Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 61/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: § 6, § 7 ust. 1, § 9 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 268 poz 2663
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A. K. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 28 listopada 2022 r. nr SKO.4160.19.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz skarżących A. K. i D. B. solidarnie kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 61/23

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 28 listopada 2022 r. nr SKO.4160.19.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu, na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 2 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 lipca 2012 r. nr L.dz.G.l.6831.18.2012 w sprawie zatwierdzenia podziału działki.

Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy [...] ostateczną decyzją nr L.dz.G.l.6831.18.2012 z 25 lipca 2012 r., działając na wniosek J. J. orzekł o zatwierdzeniu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 0,64 ha, położnej w miejscowości B. na nowe: [...] i [...], jako zgodnego z wydaną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

Wnioskiem z 11 sierpnia 2021 r. A. K., działająca również jako pełnomocnik D. B., współwłaściciela działki [...], powołując się na treść przepisu art.156 § 1 § 2 k.p.a. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy [...]. W przekonaniu wnioskodawczyni decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj.:

1. § 6, § 3, § 9, § 10 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości z 7 grudnia 2004 r. w związku z art. 100 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r.,

2. art. 93 ust.1, ust.3, art. 94ust.1 pkt. 2, art.4 ust.1 i 3, art. 112, art. 113 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r.,

3. art. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece,

4. art. 46, art. 143, art. 158 ustawy dnia 23 kwietnia 1964 r. ustawy Kodeks cywilny,

5. art. 7, art. 8, art. 64, art. 21 i art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 k.p.a.,

6. art. 156 § 1pkt 7 (decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa) w związku z art.158 kodeksu cywilnego, w związku z art. 73 kc, 46, 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r., art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

7. art. 156 §1 pkt. 6 kpa (w związku z tym , że wykonanie przedmiotowej decyzji wywołałaby czyn zagrożony karą) w związku z art 284 § 1 kodeksu karnego,

8. art. 156 § 1 pkt 5 (była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały) w związku z art. 143, 140, 158 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeksu cywilny oraz 21, 64, 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, art. 93 ust. 1, ust. 3, art. 94 ust. 1 pkt. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r.

W uzasadnieniu podała, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania o zatwierdzenie podziału działki [...] położonej w B. gmina [...]. Są natomiast właścicielami działki sąsiedniej [...]. W wyniku podziału działki [...] został przyjęty przebieg granic zewnętrznych działki [...]. Powyższy przebieg granic został przyjęty odmiennie niż na mapie ewidencyjnej, wydanej uprawnionemu geodecie sporządzającemu projekt podziału nieruchomości przez tutejszy PODGiK, czyli aktualnej na czas podziału. Powyższe wynika z porównania mapy ewidencyjnej wydanej przez PODGiK w [...] z mapą projektu podziału działki [...] oraz z analizy szkiców polowego, szkicu podstawowego, szkic przebiegu przyjętych granic dla działki [...] w 2012 r oraz mapy aktualnej po modernizacji i ortomapy obrazującej stan sprzed i po modernizacji.

Postanowieniem z [...] września 2021 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemysłu odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu swego stanowiska podało, że wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 lipca 2012 r. złożyły osoby niebędące stronami przedmiotowego postępowania, a podział nieruchomości na wniosek właściciela gruntu nie oddziałuje na grunty sąsiednie, gdyż wynik postępowania podziałowego wywołuje skutki prawne wyłącznie w sferze właściciela nieruchomości dzielonej.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia złożonego przez wnioskodawczynie, SKO w Przemyślu postanowieniem z [...] października 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie nr [...] z [...] września 2021 r.

W wyniku skargi A. K. i D. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 20 kwietnia 2022 r. Il SA/Rz 1882/21 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie SKO w Przemyślu z dnia [...] września 2021 r. nr [...]. Wyrok jest prawomocny od dnia 14 czerwca 2022 r.

Po wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z 25 lipca 2012 r. L.dz.G.l.6831.18.2012 w sprawie zatwierdzenia podziału dziatki nr [...], Kolegium ustaliło, że Wójt Gminy [...] nie posiada w swoich zasobach zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. decyzji podziałowej. Decyzja zatwierdzająca podział działki nr [...] stała się prawomocna i wykonalna z dniem wydania, zgodnie z art. 130 k.p.a. oraz uwidoczniona w ewidencji gruntów i budynków. Ustalono również, że nadawcze książki pocztowe zostały zbrakowane zgodnie kategorią archiwizacji i okresem archiwizowania wynoszącym 5 lat.

A. K. uzupełniała złożony wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji podtrzymując twierdzenia i wnioski złożone we wcześniejszych pismach i dołączając dokumenty, które w ocenie wnioskodawczyni potwierdzają naruszenie prawa własności wnioskodawczyń poprzez dokonanie podziału działki nr [...] położonej w B. z przekroczeniem jej granic ewidencyjnych i z naruszeniem granic działki [...] (pisma z 15 listopada 2022 r.; z 18 listopada 2022 r. z 21 listopada 2022 r.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu opisaną na wstępie decyzją z 28 listopada 2022r umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 25 lipca 2012r. w sprawie podziału działki nr [...].

