Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 663/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 1 pkt 2, art. 21 par. 5, art. art. 55 par. 1 i par. 2, art. 62 par. 1, art. 130 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 19 maja 2023 r. nr SKO.4100.8.23 w przedmiocie zarachowania wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 19 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu zażalenia S.M. (dalej także: Skarżący lub Strona), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 22 listopada 2022 r. w przedmiocie zarachowania wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. i odsetek za zwłokę od tej zaległości

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Sieradza postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r. orzekł o zarachowaniu wpłaty z dnia 8 czerwca 2021 r. w wysokości 265,00 zł. w następujący sposób:

- 261,87 zł na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016 - decyzja wymiarowa z dnia 25 marca 2021 r. znak: WF-P.3120.13085.2021;

- 3,13 zł na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016.

W wyniku rozpoznania zażalenia S.M. na ww. postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, postanowieniem z dnia 27 lipca 2022 r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w całości.

Prezydent Miasta Sieradza postanowieniem z dnia 22 listopada 2022 r. powtórnie orzekł o zarachowaniu wpłaty z dnia 8 czerwca 2021 r. w wysokości 265,00 zł. w następujący sposób:

- 261,87 zł na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016-decyzja wymiarowa z dnia 25 marca 2021 r. znak: WF-P.3120.13085.2021;

- 3,13 zł na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016.

Na powyższe postanowienie Strona wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie:

1) art. 122 w zw. z art. 123 i art. 233 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 z późn. zm., dalej także: O.p.), poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny, podczas gdy przepisy Ordynacji podatkowej nakładają obowiązek całościowego przeanalizowania i merytorycznego rozpoznania sprawy, w tym przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego;

2) art. 217 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 124 O.p., poprzez brak pełnego uzasadnienia postanowienia;

3) art. 51 § 1, art. 53 § 1 i 4, art. 55 oraz art. 62 § 1a i § 4 w zw. z art. 216-219 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie zarachowania wpłaty w sposób niezgodny z przepisami, w szczególności poprzez pominięcie wpłat wcześniejszych i uwzględnienie wpłat późniejszych na najwcześniej wymagalne;

4) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie że wpłaty roku 2021 były dokonywane na konkretne decyzje wymiarowe oraz pominięcie faktu ustalenia przez pracownika Urzędu Miasta Sieradza konkretnych kwot z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2016-2020 w postaci informacji w formie tabeli otrzymanej w dniu 17 listopada 2021 r., kwoty z niej zostały zapłacone w dniu 19 listopada 2021 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu postanowieniem z 19 maja 2023 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Sieradza z 22 listopada 2022 r.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 25 marca 2021 r., znak: WFP.3120.13085.2021, Prezydent Miasta Sieradza ustalił S. M. wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie 4.346,00 zł. Decyzja została odebrana w dniu 2 kwietnia 2021 r., a zatem termin płatności podatku upłynął w dniu 16 kwietnia 2021 r. Skarżący w dniu 8 czerwca 2021 r. dokonał wpłaty kwoty 265,00 zł tytułem "WF-P.3120.12963.2021", a zatem tytułem podatku od nieruchomości za rok 2021. Na dzień dokonania tej wpłaty na koncie S. M. istniała zaległość z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie 753,62 zł z terminem zapłaty 16 kwietnia 2021 r. Z tego powodu Kolegium uznało, że organ zasadnie zaliczył dokonaną wpłatę z dnia 8 czerwca 2021 r. na zaległość z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2016 oraz odsetki, zgodnie ze wskazaniem podatnika, którego podatku wpłata dotyczy. Dokonaną zaś wpłatę zaliczył na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku. Skoro zaś zapłacona kwota nie wystarczała na pełne pokrycie opisanej należności za rok 2016, to organ I instancji był obowiązany rozliczyć tę kwotę w sposób wskazany w art. 55 § 2 O.p., co też uczynił postanowieniem z dnia 22 listopada 2022 r.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Kolegium z dnia 19 maja 2023 r., zarzucając mu naruszenie:

- art. 127 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny, podczas gdy przepisy Ordynacji podatkowej nakładają obowiązek całościowego przeanalizowania i merytorycznego rozpoznania sprawy, w tym przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego;

