Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 578/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 135n ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 145
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Referent Stażysta Katarzyna Pisula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr 4/24 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem nr 4/24 z 26 kwietnia 2024r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: KWP) utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] z 13 lutego 2024 r. Komendanta Powiatowego Policji w B. (dalej: KPP) o uznaniu st. asp. K. P. (dalej: Skarżący) winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany.

Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 145).

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 31 października 2023 r. KPP wszczął przeciwko Skarżącemu postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej.

W toku postępowania służbowego ustalono, że w dniu 12 września 2023r. Naczelnik Wydziału [...] w B. (dalej: Naczelnik) za pośrednictwem poczty elektronicznej rozesłał do policjantów wchodzących w skład zespołu [...] wiadomość zawierającą polecenie służbowe dotyczące obowiązku przeprowadzenia odpraw służbowych w sytuacji nieobecności osób odprawiających. Naczelnik w treści maila przypomniał dodatkowo o konieczności realizacji postanowień Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, w tym obowiązku dokumentowania w Systemie Wspomagania Dowodzenia (SWD) informacji przekazanych na odprawie.

W raporcie z 31 października 2023 r. Naczelnik poinformował KPP o niezrealizowaniu przez Skarżącego polecenia służbowego. Wskazał, że nadzoruje pracę Zespołu [...], w którym pełni służbę Skarżący. Ma zatem możliwość wydawania poleceń policjantom tego zespołu, co wynika z Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. W dniu 12 września 2023 r. korzystając z poczty elektronicznej polecił policjantom Zespołu [...], aby podczas przeprowadzanych odpraw przypomnieli odprawianym policjantom o wynikających z Zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji w sprawie konwojów i doprowadzeń zasadach sprawdzeń osób konwojowanych i doprowadzanych. To polecenie służbowe było realizacją poleceń KWP co do wzmocnienia ze strony przełożonych funkcji nadzoru nad wykonywaniem zadań przez funkcjonariuszy realizujących konwoje lub doprowadzenia. Weryfikacja wydanego przez Naczelnika polecenia nastąpiła na podstawie protokołów z odpraw z 24 i 29 września 2023r. oraz notatników służbowych odprawianych policjantów.

Z notatki służbowej z 28 września 2023 r. oraz ze złożonych przez Skarżącego wyjaśnień wynika, że 24 września 2023r. nie mógł zrealizować nałożonego na niego obowiązku, gdyż polecenie Naczelnika odczytał dopiero w dniu 28 września 2023r. Z kolei 29 września 2023 r. nie przeprowadził odprawy w pełnym wymiarze ograniczając się do czynności zbliżonych do odprawy z uwagi na konieczność natychmiastowego zadysponowania patrolu w związku ze zgłoszoną interwencją, której charakter wymagał podjęcia działań bez zbędnej zwłoki.

Skarżący po zapoznaniu z aktami postępowania dyscyplinarnego nie skorzystał z przysługującego uprawnienia.

Rzecznik Dyscyplinarny w dniu 30 stycznia 2024 r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych.

Następnie w dniu 13 lutego 2024 r. KPP wydał orzeczenie dyscyplinarne, w którym uznał Skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.

Przełożony dyscyplinarny uznał, że Skarżący nie wykonał polecenia służbowego. Jego zachowanie ocenił jako przejaw niezrozumiałej niesubordynacji oraz zlekceważenia podstawowych obowiązków. KPP rozstrzygając o wymiarze kary dyscyplinarnej wziął pod uwagę charakter popełnionego przez Skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, ale także uwzględnił dotychczasowy przebieg jego oraz niekaralność dyscyplinarną. Rozważał możliwość odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej, ale wobec rodzaju popełnionego przewinienia dyscyplinarnego stwierdził brak możliwości uznania zachowania Skarżącego jako takiego, którego stopień szkodliwości służbowej nie jest znaczny.

Od tego orzeczenia dyscyplinarnego Skarżący złożył odwołanie.

Po analizie akt postępowania dyscyplinarnego KWP utrzymał zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne w mocy.

W uzasadnieniu przedstawił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne.