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wnioskodawczynie nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu w rozumieniu art. 157 § 2 w związku z art. 28 i art. 156 § 1 k.p.a. z uwagi na brak interesu prawnego. Bezsporne w sprawie jest, że decyzja podziałowa dotyczyła nieruchomości, której wnioskodawczynie nie były i nie są właścicielami ani nie służył i nie służy im żaden tytuł prawnorzeczowy. Swój interes prawny upatrują w twierdzeniu, że stanowiąca ich współwłasność działka nr [...], w wyniku podziału działki nr [...] została uszczuplona o pas gruntu o szerokości ok. 5 m na długości ok. 200 m, Wnioskodawczynie podają, że nie były stronami postępowania podziałowego, jednak podział działki sąsiedniej naruszył ich prawo własności. Skarżące wskazały, że naruszenie prawa własności wynika z operatu podziałowego, porównania mapy ewidencyjnej aktualnej na czas podziału z mapą stanowiącą projekt podziału nieruchomości, szkicu podstawowego i szkicu przyjętych granic.

W ocenie SKO analiza dokumentacji stanowiącej podstawę do wydania postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r., operatu pomiarowego przyjętego do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] w dniu [...] lipca 2012 r. pod nr ew. [...] wraz z mapą z projektem podziału nieruchomości i decyzji Wójta Gminy [...] z 25 lipca 2012 r. zatwierdzającej podział, nie prowadzi do wniosku, ażeby w trakcie postępowania podziałowego, doszło do zmiany kształtu, granic i powierzchni wskazywanych działek. Nie można więc bezspornie stwierdzić, że podział wykraczał poza granice dzielonej nieruchomości i naruszył prawo własności właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem Kolegium operat pomiarowy włączony [...] lipca 2012 r. do zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zewidencjonowany pod nr [...] podlegał weryfikacji przez Starostę [...] w zakresie prawidłowości przeprowadzonych prac geodezyjnych i ich zgodności z prawem oraz spójności przekazywanych zbiorów danych z prowadzonymi przez ten organ bazami danych. Zatem w stosunku do tak powstałych dokumentów urzędowych istnieje domniemanie, że zostały one sporządzone przez uprawnione osoby z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa.

Zdaniem Kolegium podział nieruchomości został dokonany pod postacią wymaganej przepisami prawa decyzji administracyjnej, na wniosek właścicieli nieruchomości, według projektu podziału nieruchomości, o niezakwestionowanych wcześniej granicach. W ocenie Kolegium podział zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie ingerował w żaden sposób w prawo własności przysługujące wnioskodawczyniom do nieruchomości sąsiedniej oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej ich własność. Jeśli granica między działką [...], będącą współwłasnością wnioskujących, a działką podlegającą podziałowi nr [...] jest kwestionowana, to wnioskodawczynie mogą żądać ustalenia spornych granic w toku postępowania rozgraniczeniowego, prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Odnosząc się do art. 156 § 2 k.p.a. Kolegium zaznaczyło, że nie podziela stanowiska A. K., jakoby brak dowodów potwierdzających doręczenie ww. decyzji podziałowej skutkował uznaniem, że ww. decyzja w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. W aktach sprawy zalega umowa darowizny z dnia [...] lipca 2012r. repertorium [...], z której w § 2 lit. d) wynika, że strony przedłożyły przedmiotową decyzję, co oznacza, że najpóźniej w dniu zawarcia umowy tj. [...] lipca 2012 r. decyzja została doręczona stronom postępowania. Z uwagi na upływ terminu dziesięciu lat określonego w art. 156 § 2 k.p.a. nie jest możliwe stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że brak interesu prawnego po stronie A. K. i D. B. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności Wójta Gminy [...] z 25 lipca 2012 r. nr L.dz.G.l.6831.18.2012 w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...], położonej w B. obligowało Kolegium do umorzenia wszczętego postępowania nadzorczego.

A. K., działają osobiście oraz jako pełnomocnik matki D. B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 28 listopada 2022 r. sygn. SKO.4160.19.2022, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

- art. 28, art. 105 k.p.a., art. 7, art. 8, art. 64, art. 21, 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 5, 156 § 1 pkt 6 (w związku z art. 284 § 1 kodeksu karnego), 156 § pkt 7, 156 § 2 k.p.a. w związku z § 3 ust. 1, § 9 ust. 1 pkt 1, § 7, § 8, § 10, i § 14 ust. 1, § 6 ust. 1- 4, § 6 ust. 5 (w związku z art. 32 § 1-4 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości z 7 grudnia 2004r. w związku z art. 100 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. oraz § 9 ust. 1 pkt 7,8, 10,13 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości z dnia 7 grudnia 2004 r., w związku z art. 100 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r oraz art. 93 ust. 1, ust. 3, art. 94 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 4 ust. 1, ust. 3, art. 112, art. 113 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r., art. 2,3,4, 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, art. 46, art. 73, art. 143, art. 140, art. 158 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. ustawy Kodeks cywilny,

- § 68 ust. 2 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 77 ust. 7 pkt 2 tegoż oraz art. 92 ust. 2 in fine ustawy o gospodarce nieruchomościami, § 30 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, § 76 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 9 listopada 2011r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w związku z 75 ust. 1 lit. a tegoż,

