Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 453/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 12 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2022 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 kwietnia 2022 roku nr BP.501.2092.2021.1278.OL14.207241 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 21 kwietnia 2022 r., numer BP.501.2092.2021.1278.OL14.207241, sprostowaną postanowieniem z 9 czerwca 2022 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.; dalej: "u.t.d."), lp. 6.1.5, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60 z 28.02.2014r.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr WITD.DI.0152.XIV0477/35/21 z 13 października 2021 r. o nałożeniu na T.K. kary pieniężnej w wysokości 6.000,00 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

W dniu 20.07.2021 r. przeprowadzono kontrolę drogową na trasie S7,

w miejscowości W., zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Schmitz o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował Ł.P. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz T.K. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 20.07.2021 r.

Decyzją z 13.10.2021 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na T.K. karę pieniężną w wysokości 6.000,00 zł za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie oraz niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Pismem nadanym w dniu 26.10.2021 r. strona wniosła odwołanie. Skarżący podniósł, iż organ I instancji naruszył przepisy postępowania w tym art. 7a i art. 8 k.p.a. Ponadto organ miał zastosować nieprawidłową kwalifikację prawną naruszenia,

w sytuacji gdy kierowca posiadał własną kartę, lecz w czasie kontroli nie była ona zalogowana do tachografu. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 7, art. 92c oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 u.t.d., a także art. 189a § 2 k.p.a., wyjaśniając, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., organ II instancji powołując treść art. 23, art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, art. 1 ust 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych, rozdział I lit. f Załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85 wskazał, że w sprawie na podstawie oględzin pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] stwierdzono, iż tachograf zamontowany w w/w został poddany ostatniemu badaniu okresowemu w dniu 06.07.2019 r. Powyższe oznacza, iż termin ważności badania okresowego upłynął w dniu 06.07.2021 r. Strona nie przedstawiła dowodu potwierdzającego wykonanie badania okresowego w innym terminie. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.000,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ, powołując treść art. 32 ust 3, art. 34 rozporządzenia 165/2014, wskazał, że w niniejszej sprawie w trakcie kontroli pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] przeprowadzonej 20.07.2021 r. wykazano, iż w/w pojazdem wykonywano przejazdy bez zalogowanej karty kierowcy w dniach: 16.07.2021 r., 13.07.2021 r., 12.07.2021 r., 11.07.2021 r., 02.07.2021 r., 28.06.2021 r. i 22.06.2021 r. W trakcie kontroli kierowca Ł.P. zeznał, że zawsze rejestruje czas pracy na swojej karcie i nie wie kto dokonywał przejazdów bez włożonej karty. Z uwagi na powyższe okoliczności stwierdzono niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Odnośnie powyższego naruszenia strona wskazała, iż organ powinien zakwalifikować naruszenie jako lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż kierowca w trakcie kontroli posiadał własną kartę, lecz nie zalogował jej do tachografu. Organ odwoławczy stwierdził, że w czasie kontroli kierowca Ł.P. prawidłowo rejestrował swoje aktywności na karcie kierowcy. Naruszenie lp. 6.2.1 załącznika zostało stwierdzone na podstawie danych cyfrowych pobranych z pojazdu, z których wynika, że pojazdem wykonano wiele przejazdów bez logowania karty kierowcy, na długie dystanse - nawet powyżej 300 km. W sprawie nie można było zakwalifikować stanu faktycznego jako naruszenie lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających kto i kiedy dokładnie miałby wylogować kartę kierowcy w/w okresach. Wykonywanie przewozów bez logowania karty uniemożliwia zidentyfikowanie, kto wykonywał dany przejazd. Zdaniem organu, taki stan faktyczny z całą pewnością wypełnia znamiona lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i nie może być kwalifikowany jako lp. 6.3.5. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. skarżący nie wskazał na czym miały by polegać uchybienia w prowadzeniu postępowania, podważające zaufanie uczestników do władzy publicznej. W czasie prowadzenia postępowania odwoławczego nie wykazano żadnych rażących naruszeń w przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania. W zakresie naruszenia przez organ I instancji art. 7a § 1 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż w postępowaniu nie pozostały wątpliwości dotyczące treści stosowanych norm prawnych, w związku z powyższym zarzut strony uznał za bezpodstawny.

W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie brak jest także podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. W rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt u.t.d. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c u.t.d.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.K. zaskarżył powyższą decyzję organu w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej decyzji Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 13 października 2021 r. oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu poniesionej opłaty sądowej.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1/ naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 §1 art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w toku którego nie ustalono nazwisk kierowców, którzy prowadzili pojazd bez zalogowanej w tachografie karty, jak i pominięto okoliczności zaistnienia tych właśnie stanów faktycznych, co z kolei uniemożliwiło dokonanie prawidłowej subsumpcji do przepisów zawierających sankcje nakładane na przewoźnika,

2/ naruszenie przepisu materialnego Ip. 6.2.1 załącznika 3 do ustawy o transporcie drogowym, przez błędne jego zastosowanie wynikające z niewłaściwie dokonanej wykładni, przejawiające się uznaniem, że prowadzenie pojazdu bez uprzedniego zalogowania karty kierowcy do tachografu jest deliktem administracyjnym, którego znamiona opisane zostały w tej właśnie normie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że kwalifikacja przyjęta przez organ II instancji w zakresie naruszenia lp. 6.2.1. jest zdecydowanie przedwczesna jak i nieprawidłowa. Skarżący podkreślił, że iż zarówno w toku kontroli jak i w trakcie prowadzonego w jej następstwie postępowania administracyjnego, organy zaniechały ustalenia nazwisk kierowców, którzy prowadzili pojazd bez zalogowanej

w tachografie karty. Personalia tych osób nie są więc znane do chwili obecnej.