W jego ocenie zgromadzony materiał dowodowy jest pełny i pozwala na ocenę zachowania Skarżącego w kontekście sformułowanego zarzutu dyscyplinarnego. W ocenie KWP swoim zachowaniem Skarżący wyczerpał znamiona naruszenia dyscypliny służbowej. Podzielił przyjęte przez przełożonego dyscyplinarnego założenie, iż do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w ogóle doszło i że zostało zakwalifikowane jako przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej. W sprawie przełożony policjantów pełniących służbę na stanowisku [...] jednostki Policji nakazał przypomnienie służbom patrolowym zasad wynikających z Zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji - pragmatycznych przepisów odnoszących się do konwojów i doprowadzeń realizowanych przez Policję. Formalnością miało być odnotowanie tej czynności w systemie policyjnym - Systemie Wspomagania Dowodzenia, jako potwierdzenie zrealizowania polecenia służbowego. Skarżący obowiązku tego nie spełnił, a tym samym nie wykonał polecenia służbowego. Także z wpisów w notatnikach służbowych odprawianych policjantów brak jest adnotacji o wykonaniu przez Skarżącego polecenia służbowego.

Według KWP opis wyrażonego w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym przewinienia dyscyplinarnego jest czytelny i zrozumiały. Przełożony dyscyplinarny wskazał daty oraz okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Z § 26 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym wynika, że obowiązkiem prowadzącego odprawę policjantów do służby patrolowej jest zapoznanie policjantów z aktualnymi wydarzeniami zaistniałymi w rejonie jednostki i poleceniami kierownictwa, a także przekazanie zadań doraźnych oraz określenie sposobu ich wykonania i taktyki działania. Zatem odprawiający w swoich obowiązkach w trakcie przeprowadzanej odprawy ma nie tylko informowanie policjantów przystępujących do służby o opracowanych zadaniach doraźnych, ale również przekazywanie wszystkich informacji od przełożonych. W przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym informacją tą były zagadnienia związane z zabezpieczeniem konwoju. Przesłana ona została całemu składowi osobowemu Zespołu [...], czego Skarżący nie neguje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż swoim działaniem Skarżący w sposób zawiniony niewykonał polecenia, podczas gdy brak jest w działaniu Skarżącego elementu zawinienia w rozumieniu ustawy,

2. naruszenie przepisów postępowania dyscyplinarnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 134i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji i art.135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji, poprzez nieprecyzyjne sformułowanie opisu przewinienia dyscyplinarnego w orzeczeniach organów obu instancji oraz przez brak spójności między opisem przewinienia a ich uzasadnieniem, co Skarżącemu uniemożliwiło prawo do obrony,

b) art. 135e ust.1 ustawy o Policji poprzez brak zebrania stosownego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy, a to przede wszystkim nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków asp. T. S., st. sierż, A. B. i sierż. A. M. na okoliczność przeprowadzonych przez Skarżącego odpraw w dniu 24 i 29 września 2023 r., co skutkuje bezkrytycznym przyjęciem przez KWP tezy, że brak adnotacji przez w/w policjantów w notatnikach informacji na temat przedmiotowego polecenia jest równoznaczne z brakiem ich zapoznania z jego treścią, a co skutkowało uznaniem go winnym zarzucanego mu czynu,

c) art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie wystarczającego wskazania w zaskarżonym orzeczeniu uzasadnienia faktycznego, które to przede wszystkim wskazywałoby na fakty, które KWP uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

d) art.135g ustawy o Policji poprzez jego nie zastosowanie, co przełożyło się uwzględnieniem jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść Skarżącego, a także rozstrzygane wszelkich wątpliwości na niekorzyść Skarżącego, co skutkowało uznaniem go winnym zarzucanego mu czynu,

e) art. 134ha ustawy o Policji i art. 135j ustawy o Policji w zw. z art. 1351 ustawy o Policji poprzez dokonanie przez KWP oceny zebranego materiału dowodowego w sposób rażąco dowolny, a w szczególności braku wnikliwej analizy przepisów dotyczących zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, braku właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego orzeczenia, co przejawia się jedynie w faktycznej kontroli orzeczenia organu pierwszej instancji bez ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w merytorycznym zakresie, skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonego orzeczenia, przy jednoczesnym braku usunięcia wskazanych naruszeń przepisów prawa, co organ II instancji powinien uczynić poprzez zastosowanie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji uchylając zaskarżone orzeczenie w całości i uniewinnić Skarżącego albo umorzyć postępowanie dyscyplinarne pierwszej instancji,