- art. 6, art. 7, art, art 8, art. 9, art. 11, art. 12, art. 24 SI pkt. 5 w związku z art. 27, art. 35, art. 39, art, 42, art, 43, art, 44, art, 46, art. 57 § 5, 67 § 2 pkt 5,art. 75, art. 76 § 3, art. 77 § 1, art. 78 § 1,art. 79a § 1, art. 80, art. 81, art. 107 art. 126, art. 144, art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] listopada 2022 r. sygn. [...] w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zobowiązanie SKO w Przemyślu do wydania w terminie 21 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku decyzji zgodnej ze wskazanym przez Sąd rozstrzygnięciem albo decyzję stwierdzającą nie istnienie w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 lipca 2012 r. nr L.dz.G.I.6831.18.2012 zatwierdzającej podział działki [...] położonej w B. oraz nieskuteczności prawnej czynności polegającej na przyjęciu do zasobu PODGIK w [...] operatu nr ewidencyjny [...] albo decyzję stwierdzającą jej nieważność powyższej decyzji. Skarżące wniosły również o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżące podniosły, że Kolegium nie zrealizowało wytycznych zawartych w uzasadnieniu do wyroku WSA w Rzeszowie z 20 kwietnia 2022r. II SA/Rz1882/21. Zastosowanie się Organu do wskazań Sądu ograniczyło się do stwierdzenia przez Organ, że analiza dokumentacji geodezyjnej nie prowadzi do wniosku, ażeby w trakcie postępowania podziałowego, doszło do zmiany kształtu, granic i powierzchni wskazywanych działek.

Skarżące podniosły, że Organ dopiero zawiadomieniem z 2 września 2022r. (po kolejnej interwencji Strony) poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z 25 lipca 2012 r., podczas gdy wyrok jest prawomocny od 14 czerwca 2022 r., a akta sprawy zostały przesłane Organowi 24 czerwca 2022 roku. Skarżąca prosząc o natychmiastowe działania wskazywała, że w związku z nowymi regulacjami dotyczącymi ograniczenia terminu do stwierdzenia nieważności decyzji do 10 lat (przepis wprowadzony gdy sprawa była w toku), termin ten upłynie około 25 lipca 2022r. Takie działanie Organu zdaniem Skarżących narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a to: szybkości działania, działania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa, czy w końcu bezstronności. Brak podjęcia działań przez SKO naraziło Skarżące na duże straty, w związku z ewentualną niemożnością stwierdzenia nieważności decyzji i odwrócenia jej skutków dotyczących naruszenia ich prawa własności.

Skarżące wyjaśniały, że ich [pic]działka nr [...] jest przeznaczona na sprzedaż w celu zapewnienia mieszkania dla [...] osobowej [pic]rodziny skarżącej. W tym celu w latach 2012-2014 uzyskano warunki zabudowy dla tego obszaru. W 2017 roku rozpoczęto modernizację ewidencji dla wsi B. Pod koniec roku 2018 wprowadzono zmiany do ewidencji wynikające z modernizacji. Wtedy to okazało się, że zmieniono granice działki [...], na jej niekorzyść w sposób znacznie obniżający jej wartość (odjęcie pasa działki wzdłuż prawie całej działki i tak już wąskiej). Do 2018 r. na mapie ewidencyjnej nie ujawniano zmian przebiegu granicy działki [...] i działek powstałych z [...] wynikłych z podziału działki [...]. Skarżące złożyły zarzuty. Od 2018 toczy się postepowanie w tej sprawie. Do tej pory nie wyszło ono poza pierwszą instancję. Dopiero w czerwcu 2021 w swojej opinii wykonawca modernizacji jasno wskazał, że przesunięcia granicy pomiędzy działką [...] ([...]) są wynikiem przyjęcia jej przebiegu zgodnie z operatem dot. podziału z 2012 działki [...].

W przekonaniu Skarżących przedłożenie ww. decyzji podziałowej podczas sporządzania umowy darowizny wskazuje na to, że strona postępowania weszła w jej posiadanie w sposób nieformalny. Skarżące wskazały, że decyzja nie została doręczona w sposób przewidziany przez k.p.a., brak bowiem stosownego udokumentowania na tę okoliczność, mimo kompletności akt sprawy. Skarżące, powołując się na poglądy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktryny podniosły, że wejście nieformalne w posiadanie egzemplarza decyzji nie jest jej doręczeniem. Zatem w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca doręczenie decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego.

