Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1115/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 127 § 1, art. 134, art. 145 § 1 pkt 4, art. 151
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 200 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] grudnia 2013 r. sprawy ze skargi R. S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania [...] S.A., od pisma Zastępcy Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Pismem z dnia 18 lutego 2013 r. [...] S.A. wniosła odwołanie od pisma Zastępcy Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] informującego Spółkę o wydaniu w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzji przez Prezydenta [...] nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe Zakład Energetyczny [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] z obr. [...] o pow. [...] m2 oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Zdaniem odwołującej się Spółki pismo to jest decyzją administracyjną Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 Kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Kolegium wskazało, że jeśli sprawa nie została załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania, stosownie do treści przepisu art. 134 Kpa. Zdaniem Kolegium, pismo Zastępcy Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami w Urzędzie Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz jedynie informację udzieloną odwołującemu. Pisma tego żadną miarą nie można uznać za władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach jednostki, zawierające minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego (przede wszystkim art. 107 § 1 i 3 Kpa), wystarczających do zaliczenia go do decyzji istniejących w obrocie prawnym. W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał wniesione odwołanie za niedopuszczalne.

Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] [...] S.A. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 134 Kpa poprzez uznanie, że niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] informującej Spółkę o wydaniu w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzji przez Prezydenta [...] nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe Zakład Energetyczny [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] w obr. [...] o pow. [...] m2 i prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie oraz wskazującej, że stroną tego postępowania jest [...] Sp. z o.o. i że decyzja z dnia [...] grudnia 2011 r. została doręczona wyłącznie [...] Sp. z o.o. bowiem stanowi tylko informację udzieloną skarżącej, podczas gdy decyzja ta, chociaż obciążona podstawowymi wadami w zakresie jej sporządzenia, jest jedynym wydanym aktem administracyjnym, decydującym o prawach i obowiązkach skarżącej w postępowaniu w sprawie uwłaszczeniowej, wszczętym na wniosek skarżącej; 2) art. 104 § 1 w zw. z art. 127 § 1 oraz art. 8 Kpa: - poprzez uznanie, że decyzja ta nie ma charakteru decyzji administracyjnej, podczas gdy jest to jedyny akt administracyjny wydany przez organ pierwszej instancji w stosunku do skarżącej oraz że istnieje konkretna norma prawa materialnego administracyjnego pozwalająca ocenić, że organ pierwszej instancji zobowiązany był do wydania decyzji administracyjnej w postępowaniu w sprawie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawa własności budynków, tj. art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) – zwanej dalej "ugn", a zatem występuje sprawa i stosunek administracyjny, - poprzez uznanie, że decyzja ta nie mam charakteru decyzji administracyjnej, pomimo tego, że o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną nie przesądza jego forma, lecz treść rozstrzygająca w sposób władczy o prawach skarżącej, przy czym kwaliﬁkacja ta jest niezależna od ułomności decyzji, która nie zawiera wszystkich istotnych elementów decyzji administracyjnej; 3) art. 15 w zw. z art. 138 § 1 i 2 Kpa poprzez zaniechanie dokonania oceny prawidłowości i legalności decyzji, co doprowadziło do odmowy kontroli instancyjnej decyzji oraz braku merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią decyzji, a rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu pierwszej instancji; 4) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co spowodowało, że organ, który winien jest dokonać działań merytorycznych, uchylił się od określenia stanu faktycznego oraz prawnego dotyczącego postępowania w sprawie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawa własności budynków, a co za tym idzie, wydał zaskarżone postanowienie naruszając słuszny interes skarżącej - które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. [...] S.A. zarzuciła też zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 200 ust. 1 ugn poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu, podczas gdy okoliczności sprawy uzasadniały jego zastosowanie i ustalenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawa własności budynków. W skardze skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało prezentowane dotychczas stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Na wstępie Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie nie ma sporu co do tego, że pismo z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] zostało sporządzone i że odpis tego pisma otrzymał [...] S.A. oraz że po jego wysłaniu od pisma tego skarżąca wniosła odwołanie. Okoliczności te potwierdzili na rozprawie pełnomocnicy stron.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy pismo z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] ma charakter pisemnej informacji skierowanej do skarżącej Spółki, czy też jest to decyzja administracyjna w rozumieniu art. 104 Kpa, mimo że nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 Kpa.

