Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 218/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2023-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 228 par. 1 pkt 2, art. 150
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2023 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 25 maja 2023 r., nr 388000-COP.4103.12.2021 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. M. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik) jest postanowienie Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 25.05.2023 r., którym organ ten, działając na podstawie przepisu art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.) [dalej: O.p.] – stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 grudnia 2020 r.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 21 grudnia 2020 r. Naczelnik Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu wydał decyzję, mocą której określił skarżącemu działającemu pod firmą P., L., kod. poczt. [...] G., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za wszystkie kwartały 2016 r. oraz określił na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług kwotę podatku VAT do zapłaty za okresy od stycznia 2016 r. do września 2016 r.

Wskazana decyzja Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu została przekazana do doręczenia pełnomocnikowi strony za pośrednictwem operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 896 ze zm.). Organ I instancji stwierdził, że jego decyzja została doręczona w trybie fikcji prawnej doręczenia, o której mowa w art. 150 O.p. w poniedziałek 11 stycznia 2021 r. Operator wyznaczony zwrócił bowiem przesyłkę pocztową nadaną przez organ, zawierającą stosowne adnotacje o jej dwukrotnym awizowaniu. Pierwsze awizowanie przesyłki zawierającej decyzję miało miejsce w poniedziałek 28 grudnia 2020 r., zaś drugie we wtorek 05 stycznia 2021 r. W konsekwencji termin na złożenie odwołania upłynął z dniem 25 stycznia 2021 r. (poniedziałek).

W dalszej kolejności skarżący, działając za pośrednictwem pełnomocnika, M. G., złożył w dniu 20 sierpnia 2021 r. wniosek z tego samego dnia o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wymienionej wyżej decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Opolu wraz z samym odwołaniem z 19 sierpnia 2021 r.

W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Naczelnik Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu, działając jako organ odwoławczy, postanowieniem z 15 listopada 2021 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 grudnia 2020 r., zaś postanowieniem z 30 listopada 2021 r. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 grudnia 2020 r.

Na postanowienie organu z 15 listopada o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z 08 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Op 22/22, uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując na konieczność uwzględnienia rozważań Sądu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy (postanowienie z 30 listopada 2021 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie zostało zaskarżone do WSA w Opolu).

Rozpatrując sprawę ponownie organ w zaskarżonym postanowieniu zauważył, że zgodnie ze wskazaniami WSA w Opolu został zobowiązany do podjęcia działań pozwalających na ustalenie: pod jakim adresem dokonano próby doręczenia, czy lokal pełnomocnika strony jest wyposażony w skrzynkę oddawczą, gdzie listonosz pozostawił zawiadomienie (awizo), a w przypadku pozostawienia go jednemu z pracowników biura, tj. w miejscu innym, niż jest mowa w art. 150 § 2 O.p. – do rozważenia kwestii, czy doszło do doręczenia decyzji i w jakim trybie.

Sąd wskazał również organowi na potrzebę przeprowadzenia dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadka listonosza dokonującego doręczenia, kierownika zmiany w placówce pocztowej B. oraz - ewentualnie - przesłuchanie osoby mieszkającej przy ul. [...] w lokalu mieszkalnym oznaczonym nr [...].

Organ odwoławczy, uwzględniając powyższe zauważył, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z 21 grudnia 2020 r., a w konsekwencji ustalenia, czy doszło do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania.

Strona stoi na stanowisku, że do doręczenia decyzji w istocie nie doszło, ponieważ w okresie awizowania przesyłki listonosz, który stale obsługuje rejon i regularnie dostarcza pełnomocnikowi przesyłki pocztowe, przebywał na zwolnieniu lekarskim i był zastępowany przez innego listonosza. W tych okolicznościach, zdaniem pełnomocnika, miało dojść do sytuacji, w której listonosz nieznający rejonu, cyt.: "podjął prawdopodobnie próbę doręczenia przy ul. [...] w mieszkaniu o numerze [...] i tam na klatce schodowej pozostawił awizo, sugerując się wyłącznie adresem, a nie danymi adresata, i nie posiadając wiedzy o specyficznej numeracji budynku". Okazuje się bowiem, że w budynku przy ul. [...] znajdują się: lokal mieszkalny nr [...] oraz lokal użytkowy nr [...], czyli Biuro M. G. (pełnomocnika skarżącego).

W ocenie organu nie znajduje oparcia w materiale dowodowym narracja pełnomocnika o nieznajomości rejonu przez listonosza doręczającego decyzję z 21 grudnia 2020 r., który zastępował listonosza przebywającego akurat na zwolnieniu lekarskim. Wprawdzie pod adresem ul. [...] w B. funkcjonują dwa lokale, tj. lokal mieszkalny oraz lokal użytkowy należący do pełnomocnika, jednak przeprowadzony dowód z przesłuchania listonosza doręczającego decyzję organu z 21 grudnia 2020 r. całkowicie obala argumentację przedstawioną we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Listonosz – A. J., w swoich zeznaniach wskazała, że od września 2015 r. pracowała na poczcie na podstawie stałej umowy o pracę. Jej praca na poczcie na podstawie innych form zatrudnienia trwała nawet wcześniej. Świadek była tzw. "skoczkiem", co oznacza, że nie miała "swojego" stałego rejonu do obsługi, ale pracowała w tym rejonie, w którym były akurat braki kadrowe. Jak się też okazuje, listonosz bardzo dobrze znała Biuro M. G. i znała też jego lokalizację. Według jej zeznania jest ono "na [...], w bok od [...], to jest jednokierunkowa ulica". Jak świadek zaznaczyła, Biuro jest przeszklone i wchodzi się do niego "z chodnika", ma też przeszklone drzwi z uszczelką. Świadek dobrze też pamiętała wewnętrzną architekturę Biura, w którym znajduje się m.in. pierwsze pomieszczenie, "w którym nikt nie przebywa" i "dopiero ktoś wychodził z dalszego pomieszczenia Biura do tego pierwszego pomieszczenia" (strona nr 406-420 akt sprawy).

Ze względu na dobrą znajomość lokalizacji Biura pełnomocnika skarżącego, jak

i samego Biura, listonosz wykluczyła też możliwość swojej pomyłki i doręczenia przesyłki lub awiza do mieszkania na klatce schodowej, o ile przesyłka była adresowana na M. G. A z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, co wynika wprost z danych adresowych naniesionych przez organ na kopercie listu poleconego zawierającego "sporną" decyzję.

Tak szczegółowa znajomość Biura M. G. i jego lokalizacji wyklucza możliwość pomyłki po stronie listonosza i doręczenia awiza nie do jej lokalu, który jest lokalem użytkowym, ale do lokalu mieszkalnego w klatce schodowej obok.

Potwierdzeniem tego, że listonosz doskonale wiedziała, gdzie znajduje się Biuro pełnomocnika strony, jest fakt, że w okresie pełnienia zastępstwa (od 7 grudnia 2020 r. do 8 stycznia 2021, informacja od Poczty Polskiej S.A.- strona nr 500 akt sprawy) doręczyła ona skutecznie do Biura M. G. awiza dwóch innych przesyłek pocztowych o numerach [...] oraz [...]. Wymienione dwie przesyłki zostały przez M. G. odebrane w placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Korespondencja ta była również zaadresowana na M. G., która sama we wniosku o przywrócenie terminu wskazuje, że obie te przesyłki odebrała w placówce pocztowej.

