Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 121/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 104,
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 66 ust. 3a, ust. 3a pkt 1, art. 66a ust. 2, 1, ust. 2 pkt 1-7, art. 67, art. 67 ust. 3, art. 66,
journal: Dz.U. 2023 poz 1047
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art. 312 ust. 1, 2,
journal: Dz.U. 2022 poz 1520
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2024 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach M.Ł. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 30 listopada 2023 r. nr SKO.RD/52/7329/604/2023 w przedmiocie odmowy ponownego oznaczenia pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 listopada 2023 r. nr SKO.RD/52/7329/604/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej: kolegium, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; ze zm.; dalej: K.p.a.), po rozpoznaniu odwołania W. J. (dalej: strona, skarżący) od decyzji Starosty [...] (dalej: starosta, organ pierwszej instancji) z dnia 24 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego oznaczenia pojazdu marki U. [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny.

W dniu 22 sierpnia 2023 r. strona złożyła do starosty podanie o ponowne oznaczenie pojazdu. Do podania załączyła dokumenty: pismo informacyjne od producenta ciągnika rolniczego U. S.A. w upadłości wraz z kartą budowy wyrobu: ciągnik U. [...] i opinię rzeczoznawcy z dnia 17 czerwca 2023 r. Z dokumentów wynikało, że na korpusie tylnego mostu pojazdu został umieszczony jego błędny numer fabryczny na etapie produkcji ciągnika rolniczego w fabryce U..

Przytaczając treść art. 66 ust. 3a, art. 66a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047; ze zm.; dalej: P.r.d.) organ pierwszej instancji odmówił ponownego oznaczenia pojazdu, wyjaśniając że żadna z przesłanek z art. 66a ust. 2 P.r.d. nie została w tej sprawie spełniona.

Odwołanie od decyzji starosty wniósł w ustawowym terminie W. J..

Rozpoznając odwołanie, kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 66 ust. 3a P.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 66a ust. 1 P.r.d. numery identyfikacyjne umieszczane są na pojeździe przez jego producenta. Ustęp 2 art. 66a P.r.d. wskazuje na siedem konkretnych przypadków, w których możliwe jest wydanie decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych przez starostę. Decyzje takie nie mają charakteru uznaniowego - nie zależą od tzw. uznania administracyjnego, ale od wykazania spełnienia warunków wskazanych w przepisie prawnym. Zaznaczyło przy tym, że katalog wskazany w art. 66a ust. 2 P.r.d. ma charakter zamknięty. Oznacza to, że jeżeli dany przypadek nie spełnia przesłanek wymienionych wśród przypadków opisanych w art. 66a ust. 2 pkt 1 - 7 starosta nie ma podstaw do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu. Organ odwoławczy przyjął, że z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z dokumentów załączonych do podania wynika bowiem, że błędny numer VIN na korpusie tylnego mostu jest wynikiem błędu pracownika firmy U. popełnionego na etapie produkcji pojazdu. Powyższa okoliczność nie została ujęta w art. 66a ust. 2 P.r.d. jako przesłanka do nadania cech identyfikacyjnych pojazdu przez starostę.

Na decyzję kolegium W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę.

Wyjaśnił, że na podstawie faktur z 9 lutego 2016 r. (faktura zaliczkowa) i 12 lutego 2016 r. zakupił ciągnik U. [...] Na fakturze został podany numer VIN [...]) identyczny, jak w dowodzie rejestracyjnym. Pojazd został zarejestrowany. Podczas drugiego przeglądu w maju 2023 r. wykryto niezgodność numeru VIN na korpusie tylnego mostu, który widnieje jako: [...] Skarżący dodał, że zwrócił się w tej sprawie do producenta ciągnika, który poinformował go o popełnionym na etapie produkcji błędzie. Wskazał, że również rzeczoznawca [...] Związku Motorowego potwierdził błąd fabryczny. Przytaczając za kolegium przepisy P.r.d., stwierdził że powstał precedens, który może rozstrzygnąć jedynie Sąd poprzez rozszerzenie hermetycznych ram przepisów. Wskazał też, że nie może poruszać się własnym pojazdem, co sprawia mu ogromne utrudnienia w pracy i w życiu, a wina leży po stronie producenta ciągnika. Wniósł o wydanie wyroku nakazującego organowi rejestrującemu pojazd przywrócenie możliwości korzystania z ciągnika po drogach publicznych.

