Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 726/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 25 ust. 1, art. 2,
journal: Dz.U. 2015 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 35, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 388) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz.267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce z dnia 29 kwietnia 2015r., orzekającej o wymeldowaniu M. K. z pobytu stałego z lokalu nr 33 położonego w Kielcach [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Kielce z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu 3 grudnia 2014r. do Urzędu Miasta w Kielcach wpłynął wniosek M. K. o wymeldowanie M. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w Kielcach, umotywowany faktem niezamieszkiwania M. K. pod wskazanym adresem od miesiąca sierpnia 2012r. Pismem z dnia 8 grudnia 2014r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W trakcie prowadzonego postępowania wnioskodawca w celu zabezpieczenia udzielonej mu pożyczki przez M. i J. małż. R. przeniósł na ich rzecz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, w którym zameldowana jest M. K. (akt notarialny Rep. A [...] z 11 grudnia 2014r.).

W związku z powyższym organ poinformował M. K., że nie będąc właścicielem spornego lokalu utracił przymiot strony i pismem z dnia 27 lutego 2015r. zawiadomił M. R. i J. R. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, wzywając jednocześnie do złożenia wyjaśnień. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji uznał, że zachodzą przesłanki określone w przepisie art. 35 ustawy o ewidencji ludności i decyzją z dnia 29 kwietnia 2015r. orzekł o wymeldowaniu M. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w Kielcach [...].

Rozpoznając odwołanie M. K. od powyższej decyzji organ odwoławczy miał na uwadze, że jednym z głównych zadań wynikających z ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 388) o ewidencji ludności jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób. Osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego ma obowiązek dokonać wymeldowania, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku, zgodnie z art. 35 cyt. ustawy, organ gminy na wniosek strony lub z urzędu zobligowany jest do wydania decyzji w tym przedmiocie. Wydanie takiej decyzji musi być poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym, w trakcie którego obowiązkiem organu jest ustalenie stanu faktycznego, tj. czy nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu, a w przypadku twierdzącym, czy opuszczenie to ma charakter dobrowolny i trwały. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym i administracyjnym tylko takie opuszczenie daje podstawę do wymeldowania osoby w trybie decyzji.

W ocenie organu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezspornie świadczy, iż M. K. nie zamieszkuje w mieszkaniu położonym w Kielcach Osiedle [...], gdzie zameldowana jest na pobyt stały, a swoje sprawy życiowe koncentruje w mieszkaniu córki, usytuowanym w miejscowości [...], gm. Morawica.

Powyższe okoliczności potwierdzone zostały zarówno przez strony postępowania, jak i powołanych w niniejszej sprawie świadków podczas przeprowadzonych przesłuchań. W dniach 23 i 27 stycznia 2015r. przesłuchane zostały w charakterze świadków A. S. i B. S., mieszkające w bliskim sąsiedztwie, które zgodnie zeznały, że znają M. K., jednakże od 2-3 lat nie zamieszkuje w tym mieszkaniu, ponieważ wymaga opieki, którą zapewniła jej córka u siebie w mieszkaniu w B.. Fakt pobytu w B. potwierdziła także wnuczka B. S., nie mając jednakże wiedzy od kiedy taki stan trwa (protokół przesłuchania z dnia 17.02.2015r.).

W dniu 5 lutego 2015r. przesłuchany został wnioskodawca M. K., który oświadczył, że w omawianym lokalu zamieszkuje wraz z żoną i dziećmi, a babcia - M. K., ze względu na zły stan zdrowia, od 2012r. mieszka u swojej córki. Zaznaczył, że babcia opuszczając lokal [...] "zabrała swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania i na przestrzeni ostatnich dwóch lat nawet raz nie powróciła do tego lokalu." Dodał także, że wszelkie koszty związane z utrzymaniem spornego lokalu ponosi on wraz z małżonką, a M. K. nie dysponuje nawet kluczami.

Pełnomocnik M. K. - S. S. przesłuchany w dniu 17 lutego 2015r. potwierdził, że teściowa zamieszkuje wraz z nim i jego żoną w miejscowości B. w gminie Morawica, gdyż po pobycie w szpitalu nie miał się kto nią zająć. Dodał, iż zabrano jej klucze, a w mieszkaniu pozostały rzeczy osobiste oraz meble i wyposażenie, po które kilka razy był, ale nie zostały mu wydane. Podkreślił również, że między "M. K. a M. K. istniała niepisana umowa dożywotniego utrzymania, a w chwili obecnej nawet nie jest odwiedzana przez wnuka." S. S. stwierdził, że nie wystąpili na drogę sądową o przywrócenie naruszonego posiadania.

M. K., nadesłała do organu wyjaśnienia w kwestii spornego lokalu (data wpływy:18.12.2014r.), w którym wyjaśniła, że lokal położony w K. [...] był kilkakrotnie "przekazywany w rodzinie", a wszystkie kolejne osoby, przejmujące przedmiotowe mieszkanie godziły się z faktem, że będzie w nim zajmowała jeden pokój. Podkreśliła, że wnuk M. K. (zajmujący ten lokal) w ogóle nie interesował się nią, ani też nie zapewnił żadnej opieki, dlatego też córka z zięciem, którzy prowadzą hotel w B. zapewnili jej mieszkanie i opiekę.

Organ stwierdził, że wyjaśnienia świadków i stron niniejszego postępowania są zgodne i korespondują ze sobą. Bezspornym jest, że M. K. od 2-3 lat nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, a swoje centrum życiowe skupia u córki w B. Spełniona została przesłanka faktycznego opuszczenia przez M. K. miejsca stałego zameldowania. Należy również zwrócić uwagę, iż nieprzebywanie przez M. K. nie jest czasowe ze względu na zdarzenia losowe, przerywane okresowymi powrotami, lecz od ponad 2 lat w/w zamieszkuje na stałe poza miejscem zameldowania. Nadto w tym czasie prawo do lokalu nabyli M. i J. małż. R..

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą argumentu, iż zamierza do lokalu powrócić organ stwierdził, że oceny zamiaru opuszczenia danego lokalu nie można sprowadzać do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia danej osoby dotyczącego jej woli wewnętrznej, z pominięciem czynników obiektywnych, pozostających w sprzeczności z tą wolą. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie będzie mieć to, czy obiektywne okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną zainteresowanej osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w sensie fizycznym), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25.04.2012r. sygn. akt IV SA/Wr 865/11).

W rozpatrywanej sprawie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, iż decyzja M. K. o opuszczeniu miejsca zameldowania na pobyt stały była podjęta dobrowolnie - celem zapewnienia jej przez córkę niezbędnej opieki (dolegliwości zdrowotne i 90-letni wiek). W złożonym odwołaniu pełnomocnik skarżącej podnosi co prawda, iż ma ona aktualnie utrudniony dostęp do spornego mieszkania z powodu wymiany przez wnuka zamków w drzwiach, zauważyć jednak należy iż opuszczenie przez w/w przedmiotowego lokalu nastąpiło dużo wcześniej. M. K. nie podejmowała później prób powrotu do opuszczonego mieszkania.

Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane zostało stanowisko, zgodnie z którym zaniechanie podjęcia środków prawnych celem obrony praw do przebywania w lokalu świadczy o dorozumianej woli rezygnacji z zamieszkania pod wskazanym adresem i przeniesienia centrum życiowego do innego miejsca (wyrok WSA w Lublinie z dnia 20.02.2014r., sygn. akt III SA/Lu 821/13).

Odnosząc się do zarzutu, że w mieszkaniu pozostały rzeczy osobiste oraz meble i wyposażenie, które nie zostały wydane, organ stwierdził, że pozostawienie rzeczy osobistych nie ma decydującego znaczenia dla postępowań o wymeldowanie. Ewentualny spór o prawo własności tych przedmiotów i żądanie ich wydania mógłby rozstrzygnąć sąd powszechny w odpowiednim postępowaniu - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2013r. w sprawie IIOSK 2122/11.

Wojewoda Świętokrzyski uznał, że skoro w niniejszym postępowaniu udowodniono, że miejscem pobytu stałego M. K. nie jest lokal położony w Kielcach, Osiedle [...], to obowiązkiem organów meldunkowych było doprowadzenie zapisów w zbiorach ewidencji ludności do stanu zgodnego z rzeczywistością.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 29 czerwca 2015r. wniosła M. K., zaskarżając ją w całości

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało kluczowy wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy, tj. wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada przesłankom określonym w przepisie art. 35 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, poz. 388).

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 29 czerwca 2015r oraz decyzji Prezydenta Miasta Kielce z dnia 29 kwietnia 2015r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że M. K. zbyła na rzecz M. K. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr 33 położonego w Kielcach [...], która to czynność objęta została aktem notarialnym z dnia 17.10.1995 r., wpisanym do [...], w którym znalazł się zapis, nadający M. K. prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu na warunkach dotychczasowych. M. K. była zameldowana pod wskazanym adresem od dnia 12 stycznia 1987r. W listopadzie 2013r., podczas pobytu w szpitalu, skarżąca pozbawiona została przez M. K. kluczy do przedmiotowego mieszkania. Po powrocie ze szpitala zastała zamknięte drzwi, co zaświadczyć może córka oraz zięć skarżącej, obecni podczas tego zajścia. Podczas pobytu w szpitalu skarżąca rozważała możliwość udania się do domu córki na okres kilku miesięcy, wobec konieczności sprawowania nad nią opieki, której wnuk nie chciał jej zapewnić, mimo iż nieformalnie, w chwili przekazywania na jego rzecz spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, zobowiązał się on do świadczenia pomocy na rzecz skarżącej. Wobec braku możliwości wejścia do przedmiotowego mieszkania pobyt M. K. u córki okazał się konieczny. Jest to szczególnie uzasadnione wobec faktu, iż nie istnieje alternatywne miejsce, z którym mogłaby ona wiązać stały pobyt. Skarżąca zajmuje jedno z pomieszczeń w hotelu, będącym własnością jej córki, nie istnieją tam warunki odpowiednie do stałego zamieszkiwania. Świadek B. S., wnuczka skarżącej, podczas przesłuchania w dniu 17 lutego 2015r. zeznała: "W chwili obecnej babcia zamieszkuje w prasowalni w hotelu w Brudzowie, ponieważ pod mostem mieszkać nie będzie, a nie ma gdzie". Było to rozwiązanie tymczasowe, o czym wnuk skarżącej doskonale wiedział. Skarżąca nadal chce powrócić do mieszkania w Kielcach, którego nigdy nie zamierzała opuścić na stałe.

M. K. podała, że pozostawiła w dotychczasowym miejscu zamieszania swoje rzeczy osobiste, meble oraz inne rzeczy codziennego użytku, co wyraźnie świadczy o zamiarze powrotu do miejsca zameldowania po opuszczeniu mieszkania. Przebywając u córki M. K. liczyła na to, że wnuk zmieni swoją postawę i za klika miesięcy, gdy ta odzyska siły, by móc funkcjonować bez pomocy osób trzecich, będzie mogła powrócić do mieszkania, w którym jest zameldowana. Na przełomie maja/czerwca 2014r. skarżąca ponownie próbowała powrócić do przedmiotowego mieszkania. Ostatni raz podejmowała działania w tym celu w listopadzie 2014r. Każdorazowo M. K. uniemożliwiał jej wejście do lokalu, nawet w celu zabrania rzeczy osobistych. Powyższe incydenty były zgłaszane kilkakrotnie na policji.

W opinii skarżącej, stan faktyczny w sprawie został ustalony wyczerpująco i wskazuje jednoznacznie, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o jej wymeldowaniu z pobytu stałego, bowiem nie opuściła ona miejsca stałego pobytu dobrowolnie, a także nie towarzyszył jej zamiar założenia w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. O dobrowolności opuszczeniu miejsca stałego pobytu nie może być w niniejszej sprawie mowy, wobec faktu, że powrót skarżącej do przedmiotowego lokalu, po zakończonym procesie leczenia szpitalnego, został jej w konsekwencji udaremniony (nie jak wskazuje organ II instancji "utrudniony"). Kilkakrotnie podejmowane próby powrotu do miejsca stałego pobytu każdorazowo kończyły się niepowodzeniem. Decyzje organów obu instancji pozostają w oczywistej sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w sprawie. Treść powyższych orzeczeń nie koresponduje również z przepisami prawa oraz orzecznictwem, na które organy powołują się w uzasadnieniu.

W ocenie autora skargi, zarówno organ II instancji, jak i wcześniej organ I instancji błędnie przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej - art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz.U z 2015 roku, poz. 388), dającej podstawę do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego. W opinii skarżącej, stan faktyczny w sprawie został ustalony wyczerpująco i wskazuje jednoznacznie, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o jej wymeldowaniu z pobytu stałego, bowiem nie opuściła ona miejsca stałego pobytu dobrowolnie, a także nie towarzyszył jej zamiar założenia w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Wymeldowanie z pobytu stałego jest oparte na stwierdzeniu, że osoba zameldowana w miejscu pobytu opuściła je oraz że miała wolę takiego działania. Jeśli osoba ta nie wyraziła zamiaru opuszczenia w sposób jasny, rola postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego będzie udowodnienie, że okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jej stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 29 czerwca 2015r. w przedmiocie wymeldowania M. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu w Kielcach Osiedle [...] Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz.U z 2015r., poz. 388), zwanej dalej ustawą, ewidencja ludności polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych. Osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego ma obowiązek dokonać wymeldowania, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku, zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy na wniosek strony lub z urzędu zobligowany jest do wydania decyzji w tym przedmiocie. Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Tym samym nie ma ono nic wspólnego z prawem rzeczowym bądź obligacyjnym, jakie danej osobie przysługuje do określonego lokalu. Jeżeli zatem opuszcza ona miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji zastosował taką właśnie wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności, prawidłowo także zastosował do ustalonego w sprawie stanu faktycznego art. 35 ustawy przyjmując, że skarżąca opuściła miejsce stałego pobytu w rozumieniu tego właśnie przepisu.

W ocenie Sądu, organ podjął wszystkich kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tzn. ustalenia, czy opuszczenie przez skarżącą przedmiotowego lokalu miało charakter stały i dobrowolny. Dopuścił dowód z zeznań świadków i ocenił je, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Nie można w tej sytuacji skutecznie zarzucić organom, że z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. przeprowadziły postępowanie dowodowe. Zdaniem Sądu organ nie przekroczył również granicy swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ prawidłowo ustalił, że M. K. nie przebywa w lokalu, w którym była zameldowana na pobyt stały. Lokal ten opuściła w 2012 roku, jeszcze przed pobytem w szpitalu, zaś po opuszczeniu szpitala w 2013r. zamieszkała w domu swojej córki, która się nią opiekuje (skarżąca jest osobą chorą i ma ponad 90 lat). Okoliczność ta wynika zarówno z zeznań świadków przesłuchanych przez organ, których zeznania zostały omówione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i które podzielił organ odwoławczy. Skarżąca przyznała, że nie wnosiła sprawy o przywrócenie posiadania. Zauważyć należy, że w tej sytuacji nawet pozostawienie części rzeczy osobistych w przedmiotowym mieszkaniu nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym lokalu. Przepisy meldunkowe abstrahują od oceny motywów podjętych kroków, ewentualne problemy rodzinne i ich skutki są poddane ocenie innych norm prawnych niż meldunkowe.

Tym samym zasadnie organy ustaliły, że całokształt zachowań skarżącej wskazuje, że lokal w Kielcach, Osiedle [...] nie stanowi dla niej centrum życiowego. W tym miejscu wskazać trzeba, iż za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu ustawy należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została do mieszkania niedopuszczona, jeżeli osoba ta nie wyczerpała środków prawnych w celu przywrócenia naruszonego stanu posiadania lub zastosowane środki prawne okazały się nieskuteczne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008r., III SA/Wr 432/07, LEX nr 489489). Niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania stanowi bowiem przejaw woli opuszczenia miejsca pobytu stałego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 lutego 2008r., III SA/Łd 679/07, LEX nr 489221).

Z tych względów, Sąd nie znalazł podstaw, aby zarzucić zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd uznał za zasadne wnioski, jakie wyciągnął organ odnośnie jej twierdzeń, że opuszczenie lokalu pozbawione było cech dobrowolności.

Odnosząc się do okoliczności wskazanej w skardze, że M. K. ma prawo do mieszkania, gdyż ma zagwarantowaną służebność mieszkania, podnieść należy, że nawet gdyby tak było, to ta okoliczność nie przesądza o niemożności wymeldowania skarżącej, skoro faktycznie nie zamieszkuje ona w tym lokalu. Słusznie wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, że decyzje o wymeldowaniu nie pozbawiają uprawnień do lokalu. Organy administracji publicznej, ani sąd administracyjny dokonujący kontroli ich decyzji nie zajmują się w postępowaniu w sprawie o wymeldowanie tytułem prawnym do lokalu, będącego przedmiotem postępowania. Celem tego postępowania jest doprowadzenie stanu ewidencji ludności do zgodności ze stanem faktycznym. Jedynie ubocznie Sąd wskazuje, że akt notarialny, z którego skarżąca wywodzi swoje uprawnienia do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu na zasadzie służebności dotyczy "J. K.", a nie M. K..

W związku z tym, że organ zasadnie uznał, że w niniejszym postępowaniu udowodnione zostało, że miejscem pobytu stałego M. K. nie jest lokal położony w Kielcach, [...], to jego obowiązkiem było doprowadzenie zapisów w zbiorach ewidencji ludności do stanu zgodnego z rzeczywistością. W przedstawionym stanie faktycznym Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował przepis art. 35 ustawy,

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.)