W konsekwencji więc nie można stwierdzić w jakich okolicznościach doszło do nierejestrowania aktywności osób prowadzących pojazd bez użycia karty kierowcy. Finalnie zatem nie jest możliwe ustalenie, czy zapisane w pamięci masowej tachografu przypadki realizowania jazdy bez zalogowanej karty były skutkiem jej nieumieszczenia w tachografie, czy też wyjęcia już w trakcie realizacji przewozu drogowego.

Pierwszy z tych przypadków winien zdaniem strony spotkać się z reakcją w postaci sankcji w wysokości 2 000 zł nałożonej na podstawie normy zapisanej pod Ip. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d., drugi natomiast winien pociągnąć za sobą sankcję w wysokości 3 000 zł zgodnie z treścią normy zadekretowanej pod Ip. 6.3.5 owego załącznika. Oczywiste jest więc dla skarżącego, iż postępowanie administracyjne zostało przez organy obydwóch instancji przeprowadzono w sposób niewyczerpujący, schematyczny i daleki od zasad określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie strony, organy administracji winny bowiem ustalić nazwiska kierowców, którzy prowadzili pojazd o nr rej. [...] bez zalogowanej w tachografie karty, przesłuchać ich i na podstawie złożonych zeznań przyporządkować stan faktyczny do konkretnego przepisu sankcjonującego, zadekretowanego w załączniku nr 3 do ustawy transportowej. Nie ma bowiem w obecnym stanie sprawy dowodów nawet na to, iż doszło do popełnienia jednego deliktu administracyjnego. Nie można bowiem wykluczyć że w różnych okresach czasu pojazd bez zalogowanej karty prowadzili inni kierowcy, przy czym jeden w ogóle nie umieścił karty w slocie urządzenia, kolejny natomiast wyjął ją w sposób nieuprawniony już w trakcie realizacji przewozu drogowego. Takie dwa odmienne stany faktyczne musiały by skutkować odpowiedzialnością skarżącego na podstawie dwóch odrębnych przepisów sankcjonujących, tzn. Ip. 6.3.19 oraz Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zdaniem strony, w konsekwencji powyższych faktów, kwestionowana decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w obecnym jej kształcie wymaga uchylenia, jako wydana z naruszeniem norm proceduralnych tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie skarżącego subsumpcja stanu faktycznego do normy sankcjonującej jest nieprawidłowa. W przypadku, w którym kierowca rozpoczynając wykonywanie przewozu umieszcza kartę w tachografie, natomiast w trakcie jego trwania wyciąga ją w sposób nieuprawniony w celu ukrycia właściwej aktywności, zastosowanie winien znaleźć przepis Ip. 6.3.5. załącznika do u.t.d. Natomiast w wariancie w którym kierowca od początku nie umieszcza karty w tachografie nie może zostać zastosowany przepis Ip. 6.2.1. Ta norma zdaniem strony może zostać zastosowana jedynie w sytuacji podjęcia działania - nie obejmuje natomiast przypadków zaniechania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 21 kwietnia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 13 października 2021 r. o nałożeniu na T.K. kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 180 ze zm., dalej: u.t.d.). Na ich podstawie skarżący został ukarany karą pieniężną za:

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie – zgodnie z pkt 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. – w wysokości 1.000 zł;

- niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi - zgodnie z pkt 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. – w wysokości 5.000 zł.

Skarżący nie kwestionował zaistnienia stwierdzonych naruszeń. Podnosił natomiast błędną kwalifikację w zakresie naruszenia z pkt 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podnosząc, że niewłaściwa obsługa tachografu skutkująca nierejestrowaniem na karcie wymaganych danych spowodowana była w istocie wyjęciem przez kierowcę spersonalizowanej karty, które to naruszenie powinno zostać zakwalifikowane z lp. 6.3.5., nie zaś z lp. 6.2.1., który ma charakter bardzo ogólny i w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku Nr 3 do u.t.d., do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Zaznaczyć również należy, że w świetle art. 4 pkt 22 u.t.d. odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 ze zm. z dnia 11 kwietnia 2006 r.) - dalej: rozporządzenie nr 561/2006.