Do skargi załączył: faktury zakupu ciągnika: z 9 lutego 2016 r. (zaliczkowa), z 12 lutego 2016 r., pismo spółki U. z dnia 10 lipca 2023 r. , opinię rzeczoznawcy J. P. z dnia 17 czerwca 2023 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Udział w sprawie zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. M. Ł. .

Na rozprawie skarżący poparł skargę i wnioski w niej zawarte.

Prokurator wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem obowiązujących w czasie orzekania przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kieleckiego nr KT.II.5410.2.1.38.2023 z dnia 24 sierpnia 2023 r. w przedmiocie odmowy ponownego oznaczenia pojazdu marki U. [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...], została wydana zgodnie z przepisami prawa.

W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności przepisów P.r.d., a także mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. przepisów K.p.a.

Podstawę materialnoprawną obu decyzji stanowiły przepisy: art. 66 ust. 3a i art. 66a ust. 2 P.r.d.

Stosownie do treści art. 66 ust. 3a pkt 1 P.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Z kolei zgodnie z art. 66a ust. 2 P.r.d. starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu:

1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM";

2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego;

3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy;

7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona.

Ponadto, według art. 66a ust. 1 P.r.d. cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent.

W świetle powyższych przepisów oczywistym jest zatem, że numer VIN jest cechą identyfikacyjną pojazdu.

Opis numeru identyfikacyjnego pojazdu VIN zawiera pkt 1 załącznika nr 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2022 r. poz. 1847; ze zm.).

Zgodnie z tym opisem numer identyfikacyjny pojazdu VIN to nadana przez producenta kombinacja znaków przeznaczona do oznaczenia danego pojazdu. Jego celem jest zapewnienie, aby pojazd mógł być na jego podstawie jednoznacznie zidentyfikowany w ciągu 30 lat przez producenta lub przedstawiciela producenta, bez potrzeby żądania dalszych danych. Numer identyfikacyjny pojazdu powinien spełniać następujące wymagania:

1) powinien mieć strukturę zgodną z P. N. nr [...], która odpowiada normie ISO 3779: 1983, a w przypadku producenta motocykli lub motorowerów produkujących poniżej 500 sztuk pojazdów rocznie trzeci [...] pierwszym członie powinien być cyfrą 9, przy czym właściwa identyfikacja producenta powinna być wtedy zapewniona przy użyciu 3., 4. i 5. znaku w członie trzecim oznakowania;

2) powinien być umieszczony na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym po prawej stronie pojazdu, a także na tabliczce znamionowej;

3) powinien zawierać się w jednym wierszu; wyjątkowo, z przyczyn technicznych, może zawierać się w dwóch wierszach, jednak w takim przypadku nie może być przerw wewnątrz drugiego i trzeciego członu tego numeru; nie może być także pustych miejsc między znakami; jakiekolwiek niewykorzystane pole w trzecim członie powinno być zapełnione przez cyfrę 0 w celu zapewnienia wymaganej liczby 8 znaków; początek i koniec każdego z wierszy powinien być oznaczony symbolem, który nie jest cyfrą arabską, dużą literą rzymską i którego nie można pomylić z pozostałymi znakami; jeżeli dwa człony znajdują się w jednym wierszu, to zaleca się także umieszczanie takiego symbolu między nimi;

4) powinien być umieszczony w widocznym i łatwo dostępnym miejscu przez wybicie lub wyciśnięcie w taki sposób, aby nie uległ zatarciu lub zniszczeniu.

