Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1038/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M.K., I.K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 12 czerwca 2024 r. nr WINB-WOA.7721.88.2024.ZS w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 stycznia 2024 roku, nr [...], działając na podstawie art. 80 ust. 2 i in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej jako: "p.b.") oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta G. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych, polegających na wykonaniu wspólnego wjazdu na nieruchomość - działkę nr [...], obręb [...] przy ul. [...] i [...] w G., poprzez osadzenie dodatkowego (siódmego) przęsła ogrodzenia oraz wykonanie bramy wjazdowej na nieruchomość wspólną będącą współwłasnością M. K. i I. K. oraz A. F. i A. C.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że wykonanie przedmiotowej bramy, jako elementu ogrodzenia, w czasie jej realizacji, nie wymagało dokonania zgłoszenia jak również uzyskania pozwolenia na budowę. Ich wysokość nie przekraczała 2,20 m. Powyższe ustalenie nie zostało zakwestionowane przez strony postępowania, jak również i sądy poprzednio orzekające. Brama i przęsło ogrodzenia zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm. – dalej. w.t.)., a także ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego po wschodniej stronie ulicy [...], stanowiącego część dzielnicy [...] w G. (Dz. Urz. Woj. Śląsk. z [...] r., Nr [...], poz. [...] – dalej: m.p.z.p.). Przedmiotowa brama zlokalizowana jest poza zjazdem z drogi publicznej, na prywatnej nieruchomości, tak więc nie powoduje zawężenia zjazdu. Komunikacja wewnętrzna na działce umożliwia dostęp do budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz garaży, poprzez utwardzenie nawierzchni kostką brukową wzdłuż północnej granicy działki. Zarząd Dróg Miejskich w G. nie stwierdził naruszenia przepisów, spowodowanego wykonaniem zjazdu, z kolei co do wykonania ogrodzenia i bramy nie zajął stanowiska, ponieważ obiekty te zlokalizowane są poza zjazdem. Zarówno inż. R. Z., jak również inż. M. B. w swoich opiniach wykazali, że brama, jak również zjazd, wykonane są zgodnie z przepisami i nie powodują zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów. W kwestii bezpieczeństwa ruchu drogowego, jak również możliwości wjazdu pojazdów na nieruchomość wypowiedział się mgr inż. T. M., biegły sądowy w zakresie rekonstrukcji przebiegu wypadków drogowych i techniki samochodowej nie stwierdzając, aby lokalizacja bramy stwarzała zagrożenie dla ruchu drogowego, bądź też uniemożliwiała wjazd na posesję pojazdów o większych gabarytach.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły przez pełnomocnika M. K. oraz I. K., zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez uchybienie przez organ szczebla powiatowego obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności:

a) bezzasadne pominięcie uwag zawartych w orzeczeniach, jakie zostały wydane na kanwie niniejszej sprawy, to jest:

- wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2019 r., sygn. akt: II SA/GI 947/18 oraz

- wyroku NSA z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2086/19;

b) bezzasadne pominięcie uwag zawartych w wypowiedziach dr. inż. K. C., jakie zostały dołączone do akt niniejszej sprawy;

- art. 105 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie w postaci umorzenia postępowania przy braku przesłanek ku temu;

- art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 4 p.b., poprzez umorzenie postępowania, podczas gdy nie było ku temu przesłanek:

- przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 124 z późn. zm. – akt obecnie archiwalny).

- ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 320 z późn. zm. – dalej: u.d.p.) i in.

Decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r., nr WINB-WOA.7721.88.2024.ZS, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W treści uzasadnienia organ II instancji podkreślił m. in., że WSA w Gliwicach w ww. wyroku wskazał na brak dostatecznego wyjaśnienia jedynie dwóch kwestii, tj.:

- zgodności budowy przedmiotowej bramy i ogrodzenia z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz projekcie zagospodarowania działki;

- niewyczerpujące zbadanie kwestii, czy wykonane ogrodzenie i sporna brama nie zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, w tym brak odniesienia się do zarzutu utrudnionego czy wręcz uniemożliwionego wjazdu na posesję skarżących większych samochodów typu karetka pogotowia ratunkowego oraz pojazdy straży pożarnej.