- art. 122 w zw. 123 z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., poprzez zaniechacie rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny, podczas gdy przepisy Ordynacji podatkowy nakładają obowiązek całościowego przeanalizowania i merytorycznego rozpoznania sprawy, w tym przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego;

- art. 217 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 124 O.p., poprzez brak pełnego uzasadnienia postanowienia;

- 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4, art. 55 oraz art. 62 § 1, § 1a, i § 4 w zw. z art. 216-219 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie zarachowania wpłaty w sposób niezgodny z przepisami, w szczególności poprzez pominięcie wpłat wcześniejszych i uwzględnienie wpłat późniejszych na najwcześniej wymagalne;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie, że wpłaty roku 2021 były dokonywane na konkretne decyzje wymiarowe oraz pominięcie faktu ustalenia przez M. N. z Urzędu Miasta Sieradza konkretnych kwot z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2016-2020 w postaci informacji w formie tabeli z otrzymanej w dniu 17 listopada 2021 r., kwoty z niej zostały zapłacone w dniu 19 listopada 2021 r.;

- art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 124 O.p., poprzez brak pełnego i wyczerpującego uzasadnienia decyzji;

- art. 207 i 208 O.p., poprzez brak odniesienia się do okoliczności, że wskazywanych przez skarżącego w zażaleniu oraz przedstawionych w sprawie (dosłowne brzmienie zarzutu);

- art. 207 i 208 O.p., poprzez brak ustalenia w sprawie stanu faktycznego oraz brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie;

- art. 130 § 1 pkt. 6 O.p., poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie urzędników którzy braki (powinno być "brali") udział przy wydaniu decyzji pierwotnej i zaskarżonej w tym postępowaniu,

- art 187 O.p., poprzez brak przeprowadzenia i zgromadzenia i w sprawie jakiegokolwiek materiału dowodowego;

- art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1 oraz art. 120, art. 121 O.p., poprzez zaakceptowanie rozliczeń podatkowych dotyczących zarachowania bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie, w szczególności: bez obiektywnej weryfikacji oświadczeń i dowodów przedstawionych przez Skarżącego, bez faktycznego zweryfikowania kwot, bez przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i sprawdzenia złożonej deklaracji i oświadczeń co do zarachowania, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że zarachowanie zostało dokonane w sposób prawidłowy;

Skarżący dodatkowo zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że oświadczanie Kierownika UM Sieradza nie ma znaczenia w sprawie.

W związku z ww. zarzutami Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.), jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny rozstrzygnięcia, czy dokonana przez Skarżącego wpłata 265,00 zł tytułem podatku od nieruchomości za rok 2021 została prawidłowo przez organ podatkowy zarachowana na poczet zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r.

Skarżący zakwestionował możliwość zaliczenia przez organ wpłaty na poczet najstarszych zaległości w podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy w tytule przelewu wskazał, jakiego okresu dotyczy wpłata.

Organ zaś stanął na stanowisku, że zaliczenia wpłaty dokonano w sposób prawidłowy zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl art. 21 § 5 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Zgodnie z art. 51 § 1 O.p., zaległość podatkowa to podatek niezapłacony w terminie płatności. Zasady naliczania odsetek za zwłokę określają przepisy art. 53 - 56d O.p. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 703).

I tak, stosownie do art. 53 § 1 i § 4 O.p., od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku. Natomiast w myśl § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MF odsetki za zwłokę są naliczane do dnia (włącznie z tym dniem) zapłaty podatku.

Zgodnie z art. 55 § 1 O.p., odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego, natomiast zgodnie z art. 55 § 2 O.p., jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Stosownie do art. 61b § 1 O.p., wpłata podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych dokonywana na rachunek urzędu skarbowego jest realizowana przy użyciu rachunku bankowego urzędu skarbowego, albo identyfikującego podatnika, płatnika lub urząd skarbowy indywidualnego rachunku podatkowego (mikrorachunek podatkowy).

W niniejszej sprawie ustalono, że decyzją z dnia 25 marca 2021 r., znak: WFP.3120.13085.2021, Prezydenta Miasta Sieradza ustalił Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości za rok 2016 w kwocie 4.346,00 zł. Decyzja została odebrana przez Stronę w dniu 2 kwietnia 2021 r., a zatem termin płatności podatku upłynął w dniu 16 kwietnia 2021 r. Skarżący dokonał w dniu 8 czerwca 2021 r. wpłaty kwoty 265,00 zł tytułem, jak wskazał w treści przelewu, "WF-P.3120.12963.2021", a zatem tytułem podatku od nieruchomości za rok 2021. Na dzień dokonania wpłaty na koncie Skarżącego istniały zaległości z tytułu podatków od nieruchomości za lata wcześniejsze, w tym w podatku od nieruchomości za rok 2016 w pozostałej na ten dzień do zapłaty kwocie 753,62 zł z terminem zapłaty 16 kwietnia 2021 r. Była to zaległość najwcześniejsza. Z tego powodu Kolegium w zaskarżonym postanowieniu uznało, że organ podatkowy zasadnie zaliczył dokonaną wpłatę na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez Skarżącego podatku. Skoro zaś zapłacona kwota nie wystarczała na pełne pokrycie opisanej należności za rok 2016, to organ rozliczył tę kwotę w sposób wskazany w art. 55 § 2 O.p.

Sąd wyjaśnia, że do dnia 31 grudnia 2019 r. art. 62 § 1 O.p., stanowił, że jeżeli na podatniku ciążyły zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem § 2, zaliczało się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

Natomiast od dnia 1 stycznia 2020 r. art. 62 § 1 O.p. posiada brzmienie: "jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika."

W ocenie Sądu, zmiana brzmienia art. 62 § 1 O.p. umożliwia dysponowanie przez podatnika dokonaną przez niego wpłatą (tj. dokonanie wyboru na poczet, którego zobowiązania podatkowego spośród wielu ma być zarachowana wpłata), ale dotyczy podatników, którzy terminowo, rzetelnie i systematycznie regulują swoje zobowiązania podatkowe. Dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty - wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego - jest zatem wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, gdy podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął.

W sytuacji posiadania zaległości podatkowych, podatnik dokonujący wpłaty może decydować o jej przeznaczeniu, ale tylko w zakresie tytułu podatkowego, a nie okresu, za który powstała zaległość, albowiem z urzędu będzie ona zaliczana na zaległość o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości we wskazanym podatku, a w przypadku braku określenia podatku, albo braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności, spośród wszystkich zaległości podatkowych.

Przepis art. 62 § 1 O.p. zawiera sposób (kolejność) zaliczania wpłat i jest to przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 68/10, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zasadą jest, że przepisy prawa materialnego stosuje się w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia zdarzenia, które wywołuje skutki prawne, a zatem zaliczenie wpłaty następuje z datą jej dokonania i odbywa się zawsze według reguł obowiązujących w czasie, gdy wpłata została dokonana - co oznacza, że do wpłat dokonanych po dniu 1 stycznia 2020 r. ma zastosowanie art. 62 § 1 O.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1520).

Zdanie pierwsze art. 62 § 1 O.p. odnosi się do zobowiązań podatkowych, których termin płatności jeszcze nie upłynął, natomiast zdanie drugie - do kolejności zaliczania wpłat w razie wystąpienia równolegle zaległości podatkowych lub zobowiązań podatkowych, albo samych zaległości podatkowych. Taka regulacja ma na celu zabezpieczenie wyeliminowania sytuacji, w których podatnik reguluje bieżące zobowiązania podatkowe, przy jednoczesnym posiadaniu zaległości podatkowych, powodując tym samym realne zagrożenie ich przedawnienia. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że dyspozycja zawarta na dowodzie wpłaty (wskazująca przeznaczenie dokonanej płatności w zakresie tytułu i okresu zobowiązania podatkowego) jest wiążąca dla organu podatkowego tylko w sytuacji, w której podatnik nie posiada zobowiązań podatkowych, dla których termin płatności upłynął.

Sąd podkreśla, że powyższe stanowisko zostało zaakceptowane w licznych orzeczenia sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2023 r. o sygn. akt I SA/Po 707/22, I SA/Po 710/22, I SA/Po 711/22, I SA/Po 712/22, I SA/Po 713/22, I SA/Po 672/22, I SA/Po 673/22, I SA/Po 674/22, I SA/Po 675/22, I SA/Po 705/22, I SA/Po 708/22, I SA/Po 709/22, I SA/Po 684/22, I SA/Po 685/22, I SA/Po 686/22, I SA/Po 687/22, I SA/Po 702/22, I SA/Po 703/22, I SA/Po 704/22, I SA/Po 706/22, I SA/Po 701/22, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 października 2023 r. o sygn. akt I SA/Gd 1322/22, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2023 r. o sygn. akt I SA/Gl 701/21, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2023 r. o sygn. akt I SA/Sz 184/23, wyrok WSA w Krakowie dnia 15 czerwca 2023 r. o sygn. akt I SA/Kr 321/23).

Tym samym Sąd stwierdza, że organy obu instancji właściwie zastosowały przepis art. 62 § 1 O.p., jak i pozostałe przepisy dotyczące rozliczania dokonywanych przez podatnika wpłat przy istnieniu zaległości podatkowych. Prawidłowo też ustaliły stan faktyczny i doszły do słusznych wniosków, że w rozpoznawanej sprawie należało dokonać zarachowania wpłaty Skarżącego na poczet jego zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. Nie ma znaczenia, że dokonując w dniu 8 czerwca 2021 r. wpłaty w kwocie 265 zł Skarżący wskazał, że jego zamiarem jest uregulowanie podatku za 2021 r., skoro istniały zaległości w tym podatku za lata wcześniejsze.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić, że postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu podatkowego, datę jego wydania, oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego (art. 217 § 1 O.p.), a jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie również uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 217 § 2 O.p.).

Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi organy obu instancji nie naruszyły dyspozycji art. 217 § 2 O.p., gdyż w zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zawierały uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym sposób zaliczenia wpłaty oraz sposób wyliczenia odsetek za zwłokę.

Błędne są też zarzuty, że organ nie uwzględnił innych niż kwota 265 zł wpłat dokonywanych przez Skarżącego. Organ ustalił istniejącą jeszcze kwotę zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. na dzień 8 czerwca 2021 r., czyli na dzień zapłaty tej kwoty przez Skarżącego poprzez dokonanie przelewu. Nie była to przecież cała kwota należnego podatku, ale reszta istniejącej na ten dzień zaległości. Dokonane wcześniej wpłaty zostały zatem uwzględnione, natomiast zapłaty dokonywane później nie miały znaczenia dla ustalenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2016 r. istniejącej na dzień 8 czerwca 2021 r.

Jako niezasadny potraktować należy zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 O.p. Zarzut ten nie jest precyzyjnie sformułowany, jednakże wbrew stanowisku Strony z akt sprawy nie wynika, że w wydaniu zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia brali udziału "pracownicy UM Sieradza, którzy brali udział także w wydaniu poprzednio zaskarżonej decyzji". Zaskarżone bowiem postanowienie zostało podjęte przez uprawniony do tego organ, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO w Sieradzu i w jego wydaniu nie brał przecież udziału żaden pracownik Urzędu Miasta, a tym bardziej ten, który brał udział w wydaniu postanowienia o zarachowaniu wpłaty z 22 listopada 2022 r. Nie jest także niezgodne z prawem, w szczególności z powołanym w skardze art. 130 § 1 pkt 6 O.p., to, że postanowienie o zarachowaniu z 22 listopada 2022 r. wydane zostało z upoważnienia Prezydenta Sieradza przez Skarbnika Miasta J. K., który także wydał postanowienie wcześniejsze w tym przedmiocie z 22 kwietnia 2022 r. Nie takiej sytuacji dotyczy powyższy przepis.

Dla możliwości wydania postanowienia o zaliczeniu wpłaty na zaległość podatkową nie ma także znaczenia fakt ewentualnego trwania postępowania nadzwyczajnego o wznowienie postępowania. Decyzja wymiarowa w podatku od nieruchomości za 2016 r. uzyskała status ostateczności (bezsporne), co oznacza, że podlegała wykonaniu. Samo wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania podatkowego nie pozbawiało ją wykonalności.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdza, że zarzuty zawarte w skardze okazały się niezasadne i należy ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.

a.m.