W ocenie organu brak jest więc logicznego wytłumaczenia, dlaczego ten sam listonosz, w przypadku przesyłek o numerach [...] (pierwsze awizo miało miejsce 21 grudnia 2020 r., drugie 29 grudnia 2020 r.) oraz [...] (pierwsze awizo 14 grudnia 2020 r., drugie 22 grudnia 2020 r.) prawidłowo pozostawiła awiza, zaś w przypadku przesyłki zawierającej "sporną" decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego miałaby dokonać nieprawidłowego doręczenia awiza z powodu nieznajomości miejsca doręczenia, pomijając przy tym dane osobiste adresata, którego Biuro umiała dobrze zlokalizować i które dobrze znała.

Organ wskazał, iż w sprawie nie mamy do czynienia z zupełnie identycznymi adresami klatki schodowej prowadzącej do lokali mieszkalnych oraz lokalu użytkowego M. G. Klatka schodowa ma bowiem adres ul. [...], natomiast lokal użytkowy M. G. posiada adres ul. [...], co zresztą wynika m.in. z dokumentacji zdjęciowej przedłożonej przez M. G.

Również bezpośredni przełożony listonosza, czyli B. B., wyjaśniła w swoich zeznaniach, że A. J., jako listonosz, musiała zapoznać się dokładnie z planem chodu, z zagrożeniami, czy z listą osób niepełnosprawnych. B. B. wskazała też, że jako bezpośrednia przełożona nie odnotowała skargi na wykonywanie przez ww. listonosza, obowiązków służbowych. Także sama listonosz nie zgłaszała swojej bezpośredniej przełożonej problemów w związku z ewentualną nieznajomością rejonu, którym znajdowała się ulica [...] (strona nr 416 akt sprawy).

Przedstawione okoliczności wskazują, że listonosz, choć zastępowała nieobecnego listonosza, który stale obsługiwał rejon obejmujący ul. [...], dobrze znała lokalizację Biura M. G., które umiała nawet ze szczegółami opisać. Wykluczona jest zatem pomyłka, która miałaby polegać na doręczeniu "spornej" przesyłki pocztowej nadanej przez organ do lokalu mieszkalnego w klatce schodowej oznaczonej numerem [...].

Wobec wykluczenia sugerowanej przez M. G. omyłki listonosza, organ ustalił dalsze okoliczności doręczenia "spornej" przesyłki pocztowej zawierającej decyzję organu, kierowanej do M. G., występującej w sprawie jako pełnomocnik przedsiębiorcy P. M., działającego pod firmą P., NIP: [...].

Zwrócił uwagę na brak oddawczej skrzynki pocztowej, w której listonosz mógłby złożyć przesyłkę pocztową lub awizo. Brak oddawczej skrzynki pocztowej potwierdzają zeznania listonosza, oraz zeznania pracowników pełnomocnika skarżącego, a także przedłożona przez nią dokumentacja fotograficzna (strony od nr 42 do nr 44 akt sprawy).

Jeżeli chodzi o sposób, w jaki operator wyznaczony doręczał korespondencję do Biura M. G., to zeznania pracowników Biura wskazują, że Biuro jest zawsze otwarte we wszystkie dni robocze, co zapewniają ustalone dyżury pracowników. Z zeznań pracowników Biura wynika też, że przesyłki pocztowe, których nadawcą były organy podatkowe i które adresowane były do M. G. nie były odbierane przez pracowników, którym nie zostało udzielone stosowne upoważnienie przez M. G., lecz były awizowane. Pracownicy Biura nie umieli wprawdzie precyzyjnie wskazać, które przesyłki pocztowe były odbierane, a które awizowane, niemniej nie ulega wątpliwości, że "sporna" przesyłka pocztowa nadana przez Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego za pośrednictwem operatora wyznaczonego została awizowana, co oznacza, że nie odebrał jej żaden z pracowników Biura M. G. jak i ona sama. Okoliczność ta wskazuje, że w poniedziałek 28 grudnia 2020 r., w momencie pierwszej awizacji, M. G. była nieobecna w Biurze i z tego powodu listonosz pozostawiła awizo dotyczące "spornej" przesyłki. Jak zeznała pracująca w Biurze K. S., w takiej sytuacji awizo to trafiło wraz z całą doręczoną korespondencją na biurko szefowej, czyli M. G. (strony nr 585 oraz nr 589 akt sprawy).

Listonosz przyznała, że zwłaszcza w przypadku kancelarii adwokackich powszechna jest praktyka zostawiania awiza. Natomiast w przypadku Biura pełnomocnika na pewno raz zdarzyła się sytuacja, że ktoś z Biura poprosił o pozostawienie awiza. Natomiast nie ulega wątpliwości że w przypadku braku odbioru przesyłki awizo było zawsze przez listonosz zostawiane. Przytacza ona w tej mierze nawet sytuacje ze swojej praktyki zawodowej, w których - ze względu na długotrwałą nieobecność adresata - awiza "wysypywały" się ze skrzynki pocztowej. Wówczas listonosz umieszczała awizo na drzwiach mieszkania adresata (strona nr 416 akt sprawy).

Należy zatemstwierdzić, że zarówno tzw. pierwsze awizo (z 28 grudnia 2020 r.), jak i awizo drugie (z 05 stycznia 2021 r.) zostały pozostawione w Biurze M. G., czyli pod adresem do doręczeń w kraju wskazanym przez samą M. G. Nie doszło natomiast do bezpośredniego doręczenia "spornej" przesyłki M. G. w poniedziałek 28 grudnia 2020 r., gdyż musiała być ona w tym momencie nieobecna w swoim Biurze. Wynika to z zeznań pracowników Biura zgodnie wskazujących, że w przypadku nieobecności pełnomocnika w Biurze, jeśli przesyłka była adresowana imiennie na M. G. i była ona nadana przez Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno- Skarbowego, to nikt z pracowników Biura jej nie odebrał, żaden pracownik nie miał bowiem udzielonego przez M. G. upoważnienia do odbioru takiej przesyłki.

"Spornej" przesyłki nie odebrał też T. G., mąż M. G., który wskazał w swoich wyjaśnieniach, że nie pracuje w Biurze rachunkowym, a jedynie korzysta z pomieszczenia w lokalu przy ul. [...] i odbiera "grzecznościowo" korespondencję kierowaną do żony, jaka mu zostanie przekazana. T. G. wskazał wprawdzie, że odbiera zawsze całość korespondencji, jaką przekazuje mu listonosz i nie pamięta, aby zaistniała sytuacja, w której listonosz, będąc w Biurze, nie chciał mu wydać korespondencji, niemniej okoliczność pozostawienia w poniedziałek 28 grudnia 2020 r. awiza przez listonosza wskazuje, że w żaden sposób nie uczestniczył on przy doręczaniu decyzji organu (wyjaśnienia przesłane organowi 11 maja 2023 r., strona nr 621 akt sprawy).

W konsekwencji listonosz wystawiła w poniedziałek 28 grudnia 2020 r. awizo, które zostało zaniesione przez pracowników Biura na biurko szefowej, czyli M. G.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ przyjął, że doszło do skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji zgodnie z regulacjami zawartymi w przepisie art. 150 § 1 pkt 1 O.p.

Wprawdzie listonosz nie umieściła awiza, czyli zawiadomienia o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w tejże placówce w terminie 7 dni, w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy okazało się to niemożliwe, na drzwiach Biura, czyli miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, jednak zdecydował o tym przede wszystkim brak posiadania przez M. G. oddawczej skrzynki pocztowej pod adresem do doręczeń w kraju.

Obowiązek umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej ciąży na właścicielach lub współwłaścicielach budynku mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Jest on realizowany poprzez umieszczenie w budynkach wielorodzinnych, w których wyodrębnione są co najmniej 3 lokale, w ogólnie dostępnej części nieruchomości zestawu oddawczych skrzynek pocztowych w liczbie odpowiadającej liczbie samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali o innym przeznaczeniu, jeżeli posiadają osobny adres (art. 40 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 Prawa pocztowego).