f) art. 134h ust. 1 w zw. z art. 134 ustawy o Policji poprzez wymierzenie kary nagany bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary,

g) art. 132 ust. 4b ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że zarzucony Skarżącemu czyn nie można uznać jako przypadek mniejszej wagi, ponieważ nie tylko ujemnie wpłynął na jego postrzeganie jako funkcjonariusza odpowiedzialnego za podejmowanie ważnych decyzji i nadzór nad służbą, ale mógł mieć również negatywny wpływ na wykonanie przez policjantów zadań służbowych, ich bezpieczeństwo czy pozytywny wizerunek formacji, mimo że zgromadzony materiał dowodowy w żaden sposób nie potwierdza powyższego, a tym samym nie wiadomo, na jakiej podstawie KWP wywiódł wskazane przypuszczenia,

h) art. 135j ust. 5 ustawy o Policji poprzez całkowity brak rozważenia możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od ukarania, mimo że KWP twierdzi że takowych dokonano

Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia KPP.

W ocenie Skarżącego prawidłowe rozstrzygnięcie w jego sprawie winno być poprzedzone szczegółowymi ustaleniami zakresu jego obowiązków, jako obwinionego. Dla przypisania winy Skarżącemu koniecznym jest ustalenie, czy miał prawny obowiązek realizacji zadań zleconych w poleceniu czy też zadanie to stanowiło jego zadanie dodatkowe. Tymczasem przeprowadzanie odpraw przez [...] nie mieści się w katalogu obowiązków podstawowych, a jest zadaniem dodatkowym, które powinno być realizowane incydentalnie.

Ponadto wątpliwym jest, czy zarzucany mu czyn sam w sobie stanowi naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Skarżący nie wiedział o wydanym poleceniu, a tym samym nie mógł go wykona. To z kolei prowadzi do wniosku, że nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej, albowiem swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion zarzuconego mu czynu o treści wskazanej w zaskarżonym orzeczeniu.

Skarżący wskazał, że opis zarzucanego czynu w zaskarżonym orzeczeniu nie wskazuje w ogóle treści polecenia, którego rzekomo nie wykonał. Wobec tego zarzucany Skarżącemu czyn jest nielogiczny i niedopuszczalny, a to z kolei nie gwarantuje prawidłowego rozpoznania sprawy. Skarżący w oparciu o treść zarzutu powinien wiedzieć jakiego polecenia nie wykonał, a nie domniemywać za niewykonanie jakiego polecenia został ukarany.

Skarżący zarzucił także brak zebrania stosownego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy, a to przede wszystkim nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność przeprowadzonych przez Skarżącego odpraw w dniu 24 i 29 września 2023 r. Skutkowało to bezkrytycznym przyjęciem przez KWP tezy, że brak adnotacji przez w/w policjantów w notatnikach informacji na temat przedmiotowego polecenia jest równoznaczne z brakiem ich zapoznania z jego treścią.

Według Skarżącego KWP pominął fakt, że przedmiotowe polecenie nie miało określonego terminu jego realizacji. Potwierdzeniem powyższego jest fakt braku objęcia zarzutem identycznej sytuacji z odprawy z dnia 28 września 2023 r. o godz. 22.00, którą przeprowadzał także Skarżący, a to świadczy o braku konsekwencji w działaniu KWP.

Nie znajduje również żadnego prawnego uzasadnienia, przyjęcie przez KWP jako podstawy ustaleń faktycznych treści zawartych w notatce służbowej sporządzonej przez Skarżącego w dniu 28 września 2023 r. i dawanie im pierwszeństwa przed wyjaśnieniami złożonymi przez Skarżącego w trakcie postępowania dyscyplinarnego. Tak samo Skarżący ocenia dawanie pierwszeństwa większej mocy dowodowej treści raportu Naczelnika od złożonych przez niego zeznań.

Orzeczona kara nagany prowadzi Skarżącego do wniosku, że organy obu instancji całkowicie pominęły lub wadliwie zinterpretowały dyrektywy wymiaru kary. Zarzucane obwinionemu przewinienie dyscyplinarne nie skutkowało żadnymi negatywnymi skutkami, a mimo to kara została bezpodstawnie zaostrzona bez wskazania przesłanek uzasadniających taką decyzję. W jego ocenie nie do zaakceptowania jest także pogląd, że zarzucane przewinienie dyscyplinarne nie może zostać uznane jako przypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 132 ust. 4b ustawy o Policji.