Ponadto należy zaznaczyć, że sąd w całości podziela ustalenia organów obu instancji, dotyczące popełnienia przez skarżącego stwierdzonych w dniu kontroli drogowej naruszeń przepisów u.t.d. Prawidłowa była również w ocenie sądu kwalifikacja stwierdzonych naruszeń.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

Zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Stosownie do art. 34 rozporządzenia 165/2014:

Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona;

Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki lub

jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. (...).

Konsekwencje naruszenia w/w zasad zostały przewidziane w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości 5.000 zł sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

W niniejszej sprawie stronie skarżącej przypisano m.in. naruszenie pkt 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Jak wynika z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, w trakcie kontroli pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 20.07.2021 r. stwierdzono, iż w/w pojazdem wykonywano przejazdy bez zalogowanej karty kierowcy w dniach: 16.07.2021 r., 13.07.2021 r., 12.07.2021 r., 11.07.2021 r., 02.07.2021 r., 28.06.2021 r. i 22.06.2021 r. Z ustaleń wynikało, że wykonanych zostało wiele przejazdów bez logowania karty kierowcy na długie dystanse – nawet powyżej 300 km. W trakcie kontroli kierowca Ł.P. zeznał, że zawsze rejestruje czas pracy na swojej karcie i nie wie kto dokonywał przejazdów bez włożonej karty. Ustalenia w powyższym zakresie nie były kwestionowane przez stronę skarżącą, która przyznała, że w sprawie nie ma sporu, co do faktu, iż w dniach poprzedzających kontrolę w pamięci masowej tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] uwidocznione zostały przypadki jazdy bez zalogowanej karty kierowcy.

W ocenie sądu, wbrew stanowisku strony skarżącej, w niniejszej sprawie organ II instancji słusznie stwierdził, że w sprawie brak było podstaw do zakwalifikowania opisanego wyżej naruszenia z lp. 6.3.5. załącznika nr 3 u.t.d., który sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Strona nie przedstawiła bowiem dowodów na powyższą okoliczność tj. kto i kiedy miałby dokonać naruszenia polegającego na wyjęciu wykresówki lub karty kierowcy. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z zarzutami skargi sprowadzającymi się do obwiniania organu w zakresie niewyczerpującego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w toku którego nie ustalono nazwisk kierowców, którzy prowadzili pojazd bez zalogowanej w tachografie karty. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, to strona powinna przedstawić dowody mogące podważyć ustalenia organów oraz uzasadnić i wykazać twierdzenia co do braku podstaw do przyjęcia jej odpowiedzialności i nałożenia kary.

Wskazać w tym miejscu należy również, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 28 czerwca 2022 r., (sygn. akt II GSK 335/22, dostępny na CBOSA) "Dla nałożenia kary za wskazane naruszenie, (...), nie jest wymagane wykazanie, że nierejestrowanie wskazań na karcie kierowcy było wynikiem czynnego działania kierowcy, tj. nierejestrowania wykonywania przewozu z powodu czynnej ingerencji z działanie urządzenia rejestrującego. Znamiona naruszenia określa wyłącznie norma lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., która przewiduje wyraźnie na czym to naruszenie ma polegać. Treść określona w lp. 6.2, mając na uwadze systematykę załącznika nr 3 do u.t.d., stanowi jedynie tytuł dla wymienionego pod nim naruszenia. Umieszczenie lp. 6.2.1 w podgrupie 6.2 zatytułowanej "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego" oznacza zaś tylko tyle, że każdy przypadek nierejestrowania wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego, ustawodawca traktuje jako ingerencję w działanie tego urządzenia. Nie ma zatem znaczenia, czy brak rejestracji wskazań tachografu wynika z czynnego działania kierowcy np. polegającego na wyjęciu kary przed zakończeniem dziennego okresu pracy, niewłaściwej obsługi urządzenia, czy wynika np. tylko z zaniechania rejestrowania jakim jest np. niewłożenie karty lub wykresówki do tachografu w sytuacji, gdy istnieje obowiązek rejestracji aktywności kierowcy. Uwzględniając zatem powyższy sposób rozumienia przytoczonych powyżej przepisów należy uznać, że skoro kierowca jest zobowiązany do rejestrowania aktywności na karcie kierowcy, to zaniechanie polegające na niewłożeniu tej karty do tachografu, także jest "ingerencją w pracę tachografu" w rozumieniu lp. 6.2, bowiem zaniechanie to powoduje, że tachograf nie może spełnić swojej funkcji tj. zarejestrować rzeczywistej aktywności kierowcy na przeznaczonej do stosowania w nim karcie kierowcy."

Organ II instancji prawidłowo uznał także, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. Tymczasem skarżący nie przestawił żadnych okoliczności w tym zakresie.

Podsumowując, zdaniem sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a ocena ta znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, które odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Nie można zatem dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Niezadowolenie zaś strony postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie

art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zwanej dalej "ustawą COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy COVID-19. Rozpoznanie niniejszej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 10 sierpnia 2022 r. Jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżący nie potwierdził, iż ma możliwości techniczne uczestniczenia w takiej rozprawie. Skutkowało to skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym skarżący i organ administracji zostali zawiadomieni w wykonaniu zarządzenia z 8 września 2022 r.

Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku.

k.ż.