Skarżące w dalszej kolejności podniosły, że od początku postępowania wskazywały, przedstawiając konkretne argumenty, że przedmiotowy podział został dokonany z przekroczeniem granic ewidencyjnych dzielonej nieruchomości co skutkowało naruszeniem prawa własności skarżących. Wskazywano na:

- szkic polowy, szkic podstawowy, szkic przebiegu przyjętych granic (część operatu podziału działki, w aktach sprawy), których porównanie wskazywało na fakt, że granice przyjęto odmiennie niż na mapie ewidencyjnej obowiązującej na moment podziału — z przekroczeniem granic ewidencyjnych dzielonej działki;

- opis przebiegu granic oraz dokumentów w oparciu, o które zostały one przyjęte, operatu podziałowego - w aktach sprawy; wykonawca podziału sam wskazuje, że granice dzielonej działki zostały przyjęte inaczej niż w operacie ewidencji gruntów i budynków- z uwzględnieniem stanu wieloletniego użytkowania - co dotyczy granicy z działką skarżących;

- porównanie miar szerokości działki dzielonej na różnych wysokościach na mapie ewidencyjnej aktualnej na czas podziału i mapie stanowiącej projekt podziału nieruchomości, który w związku z zatwierdzeniem podziału decyzją Wójta Gminy [...] stał się integralną częścią decyzji.

W dalszej części skargi Skarżące przedstawiły zestawienia miar szerokości działki (w systematyce wg mapy ewidencyjnej obowiązującej przed i po modernizacji) na potwierdzenie, że granice zewnętrzne dzielonej działki i z niej powstałych zostały przyjęte z przekroczeniem ich granic ewidencyjnych.

Skarżące argumentowały, że granica działek [...] z [...] w wyniku modernizacji (2018) została przyjęta zgodnie ze współrzędnymi punktów granicznych z tego podziału. [pic]W wyniku tego podziału i zmiany przebiegu granic zewnętrznych działki dzielonej [...] nie zostały wprowadzone zmiany na mapie ewidencyjnej w PODGIK. Zmiany te wprowadzono dopiero w wyniku modernizacji ewidencji w 2018 r. Powyższe wynika również z porównania map aktualnych po modernizacji (w załączeniu) oraz mapy ewidencyjnej obowiązującej do modernizacji wydawanej przez PODGIK w [...] jako nieaktualna, która jest w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działką [...] a działkami [...] ([...]) identyczna z mapą ewidencyjną z czasu podziału z 2012r.

Skarżące po przedstawieniu szczegółowego zestawienia miar szerokości działki dzielonej nr [...] na określonych punktach geodezyjnych wedle mapy ewidencyjnej aktualnej na czas podziału, wstępnego projektu podziału, załącznika graficznego de decyzji podziałowej oraz mapy ewidencyjnej aktualnej na czas po modernizacji stwierdziły, że podział działki [...] nastąpił z przekroczeniem jej granic ewidencyjnych. Powyższe przekroczenie nastąpiło z naruszeniem granic działki [...]. W związku z [pic]powyższym właściciele powyższej nieruchomości: D. B. i A. K. mieli interes prawny w złożeniu żądania wszczęcia postepowania w sprawie dotyczącej unieważnienia decyzji Wójta Gminy [...] z 25 lipca 2012 r., zatwierdzającej podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [...].

Skarżące argumentowały, że pismem z 18 listopada 2022 przedłożyły do Kolegium wyciąg z opinii technicznej wykonawcy operatu z maja 2021, zawiadomienie Starostwa Powiatu [...] z 24 października 2022 w sprawie G.11.B.6620.458.2018 oraz dokumenty graficzne: EWPP na Wektor -1, EWScan naWektor- 1, EW z KW na Wektor- I, wektor z punktami, które to zestawienia graficzne jasno wskazują na obszar działki [...] zajęty przez działkę [...] na wysokości działki [...].

Skarżące zarzuciły, że decyzja SKO z 28 listopada 2022r. nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych w postępowaniu dowodach. Organ nie przedstawił stosownego uzasadnienia faktycznego swego stanowiska: nie wskazał dowodów, którym odmówił wiary i nie wskazał przyczyn powyższego. Nie wskazał też dowodów, faktów, argumentów, które uzasadniałyby tezę, że podział działki [...] odbył się w jej granicach ewidencyjnych i nie naruszył prawa własności właścicieli działki [...]. Próżno też w decyzji szukać śladów analizy materiału dowodowego. Organ nie zrealizował dyspozycji art. 79a k.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO w Przemyślu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w zaskarżonej decyzji. W ocenie SKO A. K. i D. B. nie mają interesu prawnego do przedstawienia swych żądań w postępowaniu administracyjnym. Tym samym nie przysługuje im przymiot strony, co uniemożliwiało skuteczne żądanie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji (wydania z naruszeniem prawa) i tym samym obligowało organ do umorzenia wszczętego postępowania nadzorczego.

W piśmie procesowym z 20 lutego 2023. Skarżące podtrzymały wszelkie wnioski i argumentację złożoną we wszystkich wcześniejszych pismach w tym skardze oraz wniosły o wezwanie Wójta Gminy [...] do przesłania akt sprawy zakończonej wydaniem przez Wójta Gminy [...] postanowienia z dnia [...] lipca 2012 r., [...] w sprawie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki [...] położonej w B., wraz z wnioskiem strony o wszczęcie postępowania, metryką sprawy oraz dowodami doręczenia stronie powyższego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Co do zasady Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd nie podzielił argumentacji Skarżących co do tego, że decyzja podziałowa z 25 lipca 2012r. nie została doręczona. Kwestia doręczenia ww. decyzji decyduje w realiach niniejszej sprawy o możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 1491, dalej: ustawa zmieniająca), nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Jak stanowi natomiast art. 2 ww. ustawy zmieniającej, do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Ustawa zmieniająca weszła w życie 16 września 2021r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zostało wszczęte na wniosek Skarżących z 11 sierpnia 2021r. a zatem przepis art. 156 § 2 k.p.a. w wersji znowelizowanej przez art. 1 ustawy zmieniającej miał zastosowanie w niniejszej sprawie.

Stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej było więc możliwe w okresie 10 lat od dnia jej doręczenia. W niniejszej sprawie nie zachował się dowód doręczenia ww. decyzji z 25 lipca 2012r. zarówno przez operatora pocztowego, jak i pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy, stosownie do obowiązującego wówczas art. 39 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że Organ był pozbawiony możliwości ustalenia na podstawie innych dowodów daty doręczenia ww. decyzji. W ocenie Sądu dowodem takim jest odpis aktu notarialnego z [...] lipca 2012r. (Rep. [...]), z którego wynika, że w dniu tym okazano notariuszowi decyzję Wójta Gminy [...] z 25 lipca 2012r., zatwierdzającą podział działki nr [...]. Stroną tej umowy była J. J. – strona postępowania podziałowego, na wniosek której dokonano podziału ww. nieruchomości. Powyższe zdaniem Sądu oznacza, że najpóźniej w dniu 26 lipca 2012r. decyzja podziałowa weszła do obrotu prawnego, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie, z uwagi na upływ 10 – letniego terminu, wskazanego w art. 156 § 2 k.p.a. dopuszczalne jest wyłącznie stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 158 § 2 k.p.a.

Sąd uznał natomiast, że Kolegium w sposób wadliwy umorzyło postępowanie w sprawie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji podziałowej. Sąd nie podziela stanowiska SKO co do braku interesu prawnego po stronie Skarżących.

W przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zasadą jest, że stroną w takim postępowaniu, a zarazem podmiotem, który może żądać jego wszczęcia, jest osoba, która była uznana za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Jednakże w tym zakresie nie ma jednoznacznych i uniwersalnych zasad, które by można zastosować automatycznie w każdej sprawie. Nie zawsze osoba, która miała status strony w postępowaniu zwykłym, musi mieć ten przymiot także w postępowaniu nadzwyczajnym. Może też zdarzyć się sytuacja odwrotna, a mianowicie, że podmiot, który nie był uznany za stronę w postępowaniu zwykłym, będzie miał taki status w postępowaniu nadzwyczajnym. Zatem kwestie te należy zawsze rozważyć indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu prawnego lub faktycznego mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 sygn. akt I OSK 932/09 oraz z dnia 2 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 347/06 LEX 340207). Należy przy tym zaznaczyć, że dla stwierdzenia czy danym osobom przysługuje prawo do żądania stwierdzenia nieważności decyzji znaczenie ma okoliczność, czy skutki stwierdzenia nieważności decyzji będą miały wpływ na sferę ich interesu prawnego. Podmiot, który żąda stwierdzenia nieważności decyzji zapadłej w postępowaniu, w którym nie był uznany za stronę, powinien zatem wykazać, że ma interes prawny w domaganiu się stwierdzenia jej nieważności. Chodzi tu o interes prawny oparty na przepisie prawa powszechnie obowiązującego, co nie oznacza, że można go wywodzić wyłącznie z norm prawa materialnego administracyjnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych i poglądami doktryny źródłem interesu prawnego mogą być również inne gałęzie prawa, w tym prawa cywilnego, prawa pracy czy prawa finansowego. Z uwagi na szeroko rozumianą podstawę legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym oraz brak legalnej definicji pojęcia interesu prawnego nie może ulegać wątpliwości, że kwestie zdolności administracyjnoprawnej danej osoby w konkretnym postępowaniu administracyjnym powinny być rozważane bardzo wnikliwie. Wykazanie szczególnej ostrożności przy analizie tego problemu jest niezbędne, aby zbyt pochopnie nie wyeliminować z postępowania administracyjnego osób powołujących się na swój interes prawny w tym właśnie postępowaniu. W odniesieniu do sprawy podziału nieruchomości Naczelny Sąd wskazywał, że między innymi właściciel nieruchomości sąsiadującej z dzieloną działką nie może wprawdzie ingerować w sam sposób dokonanego na gruntach sąsiednich podziału, ale może skutecznie szukać ochrony prawnej w postępowaniu podziałowym lub nadzorczym, jeżeli podział wykracza poza granice dzielonej nieruchomości i narusza prawo własności właściciela sąsiedniej nieruchomości (tak wyrok NSA z 16 lipca 2010 r., I OSK 1288/09, LEX nr 898210).

W niniejszej sprawie Kolegium przyjęło po pierwsze, że Skarżące nie były ani właścicielkami, jak również nie przysługiwał im żaden tytuł prawny do będącej przedmiotem podziału działki nr [...]. Jednak tut. Sąd w wyroku z 20 kwietnia 2022r. II SA/Rz 1882/21 wskazał, że z samego tego faktu nie można wywodzić, że Skarżące nie mogą żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Gdyby bowiem okazało się, że zatwierdzony podział ingeruje w przysługujące im prawo do własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], miałyby interes prawny w żądaniu wszczęcia takiego postępowania nadzorczego.