Tymczasem pełnomocnik, pomimo prowadzenia swojego Biura na ulicy [...] w B. od roku 2016, na co sama wskazuje, oraz pomimo faktu bycia właścicielem użytkowanego lokalu (str. 41 akt sprawy), nie podjęła żadnych starań w celu umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej na jego drzwiach, choć przecież dopilnowanie obowiązku umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej jest w obecnych realiach społecznych obowiązkiem powszechnym i stosunkowo łatwym do realizacji, który powinien być przestrzegany zwłaszcza przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, co wykluczałoby możliwość odbioru przesyłki przez osoby nieuprawnione. Biuro pełnomocnika znajduje się bezpośrednio przy chodniku, a następnie przy pasie jezdni przeznaczonej do ruchu pojazdów, czyli w miejscu ogólnie dostępnym. Zatem tym bardziej pełnomocnik powinna, wskazując swoje Biuro jako adres do doręczeń w kraju, dopilnować, aby możliwy był skuteczny i zabezpieczony przed dostępem osób trzecich odbiór pism przesyłanych przez organ.

Skoro M. G. nie dopełniła tego obowiązku, a jej Biuro, znajdujące się bezpośrednio przy ulicy, a następnie jezdni, czyli w miejscach ogólnie dostępnych, pozostawało w poniedziałek 28 grudnia 2020 r. otwarte, zrozumiałe jest, że listonosz nie pozostawiła awiza na drzwiach Biura, ale w jego wnętrzu.

Także tzw. "drugie" awizo, o którym mowa w art. 150 § 3 O.p., czyli powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, zostało pozostawione przez listonosza we wtorek 05 stycznia 2021 r. w Biurze M. G.

Organ wskazał, iż skoro w przypadku powtórnego awizowania listonosz nie przynosi samej przesyłki, nie jest istotne, czy w momencie jego pozostawienia przez listonosza pełnomocnik była obecna w Biurze czy też nie. Rozstrzygający dla oceny skuteczności doręczenia jest sam fakt jego pozostawienia przez listonosza, co w sprawie miało miejsce. Kwestia ta związana z próbą podważania znajomości rejonu przez listonosza i pozostawiania przez nią awiz została już jednak w niniejszym postanowieniu rozstrzygnięta.

Naczelnik Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu, działając jako organ odwoławczy, stwierdził zatem, że decyzja z 21 grudnia 2020 r. wydana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym została doręczona pełnomocnikowi strony z upływem 11 stycznia 2021 r. w trybie art. 150 O.p.

Końcowo organ wskazał, że podjął próbę przesłuchania osoby mieszkającej w lokalu mieszkalnym przy ul. [...]. Jednakże, po ustaleniu że osoba mieszkająca lokalu mieszkalnym pod tym adresem, czyli W. P., jest osobą starszą, mającą trudności z poruszaniem się, pozostającą pod opieką innych członków rodziny, organ postanowił odstąpić od jej przesłuchania, nawet w jej mieszkaniu, dążąc do absolutnego zminimalizowania niedogodności po stronie osoby starszej związanych z ewentualnym przesłuchaniem i odbierał od niej jedynie odpowiedzi na zadane jej pisemnie pytania (strona nr 615 akt sprawy).

Z odpowiedzi tych wynika, że zdarzały się sytuacje, w których do oddawczej skrzynki pocztowej W. P. trafiała korespondencja adresowana do Biura M. G. Jednak zestawiając tę informację z przywołanym już twierdzeniem samej M. G. zawartym we wniosku o przywrócenie terminu, że sytuacja z grudnia 2020 r. była "bezprecedensowa i nigdy wcześniej nie przydarzyła się pełnomocnikowi" oraz ustalonym faktem, że listonosz bardzo dobrze znała Biuro M. G., należy wykluczyć okoliczność, ze adresowana imiennie na M. G. "sporna" przesyłka pocztowa mogła omyłkowo trafić do oddawczej skrzynki pocztowej W. P.

We wniesionej skardze skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 O.p. poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia, że strona wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 grudnia 2020 r. z uchybieniem terminu, mimo iż termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu wobec braku prawidłowego doręczenia wskazanej decyzji;

2. art. 150 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja została doręczona stronie w trybie tzw. fikcji doręczenia w poniedziałek 11 stycznia 2021 r., mimo że przesyłka pocztowa została zwrócona organowi po jej dwukrotnej błędnej awizacji wobec próby doręczenia na niewłaściwy adres (o ile w ogóle do próby doręczenia doszło);

3. art. 144 § 1 (w brzmieniu sprzed 05 października 2021r.) w zw. z art. 145 § 2 O.p. - poprzez doręczenie decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 grudnia 2020r. na nieprawidłowy adres pełnomocnika strony za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (o ile w ogóle przesyłka została gdziekolwiek doręczona);

4. art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 122 O.p. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego z uwagi na pominięcie zebranych w postępowaniu dowodów, w szczególności zignorowanie treści zeznań pracownic biura rachunkowego prowadzonego przez M. G. (K. R., M. A., E. D., K. S., P. S.) oraz pisemnego oświadczenia W. P., a także oparcie skarżonego rozstrzygnięcia na dowodach nieprzekonujących (zeznania A. J.) oraz sprzecznych z pozostałym materiałem dowodowym (w szczególności z zeznaniami K. R., M. A., E. D., K. S., P. S., pisemnym oświadczenia W. P., a także treścią blankietu zwrotki z 28 grudnia 2020r.).

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.], zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Badając prawidłowość zaskarżonego postanowienia według powyższych kryteriów, Sąd nie stwierdził, by została ono podjęta z naruszeniem przepisów prawa.

Kontroli Sądu podlega postanowienie Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 25.05.2023 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 grudnia 2020 r.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w konsekwencji uchylenia przez tut. Sąd prawomocnym obecnie wyrokiem z dnia 8.06.2022 r., sygn. akt I SA/Op 22/22, uprzednio wydanego postanowienia organu o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku VAT za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że organ przedwcześnie uznał, że doręczenie spornej decyzji nastąpiło skutecznie z dniem 11 stycznia 2021 r. w trybie doręczenia zastępczego (art. 150 O.p.), a termin na złożenie odwołania upłynął z dniem 25 stycznia 2021 r.

Wyjaśnił, że w ustalonym przez organ pierwszej instancji są pewne: data nadania decyzji z dnia 21 grudnia 2020 r. (nadana w dniu 21 grudnia 2020 r.), adres nadania na biuro pełnomocnika skarżącego, tj.: "M. G. ul. [...] [...] B." oraz daty awizowania przesyłki zawierającej decyzję (pierwsze w poniedziałek 28 grudnia 2020 r., a drugie we wtorek 5 stycznia 2021 r.). Wiadomo również, że w dniu 12 stycznia 2021 r. przesyłka została zwrócona do organu z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".

Jest też faktem, że na blankiecie zwrotnego potwierdzenia odbioru, listonosz wypełnił jego pkt 2, który brzmi: "Z powodu niemożności doręczenia, w sposób wskazany w punkcie 1" - zatem także adresatowi – "przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej B. w dniu 28 grudnia 2020 r. (zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP, wraz z informację o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata"; na potwierdzeniu odbioru podkreślono zapis: "umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata").

Sąd zauważył, że doręczyciel nie wypełnił punktu 3 potwierdzenia odbioru, w którym winien wpisać datę drugiego awizowania. Jednakże stosowna adnotacja w tym przedmiocie, opatrzona pieczęcią właściwego urzędu pocztowego i podpisem (nieczytelnym) osoby doręczającej znajduje się na adresowej stronie przesyłki. Tym samym – w ocenie Sądu - dokonano powtórnego awizowania w miejscu identycznym jak przy pierwszym awizowaniu.

