Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 497/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157a, art. 166a par. 2,
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow, Asesor WSA Mikołaj Darmosz, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o. o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 lutego 2024 r. nr 2401-IEE.7192.35.2024.8/AZ UNP: 2401-24-046941 w przedmiocie odmowy uchylenia lub zmiany zabezpieczenia w postaci środków pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 lutego 2024 r. nr 2401-IEE.7192.35.2024.8/AZ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik US, organ egzekucyjny) z dnia 19 grudnia 2023 r. nr [...] odmawiające E spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca, spółka) zmiany lub uchylenia zabezpieczenia w postaci środków pieniężnych w łącznej wysokości 125.802,09 zł i przekazania ich na rachunek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. celem pokrycia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 roku zabezpieczonych zawiadomieniem z dnia 11 kwietnia 2022 roku nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia DIAS wskazał, że zawiadomieniem z dnia 17 czerwca 2022 roku nr [...] dokonano zajęcia zabezpieczającego nadpłaty PIT, CIT oraz zwrotu podatku VAT w [...] Urzędzie Skarbowym w K..

Wnioskiem z dnia 24 listopada 2022 roku skarżąca zwróciła się o zwolnienie spod zajęcia zabezpieczającego rachunku bankowego w S S.A. łącznej kwocie 125.802,09 zł i przekazanie jej na rachunek bankowy Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., celem pokrycia zobowiązania z tytułu podatku VAT za wrzesień 2022 roku.

Organ odwoławczy podniósł, że pozytywne rozpatrzenie wniosku zobowiązanego jest ściśle związane z koniecznością zabezpieczenia interesu wierzyciela poprzez obowiązkową realizację jego roszczeń, tym samym uwzględnienie wniosku nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji.

W każdym przypadku zmiana sposobu lub zakresu zabezpieczenia powinna być uwarunkowana modyfikacją przesłanek, które uzasadniały dokonanie zabezpieczenia na podstawie art. 154 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zmiana sposobu lub zakresu zabezpieczenia dopuszczalna jest w każdym czasie, jednakże po uprzednim przystąpieniu przez organ egzekucyjny do zabezpieczenia.

DIAS zaznaczył także, że zgodnie z treścią art. 166a § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w okresie zabezpieczenia mogą być dokonywane za zgodą organu egzekucyjnego wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, po przedstawieniu przez niego wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia tych wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej.

Jak wskazał organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2023 r., według stanu na 15 grudnia 2023 r. zabezpieczono kwotę 697.601,53 zł, co nie stanowi nawet połowy przewidywanej należności - 1,435.438,00 zł. Ponadto prowadzone jest również postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 roku i październik 2022 roku, w wyniku którego nie doszło do całkowitego wyegzekwowania należności. Z relacji poborcy skarbowego wynika, iż skarżąca nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. K., ul. [...]. Istnieje zatem uzasadniona obawa, iż majątek spółki jest niewystarczający do zaspokojenia przyszłych należności. Ponadto skarżąca nie wskazała w swoim wniosku z dnia 24 listopada 2022 r. innych składników majątkowych, mogących stanowić zabezpieczenie zaspokojenia przyszłych należności.

Nie można zdaniem organu przyjąć za zasadne żądania uchylenia zabezpieczenia w zakresie objętym wnioskiem, gdyż zagraża to interesom wierzyciela, który ma prawo do zabezpieczenia wykonania obowiązków przez spółkę i przez to ochronę przyszłych interesów.

Takie rozumienie możliwości uchylenia zabezpieczenia i jego ograniczenia, bez wskazania innych składników majątku zapewniających ochronę przyszłych interesów wierzyciela i równoczesny brak możliwości realizacji istniejącego zadłużenia nie pozwala na pozytywne rozpatrzenie żądania skarżącej. Z tych względów postanowienie organu egzekucyjnego DIAS uznał za zasadne.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 180 § 1 o.p. i art. 191 o.p., poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (w tym pominięcie dowodów) oraz przyjęcie błędnej oceny co do oceny okoliczności istotnych sprawie w postaci przesłanek będących podstawą zmiany decyzji ostatecznej z art. 253 o.p.

2. art. 121 §1 o.p. w zw. z art. 122 i art. 123 §1 o.p., poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej i zgodnej z zasadami logiki analizy sprawy i przyjęcie oceny, iż zwolnienie środków z dokonanego zabezpieczenia na poczet zobowiązania spółki tytułem należności w podatku od towarów i usług może rodzić obawę, iż majątek spółki nie będzie wystarczający do zaspokojenia należności - wskutek czego wobec spółki narastają należności odsetkowe, których nie ma możliwości pokryć, podczas gdy zwolnienie środków na ten cel w żadnym stopniu nie mogłoby naruszyć interesów skarbowych, gdyż środki byłyby jedynie "przeksięgowane" na konto zobowiązań podatkowych VAT bez dostępu spółki do dysponowania nimi;

3. art. 253 §1 o.p., poprzez:

a. pominięcie w toku prowadzonego postępowania przesłanek interesu publicznego lub ważnego interesu podatnika i dowolne uznanie, że nie zostały one spełnione;

b. uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony interes publiczny w postaci między innymi ochrony sprawiedliwości, wzmacniania zaufania obywateli do organów władzy, korekty błędnych decyzji w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

c. pominięcie okoliczności, że przedstawiona sytuacja ekonomiczna spółki stanowiąca zagrożenie dalszego jej istnienia nie stanowi przesłanki ważnego interesu podatnika, lecz uznanie, iż ta sytuacja ekonomiczna jest tym bardziej argumentem przemawiającym za dokonanym zabezpieczeniem;

d. uznanie, że przedstawiona sytuacja ekonomiczna spółki nie zwiększa zagrożenia niewypłacalności spółki, a wskutek tego braku możliwości egzekucji zaległych oraz obecnych zobowiązań podatkowych i wskutek tego naruszenia interesu publicznego poprzez zmniejszenie wpływów budżetowych oraz spowodowanie zagrożenia upadku podmiotu gospodarczego w postaci spółki.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że charakter działalności spółki wymaga bieżącego dostępu do środków finansowych, które na ten moment są zablokowane.

W ocenie skarżącej organ nie przeprowadził prawidłowej i zgodnej z zasadami logiki analizy sprawy i przyjął, iż zwolnienie środków z dokonanego zabezpieczenia na poczet zobowiązania spółki tytułem należności w podatku od towarów i usług może rodzić obawę, iż majątek spółki nie będzie wystarczający do zaspokojenia należności. W efekcie wobec spółki narastają należności odsetkowe, których nie ma ona możliwości pokryć, podczas gdy zwolnienie środków na ten cel w żadnym stopniu nie mogłoby naruszyć interesów skarbowych, gdyż byłyby one jedynie "przeksięgowane" na konto zobowiązań podatkowych VAT bez dostępu spółki do dysponowania nimi. Takie działanie w żaden sposób nie zabezpiecza interesów skarbowych, a stanowi jedynie działanie na niekorzyść spółki, które w świetle opisywanej sytuacji może prowadzić do dalszego i trudniejszego do odwrócenia załamania finansowego.

Skarżąca wskazała, że prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie skutkować powinno wydaniem decyzji uchylających dokonane zabezpieczenie, albowiem zgromadzony materiał dowodowy stanowi przekonywającą i obszerną bazę potwierdzającą realność opisanej fakturami VAT transakcji. Spółka nie uczestniczyła w przestępstwach mających na celu wyłudzenie korzyści podatkowych, a osoby w niej pracujące nie znają nawet pojęcia karuzeli podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w kontrolowanej sprawie jest zasadność odmowy zmiany lub uchylenia zabezpieczenia w postaci środków pieniężnych i przekazania ich na rachunek organu podatkowego celem pokrycia zobowiązania skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2022 r. W tym sporze rację należy przyznać organom.

Skarżąca we wniosku z dnia 24 listopada 2022 r. wniosła o zwolnienie spod zajęcia zabezpieczającego, prowadzonego na podstawie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. o określeniu i zabezpieczeniu na majątku skarżącej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, w zakresie kwoty umożliwiającej pokrycie zobowiązania skarżącej z tytułu podatku VAT za miesiąc wrzesień 2022 r. Kwota zobowiązania podatkowego wynika ze złożonej przez skarżącą deklaracji podatkowej VAT-7 za okres 09/2022. Skarżąca wskazała, że celem egzekucji tego zobowiązania został zajęty rachunek bankowy skarżącej prowadzony w S. Skarżąca powołała się fakt zabezpieczenia od kwietnia 2022 r. wszystkich środków finansowych spółki w ramach postępowania zabezpieczającego. Wskazano, że spółka nie dysponuje obecnie wolnymi środkami na rachunku bankowym, gdyż ten jest zajęty przez organy podatkowe. Powołano się także na fakt zajęcia przez organ wierzytelności przysługujących skarżącej, które dłużnik zgodnie z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności musi wpłacić na rachunek organu. Podniesiono, że równocześnie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, którego koszty będzie musiała ponieść spółka. Wobec tego skarżąca wskazała, że jedynym rozsądnym rozwiązaniem tej sytuacji jest to aby cześć środków pieniężnych, zgromadzonych w postępowaniu zabezpieczającym została przekazana na pokrycie zaległości podatkowej za miesiąc wrzesień 2022 r. Organy egzekucyjne powołując się na treść art. 157a u.p.e.a. odmówiły zmiany lub uchylenia zabezpieczenia w postaci środków pieniężnych w kwocie wskazanej we wniosku skarżącej. W tym zakresie powołano się na uznaniowość tego rodzaju rozstrzygnięcia, przy zastrzeżeniu ocena zasadności wniosku skarżącej nie może być dowolną. Przyjęto, że z tej przyczyny organ nie jest zwolniony z obowiązku przeprowadzenia postępowania zgodnie z prawem. Wskazano, że uwzględnienie wniosku nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji. Organ odwoławczy ustalił, że według stanu na 15 grudnia 2023 r. zabezpieczono kwotę 697 601,53 zł, co nie stanowi nawet połowy przewidywanej należności tj. kwoty 1 435 438, 00 zł oraz że prowadzone jest również postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 r. i październik 2022 r., w wyniku którego nie doszło do całkowitego wyegzekwowania należności. Powołano się na fakt nieprowadzenia działalności pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym i brak wskazania przez skarżącą we wniosku innych składników majątkowych, mogących stanowić zabezpieczenie zaspokojenia przyszłych należności.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że: "postępowanie zabezpieczające ma na celu ochronę przyszłych interesów wierzyciela. Nie prowadzi w związku z tym do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, stwarza jedynie pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania (wykonania) tego obowiązku. Ma ono charakter postępowania pomocniczego w stosunku do postępowania egzekucyjnego i jeśli będzie prowadzone, zawsze poprzedza postępowanie egzekucyjne (R. Hauser [w:] R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2003, s. 520-521). W konsekwencji zajęcie zabezpieczające, dokonane przez organ egzekucyjny nie zmierza do wykonania obowiązku (art. 160 § 1 u.p.e.a.), ale jedynie zabezpiecza jego realizację w przyszłości. Jego cel jest zatem odmienny od celu zajęcia egzekucyjnego, które ma doprowadzić do przymusowego wykonania obowiązku. Na rozróżnienie obu zajęć wskazuje jednoznacznie art. 154 § 4 u.p.e.a. Normą kompetencyjną, upoważniającą organ egzekucyjny do uchylenia zabezpieczenia (rozstrzygnięcie ma formę postanowienia) są przepisy art. 157a i art. 159 § 1 u.p.e.a. Pierwszy z tych przepisów uprawnia organ egzekucyjny do uchylenia lub zmiany sposobu bądź zakresu zabezpieczenia w każdym czasie. Postanowienie organu ma w tym przypadku charakter uznaniowy, przepis nie określa bowiem przesłanek uchylenia lub zmiany sposobu czy zakresu zabezpieczenia. Przyjmuje się przy tym, że postanowienie takie organ egzekucyjny może wydać zarówno z urzędu, jak i na wniosek zobowiązanego." (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. II FSK 1157/11, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

"Sądowa kontrola rozstrzygnięć wydawanych w trybie art. 157a u.p.e.a. sprowadza się do badania czy wydanie postanowienia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Jeśli postanowienie to zostało wydane z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy podlega ono uchyleniu na podstawie art.145 §1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. O tego rodzaju naruszeniach prawa można by mówić, gdyby organ dokonując oceny sprawy pominął istotne dla niej dokumenty lub okoliczności faktyczne, dokonał oceny dokumentów i okoliczności wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdy pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, czy tez pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Kontrola legalności postanowień wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do badania czy w procesie dochodzenia do tegoż rozstrzygnięcia organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających uzasadniać uchylenie lub zmianę sposobu lub zakresu zabezpieczenia oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Należy podkreślić, że negatywne rozstrzygniecie wniosku powinno być szczególnie przekonująco i jasno uzasadnione zarówno jeśli chodzi o rzetelne ustalenie faktów, jak i odnośnie wykładni mających zastosowanie przepisów prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 10 kwietnia 2013 r., sygn. I SA/Ol 99/13, opubl. w CBOSA).

W ocenie Sądu organy egzekucyjne w sposób należyty dokonały oceny, czy wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 157a u.p.e.a. Zgodnie z tym art. organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Na postanowienie w sprawie zmiany lub uchylenia zabezpieczenia służy zażalenie. Należy przyjąć, że oceny dokonanej przez organy nie można uznać za dowolną. Słusznie zwrócono uwagę na cele zabezpieczenia, które nie mogłyby zostać zrealizowane w przypadku uwzględnienia wniosku skarżącej. Istotną jest także argumentacja organu odwoławczego, że zabezpieczono środki pieniężne jedynie w części, nie odpowiadające nawet połowie sumy zabezpieczenia. Skarżąca nie wskazała żadnego majątku, który mógłby zostać zabezpieczony na poczet przyszłych należności. O potrzebie utrzymania zabezpieczenia w dotychczasowym kształcie przemawia także fakt, że prowadzone postępowanie egzekucyjne w zakresie zobowiązań podatkowych za wrzesień i październik 2022 r. w dacie wydania postanowienia przez organ odwoławczy efektywne jedynie w części.

Skarżąca swym wnioskiem zmierzała do uzyskania stanu, w którym na poczet zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiąc wrzesień 2022 r. zostanie zarachowana odpowiednia kwota, uzyskana przez organ w ramach zabezpieczenia. Wobec tego ocenie podlegało, czy w tym przypadku nie znajdzie zastosowania art. 166a § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu w okresie zabezpieczenia mogą być dokonywane za zgodą organu egzekucyjnego wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego zobowiązanego, po przedstawieniu przez niego wiarygodnych dokumentów świadczących o konieczności poniesienia tych wydatków dla wykonywania działalności gospodarczej. Z akt postępowania egzekucyjnego wynika, że S SA został zawiadomiony o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, znak [...]. Bank został wezwany do przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu w celu zabezpieczenia należności objętych zarządzeniami zabezpieczenia. W odpowiedzi na w/w zawiadomienie bank poinformował organ, że zajęcie rachunku bankowego dla prowadzonego dla skarżącej nie może zostać zrealizowane w całości ze względu na brak środków. W sytuacji braku środków na rachunku bankowym skarżącej, przepis art. 166a § 2 u.p.e.a. nie znajduje zastosowania.

Następnie z akt sprawy wynika, że kwota 690 791,01 zł zabezpieczona w trakcie postępowania zabezpieczającego została zdeponowana na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 165 § 2 u.p.e.a. zajęte pieniądze w celu zabezpieczenia wpłaca się na wydzielony oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego z oprocentowaniem udzielonym przez bank dla wkładów wypłacanych na każde żądanie, z zastrzeżeniem § 2a i 3. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniosek o wypłaty z zajętego w celu zabezpieczenia rachunku bankowego może dotyczyć jedynie rachunku bankowego zobowiązanego, a nie rachunku bankowego organu egzekucyjnego, na który przekazuje się pieniądze i wierzytelności zajęte na zabezpieczenie, gdyż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują takiej możliwości (wyrok NSA z dnia 22 maja 2024 r., sygn. I GSK 1567/20, opubl. w CBOSA).

Skarżąca zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy szeregu przepisów o.p. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. "jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej:

1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy,

2) w postępowaniu egzekucyjnym

- przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.". We wskazanym przepisie, w ściśle określonym zakresie, zawarto odesłanie do odpowiedniego stosowania kodeksu postępowania administracyjnego. Kodeks postępowania administracyjnego i Ordynacja podatkowa to dwie odmienne ustawy, które zawierają regulacje różnych, nietożsamych postępowań prawnych. Ponadto, przepisy postępowania podatkowego zawarte w Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., II FSK 753/11) (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. III FSK 880/23, opubl. w CBOSA). Wyjątek w tym zakresie wynika z art. 71c u.p.e.a. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że organy egzekucyjne naruszyły którykolwiek ze wskazanych przez skarżącą przepisów o.p.

Nadto należy wskazać, że skarżąca opiera swą argumentację w znacznej mierze na zarzucie naruszenia art. 253 o.p. W tym zakresie istotnym jest, że tut. Sąd nieprawomocnym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. I SA/Gl 408/24 oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 25 stycznia 2024 r. nr 2401-IEW2.623.1.2023.20 UNP: 2401-24-016968 w przedmiocie zmiany poprzez uchylenie w części decyzji ostatecznej oraz odmowa uchylenia w pozostałej części decyzji ostatecznej określającej przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od października 2020 r. do marca 2021 r. i zabezpieczenie jej na majątku podatnika wraz z odsetkami za zwłokę. Przypomnieć należy, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 17 listopada 2022 r., znak 2401-IEW1.4253.32.2022.27 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 11 kwietnia 2022 r., znak [...]. Skarżąca nie wywiodła skargi do tutejszego Sądu.

Następnie skarżąca pismem z 20 grudnia 2022 r. złożyła wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji DIAS w trybie art. 253 o.p.

DIAS po rozpatrzeniu wniosku strony:

- z uwagi na interes publiczny zmienił decyzję własną, tj. ostateczną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 listopada 2022 r. w ten sposób, że uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części, w której dotyczyła określenia przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług na podstawie art. 112 c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., w łącznej wysokości 1.580.518 zł, tj. za ww. poszczególne miesiące od października 2020 r. do marca 2021 r. i zabezpieczenia na majątku spółki ww. kwoty dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 1.580.518 zł, tj. za ww. poszczególne miesiące od października 2020 r. do marca 2021 r.

- w pozostałej części, odmówił uchylenia lub zmiany ww. wskazanej własnej decyzji ostatecznej z dnia 17 listopada 2022 r.

Jak wskazano powyżej skarga na tę decyzję została oddalona przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. I SA/Gl 408/24. Wniosek, w którym powołano się na zasadność zastosowania art. 253 o.p. został rozpoznany przez DIAS w odrębnym postępowaniu a wydana w tym zakresie decyzja została skontrolowana przez sąd administracyjny. Wobec tego za niezasadne należało uznać zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 253 o.p.

Mając na uwadze powyższe, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.