Co do zasady cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a P.r.d., nadaje i umieszcza producent (art. 66a ust. 1 P.r.d.), przy czym numer identyfikacyjny VIN tylko producent. Przypadki, w których starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych zawiera art. 66a ust. 2 P.r.d.

Słusznie podkreśliły orzekające w sprawie organy, że katalog tych przypadków jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że jeżeli dany przypadek nie spełnia przesłanek wymienionych wśród przypadków opisanych w art. 66a ust. 2 pkt 1 - 7 P.r.d. starosta nie ma podstaw do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Z dokumentów załączonych do podania skarżącego o ponowne oznaczenie pojazdu marki U. [...] wynika bowiem bezspornie, że w pojeździe na korpusie tylnego mostu został umieszczony przez producenta błędny numer fabryczny VIN.

W piśmie z 10 lipca 2023 r. producent poinformował skarżącego, że: właściwy numer VIN tego pojazdu to [...], "powstały błąd w nabiciu numeru na korpusie tylnego mostu jest skutkiem pomyłki pracownika nabijającego numery, a później przeoczenie błędu przy przekazaniu ciągnika klientowi". Ze sporządzonej 17 czerwca 2023 r. przez rzeczoznawcę J. P. opinii wynika natomiast, że: "nie stwierdzono ingerencji czynników zewnętrznych w pole numerowe ciągnika oraz naruszenia mocowania tabliczki znamionowej, nie stwierdzono też śladów demontażu lub wymiany tylnego mostu - na śrubach mocujących korpus brak śladów ich naruszania (odkręcania). Błędy powstały prawdopodobnie: - w toku nadawania numeru VIN pojazdu u producenta, - przy zakupie - nie sprawdzono numeru VIN pojazdu z tabliczką znamionową, fakturą zakupu oraz świadectwem zgodności, - brak kontroli podczas badania technicznego w dniu 25.04.2019 oraz 04.05.2021 roku" (strona 3 opinii).

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Skonkretyzowanie praw lub obowiązków następuje w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwy organ. Wynika to wprost z treści art. 104 K.p.a. Podstawą wydania decyzji określonej treści jest przepis prawa materialnego, który zakreśla ramy skonkretyzowania danego prawa czy obowiązku. W tym przypadku tylko zaistnienie przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a ust. 2 ustawy P.r.d. skutkuje wydaniem decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych. Z kolei brak zaistnienia takich przesłanek, skutkować musi wydaniem decyzji odmownej.