Jest jednak sporne to, czy doręczający uczynił zadość wymaganiom wskazanym w art. 150 § 2 O.p., co do miejsca zostawienia awiza (czy była to skrzynka pocztowa biura pełnomocnika skarżącego, czy lokalu mieszkalnego), a tym samym pod jakim adresem faktycznie podjął próbę doręczenia przesyłki (czy pod adresem biura pełnomocnika skarżącego, czy pod adresem lokalu mieszkalnego).

Okoliczność, czy zawiadomienie (awizo) umieszczono w miejscu określonym w art. 150 § 2 O.p. może być przy tym ustalona przy użyciu wszelkich dopuszczalnych środków dowodowych (tak NSA w wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1454/13).

Powyższa jest o tyle istotne, że oświadczenia doręczyciela o umieszczeniu awizo w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, były przez skarżącego skutecznie zakwestionowane. Nie chodzi przy tym o gołosłowne im zaprzeczenie, ale o przedstawienie przez skarżącego dowodów wskazujących na możliwe istnienie niezgodności tych oświadczeń z rzeczywistym stanem rzeczy.

Skarżący przedstawił pismo zarządcy Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 20 sierpnia 2021 r. Zaświadczono w nim, że w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w B. istnieje pod adresem ul. [...] lokal mieszkalny, którego właścicielem jest Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w B. oraz ul. [...] LU - lokal użytkowy będący własnością M. G. (pełnomocnika skarżącego – przyp. Sądu), co nie było w sprawie sporne.

Wyjaśnił przy tym, że do lokali mieszkalnych prowadzi dostępna z poziomu ulicy klatka schodowa nr [...], w której znajdują się skrzynki pocztowe przeznaczone tylko dla mieszkańców. Pełnomocnik zajmuje lokal usługowy, który posiada oddzielne wejście bezpośrednio z ulicy i nie jest on w żaden sposób połączony z bramą [...]. Wejście do biura pełnomocnika jest oznaczone szyldem wskazującym na firmę pełnomocnika. Pełnomocnik nie ma dostępu na klatkę schodową prowadzącą do lokali mieszkalnych (dowód: wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 20 sierpnia 2021 r. – w aktach organu k. 3).

Potwierdził to dokumentacją fotograficzną, na której uwidoczniony jest budynek, w którym znajduje się biuro pełnomocnika skarżącego (lokal oznaczony numerem [...]) i klatka schodowa oznaczona numerem [...], w której znajduje się lokal mieszkalny nr [...]. Na zdjęciach widać, że wejście do biura pełnomocnika skarżącego prowadzi bezpośrednio z ulicy, a do lokali mieszkalnych jest osobne wejście (dowód: fotografie - w aktach organu k. 42 – 44).

Podniósł, że w rozmowie z listonoszem, który obsługuje rejon i regularnie doręcza pełnomocnikowi przesyłki ustalił, że okresie awizowania listonosz ten przebywał na zwolnieniu lekarskim i był zastępowany przez innego listonosza. Listonosz pełniący zastępstwo, nieznający rewiru, naturalnym odruchem podjął prawdopodobnie próbę doręczenia w B. przy ul. [...] w mieszkaniu o numerze [...] i tam na klatce schodowej pozostawił awizo, bowiem sugerował się wyłącznie adresem i nie posiadał wiedzy o specyficznej numeracji budynku, toteż nie zważał na dane osobowe zawarte na kopercie (dowód: wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 20 sierpnia 2021 r. –w aktach organu k. 3).

Skarżący udokumentował powyższe oświadczeniem Kierownika Zmiany w Urzędzie Pocztowym B., który pośrednio przyznał możliwość popełnienia błędu przy doręczeniu decyzji wyjaśniając, że prawdopodobną przyczyną braku zawiadomień jest błąd numeru budynku (podwójna numeracja) lokalu mieszkalnego oraz lokalu użytkowego (dowód: pismo z dnia 19 sierpnia 2021 r. –w aktach organu k. 40).

W omawianym wyroku z dnia 8.06.2022 r., sygn. akt I SA/Op 22/22, Sąd wskazał, że kierując się ww. dowodowymi, co zasługuje na podkreślenie, organ trafnie podjął próbę ustalenia spornych w sprawie okoliczności. W kolejnych wezwaniach organ trafnie podejmował próby ustalenia właśnie rzeczywistego miejsca zostawienia awiza (czy była to skrzynka pocztowa biura pełnomocnika skarżącego, czy lokalu mieszkalnego), a tym samym pod jakim adresem faktycznie listonosz podjął próbę doręczenia przesyłki (czy pod adresem biura pełnomocnika skarżącego, czy pod adresem lokalu mieszkalnego).

W wyroku tym Sąd wskazał, iż: z akt sprawy wynika, że organ, na podstawie art. 155 O.p., podjął próbę przesłuchania osoby mieszkającej w B. przy ul. [...] w lokalu mieszkalnym oznaczonym nr [...] (dowód: wezwanie z dnia 22 października 2022 r. - k. 309-310). Jednak wobec nieodebrania wezwania do stawienia się w siedzibie wskazanego organu (dowód: koperta –akta organu k. 311) zaniechał dalszego przeprowadzenia tej czynności.

Organ na podstawie przepisu art. 155 O.p. wezwał operatora pocztowego do udzielenia informacji odnośnie sposobu doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję, a także imiennego wskazania, który z pracowników poczty podejmował próbę doręczenia przesyłki oraz wystawiał awizo (dowód: wezwanie z dnia 26 sierpnia 2021 r. – w aktach organu k. 50-51).

W odpowiedzi na powyższe Kierownik Działu Poczta Polska S.A. w Biurze Wsparcia Klientów w Opolu odmówiła przekazania danych listonosza doręczającego przesyłkę z uwagi na potrzebę ochrony jego danych osobowych, co pozostało bez dalszej reakcji organu (dowód: pismo z dnia 3 września 2021 r. –w aktach organu k. 60).

W ocenie Sądu, zawartej w powyższym wyroku, wyżej wskazane okoliczności świadczą o niewykorzystaniu w pełni uprawnień jakimi organ dysponuje w ramach art. 155 O.p. jak i art. 262 O.p.

W efekcie organ nie wykorzystał możliwości dowodowych w postaci przesłuchania osób, które mogły mieć wiedzę bezpośrednią na temat doręczenia decyzji, które brały w tym procesie udział: listonosza i Kierownika Zmiany w Urzędzie Pocztowym B., ewentualnie osoby mieszkającej w B. przy ul. [...] w lokalu mieszkalnym oznaczonym nr [...]. Zaniechał ich przeprowadzenia rezygnując z ich przesłuchania jako dowodów bezpośrednich, na rzecz dowodów pośrednich – pisemnych wyjaśnień otrzymanych od Kierownika Działu Poczty Polskiej S.A. w Biurze Wsparcia Klientów w Opolu i domniemań wynikających ze skuteczności doręczania w grudniu 2020 r. i w styczniu 2021 r. innych przesyłek.

