozwala na przyjęcie, że warunek terminowego poniesienia kosztów płacy jest spełniony, gdy koszty te zostały poniesione przez pracodawcę w terminie tylko częściowo, czy też że miałby się odnosić tylko do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, tak więc skoro składki na ubezpieczenia społeczne zostały poniesione przez Skarżącego po terminie wskazanym w tym przepisie, konsekwencją jest utrata uprawnienia do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych".

Sąd uznał że nietrafne jest stanowisko organu odwoławczego zawartego w odpowiedzi na skargę w części dotyczącej tego, iż "wykładnia językowa, funkcjonalna ani systemowa art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji nie pozwala na przyjęcie, że warunek terminowego poniesienia kosztów płacy jest spełniony, gdy koszty te (...) miałby się odnosić tylko do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych". W sprawie organ badał wyłącznie warunek terminowego poniesienia kosztów płacy, odnosząc się w zaskarżonych decyzjach tylko i wyłącznie do kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w Spółce, a nie ogółu zatrudnionych, tak jak we wspomnianej wyżej sprawie o sygn. akt. V SA/Wa 85/19. Na kartach 179-518 akt administracyjnych znajdują się informacje dotyczące poszczególnych ubezpieczonych, określanych przez organ jako pracownicy niepełnosprawni.

Sąd I instancji podniósł, że niezasadny był zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie wypłaty dofinansowania w zakresie kosztów płacy, które zostały przez pracodawcę poniesione z zachowaniem terminów wynikających z odrębnych przepisów. W sprawie ZUS wskazał, że za okres składkowy marzec 2018 r - składki na ubezpieczenia społeczne zostały opłacone w kwocie [...] zł w dniu 15 czerwca 2018 r. oraz, że składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w kwocie [...] zł w dniu 15 czerwca 2018 r. Ponadto ZUS w kolejnych pismach z dnia: 17 lipca 2018 r., nadanych w dniu 18 lipca 2018 r., z dnia 17 i 18 lipca 2018 r. nadanych w dniu 19 lipca 2018 r, z dnia 18 i 19 lipca 2018 r. nadanych w dniu 20 lipca 2018r., z dnia 30 lipca 2018 r. nadanych w dniu 31 lipca 2018 r. oraz z dnia 31 lipca 2018 r. nadanych w dniu 1 sierpnia 2018 r. podał, iż w przypadku każdego z wymienionych w nich pracownikach składki za okres sprawozdawczy marzec 2018 r. (tj. okres składkowy w ZUS kwiecień 2018 r.) na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ) oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Do tych pism ZUS w istocie skarżąca się nie ustosunkowała, prowadząc jedynie polemikę z organem na temat wartości dowodowej pism z ZUS. Jeżeli Skarżąca kilkakrotnie w toku postępowania administracyjnego powiadamiana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w tym z pismami ZUS), nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, to nadużyciem z jej strony jest całkowite podważanie tych dowodów zebranych w sprawie. ZUS np. przedstawił sposób rozliczenia należności za 04/2018 w następujący sposób: należność z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS) w kwocie [...] zł zostały pokryte z następujących wpłat: w kwocie [...] zł z dnia 28 maja 2018 r., w kwocie [...] zł z dnia 29 maja 2018 r., w kwocie [...] zł z dnia 15 czerwca 2018 r. W zarzutach skargi brak jest wytłumaczenia dotyczącego choćby wpłaty w kwocie [...] zł z dnia 15 czerwca 2018 r. Chodzi o znaczną sumą pieniężną i wydaje się, że nietrudno by było wykazać błąd w księgowych rozliczeniach, gdyby rzeczywiście należność z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS) w kwocie [...] zł została uiszczona w terminie.

Sąd podkreślił, że jeżeli organ już w dniu 1 czerwca 2018 r. uzyskał informację na podstawie raportu z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS wskazującą, że Strona nie opłaciła w terminie oraz w całości obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne za okres składkowy kwiecień 2018 r., i pismem z dnia 7 czerwca 2018 r. zwrócił się do ZUS III Oddział w Warszawie, o udzielenie informacji czy Strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki ZUS za okres składkowy kwiecień 2018 r., oraz czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. To trudno uznać za zasadne argumenty skarżącej, iż z jej wyliczeń wynika, że całość składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy oraz FGŚP zostały zapłacone bądź w obowiązującym terminie, bądź z zachowaniem 14-dniowego okresu, o którym mowa w przepisie art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, tj. zachowaniem prawa Strony do dofinansowania.

Sąd I instancji podniósł, że informacje zawarte na koncie ubezpieczonego i na koncie płatnika składek prowadzonych w formie elektronicznej, które przekazane zostały w postaci dokumentu pisemnego, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zakres udostępnionych danych odpowiadał zakresowi danych koniecznych do dokonania ustaleń przez organ. Oparcie na nich rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, było zatem w pełni uprawnione.

Zdaniem WSA zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, a także właściwie i wnikliwie go oceniły, nie podzielając jedynie stanowiska Strony co do interpretacji art. 26a ust. 1 a¹ pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

Sąd wskazał, że organ w tej sprawie konsekwentnie zwracał się kilkukrotnie do ZUS w sprawie informacji czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. Analizował materiał dowodowy, i w razie wątpliwości ponawiał korespondencję z ZUS, w kwestii dotyczącej jedynie - co należy podkreślić - kosztów płacy poszczególnych pracowników niepełnosprawnych, a nie wszystkich osób zatrudnionych u Skarżącej, jak to było we wspomnianej powyżej sprawie o sygn. akt V SA/Wa 85/19, w której to uchylający wyrok Sądu zapadł również w dniu 7 czerwca 2019 r. Decyzja organu I instancji wymieniona pracowników niepełnosprawnych, za których składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności.

[...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w szczególności do wyliczeń strony wskazujących na terminowe poniesienie kosztów płacy zatrudnionych osób niepełnosprawnych, co skutkowało przyjęciem przez Sąd błędnej przesłanki o nieterminowości poniesienia kosztów płac przez Skarżącego oraz sprzecznością pomiędzy zebranym w sprawie materiałem dowodowym a ustaleniami Sądu i w konsekwencji oddaleniem skargi.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Prezes Zarządu PFRON w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a przesłanki nieważności postępowania. Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucono Sądowi I instancji brak odniesienia się do pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, który miał doprowadzić do przyjęcia błędnej przesłanki o nieterminowości poniesienia kosztów płac przez stronę oraz sprzeczności pomiędzy zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a ustaleniami Sądu, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi. Wskazując na to uchybienie skarżąca zarzuciła WSA naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć zatem należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. określa uprawnienia orzecznicze sądu administracyjnego. Prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej wymaga, aby powyższy przepis powiązać z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (np. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.) w szczególności gdy skarżący kwestionuje prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dopiero wtedy możliwe jest wykazanie, że Sąd I instancji oddalając skargę, naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez jego niezastosowanie, mimo że decyzja organu była wadliwa, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi o elementach konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku, które powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego biegu postępowania.

Strona zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazała że WSA przyjął ustalenia organów za pewnik, nie dokonał obiektywnej analizy zebranego materiału dowodowego, nie uzasadnił podstaw nieuwzględnienia przedłożonych przez skarżącą dowodów w postaci zestawienia składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, opłaconych przez spółkę za luty 2018 r.

Zdaniem składu orzekającego, argumenty skarżącej charakteryzują się dużym stopniem ogólnikowości. Już to uniemożliwia pełne zbadanie zasadności jej twierdzeń przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niemniej, należy również zauważyć, że lektura skargi kasacyjnej wykazuje, że skarżąca za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polemizuje w istocie ze stanowiskiem i z rozstrzygnięciem WSA, czego w ramach tego zarzutu, skutecznie uczynić nie może. Okoliczność, że stanowisko Sądu I instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 867/05, publ. CBOSA). Co równie istotne art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych bowiem jednoznacznie wskazuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, oceny materiału dowodowego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. np. wyroki NSA: z 28 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1156/07; z 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11; z 6 lipca 2021 r. sygn. akt II GSK 1360/18). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08,). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Uzupełniająco warto dodać, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd ten uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że ZUS wskazał, iż za okres składkowy marzec 2018 r na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS), Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego (FUZ), Fundusz pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FP i FGŚP) składki zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Jednocześnie ZUS przedstawił sposób rozliczenia należności za 03/2018. Ponad to ZUS licznymi pismami poinformował PFRON, że płatnik za okres 03/2018 dokonał rozliczenia należnych składek w zbiorczej deklaracji rozliczeniowej (ZUS DRA), natomiast kwotę składek za poszczególnych ubezpieczonych płatnik wykazał w imiennych raportach miesięcznych o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach (ZUS RCA) sporządzonych dla tych ubezpieczonych. Jednakże ZUS wskazał, że dla wymienionych pracowników strony składki za okres składkowy kwiecień 2018 r. zostały opłacone w pełnej wysokości lecz po obowiązującym płatnika terminie płatności. Dalej Sąd zauważył, że do pism ZUS w istocie skarżąca się nie ustosunkowała, prowadząc jedynie polemikę na temat wartości dowodowej pism z ZUS. Nadto skarżąca kilkakrotnie w toku postępowania administracyjnego powiadamiana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w tym pismami ZUS) nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Sąd szczególnie podkreślił, że organ uzyskał informację na podstawie raportu z Kompleksowego Systemu Informatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazującą, że strona nie opłaciła w terminie oraz w całości obowiązkowych składek na ubezpieczenia społeczne za okres składkowy marzec 2018 r i zwrócił się do [...] o udzielenie informacji czy strona opłaciła terminowo i w całości obowiązkowe składki za okres składkowy marzec 2018 r. oraz czy wpłaty pokryły deklarowane składki na pracowników zgłoszonych do dofinansowania za wskazany okres sprawozdawczy oraz czy wpłaty zostały dokonane w obowiązującym płatnika terminie. Trudno w takiej sytuacji uznać za zasadne argumenty strony skarżącej, że z jej wyliczeń wynika, iż całość składek została zapłacona w obowiązującym terminie, bądź z zachowaniem 14-dniowego okresu, o którym mowa w przepisie art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, tj. z zachowaniem prawa strony do dofinansowania. Sąd wyjaśnił także, że zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek poświadczają wyłącznie brak zaległości za wskazany w nich dzień. Nie można więc oprzeć na nich ustalenia, że składki ZUS zostały poniesione w obowiązujących terminach. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, iż informacje zawarte na koncie ubezpieczonego i na koncie płatnika składek prowadzonych w formie elektronicznej, które przekazane zostały w postaci dokumentu pisemnego stanowią dowód, tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zakres udostępnionych danych odpowiada zakresowi danych koniecznych do dokonania ustaleń przez organ. Oparcie na nich rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było zatem w pełni uzasadnione.

W związku z powyższym, oceniając zasadność tego zarzutu należy stwierdzić, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znajdują się wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę, co czyni ten zarzut pozbawionym usprawiedliwionych podstaw.

Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z §14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).