Dodatkowo przełożony dyscyplinarny wydając zaskarżone orzeczenia, w istocie pominął możliwość odstąpienia od ukarania.

W odpowiedzi na skargę KWP podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy o Policji, według którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Przedmiotem skargi jest orzeczenie KWP z 26 kwietnia 2024r., nr 4/24, w którym utrzymane zostało w mocy orzeczenie KPP z 13 lutego 2024 r., nr [...] o uznaniu Skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dochodząc do takiego wniosku Sąd w pierwszej kolejności poddał analizie sposób prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w niniejszej sprawie i nie dopatrzył się – wbrew podniesionym zarzutom i wywodom skargi - naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć zatem także, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast - jak wynika z art. 132 ust. 2 - naruszenie dyscypliny stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Jednocześnie stosownie do art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić, albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Do pociągnięcia funkcjonariusza Policji do odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest stwierdzenie, czy zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne jest zawinione.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący jest funkcjonariuszem pełniącym służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w B. Naczelnik w dniu 12 września 2023 r. wydał polecenie służbowe wszystkim [...] Zespołu [...] Wydziału [...] w B. Zostali oni zobligowani do przekazania w trakcie odpraw policjantom zawartych w poleceniu zadań i udokumentowania tego faktu w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji. Wymienione polecenie służbowe zostało przekazane wewnętrzną pocztą służbową. Skarżący tego polecenia służbowego w dniach 24 i 29 września 2023r.

W ocenie Sądu nie ma racji Skarżący zarzucając błędnego uznania przez przełożonego dyscyplinarnego jego zachowania jako przewinienia dyscyplinarnego. Skarżący sam przyznał, że nie wykonał wymienionego polecenia służbowego (karta 7 akt administracyjnych). Skarżący przeprowadzając odprawę w dniu 24 września 2023 r. nie zlecił zadań zawartych w przedmiotowym poleceniu, ponieważ nie wiedział o jego istnieniu, nie zapoznał się z nim z uwagi na brak jego odczytania w poczcie służbowej Tymczasem z §9 Instrukcji w sprawie zasad pracy kancelaryjnej w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Katowicach i podległych jej jednostkach organizacyjnych Policji oraz jednostkach terenowych Policji województwa śląskiego, stanowiącej załącznik do Decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z 18 kwietnia 2023r. użytkownicy kont indywidualnych pocztowych powinni na bieżąco odbierać pocztę wpływającą, jednak nie rzadziej niż 2 razy w ciągu służby/pracy w danym dniu. Skarżący w okresie od 12 września 2023r (data wydania polecenia służbowego) do 28 września 2023 r. (rozmowa wyjaśniająca z Naczelnikiem) polecenia służbowego nie przeczytał. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność braku realizacji polecenia z uwagi na brak wiedzy o jego wydaniu spowodowany nie zapoznaniem się z informacjami przekazanymi za pośrednictwem służbowej poczty e-mail nie dowodzi o braku winy Skarżącego i nie jest okolicznością wykluczającą odpowiedzialność. Dopiero w dniu 28 września 2023 r. w trakcie rozmowy z Naczelnikiem dowiedział się, że takie polecenie zostało ono wydane, ale i tak na odprawach policjantów w dniach 28 i 29 września 2023r. tego polecenia służbowego nie wykonał.

Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty o braku ustaleń co do obowiązku Skarżącego realizacji zadań zleconych w poleceniu wydanym przez Naczelnika, ponieważ takie ustalenia zostały przeprowadzone a ich wynik został przedstawiony na s. 2, 3, oraz 6 zaskarżonej decyzji. Wynika z nich, że Skarżący pełnił służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] w B. Według karty opisu stanowiska pracy zobowiązany był w uzasadnionych przypadkach do przeprowadzenia odprawy służbowej dla policjantów poszczególnych pionów. Z kolei według § 26 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym obowiązkiem prowadzącego odprawę policjantów do służby patrolowej jest zapoznanie policjantów z aktualnymi wydarzeniami zaistniałymi w rejonie jednostki i poleceniami kierownictwa, a także przekazanie zadań doraźnych oraz określenie sposobu ich wykonania i taktyki działania. Nie ulega zatem wątpliwości, że w trakcie przeprowadzanej odprawy odprawiający ma nie tylko informować policjantów przystępujących do służby o opracowanych zadaniach doraźnych, ale również przekazać inne informacje uzyskane od przełożonych. I to właśnie taka sytuacja ma miejsce w sprawie.