Pomimo więc, że organ prawidłowo zareagował na rozbieżności, czy niejasności dotyczące fikcji doręczenia decyzji, to w sposób niewłaściwy zdaniem Sądu, ocenił stan sprawy na gruncie zebranego materiału dowodowego. W sytuacji, w której mógł skorzystać z dowodów bezpośrednich, zaniechał ich przeprowadzenia. Przeprowadzenie dowodu pośredniego – pisemnych wyjaśnień Kierownika Działu Poczty Polskiej S.A. w Biurze Wsparcia Klientów w Opolu - nie zwalniało organu z ciążącego na nim obowiązku zgromadzenia materiału dowodnego, który w sposób niebudzący wątpliwości rozstrzygałby sporną kwestię. Zwłaszcza, że jej twierdzenia o tym, że pracownik zastępujący stałego listonosza wiedział dokładnie, gdzie znajduje się biuro pełnomocnika skarżącego i skutecznie dwukrotnie złożył u tego adresata oba awiza (dowód: pismo z dnia 3 listopada 2021 r. –w aktach organu k. 312) oraz, że korespondencja adresowana do pełnomocnika skarżącego była doręczana do lokalu użytkowego oznaczonego numerem [...] (dowód: pismo z dnia 3 września 2021 r. – w aktach organu k. 60), nie rozwiewały wątpliwości powstających w zestawieniu z już zebranym materiałem dowodowym.

Organ nie odniósł się do przedstawionych w toku postępowania zdjęć na których nie widać, aby na drzwiach wejściowych do biura pełnomocnika skarżącego zamontowana była oddawcza skrzynka pocztowa (dowód: akta organu k. 42 – 44).

Dlatego Sąd w powolanym powyżej wyroku wskazał, iż wymaga uprzedniego wyjaśnienia, czy biuro pełnomocnika skarżącego jest w ogóle wyposażone w oddawczą skrzynkę pocztową ewentualnie, czy w przypadku jej braku listonosz pozostawił awizo w innym dopuszczalnym miejscu. Sam fakt, że pełnomocnik skarżącego nie posiadałby skrzynki pocztowej na drzwiach swojego biura nie oznacza oczywiście, że doręczyciel nie pozostawił tam awiza, choć w innym miejscu wskazanym w art. 150 § 2 O.p. Wymagałoby to jednak wyjaśnienia wobec poczynionej przez listonosza, na zwrotce, adnotacji o umieszczeniu awiza w skrzynce.

Sąd wskazał dalej, iż organ pominął fragment wyjaśnień udzielonych przez Kierownika Działu Poczty Polskiej S.A. w Biurze Wsparcia Klientów w Opolu dotyczących doręczenia decyzji z dnia 21 grudnia 2020 r. Ustalił on, że korespondencja adresowana do pełnomocnika skarżącego była doręczana do lokalu użytkowego oznaczonego numerem [...], ale cyt.: "Jeżeli w lokalu nie było osoby upoważnionej do odbioru korespondencji rejestrowanej, zawiadomienia wraz z korespondencją zwykłą były pozostawiane pracownikom Biura R." (dowód: pismo z dnia 3 września 2021 r. –w aktach organu k. 60).

W ocenie Sądu, zaprezentowanej w powyższym wyroku, wymagała zatem wyjaśnienia rozbieżność wynikająca z dokumentów przedstawionych przez Pocztę S.A. Według zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia 21 grudnia 2020 r. zawiadomienia miało być pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej, ale według ww. pisma praktyka listonosza mogła być odmienna. Pod nieobecność osoby uprawnionej do odbioru przesyłki "zawiadomienie" mógł on pozostawić w biurze, bliżej nieokreślonym "pracownikom Biura R.". Wymagało więc wyjaśnienia, jak faktycznie pozostawiono skarżącemu awizo. Jeśli zawiadomienie, zamiast w jednym z miejsc wskazanych w art. 150 § 2 O.p., wręczono pracownikom biura rachunkowego, to należałoby rozważyć, czy doszło do doręczenia decyzji i w jakim trybie.

W realiach badanej sprawy nie tylko istniała niepewność co do sposobu pozostawienia awiza pod adresem biura pełnomocnika skarżącego ale też, czy próba doręczenia miała miejsce pod właściwym adresem lokalu użytkowego, czy też pod adresem lokalu mieszkalnego. Pozostawały zatem niejasności, które mimo działań organu nie zostały rozwiane, czy dostatecznie wyjaśnione.

Z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie przez organ wskazanych powyżej okoliczności Sąd w cytowanym wyroku nie przesądził, czy w istocie decyzja z dnia 21 grudnia 2020 r. została stronie skutecznie doręczona i w konsekwencji, czy rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania.

Tym samym Sąd w powołanym wyroku nakazał organowi dalszą weryfikację tego czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 150 O.p. z uwzględnieniem niewykorzystanych wówczas, a opisanych powyżej środków dowodowych.

Powyższe ma o tyle znaczenie dla obecnie kontrolowanego postanowienia, że zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Ponadto jak wynika z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W orzecznictwie wskazuje się, że oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Natomiast związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 marca 2014 r., I GSK 534/12; ten wyrok i wszystkie przywoływane w uzasadnieniu wyroki publikowane są w CBOSA).

Związanie oceną prawną i wskazaniami oznacza, że zarówno organy, jak i inne sądy, nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązane do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Uwzględniając zasadę ekonomiki postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, sąd po to wyraża swoją ocenę prawną, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem kolejnego rozpoznania. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (vide: wyrok NSA z 2 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2971/14).

Natomiast na tle przepisu art. 170 p.p.s.a. wskazuje się wręcz, że odstąpienia od już raz prawomocnie sformułowanej oceny prawnej nie mogą usprawiedliwiać nawet możliwe wady oceny prawnej zawartej w tymże poprzednim wyroku. Inne stanowisko, byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami porządku prawnego, w tym zwłaszcza z art. 2 (zasada pewności prawa), art. 7 (zasada praworządności) oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji RP (zasada związania sędziego Konstytucją i ustawą). Innymi słowy, rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1112/19).

Wobec treści art. 153 p.p.s.a., orzekając obecnie, Sąd zobowiązany jest zatem skontrolować, czy organ rozpoznający sprawę ponownie, dostosował się do przedstawionych ocen i wskazań wynikających z ww. wyroku z 8 czerwca 2022 r.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organ ponownie rozpoznając sprawie nie naruszył art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. bowiem w prawidłowy sposób, zgodny z zaleceniami Sądu zawartymi w wyroku 8 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Op 22/22, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, zmierzające do ustalenia, czy doszło do prawidłowego doręczenia przedmiotowej decyzji pełnomocnikowi skarżącego w trybie art. 150 O.p.

Przypomnieć przy tym należy, że zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z treści przepisu art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wynika, że w ramach postępowania wstępnego przed organem odwoławczym organ ten, uznając, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, obowiązany jest stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wydanie orzeczenia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., o ile uchybiony termin nie zostanie stronie przywrócony, zamyka podatnikowi możliwość skontrolowania prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji w trybie kontroli instancyjnej. Stąd, stwierdzenie przez organ podatkowy, że odwołanie zostało wniesione przez podatnika po terminie, wymaga pewności tego organu, popartej materiałem dowodowym, nie tylko co do tego, że odwołanie zostało wniesione po upływie wymaganych ustawą 14 dni liczonych od daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji ale także, że doręczenie decyzji było prawidłowe.

Zauważyć przy tym należy że zgodnie z art. 145 § 2 O.p., jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie.

Jak wynika z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju.

Stosownie zaś do treści przepisu art. 150 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1).

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2 ww. przepisu).

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3).

W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Doręczenie zastępcze w trybie art. 150 O.p. obwarowane jest warunkami, które muszą zostać spełnione, by doręczenie takie mogło zostać uznane za skuteczne. Wymogi sformułowane pod adresem doręczyciela w art. 150 O.p. mają charakter gwarancyjny w stosunku do adresata pisma, a tym samym dopiero wypełnienie wszystkich określonych w nim warunków formalnych pozwala na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia określonej w przepisie art. 150 § 4 O.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 395/20).