Organ I instancji w sposób wyczerpujący zgromadził materiał dowodowy w niniejszej sprawie w zakresie kwestii wskazanych w ww. orzeczeniach sądów, przez co sprawę należy uznać za dostatecznie wyjaśnioną, pomimo, iż przedkładane przez strony opinie biegłych są niejednokrotnie wykluczające się. Przedmiotowe części ogrodzenia zlokalizowane są na działce budowlanej nr [...], a nie na zjeździe do tej działki z drogi publicznej, zrealizowanym przez zarządcę drogi. Wobec powyższego przedmiotem niniejszego postępowania nie jest zgodność z przepisami wykonanego zjazdu z drogi publicznej w zakresie m. in. jego szerokości. Fakt wybudowania bramy, furtki i siódmego przęsła ogrodzenia może być rozpatrywany wyłącznie w kwestii spełnienia wymogów § 41 - 43 w.t., w stosunku do których nie stwierdzono naruszenia, co potwierdził WSA w wyroku z dnia 25 lutego 2019 roku. WINB, tak jak organ I instancji, stoi na stanowisku, że najbardziej rzeczowa opinia została przygotowana przez biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji przebiegu wypadków drogowych i techniki samochodowej mgr inż. T. M.. Spośród pozostałych autorów opracowań tylko jego specjalizacja wskazuje na posiadanie wiadomości specjalnych z zakresu zagadnień związanych z bezpieczeństwem w komunikacji drogowej. Również i sama jego opinia jest przejrzysta, konkretna i wyjaśnia zagadnienia istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy. Biegły stwierdził, że wjazd na działkę dużym samochodem osobowym, jak również ambulansem, jest możliwy. Żaden przepis nie nakazuje, aby brama wjazdowa, będąca elementem ogrodzenia na działce budowlanej, musiała posiadać szerokość wybudowanego zjazdu z drogi publicznej. Co więcej, § 43 w.t. stanowi, że szerokość bramy powinna wynosić w świetle co najmniej 2,4 m i warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony. W kwestii bezpieczeństwa pożarowego WINB wskazał, że w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr [...], poz. 1030) w § 12 ust. 1 wymienione zostały budynki i obiekty budowlane, do których należy doprowadzić drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku. W katalogu tym nie ma budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Okoliczność ta została również potwierdzona przez asp. D. Z., który wskazał, że budynki jednorodzinne są przykładem obiektów zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, a zatem doprowadzenie do nich drogi pożarowej nie jest wymagane. Kwestie dotyczące wyznaczenia drogi koniecznej w sytuacji toczącej się pomiędzy stronami sprawy cywilnej o zniesienie współwłasności działki leżą w kompetencji sądów powszechnych a nie organów nadzoru budowlanego. Twierdzenia odwołujących się, że wskutek wykonanych robót budowlanych doszło do niezgodnego z projektem budowlanym zawężenia wjazdu na działkę budowlaną, nie znajduje oparcia w zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Budowa ogrodzenia jest inwestycją odrębną, która w żaden sposób nie ingeruje w ustalony plan zagospodarowania działki, a zatem nie może być rozpatrywana w kategorii odstąpienia od projektu budowlanego wymagającego podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań w trybie przepisów art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.

M. K. i I. K., działając przez pełnomocnika, złożyły skargę na ww. decyzję WINB, zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. – dalej p.p.s.a.) i art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organy obu instancji oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 947/18 oraz wyroku NSA z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2086/19 i w konsekwencji stwierdzenie (w sposób odmienny niż wskazany w ww. wyrokach), iż "brama, przęsło ogrodzenia i furtka nie znajdują się na zjeździe wykonanym przez zarządcę drogi, a na działce nr [...], zatem nie mogą powodować zawężenia zjazdu" oraz pominięcie przedstawionych przez Skarżące dowodów w postaci m. in. opinii dr inż. K. C. oraz mgr inż. M. C.;

- art. 7 w związku z art. 75 k.p.a., poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, zwłaszcza poprzez nieprawidłową ocenę opinii na temat poprawności wykonania drogi wewnętrznej i zjazdu w planie w odniesieniu do wymagań formalnych, w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym w sprawie robót budowlanych, polegających na zawężeniu wspólnego wjazdu na nieruchomość – działkę nr [...] , obręb [...] przy ul. [...] i [...] w G. – pominięcie okoliczności, że przedmiotowa brama została osadzona na wspólnej drodze wewnętrznej i wspólnym zjeździe, pominięcie istotnego w sprawie dowodu, jakim powinna być opinia o zgodności pobudowanej bramy i bramki z Komendą Policji w G.;

- art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności, że przedmiotowa nieruchomość stanowi dla skarżących współwłasność, a ponadto, że wspólny zjazd został zabudowany przęsłami ogrodzenia, furtką i bramą wjazdową, zaś siódme przęsło na wspólnym zjeździe zostało dobudowane jako ewidentna samowola budowlana, co zostało drobiazgowo udokumentowane fotograficznie w aktach sprawy oraz w trakcie oględzin w terenie;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie decyzji PINB w mocy, co miało wpływ na wynik postępowania, zwłaszcza pozostawiło w mocy decyzję obarczoną błędami, bez merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której były podstawy do jego zastosowania, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji sprzecznej z prawem;