Zdaniem Sądu, rację ma SKO w [...] twierdząc, że pismo z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa. Z jego treści wynika, że Zastępca Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] informuje pełnomocnika skarżącej Spółki, że w związku z postępowaniem administracyjnym prowadzonym z wniosków [...] S.A. z dnia 8 kwietnia 2003 r. i [...] Sp. z o.o. z dnia 17 września 2008 r. na podstawie art. 200 ugn, dotyczącym stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe Zakład Energetyczny [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka nr [...] z obr. [...] o pow. [...] m2 i prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie, została wydana w dniu [...] grudnia 2011 r. odmowna decyzja przez Prezydenta [...] nr [...]. W piśmie tym zawarta została także informacja, że stroną tego postępowania jest [...] Sp. z o.o. i że decyzja z [...] grudnia 2011 r. została doręczona wyłącznie [...] Sp. z o.o.

W piśmie tym Zastępca Dyrektora Biura wyraźnie wskazał, że "informuje" pełnomocnika Spółki o okolicznościach wskazanych w jego treści. Pismo to nie zawiera oznaczenia organu Prezydenta [...] jako organu właściwego w rozumieniu art. 200 ust. 1 pkt 2 ugn i nie jest podpisane z upoważnienia organu. Pismo to podpisał Zastępca Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...]. W piśmie tym brak również pouczenia o środkach zaskarżenia.

Wobec powyższego pisma tego w żaden sposób nie można uznać za decyzję administracyjną, ponieważ z jego treści nie wynika, że to Prezydent [...] rozpoznał i rozstrzygnął konkretny wniosek skarżącej Spółki o wszczęcie postępowania uwłaszczeniowego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Z pisma tego wynika, że informuje ono o okolicznościach sprawy zakończonej decyzją administracyjną wydaną znacznie wcześniej, niż kwestionowane pismo – decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]. W tej sytuacji SKO w [...] prawidłowo zastosowało przepis art. 134 Kpa i stwierdziło niedopuszczalność odwołania, ponieważ zgodnie z art. 127 § 1 Kpa odwołanie służy tylko i wyłącznie od decyzji administracyjnej.

Zdaniem Sądu, błędne jest stanowisko [...] S.A., że w treści pisma z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] orzeczono o prawach i obowiązkach skarżącej w postępowaniu uwłaszczeniowym. Z pisma tego w żaden sposób nie wynika, aby użyty został zwrot "stwierdza (odmawia stwierdzenia) nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń, jak tego wymaga przepis art. 200 ust. 1 ugn. To z kolei oznacza, że pismo to nie załatwia żadnego wniosku skarżącej Spółki o uwłaszczenie i w stosunku do skarżącej nie stwierdza bądź nie odmawia stwierdzenia nabycia praw materialnych, tak jak ma to miejsce w wyniku wydania aktu w formie decyzji administracyjnej w przedmiocie uwłaszczenia państwowych osób prawnych w trybie art. 200 ugn. Nie można zatem przyjąć, że z samej treści pisma z dnia 31 stycznia 2013 r. wynika, iż jest ono aktem administracyjnym kwalifikowanym, władczym, rozstrzygającym o konkretnych prawach [...] S.A., lecz wobec naruszenia art. 107 § 1 i 3 Kpa w zw. z art. 200 ugn nie zostało nazwane decyzją i nie ma formy decyzji administracyjnej. Wobec tego Sąd uznał za niezasadne postawione w skardze zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 134, art. 104 § 1 w zw. z art. 127 § 1 oraz art. 8 Kpa, art. 15 w zw. z art. 138 § 1 i 2 Kpa, art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa oraz art. 200 ust. 1 ugn.

W ocenie Sądu, skoro [...] S.A. miała wątpliwości, czy pismo z dnia 31 stycznia 2013 r. należy traktować jako decyzję administracyjną winna wystąpić do autora pisma o zajęcie stanowiska w tym zakresie. Trzeba mieć też na uwadze, że w sytuacji, gdy organ nie wydaje decyzji administracyjnej, a dany podmiot uważa, że złożył stosowny wniosek, a organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy, ma możliwość złożenia środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. Jeżeli natomiast skarżąca Spółka uważa, że w danej sprawie zakończonej decyzją ostateczną była stroną w rozumieniu art. 28 Kpa, natomiast bez własnej winy organ pominął jej udział w postępowaniu, ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, powołując się na podstawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji