Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 203/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 59, ust. 1, art. 60 i 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Krystyna Daniel Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skarg H. P., R. P. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 grudnia 2008 r., nr: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. D. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 25.08.2008 r. Prezydent Miasta decyzją nr [...] ustalił, na wniosek R. K., warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Budowa zespołu zabudowy mieszkaniowej i biurowej z usługami w parterze, parkingami podziemnymi, naziemnymi miejscami postojowymi, wewnętrznym układem drogowym, urządzeniami budowlanymi na działkach nr "1" i "2", obr. [...] oraz przebudowa istniejącego wjazdu na działkach nr "3", "2", część dz. "4", "5", obr. [...] (z ul. [...]) i budowa wjazdu na działkach nr "6", "7", "8" i "9" obr. [...] (z ul. [...]) w K.."

W uzasadnieniu decyzji podano, że teren określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z powyższym konieczne było przeprowadzenie postępowania w trybie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że spełnione zostały łącznie przesłanki przewidziane w art. 61 ust. 1 ww. ustawy, w szczególności okoliczność, iż planowana inwestycja jest zgodna z występującą w terenie funkcją i nie narusza ładu przestrzennego, jest też zgodna z odrębnymi przepisami. Ponadto wskazano, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej. Organ I instancji podał także, że w toku postępowania uzyskano odpowiednie opinie i uzgodnienia, a projekt decyzji o warunkach zabudowy został przygotowany przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów – mgr inż. arch. E. S..

Ponadto organ I instancji odnosząc się do wniosków i zastrzeżeń stron postępowania stwierdził, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest tylko pierwszym etapem realizacji inwestycji, którego podstawowym celem jest zbadanie czy projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i odrębnymi przepisami. W szczególności wyjaśniono stronom postępowania, że wydana decyzja nie rodzi żadnych praw inwestora do terenu objętego inwestycją, a także nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, które to kwestie będą brane pod uwagę w dalszym etapie procesu inwestycyjnego prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy Prawo Budowlane. Organ podkreślił również, że obok uzyskanych uzgodnień oraz opinii właściwych organów zamierzona inwestycja uzyskała także pozytywną opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej.

Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyli: K. P., B. P., R. P., H. P., K. J. oraz M. D.. Odwołujący się podnieśli, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż żadna działka bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji dostępna z tej samej drogi publicznej nie pozwala na określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie wnioskowanym przez R. K., a spełnienie powyższego warunku mogło nastąpić na skutek dokonanych manipulacji poprzez uwzględnienie w analizie działek położonych po drugiej stronie ul. [...], czyli np. działki nr "10", "11", ""12", "13", "14", "15", "16", "17" czy "18". Ponadto skarżący podnieśli fakt, że wydana przez organ I instancji decyzja nie uwzględnia interesów osób trzecich poprzez fakt, że jej powstanie grozi: ograniczeniem dostępu światła do istniejących budynków mieszkalnych oraz ogrodów, przewidywanym wykorzystaniem na potrzeby inwestycji prywatnej drogi od ul. [...], a także zniszczeniem występujących na terenie inwestycji zabytków. Ponadto zakwestionowana została opinia Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, w której nie uwzględniono rozpoczętej już inwestycji.

W dniu 12.12.2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Ustosunkowując się do poczynionych przez strony zarzutów, organ II instancji zauważył, że wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa się na podstawie przepisów wykonawczych ww. ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 ). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało stronom na treść § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy. Organ II instancji wskazał także na treść § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie zabudowy, nie mniej jednak niż 50 metrów, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił w uzasadnieniu swej decyzji, że działką sąsiednią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie musi być działka bezpośrednio granicząca z działką inwestora, powołując się przy tym na doktrynę prawa i orzecznictwo sądów administracyjnych, a co za tym idzie uwzględnienie w analizie funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu działek położonych po drugiej stronie ul. [...] nie stanowi naruszenia prawa. Ponadto w aktach sprawy znajduje się wyjaśnienie w analizie sformułowania dostępu do drogi publicznej. Z tych też powodów organ II instancji uznał, że zarzuty odwołujących się dotyczące naruszenia art. 61 ust. pkt 1 ww. ustawy nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto SKO w [...] podważyło zasadność zarzutów dotyczących braku ochrony interesów osób trzecich, stwierdzając że zaskarżona decyzja zawiera treść wyrażoną w art. 63 ust. 2 ww. ustawy tj. informację, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ wskazał także, że szczegółowe ustalenia i rozwiązania z zakresu ochrony prawa własności rozstrzygnięte zostaną w dalszej części procesu inwestorskiego, tj. w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu II instancji na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut narażenia na zniszczenie zabytków z uwagi na pozytywną w tej sprawie opinię właściwego organu jakim jest Miejski Konserwator Zabytków w K..

Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do sądu w ustawowym terminie złożyli H. i R. P., M. D. oraz K. J., przy czym skarga tego ostatniego została odrzucona z powodu braku wniesienia opłaty sądowej w terminie wyznaczonym przez sąd. Skarżący uważają, że planowana zabudowa narusza urbanistyczną spójność z uwagi na znaczące różnice wysokościowe pomiędzy istniejącą zabudową na działkach bezpośrednio sąsiadujących. Wskazują ponadto na niespójność w stosowaniu przepisów ww. ustawy z uwagi na określenie maksymalnej wysokości 13 metrów innej inwestycji realizowanej w pobliżu. Ponadto skarżący wskazują na istotne ich zdaniem stosunki własnościowe dotyczące drogi dojazdowej do planowej inwestycji, a także wnoszą o przeprowadzenie wizji lokalnej terenu bądź powołanie niezależnego biegłego architekta na okoliczność ustalenia czy planowana inwestycja nie narusza interesu osób trzecich oraz oceny urbanistycznej spójności planowanej inwestycji z otoczeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając, zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co powoduje, iż skargi wniesione przez skarżących zostały uwzględnione.

Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia wymogów, określonych w punktach od 1-5 tegoż przepisu, tj.: kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (pkt 1), dostępu do drogi publicznej (pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3), braku wymogu uzyskania dla danego terenu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne (pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Stosownie do art. 61 ust. 7 cyt. ustawy wymagania dotyczące nowej zabudowy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26.08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Określone w nim wymagania dotyczą ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu.

Organ na podstawie powołanych ww. przepisów winien rozpoznać wniosek o ustalenie warunków zabudowy.

W pierwszej kolejności należy podkreślić niezgodność wydanych decyzji z wnioskiem inwestora w zakresie ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji. Wniosek inwestora zakładał maksymalną wysokość ww. parametru w rozmiarze 19 m, zaś w decyzji określono ją na 21 m, co stanowi złamanie zasady związania organu wnioskiem strony. Ponadto należy stwierdzić, że inwestor określił, że planowana inwestycja ma bezpośredni dostęp z ul. [...], co ma podstawowe znaczenie przy ustaleniu przez organ: po pierwsze - frontu działki, po drugie - jego szerokości, a następnie obszaru analizowanego ( § 3 ust. 2 rozp.), a w konsekwencji ma wpływ na ustalenie m.in. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z § 7 rozporządzenia. We wniosku (jego zmianie) do projektowanej inwestycji zaplanowano również dojazd z ulicy [...]. Bezpośredni dostęp terenu objętego wnioskiem do drogi publicznej przy ulicy [...] i poprzez wewnętrzną drogę do ulicy [...] ma podstawowe znaczenia dla znalezienia co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej pozwalającej na ustalenie, na zasadzie kontynuacji, parametrów, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu, nie można uznać, że działka inwestora ma dostęp do ul. [...], który może być uwzględniany przy ustaleniu warunków zabudowy, gdyż z ul. [...] nie ma bezpośredniego czy też za pomocą dróg wewnętrznych wjazdu na teren inwestycji, ponieważ ten odbywa się z ul. [...] (połączonej z ul. [...] tzw. drogą techniczną).To, że ul. [...] łączy się z ul. [...] nie oznacza, że teren objęty wnioskiem ma dostęp, w rozumieniu art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, do drogi publicznej, którą jest ul. [...]. Taki sposób rozumienia dostępu do drogi publicznej, szczególnie w obszarze zabudowy miejskiej pozwalałby na bardzo dużą dowolność w wyborze działek dostępnych rzekomo z tej samej drogi publicznej – dostępnych poprzez inne drogi publiczne. W ten sposób można uznać, że teren inwestycji jest dostępny do każdej drogi publicznej na terenie miasta [...].

Powyższe błędne ustalenia faktyczne co do dostępu działek inwestora z ul. [...] zostały wykorzystane przez organ do uznania, że zarówno teren objęty wnioskiem o warunki zabudowy, jak i teren na którym położone jest osiedle [...] (też zresztą poprzez układ innych dróg publicznych) są dostępne z tej samej drogi publicznej, tj. ul. [...], a jednocześnie do całkowitego pominięcia działek sąsiednich dostępnych z ul. [...]. Ponadto powyższe ustalenie pozwoliło organowi na poszerzenie obszaru analizowanego i uwzględnienie przy ustalaniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji obszaru os. [...] leżącego po drugiej stronie ul. [...], którego wysokość jest najwyższa w całym przyjętym obszarze analizowanym. Z uwagi zatem na fakt, że planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej z ul. [...] oraz planowany dostęp z ul. [...], to co do zasady ustalenie parametrów inwestycji winno opierać się na parametrach zabudowy działek mających dostęp do ww. ulic. Organ ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji na zasadzie wyjątku przewidzianego w § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględniając jedynie średnią wysokość dwóch zabudowanych wysokimi budynkami wielomieszkaniowymi osiedli, znajdujących się, jego zdaniem, w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, tj. os. [...] oraz os. [...], leżącego po drugiej stronie ul. [...]. Podkreślić należy, że pomimo zarzutów stron w tym zakresie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani decyzji ją poprzedzającej, ani też z analizy nie wynika dlaczego organ poszerzył obszar analizy dla ustalenia powyższego parametru obejmując os. [...] przy ul [...]. Dokonując powyższych ustaleń organ powinien dokładnie podać motywy, którymi się kierował zwłaszcza, że wysokość planowanej inwestycji budziła największe zastrzeżenia wśród skarżących. Lakonicznego stwierdzenia, że planowana inwestycja znajduje się na terenie eksponowanym i stanowić będzie architektoniczną nową "bramę wjazdową" do miasta, nie można uznać za wyczerpujące uzasadnienie przez organ powyższej kwestii, szczególnie, że żadne przepisy nie stawiają odmiennych wymogów dla "terenów eksponowanych", które mogłyby sanować brak szczegółowego uzasadnienia wyznaczenia obszaru analizy w większym rozmiarze niż przewidziany w § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do ustawy. W tym miejscu można przytoczyć stanowisko zajęte w wyroku z dnia 14 lutego 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o sygnaturze II SA/Bk 808/07, które WSA w Krakowie podziela, że "Sposób ustalenia granic obszaru analizowanego, w tym wskazanie kryteriów, w oparciu o które taki obszar wyznaczono, jak również ocena innych okoliczności niezbędnych do prawidłowego ustalenia warunków zabudowy, w tym jej zgodności z przepisami odrębnymi, powinny wynikać przede wszystkim z uzasadnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której integralną częścią jest załącznik składający się z części graficznej (mapy z zaznaczonymi granicami obszaru analizowanego) oraz części tekstowej. Załącznik ten stanowi niezbędny składnik przedmiotowej decyzji w rozumieniu art. 107 § 2 k.p.a. Z kolei ustalenia przedstawione w uzasadnieniu bezwzględnie winny wynikać z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Dopiero spełnienie ww. warunków umożliwia ocenę, czy ustalenie warunków zabudowy jest zgodne z przepisami prawa."

Mając na uwadze treść powyższego orzeczenia oraz wyniki dalszej kontroli zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zawarte w zaskarżonej decyzji załączniki nie odpowiadają treści § 9 ust. 1 - 4 rozporządzenia.

W szczególności zaskarżona decyzja nie zawiera graficznej części obszaru analizowanego, która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia organu. W rozpoznawanej sprawie część graficzna analizy jest tożsama z mapą stanowiącą załącznik graficzny do decyzji przedstawiającą jedynie granice terenu inwestycji. Brak powyższego załącznika w decyzji praktycznie uniemożliwia stronom i sądowi merytoryczne ustosunkowanie się do treści jej rozstrzygnięć oraz zweryfikowanie jej poprawności. Skoro bowiem prawodawca w § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia ustalił, że wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji, to niewątpliwie treść tego dokumentu powinna odzwierciedlać jasno i czytelnie te efekty (wyniki) przeprowadzonej analizy, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Załączniki do decyzji stanowią bowiem jej integralną część, a ich brak stanowi co najmniej naruszenie art. 107 § 2 k.p.a. Zawarte w nim informacje mają też potwierdzać, że organy nie działały dowolnie, lecz w granicach prawa, a ponadto stanowią istotny element wyjaśniający i uzasadniający podstawowe motywy rozstrzygnięcia dla stron postępowania. Fakt, że część graficzna analizy znajduje się w aktach sprawy w żaden sposób nie może sanować braku spełnienia wymogu określonego w ww. przepisach. Powyższe uchybienie, zdaniem Sądu, stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady przekonywania wyrażonych odpowiednio w art. 8 i 11 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi:

§ 3. 1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu

w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

§ 9. 1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną.

2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.

4. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych także w skali 1:2000, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (§ 9 ust. 3 rozporządzenia), gdy tymczasem w niniejszej sprawie, mapa na której dokonano analizy, jest kserokopią o odmiennej skali niż przewiduje prawo, a w dodatku brak jest na niej adnotacji o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Również część graficzna decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzna analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, powinna zostać sporządzona się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (tj. kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000 ), w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii, podczas gdy nie wiadomo, na jakiej mapie zostały sporządzone załączniki graficzne do przedmiotowej decyzji WZ.

Odnoszenie się do sposobu obliczenia poszczególnych wskaźników, wobec powyższych braków analizy nie jest celowe ani możliwe, wspomnieć jedynie można, tytułem przykładu, że nie zostały one również należycie uzasadnione, i to zarówno w analizie, jak i w zaskarżonej decyzji. I tak np. wartość szerokości elewacji frontowej ustalona została przez organ w sposób niezrozumiały, gdyż przyjęta przez organ wielkość ustalona została także od ul. [...], podczas gdy front działki zgodnie z wnioskiem usytuowany jest od ul. [...]. Pomimo tego, że do ustalenia szerokości elewacji frontowej zastosowano § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, tj. sposób wyjątkowy oparty na treści analizy, to z jej treści nie wynika dlaczego posłużono się jedynie danymi dotyczącymi szerokości elewacji dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej, całkowicie pomijając parametry zabudowy jednorodzinnej. W oparciu o analizę powyższych danych organ ustalił szerokość elewacji frontowej na 55m nie wyjaśniając przy tym zastosowanej metodyki przy ustaleniu powyższej wartości.

Organ drugiej instancji powyższych uchybień nie dostrzegł i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie wyjaśniając przy tym, dlaczego uznał przyjęty obszar analizy za prawidłowy, oraz z jakich powodów uważa, że działki objęte wnioskiem dostępne są nie z ul. [...], a z ul. [...].

Podsumowując stwierdzić należy, że w toku postępowania o ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy organy naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy – art.61 ust.1 pkt 1 i ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §§ 3 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588)., jak i przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy – art.7, 77 oraz 107 § 1 i 3 kpa, a organ odwoławczy dodatkowo – art.138 § 2 kpa – już bowiem sama konieczność wyjaśnienia i ewentualnego ponownego określenia granic obszaru analizowanego wyznaczonego na odpowiedniej mapie stanowiła wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględniając treść wniosku inwestora (nie przekraczając zakresu wniosku) zobowiązane będą do wyeliminowania wszystkich opisanych wyżej uchybień oraz do ustalenia, czy i w jaki sposób zabudowa sąsiednich działek dostępnych z ul. [...] i ul. [...] pozwala, zgodnie z art. 61 ust. 1 ww. ustawy, na określenie parametrów dla wnioskowanej inwestycji.

Ustosunkowując się do żądania skarżących odnośnie przeprowadzenia przez Sąd dowodu z wizji lokalnej albo przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego należy wskazać, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję Od tej zasady istnieje co prawda wyjątek, w zakresie możliwości przeprowadzenia przez Sąd dowodu z dokumentu, ale w niniejszej sprawie nie znajduje on zastosowania z uwagi na brak przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe wniosek stron w powyższym zakresie został oddalony. Pozostałe zarzuty skarg dotyczące, ogólnie ujmując, obaw co do skutków ewentualnej realizacji planowanej inwestycji (kwestie zacienienia, wykorzystania drogi wewnętrznej i in.) są niezasadne, jak podniosły organy, na tym etapie procesu inwestycyjnego.

Wobec stwierdzenia powyższych naruszeń prawa materialnego i procesowego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) i art.135 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w związku z art. 210 § 1 p.p.s.a z uwagi na fakt, że skarżąca M. D. wniosła o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia swoich praw.