W ocenie Sądu w składzie obecnie rozpoznającym sprawę, po przeprowadzeniu dodatkowych dowodów, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku o sygn. akt I SA/Op 22/22, organ prawidłowo wykazał, iż w sprawie doszło do skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji w trybie art. 150 O.p. w dniu 11 stycznia 2021 r., a zatem, iż termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 25 stycznia 2021 r.

Z uwagi na wniesienie odwołania od ww. decyzji w dniu 20 sierpnia 2021 r. organ miał zatem podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ dowody zweryfikowały istniejące wcześniej wątpliwości, co do okoliczności towarzyszących doręczeniu decyzji podatkowej pełnomocnikowi skarżącego.

I tak, organ przede wszystkim przeprowadził dowód z przesłuchania świadka – listonosza, który doręczał sporną decyzję do pełnomocnika skarżącego. Z zeznań listonosz wynikało, że bardzo dobrze znała Biuro M. G. i znała też jego lokalizację. Według jej zeznania jest ono "na [...], w bok od [...], to jest jednokierunkowa ulica". Jak świadek zaznaczyła, Biuro jest przeszklone i wchodzi się do niego "z chodnika", ma też przeszklone drzwi z uszczelką. Świadek dobrze też pamiętała wewnętrzną architekturę Biura, w którym znajduje się m.in. pierwsze pomieszczenie, "w którym nikt nie przebywa" i dopiero "ktoś wychodził z dalszego pomieszczenia Biura do tego pierwszego pomieszczenia".

Ze względu na dobrą znajomość lokalizacji Biura pełnomocnika skarżącego, jak

i samego Biura, listonosz wykluczyła też możliwość swojej pomyłki i doręczenia przesyłki lub awiza do mieszkania na klatce schodowej, o ile przesyłka była adresowana na M. G. A z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, co wynika wprost z danych adresowych naniesionych przez organ na kopercie listu poleconego zawierającego "sporną" decyzję.

Podzielić należy wniosek organu, że tak szczegółowa znajomość Biura M. G. i jego lokalizacji wyklucza możliwość pomyłki po stronie listonosza

i doręczenia awiza nie do jej lokalu, który jest lokalem użytkowym, ale do lokalu mieszkalnego w klatce schodowej obok.

Ponadto potwierdzeniem tego, że listonosz doskonale wiedziała, gdzie znajduje się Biuro pełnomocnika strony, jest fakt, że w okresie pełnienia zastępstwa (od 7 grudnia 2020 r. do 8 stycznia 2021, informacja od Poczty Polskiej S.A.- strona nr 500 akt sprawy) doręczyła ona skutecznie do Biura M. G. awiza dwóch innych przesyłek pocztowych o numerach [...] oraz [...]. Wymienione dwie przesyłki zostały przez M. G. odebrane w placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Korespondencja ta była również zaadresowana na M. G., która sama we wniosku o przywrócenie terminu wskazuje, że obie te przesyłki odebrała w placówce pocztowej.

Tym samym nie jest prawdopodobne żeby ten sam listonosz, w przypadku przesyłek o numerach [...] (pierwsze awizo miało miejsce 21 grudnia 2020 r., drugie 29 grudnia 2020 r.) oraz [...] (pierwsze awizo 14 grudnia 2020 r., drugie 22 grudnia 2020 r.) prawidłowo pozostawiła awiza, zaś w przypadku przesyłki zawierającej "sporną" decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego miałaby dokonać nieprawidłowego doręczenia awiza z powodu nieznajomości miejsca doręczenia, pomijając przy tym dane osobiste adresata, którego Biuro umiała dobrze zlokalizować i które dobrze znała.

W sprawie nie mamy do czynienia z zupełnie identycznym adresami klatki schodowej prowadzącej do lokali mieszkalnych oraz lokalu użytkowego M. G. Klatka schodowa ma bowiem adres ul. [...], natomiast lokal użytkowy M. G. posiada adres ul. [...], co zresztą wynika m.in. z dokumentacji zdjęciowej przedłożonej przez M. G.

Również bezpośredni przełożony listonosza, czyli B. B., wyjaśniła w swoich zeznaniach, że A. J., jako listonosz, musiała zapoznać się dokładnie z planem chodu, z zagrożeniami, czy z listą osób niepełnosprawnych. B. B. wskazała też, że jako bezpośrednia przełożona nie odnotowała skargi na wykonywanie przez ww. listonosza, obowiązków służbowych. Także sama listonosz nie zgłaszała swojej bezpośredniej przełożonej problemów w związku z ewentualną nieznajomością rejonu, którym znajdowała się ulica [...].

Przedstawione okoliczności wskazują, że listonosz, choć zastępowała nieobecnego listonosza, który stale obsługiwał rejon obejmujący ul. [...], dobrze znała lokalizację Biura M. G., które umiała nawet ze szczegółami opisać. Wykluczona jest zatem pomyłka, która miałaby polegać na doręczeniu "spornej" przesyłki pocztowej nadanej przez organ do lokalu mieszkalnego w klatce schodowej oznaczonej numerem [...].

Mając na uwadze ww. wyczerpujące wyjaśnienia uzyskane od listonosza, który doręczał sporną korespondencję, organ trafnie uznał, że oświadczenie W. P. (osoby zamieszkującej pod adresem ul. [...]), że zdarzały się sytuacje, w których do oddawczej skrzynki pocztowej W. P. trafiała korespondencja adresowana do Biura M. G., nie stanowi podstaw do podważenia skuteczności doręczenia. Zwrócić tu należy uwagę na twierdzenie samego pełnomocnika strony zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, że sytuacja z grudnia 2020 r. była "bezprecedensowa i nigdy wcześniej nie przydarzyła się pełnomocnikowi". Cytowane zdanie zostało sformułowane przez M. G. we wniosku z 20 sierpnia 2021 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przy czym nie jest to zdanie - jak usiłuje wykazać skarżący - "wyrwane z kontekstu". Jego umiejscowienie oraz właśnie kontekst wypowiedzi zawartej we wniosku z 20 sierpnia 2021 r. wskazują, że ma ono charakter podsumowujący zaprezentowaną we wniosku argumentację. Przytoczne zdanie pełnomocnika wyraźnie bowiem odnosi się do "sytuacji", w której - według pełnomocnika - miało dojść do złożenia awiza w lokalu mieszkalnym, nie zaś w Biurze M. G.

Nie budzą także wątpliwości Sądu ustalenia organu dotyczące braku oddawczej skrzynki pocztowej w Biurze pełnomocnika strony.

Brak oddawczej skrzynki pocztowej potwierdzają zeznania listonosza, oraz zeznania pracowników pełnomocnika skarżącego, a także przedłożona przez nią dokumentacja fotograficzna (k. 42 do 44 akt adm.).

W tej sytuacji listonosz nie zostawiał awiza w oddawczej skrzynce pocztowej, a zostawił awiza w Biurze pełnomocnika.

Z zeznań pracowników Biura wynika, że Biuro jest zawsze otwarte we wszystkie dni robocze, co zapewniają ustalone dyżury pracowników. Z zeznań pracowników Biura wynika też, że w przesyłki pocztowe, których nadawcą były organy podatkowe i które adresowane były do M. G. nie były odbierane przez pracowników, którym nie zostało udzielone stosowne upoważnienie przez M. G., lecz były awizowane. Pracownicy Biura nie umieli wprawdzie precyzyjnie wskazać, które przesyłki pocztowe były odbierane, a które awizowane, niemniej nie ulega wątpliwości, że "sporna" przesyłka pocztowa nadana przez Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego za pośrednictwem operatora wyznaczonego została awizowana, co oznacza, że nie odebrał jej żaden z pracowników Biura M. G. jak i ona sama. Okoliczność ta wskazuje, że w poniedziałek 28 grudnia 2020 r., w momencie pierwszej awizacji, M. G. była nieobecna w Biurze i z tego powodu listonosz pozostawiła awizo dotyczące "spornej" przesyłki. Jak zeznała pracująca w Biurze K. S., w takiej sytuacji awizo to trafiło wraz z całą doręczoną korespondencją na biurko szefowej, czyli M. G.