W odniesieniu do ww. kwestii Kolegium stwierdziło, że analiza dokumentacji geodezyjnej, stanowiącej podstawę podziału działki nr [...] nie prowadzi do wniosku, ażeby w trakcie postępowania podziałowego doszło do zmiany kształtu, granic i powierzchni wskazywanych działek. Jednak Kolegium w żadnym stopniu nie odniosło się do obszernej dokumentacji, przedstawionej przez Skarżące na okoliczność tego, że w wyniku decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...] doszło do wytyczenia zewnętrznych granic ww. dzielonej działki w ten sposób, że granica zewnętrzna wydzielonej działki nr [...] została przesunięta na grunt stanowiący dotychczas działkę nr [...]. W szczególności Kolegium w ogóle nie wyjaśniło z jakich przyczyn pomija znaczenie dowodów przedstawionych przez Skarżące w wraz z pismami z 14, 18 i 21 listopada 2022r. Kolegium w zaskarżonej decyzji nie dokonało oceny dowodów przedstawionych przez Skarżące oraz nie wskazało przyczyn, dla których odmówiło im mocy dowodowej, co prowadzi do wniosku o istotnym naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., który miał wpływ na wynik sprawy.

Należy natomiast wskazać, że Skarżące swe twierdzenia o naruszeniu granic dz. nr [...] w wyniku podziału dz. nr [...] popierały dowodami, które należało poddać ocenie. W szczególności wraz z pismem z 21 listopada 2022r. skarżąca A. K. przedstawiła opatrzoną podpisem geodety uprawnionego B. B. dokumentację w postaci opracowania map w wersji wektorowej, na których wykazywano m.in:

- obszar działki [...] zajęty przez działkę [...] i z niej powstałych w wyniku podziału z 2012 r., poprzez porównanie mapy ewidencyjnej obowiązującej w 2012r. z mapą wektorową;

- obszar działki [...] zajęty przez działkę [...] i z niej powstałych w wyniku podziału z 2012 r., poprzez porównanie wyrysu dla dz. [...], KW [...] z mapą wektorową (tj. aktualną mapą cyfrową ewidencji gruntów i budynków);

- różnice pomiędzy przebiegiem granicy działki [...] i działki [...] (po podziale [...]) wg współrzędnych punktów granicznych podanych przez wykonawcę podziału działki [...] a przebiegiem granicy ujawnionym na mapie z projektem podziału działki nr [...].

Na przedstawionych mapach (przedłożonych również przez Skarżącą jako załącznik do skargi w formie elektronicznej) geodeta uprawniony B. B. przedstawił obszar w obrębie dz. nr [...] zajęty przez dz. [...] ([...]) w wyniku podziału działki nr [...] w 2012r. Kolegium do ww. dokumentacji w żaden sposób się nie odniosło. Wskazało jedynie, że w jego ocenie kształt, granice i powierzchnia dzielonej działki nie uległy zmianie. Jednak nie uzasadniło z jakich przyczyn nie uznało mocy dowodowej przedstawionej przez Skarżące dokumentacji geodezyjnej.

Dla oceny interesu prawnego Skarżących istotne znaczenie ma również przedstawiona przez nie dokumentacja dotycząca modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie dokumentów dołączonych do pisma z 21 listopada 2022r., wytworzonych przez O. S.A. wynika, że w trakcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków granicę pomiędzy działką nr [...] a [...] ustalono zgodnie z operatem podziałowym [...], na co wskazuje również dołączone przez geodetę uprawnionego O. S.A. porównanie współrzędnych po modernizacji z punktami z operatu z podziału nieruchomości – dz. nr [...]. Z porównania wynika, że w trakcie modernizacji przyjęto współrzędne, takie jak w ww. operacie podziałowym w stosunku do punków: [...]. Są to natomiast punkty, które wyznaczają granicę pomiędzy dz. [...] (powstałą z dz. [...]) a dz. Skarżących – [...]. Powyższe wynika ze szkicu przebiegu przyjętych granic i szkicu polowego nr 1, znajdującego się w operacie podziałowym. Ustalone w trakcie podziału ww. współrzędne graniczne zostały następnie przyjęte w trakcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków i wyznaczały przebieg granicy pomiędzy dz. [...] a dz. [...]. Powyższe oznacza, że prace geodezyjne, wykonane w ramach podziału dz. [...] wpływały na ustalenie przebiegu granicy pomiędzy dz. Skarżących a dz. [...] w trakcie modernizacji. Prowadzi to do wniosku, że podział działki [...] miał również wpływ na określenie zasięgu prawa własności Skarżących. W konsekwencji świadczy to o ich interesie prawnym we wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej.

Należy przy tym zwrócić szczególną uwagę na opis przebiegu granic oraz dokumentów w oparciu o które zostały przyjęte, znajdujący się w operacie pomiarowym z podziału działki nr [...]. Geodeta dokonując pomiaru wskazał bezpośrednio, że granica działki nr [...] została przyjęta do podziału na podstawie stanu uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów obrębu B. z uwzględnieniem stanu wieloletniego użytkowania na gruncie od lat 50 – tych ubiegłego wieku. Od strony północno-zachodniej dzielona działka [...] graniczy z działką sąsiednią nr [...], której właścicielami są D. B. oraz A. K. Geodeta wskazał, że granica od tej strony biegnie środkiem istniejącego trwałego ogrodzenia na odcinku o długości 191 m pomiędzy punktami [...]. Powyższy fragment wskazuje po pierwsze, że w trakcie podziału działki nr [...] doszło do określenia przebiegu granicy z działką nr [...] przy czym biegły uwzględniał stan wieloletniego użytkowania na podstawie przebiegu ogrodzenia. Odnośnie ogrodzenia skarżąca A. K. przy piśmie z 4 lipca 2022r. podnosiła, że linia ogrodzenia nie stanowi granicy ewidencyjnej pomiędzy działkami [...] a [...]. Wynika to z porównania miar: np. szerokości działki [...] ([...] +[...]) na wysokości granicy działki [...] z działką [...]. Według mapy ewidencyjnej aktualnej na czas podziału to 28,80 m (nie więcej niż 30m) a według wstępnego projektu ta miara wynosi 35,00 m. Miara ta na mapie stanowiącej projekt podziału wynosi 34,56 m. Kolegium do tych argumentów w zaskarżonej decyzji się nie odniosło.

Niezależnie od powyższego zamieszczony w operacie opis wyznaczenia granic świadczy zdaniem Sądu po pierwsze o tym, że w toku podziału doszło do wyznaczenia granicy z działką Skarżących i tym samym do wyznaczenia zasięgu przysługującego im prawa własności do działki [...]. Powyższe powoduje, że Skarżącym należało przyznać legitymację do wszczęcia postępowania nadzorczego w sprawie ww. podziału. Z tych przyczyn Sąd uznał, że umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było przez SKO w Przemyślu nieuprawnione.

Po drugie opis przyjętego przebiegu granic świadczy o wykonaniu podziału działki nr [...] z rażącym naruszeniem § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663).

Zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie podziałów nieruchomości,

- do opracowania mapy z projektem podziału nieruchomości, o której mowa w art. 97 ust. 1a pkt 8, przyjęcie granic nieruchomości podlegającej podziałowi następuje w wyniku badania:

1) księgi wieczystej nieruchomości podlegającej podziałowi oraz innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości;

2) danych wykazanych w katastrze nieruchomości;

3) szkic przebiegu granic nieruchomości podlegającej podziałowi;

4) opis przebiegu granic i położenia punktów granicznych nieruchomości podlegającej podziałowi;

5) datę sporządzenia protokołu oraz imię i nazwisko, numer uprawnień zawodowych i podpis osoby, która wykonała protokół.

W przypadku stwierdzenia niezgodności danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, z danymi wykazanymi w dokumentach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, granice nieruchomości podlegającej podziałowi przyjmuje się na podstawie danych wykazanych w dokumentach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (tak § 6 ust. 2).

W przypadku braku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, granice nieruchomości podlegającej podziałowi przyjmuje się na podstawie danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 (tak § 6 ust. 3).

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, o czynnościach przyjęcia granic zawiadamia się właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości podlegającej podziałowi oraz właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością podlegającą podziałowi, a w przypadku braku danych o tych osobach - osoby władające tymi nieruchomościami (tak § 6 ust. 4).

Z § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że z czynności przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi sporządza się protokół, o którym mowa w art. 97 ust. 1a pkt 5. 2. Protokół, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:

1) oznaczenie nieruchomości podlegającej podziałowi według danych z katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, a w razie jej braku - według innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości;

2) informacje o dokumentach stanowiących podstawę przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi;

Przepis § 9 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia stanowi ponadto, że oznaczenie nieruchomości sąsiednich następuje według danych z katastru nieruchomości.

Powołane przepisy § 6 ust. 1, § 7 ust. 2 pkt 1 i 2, § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie podziału nieruchomości wskazują, że granice nieruchomości podlegającej podziałowi są ustalane na podstawie po pierwsze księgi wieczystej nieruchomości podlegającej podziałowi. Dopiero w przypadku braku takich danych granice dzielonej nieruchomości ustala się na podstawie danych wykazanych w katastrze nieruchomości.

Przywołane powyżej przepisy, w szczególności § 6 nie dają podstawy prawnej do uwzględnienia przy przyjęciu granic nieruchomości dzielonej – stanu wieloletniego użytkowania. Przepis § 6 ww. rozporządzenia wskazuje wyraźnie na jakiej podstawie są ustalane granice nieruchomości dzielonej i nie wymienia w ogóle stanu wieloletniego użytkowania. Tego rodzaju kryterium nie może być uwzględniane przy przyjęciu zewnętrznych granic działki dzielonej a podmiot dokonujący podziału w sposób bezwzględny jest związany danymi, wynikającymi z księgi wieczystej i katastru nieruchomości.