Wobec powyższego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można organom postawić zarzutu wydania decyzji z naruszeniem prawa, skoro rozpoznawany przypadek nie wypełnia przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a ust. 2 P.r.d. (por. prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 12 kwietnia 2017 r., III SA/Łd 31/17; prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 1 marca 2018 r., III SA/Gd 948/17; wyrok NSA z 25 stycznia 2019 r., I OSK 1974/18; dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Warto także zaznaczyć, że ani przepisy K.p.a., ani p.p.s.a. nie zawierają takich klauzul generalnych jak dobra wiara, czy zasady współżycia społecznego. Oznacza to, że klauzule generalne nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej, skargi sądowej lub skargi kasacyjnej. Brak jest podstaw prawnych, które pozwalałyby sądowi administracyjnemu, badającemu legalność działania organów administracji publicznej, przedłożone mu do kontroli decyzje administracyjne oceniać pod kątem ich zgodności z zasadami współżycia społecznego, czy też słuszności. Z tego też powodu zasady współżycia społecznego nie mogą być skutecznie powoływane w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako podstawa żądania uchylenia zaskarżonej decyzji (tak NSA w wyrokach: z 28 listopada 2019 r., II OSK 108/18; z 28 października 2020 r., I GSK 597/18; dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie sądu wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji uwzględniającej żądanie skarżącego, a następnie akceptacja takiego procedowania przez organ odwoławczy byłoby w realiach niniejszej sprawy zastosowaniem prawa w sposób sprzeczny z treścią art. 66a ust. 2 P.r.d. i stanowiłoby naruszenie wyrażonej w art. 6 K.p.a. zasady legalizmu.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, z których wynika, że właściwym do nadania i umieszczenia numeru VIN jest producent ciągnika, skarżący winien, zdaniem sądu, w pierwszej kolejności zwrócić się do producenta o usunięcie wady fizycznej zakupionego ciągnika. Takiej oceny prawnej nie zmienia wynikający z treści pisma producenta z 10 lipca 2023 r. fakt, że znajduje się on w stanie upadłości. Nie mogąc oceniać i przesądzać o wystąpieniu określonych przesłanek w sprawie upadłościowej, sąd zwraca jedynie uwagę, że w świetle art. 312 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1520; ze zm.) po ogłoszeniu upadłości można prowadzić dalej przedsiębiorstwo upadłego, jeżeli możliwe jest zawarcie układu z wierzycielami lub możliwa jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w całości lub jego zorganizowanych części. Jeżeli syndyk prowadzi przedsiębiorstwo upadłego, powinien podjąć wszelkie działania zapewniające zachowanie przedsiębiorstwa co najmniej w niepogorszonym stanie.

Gdyby jednak doprowadzenie do zgodności numeru VIN na korpusie tylnego mostu ciągnika z tabliczką znamionową oraz pozostałymi dokumentami okazało się niemożliwe, sąd zauważa, że w art. 67 P.r.d. ustawodawca przewidział szczególną procedurę, której podstawowym celem jest dopuszczenie do rejestracji, a następnie do ruchu pojazdu, który nie spełnia niezbędnych warunków technicznych, a więc tych określonych w art. 66 P.r.d., w tym dotyczących posiadania nadanego przez producenta numeru VIN (art. 66 ust. 3a pkt 1 P.r.d.). Na podstawie art. 67 ust. 1 P.r.d. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może, w drodze decyzji administracyjnej, w indywidualnym uzasadnionym przypadku, zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, mając na uwadze:

1) konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdu oraz bezpieczeństwa pieszych;

2) zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdu na środowisko i infrastrukturę drogową;

3) przeznaczenie pojazdu oraz sposób jego wykorzystania.

Stosownie do treści art. 67 ust. 3 P.r.d. zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd, jest wydawane na wniosek właściciela lub posiadacza pojazdu, po uiszczeniu opłaty. Maksymalna wysokość opłaty nie może przekroczyć 600 zł.

Ze sprawy wynika, że pojazd został zarejestrowany. Jednakże z uwagi na niezgodność numeru VIN umieszczonego w pojeździe z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym diagnosta wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem negatywnym, co wynika wprost z § 5 ust. 6 i § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 141). W konsekwencji dla skarżącego oznacza to brak ważnego badania technicznego ciągnika i niemożność uzyskania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym.

Natomiast ewentualne korzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie w ramach procedury określonej w art. 67 P.r.d. byłoby zalegalizowaniem istniejącego stanu rzeczy, podstawą do ponownego poddania ciągnika okresowemu badaniu technicznemu oraz ubiegania się o wydanie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 września 2021 r., VI SA/Wa 1301/21; dostępny w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

.

Podsumowując stwierdzić należy, że skoro decyzja w sprawie nadania cech identyfikacyjnych pojazdu nie jest decyzją uznaniową, a katalog przesłanek nadania cech identyfikacyjnych pojazdu jest katalogiem zamkniętym i nie może być interpretowany rozszerzająco, to skoro, jak wykazano wyżej, w przedmiotowej sprawie nie wystąpił żaden przypadek przewidziany przez ustawodawcę w art. 66a ust. 2 pkt 1 - 7 P.r.d., należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.