Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 199/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 lit. b, art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 690
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 199/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Katarzyna Marasek-Zybura, Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko, WSA Jakub Makuch (spr.), Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2023 r., sprawy ze skargi S. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 listopada 2022 r. WP-VII.8640.516.2022 w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. G. (dalej: skarżący) jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 7 listopada 2022 r. WP-VII.8640.516.2022, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z 13 września 2022 r. znak EŚ.710.200799/0055.2022 orzekającą o utracie statusu bezrobotnego.

W stanie faktycznym sprawy decyzją z 13 września 2022 r. organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 września 2022 r. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że skarżący ukończył 65 lat, a w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi dopuszczanie się dyskryminacji ze względu na wiek.

Decyzją z 7 listopada 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ podkreślił, że jedną z negatywnych przesłanek do uzyskania i utrzymania statusu osoby bezrobotnej jest osiągnięcie wieku emerytalnego.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 2, 32 i przepisów "działu odnośnie wolności i praw osobistych" Konstytucji RP. Zaznaczył, że organ przytoczył numery przepisów (art. 33 ust. 4 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2), ale nie podał nazwy aktu prawnego. W ocenie skarżącego organ i Sąd powinny wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego, który rozstrzygnąłby czy powołane przez organ przepisy są dyskryminujące. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja pozbawia osoby bezrobotne, które nie mają wypracowanych lat, prawa do ubiegania się o godziwą emeryturę z możliwością korzystania z pomocy urzędu pracy. Skarżący wskazał, że wysokość jego emerytury nie jest równa emeryturze osoby, która ma przepracowane 25 lat, zaś skarżący nie mógł wypracować tylu lat, bowiem dostał z urzędu pracy tylko jedną ofertę pracy. Końcowo dodał, że powołane przepisy naruszają również normy prawa Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że był zobligowany orzec o utracie statusu bezrobotnego, a wysokość otrzymywanej emerytury pozostaje bez znaczenia dla kwestii statusu bezrobotnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2022 r. poz. 690 ze zm.; dalej: ustawa) ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę (...), jeżeli nie ukończyła 60 lat – kobieta lub 65 lat – mężczyzna. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z powyższego jednoznacznie wynika, że ukończenie przez mężczyznę 65. roku życia stanowi przesłankę pozbawienia bezrobotnego tego statusu.

Skarżący jest mężczyzną, a w aktach administracyjnych wielokrotnie znajduje się jego numer PESEL lub wprost data urodzenia, tj. 13 września 1957 r. (k. 1, 2, 3). W dniu 13 września 2022 r. skarżący zatem ukończył 65. rok życia, co trafnie dostrzegły organy i z czego wyprowadziły zasadne wnioski. Unormowanie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, jako bezwzględnie wiążące, obligowało w przedmiotowej sprawie organy administracji do wydania decyzji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Decyzja organu w tym przypadku nie ma charakteru uznaniowego. Skarżący w istocie nie kwestionuje trafności rozstrzygnięcia organów na gruncie obowiązujących przepisów, lecz to przepisy, będące podstawą rozstrzygnięcia, są objęte zarzutami skarżącego. Trzeba zaakcentować, że w analizowanym zakresie pojęcie osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i wykładnia przepisów nie pozostawia żadnych wątpliwości odnośnie do ich rozumienia. Osiągnięcie przez daną osobę określonej przez ustawodawcę górnej granicy wieku, jest okolicznością obiektywną i istotnie różnicującą, stąd nie sposób mówić o dyskryminującym charakterze regulacji. Sąd nie miał wątpliwości, że w niniejszej sprawie zbędne byłoby występowanie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przepis ten daje sądowi rozpoznającemu konkretną sprawę możliwość wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem jedynie w razie wątpliwości, co do konstytucyjności określonych przepisów ustawy. Nie oznacza to jednak, że sąd ma obowiązek zwracania się do Trybunału w każdym przypadku, również wówczas, gdy oczekuje tego strona postępowania. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Takiej wątpliwości, jak wskazano wyżej, Sąd w sprawie niniejszej nie powziął. Dodać można, że jeżeli intencją skarżącego jest zakwestionowanie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy, to właściwą drogą będzie skorzystanie z instytucji skargi konstytucyjnej.

Odnosząc się do pozostałych wywodów skargi podzielić należy stanowisko organu, że wysokość otrzymywanej przez skarżącego emerytury pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia organów. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 września 2014 r. sygn. I OSK 859/13 (uzasadnienie wyroku dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych –https://orzeczenia.nsa.gov.pl), intencją ustawodawcy było pozbawienie statusu bezrobotnego osoby, która osiągnęła wiek 60/65 lat, niezależnie od tego, czy wiąże się to z możliwością otrzymywania (a zatem tym bardziej wysokością) emerytury.

Nie sposób było odnieść się do niesprecyzowanego zarzutu, że "przepisy te naruszają również normy prawa Unii Europejskiej".

Końcowo należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi organy obu instancji na stronach pierwszych decyzji wskazały pełną podstawę prawną rozstrzygnięcia, powołując zarówno numer przepisu, jak i nazwę aktu prawnego (ustawy) i publikator.

Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.).