Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 715/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. a) oraz art. 92a ust. 1, 6 i 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] K. – P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę A. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: F. A.C. ul. S., S. K. Ł. (powoływanego dalej jako: "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym polegających na: nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (art. 92a ust. 1, 6, 7 oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (t.j. Dz.U. z 2016, poz.1907 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.t.d.").

Pismem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2016r. nr[...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozporządzenie nr [...] zostało co prawda uchylone przez rozporządzenie nr[...], ale nowy akt prawny zawiera też zapisy zabraniające manipulowania przy zapisach czasu pracy kierowcy (art. 32 ust.1 i 3). Powołując się na powyższe regulacje organ uznał, że twierdzenie Skarżącego jakoby w rozporządzeniu 165/2014 nie było przepisów zabraniających dokonywania manipulacji przy zapisie czasu pracy, jest nieprawdziwy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 268/17 skargę oddalił.

Skarżący w dniu 7 kwietnia 2016 r. złożył jednocześnie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ku. – P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. w związku z brakiem podstawy prawnej powodującej możliwość nałożenia kary pieniężnej przez organ kontrolujący za naruszenie przepisów prawa aktualnie obowiązującego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 i art. 157 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że podstawę faktyczną kwestionowanego w prowadzonym postępowaniu rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu Skarżącego w dniu 8 października 2015 r. Następnie organ wyjaśnił przesłanki stwierdzenia nieważności o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. podkreślając, że działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. polega na innym podejściu do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym. Odnosząc z kolei powyższe przesłanki do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie, organ za niezasadne uznał twierdzenie Skarżącego, że inspektorzy dokonujący kontroli nie mieli możliwości przeprowadzenia kontroli w zakresie stwierdzonych naruszeń na podstawie rozporządzenia nr 165/2014, z uwagi na brak wymienienia tego aktu w art. 4 pkt 22 u.t.d. Powołując art. 48 tegoż aktu organ podkreślił, że rozporządzenie 165/2014 weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46 przedmiotowe rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016r. Jednakże przepisy art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył jednocześnie, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 należy uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Konkludując GITD stwierdził, że obowiązek kierowcy rejestrowania swojej aktywności na karcie kierowcy został uregulowany w art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. Tak więc Skarżący wykonując w imieniu własnym przewóz podczas, którego nie rejestrował na karcie kierowcy swojej aktywności naruszył ww. przepis i tym samym organ I instancji w wydanej decyzji prawidłowo jako podstawę nałożenia na stronę kary administracyjnej za stwierdzone naruszenia wskazał art. 34 rozporządzenia nr 165/2014.

Pismem z dnia 8 czerwca 2017 r. Skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, argumentując, że inspektorzy organu kontrolującego, stwierdzając, iż w danym dniu kontrolowany kierowca nie rejestrował okresów swojej aktywności nie mieli jakiejkolwiek podstawy w przepisach obowiązującego prawa do kontroli i nałożenia kary pieniężnej za to naruszenie. Zdaniem Skarżącego zastąpienie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 nowym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., nastąpiło dopiero w dniu 2 marca 2016 r, jednakże artykuł 34 ma zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r., a co za tym idzie od dnia 2 marca 2015 r. do dnia 2 marca 2016 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego nie posiadali jakiejkolwiek podstawy prawnej powodującej możliwość nałożenia kary pieniężnej w zakresie nieprzestrzegania przepisów określonych w art. 34 rozporządzenia 165/2014 WE. Powyższe wynika z braku umieszczenia w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji K. – P. Wojewódzkiego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Argumentację zajętego stanowiska organ poprzedził wyjaśnieniem, że postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą, nie zaś kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego decyzją ocenianą w trybie postępowania nieważnościowego. W ocenie organu zarzuty podniesione przez stronę nie znajdują uzasadnienia i nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić wyłącznie w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykazał natomiast ażeby organy rozpatrując kwestionowaną sprawę rażąco naruszyły prawo. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie można też mówić o braku podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Taką podstawą jest bowiem art. 34 Rozporządzenia 165/2014, co zostało szczegółowo wyjaśnione w decyzji z dnia 29 maja 2017 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył Skarżący zarzucając jej naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 22 u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę w wysokości 5 000 zł z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

- przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania, tj. art. 7, art. 8, art.9, art. 77 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wybiórczego potraktowania materiału dowodowego i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania i nie uwzględniający słusznego interesu strony.

Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W ocenie wnoszącego skargę nałożenie przedmiotowej kary pieniężnej nie miało w rzeczywistości żadnej delegacji ustawowej, albowiem inspektorzy organu kontrolującego, stwierdzając, iż w danym dniu kontrolowany kierowca nie rejestrował okresów swojej aktywności nie mieli jakiejkolwiek podstawy w przepisach obowiązującego prawa do kontroli i nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie. Obecnie obowiązująca ustawa o transporcie drogowym, statuuje w art. 4 pkt 22 o liście aktów prawnych, na podstawie których organy Inspekcji Transportu Drogowego mogą przeprowadzać kontrole i nakładać kary, tymczasem, w dniu popełnienia stwierdzonego w/w naruszenia, K.– P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nie posiadał żadnych uprawnień do kontroli oraz nakładania kar w przedmiotowym zakresie, na podmiot będący stroną postępowania.