- art. 105 k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie instytucji umorzenia postępowania przy braku przesłanek do zastosowania tego środka;

- art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 p.b., poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, gdy nie było ku temu przesłanek w stanie faktycznym niniejszej sprawy;

- art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 p.b., poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, gdy pobudowane elementy ogrodzenia są sprzeczne z zatwierdzonymi i ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, wywołują stan permanentnej obawy o bezpieczeństwo skarżących w miejscu ich zamieszkania oraz stan niebezpieczeństwa dla pojazdów i osób na zjeździe na drogę publiczną;

b) przepisów prawa materialnego, a to:

- przepisów Rozdziału 2 (Dojazdy i dojścia) w.t., w sytuacji, gdy urządzony zjazd na drogę publiczną, poprzez pobudowanie bramki i bramy, może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi;

- w.t. określonych w Rozdziale 9 (Ogrodzenia), tj. § 41, gdy w tej sytuacji ogrodzenie może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie od WINB zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w treści decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Sąd obecnie orzeka w sprawie po raz kolejny, po wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2019 r., sygn. akt: II SA/Gl 947/18. W sprawie orzekał również NSA. W świetle art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." WSA jednocześnie wskazał, że nie można zanegować twierdzenia organów, iż budowa ogrodzeń, w przypadku ogrodzeń poniżej 2,2 m wysokości, wymyka się spod reglamentacji p.b.

Jednocześnie "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby" (art. 170 p.p.s.a.).

Jest oczywiste, że ww. orzeczenia wskazywały na braki w ustaleniach faktycznych w toku postępowania administracyjnego, stąd nie wszystkie kwestie mogły być sądownie przesądzone. Dopiero bowiem dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym daje możliwość zweryfikowania prawidłowości zastosowania w sprawie prawa materialnego. Następuje ono w ostatniej kolejności.

Faktem jest, że WSA w ww. wyroku pisał: "(...) z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż przygotowany przez zarządcę drogi zjazd z drogi publicznej został zawężony przez inwestorów bramy i w rezultacie nie spełnia on wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i ich usytuowanie oraz w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych." Trzeba mieć jednak na uwadze, że WSA w tym stwierdzeniu oparł się jedynie na dotąd "zebranym materiale dowodowym", który następnie polecił uzupełnić. Skoro nakazał poczynić dalsze ustalenia faktyczne, to dlatego, by w wyniku kolejnych czynności dowodowych ocenić, czy doszło do naruszenia prawa materialnego. Inne rozumienie ww. wyroku byłoby nielogiczne.

Należy zaznaczyć, że wszelkie spory – czy to współwłaścicielskie, czy też sąsiedzkie – wykraczające poza zakres normowania przez p.b., powinny być rozstrzygane przez sąd powszechny, co też częściowo miało miejsce.

Organy zbadały kwestie, które polecił wyjaśnić WSA w ww. prawomocnym wyroku.

W szczególności ustalono, że sporne części ogrodzenia zlokalizowane są na działce budowlanej nr [...], a nie na zjeździe do tej działki z drogi publicznej, zrealizowanym przez zarządcę drogi. Świadczy o tym zgromadzona dokumentacja, w tym dokumenty geodezyjne (np. dot. planowanego ówcześnie podziału działki, sporządzone przez geodetę – biegłego sądowego mgr inż. E. M. w dniu 18 grudnia 2020 r. – brak numeracji stron akt administracyjnych) oraz pismo Zarządu Dróg Miejskich w G. z 5 lipca 2023 r.

Przy tym nie jest rzeczą tut. Sądu, ani też organów nadzoru budowlanego, by rozstrzygać spory o przebieg granic, bądź o położenie elementów ogrodzenia na poszczególnych działkach ewidencyjnych. Nierzadko bywa, że elementy ogrodzenia nie pokrywają się z przebiegiem granic i to z różnych powodów, np. w celu pozostawienia większej ilości miejsca na parkowanie przed ogrodzeniem lub bramą wjazdową (by nie tamować ruchu na drodze przed otwarciem bramy), by ułatwić manewrowanie pojazdami, itp.

Dodać należy, że przedmiotem postępowania nie była zgodność z przepisami prawa wykonanego zjazdu z drogi publicznej, realizowanego w ramach odrębnej inwestycji.

Z kolei fakt wybudowania bramy, furtki i przęsła ogrodzenia organy rozpatrzyły w kontekście spełnienia wymogów § 41 - 43 w.t., w stosunku do których nie stwierdzono naruszeń. WSA w ww. wyroku z dnia 25 lutego 2019 roku stwierdził przy tym: "Niewątpliwie w ponownym postępowaniu organ bardzo dokładnie zbadał zgodność wykonania przedmiotowej bramy i ogrodzenia z obowiązującymi przepisami technicznymi, zasadnie nie stwierdzając w tym zakresie naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie." Podstawą zakwestionowania decyzji było jednak m. in. to, że organ nie odniósł się do zagadnienia, czy przedmiotowa brama i ogrodzenie zgodne są z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, bądź w projekcie zagospodarowania działki.