Skarżący podnosi zarzut braku faktycznej możliwości prawidłowego wykonania polecenia służbowego Naczelnika wobec nie określenia czasu jego wykonania. Z tego Skarżący wywodzi, że nie przekazanie informacji objętych poleceniem na odprawach w dniach 24 września 2023r. oraz 28 września 2023r. nie może być interpretowane jako nie wykonanie polecenia. Tak sformułowany zarzut w ocenie Sądu nie zasługuje na uznanie. Mając na uwadze charakter służby skoro polecenie służbowe zostało wydane 12 września 2023r., to w celu jego niezwłocznej realizacji. Brak jego opatrzenia konkretną datą wykonania nie jest równoznaczny z przyznaniem funkcjonariuszom policji, do których jest kierowany możliwości jego ignorowania i realizacji. Natomiast Skarżący – co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego - w ogóle nie przystąpił do wykonania tego polecenia służbowego. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie doszło więc do naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132a pkt 2 ustawy o Policji.

Sąd podziela stanowisko KPP co do tego, że opis wyrażonego w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym przewinienia dyscyplinarnego jest czytelny i zrozumiały (s. 6 zaskarżonej decyzji). Wobec tego zarzut naruszenia art. 134i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji oraz art.135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji jest niezasadny.

Nieuzasadnione są także zarzuty odnoszące się do braku zebrania stosownego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy. Chodzi o nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Zgodnie z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśniania, dokonuje oględzin i z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, iż przesłuchanie świadków jest jednym z możliwych dowodów, przeprowadzenie którego może zlecić rzecznik dyscyplinarny. Materiał dowodowy zebrany w sprawie obejmuje raport Naczelnika, wydruki korespondencji mailowej, w tym załączone zadania do odprawy oraz kopie notatników służbowych odprawianych funkcjonariuszy Policji. Ich ocena pozwala stwierdzić brak wykonania w trakcie odprawy w dniu 24 i 29 września 2023 r. przez Skarżącego polecenia służbowego Naczelnika. Potwierdzeniem tego stanowi również kopia protokołu odprawy oraz brak stosownej adnotacji w Systemie Wspomagania Dowodzenia, do wykonania której także był zobowiązany Skarżący.

Sąd zauważa, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, orzekające w sprawie organy podjęły wszelkie czynności zmierzające do jej wyjaśnienia i jednoznacznie potwierdzone zostało zaistnienie nieprawidłowości w zakresie wykonywania obowiązków służbowych przez Skarżącego. Nie istniała zatem konieczność prowadzenia dalszych dowodów wskazywanych przez Skarżącego. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na dokonanie obiektywnej oceny czynów zarzucanych Skarżącemu. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona 5-7b zaskarżonej decyzji) organ wskazał okoliczności i dowody, które legły u podstaw ustalenia stanu faktycznego, a także wskazał przepisy prawa i rozważył stwierdzone naruszenia w kontekście winy (strona 6 zaskarżonej decyzji), jaką można przypisać Skarżącemu. Wobec tego niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6; art. 134ha, art. 135j w zw. z art. 1351 oraz art. 135g ustawy o Policji.

Jak stwierdził NSA w wyroku z 16 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2674/21 w świetle przepisów ustawy o Policji o rodzaju zastosowanej kary dyscyplinarnej decyduje przełożony dyscyplinarny. Do jego uznania pozostawiona została też możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania przewidziana w art. 132 ust. 4b, czy odstąpienia od wymierzenia kary, o jakiej mowa w art. 135j ust. 5 ustawy o Policji. Wymienione uprawnienia przysługują wyłącznie przełożonemu dyscyplinarnemu i sąd administracyjny w ramach swoich kompetencji nie jest władny wkraczać w tę materię. Przyznanie sądowi administracyjnemu prawa kontroli legalności orzeczeń dyscyplinarnych wynikające z art. 138 ustawy o Policji nie uprawnia Sądu do decydowania za właściwy organ o tym, jaka kara dyscyplinarna powinna zostać zastosowana oraz o tym, czy należało odstąpić od wszczęcia postępowania z uwagi na mały ciężar gatunkowy przewinienia lub też odstąpić od ukarania z uwagi na niski stopień zawinienia lub szkodliwości czynu. W takiej bowiem sytuacji Sąd orzekałby niejako za właściwy organ, podczas gdy nie posiada kompetencji w tym zakresie, a tylko uprawnienia do oceny orzeczenia wydanego przez przełożonego dyscyplinarnego. W ramach przysługujących uprawnień Sąd ma prawo do oceny, czy kara dyscyplinarna została wymierzona słusznie, czy znajduje się w katalogu kar przewidzianych ustawą, czy jest współmierna do popełnionego czynu oraz oceny, czy wymierzenie kary nastąpiło z zachowaniem reguł określonych ustawą o Policji. Dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji(por. wyrok NSA z 31 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2687/12, wyrok NSA z 12 maja 2017 r., sygn. I OSK 2048/16; wyrok NSA z 28 lutego 2018 r., sygn. I OSK 926/16).

Nie ma racji Skarżący, że w jego sprawie naruszony został art. 134h ust. 1 w zw. z art. 134 ustawy o Policji poprzez wymierzenie kary nagany bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary. Wymierzając Skarżącemu karę dyscyplinarną nagany KWP uwzględnił kryteria wymienione w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, a mianowicie rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, okoliczności jego popełnienia a także dotychczasowy przebieg jego służby i pozytywną opinię (strona 7 zaskarżonej decyzji).

W sprawie Sąd nie stwierdził błędnego zastosowania art. 132 ust. 4b ustawy o Policji. Podkreślić przy tym należy, że Sąd swoim kasacyjnym orzeczeniem i sformułowanymi w nim w oparciu o art. 153 p.p.s.a. ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania nie może "wymuszać" na organie aby wytłumaczył się, z jakich przyczyn nie przyjął, że czyn popełniony przez policjanta nie stanowi przewinienia dyscyplinarnego mniejszej wagi w rozumieniu art. 132 ust. 4b ustawy o Policji (por. wyrok NSA z 16 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2674/21)

KWP rozważył również możliwość odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej, co jest możliwe na podstawie art. 135j ust. 5 ustawy o Policji. Mając jednak na względzie charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego nie skorzystał z niej uznając, że zaistniałe przewinienie dyscyplinarne musi spotkać się z reakcją w postaci kary dyscyplinarnej. Podzielić należy stanowisko KWP że Skarżący obniżył wiarygodność policjanta nie tylko wobec przełożonych, ale także innych policjantów.

W niniejszej sprawie Skarżącemu została wymierzona kara nagany, a więc kara najłagodniejsza w katalogu kar dyscyplinarnych, przewidzianym treścią art. 134 ustawy o Policji. I choć KWP w uzasadnieniu swojego nie przeprowadził swojej argumentacji co do wyboru kary podzielając w tym zakresie stanowisko zajęte przez KPP to jednak ta okoliczność nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zostało bowiem w sprawie wykazane, że Skarżący w sposób zawiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, a zatem w świetle art. 132 ust. 1 ustawy o Policji ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Wymaga przy tym podkreślenia, że wymierzenie kary nagany jest najłagodniejszą formą kary dyscyplinarnej i nie może być uznane za rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu, albo niesprawiedliwe, czy sprzeczne z prawem, gdy zważy się, iż kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji). Ponadto kara ta – według art. 135q ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - podlega zatarciu już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu. Kara nagany ma zatem głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej, stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec jego przewinienia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 1086/18).

Reasumując, organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na dokonanie pełnej i obiektywnej oceny zarzucanego skarżącemu czynu. Przy ocenie tego materiału nie uchybiły dyrektywom zawartym w art. 135g ustawy o Policji, nakazującym badanie oraz uwzględnianie okoliczności przemawiających zarówno na jego korzyść jak i niekorzyść obwinionego (art. 135g ustawy o Policji). Wydane rozstrzygnięcia zostały przez nie w zakresie przesłanek ukarania i rodzaju wymierzonej kary właściwie uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.