Jednocześnie autor skargi podkreślił, iż zastąpienie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 nowym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., nastąpiło w dniu 2 marca 2016 r, jednakże artykuł 34 ma zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r., a co za tym idzie od dnia 2 marca 2015 r. do dnia 2 marca 2016 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego nie posiadali jakiejkolwiek podstawy prawnej powodującej możliwość nałożenia kary pieniężnej w zakresie nieprzestrzegania przepisów określonych w art. 34 rozporządzenia 165/2014 WE. Powyższe wynika z braku umieszczenia w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., które to rozporządzenie zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 dopiero w dniu 2 marca 2016 r. Skarżący wspomniał końcowo, że co prawda, art. 47 rozporządzenia 165/2014 statuuje, iż odesłania do uchylonego rozporządzenia 3821/855 uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia 165/2014, jednakże jego zdaniem kluczowy jest fakt, iż zgodnie z art. 48 rozporządzenia 165/2014 przepisy powyższego artykułu 47 weszły w życie dopiero w dniu 2 marca 2016 r., co za tym idzie uregulowanie to w chwili kontroli było uregulowaniem martwym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji K. – P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Jak wynika z powyższego postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącego z dnia 7 kwietnia 2016 r. jest postępowaniem nadzwyczajnym mającym na celu stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w związku z naruszeniami określonymi w ustawie o transporcie drogowym.

W tym miejscu należy przypomnieć, że istota postępowania nieważnościowego polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać w tym postępowaniu sprawy co do jej istoty, a tym bardziej prowadzić postępowania dowodowego, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (odwoławczym). Jak wynika z powyższego organ rozpatruje w tym postępowaniu jedynie kwestie prawne i nie może – wbrew oczekiwaniom Skarżącego - rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Celem postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest bowiem merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (tak m.in. NSA w wyroku z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, Lex nr 1452703). Ustawodawca przewidział w art. 156 § 1 k.p.a. następujące przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej: (1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; (2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; (3) decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; (4) decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; (5) decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; (6) w razie wykonania decyzja wywołałaby czyn zagrożony karą; (7) decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Skarżący podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji K.– P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. upatruje w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na wydanie jej bez podstawy prawnej. W doktrynie podkreśla się, iż decyzja jest wydana bez podstawy prawnej, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne.

W rozpatrywanej sprawie nie można, wbrew zarzutom skargi, stwierdzić ażeby kwestionowana decyzja z dnia 1 marca 2016 r. została wydana bez podstawy prawnej. Według Skarżącego skoro przepis art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., powołuje się na obowiązki lub warunki wynikające z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, to inspektorzy kontroli nie mieli uprawnień do kontroli spełniania przez przewoźników obowiązków wynikających z rozporządzenia PEiR (UE) nr 165/2014, tym bardziej, że przepisy art. 33 i 34 tegoż rozporządzenia nie były wymienione w art. 4 pkt 22 u.t.d. i weszły w życie dopiero w dniu 2 marca 2016r., a zatem nie odnoszą się do okresu objętego kontrolą. W ocenie Sądu stanowisko Skarżącego jest błędne.

Zauważyć bowiem należy, że podstawę prawną prowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy stanowią przepisy rozdziału 9 i rozdziału 10 u.t.d., natomiast podstawą nakładania kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania transportu drogowego są przepisy art. 92 i następne tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji: "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie". Stosownie zaś do treści art. 4 pkt 22 a) u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to między innymi obowiązki lub warunki wynikające z przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Obowiązujące w momencie stwierdzenia naruszenia rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 zostało w dniu 2 marca 2016 r. uchylone na mocy art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1). Przy czym, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, poprzednio obowiązująca regulacja odnosząca się do stwierdzonego naruszenia, zawarta w art. 15 rozporządzenia nr 3821/85, jest w istocie tożsama z nową, zawartą w art. 34 rozporządzenia nr 165/2014, a zatem zmiana przepisów nie miała wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcie w zakresie naruszenia określone w poz. lp 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Dodać należy, że zgodnie z treścią art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) Nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia Nr 165/2014, a w myśl art. 46 ostatnio wymienionego rozporządzenia w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia.

Jak wynika z powyższego w dacie przeprowadzania kontroli i wydania kwestionowanej obecnie decyzji, przepisy rozporządzenia nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. mogły być już stosowane w czasie i zakresie określonym we wskazanym wyżej art. 48 i w tym też czasie i zakresie, zgodnie z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, zastąpiło ono odesłanie zawarte w art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym. W dacie zatem kontroli pojazdu Skarżącego obowiązywał bez wątpienia art. 34 ww. rozporządzenia 165/2014. Powołanie się zaś przez organ w kwestionowanej decyzji na przepis art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, nie stanowi wady kwalifikowanej tej decyzji o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem jak trafnie zauważył GITD, obowiązki wynikające z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 odpowiadają obowiązkom wypływającym z art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Naruszenia zaś stwierdzone w toku kontroli pojazdu Skarżącego wypełniają hipotezę normy prawnej zarówno rozporządzenia nr 3821/85, jak i rozporządzenia nr 165/2014.

W konsekwencji nie można podzielić stanowiska Skarżącego, jakoby kwestionowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym miejscu warto dodatkowo podkreślić, że żadnej z przesłanek nieważności kwestionowanej decyzji nie dopatrzył się też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku kontrolując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy kwestionowaną w ramach niniejszego postępowania decyzję z dnia [...] marca 2016 r. Sąd wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. o sygn. akt II SA/Bk 268/17 oddalił bowiem skargę na powyższą decyzję. Zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny wprawdzie orzeka w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd z urzędu bada przesłanki nieważności decyzji. Skoro skarga została oddalona, to dowodzi, iż Sąd uznał, że decyzja GITD z dnia [...] października 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] marca 2016 r. nie narusza prawa, a tym bardziej, że żadna z zaskarżonych decyzji nie jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Powyższe orzeczenie nie jest jednak jeszcze prawomocne.

Mając na uwadze powyższe Sąd skargę jako niezasadną oddalił zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.