W tym kontekście przypomnieć więc jedynie można, że szerokość bramy powinna wynosić w świetle co najmniej 2,4 m (§ 43 w.t.) i warunek ten został spełniony.

Skoro ww. elementy ogrodzenia nie są położone w pasie drogowym, to oznacza również, że nie mają tu zastosowania regulacje ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 320 z późn. zm.), ani tym bardziej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518), o których pisze pełnomocnik skarżących w piśmie z 19 listopada 2024 r., tym bardziej, że rozporządzenie to zostało wydane już po zrealizowaniu spornej inwestycji. Trudno oczekiwać, że ww. inwestycja miałaby spełniać wymagania przepisów, które weszły w życie kilka lat po jej zrealizowaniu. Zagadnienie istnienia samowoli budowlanej oceniane jest w kontekście przepisów funkcjonujących w czasie jej realizacji, a dopiero ewentualna legalizacja takich obiektów wymaga uwzględnienia przepisów obowiązujących w czasie jej dokonywania.

Z powyższych powodów brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu, że nie zasięgnięto opinii organu Policji.

W kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego WINB zasadnie ustalił, że w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w § 12 ust. 1 wymienione zostały budynki i obiekty budowlane, do których należy doprowadzić drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku. W katalogu tym nie umieszczono budynków mieszkalnych jednorodzinnych o ustalonej w sprawie wysokości. Okoliczność ta została również potwierdzona przez asp. D. Z.

W toku postępowania zgromadzono opinie biegłych, które częściowo były z sobą sprzeczne. Zostały jednak przez organy ocenione. Nie można zatem mówić o pominięciu tych dowodów. Nie oznacza to, że organ miałby prowadzić postępowanie dotąd, aż strona/y (tu skarżąca/e) uzyska/ją kolejny dowód, który będzie dla niej/nich akceptowalny (art. 80 k.p.a.). Strona nie może oczekiwać, że postępowanie organu będzie wyłącznie nakierowane na udowodnienie jej tez. Taki "obowiązek" organów administracyjnych nie wynika z przepisów prawa (np. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2024 r., II OSK 2475/21). W tej znowuż sprawie uzyskanie stosownego dowodu w świetle art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. było wystarczające do podjęcia przez organy rozstrzygnięcia.

WINB, tak jak organ I instancji, zastanie stanęły na stanowisku, że najbardziej rzeczowa opinia została przygotowana przez biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji przebiegu wypadków drogowych i techniki samochodowej T. M.. Spośród pozostałych autorów opracowań tylko jego specjalizacja wskazuje na posiadanie wiadomości specjalnych z zakresu zagadnień związanych z bezpieczeństwem w komunikacji drogowej. Również i sama jego opinia była logiczna, konsekwentna, przejrzysta, konkretna i wyjaśniała zagadnienia istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy. Przypomnieć więc można, że biegły ten stwierdził, iż wjazd na działkę dużym samochodem osobowym, jak również ambulansem, będzie możliwy.

Wskazać także należy, że żaden przepis nie nakazuje, by brama wjazdowa musiała posiadać szerokość wybudowanego zjazdu z drogi publicznej. § 43 w.t. wprost o tym mówi, dopuszczając choćby zawężenie wjazdu poprzez usadowienie tam furtki. Istotne jest zapewnienie minimalnej szerokości bramy wynoszącej 2,4 m.

Skoro elementy bramy wjazdowej i dodatkowego przęsła ogrodzenia spełniają ww. wymagania, to nie można uznać, by jednocześnie stwarzały obiektywne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt (§ 41 ust. 1 w.t.). Zagrożenie subiektywne jest z kolei prawnie irrelewantne.

Twierdzenia skarżących, że wskutek wykonanych robót budowlanych doszło do niezgodnego z projektem budowlanym zawężenia wjazdu na działkę budowlaną, nie znajduje oparcia w zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Budowa ogrodzenia bądź jego elementów, w tym bramy wjazdowej, może być inwestycją odrębną w stosunku do budowy budynków. Nie może być przez to rozpatrywana w kategorii odstąpienia od poprzedniego projektu budowlanego lub projektu zagospodarowania działki, wymagającego podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Do zagadnień tych organ ustosunkował się.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 6-8, 75, 77 § 1, 80, 105 § 1, 107 § 1 i 3, 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., art. 153 i 170 p.p.s.a., art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 p.b., § 14 – 16 i § 41 – 43 w.t., ani też innych przepisów, w tym wyżej przywołanych, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.