Listonosz przyznała, że zwłaszcza w przypadku kancelarii adwokackich, powszechna jest praktyka zostawiania awiza. Natomiast w przypadku Biura pełnomocnika na pewno raz zdarzyła się sytuacja, że ktoś z Biura poprosił o pozostawienie awiza. Natomiast nie ulega wątpliwości że w przypadku braku odbioru przesyłki awizo było zawsze przez listonosz zostawiane. Przytacza ona w tej mierze nawet sytuacje ze swojej praktyki zawodowej, w których - ze względu na długotrwałą nieobecność adresata - awiza "wysypywały’ się ze skrzynki pocztowej. Wówczas listonosz umieszczała awizo na drzwiach mieszkania adresata.

W ocenie Sądu całokształt okoliczności sprawy wskazuje, że zarówno pierwsze awizo (z 28 grudnia 2020 r.), jak i awizo drugie (z 05 stycznia 2021 r.) zostały pozostawione w Biurze M. G., czyli pod adresem do doręczeń w kraju wskazanym przez samą M. G. Nie doszło natomiast do bezpośredniego doręczenia "spornej" przesyłki M. G. w poniedziałek 28 grudnia 2020 r., gdyż musiała być ona w tym momencie nieobecna w swoim Biurze. Wynika to z zeznań pracowników Biura zgodnie wskazujących, że w przypadku nieobecności pełnomocnika w Biurze, jeśli przesyłka była adresowana imiennie na M. G. i była ona nadana przez Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno - Skarbowego, to nikt z pracowników Biura jej nie odebrał, żaden pracownik nie miał bowiem udzielonego przez M. G. upoważnienia do odbioru takiej przesyłki.

"Spornej" przesyłki nie odebrał też T. G., mąż M. G., który wskazał w swoich wyjaśnieniach, że nie pracuje w Biurze rachunkowym, a jedynie korzysta z pomieszczenia w lokalu przy ul. [...] i odbiera "grzecznościowo" korespondencję kierowaną do żony, jaka mu zostanie przekazana. T. G. wskazał wprawdzie, że odbiera zawsze całość korespondencji, jaką przekazuje mu listonosz i nie pamięta, aby zaistniała sytuacja, w której listonosz, będąc w Biurze, nie chciał mu wydać korespondencji, niemniej okoliczność pozostawienia w poniedziałek 28 grudnia 2020 r. awiza przez listonosza wskazuje, że w żaden sposób nie uczestniczył on przy doręczaniu decyzji organu (wyjaśnienia przesłane organowi 11 maja 2023 r.).

Z poczynionych ustaleń i zgromadzonych dowodów wynika, że listonosz wystawiła w poniedziałek 28 grudnia 2020 r. awizo, które zostało zaniesione przez pracowników Biura na biurko szefowej, czyli M. G.

W ocenie Sądu organ wyjaśnił w sposób dostateczny wątpliwości, co do treści dokumentów wystawionych w związku z doręczeniem spornej przesyłki. Pomimo, że na znajdującym się w aktach zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczono zapis, że awizo umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, to jednak w wyniku uzupełniającego postępowania dowodowego ustalono, że z uwagi na brak skrzynki pocztowej w Biurze pełnomocnika, listonosz przekazał ww. awizo pracownikom Biura, którzy odnieśli je na biurko pełnomocnika skarżącego.

Powyższe wynika z zeznań listonosza jak i pracowników pełnomocnika.

Skoro M. G. nie dopełniła obowiązku posiadania skrzynki pocztowej, a jej Biuro, znajdujące się bezpośrednio przy ulicy, a następnie jezdni, czyli w miejscach ogólnie dostępnych, pozostawało w poniedziałek 28 grudnia 2020 r. otwarte, zrozumiałe jest, że listonosz nie pozostawiła awiza na drzwiach Biura, ale w jego wnętrzu.

Także tzw. drugie awizo, o którym mowa w art. 150 § 3 O.p., czyli powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, zostało pozostawione przez listonosza we wtorek 05 stycznia 2021 r. w Biurze M. G.

Nie zasługują przy tym na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze podważające prawidłowość powyższych ustaleń.

Odnosząc się do zarzutu, że zeznania listonosza były sprzeczne z zeznaniami pracowników Biura ze względu na różnicę w wyjaśnieniach odnośnie miejsca wydania korespondencji, tj. nie w przedsionku, w którym miała stać kserokopiarka, a w głównym pomieszczeniu biura, to dostrzec trzeba, że K. S. potwierdziła, iż taka kserokopiarka faktycznie stoi w tzw. pierwszym pomieszczeniu w Biurze M. G., co świadczy o obecności A. J. w tym lokalu. Jest to więc jeszcze jeden dowód potwierdzający bardzo dobrą znajomość Biura M. G. przez listonosza. Natomiast za nieistotną należy uznać okoliczność, że A. J. twierdziła, iż korespondencję doręczała i zostawiała awiza w pierwszym pomieszczeniu, a pracownice twierdziły, że robione to było w pomieszczeniu następnym. Rozstrzygająca bowiem pozostaje okoliczność, że miało to miejsce w Biurze M. G.

Nie sposób dopatrzeć się też zasadniczych sprzeczności pomiędzy zeznaniami listonosza a pracowników Biura M. G. Dotyczą one, jak już wspomniano, rozbieżności pomiędzy miejscem, w którym listonosz był przyjmowany, choć i w tym przypadku twierdzenie świadka K. S., cyt.: "to pierwsze pomieszczenie jest jak przedpokój w domu, nikt raczej nie przyjmuje w przedpokoju, i w biurze też tak jest", nie wyklucza jednak różnych pojedynczych, czy też incydentalnych sytuacji obsłużenia listonosza w tzw. przedpokoju. Tego rodzaju rozbieżności nie wpływają na wiarygodność zeznań listonosza.

Z kolei listonosz bardzo dobrze zapamiętała, że "na pewno raz mi się zdarzyło", iż pozostawiła awizo w Biurze na prośbę osoby w nim przebywającej. Okoliczność ta nie została podniesiona, przez żadnego z pracowników Biura, ale w tym przypadku jako wiarygodne uznać należy twierdzenie listonosza, która odniosła je także do "praktyki" kancelarii adwokackich, postępujących w ten właśnie sposób. Natomiast "milczenie" w tej kwestii pracowników Biura M. G. należy uznać za zrozumiałe, ponieważ taka "praktyka", dostrzeżona przez listonosza w kontekście doręczeń do kancelarii adwokackich, nie jest zgodna z przepisami Ordynacji podatkowej o doręczeniach. Powyższe uzasadnia niewielkie rozbieżności pomiędzy zeznaniami listonosza, a zeznaniami pracowników Biura.

Zeznania listonosza oraz pracowników Biura M. G. pozostają natomiast spójne co do zasadniczej okoliczności pozostawiania w Biurze awiza w przypadku przesyłek z organu podatkowego adresowanych imiennie do M. G. w przypadku jej nieobecności w Biurze. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

Należy również wskazać, że zeznania listonosza jak i pracowników biura nie są sprzeczne, co do aktywności biura. Podkreślić tu należy, iż A. J. nie pamiętała, czy Biuro było zamknięte lub otwarte w grudniu 2020 r., w okresie pomiędzy Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem. W tej kwestii nie wypowiedziała się ona w żaden kategoryczny sposób, wskazując, że już nie pamięta tak szczegółowej okoliczności. Organ, odwołując się do doświadczenia życiowego, uznał, że listonosz, składając zeznania w październiku 2022 r., może nie pamiętać, czy dany lokal był zamknięty lub otwarty w grudniu 2020 r., w tzw. okresie Świątecznym. I w żaden sposób nie odbiera to wiarygodności złożonym zeznaniom, przeciwnie dowodzi, że w sytuacji kiedy świadek dobrze pamiętał konkretne okoliczności, wyraźnie się o nich wypowiadał, zaś kiedy nie pamiętał konkretnych zdarzeń, precyzyjnie wskazywał, czego już nie pamięta.

Organ nie pominął przy tym zeznań pracowników Biura, w tym zeznań K. S. odnoszących się do pracy Biura w grudniu 2020 r., w okresie między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem, a także kwestii obecności tym czasie M. G. w lokalu. Zeznania pracowników Biura nie stoją w sprzeczności z zeznaniami listonosza, gdyż wskazała ona jedynie, że nie pamięta, czy Biuro M. G. było w wówczas otwarte, czy też było ono zamknięte.

Wobec zgodnych i jednoznacznych twierdzeń pracowników Biura organ miał podstawy do przyjęcia, że lokal był wówczas czynny. Wprawdzie nie wszyscy pracownicy byli w grudniu 2020 r., w tzw. okresie Świątecznym w roku 2020 obecni w pracy, ale byli oni w Biurze na zasadzie tzw. dyżuru poszczególnych pracowników.

Kwestią odrębna jest natomiast obecność w Biurze w grudniu 2020 r. w okresie między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem samej M. G. Skarżący usiłuje wykazać, że była ona w tym okresie w Biurze z uwagi na "dużo spotkań" i powołuje się w tej mierze na zeznania K. S.

Twierdzenie powyższe jest chybione. Po pierwsze, wskazać przyjdzie, że wyjaśnienia K. S., cyt.: "No i szefowa też jest, bo to jest koniec roku i jest dużo spotkań" nie oznacza, że M. G. była fizycznie cały czas w swoim Biurze w grudniu 2020 r., w okresie między Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem. Po drugie - i jest to okoliczność wskazująca, że nawet jeśli M. G. przebywała w swoim Biurze we wskazanym okresie, to nie był to pobyt nieprzerwany - we wtorek 29 grudnia 2020 r. listonosz pozostawiła bowiem w Biurze drugie awizo dotyczące zupełnie innej przesyłki.

Gdyby M. G. była wówczas w swoim Biurze, to zgodnie z zeznaniami pracowników, awizo nie zostałoby pozostawione, ale doszłoby do bezpośredniego doręczenia przesyłki M. G. Okoliczność tę podnosi sama M. G. we wniosku z 20 sierpnia 2021 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym wskazuje, że, cyt.: "pełnomocnik był aktywny, regularnie odbierał kierowaną do niego korespondencję, osobiście pojawiając się w urzędzie pocztowym, dysponując prawidłowo doręczonym awizo".

Zatem sama M. G. stwierdza, że dysponowała "prawidłowo doręczonym awizo" - czyli nie odebrała przesyłki osobiście w Biurze, co musiało być spowodowane jej nieobecnością, choćby krótkotrwałą, w przeciwnym bowiem razie doszłoby do doręczenia bezpośredniego - i na podstawie tego awiza odebrała korespondencję w placówce pocztowej operatora.

Odnosząc się do twierdzenia strony o sprzeczności zeznań A. J. z treścią blankietu zwrotnego potwierdzenia odbioru, należy w pierwszej kolejności wskazać, że Biuro M. G. nie posiadało w grudniu 2020 r., a jak wynika z treści skargi z 30 czerwca 2023 r. - nadal nie posiada - oddawczej skrzynki pocztowej. Niejako na marginesie nadmienić tylko przyjdzie, że zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 2 Prawa pocztowego właściciele lub współwłaściciele w budynkach wielorodzinnych są obowiązani umieścić oddawczą skrzynkę pocztową spełniającą wymagania określone w przepisach w ogólnie dostępnej części nieruchomości zestawu oddawczych skrzynek pocztowych w liczbie odpowiadającej liczbie samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali o innym przeznaczeniu, jeżeli posiadają osobny adres.

Fakt braku oddawczej skrzynki pocztowej zaważył na tym, że listonosz mylnie wypełniła zwrotne potwierdzenie odbioru wskazując, że pozostawiła je w oddawczej skrzynce pocztowej. Niemniej listonosz przyznała, że do błędnego wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru mogło dojść ze względu na dużą liczbę listów oraz na specyfikę miejską, w której duży procent przesyłek jest awizowanych.

Całkowicie błędne pozostaje też w realiach rozpatrywanej sprawy podnoszenie zarzutu, jakoby organ nie odniósł się do wyjaśnień W. P., mających potwierdzać, że korespondencja adresowana do M. G. trafiała do oddawczej skrzynki pocztowej W. P.

Z oświadczenia W. P. wynika, że zdarzały się sytuacje, w których do oddawczej skrzynki pocztowej W. P. trafiała korespondencja adresowana do Biura M. G. Jednak zestawiając tę informację z przywołanym już twierdzeniem samej M. G. zawartym we wniosku o przywrócenie terminu, że sytuacja z grudnia 2020 r. była "bezprecedensowa i nigdy wcześniej nie przydarzyła się pełnomocnikowi" oraz ustalonym faktem, że listonosz bardzo dobrze znała Biuro M. G., należy wykluczyć okoliczność, że adresowana imiennie na M. G. "sporna" przesyłka pocztowa mogła omyłkowo trafić do oddawczej skrzynki pocztowej W. P.

Tak więc zdarzenia, które wskazuje W. P. nie dotyczą okresu, w którym operator wyznaczony podjął próbę doręczenia "spornej" przesyłki. Potwierdza to też pismo z 5 listopada 2022 r. zatytułowane "Skarga na sposób doręczania przesyłek pocztowych - doręczanie na niewłaściwy adres nadawcy", w którym M. G. powołuje się na zdarzenie, które miało miejsce dopiero w 2022 roku. Przy czym ponownie na marginesie wskazać przyjdzie, że wymienione zdarzenie z 2022 roku jest następstwem braku oddawczej skrzynki pocztowej przypisanej do Biura M. G.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut sformułowany przez pełnomocnika skarżącego w piśmie procesowym z dnia 1.09.2023 r. Pełnomocnik w tym zakresie odwołuje się do przesłuchania świadka B. B., która – wedle pełnomocnika - miała zostać ukarana służbowo w związku ze sporządzeniem pisma z dnia 19.08.2021 r. dotyczącego spornej przesyłki.

Powyższa okoliczność nie wpływa na ocenę ustaleń poczynionych w sprawie oparciu o dowody, w tym zeznania listonosza doręczającego sporną przesyłkę – A. J., której zeznania zostały uznane za wiarygodne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym. W szczególności organ nie czynił ustaleń w oparciu o ww. pismo sporządzone przez B. B. Z tego względu okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie.

W podsumowaniu stwierdzić należy, że organ odwoławczy, prawidłowo uznał, że decyzja z 21 grudnia 2020 r. została doręczona pełnomocnikowi strony 11 stycznia 2021 r. w trybie art. 150 O.p., a w konsekwencji miał podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę