Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 541/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1-7
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta W. decyzją z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], na podstawie art. 124 ust. 1-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej powoływana jako ugn) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej powoływana jako kpa) m.in. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej numerem działki [...], położonej w obrębie M., jednostka ewidencyjna B. - Obszar Wiejski, poprzez zezwolenie E. S.A. w G. (dalej określana jako Inwestor) na założenie i przeprowadzenie jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji GPZ W. - GPZ M., tj. podwieszenie napowietrznych przewodów o długości 53,26 m (3 przewody fazowe oraz 1 przewód odgromowy) oraz dalsze funkcjonowanie linii w pasie technologicznym o powierzchni [...] m2, zgodnie z decyzją Burmistrza B. z dnia [...] lipca 2022 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie napowietrznej jednotorowej linii 110 kV relacji M. – W. wraz z usunięciem kolizji linii SN-15 kV

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z [...].07.2022 r. Inwestor wystąpił o ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Ograniczenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ugn, następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem w celu uzyskania jego zgody na wykonywanie prac wymienionych w tym przepisie. Ponadto, warunkiem wydania decyzji na podstawie cyt. przepisu jest to, że wymienione w nim urządzenia infrastruktury technicznej muszą mieć charakter celu publicznego. Nie ulega wątpliwości, że inwestycje związane z budową linii elektroenergetycznych mieszczą się w katalogu celów publicznych określonych w art. 6 pkt 2 ugn. W przedmiotowej sprawie Burmistrz B. decyzją z [...].07.2022 r. ustalił na przedmiotowej nieruchomości lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie napowietrznej jednotorowej linii 110 kV relacji M. – W. wraz z usunięciem kolizji linii SN-15 kV. Na podstawie art. 108 § 1 kpa ww. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta nie stała się ostateczna w związku ze złożonym odwołaniem.

NSA w wyroku w sprawie II OSK 2598/18 orzekł "Fakt, że nieostateczna decyzja środowiskowa nie podlega egzekucji administracyjnej, nie oznacza, że nie można takiej decyzji nadać rygoru natychmiastowej wykonalności. W odniesieniu do nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności można mówić o możliwości jej wykonania w znaczeniu szerokim, co należy utożsamiać z mocą prawną pozwalającą na wywoływanie wszystkich skutków związanych z jej pozostawaniem w obrocie prawnym i wywoływaniem skutków prawnych.".

Z kolei w wyroku w sprawie I OSK 2054/16 NSA orzekł: "strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań. Zatem rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia.".

Z dołączonego do wniosku pisma z [...].03.2022 r. wynika, że Inwestor przedstawił właścicielom nieruchomości warunki ograniczenia sposobu korzystania z niej. Z uwagi na brak porozumienia oraz brak zbliżenia wzajemnych stanowisk pismem z [...].07.2022 r. Inwestor poinformował właścicieli nieruchomości, że zmuszony jest uznać prowadzone rokowania za zakończone wynikiem negatywnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Tak więc w niniejszym przypadku należy uznać, że strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

Mając powyższe na uwadze, organ uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 124 ust. 1 ugn do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli P. M. i E. M., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie norm prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 kpa, co w efekcie implikowało zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przesądzających o nieważności zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego jej rozpatrzenia.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2023 r. (w treści decyzji błędnie wskazano datę [...] marca 2022 r.), znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił art. 124 ust. 1 ugn, zgodnie z którym, starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 124 ust. 3 ugn, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Omawiana regulacja ma charakter wyjątkowy, bowiem wynika z niej, że na podstawie art. 124 ugn ustawodawca umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich na zrealizowanie inwestycji celu publicznego, zarówno gdy podmiot ten nie wyraża na to zgody, jak i w sytuacji gdy nie dojdzie do porozumienia z inwestorem co do ekwiwalentu pieniężnego za uszczuplenie jego praw. Celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest jednak rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie, albo też którędy konkretnie będzie przebiegać, gdyż kwestie te powinny być sprecyzowane uprzednio albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1 ugn ma jedynie umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w sposób określony w art. 124 ust. 1 ugn możliwe jest tylko przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek:

- planowana inwestycja ma charakter celu publicznego w rozumieniu art. 6 ugn,

- ograniczenie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego,

- właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce.

Zdaniem Wojewody zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzą do wniosku, że organ I instancji prawidłowo wydał decyzję, uznając spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek dopuszczających zastosowanie instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Nieruchomość objęta jest decyzją Burmistrza B. z [...].07.2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie napowietrznej jednotorowej linii 110 kV relacji M. – W. wraz z usunięciem kolizji linii SN-15 kV, w tym na nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. Niniejsza inwestycja jest ważnym elementem interesu publicznego w zakresie budowy i przebudowy linii istniejącej w odbudowie Krajowego Systemu Elektroenergetycznego dla poprawy bezpieczeństwa energetycznego oraz zwiększenia niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu przesyłowego do każdej aktywności społeczno-gospodarczej do rozwijającej się prężnie B. Strefy Gospodarczej.

Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że rozpatrywany wniosek związany jest z realizacją celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ugn. Organ I instancji właściwie zastosował art. 124 ust. 1-7 ugn w związku z art. 7 i art. 77 kpa i w pełni wyjaśnił stan faktyczny sprawy pozwalający na zastosowanie art. 124 ust. 1 ugn, ponieważ przedmiotowa napowietrzna linia wysokiego napięcia, której budowy dotyczy decyzja, jest ujęta w decyzji Burmistrza B. o inwestycji celu publicznego.

Wobec powyższego nie można się zgodzić z zarzutem podnoszonym w odwołaniu, że organ naruszył przepisy art. 7 w zw. z art. 77 kpa. Natomiast kwestia podnoszona w uzasadnieniu odwołania związana z realną utratą wartości nieruchomości, obiektywnego oddziaływania inwestycji na środowiska i zdrowie człowieka przesądzającą o żywotnym i słusznym interesie strony nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Powyższy zarzut nie kwalifikuje się na dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto podnoszony zarzut naruszenia art. 8 kpa jest nietrafny, gdyż dotyczy decyzji Burmistrza B. z [...] .07.2022 r. o ustaleniu inwestycji celu publicznego, oraz że planowana inwestycja będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko, tudzież zdrowie i życie człowieka oraz znaczący spadek wartości nieruchomości, który w ocenie strony nie jest kwestionowane przez organ I instancji i w ocenie odwołujących nieodzownym jest przeprowadzenie dowodów na wskazany wyżej okoliczności przez obiektywnych biegłych bądź instytut cieszący się jednoznacznie nieposzlakowaną reputacją, nie dotyczy przedmiotu postępowania, ale będzie miało wpływ na przewlekłość prowadzonego postępowania administracyjnego w I instancji. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zbędna jest podnoszona w odwołaniu analiza oddziaływania inwestycji na środowisko określona w decyzji Burmistrza B. w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ugn.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 9 i art. 10 kpa, gdyż Starosta zawiadomieniem z [...] .09.2022 r. na podstawie art. 10 kpa poinformował strony, wskazując jednocześnie termin na zapoznanie się z aktami sprawy oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dokumentów i materiałów. W wyznaczonym terminie strony nie skorzystały z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w formie ustnej (brak notatki służbowej z przeglądania akt) czy pisemnej w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym należało uznać, że Starosta W., wydając zaskarżoną decyzję, prawidłowo stwierdził, że spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 124 ugn, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Ponadto Wojewoda nie dopatrzył się w postępowaniu prowadzonym przez Starostę naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8, 9, 10 i art. 77 kpa, nakładających na organy administracji publicznej obowiązek szczegółowego wyjaśniania stronom wszystkich przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy.

Skargę na ww. decyzję złożyła E. M. (dalej określana jako Skarżąca), zarzucając jej:

1. naruszenie norm prawa procesowego, w szczególności poprzez zaniechanie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wbrew słusznemu interesowi Skarżącej, nadto z pogwałceniem zasady bezstronności i równego traktowania stron, a także należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, nadto poprzez złamanie zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania, co w efekcie doprowadziło do naruszenia norm art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 10 kpa, co z kolei przesądza o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, mający wpływ na jej treść, polegający na wadliwym ustaleniu, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczyć ma działki położonej w obrębie M., jednostka ewidencyjna B., oznaczonej nr [...], o powierzchni [...] ha, w sytuacji gdy działka o takiej powierzchni nigdy nie była w ten sposób geodezyjnie oznaczona ([...]), nadto powierzchnia wymienionej działki nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu.

Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a nadto decyzji Starosty W., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego jej rozpoznania.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że w postępowaniu był należycie reprezentowany jedynie interes Inwestora. W toku postępowania podniesiony został, w oparciu o treść art. 10 § 1 w zw. z art. 78 § 1 kpa postulat dopuszczenia przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem ustalenia przewidywalnego spadku wartości nieruchomości gruntowych, zarówno tych, przez które przebiegać ma rzeczona inwestycja, jak i nieruchomości sąsiednich, nadto celem ustalenia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie człowieka.

Z kolei zaproszenie do rokowań miało jedynie charakter pozorny i służyło w istocie wypełnieniu wymogu formalnego. Fakt zakwestionowania wartości wskazanych w operacie szacunkowym, sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego na polecenie Inwestora, nie skłoniło organu do należytej refleksji i zasięgnięcia miarodajnej i obiektywnej opinii, zgodnie z postulatem Skarżącej.

Analogicznie, żądanie strony w przedmiocie ustalenia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie człowieka nie spotkało się z oczekiwaną reakcją ze strony organu administracji publicznej, zwłaszcza w sytuacji, że przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko - ujętych w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Próby krytyki nie wytrzymuje przy tym pogląd, zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kwestia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko została definitywnie rozstrzygnięta w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Skarżąca nie była stroną tego postępowania, a zatem pozbawiona została możliwości czynnego w nim udziału, a w konsekwencji skutecznej obrony swych praw. W tym stanie rzeczy wniosek dowodowy Skarżącej winien zostać merytorycznie rozpoznany, albowiem kwestie związane z realną utratą wartości nieruchomości gruntowych, nadto obiektywnego ustalenia oddziaływania inwestycji na środowisko i zdrowie człowieka przesądzają o żywotnym i słusznym interesie strony w sensie art. 7 kpa.

Spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Skoro zatem, jak jednoznacznie wynika z treści uzasadnienia zaskarżonych decyzji, planowane przedsięwzięcie będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko, tudzież zdrowie i życie człowieka, nadto prowadzonemu przedsięwzięciu towarzyszyć będzie realny i znaczący spadek wartości nieruchomości, nieodzownym jest przeprowadzenie dowodów na wskazane wyżej okoliczności.

Kwerenda akt wskazuje jednoznacznie, że organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nadto po wpłynięciu wspomnianego wyżej wniosku dowodowego z [...].09.2022 r., wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie zawiadomił o tym fakcie wszystkich stron postępowania, skutecznie udaremniając im możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 kpa, naruszając tym samym w sposób zasadniczy prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia prawa, skutkującego w efekcie zaistnieniem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Odnosząc się do kwestii utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, również w zakresie nadania tejże rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 kpa, Skarżąca wskazała, że możliwość wstrzymania jej natychmiastowego wykonania przyznaje organowi odwoławczemu przepis art. 135 kpa. Zgodnie z dyspozycją cyt. przepisu organ ten powinien bardzo wnikliwie zbadać, czy w realiach niniejszej sprawy nie zachodzą podstawy do wydania stosownego postanowienia w tym przedmiocie. W literaturze podkreśla się, że przyznanie takiego uprawnienia organowi odwoławczemu ma istotne znaczenie dla ochrony interesu strony, albowiem wykonanie decyzji prowadzić może do nieodwracalnych skutków prawnych (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 511), a także niepowetowanej szkody, która rodzić może uzasadnione roszczenia odszkodowawcze. Innymi słowy, nawet usprawiedliwiony cel gospodarczy nie powinien niweczyć prawa strony do rzetelnego procesu i burzyć ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, Skarżąca podkreśliła, że nieruchomość o powierzchni [...] ha, położona w obrębie M., jednostce ewidencyjnej B., nigdy w przeszłości, ani też obecnie, nie była definiowana geodezyjnie jako działka gruntu nr [...]. Abstrahując od faktu, że okoliczność ta powoduje istotną sprzeczność stanu rzeczywistego z przyjętym w niniejszym postępowaniu stanem faktycznym, niewątpliwie świadczy też o nierzetelności i braku profesjonalizmu stosujących prawo organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 ugn, "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Jak stanowi ust. 3 art. 124 ugn: "Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio".

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ w żaden sposób nie uzasadnił kwestii związanych z zakresem ograniczenia prawa własności Skarżącej, tj. nie wyjaśnił, dlaczego uznał za prawidłową wskazaną we wniosku Inwestora powierzchnię zajęcia nieruchomości. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie (vide np. wyrok WSA w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 420/23), decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ugn prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości i z tego względu ma charakter wyjątkowy. Sama decyzja musi zatem ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności, tj. w sposób jasny musi z niej wynikać nie tylko jednoznaczny przebieg inwestycji, ale i zakres uszczuplenia władztwa nad nieruchomością względem jej właściciela. Uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, by zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony był do niezbędnego minimum. Przepis art. 124 ust. 1 ugn ma nie tylko zabezpieczać inwestora w zakresie możliwości realizacji danej inwestycji, ale także ma służyć wyraźnemu zdefiniowaniu ograniczania prawa własności. Brak odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi zatem niewątpliwie naruszenie art. 107 § 3 kpa.

W tym kontekście należy wskazać, że decyzja powinna jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość oraz zakres uszczuplenia władztwa właściciela, które z kolei nastąpić może tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Skoro więc organ określa powierzchnię ograniczenia prawa własności na działce, to powinien określić również co najmniej szerokość pasa trwałego ograniczenia z odniesieniem do osi linii kablowej (tak słusznie np. wyrok WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 723/23). W przedmiotowej sprawie organ wskazał jedynie powierzchnię pasa technologicznego ([...]m2) oraz długość przewodów (53,26 m). Długość ta nie jest jednak jednoznaczna z długością działki, przez które będą przebiegały przewody, ponieważ co do zasady nie biegną one równolegle do ziemi, lecz tworzą krzywą. Nawet jednak przyjmując, że długość przewodów odpowiadałaby długości zajmowanej nieruchomości, wskazać trzeba, że skoro powierzchnia podlegająca zajęciu to [...]m2, a długość nieruchomości to 53,26 m, to szerokość pasa trwałego ograniczenia powinna wynosić 8,86 m, gdy tymczasem z załącznika do decyzji, tj. mapy wykonanej w skali 1:1000 wynika, że szerokość ta wynosi 9 m (9 mm na mapie). Uniknięcie tych wątpliwości byłoby możliwe, gdyby organ jednoznacznie określił w treści decyzji szerokość pasa trwałego ograniczenia z odniesieniem do osi linii kablowej.

Powyższe stanowi naruszenie art. 124 ust. 1 ugn skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo trzeba zaznaczyć, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy długości przewodów określoną we wniosku Inwestora, tj. 53,1 m, a ich długością ustaloną w decyzji, tj. 53,26 m.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, orzeczono jak w sentencji.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 ppsa.

Nie były natomiast zasadne zarzuty skargi.

Przede wszystkim w aktach znajdują się dokumenty, z których wynika, że doszło do rokowań w rozumieniu art. 124 ust. 3 ugn (vide pisma Inwestora [...].03.2022 r. oraz z z [...].05.2022 r. i pismo m.in. Skarżącej z [...].03.2022 r.). Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że Inwestor zaproponował za zajęcie 1 m2 gruntu kwotę [...] zł, powołując się na dołączony do pisma z [...].03.2022 r. operat i mapę. Bezsporne w sprawie jest, że Skarżąca nie wyraziła zgody na powyższą propozycję. Jak słusznie przyjęte jest w orzecznictwie, przesłanka określona w art. 124 ust. 3 ugn jest spełniona przez sam fakt podjęcia rokowań, niezależnie od tego, jaką przybrały formę i czy stawiane w ich toku warunki są akceptowalne dla stron rokowań. Organ nie ma żadnych podstaw do oceny tych warunków i przyczyn braku zgody rokujących stron. Nie jest zatem istotne z czyjej winy nie doszło do zawarcia ugody. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym wyżej zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela nieruchomości (vide wyrok WSA w Olsztynie w sprawie II SA/Ol 553/23).

Faktem jest, że wbrew zarzutom skargi Starosta W. przed wydaniem decyzji umożliwił Skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (stosownie do art. 10 § 1 kpa), co wprost wynika z treści jego pisma z [...].09.2022 r. (k. 14 akt adm.).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut związany z kwestią powierzchni przedmiotowej działki nr [...]. Okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla sprawy i w szczególności w treści decyzji organ nie uwzględnia jej jako parametru istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej nie było zasadne dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii biegłego celem ustalenia przewidywalnego spadku wartości nieruchomości gruntowych, zarówno tych, przez które przebiegać ma rzeczona inwestycja, jak i nieruchomości sąsiednich, nadto celem ustalenia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie człowieka. Kwestie te są irrelewantne dla rozpoznawanej sprawy, biorąc pod uwagę treść art. 124 ugn. W tym miejscu należy jedynie dodać, że organ w żaden sposób nie ustosunkował się do ww. wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, co niewątpliwie stanow naruszenie przepisów postępowania, jednakże nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Również okoliczność, że organ I instancji nie zawiadomił stron postępowania o treści pisma Skarżącej (wniosku dowodowego) z [...].09.2022 r., nie stanowi naruszenia przepisów, o jakim mowa w art. 145 § 1 ppsa. W szczególności nie może go podnosić Skarżąca, bowiem naruszenie to nie dotyczyło w ogóle jej osoby.

Jeżeli chodzi o kwestię zaskarżenia decyzji Burmistrza B. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, to wskazać należy, że skoro została ona zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, to tym samym organ prawidłowo procedował w oparciu o nią, tym bardziej że, jak ustalił Sąd, decyzja została ostatecznie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. nr [...]. Jak słusznie wyjaśnił to NSA w wyroku w sprawie II OSK 1066/15: "Co do zasady nie ma przeszkód by nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umożliwia inwestorowi ubieganie się o uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji. Poza tym to, że nieostateczna decyzja środowiskowa nie podlega egzekucji administracyjnej ,nie oznacza, że nie można takiej decyzji nadać rygoru natychmiastowej wykonalności. Można w odniesieniu do nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności mówić o możliwości jej wykonania w znaczeniu szerokim, co należy utożsamiać z mocą prawną pozwalającą na wywoływanie wszystkich skutków związanych z jej pozostawaniem w obrocie prawnym i wywoływaniem skutków prawnych."

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta B., będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 21.11.2023 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącą wpisu w kwocie 200 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.