Granice do podziału nieruchomości należy przyjąć w takim kształcie, jaki wynika ze stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej lub odpowiednio ewidencji gruntów i budynków, na zasadach i w kolejności opisanej w § 6 ww. rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. W doktrynie podkreśla się, że procedura "przyjmowania granic", o której mowa w rozporządzeniu w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, nie może być postrzegana jako jedna z dodatkowych lub zastępczych form umożliwiających ustalenie granic zewnętrznych nieruchomości podlegającej podziałowi, o których mowa m.in. w rozdziale 6 Prawa geodezyjne i kartograficzne. Czynność przyjęcia granic do podziału nieruchomości, jak wynika bezpośrednio z treści § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie podziałów nieruchomości, ogranicza się jedynie do badania stanu prawnego nieruchomości i ewentualnie uzgodnienia zapisów ujawnionych w księdze wieczystej z danymi wykazanymi w katastrze nieruchomości. W przypadku ujawnienia niezgodności tych zapisów przyjęto przy tym zasadę nadrzędności danych ujawnionych w księdze wieczystej nad wykazanymi w katastrze nieruchomości informacjami w tym zakresie (tak D. Felcenloben, 2. Przyjęcie granic do podziału nieruchomości [w:] Granice nieruchomości i sposoby ich ustalania, Warszawa 2013).

Należy również wskazać, że stan wieloletniego użytkowania, uwzględniony przez geodetę w trakcie ustalania granic działki [...] nie został wymieniony wśród katalogu informacji, wykorzystywanych przy opracowywaniu map oraz rejestrów lub wykazów, sporządzanych na potrzeby podziałów nieruchomości. Jak stanowił § 76 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572), obowiązujący w dacie wykonania zatwierdzenia podziału - przy opracowywaniu map oraz rejestrów lub wykazów, o których mowa w § 75 [tj. na potrzeby podziałów nieruchomości], wykorzystuje się informacje zawarte w:

1) materiałach PZGiK, w tym ewidencji gruntów i budynków;

2) księgach wieczystych oraz w aktach ksiąg wieczystych;

3) orzeczeniach sądowych;

4) aktach notarialnych;

5) decyzjach administracyjnych;

6) dokumentach geodezyjnych i kartograficznych przechowywanych w archiwach państwowych;

7) dokumentach geodezyjnych i kartograficznych będących w posiadaniu zainteresowanych stron.

Zatem również ten przepis nie wymienia stanu wieloletniego użytkowania, jako możliwego do uwzględnienia przy sporządzeniu mapy z projektem podziału nieruchomości.

Należy więc podkreślić w okolicznościach niniejszej sprawy, że ustalenie granic nieruchomości podlegającej podziałowi następuje według danych zawartych we wskazanych powyżej dokumentach, a nie na podstawie stanu wieloletniego użytkowania (jak stwierdził geodeta, istniejącego od lat 50-tych, czego dowodem miał być przebieg ogrodzenia). Wykonawca podziału nie był uprawniony do uwzględnienia stanu wieloletniego użytkowania przy przyjęciu punktów geodezyjnych wyznaczających granicę zewnętrzną działki dzielonej z działką Skarżących.

Objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Wójta Gminy [...] zatwierdziła podział działki nr [...] zgodnie z mapą projektu podziału nieruchomości (nr [...]), stanowiącej integralną część decyzji. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001/8, s. 31; podobnie P. Daniel, Glosa do wyroku NSA z 7.05.2015 r., I OSK 2188/13, OwSS 2016/3, s. 108–113; por. też wyrok NSA z 22.01.2015 r., I OSK 1021/13, LEX nr 1655816). Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie należało ocenić, czy decyzja rozstrzygająca o podziale działki zgodnie z mapą projektu podziału jest dotknięta jedną z wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu decyzja z 25 lipca 2012r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem zatwierdziła projekt podziału nieruchomości, który został wykonany z rażącym naruszeniem prawa – tj. z § 6 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Rażące naruszenie prawa polegało na przyjęciu do podziału granic dzielonej nieruchomości na podstawie stanu wieloletniego użytkowania od strony działki [...]. Przepis § 6 ww. rozporządzenia określa wyłącznie dwa źródła danych, które stanowią podstawę przyjęcia granic. Po pierwsze jest to księga wieczysta nieruchomości podlegającej podziałowi oraz inne dokumenty określające stan prawny nieruchomości oraz po drugie dane wykazane w katastrze nieruchomości. Przepis ten nie zezwala na uwzględnienie w trakcie ustalania zewnętrznych granic dzielonej nieruchomości stanu wieloletniego użytkowania. Przyjęcie granic nieruchomości dzielonej w oparciu o kryterium nieprzewidziane w § 6 ww. rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości rażąco naruszało prawo, co prowadziło do konieczności stwierdzenia, że decyzja o zatwierdzeniu podziału działki z 25 lipca 2012r. została wydana z naruszenie prawa na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. z uwagi na upływ 10-letniego terminu, wskazanego w art. 156 § 2 k.p.a. SKO w Przemyślu rozpoznając sprawę ponownie jest powyższymi wskazaniami Sąd związane na podstawie art. 153 P.p.s.a.

Sąd uznał więc, że zaskarżana decyzja, umarzająca postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 2 k.p.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Zrodziło to konieczność jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz Skarżących solidarnie, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego.