Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 27/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś (spr.) asesor WSA Paweł Konicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skarg J. sp. z o.o. z siedzibą w W., S. P., T. B. i H. B. oraz E. C. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2022 r. znak: DLI-III.7620.10.2020.KS.38 w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oddala skargi


UZASADNIENIE

1. Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") decyzją z 27 października 2022 r. znak DLI-III.7620.10.2020.KS.38, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") i art. 9q ust. 5 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1984 ze zm., dalej "u.t.k."), po rozpatrzeniu odwołań: [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., J. S. oraz E. C. od decyzji Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda", "organ I Instancji") z 19 maja 2020 r. nr 46/SPEC/2020 ustalającej lokalizację linii kolejowej dla obiektów metra dla inwestycji pn.: "Budowa II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego od szlaku za stacją [...] »[...]« do stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie stacji [...] wraz z szybem startowym [...]", sprostowanej postanowieniem Wojewody z 8 czerwca 2020 r. nr 626/SAAB/2020:

I. Uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji:

- na stronie 1, w wierszach 6-8, licząc od dołu strony, zapis:

"II. Na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 1 u.t.k. ustalam linie rozgraniczające teren dla przedmiotowej inwestycji, obejmujące nieruchomości wskazane poniżej (w nawiasach podano numery działek ewidencyjnych przed podziałem):",

- na stronie 3, w wierszach 6-21, licząc od góry strony, zapis:

"Proponowany przebieg linii metra z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych przedstawiono na 5 arkuszach mapy w skali 1:500, oznaczonych dużymi literami A, B, C, D i E w załączniku nr 2, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. Linię rozgraniczającą teren planowanej inwestycji oznaczono, na mapach w załączniku nr 2, linią przerywaną koloru granatowego. Linia rozgraniczająca teren niezbędny dla planowanych obiektów budowlanych obejmuje następujące kategorie nieruchomości wchodzących w zakres planowanego przedsięwzięcia:

1. działki ewidencyjne będące własnością m.st. Warszawy - w załączniku nr 2 zakreskowane kolorem pomarańczowym;

2. działki bez zmiany stanu prawnego dla których m.st. Warszawa uzyska prawo do dysponowania nieruchomością na zasadach ogólnych - w załączniku nr 2 zakreskowane kolorem zielonym;

3. działki ewidencyjne do przejęcia na rzecz m.st. Warszawy - w załączniku nr 2 oznaczone kolorem różowym;

4. działki ewidencyjne na których występują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości - w załączniku nr 2 oznaczone kolorami: żółtym i zielonym.",

- zapis znajdujący się w pkt 2.1.2 zaskarżonej decyzji pn. "Ustalenia dotyczące ochrony środowiska i ochrony przyrody", na stronie 7 (w wierszach 1-22, licząc od dołu strony) i na stronie 8 (w wierszach 1-8, licząc od góry strony),

- na stronie 9, w wierszach 20-43, licząc od góry strony oraz na stronie 10, w wierszach 1-12, licząc od góry strony, zapis:

"W celu realizacji ww. wymagania dotyczącego zapewnienia dostępu do drogi publicznej, na podstawie art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2020 r., poz. 65), w związku z art. 9ad ust. 1 u.t.k., ustanawiam dostęp do drogi publicznej:

z obrębu [...]

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną służebność gruntową na projektowanej działce [...];

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną służebność gruntową na całej szerokości projektowanej działki [...] do ulicy S.;

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną służebność gruntową na projektowanej działce [...] oraz na projektowanej działce [...], szer. 4,5 m,

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną służebność gruntową przy północnej granicy działki [...] (projektowane działki [...] i [...]), długości 29,5 m oraz przez projektowaną działkę [...],

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną służebność gruntową na działce [...] do ulicy P.;

z obrębu [...]

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez służebność gruntową na długości 5,0 m i szerokości wjazdu od ulicy S. na projektowanej działce [...],

działkom nr [...] i [...] (powstałym z podziału działki nr [...]) - poprzez bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ulicy S.,

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną służebność gruntową szerokości 4,5 m na projektowanej działce [...];

z obrębu [...]

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną działkę [...] w formie projektowanej służebności gruntowej;

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez działkę [...] i [...] w formie projektowanej służebności gruntowej zgodnie z krawędzią chodnika,

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez służebność gruntową wzdłuż południowej granicy projektowanej działki [...] pasem o szer. 5,0 m dalej po działce [...],

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną działkę [...] oraz działkę [...] w formie projektowanej służebności gruntowej,

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez projektowaną działkę [...] w formie projektowanej służebności gruntowej,

działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) - poprzez działkę [...] w formie projektowanej służebności gruntowej zgodnie z krawędzią chodnika",

- kolumnę pn.: "dostęp do drogi publicznej", w tabeli pn.: "wykaz zmian gruntowych", znajdującą się na mapach z projektem podziału działek nr [...] i nr [...], z obrębu [...], stanowiących załączniki nr 1A i 1G do zaskarżonej decyzji,

- w kolumnie pn.: "Uwagi", w tabeli pn.: "wykaz zmian gruntowych", znajdującej się na mapie z projektem podziału działki nr [...], z obrębu [...], stanowiącej załącznik nr 1K do zaskarżonej decyzji, zapis:

"dostęp do drogi publicznej ul. P.

służebność wzdłuż południowej granicy dz. proj. [...] pasem o szer. 5,0 m dalej po dz. ew. [...]",

- kolumnę pn.: "dostęp do drogi publicznej", w tabeli pn.: "wykaz zmian gruntowych", znajdującą się na mapie z projektem podziału działki nr [...], z obrębu [...], stanowiącej załącznik nr 1N do zaskarżonej decyzji, wraz ze szlakiem służebności zobrazowanej na tej mapie,

i orzekł w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji:

- ustalenie, w miejsce uchylenia, na stronie 1, w wierszach 6-8, licząc od dołu strony, nowego zapisu:

"Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na nieruchomościach wskazanych poniżej (w przypadku działki ulegającej podziałowi - w nawiasie podano numer działki przed podziałem):"

- ustalenie, poprzez dodanie, na stronie 2, po zapisie znajdującym się w wierszu 2, licząc od góry strony, nowego zapisu:

"II. Na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 1 u.t.k. ustalam linie rozgraniczające teren dla przedmiotowej inwestycji.

Linię rozgraniczającą teren inwestycji oznaczono linią przerywaną koloru czerwonego na mapach w skali 1:500 przedstawiających proponowany przebieg metra, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, stanowiących załączniki nr 2A, 2B, 2C, 2D i 2E do niniejszej decyzji.

Ponadto, na ww. mapach w skali 1:500 przedstawiających proponowany przebieg metra, stanowiących załączniki nr 2A, 2B, 2C, 2D i 2E do niniejszej decyzji:

1. linią przerywaną koloru granatowego - oznaczono granice terenu objętego inwestycją (teren niezbędny dla planowanych obiektów budowlanych,

2. szrafem w postaci koloru różowego - oznaczono teren do przejęcia na rzecz m.st. Warszawy,

3. szrafem w postaci koloru żółtego - oznaczono nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji dla obiektów metra ma wywołać skutek w postaci ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, o którym mowa w art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k,

4. szrafem w postaci koloru zielonego - oznaczono nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji dla obiektów metra ma wywołać skutek w postaci ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, o którym mowa w art. 9q ust. 1 pkt 6 i 8 u.t.k.,

5. szrafem w postaci zakreskowania koloru pomarańczowego - oznaczono działki ewidencyjne będące własnością m.st. Warszawy",

- ustalenie, w miejsce uchylenia, w pkt 2.1.2 zaskarżonej decyzji pn. "Ustalenia dotyczące ochrony środowiska i ochrony przyrody", na stronach 7 i 8, nowego zapisu:

"Ustalam obowiązek realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z warunkami zawartymi w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 3 lutego 2020 r., znak: WOOŚ-II.4210.54.2017.MC.56, ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego, od szlaku za stacją [...] "P." do Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...], wraz z STP [...] według wariantu 1 (inwestycyjny proponowany przez wnioskodawcę) oraz w decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 18 stycznia 2021 r., znak: DOOŚ-WDŚZIL.420.6.2020.KM (DOOŚ-WDŚ/ZIL.420.12.2020.KM), uchylającej w części i umarzającej w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 3 lutego 2020 r., znak: WOOŚ.4210.54.2017.MC.56.".

- ustalenie, w miejsce uchylenia na stronach 9 i 10, nowego zapisu:

"W celu realizacji wymagania dotyczącego zapewnienia dostępu do drogi publicznej, na podstawie art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 9ad ust. 1 u.t.k., ustalam służebność przejazdu i przechodu, zgodnie z poniższą tabelą:

|Numery działek, na rzecz których ustala się służebność przejazdu i |Numery działek, przez które ustala się służebność przejazdu i |

|przechodu |przechodu |

|Obręb [...] |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na całej szerokości działki nr [...] (powstałej z podziału |

| |działki nr [...]) |

| |do ul. Sochaczewskiej |

|[...] (powstała z podziału działki nr 60) |na działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) oraz na|

| |działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr 61) szerokości |

| |4,5 m |

|[...] (powstała z podziału działki nr 61) |przy północnej granicy działki nr [...] (projektowane działki nr |

| |[...] i nr [...]), długości 29,5 m, oraz przez działkę nr 61/1 |

| |(powstałą z podziału działki nr 61) |

|Obręb [...] |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na działce nr [...] (powstałej z podziału dziatki nr [...]) na |

| |długości 5,0 m |

| |i szerokości wjazdu od ul. Sochaczewskiej |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na działce nr [...] (powstałej z podziału |

| |działki nr [...]) szerokości 4,5 m |

|Obręb [...] |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na działce nr [...] (projektowana działka nr [...]) i nr [...], |

| |zgodnie z krawędzią chodnika |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |wzdłuż południowej granicy projektowanej działki nr [...] |

| |(powstałej z podziału działki nr [...]) pasem o szerokości 5,0 m,|

| |a dalej po działce nr 28/4 (powstałej z podziału działki nr |

| |28/2) |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) oraz |

| |działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr 28/2) |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) |

|[...] (powstała z podziału działki nr [...]) |na działce nr [...], zgodnie z krawędzią chodnika |

Wszelkie koszty ustanowienia służebności przejazdu i przechodu obciążają inwestora - Miasto Stołeczne Warszawa".

- zatwierdzenie mapy do celów prawnych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, przedstawiającej zakres służebności gruntowej przejazdu i przechodu dla projektowanej działki nr [...], z obrębu [...], na projektowanych działkach nr [...] i nr [...], z obrębu [...], stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji,

- zatwierdzenie mapy do celów prawnych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, przedstawiającej zakres służebności gruntowej przejazdu i przechodu dla projektowanej działki nr [...], z obrębu [...], na projektowanych działkach nr [...] i nr [...], z obrębu [...], stanowiącej załącznik nr 2 do niniejszej decyzji.

II. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Minister wskazał, że zgodnie z art. 9o ust. 3 u.t.k., do wniosku załączono mapy przebiegu inwestycji i mapy z projektami podziałów nieruchomości. Określono też zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu, nieruchomości do przejęcia na rzecz m.st. Warszawy i wykaz nieruchomości podlegających ograniczeniu w sposobie korzystania (art. 9q ust. 1 pkt 6 i art. 9s ust. 9 u.t.k.). Dołączono wymagane opinie (art. 9o ust. 3 pkt 4 u.t.k.) i dowody potwierdzające doręczenie wystąpień o ich wydanie, decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 29 grudnia 2017 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia oraz decyzję RDOŚ w Warszawie z 3 lutego 2020 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia.

Wojewoda 22 lipca 2019 r. zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a pozostałe strony w drodze obwieszczeń.

W dniu 19 maja 2020 r. wydał opisaną na wstępie decyzję informując o jej wydaniu w trybie art. 9q ust. 2 u.t.k., a pozostałe strony w drodze obwieszczeń.

Minister uznał za błędne postanowienia na s. 3 decyzji wskazujące, że linię rozgraniczającą teren planowanej inwestycji oznaczono, na mapach w załączniku nr 2, linią przerywaną koloru granatowego oraz zapisy w pkt II, że linie rozgraniczające teren przedmiotowej inwestycji obejmują nie tylko działki w całości lub w części planowane do przejęcia pod planowaną inwestycję, ale także działki ograniczone w korzystaniu i działki będące już własnością inwestora.

Przytoczył art. 9q ust. 1 pkt 1 u.t.k. (w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 9 stycznia 2020 r.) oraz art. 9s ust. 2 u.t.k.

Wskazał, że z legendy mapy przebiegu metra, z terenem - załącznik nr 2A, 2B, 2C, 2D i 2E, linią przerywaną granatową oznaczono "zakres objęty wnioskiem - teren niezbędny dla planowanych obiektów budowlanych". Na arkuszach ww. mapy, uwidoczniono – oprócz ww. linii – oznaczono czerwoną linią przerywaną "projektowane linie podziału nieruchomości wraz z numerami działek po podziale". Z mapy tej wynika, że granatowa linia przerywana i czerwona nie pokrywają się (granatowa ma zasięg szerszy niż czerwona). Ww. linia koloru granatowego stanowi zatem oznaczenie terenu objętego inwestycją (zgodnie z legendą mapy), a nie linię rozgraniczającą teren inwestycji, która zgodnie z art. 9s ust. 2 u.t.k., stanowi linię podziału nieruchomości. Linię rozgraniczającą teren inwestycji, stanowiącą linię podziału nieruchomości, oznaczono bowiem czerwoną linią przerywaną. Dlatego w pkt II decyzji nieprawidłowo wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji obejmują działki ograniczone w korzystaniu i działki będące już własnością inwestora. Po pierwsze, linie rozgraniczające teren inwestycji nie mogą obejmować działek ograniczonych w korzystaniu, skoro zgodnie z art. 9s ust. 2 u.t.k., stanowią one linię podziału nieruchomości, a po drugie, stwierdzenie to nie ma pokrycia w mapie przebieg inwestycji, gdzie opisane objęto odrębnym oznaczeniem.

Ponadto analizując treść decyzji Wojewody i załączników nr 1A, 1E, 1G, 1K i 1N do tej decyzji, Minister dostrzegł błędy w postanowieniach odnoszących się do zapewnienia dostępu do drogi publicznej w formie służebności przejazdu i przechodu.

W decyzji lokalizacyjnej ustala się służebności na podstawie art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, ze zm., dalej: "u.g.n."), w zw. z art. 9ad ust. 1 u.t.k., którego intencją jest ochrona praw osób, które w związku z wywłaszczeniem nieruchomości sąsiednich, mogą ponieść szkodę lub doznać ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, które pozostają w ich władaniu. Wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłe na gruncie ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1079) i ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176 ze zm., dalej: "specustawą drogową", ale mające analogiczne zastosowanie w przedmiotowych kwestiach również na gruncie szczególnych uregulowań rozdziału 2b u.t.k.

Następnie zauważył, że w wykazie zmian gruntowych znajdującym się na mapie z projektem podziału dz. nr [...], z obrębu [...], zatwierdzonej jako załącznik nr 1A do decyzji Wojewody, oraz w wykazie zmian gruntowych znajdującym się na mapie z projektem podziału dz. nr [...], z obrębu [...], zatwierdzonej jako załącznik nr 1G do decyzji Wojewody, w rubryce "dostęp do drogi publicznej", zawarto postanowienia dotyczące dostępu do drogi publicznej oraz projektowanej służebności przejazdu i przechodu dla wydzielonych z nich działek.

I tak, dla dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), ustanowiono służebność przejścia i przejazdu przez całą dz. nr [...] (również powstałą z podziału dz. nr [...]). Dla dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), ustanowiono natomiast służebność przejścia i przejazdu przez dz. nr [...], do ul. [...].

Jednakże, jak wynika z akt sprawy, ww. działki nr [...] i [...] oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" i zajęte są już obecnie - odpowiednio - pod ul. S. i ul. P.

W związku z powyższym Minister stwierdził, że postanowienia zawarte w pkt 3.1 na s. 9 decyzji Wojewody, dotyczące projektowanej służebności przejścia i przejazdu przez dz. nr [...] (powstałą z podziału dz. nr [...]) na rzecz dz. nr [...] (również powstałej z podziału ww. dz. nr [...]) oraz ustanowienia służebności przejścia i przejazdu przez dz. nr [...], do ul. P., na rzecz dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), są sprzeczne z art. 120 u.g.n. w zw. z art. 9ad ust. 1 u.t.k., gdyż ww. dz. nr [...], zajęta jest już obecnie pod ul. S., zaś dz. nr [...], zajęta jest już obecnie pod ul. P.. Zwrócił uwagę, że na podstawie art. 120 u.g.n. w zw. z art. 9ad ust. 1 u.t.k. ustanawia się niezbędne służebności w sytuacji, gdy na skutek nabycia przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa nieruchomości bądź jej części, na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, właściciele bądź użytkownicy wieczyści nieruchomości zostali pozbawieni dostępu do drogi publicznej.

Organ odwoławczy pismem z 3 grudnia 2020 r. wezwał inwestora do szczegółowego wyjaśnienia powodów, dla których dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]) oraz dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]) zapewniono dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie stosownych służebności drogowych.

W piśmie z 16 grudnia 2020 r. odpowiadając na ww. wezwanie inwestor wyjaśnił, że przesłanką do ustanowienia ww. służebności była okoliczność, iż w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej dla obiektów metra, został zobowiązany do złożenia wyjaśnień w zakresie sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej wszystkim nieruchomościom powstałym w wyniku podziału, pozostającym własnością dotychczasowych właścicieli. Z uwagi na nieuregulowany stan prawa własności do nieruchomości zlokalizowanych w pasach drogowych dróg publicznych, inwestor określił taki dostęp również dla dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...].

Pismem z 1 lutego 2021 r. organ odwoławczy zwrócił się do Prezydenta m.st. Warszawy o udzielenie informacji, czy dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...], są gruntami stanowiącymi pas drogowy.

Z pisma Zarządu Dróg Miejskich z 17 lutego 2021 r., stanowiącego odpowiedź na ww. wezwanie, wynika, że dz. nr [...], z obrębu [...], położona jest w granicach pasa drogowego drogi publicznej - ul. P., zaliczonej od dnia 1 stycznia 2020 r. do kategorii dróg powiatowych, na podstawie uchwały Rady m.st. Warszawy z 26 września 2019 r. nr XIX/484/2019 w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg powiatowych.

Z pisma Burmistrza Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy z 20 maja 2021 r., sprecyzowanego pismem Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z 29 lipca 2021 r. wynika natomiast, iż ww. dz. nr [...] stanowi pas drogowy drogi gminnej - ul. S. (zaliczonej do kategorii dróg gminnych uchwałą Rady m.st. Warszawy z 16 września 2004 r. nr XXXVII/846/2004 w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.st. Warszawie do kategorii dróg gminnych).

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, organ odwoławczy stwierdził, że dz. nr [...] i dz. nr [...] stanowią pasy dróg publicznych.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy pismem z 12 sierpnia 2021 r. wezwał inwestora do wskazania, czy podtrzymuje on wniosek o ustanowienie w decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji służebności przejścia i przejazdu:

- dla dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], przez dz. nr [...] (również powstałą z podziału ww. dz. nr [...]),

- dla dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], przez dz. nr [...], z obrębu [...].

W piśmie z 26 sierpnia 2021 r. inwestor stwierdził, iż brak jest konieczności ustanawiania służebności przejścia i przejazdu na rzecz dz. nr [...] i dz. nr [...]. Jednocześnie inwestor podkreślił, że nadal podtrzymuje wniosek o zatwierdzenie podziału dz. nr [...] i dz. nr [...] na potrzeby lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej w zakresie obiektów metra.

Dodatkowo, organ odwoławczy zauważył, że na mapie z projektem podziału dz. nr [...], z obrębu [...] zatwierdzonej jako załącznik nr 1K do decyzji Wojewody, w rubryce "dostęp do drogi publicznej", odnośnie do dz. nr [...] (powstałej z podziału ww. dz. nr [...]), wskazano na projektowaną służebność gruntową m.in. przez dz. nr [...]. Zauważył, że decyzją Wojewody zatwierdzony został podział ww. nieruchomości na dz. nr [...] (pozostającą przy dotychczasowym właścicielu) i dz. nr [...] (przejmowaną pod inwestycję). W pkt 3.1 na s. 10 decyzji organ I instancji ustanowił dla ww. dz. nr [...] służebność przejazdu i przechodu przez dz. nr [...] (wydzieloną z ww. dz. nr [...]) oraz przez dz. nr [...], co rodziło określone wątpliwości.

Analogiczna sytuacja występuje w odniesieniu do dz. nr 34, z obrębu [...], co do której, na mapie z projektem jej podziału, zatwierdzonej jako załącznik nr 1N do decyzji Wojewody, w rubryce "dostęp do drogi publicznej", odnośnie do dz. nr [...] (powstałej z podziału ww. dz. Nr [...]), wskazano na projektowaną służebność gruntową m.in. przez dz. nr [...]. W pkt 3.1 na s. 10 decyzji organ I instancji ustanowił dla ww. dz. nr [...] służebność przejazdu i przechodu przez dz. nr [...] (wydzieloną z ww. dz. nr [...]) oraz przez dz. nr [...], która ulegnie podziałowi zatwierdzonemu decyzją Wojewody.

W piśmie z 16 grudnia 2020 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu odwoławczego z 3 grudnia 2020 r.) inwestor wyjaśnił, że służebność przejazdu i przechodu dla ww. dz. nr [...] i dz. nr [...], będzie przebiegać m.in. na dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...].

Z uwagi na powyższe, przy piśmie z 23 grudnia 2021 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie Ministra z 3 listopada 2021 r.), inwestor przekazał po 4 egzemplarze map do celów prawnych sporządzonych przez uprawnionego geodetę, przedstawiających zakres służebności gruntowej przejazdu i przechodu dla dz. Nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...] i dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], przebiegającej przez dz. nr [...] (powstałą z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...].

Minister stwierdził również, że skoro dz. nr [...] i nr [...] (powstałe z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], mają zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. S. (co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zapisów znajdujących się w wykazie zmian gruntowych zawartym na mapie z projektem podziału dz. nr [...], oznaczonej jako załącznik nr 1E do decyzji Wojewody), zbędne było orzeczenie o ustanowieniu dostępu do ww. działek w pkt 3.1 decyzji Wojewody.

Ponadto zauważył, że przy wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra, inwestor przedłożył decyzję Prezydenta m.st. Warszawy.

Przy piśmie z 31 października 2019 r. inwestor przedłożył Wojewodzie kopię pisma spółki Metro Warszawskie z 21 października 2019 r., w którym zawarto informację, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy jest obowiązująca i ustala środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, dla którego Miasto Stołeczne Warszawa złożyło do Wojewody wnioski o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra.

W ww. piśmie spółki Metro Warszawskie z 21 października 2019 r. poinformowano również, że z uwagi na zmiany założeń projektowych wprowadzone dla Stacji Techniczno-Postojowej [...], zaistniała konieczność złożenia do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla nowego przedsięwzięcia. Wydana przez RDOŚ w Warszawie decyzja będzie stanowiła załącznik do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz decyzji o pozwoleniu na budowę dla Stacji Techniczno-Postojowej [...].

Z powyższego wynikało, że środowiskowe uwarunkowania inwestycji objętej decyzją Wojewody, zostały określone w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Jednakże przy piśmie z 12 lutego 2020 r. inwestor przekazał Wojewodzie wydaną przez RDOŚ w Warszawie decyzję. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Jednocześnie Minister zauważył, że w pkt 2.1.2 decyzji pn. "Ustalenia dotyczące ochrony środowiska i ochrony przyrody", organ I instancji powołał się na decyzję RDOŚ wskazując, iż zakres przedsięwzięcia objętego decyzją Wojewody jest tożsamy z przedsięwzięciem, dla którego ustalono środowiskowe uwarunkowania realizacji w decyzji RDOŚ.

Wobec powyższego, w piśmie z 2 października 2020 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia, czy środowiskowe uwarunkowania inwestycji objętej decyzją Wojewody zostały określone w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, czy też w decyzji RDOŚ. W piśmie z 14 października 2020 r. inwestor wskazał, że środowiskowe uwarunkowania inwestycji objętej decyzją Wojewody zostały określone właśnie w decyzji RDOŚ. Inwestor jednocześnie wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż realizacja przedsięwzięcia zgodnie z uwarunkowaniami opisanymi w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy stała się bezprzedmiotowa, wnioskiem z 6 października 2020 r. zwrócił się do Prezydenta m.st. Warszawy o stwierdzenie wygaśnięcia ww. decyzji.

Po dokonaniu analizy treści decyzji RDOŚ organ odwoławczy powziął jednak wątpliwość, czy ww. rozstrzygnięcie organu środowiskowego obejmuje swoim zakresem budowę szybu startowego tarcz przy stacji [...], a także budowę łącznika tunelowego stacji [...] ze STP [...] D1 - w przypadku, gdy jest on objęty zakresem decyzji Wojewody. W związku z tym, pismem z 3 grudnia 2020 r. organ odwoławczy zwrócił się do inwestora o szczegółowe wyjaśnienie ww. kwestii.

W piśmie z 16 grudnia 2020 r. odpowiadając ww. wezwanie inwestor raz jeszcze podkreślił, że środowiskowe uwarunkowania inwestycji zostały określone w decyzji RDOŚ, na której zgodność i ustalenia powołał się organ I instancji w pkt. 2.1.2 decyzji pn.: "Ustalenia dotyczące ochrony środowiska i ochrony przyrody". Inwestor wskazał dodatkowo, że decyzja RDOŚ obejmuje swoim zakresem budowę szybu startowego tarcz przy stacji [...], a także budowę odcinka szlakowego D1 (łączącego stację [...] z STP [...]).

Na potwierdzenie powyższego stanowiska inwestor przytoczył fragment postanowienia zawartego w pkt 1.1 decyzji RDOŚ, a także w charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik nr 1 do ww. decyzji, zgodnie z którym, planowane w ramach analizowanego przedsięwzięcia obiekty to m.in.: - cztery odcinki szlakowe: D1, D2, D3, D4, - komora połączeń torowych i torów do zmiany kierunku jazdy - pomiędzy STP [...], a stacją [...], - komory techniczne do obsługi tarcz TBM.

Inwestor wyjaśnił, że szyb startowy tarcz przy stacji [...] to jedna z komór technicznych do obsługi tarcz TBM, które wprost zostały wymienione w treści decyzji RDOŚ. Przytoczył ponadto treść postanowień raportu oceny oddziaływania na środowisko, który był podstawą do wydania ww. decyzji: "Komory techniczne do obsługi tarcz TBM znajdować się będą w rejonie stacji [...] oraz stacji [...] (stacja [...] realizowana w ramach odrębnego przedsięwzięcia). Podstawową funkcją komory technicznej do obsługi tarcz TBM będzie montaż i rozruch tarcz drążących. Drążenie będzie się odbywało jedną lub dwiema tarczami jednocześnie. Zakończenie drążenia i wydobycie tarcz nastąpi również w obrębie komory technicznej do obsługi tarcz TBM. Komorę zaplanowano, jako obiekt o konstrukcji żelbetowej monolitycznej dna i stropów w obudowie zewnętrznych trzech ścian szczelinowych. Komorę może stanowić wykop otoczony ścianami konstrukcyjnymi przyszłej stacji metra.".

W ww. piśmie z 16 grudnia 2020 r. inwestor zaznaczył także, że linia ciągła koloru zielonego wrysowana za obiektem stacji [...] w kierunku południowym tj. w kierunku STP [...], oznaczona na arkuszu 4/5 mapy przedstawiającej proponowany przebieg linii metra, stanowiącej załącznik nr 2D do decyzji Wojewody, stanowi fragment odcinka szlakowego D1, który to wprost został wymieniony w decyzji RDOŚ. Zgodnie z raportem oceny oddziaływania na środowisko, który stanowił podstawę do wydania decyzji RDOŚ "(...) z uwagi na istniejące zagospodarowania terenu w rejonie Stacji [...] - STP [...] oraz konieczność powiązania linii metra z poziomem terenu STP [...], przewiduje się budowę tunelu D1 metodą odkrywkową (lub stropową).". Jednocześnie wyjaśnił, że wymieniona w decyzji RDOŚ "komora połączeń torowych i torów do zmiany kierunku jazdy - pomiędzy STP [...], a stacją [...]", stanowi integralną część fragmentu stacji [...] oraz fragmentu tunelu szlakowego D1. Nie jest to oddzielny obiekt, a funkcja jaką pełnią tory znajdujące się zarówno w stacji [...], jak i w tunelu szlakowym D1.

Dodatkowo inwestor poinformował, że Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 6 listopada 2020 r. nr 526/OŚ/2020 stwierdził wygaśnięcie ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy.

Dalej Minister wskazał, że w wyniku złożonych odwołań od decyzji RDOŚ, wydana została reformatoryjna decyzja GDOŚ z 18 stycznia 2021 r. znak DOOŚ-WDŚZIL.420.6.2020.KM (DOOŚ-WDŚ/ZIL.420.12.2020.KM; dalej: "decyzją GDOŚ"), uchylająca w części i umarzająca w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, uchylającą w części i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję RDOŚ.

Decyzja GDOŚ wydana została już po wydaniu decyzji Wojewody, a więc warunki środowiskowe wynikają zarówno z obu ww. decyzji.

Minister wskazał, że konsekwencją opisanych powyżej okoliczności zaistniałych w toku postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody, jak i stwierdzonych błędów w zaskarżonej decyzji, są - dokonane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - zmiany, szczegółowo określone w punkcie I niniejszej decyzji.

Minister skorygował błędne postanowienia zawarte w pkt II decyzji Wojewody wskazujący, że linie rozgraniczające teren inwestycji obejmują nieruchomości zajmowane w ramach ograniczenia w korzystaniu i nieruchomości stanowiące już obecnie własność inwestora. Minister zmienił także odpowiednie postanowienia w decyzji Wojewody, poprzez uwzględnienie, że linia rozgraniczająca teren inwestycji, stanowiąca linię podziału nieruchomości, została oznaczona przerywaną linią koloru czerwonego, zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2A, 2B, 2C, 2D i 2E do zaskarżonej decyzji. Minister dokonał także zmiany odpowiednich postanowień zaskarżonej decyzji, jednoznacznie wskazując sposób oznaczenia granic terenu objętego przedmiotową inwestycją, zgodnego z oznaczeniem przedstawionym na ww. załączniku graficznym do decyzji Wojewody.

Minister dokonał ponadto korekty w pkt 3.1 decyzji Wojewody dotyczącego sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej działkom powstałym po podziale, przede wszystkim poprzez brak uwzględnienia w ww. jednostce redakcyjnej decyzji Wojewody dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], oraz dz. nr [...] i dz. nr [...] (powstałych z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...]

Organ odwoławczy uchylił także postanowienia w pkt 2.1.2 decyzji Wojewody w zakresie, w jakim odnosiły się one do obowiązku zachowania warunków i wymagań przewidzianych w decyzji RDOŚ, orzekając w tym zakresie poprzez ustalenie nowych zapisów uwzględniających wydanie decyzji GDOŚ.

Organ odwoławczy dokonując rozstrzygnięć, o których mowa w pkt I przedmiotowej decyzji, uznał, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a.. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom u.t.k oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w pkt I niniejszej decyzji.

Rozpatrując odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., J. S. i E. C., jak również zarzuty zawarte w skargach wniesionych na podstawie art. 234 k.p.a. przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (w miejsce którego do przedmiotowego postępowania wstąpiła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.) oraz J. S., w pierwszej kolejności wskazał, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwymi do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji, nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji kolejowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań.

Ponadto wyjaśnił, że zgodnie z art. 9o ust. 3 pkt 1 i 3 u.t.k., to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej decyduje o jej przebiegu oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg inwestycji oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy I i II instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy o transporcie kolejowym, bowiem stosownie do przepisu art. 9ae ustawy o transporcie kolejowym, nie można uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Organ nie może modyfikować wniosku inwestora, ani też korygować przebiegu linii. Nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób. Inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, organ wyznacza granice tej kreacji, poprzez ocenę prawną.

Minister zaznaczył, że inwestor, stosownie do wezwań, odniósł się do uwag skarżących stron wskazując, że w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie. Stanowisko inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 k.p.a., przesłał skarżącym, zawiadamiając jednocześnie, stosownie do art. 10 k.p.a., o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz o możliwości przeglądania akt sprawy. Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego odnieśli się do przesłanego stanowiska inwestora, podtrzymując wniesione zarzuty.

Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również zarzutów skarżących stron Minister stwierdził, że ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji na działkach stanowiących własność skarżących, w sposób zatwierdzony w decyzji Wojewody, jest prawidłowe.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia decyzji Wojewody i jego niezgodność z załącznikami do decyzji Wojewody organ odwoławczy stwierdził, że jak słusznie zaznaczyła strona skarżąca w uzasadnieniu odwołania - iż stanowiąca jej własność dz. nr [...], z obrębu [...], została wskazana w pkt III i IV decyzji Wojewody, wśród nieruchomości, z których korzystanie będzie ograniczone na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 6 oraz art. 9q ust. 1 pkt 8, w zw. z art. 9s ust. 9 u.t.k. Jednocześnie, ww. działka została wymieniona w pkt V decyzji Wojewody, określającym numery nieruchomości, które na podstawie art. 9s ust. 3 pkt 2 u.t.k., staną się z mocy prawa własnością Miasta Stołecznego Warszawy z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra stanie się ostateczna.

Ponadto, skarżąca spółka trafnie wskazała, że na mapie z proponowanym przebiegiem linii metra, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, stanowiącej załącznik nr 2A do decyzji Wojewody, ww. dz. nr [...] nie została oznaczona jako działka podlegająca przejęciu na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy. Część ww. działki została bowiem oznaczona szrafem w postaci koloru zielonego, wyznaczającym nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji dla obiektów metra ma wywołać skutek w postaci ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, o którym mowa w art. 9q ust. 1 pkt 6 i 8 u.t.k., a nie - szrafem w postaci koloru różowego, oznaczającym teren do przejęcia na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy.

W tym miejscu Minister podkreślił, że postanowieniem prostującym, wydanym na podstawie art. 113 k.p.a., Wojewoda sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Wojewody, m.in. w zakresie omyłkowego wskazania w pkt V decyzji dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...].

Wojewoda zawiadomieniem z 8 czerwca 2020 r. oraz obwieszczeniem z 9 czerwca 2020 r. (opublikowanym w Mazowieckim Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie, Urzędzie m.st. Warszawy Dzielnicy [...], oraz w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - BIP tych urzędów), poinformował strony postępowania o wydaniu postanowienia prostującego. Jak wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, ww. zawiadomienie z 8 czerwca 2020 r. zostało również wysłane do [...] sp. z o.o. na adres ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Po dwukrotnym awizowaniu zostało ono jednak zwrócone nadawcy przez operatora pocztowego z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie".

Mając na uwadze fakt wydania przez organ I instancji postanowienia prostującego, w którym nastąpiło sprostowanie pkt V decyzji Wojewody, polegające na braku wskazania dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...], jako nieruchomości, które staną się z mocy prawa własnością Miasta Stołecznego Warszawy z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra stanie się ostateczna Minister uznał, że podniesiony przez skarżącą spółkę zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., nie znajduje uzasadnienia.

Rozpatrując natomiast zawarte w odwołaniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji Wojewody, na czym dokładanie będzie polegało ustalone ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości skarżącej strony, jak również naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ I instancji przy załatwieniu sprawy oraz zaniechanie wyjaśnienia treści rozstrzygnięcia, aby w ten sposób doprowadzić do dobrowolnego wykonania przez stronę decyzji Wojewody. Minister wyjaśnił, że w uzasadnieniu decyzji Wojewody organ I instancji wskazał zawartość wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej dla obiektów metra, opisał czynności podjęte w ramach prowadzonego postępowania, zawarł informację o wpływie uwag i zastrzeżeń wniesionych przez strony postępowania, o ich przekazaniu inwestorowi w celu zajęcia przez niego stanowiska w tym zakresie, jak i o udzielonych przez inwestora wyjaśnieniach (przekazanych zarówno zainteresowanym stronom, jak i Wojewodzie). W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał również, że po dokonaniu analizy ww. wniosków stron postępowania przyjął wszystkie wyjaśnienia inwestora. Dodatkowo organ I instancji wskazał, że to inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji.

W ocenie Ministra, uzasadnienie decyzji Wojewody - pomimo swojej lakoniczności - pozwala na poznanie motywów, którymi organ I instancji kierował się przy załatwianiu sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie obiektów metra. Samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia organu nie jest dostatecznym powodem uwzględnienia odwołania, jeżeli zarzuty odwołania nie mają prawnego uzasadnienia.

Podkreślił jednocześnie, że Wojewoda - stosownie do art. 9q ust. 1 pkt 6 oraz art. 9q ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 9s ust. 9 u.t.k. - w pkt III i IV decyzji określił cel nałożonych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości skarżącej spółki. Mianowicie, dz. nr [...] (powstała z podziału dz. nr [...]), dz. Nr [...], dz. nr [...] (powstała z podziału dz. nr [...]) i dz. nr [...] (powstała z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], stanowiące własność i współwłasność skarżącej spółki, w pkt III decyzji zostały oznaczone, zgodnie z art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k. Działka nr [...], z obrębu [...], stanowiąca współwłasność skarżącej spółki, została również oznaczona w pkt IV decyzji, zgodnie z art. 9q ust. 1 pkt 8 u.t.k.

Zauważył ponadto, że wbrew opinii skarżącej spółki wyrażonej w odwołaniu oraz piśmie z 18 grudnia 2020 r. - iż w omawianym przypadku nie stosuje się procedury uzyskiwania zgody właściciela nieruchomości na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, bowiem wyłączony jest obowiązek prowadzenia rokowań między właścicielem nieruchomości a inwestorem co do przeprowadzenia robót. Wszystkie działania w ramach lokalizacji inwestycji w zakresie metra dokonywane są w oparciu o władztwo administracyjne, a u.t.k. nie przewiduje w tej materii konsultacji lub uzyskania zezwoleń właścicieli nieruchomości objętych zakresem inwestycji.

Wskazał również, że w decyzji lokalizacyjnej następuje jedynie ustalenie zakresu terenu niezbędnego dla planowanej inwestycji. Decyzja lokalizacyjna nie rozstrzyga w przedmiocie szczegółowych rozwiązań projektowych, ani nie odnosi się do przyszłej realizacji inwestycji. Wyjaśnił, że w pkt III i IV decyzji Wojewody wskazano działki, których dotyczy ograniczenie sposobu korzystania. Ponadto, w decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia ustalono zakres terytorialny ww. ograniczenia, poprzez wskazanie, że obejmuje on obszar określony odpowiednim oznaczeniem w załączniku nr 2 do decyzji.

Minister zaznaczył, że u.t.k. nie nakazuje, aby wnioskodawca określił szczegółowo we wniosku, na czym faktycznie będzie polegało ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości. Ustawodawca nie nałożył również analogicznego obowiązku na organ co do treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Na powyższą interpretację wskazuje brzmienie art. 9o ust. 3 u.t.k., który wymieniając zakres, jaki powinien spełniać wniosek o wydanie decyzji, nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku szczegółowego wskazania dla każdej nieruchomości, na czym będzie polegało ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości.

Dodał, że aby móc określić sposób ograniczenia oraz jego zakres, niezbędna jest wiedza o przebudowach oraz rozwiązaniach technicznych, które będą miały miejsce na ograniczanej nieruchomości, co jednak będzie jednoznacznie określone dopiero na etapie projektu budowlanego. Podkreślił ponadto, że dla ustanowienia służebności publicznej na podstawie art. 9s ust. 9 u.t.k. ustawodawca używa ogólnego normatywnego pojęcia.

Na marginesie Minister wskazał, że jak wynika z dokonanej analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, w tym arkuszy nr 1/5 i nr 2/5 załącznika nr 9 do wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, zatytułowanego "Zmiany w zagospodarowaniu terenu", oraz pisma inwestora z 8 listopada 2019 r. znak [...] (zawierającego wyjaśnienia w sprawie uwag wniesionych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. w toku postępowania przed organem I instancji, które zostało skierowane także do skarżącej spółki):

- na dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], planowana jest przebudowa podziemnej infrastruktury technicznej (likwidacja sieci elektroenergetycznej),

- na dz. nr [...], z obrębu [...], zaprojektowany został tunel szlakowy metra wraz z niezbędną do jego obsługi infrastrukturą techniczną, jak również wykonanie nowego przebiegu sieci gazowej, elektroenergetycznej i kanalizacyjnej,

- na dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], zaplanowano przebudowę podziemnej infrastruktury technicznej (likwidacji linii elektroenergetycznej),

- na dz. nr [...], z obrębu [...], zaplanowano przebudowę podziemnej infrastruktury technicznej (wykonanie nowego przebiegu sieci gazowej).

Zarówno w ww. piśmie z 8 listopada 2019 r., jak i w piśmie z 14 października 2020 r. inwestor wyjaśnił, że przeprowadzenie prac związanych z budową/przebudową podziemnej infrastruktury technicznej oraz budową tuneli szlakowych metra wymaga zapewnienia prawa do wejścia m.in. na teren nieruchomości skarżącej spółki, w celu realizacji inwestycji. W związku z tym, nieruchomości stanowiące własność lub współwłasność [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zostały wskazane do ograniczenia w korzystaniu zgodnie z art. 9q ust. 1 pkt 6 i 8 u.t.k. Inwestor zaznaczył, że prawo do wejścia na teren nieruchomości będzie przysługiwało wykonawcy prac przez cały okres prowadzenia inwestycji. Ww. ograniczenie zapewnia również prawo do wykonywania prac związanych z konserwacją, utrzymaniem lub usuwaniem awarii po zakończeniu prac budowlanych.

Jednocześnie inwestor podkreślił, że lokalizacja tuneli metra skutkować będzie ograniczeniem polegającym na tym, że posadowienie każdego nowego obiektu nie może znajdować się w kolizji z tunelami metra oraz powodować zagrożenia dla bezpieczeństwa tych tuneli lub obniżenia ich przydatności do użytkowania (§ 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej: r.w.t.").

Minister wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji zostało wysłane do [...] sp. z o.o. w organizacji na ujawniony adres w ewidencji gruntów i budynków. Po dwukrotnym awizowaniu zostało ono jednak zwrócone nadawcy przez operatora pocztowego z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie".

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji skarżąca spółka miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (w tym dokumentacją graficzną przedstawiającą zakres ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości).

Dodatkowo podkreślił, że według art. 9q ust. 1 pkt 4 u.t.k., elementem koniecznym decyzji są wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich i ten element został w decyzji Wojewody zawarty. W niniejszej sprawie organ I instancji w punkcie 3 na s. 9 zaskarżonej decyzji ustalił, że w projektowaniu inwestycji i pracach związanych z jej realizacją należy uwzględnić interesy osób trzecich, a w szczególności zapewnić dostęp do drogi publicznej, możliwość korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz ze środków łączności, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Dalej wskazał, że skutki ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości na mocy art. 9q ust. 1 pkt 8 i art. 9s ust. 9 u.t.k. oceniane są w odrębnych postępowaniach, w tym przewidzianym w u.t.k. - postępowaniu odszkodowawczym, a nie w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie metra.

Odnosząc się do stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu odwołania, że [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. "nie jest zobowiązana żadnymi ustawami do dzielenia się własną nieruchomością na rzecz wszystkich" Minister podkreślił, że niewątpliwie własność, jako podstawowa wartość państwa prawnego, podlega szczególnej ochronie, gwarantowanej w ustawie zasadniczej. Jednak ochrona ta ustępuje niekiedy wartościom wyżej cenionym przez ustawodawcę. Za taką wartość, która powinna być w sposób szczególny uwzględniana, ustawodawca przyjął "cel publiczny". Tym samym, zagwarantowanie w Konstytucji RP prawnej ochrony prawa własności oznacza, że nie jest ono nienaruszalne i absolutne. Konstytucja przewiduje sytuacje tego rodzaju i dlatego nie wyklucza i nie zakazuje dokonywania wywłaszczenia mienia lub ograniczenia w sposobie korzystania z niego.

Wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji wywłaszczenie jest dopuszczalne, o ile zostaną spełnione dwa podstawowe warunki. Pierwszy z nich to wywłaszczenie na cele publiczne, a więc podyktowane interesem publicznym, np. w celu realizacji inwestycji celu publicznego. Drugi zaś warunek to wypłacenie słusznego odszkodowania. Przepis ten stanowi jednoznaczną i wyraźną konstytucyjną podstawę dla wprowadzania ograniczeń prawa własności.

Zdaniem Ministra, w kontrolowanym postępowaniu powyższe warunki wywłaszczenia zostały spełnione. Przejście z mocy prawa własności nieruchomości, w granicach wydzielonych liniami rozgraniczającymi, następuje na podstawie przepisów u.t.k., przewidujących obowiązek ustalenia odszkodowania. Wysokość odszkodowania ustala wojewoda w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna (art. 9y ust. 1 i 2 u.t.k.).

Organ odwoławczy stwierdził, że przysługujące skarżącej spółce prawo własności nie stanowi "prawa nieskończonego" (ius infinitum), tzn. wartości absolutnej, niepodlegającej żadnym ograniczeniom.

W opinii Ministra, całokształt okoliczności niniejszej sprawy dowodzi, że przejęcie pod przedmiotową inwestycję drogową części dz. nr [...], dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...], stanowiących własność lub współwłasność [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., tj. dz. nr [...], dz. nr [...] i dz. nr [...], oraz ograniczenie w korzystaniu z dz. nr [...], dz. Nr [...], dz. nr [...] i dz. nr [...] - jest niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej dla obiektów metra i stanowi realizację celu publicznego, jakim jest budowa linii kolejowej dla obiektów metra, uważana za największą inwestycję samorządową w Polsce. Ww. inwestycja jest zadaniem wpisanym w "Strategię Rozwoju Miasta Stołecznego Warszawy do 2020 r." i stanowi jeden z głównych celów operacyjnych ww. strategii. Przedmiotowe przedsięwzięcie jest niezbędne do poprawy jakości zintegrowanego systemu komunikacji publicznej m.st. Warszawy, które przyczyni się do wzrostu jakości życia mieszkańców Warszawy, zmniejszenia ruchu samochodowego, hałasu, co z kolei przyczyni się do poprawy jakości środowiska.

Zdaniem Ministra, w związku z faktem, że przedmiotowa inwestycja kolejowa jest konieczną inwestycją celu publicznego, brak jest podstaw do podważania prawidłowości decyzji Wojewody w kontekście zarzutu naruszenia prawa własności.

W odniesieniu do zgłaszanych przez skarżącą stronę wątpliwości, w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na korzystanie z należących do niej nieruchomości oraz możliwości dalszego prowadzenia przez nią działalności gospodarczej organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra, zarówno wojewoda, jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Nieuniknione jest to, że realizacja inwestycji kolejowych (w tym przypadku obiektów metra) stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Z samej bowiem istoty przedsięwzięcia kolejowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość w określony sposób. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej jest wadliwa.

Ponadto podkreślił, że organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzutu niewykazania w żaden sposób przez organ I instancji spełnienia przesłanek uzasadniających nadanie decyzji Wojewody rygoru natychmiastowej wykonalności Minister przytoczył art. 9w ust. 1 u.t.k.

W niniejszej sprawie, zarówno w ocenie organu I, jak i odwoławczego, uzasadnienie przedstawione przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra przemawiało za nadaniem decyzji Wojewody takiego rygoru. Minister podkreślił, że inwestor we wniosku z 29 marca 2019 r. nie ograniczył się jedynie do wskazania, iż przedmiotowa inwestycja jest uważana za największą inwestycję samorządową w Polsce, lecz przedstawił szereg argumentów świadczących o konieczności i zasadności zastosowania art. 9w ust. 1 u.t.k. W ocenie Ministra, organ I instancji słusznie uwzględnił ww. argumentację inwestora, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że ewentualne opóźnienie procesu decyzyjnego przy realizacji inwestycji, która stanowi część zamierzenia dotyczącego rozbudowy II linii metra w Warszawie, byłoby sprzeczne z ważnym interesem społecznym, jakim jest rozwój transportu publicznego w mieście stołecznym, uzyskany poprzez uruchomienie przewozów pasażerskich na nowym odcinku II linii metra pomiędzy dzielnicą Bemowo z centrum miasta. Wojewoda podkreślił, że nadanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoli Miastu Stołecznemu Warszawa niezwłocznie wystąpić z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zakresu inwestycji oraz wykazać się prawem do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane (stosownie do art. 9w ust. 2 u.t.k.).

Organ I instancji, uznając zasadność wniosku inwestora, wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że II linia metra jest niezwykle istotnym elementem systemu transportu publicznego Warszawy i niezbędnym do jego sprawnego oraz poprawnego funkcjonowania.

Wojewoda - przytaczając treść wniosku inwestora - zaznaczył, że rozwój transportu publicznego w Warszawie został określony w polityce transportowej miasta, której generalnym celem jest usprawnienie i rozwój systemu transportowego, podniesienie atrakcyjności inwestycyjnej Warszawy, wzrost poziomu życia mieszkańców, jak również ochrona i poprawa stanu środowiska. Cel ten ma być osiągnięty m.in. poprzez: poprawę standardów przepustowości transportu zbiorowego, skrócenie czasu podróżowania, zapewnienie odpowiednich powiązań pomiędzy dzielnicami miasta, a węzłami komunikacji publicznej, zapewnienie dostępności komunikacji publicznej, zapewnienie sprawności funkcjonowania transportu w dobie rozwoju demograficznego i przestrzennego, integrację poszczególnych elementów transportu zbiorowego.

Uwzględniając wniosek inwestora, organ I instancji podkreślił, że spełnienie generalnego celu polityki transportowej będzie możliwe do osiągnięcia m.in. poprzez realizację inwestycji polegającej na budowie II linii metra w Warszawie, w tym "Budowie II linii metra w Warszawie - III etapu odcinka zachodniego II linii metra w Warszawie - od szlaku za stacją [...] »[...]« do Stacji Techniczno- Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...]".

Wojewoda stwierdził, że wybudowanie nowego odcinka II linii metra umożliwi skrócenie czasu trwania podróży i zmniejszenie liczby koniecznych przesiadek. Będzie to związane bezpośrednio z poprawą jakości komunikacji zbiorowej z centrum miasta. Ponadto połączenie planowanej inwestycji z istniejącą I linią metra poprawi sytuację komunikacyjną Warszawy. Realizacja projektu przyczyni się także do wzrostu atrakcyjności terenów położonych wzdłuż planowanej II linii metra, co może mieć wpływ na rozwój małych i średnich firm, punktów usługowych, rzemieślniczych, a więc powinno stworzyć nowe miejsca pracy. Organ I instancji zaznaczył, że oprócz powyższych aspektów, istotne jest również ograniczenie kosztów podróży oraz zwiększenie sprawności funkcjonowania transportu publicznego przy rosnącym poziomie motoryzacji.

Ponadto Wojewoda podkreślił, że bez realizacji trzeciego etapu odcinka zachodniego II linii metra pogłębią się niekorzystne zjawiska wynikające z liczby użytkowanych indywidualnie samochodów osobowych, takie jak wzrost natężenia ruchu drogowego (prowadzący do większej ilości zanieczyszczeń) zmniejszenie płynności ruchu (mające odbicie w kosztach społecznych, środowiskowych i ekonomicznych), wzrost liczby wypadków drogowych (koszty społeczne i ekonomiczne). Realizacja planowanego przedsięwzięcia jest tym samym - zdaniem organu I instancji - niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania rozrastającej się aglomeracji Warszawy i nie może być zastąpiona przy użyciu innych środków transportu publicznego.

Minister podziela stanowisko wyrażone w piśmie inwestora z 14 października 2020 r., że brak realizacji III etapu odcinka zachodniego II linii metra uniemożliwi realizację ważnych interesów społecznych.

Mając powyższe na uwadze Minister za niezasadne uznał stwierdzenie skarżącej spółki zawarte w odwołaniu, że sam fakt związku wydanej decyzji z transportem publicznym nie był wystarczający dla nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się natomiast do pytania zawartego w piśmie Jobel sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z 24 lutego 2021 r. - na jakiej podstawie inwestor planuje "przejęcie" części dz. nr [...] i dz. nr [...], oraz dz. nr [...], "skoro Inwestor nie jest stroną postępowania", a ponadto, do dnia sporządzenia ww. pisma, nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do dokonania czynności wskazanych w zawiadomieniu Metra Warszawskiego sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z 5 lutego 2021 r. organ odwoławczy zaznaczył, że inwestor mógł rozpocząć realizację przedmiotowej inwestycji na podstawie nadanego decyzji Wojewody rygoru natychmiastowej wykonalności. Dzięki regulacji art. 9w ust. 3 u.t.k., mimo że wnioskodawca nie stał się jeszcze właścicielem nieruchomości lub podmiotem, na rzecz którego ograniczono sposób korzystania z nieruchomości (co następuje z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra stała się ostateczna), może wykonywać uprawnienia właścicielskie.

Przechodząc do rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez J. S. Minister wskazał, że w odwołaniu z 26 czerwca 2020 r. skarżący wyjaśnił, iż wnosi je z powodu naruszenia decyzją Wojewody jego prawnie chronionych dóbr i interesów w stopniu przekraczającym uzasadnione potrzeby inwestycji celu publicznego. W ww. odwołaniu skarżący oświadczył, że odwołanie to nie zawiera uzasadnienia z powodu braku możliwości szczegółowego zapoznania się z całością zaskarżonego rozstrzygnięcia (w tym z załącznikami graficznymi), natomiast brak możliwości analizy załączników graficznych uniemożliwił skarżącemu sformułowanie stosownych zarzutów co do całości treści decyzji Wojewody. W dniu 3 lipca 2020 r. J. S. wraz ze swoim pełnomocnikiem – J. S., zapoznali się z aktami przedmiotowej sprawy.

Rozpatrując podniesiony przez J. S. w piśmie z 20 lipca 2020 r. zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez pominięcie, przy wydawaniu decyzji Wojewody, stanowiska skarżącego (oraz przedstawionych na jego poparcie dowodów) w zakresie, w jakim dotyczyło ono braku interesu publicznego przemawiającego za przejęciem znacznej części dz. nr [...], z obrębu [...], pod budowę wejścia na stację [...] oraz windy z czerpnio-wyrzutnią, a także możliwości dobrowolnego oddania dz. Nr [...], z obrębu [...], pod realizację tych obiektów, w dowolnym żądanym przez inwestora zakresie. Minister stwierdził, że organ I instancji - w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżącej strony - przeprowadził postępowanie w sposób wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Wojewoda dokonał analizy materiału dowodowego zgodnie z art. 80 k.p.a. i wynik tej analizy przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Zaznaczył, że samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia organu nie jest dostatecznym powodem uwzględnienia odwołania, jeżeli zarzuty odwołania nie mają prawnego uzasadnienia.

Minister podniósł, że w piśmie z 14 października 2020 r. inwestor wyjaśnił, iż lokalizacja II linii metra, w tym również stacji [...], wynika: 1) ze strategicznych dokumentów planistycznych obowiązujących na terenie miasta stołecznego Warszawy, takich jak: studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przez Radę m.st. Warszawy uchwałą z 10 października 2006 r. nr LXXXII/2746/2006, według którego stacja [...] zlokalizowana jest pod ul. S., po północnej stronie ul. P.; 2) z postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz. U. z 2011 r., Nr 144, poz. 859, dalej: "rozporządzenie"). Generalną zasadą, która obowiązuje i do której stosowano się podczas projektowania II linii metra, jest postanowienie mówiące o minimalizacji negatywnego wpływu budowy i eksploatacji na zabudowę i infrastrukturę miejską, w szczególności poprzez prowadzenie jej pod ulicami i miejscami niezabudowanymi, przy jednoczesnym zastosowaniu łuków i krzywych przejściowych, spełniających parametry określone w Dziale V "Nawierzchnia i ukształtowanie toru metra" ww. rozporządzenia.

Inwestor zaznaczył ponadto, że na terenie obejmującym dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...], na dzień wydania decyzji Wojewody, brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ww. piśmie inwestor wyjaśnił jednak, że opracowując projekt budowy stacji [...] starano się uwzględnić zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego C. W związku z powyższym, lokalizacja wyjść stacyjnych dostosowana jest do wymagań procedowanego ww. planu miejscowego, tj. poszerzenia ul. S. do dwóch pasów. Ponadto, uwzględniono również wytyczne zawarte w projekcie koncepcji węzła przesiadkowego, planowanego przy skrzyżowaniu ul. S. i ul. P. (oznaczonego na projekcie planu jako G8K-WP).

Inwestor zaznaczył, że wejścia stacyjne nr W7 i W8 zostały zlokalizowane po wschodniej stronie ul. S., na dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...]. Znajdują się one w odległości ok. 26 m od budynku położonego na dz. nr [...] i ok. 44 m od budynku usytuowanego na dz. nr [...]. Zaprojektowano je w taki sposób, aby w całości mieściły się w granicach linii rozgraniczających projektowanej drogi oznaczonej 3KD-Z, wyznaczonych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego C., a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego C., uchwalonym uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 24 września 2020 r. nr XXXVII/1146/2020.

Dodatkowo inwestor podkreślił, że lokalizacja windy i czerpnio-wyrzutni wynika z układu architektoniczno-przestrzennego, z technicznych i technologicznych uwarunkowań, a także konieczności spełnienia wymagań polegających na zapewnieniu osobom z ograniczoną możliwością poruszania się (w tym osobom na wózkach inwalidzkich, osobom z bagażem, rodzicom z wózkiem dziecięcym, itp.), skomunikowanie się z poziomem stacji metra od wschodniej strony ul. S., przy której - zgodnie z wytycznymi Zarządu Transportu Miejskiego - zaprojektowano przystanek autobusowy. Inwestor zwrócił uwagę na fakt, że lokalizacja ww. urządzeń jest zgodna z zapisami projektu i uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego C., który dopuszcza na przedmiotowych nieruchomościach "lokalizację podziemnych i nadziemnych urządzeń technicznych związanych z funkcjonowaniem metra, w tym w szczególności czerpnio-wyrzutni".

Mając na względzie ww. wyjaśnienia inwestora Minister podkreślił, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest w trybie rozdziału 2b u.t.k. Stwierdził, że zgodnie z art. 9ad ust. 3 u.t.k. inwestor - przy projektowaniu przebiegu linii metra - nie był związany ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niemniej jednak Minister za zasadne uznał wyjaśnienia inwestora przedstawione w ww. piśmie z 14 października 2020 r. (a następnie powtórzone w piśmie z 22 kwietnia 2022 r.), że wykonawca robót budowlanych oraz projektant nie posiadają całkowitej swobody w decydowaniu o lokalizacji wejść do metra. Rozważając rozwiązania projektowe, a następnie budowlane zobowiązani oni są bowiem wziąć pod uwagę m.in.: a) przepisy prawa, w tym przepisy budowlane, jak również przepisy dotyczące bezpieczeństwa przeciwpożarowego, czy przepisy bhp, b) wymogi wynikające z najlepszej wiedzy technicznej, c) użyteczność oraz praktyczność zastosowanych rozwiązań, d) powiązanie zaproponowanych rozwiązań z innymi środkami transportu zbiorowego oraz indywidualnego, e) możliwie najmniejszy negatywny wpływ na prawa osób trzecich, f) wytyczne zawarte w wiążącej wykonawcę umowie, g) decyzje inwestora.

Odnosząc się szczegółowo do lokalizacji wyjścia stacji [...], windy oraz czerpnio-wyrzutni na terenie działki nr [...], inwestor wskazał, że zaproponowane rozwiązanie jest niezbędne w celu prawidłowego wykonania inwestycji, uwzględniając interes społeczny oraz słuszny interes strony.

Zaprojektowane wejście znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanego przystanku autobusowego, który będzie stanowił ostatni przystanek przed wjazdem autobusu na węzeł komunikacyjny. Inwestor podkreślił jednocześnie, że nie przewiduje się wjazdu pasażerów na ww. węzeł, a zatem na ww. przystanku będą wysiadać liczni pasażerowie planujący zmienić środek transportu na metro. Zważywszy na ich liczbę oraz udział osób z wózkami dziecięcymi, na wózkach inwalidzkich lub z rowerami, itp. - w ocenie inwestora - rozwiązaniem najbardziej racjonalnym pozostaje, aby wejście na stację, jak również winda prowadząca na nią, znajdowała się przy samym przystanku autobusowym.

Inwestor podkreślił, że w ramach postępowania o wydanie decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej planowane jest przejęcie jedynie [...] części dz. nr [...]. Pozostała część działki pozostanie we władaniu dotychczasowego właściciela. Wyjścia oraz tunele zlokalizowane będą w znacznej odległości od budynków znajdujących się na tej działce (tj. 26 m).

Odnosząc się do przedstawionych w toku postępowania odwoławczego informacji dotyczących podejmowanych przez skarżącego rozmów z inwestorem mających na celu zmianę planowanych rozwiązań projektowych i przesunięcie projektowanych wyjść z metra oraz windy z czerpnio-wyrzutnią z dz. nr 16 Minister stwierdził, że powyższe fakty nie mają wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.

Dodatkowo zauważył, że w wyniku rozmów prowadzonych z J. S., inwestor nie wystąpił do organu I instancji o zmianę wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra poprzez rezygnację z zajęcia części dz. nr [...], z obrębu [...], wobec czego organ ustalił lokalizację planowanej inwestycji kolejowej w wariancie objętym ww. wnioskiem.

Podkreślił również, że wyrażona przez skarżącego w oświadczeniu z 16 lipca 2020 r. (załączonym do pisma z 20 lipca 2020 r.) zgoda na dobrowolne przekazanie gruntów stanowiących część działki nr [...], z obrębu [...], w całej jej szerokości oraz w zakresie, w jakim inwestor uzna to za niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie budowy wejść na stację [...] oraz windy z czerpnio-wyrzutnią (w przypadku poczynionych przez inwestora zmian w projekcie polegających na przesunięciu ww. elementów z dz. nr [...], stanowiącej miejsce zamieszkania skarżącego), nie wpływa na możliwość dokonania przez organ odwoławczy jakichkolwiek zmian w przebiegu planowanego przedsięwzięcia zatwierdzonego decyzją Wojewody. Jak już bowiem wskazano powyżej, organy orzekające w przedmiotowej sprawie związane są wnioskiem inwestora. W sytuacji braku wystąpienia przez inwestora - na etapie postępowania odwoławczego - z wnioskiem o dokonanie zmiany przebiegu linii rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji, organ nie miał podstaw do uchylenia w tym zakresie decyzji organu I instancji, gdyż zatwierdzony przebieg ww. linii - w ocenie Ministra - nie narusza prawa.

Organ odwoławczy zaznaczył, że pismem z 31 marca 2021 r. przekazał inwestorowi kopię pisma J. S. z 22 marca 2021 r. (wraz z załącznikami) wzywając go do szczegółowego wypowiedzenia się, czy istnieje możliwość zmiany rozwiązań projektowych inwestycji kolejowej dla obiektów metra zgodnie z żądaniem skarżącej strony (tj. poprzez rezygnację z zajęcia dz. nr [...] pod planowane przedsięwzięcie i "przesunięcie" wyjścia z metra, windy oraz czerpnio-wyrzutni z ww. dz. nr [...] na dz. nr [...], stanowiącą również własność skarżącej strony).

W piśmie z 22 kwietnia 2021 r. odpowiadając na ww. wezwanie inwestor podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w pismach z 14 października 2020 r. oraz z 22 marca 2021 r. i stwierdził, że brak jest możliwości zmiany rozwiązań projektowych inwestycji kolejowej dla obiektów metra.

Ponadto, w ocenie inwestora, proponowane przez J. S. alternatywne umiejscowienie wejść do stacji [...], polegające na ich przesunięciu m.in. na dz. nr [...], z obrębu [...], doprowadziłoby do wywłaszczenia sąsiednich nieruchomości, w podobnym zakresie co dz. nr [...]. Inwestor nie jest natomiast uprawniony do preferowania interesów jednych właścicieli kosztem pozostałych. Inwestor zobowiązany jest wykazać celowość zaproponowanych rozwiązań.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenie inwestora Minister wskazał, że określenie innego przebiegu inwestycji mogłoby stanowić podstawę do sprzeciwu innych właścicieli nieruchomości. Realizacja inwestycji kolejowych z reguły wiąże się z ograniczeniem, a często z odebraniem praw do nieruchomości. Zmiana przebiegu planowanej inwestycji mająca na celu polepszenie sytuacji jednych właścicieli następuje zawsze kosztem drugich. Ich interesy są najczęściej sprzeczne i trudne do pogodzenia. Przepisy u.t.k. nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca, co odpowiada utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Zauważył także, że wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji odbyło się na etapie postępowania o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi, co do trasy projektowanej inwestycji. Należy pamiętać, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej i określone w niej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia są wiążące.

Jak wynika z dokonanej przez Ministra analizy treści decyzji RDOŚ i decyzji GDOŚ, skarżąca strona składała uwagi w toku postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia prowadzonego zarówno przez organ I, jak i II instancji, do których to uwag organy środowiskowe odniosły się w sposób wyczerpujący w uzasadnieniach ww. rozstrzygnięć.

Zdaniem Ministra, na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony przez J. S. w odwołaniu zarzut dotyczący naruszenia § 5 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie, poprzez usytuowanie obiektów budowlanych metra na działce nr [...] bez uwzględnienia istniejącej tam zabudowy gruntów.

Minister uznał za trafne wyjaśnienia inwestora zawarte w piśmie z 14 października 2020 r., że generalną zasadą, która obowiązuje i do której stosowano się podczas projektowania II linii metra, jest określona w § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie regulacja nakazująca minimalizację negatywnego wpływu budowy i eksploatacji linii metra na zabudowę i infrastrukturę miejską, w szczególności poprzez prowadzenie jej pod ulicami i miejscami niezabudowanymi, przy jednoczesnym zastosowaniu łuków i krzywych przejściowych, spełniających parametry określone w Dziale V ww. rozporządzenia, zatytułowanym "Nawierzchnia i ukształtowanie toru metra".

Inwestor podkreślił, że lokalizacja obiektów nadziemnych (tj. wejścia stacyjne W7 i W8 oraz korpus stacji [...]) w całości mieszczą się w granicach linii rozgraniczających projektowanej drogi oznaczonej 3KD-Z (wyznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego C.), czyli ul. S.

Nie znajduje przy tym uzasadnienia zastrzeżenie skarżącego co do rozbieżności pomiędzy lokalizacją wyjść z metra zatwierdzoną w decyzji Wojewody, a ich lokalizacją przedstawioną na przedłożonym przez skarżącą stronę przy piśmie z 20 lipca 2020 r. "Schemacie lokalizacji stacji [...] wraz z otoczeniem", sporządzonym w październiku 2017 r. i przez niego akceptowanym.

Ponadto Minister wskazał, że w ww. piśmie z 14 października 2020 r. inwestor zaznaczył, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., inwestycja będzie realizowana z poszanowaniem interesów osób trzecich, w szczególności poprzez zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz mediów. Inwestor wyjaśnił, że z uwagi na umiejscowienie nadziemnych elementów stacji [...] konieczna była zmiana geometrii zjazdu na działkę nr [...]. Zaprojektowano nowy zjazd z ul. S. połączony z obecnie istniejącą na działce nr [...] drogą.

Powyższe wyjaśnienia przedstawione przez inwestora znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (arkusz 1/5 załącznika nr 9 do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia), zaś konkretne rozwiązania projektowe zostaną ostatecznie przedstawione w projekcie budowlanym. W związku z tym Minister wskazał, że nie można uznać za zasadny zarzut skarżącego podniesiony w piśmie z 21 września 2020 r., iż działka nr [...] (powstała z podziału działki nr [...]) została pozbawiona dostępu do drogi publicznej.

Organ odwoławczy odnosząc się natomiast do żądania skarżącego zawartego w pismach z 16 września 2021 r., z 26 kwietnia 2021 r. i z 17 maja 2022 r., dotyczącego zniesienia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, ustalonych - zgodnie z zapisami decyzji Wojewody - na podstawie art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k. na działce nr [...] wyjaśnił, że już w piśmie z 14 października 2020 r. inwestor zaznaczył, iż konieczność ograniczenia w korzystaniu z działek skarżącej strony wynika z umiejscowienia na nich: stacji, tuneli oraz podziemnej infrastruktury technicznej (sieci teletechnicznej, sieci wodociągowej oraz sieci gazowej).

Zaznaczył, że jak wyjaśniono już w uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia (w odniesieniu do zarzutów podniesionych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.), art. 9q ust. 1 pkt 6 i 8 oraz art. 9s ust. 9 u.t.k., na zasadzie lex specialis przewiduje szczególny tryb ustanowienia i wykonywania służebności publicznej w stosunku do generalnego rozwiązania dotyczącego służebności publicznej zawartego w art. 124 u.g.n.

W ww. piśmie z 14 października 2020 r. inwestor zaznaczył, że projekt przebudowy sieci opracowano w taki sposób, aby zapewnić dostęp do wszystkich mediów znajdujących się obecnie na dz. nr [...] i dz. nr [...]. Przedmiotowe sieci zostały zlokalizowane w najkorzystniejszym - w ocenie inwestora - miejscu, uwzględniając obecne zagospodarowanie nieruchomości. Przebieg projektowanych sieci został zobrazowany na załączniku nr 9 do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, zaś ostateczna ich lokalizacja zostanie określona w projekcie budowlanym.

Dodatkowo, w piśmie z 9 sierpnia 2021 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu odwoławczego z 22 lipca 2021 r. inwestor wyjaśnił, że nie ma technicznej możliwości zmiany planowanego przebiegu sieci gazowej, a obecna jej lokalizacja wynika z wielu aspektów rozpatrywanych w procesie projektowania. Są to przede wszystkim: względy bezpieczeństwa (np. odsunięcie sieci od rejonu prowadzenia intensywnych prac), dostępność terenu pod budowę metra oraz infrastrukturę przebudowywaną w związku z tą inwestycją, organizacja i harmonogram prac budowlanych, uzgodnienia z gestorem oraz przepisy techniczne narzucające minimalne odległości pomiędzy infrastrukturą.

W ww. piśmie z 9 sierpnia 2021 r. inwestor wyjaśnił ponadto, że na terenie działki nr [...] przebiega zewnętrzna instalacja wodociągowa zasilająca budynek przy ul. P., jak również sieć telekomunikacyjna zasilająca m.in. budynek zlokalizowany na ww. nieruchomości. Przedmiotowe instalacje kolidują z korpusem szybu startowego dla stacji [...]. W związku z tym, konieczna jest przebudowa ww. sieci w projektowanej trasie w celu zapewnienia ciągłości dostaw wody oraz usług telekomunikacyjnych.

Inwestor stwierdził, że biorąc pod uwagę obrys stacji, trasa ww. przyłączy została zaprojektowana w sposób optymalny, minimalizując ingerencję w dz. nr [...].

W tym miejscu Minister zaznaczył, że nowy przebieg sieci gazowej na dz. nr [...] nie jest związany z koniecznością zapewnienia dostępu do ww. sieci uzbrojenia terenu dla budynku zlokalizowanego na ww. nieruchomości, nie świadczy o tym, iż ustalenie ograniczenia w korzystaniu z tej nieruchomości jest niezgodna z prawem. Przebudowa ww. sieci wynika bowiem z szeregu aspektów rozpatrywanych w procesie projektowania.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w piśmie z 16 września 2020 r. stwierdzenia, że ograniczenie w korzystaniu z dz. nr [...] spowoduje "brutalną ingerencję w ekosystem" oraz "bezsensowną wycinkę, zupełnie niepotrzebną, wszystkiego co zielone" Minister wskazał, że w Tabeli 3 zawartej w decyzji RDOŚ zaznaczono, że w odniesieniu do oddziaływania inwestycji na środowisko, w sentencji ww. decyzji RDOŚ określił niezbędne do uwzględnienia na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji warunki z zakresu gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadowej, ochrony przed hałasem, ochrony powietrza oraz przyrody, a także wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie"), oraz konieczność wykonania badań monitoringowych. Jednocześnie zaznaczył, że na etapie ponownej oceny zostaną przeprowadzone analizy oddziaływania inwestycji na środowisko uwzględniające aktualizację i weryfikację założeń i warunków określonych w decyzji środowiskowej.

W toku ww. postępowania środowiskowego, inwestor wyjaśnił dodatkowo, że wycinka istniejącej zieleni jest ograniczona do niezbędnego minimum (kolizja z wykopem), a drzewa nadające się do adaptacji zostaną przesadzone.

Mając na względzie stwierdzenie J. S. zawarte w piśmie z 17 maja 2022 r., że w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji dz. nr [...] stanie się "pustynią" Minister wyjaśnił, że po uwzględnieniu zarzutu J. S. podniesionego w odwołaniu od decyzji RDOŚ, GDOŚ w pkt 11 decyzji (reformującym pkt 2 decyzji RDOŚ) zobowiązał inwestora, aby przed przystąpieniem do prac budowlanych, w fazie budowy, a także do jednego roku po oddaniu obiektu do eksploatacji, prowadzić pomiary położenia zwierciadła wód podziemnych. Otwory piezometryczne mają być zlokalizowane wzdłuż całej trasy projektowanego odcinka metra. W okresie realizacji inwestycji pomiary należy prowadzić z częstotliwością nie mniejszą niż jeden raz dziennie. Z kolei przed przystąpieniem do prac budowlanych i po oddaniu obiektu do eksploatacji częstotliwość pomiarów może być zmniejszona. GDOŚ zobowiązał również inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie wyników z monitoringu zmiany poziomu wód gruntowych do RDOŚ. Organ środowiskowy stwierdził ponadto, że konieczne jest także wskazanie, iż określenie dokładnej lokalizacji otworów piezometrycznych nastąpi na etapie projektu budowlanego (co wynika z nałożonego w pkt 3 decyzji RDOŚ obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie).

Minister wskazał ponadto, że GDOŚ zobowiązał inwestora, aby przed przystąpieniem do prac budowlanych, a także w fazie budowy, prowadzić pomiary deformacji ośrodka gruntowego (osiadania powierzchni terenu). Punkty obserwacji (reperów) zlokalizować wzdłuż trasy projektowanego odcinka metra, w wytypowanych miejscach w zależności od istniejącego zagospodarowania terenu. Częstotliwość pomiarów w punktach obserwacji powinna być nie mniejsza niż jeden raz dziennie. GDOŚ zobowiązał ponadto wnioskodawcę do przedłożenia w wyznaczonym terminie wyników z monitoringu deformacji ośrodka gruntowego do organu I instancji. Organ odwoławczy nadmienił, że - podobnie jak w przypadku lokalizacji otworów piezometrycznych - rozmieszczenie reperów nastąpi na etapie projektu budowlanego.

Za nietrafny Minister uznał także podniesiony przez skarżącą stronę w piśmie z 21 września 2020 r. zarzut dotyczący naruszenia warunków wynikających z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska.

Odnosząc się do wyrażonych w piśmie z 16 września 2020 r. obaw skarżącego co do wystąpienia drgań spowodowanych przez metro organ odwoławczy wyjaśnił, że pkt 1.3.8. decyzji RDOŚ (zmienionym zgodnie z treścią pkt 9 decyzji GDOŚ), organ środowiskowy nałożył na inwestora obowiązek zastosowania działań minimalizujących uciążliwości dla ludzi oraz zabezpieczenia obiektów budowlanych przed wpływem drgań dynamicznych, wskazując, że na całym projektowanym szlaku należy zastosować system podpór blokowych w otulinie (EBS), w rozstawie 750 mm lub 650 mm, wraz z montażem elementów wibroizolacyjnych. Z kolei na terenie STP [...] konieczne jest zastosowanie nawierzchni torowej w technologii podsypkowej i bezpodsypkowej. Ponadto, należy okresowo kontrolować stan szyn metra, a w przypadku stwierdzenia nierówności skutkujących wzrostem poziomu drgań - należy przeprowadzać szlifowanie szyn. Organ środowiskowy podkreślił jednak, że uszczegółowienie działań minimalizujących, nastąpi na etapie projektu budowlanego. Wynika to z nałożonego przez RDOŚ, w pkt 3 decyzji, obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Jednocześnie organ środowiskowy podkreślił, że wymagania w zakresie ograniczenia wpływu drgań wynikających z funkcjonowania metra określa załącznik nr 2 do rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie.

Dodatkowo wskazał, że w piśmie z 14 października 2020 r. inwestor wskazał, że zgodnie z aktualnie przyjętymi założeniami do projektu budowlanego, na trasie metra zostaną zastosowane rozwiązania ograniczające drgania, zaś dopuszczalne normami poziomy drgań w trakcie eksploatacji metra nie będę przekroczone. Ponadto, podczas eksploatacji metra, będzie prowadzony monitoring drgań.

Odnosząc się do podniesionych w piśmie z 6 lipca 2021 r. zarzutów skarżącego co do przewidywanych uciążliwości dla mieszkańców budynku zlokalizowanego na działce nr 16/2 podczas prac prowadzonych przy budowie metra, tj. hałas, wibracje, kurz, brud, całodobowe prace (w tym praca TBM) Minister wskazał, że powyższe kwestie nie stanowią przedmiotu rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra.

Minister podkreślił, że w piśmie z 9 sierpnia 2021 r. inwestor wskazał, iż prace budowlane będą prowadzone zgodnie z określonymi normami i przepisami. Dodatkowo wykonawca robót będzie podejmował działania minimalizujące negatywny wpływ budowy na tereny sąsiednie, w tym np.: ograniczy prędkość ruchu pojazdów w rejonie budowy; zapewni sprawną koordynację dostaw materiałów budowlanych oraz zredukuje liczbę dostaw w ciągu doby do minimum (ograniczenie ruchu kołowego pojazdów do niezbędnego minimum); w celu zapobiegania wystąpienia wtórnego pylenia utrzyma teren prac i dróg dojazdowych w czystości oraz zapewni zraszanie terenu wodą w okresach bezdeszczowych; w celu zapobiegania wystąpienia wtórnego pylenia docinanie do żądanych wymiarów elementów betonowych będzie realizowane metodą cięcia "na mokro"; transport materiałów sypkich będzie odbywał się pojazdami specjalnie do tego przystosowanymi, wyposażonymi w plandeki; ograniczy składowanie materiałów sypkich na placu budowy, a jeśli to nie będzie możliwe - materiały sypkie będą magazynowane w opakowaniach fabrycznych lub przykryte plandekami lub w silosach, jak najdalej od zabudowy chronionej, w miejscach osłoniętych przed wiatrem; zapewni odpowiednią organizację pracy; zastosuje maszyny i urządzenia budowlane oraz środki transportu, których stan techniczny nie budzi zastrzeżeń; zapewni dobry stan techniczny maszyn i urządzeń, wykorzystywanych na placu budowy, poprzez systematyczną ich konserwację (smarowanie, dokręcanie śrub i elementów drgających itp.); ograniczy jałową pracę silników (przestrzegana będzie zasada wyłączania silników w czasie przerw w pracy); czas budowy zostanie maksymalnie ograniczony poprzez odpowiednie zaplanowanie procesu budowlanego; urządzenia typu pompy, sprężarki, agregaty prądotwórcze, itp., stosowane będą w osłonach dźwiękoszczelnych; w miarę możliwości używany będzie nowy sprzęt, dla którego obowiązują wymagania odnośnie emisji hałasu do środowiska. Wymagania dla urządzeń stosowanych na zewnątrz pomieszczeń określone zostały w Dyrektywie 2000/14AA/E Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do emisji hałasu do środowiska przez urządzenia używane na zewnątrz pomieszczeń, oraz w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska (Dz. U. Nr 263, poz. 2202, ze zm.).

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że stosownie do zapisów pkt 1.2.68 decyzji RDOŚ, na etapie realizacji inwestycji w porze dziennej i nocnej, na granicy budowy poszczególnych obiektów, w celu ochrony przed hałasem zabudowy mieszkalnej, zastosować należy ekrany akustyczne odbijające dźwięk, o klasie izolacyjności akustycznej od dźwięków powietrznych B2 lub B3 - dla stacji C1 zastosować środki ochrony akustycznej w postaci ekranu akustycznego prostego o wysokości 4 m od strony południowej stacji i ekranu prostego od strony wschodniej stacji o wysokości 5 m, ustawione wzdłuż granicy terenu budowy.

Mając natomiast na uwadze obawy skarżącego co do wpływu realizacji planowanej inwestycji na wytrzymałość konstrukcji budynku zlokalizowanego na dz. nr 16/2, jak również obawy co do zachowania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa w związku z bliskim usytuowaniem sieci gazowej w stosunku do ww. budynku Minister zaznaczył, że powyższe kwestie również nie stanowią przedmiotu rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra.

Za niezasadne Minister uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez ograniczenie uzasadnienia decyzji Wojewody w zasadzie wyłącznie do pobieżnego i ogólnego streszczenia przebiegu postępowania, bez jednoczesnego przywołania stanowisk prezentowanych przez inwestora oraz przez pozostałe strony postępowania, a także bez zawarcia w tym uzasadnieniu powodów, dla których Wojewoda uznał bez przeprowadzenia wnikliwiej analizy, że wszelkie twierdzenia przedstawiane przez inwestora zasługują na uwzględnienie, odmawiając tym samym wiarygodności wyjaśnieniom (oraz dowodom) złożonym przez odwołującego.

Minister zaznaczył, że mając na względzie fakt, iż pisma z 29 października 2019 r. oraz z 5 listopada 2019 r. (zawierające stanowisko inwestora co do zastrzeżeń skarżącego do planowanego przedsięwzięcia, wniesionych w toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę), zostały skierowane do wiadomości do J. S., organ I instancji nie przytoczył ich treści w uzasadnieniu decyzji, wskazując jedynie, iż po analizie wniosków stron postępowania przyjął wszystkie wyjaśnienia inwestora.

Ponownie podkreślić należy, iż uzasadnienie decyzji Wojewody Mazowieckiego - pomimo swojej lakoniczności - pozwala na poznanie motywów, którymi organ I instancji kierował się przy załatwianiu sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie obiektów metra, natomiast samo niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia organu nie jest dostatecznym powodem uwzględnienia odwołania, jeżeli zarzuty odwołania nie mają prawnego uzasadnienia.

Za niezasadne Minister uznał również podniesione przez J. S. w piśmie z 20 lipca 2020 r. zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 64 oraz art. 21 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra na podstawie wniosku inwestora, który to wniosek, w zakresie działki nr [...], przewidywał wywłaszczenie przekraczające konieczny zakres dla realizacji celu publicznego związanego z przedmiotową inwestycją; art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 285, dalej: "Konwencją"), poprzez uwzględnienie wniosku inwestora, przewidującego niesłuszną oraz bezpodstawną ingerencję w przysługujące odwołującemu prawo do poszanowania życia prywatnego oraz rodzinnego.

Minister wyjaśnił, że wbrew stanowisku skarżącego, ograniczenie jego prawa własności nastąpiło z poszanowaniem norm konstytucyjnych. Nie ulega wątpliwości, z obiektywnych względów, że realizacja budowy metra w Warszawie stanowi ważne ze względu na interes ogólnospołeczny zadanie wykonywane na podstawie ustawy szczególnej. Z wniosku lokalizacyjnego inwestora wynika, że przedmiotowa inwestycja, uważana jest za największą inwestycję samorządową w Polsce.

W ocenie Ministra, analiza decyzji Wojewody nie daje podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności skarżącego była nieproporcjonalna do użytych środków. W tym sensie nie można mieć wątpliwości, że ograniczenie praw strony jest nie tylko zgodne z przepisami u.t.k., ale i zasadami wynikającymi z Konstytucji . W przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi bowiem do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. Co do zasady, w tego rodzaju sytuacji prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu, chyba że zakres planowanej ingerencji w prawo podmiotowe doprowadziłby do naruszenia jego istoty (art. 64 Konstytucji), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Rozwój urbanizacyjny skutkuje zwiększającym się ograniczaniem indywidualnych praw właścicielskich na rzecz konieczności rozwoju infrastruktury o publicznej lub społecznej użyteczności w ramach społecznej funkcji prawa własności.

W ocenie Ministra, w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 8 Konwencji.

Dalej wyjaśnił, że wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda kierował się treścią przepisów prawa materialnego (u.t.k.), mających w sprawie zastosowanie. Przepisy zawarte w rozdziale 2b u.t.k., obok m.in. regulacji zawartych w specustawie drogowej, należą do szczególnych regulacji prawnych, których podstawowym celem jest uproszczenie i przyspieszenie inwestycji infrastrukturalnych. Rzeczone uproszczenia z natury rzeczy muszą wiązać się z ograniczeniem praw właścicieli nieruchomości objętych inwestycją w porównaniu z ogólną (zwykłą) procedurą zmierzającą do realizacji inwestycji celu publicznego.

Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora, natomiast z drugiej - zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli/użytkowników wieczystych nieruchomości. Własność nieruchomości skarżącego została zarówno w części odjęta, jak i ograniczona, na realizację celu publicznego - w sposób i na zasadach określonych w u.t.k.

Mając powyższe na uwadze Minister uznał za niezasadny podniesiony przez skarżącego w piśmie z 20 lipca 2020 r. - zarzut naruszenia art. 9o ust. 7 u.t.k., poprzez wydanie decyzji Wojewody zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. zatwierdzenie podziału działki nr [...], ustalenie linii rozgraniczających teren dla przedmiotowego przedsięwzięcia obejmujących swym zakresem część działki nr [...], ustalenie ograniczenia w korzystaniu z części dz. nr [...], oraz wskazanie, że część dz. nr [...] staje się własnością Miasta Stołecznego Warszawy, podczas gdy lokalizacja linii kolejowej w sposób wnioskowany przez inwestora pozostaje - zdaniem skarżącego - niezgodna z przepisami prawa i z tego powodu wniosek ten winien być rozpatrzony odmownie.

Minister wskazał również, że z treści pisma z 20 lipca 2020 r. wynika, iż podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 9o ust. 7 u.t.k. nie dotyczy terminu wydania decyzji, lecz jej zakresu merytorycznego, w tym braku rozpatrzenia zasadności objętego wnioskiem żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego, które to rozwiązanie zapewni możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich.

Po dokonaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym załączników do wniosku inwestora, decyzji RDOŚ i decyzji GDOŚ, oraz decyzji Wojewody wraz z załącznikami) Minister uznał, że planowana lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia pozostaje w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Minister odnosząc się do wniosku J. S., zawartego w piśmie z 20 lipca 2020 r., o przeprowadzenie oględzin działek ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...], z obrębu [...], objętych KW nr [...], na okoliczność sposobu ich zagospodarowania oraz możliwości realizacji w całości na dz. nr [...] (lub tylko przy nieznacznym zajęciu dz. nr [...]) tej części inwestycji, która polega na budowie wejść na stację [...] oraz windy z czerpnio-wyrzutnią (w przypadku, gdyby Minister uznał za niewystarczające wyjaśnienia skarżącego zawarte w znajdującej się w aktach sprawy korespondencji kierowanej do Wojewody oraz korespondencji kierowanej do inwestora) wyjaśnił, że w omawianej sprawie nie zaistniała konieczność przeprowadzania dowodu żądanego przez stronę skarżącą, jako że wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały przez organy orzekające ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.

W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody organ odwoławczy przeprowadził również dodatkowe postępowanie wyjaśniające dotyczące sposobu zapewnienia dostępu do wody dla dz. nr [...], z obrębu [...], stanowiącej własność J. S. Mianowicie pismem z 9 marca 2021 r. wezwał inwestora do jednoznacznego wskazania, w jaki sposób zapewniony zostanie dostęp do wody dla ww. dz. nr [...].

W pismach z 16 czerwca 2020 r., z 16 września 2020 r., z 21 września 2020 r. i opatrzonym datą 22 marca 2020 r. wniesionych w toku postępowań odwoławczych w sprawie decyzji Wojewody oraz decyzji Wojewody Mazowieckiego z 29 kwietnia 2020 r. nr 36/SPEC/2020 dalej: "decyzją Wojewody Mazowieckiego Nr 36/SPEC/2020", o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra dla inwestycji pn.: "Budowa II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego od szlaku za stacją [...] »[...]« do stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie wentylatorni V2", J. S. wskazał bowiem, że pod planowaną lokalizację linii kolejowej dla obiektów metra (tj. pod drogę do wentylatorni V2) przeznaczone są "do przejęcia" dz. nr [...], [...] i [...], z obrębu [...]. Skarżący podkreślił, że "na styku działek" nr [...] i [...] zlokalizowana jest studnia głębinowa, stanowiąca jedyne źródło wody dla budynku zlokalizowanego na dz. nr [...].

W ww. pismach z 16 czerwca 2020 r. i z 16 września 2020 r. J. S. wniósł o wybudowanie - przed przystąpieniem do likwidacji ww. studni głębinowej - nowej studni na dz. nr [...], z obrębu [...], wraz z pompą, hydroforem, kablem elektrycznym i podłączeniem jej do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...].

W piśmie z 13 października 2020 r. (wniesionym w toku postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr 36/SPEC/2020), oraz w piśmie z 14 października 2020 r. inwestor wyjaśnił, że dostęp do wody - dla nieruchomości skarżącego - zostanie zapewniony w sposób zależny od uwarunkowań technicznych realizacji inwestycji, poprzez odtworzenie przedmiotowej studni, wybudowanie nowej studni lub wybudowanie przyłącza wodociągowego do sieci miejskiej. Jednocześnie inwestor wskazał, że - w razie potrzeby - na czas prowadzenia robót budowlanych wykonawca zapewni tymczasowe źródło wody do celów socjalno-bytowych, oraz że zgodnie z aktualnie przyjętymi założeniami do projektu budowlanego, w przypadku wystąpienia kolizji studni wodociągowej z obiektami metra, przedmiotowa studnia planowana jest do odtworzenia.

Minister podniósł, że w związku z powyższym, mając na uwadze obowiązek uwzględnienia przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, o których mowa w art. 9q ust. 1 pkt 4 u.t.k., nastąpiła konieczność jednoznacznego wskazania, jakie rozwiązania projektowe (w projekcie budowlanym złożonym do Wojewody wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji kolejowej) przyjął inwestor w zakresie zapewnienia dostępu do wody dla budynku zlokalizowanego na dz. nr [...].

W piśmie z 22 marca 2021 r., odpowiadając na ww. wezwanie organu odwoławczego z 9 marca 2021 r. inwestor wyjaśnił, że w projekcie budowlanym złożonym do Wojewody wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, omawiana studnia wskazana jest do zachowania. Do przebudowy przewidziane zostało wyłącznie przyłącze, które zostanie częściowo rozebrane i wybudowane po nowej trasie. W załączeniu do ww. pisma inwestor przekazał plan sytuacyjno-wysokościowy sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, na którym zobrazowany został projektowany przebieg ww. sieci uzbrojenia terenu. Jednocześnie w ww. piśmie inwestor przywołał fragment zapisu z projektu budowlanego dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, dotyczący sieci wodociągowych.

W tym miejscu Minister wskazał, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr 36/SPEC/2020, organ I instancji przekazał uwierzytelnioną kopię pisma J. S. z 7 maja 2021 r., w którym skarżący poinformował o dokonaniu przez niego sprzedaży działek nr [...], nr [...] i nr [...], z obrębu [...]. Jak wynika natomiast z treści § 7 ust. 2 Aktu notarialnego Rep. A Nr [...] (przekazanego przez skarżącego przy piśmie z 4 listopada 2021 r.), podmiot kupujący ww. nieruchomości zobowiązał się do przeprowadzenia na dz. nr [...], z obrębu [...], położonej przy ul. S. w W., stanowiącej własność skarżącego, na własny koszt i własnym staraniem, w terminie najpóźniej do 31 grudnia 2021 r., prac związanych z wybiciem studni głębinowej. Minister ustalił, że lokalizacja ww. studni na działce nr [...] została ujawniona już na stronie internetowej http://geoportal.gov.pl, zawierającej ogólnodostępne dane w zakresie istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Zdaniem organu odwoławczego ww. studnia zapewnia dostęp do wody dla budynku zlokalizowanego na działce nr [...].

Minister odnosząc się do podniesionego przez E. C. w odwołaniu z 17 lipca 2020 r. zarzutu, że Wojewoda nie odniósł się w sposób właściwy do złożonego przez nią, na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., wniosku z dnia 6 lipca 2020 r. wyjaśnił, że Wojewoda postanowienia z 10 sierpnia 2020 r. nr 905/SAAB/2020 odmówił uzupełnienia decyzji Wojewody dalej: "postanowieniem o odmowie uzupełnienia decyzji".

Dalej wyjaśnił, że przy piśmie z 12 października 2020 r. odpowiadającym na wezwanie organu odwoławczego z 2 października 2020 r. Wojewoda przekazał postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Ww. postanowienie zostało również wysłane, za pośrednictwem platformy ePUAP E. C., pomimo że strona działała przez pełnomocnika – P. C. W aktach sprawy Wojewody zalega bowiem pełnomocnictwo udzielone przez E. C. synowi P. C. do reprezentowania jej w niniejszej sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie obiektów metra (wpływ ww. pełnomocnictwa do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie w dniu 29 sierpnia 2019 r.). Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem, wobec tego, w myśl art. 40 § 2 k.p.a., Wojewoda zobowiązany był doręczyć pełnomocnikowi E. C. postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, a nie bezpośrednio samej stronie.

Minister podniósł, że w niniejszej sprawie wprawdzie miało miejsce naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., jednak nie uniemożliwiło to E. C. wniesienia w terminie odwołania od decyzji Wojewody. W piśmie z 8 września 2020 r. strona wniosła sporządzone osobiście odwołanie (z zachowaniem terminu wskazanego w art. 111 § 2 k.p.a.), które organ I instancji przekazał organowi odwoławczemu. Odwołanie skarżącej zostało rozpoznane, a pisma w postępowaniu odwoławczym były kierowane do jej pełnomocnika. Skarżąca nie poniosła zatem negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z niedoręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji jej pełnomocnikowi.

Odnosząc się do podniesionego przez E. C. w odwołaniu z 17 lipca 2020 r. zarzutu "pominięcia doręczenia na właściwy adres korespondencyjny jej pełnomocnika ustanowionego do doręczeń korespondencji urzędowej" i uzyskania przez nią - w formie nieformalnego przekazu - informacji o wydaniu decyzji Wojewody, sprostowanej następnie postanowieniem prostującym, oraz do podniesionego w odwołaniu z 8 września 2020 r. zarzutu naruszenia art. 9q ust. 2 u.t.k., w związku z brakiem wysłania zawiadomienia o wydaniu decyzji na elektroniczny adres pełnomocnika skarżącej strony Minister wyjaśnił, że organ I instancji, działając na podstawie art. 9q ust. 2 u.t.k., doręczył decyzję wnioskodawcy oraz wysłał zawiadomienie z 1 czerwca 2020 r., znak WI-I.747.2.4.2019.ZK/EA, informujące o jej wydaniu, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji (w tym E. C.), na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony o wydaniu powyższej decyzji poinformowane zostały w drodze obwieszczeń. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu zamieszczono, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

Zdaniem Ministra faktem jest, że w myśl art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jednocześnie stwierdził, że u.t.k. zawiera regulacje szczególne, które wyłączają stosowanie przepisów k.p.a.

Zauważył również, że art. 9q ust. 2 u.t.k., stanowiąc wyłom od ogólnej zasady doręczania pism stronom postępowania na ich adres lub adres ich pełnomocnika, gdyż przewiduje doręczanie zawiadomień na adres wskazany w katastrze nieruchomości, stoi w wyraźnej sprzeczności z art. 40 § 2 k.p.a. na zasadzie lex specjalis derogat legi generali.

Minister ponownie zaznaczył, że pomimo podniesionego przez E. C. zarzutu naruszenia art. 9q ust. 2 u.t.k. (który to zarzut organ odwoławczy uznał za niezasadny) skarżąca pismem z 17 lipca 2020 r. wniosła w terminie odwołanie od decyzji Wojewody. Dodatkowo wystąpiła z wnioskiem do organu I instancji o uzupełnienie decyzji, a po wydaniu postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji wniosła odwołanie z 8 września 2020 r. od decyzji Wojewody z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 111 § 2 k.p.a.

Odnosząc się zaś do podniesionego w odwołaniu z 17 lipca 2020 r. zarzutu naruszenia art. 73 § 1 k.p.a., poprzez przedwczesne przekazanie organowi odwoławczemu całości akt przedmiotowej sprawy (przed upływem terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody) i uniemożliwienie jej zapoznania się z aktami sprawy oraz merytorycznego uzasadnienia "zarzutów skargi wobec decyzji", z której treścią skarżąca strona nie mogła się zapoznać przy sporządzaniu niniejszego odwołania Minister przytoczył art. 133 k.p.a. i wyjaśnił, że pierwsze odwołanie od decyzji Wojewody zostało wniesione w 23 czerwca 2020 r., a zatem organ I instancji, przekazując organowi odwoławczemu ww. odwołanie wraz z aktami sprawy przy piśmie z 24 czerwca 2020 r. znak WI-I.747.2.4.2019.ZK/EA, uczynił zadość ww. obowiązkowi nałożonemu na niego na podstawie art. 133 k.p.a..

Jednocześnie zaznaczył, że P. C. (pełnomocnik E. C. w postępowaniu odwoławczym) zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy (w tym aktami zgromadzonymi przez organ I instancji) w dniu 31 lipca 2020 r. Następnie skarżąca strona wniosła kolejne odwołanie od decyzji Wojewody (pismo z 8 września 2020 r.), zawierające nowe zarzuty co do przeprowadzonego przez Wojewodę postępowania w sprawie oraz nowe zarzuty do rozstrzygnięcia organu I instancji.

E. C. w ww. odwołaniu zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca wskazała, że pismem z 21 października 2019 r. złożyła wniosek "o zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a. strony o możliwości zapoznania się z całokształtem zebranego materiału dowodowego w sprawie znak WI-I.747.2.4.2019.ZK przed wydaniem decyzji".

Odnosząc się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego wprawdzie specustawy drogowej, ale aktualnym w pełni w świetle rozwiązań przyjętych w ustawie o transporcie kolejowym Minister wyjaśnił, że E. C. nie wskazała, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, które mogłyby doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra. Zaznaczył, że sam zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego, brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do podnoszonego przez skarżącą naruszenia art. 10 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika z dokonanej przez Ministra analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, Wojewoda nie udzielił co prawda skarżącej pisemnej odpowiedzi na zawartą w ww. piśmie z 21 października 2019 r. prośbę o informację, na jakim etapie jest prowadzone postępowanie, jednak pełnomocnik skarżącej, zapoznał się z aktami sprawy w dniu 23 grudnia 2019 r. i wnosił kolejne wnioski w sprawie przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji.

Organ odwoławczy mając na względzie fakt, że pismo z 21 lutego 2020 r. (zawierające stanowisko inwestora co do zastrzeżeń skarżącej), zostało skierowane do wiadomości do E. C., organ I instancji nie przytoczył ich treści w uzasadnieniu decyzji, wskazując jedynie, że po analizie wniosków stron postępowania przyjął wszystkie wyjaśnienia inwestora.

Minister odnosząc się do zawartego w piśmie z 23 listopada 2020 r. wniosku E. C. o uzupełnienie akt sprawy postępowania odwoławczego w zakresie poświadczenia ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w związku z toczącym się w dniu złożenia ww. wniosku postępowaniem odwoławczym w sprawie decyzji RDOŚ wyjaśnił, że GDOŚ przekazał przy piśmie z 5 lutego 2021 r. odpowiadającym na wezwanie organu odwoławczego z 1 lutego 2021 r., oryginał decyzji GDOŚ, wydanej po zakończeniu ww. postępowania odwoławczego w sprawie decyzji RDOŚ.

Dalej mając zaś na względzie zawarty w ww. piśmie z 23 listopada 2020 r. wniosek skarżącej o uwzględnienie, że analizowana przez GDOŚ "niedopuszczalność wydania" decyzji RDOŚ wynika z wcześniejszego ostatecznego rozstrzygnięcia tożsamego wniosku inwestora (w postaci decyzji Prezydenta m.st. Warszawy) wyjaśnił, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Podkreślił również, że analogiczny zarzut stanowił przedmiot badania GDOŚ w postępowaniu odwoławczym w sprawie decyzji RDOŚ. W uzasadnieniu decyzji organ środowiskowy wskazał, że w analizowanym przypadku istnieje tożsamość podmiotowa - wnioskodawcą obu wniosków o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było Miasto Stołeczne Warszawa. Jednakże przeprowadzona analiza zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia wykazała, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy oraz decyzja RDOŚ zostały wydane na dwa odrębne zamierzenia budowlane. Przeprowadzona przez GDOŚ analiza raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przedłożonego do postępowania prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy, wykazała, że przedsięwzięcia różnią się m.in. lokalizacją stacji metra, wentylatorni, oraz powierzchnią STP [...]. Ponadto, organ środowiskowy podkreślił, że tylko wydane przez Prezydenta m.st. Warszawy rozstrzygnięcie ma charakter decyzji ostatecznej.

Dalej odnosząc się do wniosku E. C. zawartego w piśmie z 3 czerwca 2022 r., o uzupełnienie materiału dowodowego o ustalenie warunków określonych w "oczekiwanym" postanowieniu RDOŚ, które wydane zostanie "w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji pn.: »Budowa II linii metra w Warszawie w zakresie stacji [...]«" wyjaśnił, że stosownie do art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

Minister stwierdził, że zarówno postępowanie prowadzone przez RDOŚ w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji kolejowej dla obiektów metra, jak również kończące ww. postępowanie rozstrzygnięcie, nie ma wpływu na prowadzone przez niego postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Wojewody. Zaznaczył, że ponowna ocena oddziaływania inwestycji na środowisko następuje nie na etapie ustalenia lokalizacji linii kolejowej, lecz w kolejnej fazie procesu inwestycyjnego - na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się natomiast do podniesionego przez skarżącą w ww. piśmie z 3 czerwca 2022 r. zarzutu, że obecnie Minister bada materiał dowodowy, który został częściowo zdezaktualizowany decyzją GDOŚ, jak również, iż warunki ochrony środowiska, o których mowa w art. 9q ust. 1 u.t.k. nie zostały kompleksowo określone (w związku z prowadzonymi postępowaniami w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko i poprzedzającymi je konsultacjami społecznymi), podkreślił, że organ odwoławczy uzyskał w toku prowadzonego postępowania decyzję GDOŚ. Minister uwzględnił fakt wydania ww. rozstrzygnięcia poprzez wskazanie w decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej dla obiektów metra, że warunki wynikające z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w art. 9q ust. 1 pkt 3 u.t.k., zostały określone zarówno w decyzji RDOŚ, jak i decyzji GDOŚ (organ odwoławczy dokonał korekty odpowiednich zapisów decyzji Wojewody).

Ponadto odnosząc się do wniosku E. C. zawartego w piśmie z 10 października 2022 r. o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy oraz o przedłużenie terminu do rozpatrzenia sprawy z uwagi na występującą - zdaniem skarżącej strony - konieczność wyjaśnienia potrzeby ustanowienia służebności przejazdu i przechodu dla działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) oraz działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), z obrębu [...] wyjaśnił, co następuje.

Jak już zaznaczono w uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia (i na co wskazuje skarżąca w ww. piśmie z 10 października 2022 r.), organ odwoławczy w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, że dz. nr [...] stanowi pas drogowy drogi gminnej - ul. S. (zaliczonej do kategorii dróg gminnych uchwałą Rady m.st. Warszawy z 16 września 2004 r. nr XXXVII/846/2004 w sprawie zaliczenia niektórych dróg w m.st. Warszawie do kategorii dróg gminnych), zaś działka nr [...] położona jest w granicach pasa drogowego drogi publicznej - ul. P., zaliczonej od dnia 1 stycznia 2020 r. do kategorii dróg powiatowych, na podstawie uchwały Rady m.st. Warszawy z 26 września 2019 r. nr XIX/484/2019 w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg powiatowych.

Podkreślił ponownie, że w decyzji lokalizacyjnej ustala się służebności na podstawie art. 120 u.g.n. w zw. z art. 9ad ust. 1 u.t.k., którego intencją jest ochrona praw osób, które w związku z wywłaszczeniem nieruchomości sąsiednich, mogą ponieść szkodę lub doznać ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, które pozostają w ich władaniu.

Zaznaczył ponadto, że w piśmie z 26 sierpnia 2021 r. odpowiadającym na wezwanie organu odwoławczego, inwestor stwierdził natomiast, iż brak jest konieczności ustanawiania służebności przejścia i przejazdu na rzecz dz. nr [...] i dz. nr [...], skoro planowane do wydzielenia dz. nr [...] i dz. [...], stanowią drogi publiczne.

W tym miejscu Minister zwrócił uwagę na fakt, że jak wynika z dokonanej przez niego analizy treści KW nr [...], prowadzonej dla nieruchomości obejmującej m.in. dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...], dostępnej w elektronicznym Podsystemie Dostępu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, ww. działki zajęte są - odpowiednio - pod pas drogowy ul. S. i ul. P. Ponadto, z zapisów ww. księgi nie wynika, aby w chwili obecnej, na ww. nieruchomościach ustanowiona była jakakolwiek służebność przejazdu i przechodu w celu zapewnienia ww. nieruchomościom dostępu do drogi publicznej. Mając bowiem na względzie fakt, że ww. działki zajęte są pod drogi publiczne, już w chwili obecnej użytkownicy ww. dróg mają do nich swobodny dostęp i mogą się po nich poruszać bez ograniczeń.

Dalej zaznaczył, że również planowana inwestycja, pomimo skutku wywłaszczeniowego w stosunku do części tych działek, nie oznacza, iż droga, która na nich się znajduje, straci status drogi publicznej. Nieruchomości te nadal będą stanowiły pas drogowy ww. ulic. Zdaniem Ministra, całkowicie zatem zbędne byłoby ustanawianie na tych działkach służebności dla konkretnych podmiotów, podczas gdy będzie to droga ogólnodostępna, z której korzystać będzie mógł każdy uczestnik ruchu drogowego.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy nie zgadza się ze stanowiskiem E. C. zawartym w ww. piśmie z 10 października 2022 r., że sposób zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla dzielonych dz. nr [...] i dz. nr [...] wymaga ustanowienia służebności i regulacji stanu prawnego wszystkich działek drogowych w celu ujednolicenia ich stanu prawnego na rzecz jednego właściciela za adekwatnym do ich wartości odszkodowaniem, z zachowaniem prawa służebności przejazdu i dostępu do drogi publicznej.

Ponadto Minister wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej dla obiektów metra nie ma na celu regulacji stanu prawnego nieruchomości objętych w części liniami rozgraniczającymi teren ww. przedsięwzięcia, a jedynie określenie zakresu terenu niezbędnego dla lokalizacji tej inwestycji. Niemniej jednak, w konsekwencji wydania niniejszej decyzji, części działek nr [...] i nr [...], na których usytuowana jest obecnie ul. S. i ul. P., staną się własnością właściwego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693 ze zm.) podmiotu publicznoprawnego - Miasta Stołecznego Warszawy.

Organ odwoławczy odnosząc do twierdzenia skarżącego, jakoby "nie zarejestrował podczas przeglądania akt kompletu map z projektem podziału dzielonych dz. ew. o nr [...] obr. ew. [...]" wyjaśnił, że w aktach sprawy organu I instancji znajduje się komplet map z projektem podziału m.in. dz. nr [...], dz. nr [...] i dz. nr [...], z obrębu [...], sporządzonych przez uprawnionego geodetę. Na mapie z projektem podziału dz. nr [...], oznaczonej jako załącznik nr 1B do decyzji Wojewody, przebieg służebności nie został wrysowany, gdyż - jak wynika z postanowień decyzji - ww. służebność przejazdu i przechodu ustanowiona jest na całej szerokości dz. nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) do ul. S. Natomiast na mapach z projektami podziału dz. nr [...] i dz. Nr [...], oznaczonych jako załączniki nr 1C i nr 1D do decyzji Wojewody, przedstawiono w sposób graficzny przebieg służebności gruntowej przejazdu i przechodu.

Minister rozpatrując podniesiony przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (w miejsce którego do przedmiotowego postępowania wstąpiła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.) w piśmie z 11 sierpnia 2020 r., uzupełnionym pismami z 26 sierpnia 2020 r. i z 23 września 2020 r (potraktowanym przez organ odwoławczy jako skarga, o której mowa w art. 234 k.p.a.), zarzut, że skarżąca spółka nie została poinformowana przez organ I instancji o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji Wojewody wyjaśnił, co następuje.

Przytoczył art. 224 u.g.n. i wskazał, że w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej: "ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne") definicja "ewidencja gruntów i budynków" została użyta zamiennie z definicją "kataster nieruchomości". Wskazał ponadto, że wysyłanie zawiadomień o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej na adres określony w ewidencji gruntów stanowi bardzo istotne uproszczenie obowiązku ustalania adresów tych stron, aczkolwiek bazujące na ustawowym założeniu, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków odzwierciedlają aktualny stan faktyczny, które to założenie wynika z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Zdaniem Ministra, indywidualne zawiadomienie właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych projektowaną inwestycją kolejową wysyłane jest na adres znajdujący się w ewidencji gruntów i budynków, niezależnie od aktualności danych w nim zawartych. Ani inwestor, ani też organ orzekający, nie mają obowiązku weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów pełniącej funkcję katastru.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że ustawowym celem prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest założenie, iż zawarte w nich dane odzwierciedlają aktualny stan faktyczny. Jednocześnie stwierdził, że organy orzekające w ramach u.t.k., wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie są władne do kwestionowania prawidłowości danych ewidencyjnych, które na podstawie art. 40 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Minister wskazał, że w wypisie z ewidencji gruntów i budynków przedłożonym przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, jako właściciel dz. nr [...] i nr [...], z obrębu [...], została ujawniona [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. W związku z powyższym, zawiadomienie Wojewody o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie zostało skierowane do ww. podmiotu.

Ponadto jak wynika z informacji zawartej w piśmie z 11 sierpnia 2020 r" skarżąca spółka nabyła nieruchomość składającą się z działek ewidencyjnych nr: 1, [...], z obrębu [...], położonych przy ul. P. w W., w dniu 3 kwietnia 2020 r. Tym samym, za niezasadny Minister uznał zarzut braku poinformowania skarżącej spółki o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra.

Wyjaśnił jednocześnie, że w toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę ani [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., ani [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., nie poinformowały organu I instancji o zmianie właściciela ww. nieruchomości - zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody zostało skierowane do [...] sp. z o.o. z siedzibą w K.

Dodatkowo wskazał, że jak wynika z załączonej do pisma z 11 sierpnia 2020 r. treści Działu II KW Nr [...], wpis ujawniający prawo własności skarżącej spółki do nieruchomości składającej się z ww. działek dokonany został w dniu 3 czerwca 2020 r., a więc już po wydaniu decyzji Wojewody.

Tym samym, za bezzasadne organ odwoławczy uznał stwierdzenie skarżącej spółki zawarte w piśmie 26 sierpnia 2020 r., jakoby została ona pominięta jako strona postępowania zakończonego decyzją Wojewody.

Dalej Minister odnosząc się do przedstawionych w pismach z 26 sierpnia 2020 r. i z 23 września 2020 r. wątpliwości co do sposobu zapewnienia dostępu do wody dla obiektu [...], znajdującego się na nieruchomościach stanowiących obecnie własność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., w związku z planowaną do likwidacji studnią zlokalizowaną na dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...] wskazał, że inwestor w piśmie z 14 października 2020 r. wyjaśnił, że likwidacja dotychczasowej studni nastąpi dopiero po wybudowaniu docelowego nowego wodociągu i zapewnieniu alternatywnego źródła zasilania obiektu w wodę, co zapewni ciągłość dostaw wody do obiektu.

Zdaniem Ministra fakt, że ww. informacja nie została zawarta wprost w treści decyzji Wojewody nie powoduje, iż ww. rozstrzygnięcie w powyższym zakresie jest wadliwe. Zaznaczył, że jak słusznie bowiem stwierdziła skarżąca spółka w piśmie z 26 sierpnia 2020 r. w pkt 1.4 decyzji Wojewody ustalono, iż sposoby usuwania kolizji planowanych obiektów budowlanych z istniejącymi obiektami budowlanymi należy uzgodnić z właścicielami istniejących obiektów oraz należy uzgodnić z właściwymi gestorami sieci podziemnego uzbrojenia terenu. W pkt 3.1 decyzji Wojewody wskazano natomiast, że inwestycja powinna spełniać wymagania obejmujące ochronę interesów osób trzecich, w szczególności m.in. przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz ze środków łączności.

Za nietrafny Minister uznał również podniesiony przez skarżącą spółkę w piśmie z 23 września 2020 r. zarzut naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 4 u.t.k., poprzez nieuwzględnienie w decyzji Wojewody interesów spółki oraz faktyczne pozbawienie należącego do spółki obiektu handlowego [...]: dojazdu i dostępu do pomieszczeń technicznych, dostępu do wyjścia technicznego i ewakuacyjnego oraz dostępu do strefy dostaw - co w efekcie doprowadzi do całkowitej utraty możliwości korzystania z działek i całkowitej utraty przez nie wartości. Skarżąca spółka stwierdziła, że taka strata oznaczać będzie powstanie szkody odpowiadającej rynkowej wartości tych działek.

Minister powtórzył, że jak już zaznaczono, w niniejszej sprawie organ I instancji w punkcie 3 na s. 9 zaskarżonej decyzji ustalił, iż w projektowaniu inwestycji i pracach związanych z jej realizacją należy uwzględnić interesy osób trzecich, a w szczególności zapewnić dostęp do drogi publicznej, możliwość korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz ze środków łączności, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Dodatkowo, w piśmie z 14 października 2020 r. inwestor wyjaśnił, że organizacja dojść i dojazdów do obiektów znajdujących się w sąsiedztwie terenów, na których prowadzone będą prace budowlane, zostanie określona w czasowej organizacji ruchu. Powyższa czasowa organizacja ruchu zostanie uzgodniona z właściwymi jednostkami administracji publicznej. Opracowany zostanie również harmonogram prowadzenia robót w obrębie poszczególnych nieruchomości.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał również podniesiony przez skarżącą spółkę w piśmie z 23 września 2020 r. zarzut naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 4 u.t.k., poprzez brak doprecyzowania w decyzji Wojewody sposobu, przebiegu i terminu ustanowienia na rzecz właściciela działki nr [...] służebności drogowej, jaka ma zostać ustanowiona na przejętej działce nr [...].

Po dokonaniu analizy mapy z projektem podziału dz. Nr [...], z obrębu [...], oznaczonej jako załącznik nr 1M do decyzji Wojewody, stanowiący jej integralną część Minister stwierdził, że ww. dokument wyraźnie wskazuje przebieg projektowanej służebności gruntowej na dz. nr [...], jaka ma zostać ustanowiona na rzecz właściciela dz. nr [...]. Podkreślił, że ww. służebność gruntowa zostanie ustanowiona na podstawie zapisów zawartych w decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej dla obiektów metra, w dniu, w którym ww. decyzja stanie się ostateczna.

Odnosząc się natomiast do podniesionego przez skarżącą spółkę zarzutu naruszenia art. 9q ust. 1 pkt 6 i 8 oraz art. 9q ust. 9 u.t.k., poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji precyzyjnego sposobu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości należących do spółki, jak również do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedoprecyzowanie w sposób wystarczający i jednoznaczny rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji Wojewody i sposobu realizacji obowiązków wynikających z ww. rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim sposobu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości należących do spółki, co - w jej ocenie - powoduje, że przedmiotowy sposób ograniczenia korzystania jest dowolny i nieograniczony, a tym samym niedopuszczalny organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższe zarzuty są analogiczne do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., do których Minister odniósł się już w niniejszym rozstrzygnięcia.

Zaznaczył ponadto, że w piśmie z 14 października 2020 r. inwestor dodatkowo wyjaśnił, iż dla działki nr [...], z obrębu [...], ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości zostanie ustanowione w celu: budowy stacji [...] oraz szybu startowego przy stacji [...]; rozbiórki i budowy sieci kanalizacyjnej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Natomiast dla dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości zostanie ustanowione w celu: budowy stacji [...] oraz szybu startowego przy stacji [...]; budowy lub przebudowa układu drogowego; rozbiórki i budowy sieci wodociągowej, sieci kanalizacyjnej, sieci elektroenergetycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń; budowy tunelu.

Minister zaznaczył, że ww. elementy zostały wskazane na załączniku nr 9 do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia oraz niezasadność zarzutów podniesionych przez skarżącą stronę organ odwoławczy uznał, że zmiany w decyzji Wojewody, wnioskowane przez skarżącą spółkę w piśmie z 23 września 2020 r., nie mogą zostać uwzględnione.

Podniósł, że na uwzględnienie nie zasługuje również stwierdzenie skarżącej spółki przedstawione w piśmie z 14 grudnia 2020 r., że w decyzji Wojewody powinno nastąpić określenie ogólnych reguł prowadzenia inwestycji i nałożenie na inwestora ogólnych obowiązków względem spółki jako właściciela nieruchomości. Minister wyjaśnił, że ustawodawca nałożył na organ orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra obowiązek zawarcia w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 9q ust. 1 pkt 4 u.t.k.), który został wypełniony przez organ I instancji w punkcie 3 na s. 9 decyzji Wojewody. Zauważył, że u.t.k. nie definiuje natomiast pojęcia "ogólne reguły prowadzenia inwestycji", a tym samym - nie wprowadza obowiązku określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra jakichkolwiek "reguł prowadzenia inwestycji", bądź nałożenia na inwestora "ogólnych obowiązków" względem właścicieli nieruchomości objętych planowanym przedsięwzięciem liniowym.

Dalej Minister odnosząc się do podniesionego przez J. S. w skardze z 11 czerwca 2021 r. zarzutu, że z dokumentacji sprawy oraz dotychczas uzyskanych przez niego informacji wynika, iż część stanowiącej jego własność dz. nr [...], z obrębu [...] (o pow. 141 m²) podlegająca ograniczeniu w korzystaniu w związku z lokalizacją przedmiotowego przedsięwzięcia, nie jest niezbędna do wykonania prac polegających na budowie podziemnego przyłącza energetycznego do budynku na posesji przy ul. P., jak również do zawartego w piśmie z 28 sierpnia 2021 r. żądania skarżącego dotyczącego wyjaśnienia, jakie prace planowane są do wykonania na "części nieruchomości w granicy budynku, w obszarze do zachodniej strony działki, gdzie nie jest planowana budowa przyłącza zasilającego nN" wyjaśnił, co następuje.

W piśmie z 2 sierpnia 2021 r. odpowiadającym na wezwanie organu odwoławczego z 19 lipca 2021 r. inwestor zaznaczył, że podtrzymuje swoje wyjaśnienia przedstawione w piśmie z 24 lutego 2021 r. odpowiadającym na wezwanie organu I instancji z 27 stycznia 2021 r., dotyczące niezgodności przekazanych na spotkaniu informacji z treścią pisma wyjaśniającego oraz treścią protokołu zdawczo-odbiorczego i załącznikiem do protokołu dotyczącego realizacji inwestycji w oparciu o decyzję o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji kolejowej (przy ww. piśmie z 2 sierpnia 2021 r. inwestor przekazał kopię ww. pisma z 24 lutego 2021 r.).

Po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym arkusza nr 3/5 załącznika nr 9 do wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji planowanego przedsięwzięcia oraz informacji zawartych w ww. pismach inwestora z 24 lutego 2021 r. oraz z 2 sierpnia 2021 r. Minister podziela argumentację inwestora, że wyznaczony zakres ograniczenia w korzystaniu z dz. nr [...], z obrębu [...], jest niezbędny do prac związanych z: likwidacją linii napowietrznej nN; budową przyłącza zasilającego nN od złącza właściwego gestora sieci do skrzynki na elewacji budynku zlokalizowanego przy ul. P.; przebudową podziemnej infrastruktury technicznej oraz przebudową/odtworzeniem zagospodarowania naziemnego w najbliższym sąsiedztwie; zapewnieniem dostępu do zrealizowanych urządzeń, w związku z ich konserwacją, utrzymaniem lub usuwaniem awarii.

Za niezasadne Minister uznał żądanie J. S. zawarte w skardze z 11 czerwca 2021 r., dotyczące ustalenia i ustanowienia ograniczenia w korzystaniu jedynie powierzchni niezbędnej do realizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego (tj. budowy stacji [...] wraz z szybem startowym).

Wyjaśnił, że inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę - wskazał, iż przyłącze planowane do realizacji na dz. nr [...], z obrębu [...], zostało zaprojektowane w sposób minimalizujący ingerencję w teren nieruchomości.

Ponadto, jak słusznie zaznaczył inwestor w ww. piśmie z 24 lutego 2021 r. za ustanowione ograniczenia właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie, które zostanie określone przez Wojewodę w odrębnej decyzji. Zakres ograniczenia określony w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra nie podlega zmianie na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dodatkowo Minister wyjaśnił, że mając na względzie żądanie J. S. zawarte w skardze z 11 czerwca 2021 r., dotyczące zapewnienia stałego dostępu do drogi publicznej, inwestor w piśmie z 2 sierpnia 2021 r. zaznaczył, iż mając na uwadze postanowienia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., inwestycja będzie realizowana z poszanowaniem interesów osób trzecich, w szczególności poprzez zapewnienie stałego dostępu do drogi publicznej. Organizacja dojść i dojazdów do obiektów znajdujących się w sąsiedztwie terenów, na których prowadzone będą prace budowlane, zostanie określona w czasowej organizacji ruchu.

Podsumowując organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Stwierdził także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja - poza częścią uchyloną niniejszą decyzją - nie naruszają prawa, a wniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, wobec czego orzeczono jak w rozstrzygnięciu.

2. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra z 27 października 2022 r. wnieśli odrębnie: [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt VII SA/Wa 27/23), S. P. (sygn. akt VII SA/Wa 125/23), T. B. i H. B. (sygn. akt VII SA/Wa 126/23) oraz E. C. (sygn. akt VII SA/Wa 2839/23).

3. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

a) art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie w toczącym się przed organem I i II instancji postępowaniu "istoty prawa własności" skarżącej;

b) art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. oraz 11 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału skarżącej w postępowaniu, brak pełnego wyjaśnienia zasadności wydania decyzji, zaniechanie wyjaśnienia skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz treści rozstrzygnięcia decyzji, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do dobrowolnego wykonania decyzji;

c) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji jaki jest cel decyzji organu I instancji, brak wyjaśnienia i uzasadnienia przejęcia nieruchomości, bez podania przyczyn, bez wcześniejszych uzgodnień, ustaleń - pod pretekstem szeroko pojętego interesu społecznego.

Podnosząc powyższe [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Stanowisko [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

4. S. P. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 6 k.p.a. poprzez brak zgodności uzasadnienia przedmiotowej decyzji z normami prawa, tj. braku wyjaśnienia i prawidłowej oceny wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy;

b) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia wielu istotnych dla sprawy aspektów i oparcie rozstrzygnięcia o okoliczności przemawiające wyłącznie na korzyść inwestora, w szczególności z pominięciem interesu indywidualnego;

c) art. 80 k.p.a. przez niedokonanie kompleksowo nowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co do którego ustaleń dokonały wcześniej organy administracyjne oraz niedokonanie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zwłaszcza przez przyjęcie, iż ustalenia dokonane w raporcie odzwierciedlają istniejący stan (pominięcie oceny formalnej poprzez bezkrytyczne uznanie w tym zakresie ustaleń organów);

d) art. 7 k.p.a. poprzez uwzględnienie wyłącznie tych okoliczności, które przemawiały na korzyść inwestora, co miało bezpośredni wpływ na wynik postępowania, ponadto poprzez bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń inwestora zawartych we wniosku;

e) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez brak odmowy ustalenia lokalizacji linii kolejowej w sposób wnioskowany przez inwestora, w sytuacji jej niezgodności z przepisami prawa;

f) art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego, z pominięciem zasad prawdy obiektywnej, mającej na względzie interes społeczny, jak również słuszny interes obywateli;

g) art. 7b k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez utrzymanie w mocy zasadniczej części decyzji Wojewody z 19 maja 2020 r., w sytuacji, gdy organ wydając decyzję, naruszył obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów oraz zapewniający stronom postępowania ochronę prawną;

h) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów administracyjnych, niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, wadliwe ustalenie stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie;

i) art. 77 k.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i oparcie się na decyzji RDOŚ z 3 lutego 2020 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego, od szlaku za stacją [...] "[...]" do Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...], wraz z STP [...] według wariantu 1 (inwestycyjny proponowany przez wnioskodawcę) oraz w decyzji GDOŚ z 18 stycznia 2021 r. uchylającej w części i umarzającej w tym zakresie postępowanie organu I instancji, uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję RDOŚ, będącej przedmiotem zaskarżenia do WSA, a aktualnie przedmiotem skargi kasacyjnej do NSA;

j) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłową interpretację i niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego w związku z przyjęciem, że RDOŚ w decyzji z 3 lutego 2020 r., rzetelnie zebrał materiał dowodowy w zakresie rodzaju i cech planowanego przedsięwzięcia oraz jego rzeczywistego oddziaływania na środowisko, a także iż w raporcie, zawarty jest wariant alternatywnego oddziaływania na środowisko, a sam raport jest kompletny. Dokonanie błędnej oceny, że brak uszczegółowienia wymogów dotyczących emisji hałasu i pyłu zawieszonego na tym etapie nie ma istotnego znaczenia dla postępowania środowiskowego. Niewłaściwe uznanie, że uzupełnienie materiału dowodowego zwalnia od dalszej merytorycznej analizy dokumentu;

k) art. 77 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez Wojewodę, podczas gdy decyzja RDOŚ z 3 lutego 2020 r. w dacie wydania przez organ I instancji była nieostateczna i została w części zmieniona dopiero decyzją GDOŚ z 18 stycznia 2021 r., co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia zasadzie dwuinstancyjności;

l) art. 9ae u.t.k. poprzez jego nieprawidłową interpretację, niezgodną z założeniami ustawodawcy wprowadzającego ten przepis oraz wykładnię prowadzącą do założenia nieracjonalnego działania ustawodawcy, a tym samym zachwiania zasady pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i prawa;

ł) art. 9q ust. 1 pkt 4 u.t.k. poprzez niewłaściwe zastosowanie, będące skutkiem braku prawidłowego ustalenia przez organ administracyjny ochrony interesów osób trzecich.

Podnosząc powyższe S. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie na zasadzie art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. poza zakresem zarzutów, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Stanowisko S. P. znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

5. Skarżący T. B. i H. B.- podnieśli w swojej skardze zarzuty tożsame z zarzutami S. P.

6. E. C. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przekroczenie przez organ I instancji zasady uznaniowości, działanie wbrew celowi uznania przewidzianego w ustawie o drogach publicznych, naruszając podstawowe prawo obywatela jak i konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa, brak dogłębnego i wnikliwego zbadania dostępu dzielonych działek do drogi publicznej z brakiem uznania faktycznego i prawnego stanu właścicielskiego działek leżących granicach drogi wewnętrznej (tzw. publicznej S.) nie jest jednorodny pod względem właścicielskim. W szczególności, brak w uzasadnieniu decyzji rozważenia okoliczności indywidualnych niniejszej sprawy, co doprowadziło organ I instancji do błędnych ustaleń okoliczności mających znaczenie dla sprawy i w konsekwencji utrzymanie w mocy błędnej decyzji w oparciu o fałszywe ustalenie stanu faktycznego i okoliczności prawnych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Podnosząc w tym zakresie naruszenie prawa materialnego strony, w okolicznościach zaistnienia innych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy między innymi w przywołanym zakresie.

Ponadto skarżąca podniosłą zarzut naruszenie prawa i interesu prawnego w związku z niedopełnieniem obowiązku zawiadomienia stron o zebraniu materiału dowodowego zgodnie z wymogiem określonym w art. 10 k.p.a. i błędną interpretacje art. 28 k.p.a. tj. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie w postępowaniu uczestników wykazujących w przystąpieniu do sprawy swój interes prawny i obowiązek dotyczący postępowania oraz tych którzy żądają czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Podnosząc powyższe E. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w celu jej ponownego rozpatrzenia oraz rozstrzygnięcie skargi w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a.

7. W odpowiedziach na skargi, organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i odnosząc się do argumentów każdego ze skarżących wskazał, dlaczego nie uważa ich za uzasadniające. Ponadto wniósł o ich oddalenie jako niezasadnych.

8. Pismem procesowym z 23 listopada 2023 r. uczestniczka postępowania B. S. popierając skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

a) art. 9q ust. 1 pkt 7 u.t.k. w zw. z art. 9s ust. 3 pkt 2 u.t.k. w zw. z art. 21 Konstytucji RP i art. 64 Konstytucji, poprzez niezastosowanie tych przepisów w stanie faktycznym sprawy, a w konsekwencji niewskazanie w pkt V decyzji Wojewody, niezmienionej w tym zakresie decyzją Ministra, nieruchomości stanowiących własność B. S. (tj. nieruchomości stanowiącej niezabudowaną działkę, oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW oznaczoną numerem [...], oraz nieruchomości stanowiącej zabudowaną działkę, oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...] dalej: "nieruchomości"), jako nieruchomości, które stają się własnością Miasta Stołecznego Warszawy, w sytuacji, w której: (i) w związku z inwestycją planowane jest wybudowanie drogi na nieruchomościach, co wynika wprost z treści uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 października 2017 r. nr LVI/1401/2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru K. (Dz. U. Woj. Mazowieckiego z 31 października 2017 r., poz. 9661), oznaczonej na tym planie symbolem 5.KD-L, (ii) realizacja inwestycji powoduje, że nie jest i nie będzie możliwe korzystanie z nieruchomości zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem, przy czym aktualne ograniczenie korzystania z nieruchomości - co dotyczy części nieruchomości o powierzchni 968 m² stanowiącej niezabudowaną działkę oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...] oraz części nieruchomości o powierzchni 772 m² stanowiącej zabudowaną działkę oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...] - spowodowało faktyczny brak możliwości wynajęcia lokali w budynku posadowionym na nieruchomości oznaczonej numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...], stanowiącym własność B. S. (dalej: "budynek"), przy czym znajdujące się w budynku lokale o powierzchni 520 m² przeznaczone były na wynajem i powinny przynosić miesięczny przychód w wysokości nie niższej niż 30.000,00 zł, (iii) B. S., która jest emerytką, zobowiązana jest do ponoszenia bieżących, wysokich kosztów utrzymania nieruchomości, (iv) oddanie do użytku inwestycji spowoduje uszkodzenie budynku, którego projekt nie przewidywał realizacji inwestycji, a w konsekwencji negatywnego oddziaływania inwestycji na jego konstrukcję; (v) rzeczywistym celem pominięcia nieruchomości w pkt V decyzji Wojewody, niezmienionej w tym zakresie decyzją Ministra - jako nieruchomości, które stają się własnością inwestora - jest wyłącznie oddalenie w czasie wywłaszczenia nieruchomości na rzecz inwestora i co za tym idzie, oddalenie w czasie wypłaty odszkodowania (przy czym nie jest wiadomym czy i kiedy wypłata odszkodowania nastąpi, i na jakiej podstawie), z rażącym naruszeniem prawnie chronionego interesu B. S.;

ewentualnie, na wypadek gdyby WSA nie uwzględnił zarzutu opisanego w lit. a) powyżej, z ostrożności procesowej zaskarżonej decyzji Ministra zarzuciła:

b) art. 9q ust. 1 pkt 8 u.t.k. w zw. z art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k. i art. 9s ust. 9 u.t.k. oraz w zw. z art. 21 Konstytucji, art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 64 Konstytucji poprzez uznanie, że możliwe jest ograniczenie na zasadzie art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k. sposobu korzystania z nieruchomości (prawa własności nieruchomości) bez odszkodowania, i w konsekwencji niezastosowanie tych przepisów w stanie faktycznym sprawy, prowadzące do pominięcia nieruchomości w pkt IV decyzji Wojewody, niezmienionej w tym zakresie decyzją Ministra, a w konsekwencji do uznania, że ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przewidziane w pkt III decyzji Wojewody, niezmienionej w tym zakresie decyzją Ministra, nie wywołują skutku, o którym mowa w art. 9s ust. 9 u.t.k. (wprowadzenie ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości bez odszkodowanie), w sytuacji, w której: (i) korzystanie z nieruchomości zostało ograniczone co dotyczy części nieruchomości o powierzchni 968 m² stanowiącej niezabudowaną działkę oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...] oraz części nieruchomości o powierzchni 772 m² stanowiącej zabudowaną działkę oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w Warszawie, [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...] - przy czym faktycznie uniemożliwione zostało korzystanie z nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem, (ii) części nieruchomości określone w protokole zdawczo-odbiorczym terenu nr C01/14/22 zostały wydane inwestorowi przez B. S. w dniu 25 października 2022 r., (iii) inwestor dokonał demontażu i dewastacji kostki brukowej położonej na nieruchomościach oraz ogrodzenia i bramy nieruchomości, prowadzi prace na nieruchomościach, w tym wykopy, w których umieszcza urządzenia i instalacje, o których mowa w art. 9s ust. 9 u.t.k., (iv) prace prowadzone przez inwestora powodują w szczególności: brak możliwości korzystania z czterech bram garażowych w budynku, częste awarie sieci elektrycznej i wodociągowej skutkujące brakiem energii i wody w budynku, istotne przeszkody w dojściu i dojeździe do nieruchomości wynikające z dewastacji przez inwestora otaczającego terenu i błota na drodze dojazdowej oraz na pieszych szlakach komunikacyjnych, (v) ograniczenie z korzystania z nieruchomości spowodowało w zasadzie brak możliwości wynajęcia lokali w budynku przy czym znajdujące się w budynku lokale o powierzchni 520 m² przeznaczone były na wynajem i powinny przynosić miesięczny przychód w wysokości nie niższej niż 30.000,00 zł, (vi) B. S., która jest emerytką, zobowiązana jest do ponoszenia bieżących, wysokich kosztów utrzymania nieruchomości, (vii) rzeczywistym celem pominięcia nieruchomości w pkt IV decyzji Wojewody, niezmienionej w tym zakresie decyzją Ministra, jako nieruchomości, z których korzystanie przez właściciela zostało ograniczone za odszkodowaniem, jest wyłącznie oddalenie w czasie zapłaty odszkodowania (przy czym nie jest wiadomym czy i kiedy wypłata odszkodowania nastąpi, i na jakiej podstawie), z rażącym naruszeniem prawnie chronionego interesu B. S.;

c) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej wobec niepraworządnego i niesprawiedliwego prowadzenia oraz rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej, polegające na rażącym naruszeniu przepisów prawa materialnego, określonych powyżej i naruszeniu określonych w niniejszych literach przepisów prawa procesowego, przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu niniejszej sprawy;

d) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w szczególności poprzez dowolne uznanie w decyzji Wojewody, niezmienionej w tym zakresie decyzją Ministra: (i) które nieruchomości stają się własnością inwestora na mocy art. 9s ust. 3 pkt 2 u.t.k., a które nie stają się własnością inwestora, i dlaczego, a także (ii) w odniesieniu do których nieruchomości ograniczenia sposobu korzystania wywołują skutek, o którym mowa w art. 9s ust. 9 u.t.k., a wobec których nie wywołują, i dlaczego;

e) art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego odnośnie do okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 9q ust. 1 pkt 7 u.t.k. w zw. z art. 9s ust. 3 pkt 2 u.t.k. albo art. 9q ust. 1 pkt 8 u.t.k. w zw. z art. 9s ust. 9 u.t.k. w odniesieniu do nieruchomości, w sytuacji w której istnieją uzasadnione przesłanki do zastosowania art. 9q ust. 1 pkt 7 u.t.k. w zw. z art. 9s ust. 3 pkt 2 u.tk. wobec nieruchomości;

f) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji Wojewody ani w decyzji Ministra, dowodów, na których bazuje rozstrzygnięcie zawarte w pkt IV i pkt V decyzji Wojewody, niezmienione w tym zakresie decyzją Ministra, w zakresie niezastosowania art. 9q ust. 1 pkt 7 u.t.k. w zw. z art. 9s ust. 3 pkt 2 u.t.k., ani art. 9q ust. 1 pkt 8 u.t.k. w zw. art. 9s ust. 9 u.t.k., w odniesieniu do nieruchomości;

g) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji Ministra utrzymującej w mocy niezgodną z prawem decyzję Wojewody.

Podnosząc powyższe zarzuty oraz skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. B. S. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji ewentualnie, na wypadek gdyby WSA nie uwzględnił powyższego wniosku z ostrożności procesowej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy w pkt V (ewentualnie pkt lV na wypadek gdyby WSA nie uwzględnił zarzutu opisanego w lit. a powyżej) rozstrzygnięcia poprzedzającej jej decyzji Wojewody wraz z rozstrzygnięciem zawartym w pkt V (ewentualnie pkt IV, na wypadek gdyby WSA nie uwzględnił zarzutu opisanego w lit. a powyżej) decyzji Wojewody stosownie do art. 135 p.p.s.a. Jednocześnie wniosła o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Ponadto B. S. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów:

a) z odpisu skróconego aktu zgonu A. M. S., męża B. S., zmarłego 20 czerwca 2020 r. - na stwierdzenie faktu, że B. S. a wcześniej jej zmarły małżonek, z przyczyn losowych nie brali czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Ministra;

b) z uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 19 października 2017 r. nr LVI/1401/2017 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru K. wraz z załącznikami (Dz.U. Woj. Mazowieckiego z 31 października 2017 r., poz. 9661), obejmującego swoim zakresem nieruchomości - na stwierdzenie faktu, że w związku z inwestycją planowane jest wybudowanie drogi na nieruchomościach, oznaczonej na tym planie symbolem 5.KD-L;

c) z postanowienia Wojewody z 6 października 2022 r. znak WI- III.756.1.45.2021 - na stwierdzenie faktu, że Wojewoda - w trybie art. 141 u.p.e.a. oraz art. 143 u.p.e.a. wezwał B. S., pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego, do wydania części nieruchomości o powierzchni 968 m² stanowiącej niezabudowaną działkę oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...] oraz części nieruchomości o powierzchni 772 m² stanowiącej zabudowaną działkę oznaczoną numerem identyfikacyjnym [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi KW oznaczoną numerem [...] oraz nałożył na B. S. opłatę w wysokości 6,80 zł w trybie art. 64a § 1 pkt 2 u.p.e.a;

d) z protokołu zdawczo-odbiorczego terenu nr C01/14 z 25 października 2022 r. - na stwierdzenie faktu, że w wykonaniu decyzji Wojewody utrzymanej w tym zakresie w mocy decyzją Ministra oraz postanowienia opisanego w lit. c powyżej, B. S. wydała inwestorowi w dniu 25 października 2022 r. części nieruchomości określone w lit. c powyżej;

e) z nagrania audio-video oraz zamieszczonego na dołączonej płycie CD-R oraz ze zdjęć dołączonych do niniejszego pisma - na stwierdzenie faktu, że nie jest i nie będzie możliwe korzystanie z nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem oraz na faktyczne ograniczenia korzystania z nieruchomości;

f) z treści zawartych na stronie internetowej pod adresem https://interwencja. polsatnews.pl/reportz/2023-11-03/buduja-metro-podworko-emerytki-zamienili-w-plac-budowy/ - na stwierdzenie faktu, że nie jest i nie będzie możliwe korzystanie z nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem oraz na faktyczne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości.

W uzasadnieniu pisma uczestniczka postępowania B. S. przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych wyżej zarzutów.

9. Sprawy z ww. skarg, na mocy postanowień Sądu, zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stosownie do art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), i dalej były prowadzone pod sygn. akt VII SA/Wa 27/23 (por. postanowienia Sądu z 31 stycznia 2024 r.).

10. Pismami procesowymi z 12 marca 2024 r. skarżący S. P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i uzupełnił argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargi nie są zasadne.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji Ministra o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra dla inwestycji pn.: "Budowa II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego od szlaku za stacją [...] "[...]" do stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie stacji [...] wraz z szybem startowym [...], w której uchylono decyzję Wojewody z 19 maja 2020 r. (w szczegółowo opisanym zakresie) i w miejsce uchylenia wprowadzono nowe postanowienia, tj.: a) linie rozgraniczające teren dla przedmiotowej inwestycji; b) ustalenia dotyczące ochrony środowiska i ochrony przyrody, c) dostęp do drogi publicznej (służebność przejazdu i przechodu) - a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymuję w mocy.

Skargi [...] p. z o.o., E. C., S. P. oraz H. i T. B. (sprawy połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia) podlegały oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skargach, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skarg oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r., poz. 259; dalej: "p.p.s.a.". Ponadto, należy wskazać, że zarzuty uczestnika postępowania (B. S.) popierające skargę [...] sp. z o.o. również nie spowodowały konieczności uchylenia zaskarżonych decyzji jako niezgodnych z prawem a wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym z 23 listopada 2023 r. podlegały oddaleniu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 50/23).

2. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz organy właściwe w tych sprawach uregulowane są w ustawie o transporcie kolejowym (dalej: "u.t.k."), w szczególności w rozdziale 2b "Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych". Ustawa ta – w zakresie, w jakim reguluje zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych - stanowi lex specialis w stosunku do innych ustaw; w tym k.p.a., p.b., u.d.p. i u.g.n. Wniosek taki można wyprowadzić z uregulowania zawartego w art. 1 pkt 5 u.t.k., ale także i z samego tytułu ww. rozdziału 2b u.t.k. oraz z art. 9o ust. 2 u.t.k. stanowiącego, że do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy k.p.a., ale z zastrzeżeniem przepisów u.t.k., jak również z art. 9ad ust. 3 u.t.k., zgodnie z którym w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, realizowanych w trybie tej ustawy, nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g oraz przepisów ustawy o rewitalizacji. Zgodnie zaś z art. 9ac ust. 1 u.t.k. wojewoda wydaje pozwolenie na budowę linii kolejowej lub poszczególnych odcinków tej linii oraz wszystkich obiektów związanych z jej budową, przebudową i rozbudową, położonych w granicach województwa, na zasadach i w trybie przepisów p.b. Natomiast zgodnie z art. 9o ust. 2 u.t.k. do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy k.p.a., ale z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy.

Ratio legis takiego rozwiązania podyktowane zostało koniecznością uproszczenia i możliwie szybką realizacją inwestycji mających znaczenie ogólnospołeczne - linii kolejowych.

Organy orzekające w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej są wprawdzie związane hipotezą art. 9q ust. 1 u.t.k., ustalającą obligatoryjną treść decyzji, co jednak nie powoduje, że ocena decyzji może być dokonywana z pominięciem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., czy też konstytucyjnej ochrony prawa własności wynikającej z art. 21 ust. 1 Konstytucji i art. 31 i art. 64 Konstytucji.

Zgodnie z art. 9o ust. 1 u.t.k., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, w pierwszej instancji, wydawał Wojewoda, a w drugiej instancji Minister Rozwoju i Technologii, na wniosek Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 29 marca 2019 r. Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji linii kolejowej było prowadzone na wniosek inwestora, do którego należy ustalenie przebiegu projektowanej linii. W toku postępowania administracyjnego do zadań organu należy natomiast sprawdzenie, czy wniosek inwestora spełnia przewidziane prawem wymagania, stosownie do art. 9o ust. 3 u.t.k. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w rozdziale 2b u.t.k. nakazuje organowi wydanie decyzji o lokalizacji linii kolejowej, w której zamieszcza się elementy wskazane w art. 9q ust. 1 u.t.k. (por. wyrok NSA z 5 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2892/15). Organ może działać tylko w granicach tego wniosku i nie ma możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Z tego też względu organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej, o ile planowana lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Inwestor samodzielnie dokonuje bowiem najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Szybka i sprawna budowa linii kolejowych w Polsce i w związku z tym poprawa infrastruktury kolejowej, leży w interesie społecznym i gospodarczym, stąd ustawodawca zawarł w tej ustawie rozwiązania, które zgodnie z zasadą proporcjonalności wyrażają interes publiczny i które - zgodnie z zasadą racjonalnego ustawodawcy należy uznać za optymalne.

3. Skarga spółki [...] nie zawiera żadnych argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem i uchyleniem zaskarżonych decyzji z kilku zasadniczych względów.

Po pierwsze - podniesione przez skarżącą stronę zarzuty względem decyzji Ministra i argumentacja użyta na ich poparcie, stanowią w większości powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Wojewody Mazowieckiego, z tą jedynie różnicą, że dotyczą obecnie również decyzji Ministra. Wskazać trzeba, że do zarzutów skarżącej strony organ odwoławczy odniósł się szczegółowo w decyzji Ministra (s. 15-24), przedstawiając rzeczową argumentację. Sąd w pełni zgadza się z taką argumentacją organu, która zawiera przekonywujące argumenty prawne. Skarżąca strona nie przedstawiła w tym zakresie żadnych nowych okoliczności, które nie podlegały rozpatrzeniu w toku postępowania instancyjnego.

Po drugie - odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu skargi zarzutu, iż zawiadomienia w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji nie zostały skarżącej Spółce skutecznie doręczone (gdyż część pism została wydana i przesłana na nieaktualny od 2013 r. adres Spółki to ul. L. w W.), wskazać należy, że art. 9o ust. 6 i art. 9q ust 2 u.t.k. określają sposób zawiadomienia właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji je kończącej. Zgodnie z art. 9o ust. 6 u.t.k. Wojewoda wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadamia pozostałe strony o wszczęciu tego postępowania w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Natomiast zgodnie z art. 9q ust. 2 u.t.k., Wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy oraz wysyła zawiadomienie o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne, gdyż w niniejszej sprawie:

- zawiadomienie Wojewody z 22 lipca 2019 r. (informujące o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej linii kolejowej dla obiektów metra) zostało wysłane do [...] Sp. z o.o. w organizacji na ujawniony w ewidencji gruntów i budynków adres: "ul. [...], [...] W.";

- po dwukrotnym awizowaniu zostało ono jednak zwrócone nadawcy przez operatora pocztowego z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie";

- zawiadomienie Wojewody z 8 czerwca 2020 r., informujące strony postępowania o wydaniu postanowienia Wojewody Nr 626/SAAB/2020 z 8 czerwca 2020 r. prostującego decyzję Wojewody, zostało wysłane do [...] Sp. z o.o. w organizacji również na ujawniony w ewidencji gruntów i budynków adres: "ul. L. , [...] W.";

- po dwukrotnym awizowaniu zostało ono jednak zwrócone nadawcy przez operatora pocztowego z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie";

- pozostałe pisma wysyłane do skarżącej Spółki w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji (w tym zawiadomienie organu I instancji z 1 czerwca 2020 r., informujące o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego), zostały wysłane na adres: "ul. S., [...] W.", czyli adres podany przez [...] Sp. z o.o. w skierowanym do Wojewody Mazowieckiego piśmie z 24 września 2019 r.

W ocenie Sądu, zasadnie organy wskazały, że ustawodawca w art. 9o ust. 6 i art. 9q ust. 2 u.t.k. przesądził, że doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Z tego wynika, że organ na zasadzie szczególnej regulacji tej ustawy względem sposobów doręczenia pism stronom postępowania wynikających z k.p.a. uzyskał uprawnienie do kierowania do właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra, na adres wskazany w katastrze nieruchomości i ma to walor skutecznego doręczenia ww. zawiadomień. Regulacja z art. 9o ust. 6 i art. 9q ust. 2 u.t.k. jest wyrazem ułatwienia organowi zawiadamiania stron postępowania, kiedy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji kolejowej z istoty swej wiąże się co do zasady z zawiadamianiem kilkudziesięciu jak nie kilkuset stron postępowania będących właścicielami lub użytkownikami nieruchomości przez które planowana inwestycja ma przebiegać. Nie można zatem czynić organowi zarzutu naruszenia prawa gdy organ skorzystał z przysługujących mu, szczególnych uprawnień nadanych u.t.k. (por. wyrok NSA z 10 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 2622/21).

Po trzecie – w ocenie Sądu, pomimo skierowania zawiadomienia o wydaniu decyzji Wojewody na adres ujawniony przez skarżącą Spółkę w toku postępowania przed organem I instancji, wysłanie zawiadomienia informującego o wszczęciu postępowania oraz zawiadomienia o wydaniu postanowienia prostującego na adres skarżącej Spółki wskazany w katastrze nieruchomości, tj. "L., [...] W.", nie można uznać za błędne. Wskazany adres siedziby skarżącej Spółki został bowiem podany w załączonych przez inwestora do wniosku lokalizacyjnego wypisach z rejestru gruntów. Powyższego Spółka nie kwestionuje, wskazuje jednakże, iż organ miał wiedzę i był w posiadaniu jej aktualnego adresu "ul. [...], [...] W.", wskazanym w KRS. Podkreślenia wymaga, że przepisy u.t.k. przewidują doręczenie zawiadomień nie na aktualny adres zamieszkania lub siedziby strony, lecz na adres ujawniony w katastrze nieruchomości. Natomiast fakt, iż Spółka już od 2013 r. posługuje się innym adresem, niż jest wskazany w ewidencji gruntów, wskazuje na ewidentny brak dbałości skarżącej Spółki o swoje interesy, gdyż nie zadbała ona o wprowadzenie aktualnego adresu siedziby w ewidencji gruntów.

Po czwarte - odnosząc się do podniesionego przez skarżącą Spółkę zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia tego ogólnego przepisu procesowego może tylko wówczas odnieść skutek, gdy jego autor wykaże, jaka konkretna i znacząca dla sprawy czynność strony została przez organ uniemożliwiona - nabiera w sprawach o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej (kolejowej) szczególnego znaczenia. Zwłaszcza że z art. 11d ust. 5 specustawy drogowej (w u.t.k. analogicznie brzmiący art. 9o ust. 6) nie wynika, aby ustawodawca przewidział uprawnienie do wypowiadania się przez uczestników postępowania co do zebranych materiałów w postępowaniu zezwoleniowym. Przepis ten stanowi natomiast lex specialis w stosunku do tych przepisów k.p.a., które odmiennie regulują kwestie postępowania administracyjnego. Jak zaś wiadomo, lex specialis derogat legi generali (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 lipca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1017/19 ). Zatem strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a., poprzez wskazanie niezapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu (jak to czyni skarżąca Spółka), powinna wykazać, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. np. wyrok NSA z 14 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2841/15). Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wskazała, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, które mogłyby doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra. Sam zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do podnoszonego przez skarżącą stronę naruszenia art. 10 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wskazał organ II instancji w decyzji Ministra, w toku prowadzonego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie zarzutów podniesionych m.in. przez skarżącą Spółkę. Inwestor, stosownie do wezwania organu odwoławczego, odniósł się do uwag skarżącej strony wskazując, iż w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie. Stanowisko inwestora organ odwoławczy (na podstawie art. 9 k.p.a.) przesłał skarżącej Spółce, zawiadamiając jednocześnie, stosownie do art. 10 k.p.a. o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz o możliwości przeglądania akt sprawy. Pełnomocnik skarżącej Spółki skorzystała z ww. prawa i dwukrotnie zapoznała się z aktami przedmiotowej sprawy.

Reasumując, wszelkie zarzuty zawarte w skardze spółki Jobel wskazujące na naruszanie prawa materialnego i procesowego nie zasługują na uwzględnienie.

4. W ocenie Sądu, skarga T. J. B. i H. B. nie zawiera żadnych argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem i uchyleniem decyzji Ministra.

Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Wydając zaskarżoną decyzję organ kierował się treścią przepisów prawa materialnego - u.t.k.. Przepisy zawarte w rozdziale 2b u.t.k. obok m.in. regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176, ze zm.) należą do szczególnych regulacji prawnych, których podstawowym celem jest uproszczenie i przyspieszenie inwestycji infrastrukturalnych. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora (decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji dotyczącej metra rozstrzyga jednocześnie o ustaleniu lokalizacji inwestycji, zatwierdza podział nieruchomości i orzeka o przejściu z mocy prawa nieruchomości lub ich części na własność odpowiedniego podmiotu publicznoprawnego, jak również określana ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości), natomiast z drugiej zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli/użytkowników wieczystych nieruchomości. Rzeczone uproszczenia z natury rzeczy muszą wiązać się z ograniczeniem praw właścicieli nieruchomości objętych inwestycją w porównaniu z ogólną (zwykłą) procedurą zmierzająca do realizacji inwestycji celu publicznego. Skoro nie stanowi naruszenia praw obywateli uchwalenie przepisów zawierających takie wyjątkowe, surowe regulacje, to nie można twierdzić, że stosowanie ich przez organy administracji zgodnie z ich brzmieniem prowadzi do naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie Minister przeprowadził postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Wojewody z pełnym poszanowaniem naczelnych zasad wynikających z art. 6 k.p.a. (zasady praworządności), art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) oraz art. 7b k.p.a. (zasady adekwatności, proporcjonalności). Motywy oraz tok rozumowania organu II intencji zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący. Poczynione ustalenia - zarówno przez Wojewodę Mazowieckiego, jak i Ministra - wskazujące na spełnienie przesłanek niezbędnych dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, znajdują odzwierciedlenie w aktach przedmiotowej sprawy. Zatem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem z kilku zasadniczych względów.

Po pierwsze - w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia art. 7 w zw. z art. 7a k.p.a., art. 7b k.p.a., art. 8 § k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w sposób, o którym piszą skarżący. Stwierdzić należy, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra, przeanalizował zebrany materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, w tym zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania i wydanej decyzji Wojewody Mazowieckiego, jak również rozpatrzył zarzuty skarżących stron. Zgłoszone w toku postępowania odwoławczego zarzuty stron postępowania podlegały wnikliwej analizie oraz były przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zatem w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organ odwoławczy przeprowadził wnikliwe i wyczerpujące postępowanie, doprowadzając do wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności sprawy.

Po drugie - przepisy zawarte w rozdziale 2b u.t.k. (pn. "Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych"), należą do szczególnych regulacji prawnych, których podstawowym celem jest uproszczenie i przyspieszenie inwestycji infrastrukturalnych. Ustawodawca zdecydował, iż inwestycje w zakresie obiektów metra będą korzystały z priorytetowej, przyspieszonej ścieżki pozyskiwania decyzji i zezwoleń niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć. Wskazane uproszczenia z natury rzeczy muszą wiązać się z ograniczeniem praw właścicieli nieruchomości objętych inwestycją w porównaniu z ogólną (zwykłą) procedurą zmierzająca do realizacji inwestycji celu publicznego. Sama realizacja budowy metra w Warszawie stanowi ważne ze względu na interes ogólnospołeczny zadanie wykonywane na podstawie szczególnej ustawy. Z wniosku lokalizacyjnego inwestora wynika, iż przedmiotowa inwestycja, uważana za największą inwestycję samorządową w Polsce. Przedsięwzięcie jest niezbędne do poprawy jakości zintegrowanego systemu komunikacji publicznej m.st. Warszawy, które przyczyni się do wzrostu jakości życia mieszkańców Warszawy, zmniejszenia ruchu samochodowego, hałasu, co przyczyni się również do poprawy jakości środowiska. W związku z powyższym, II linia metra jest niezwykle istotnym elementem systemu transportu publicznego Warszawy i niezbędnym do jego sprawnego i poprawnego funkcjonowania. Stworzenie szczególnej procedury pozwalającej na lokalizację inwestycji w zakresie obiektów metra, było zatem rozwiązaniem proporcjonalnym do zamierzonego przez ustawodawcę celu, w pełni legitymowanego w demokratycznym państwie prawa. Skoro nie stanowi naruszenia praw obywateli uchwalenie ustaw zawierających takie wyjątkowe, surowe regulacje, to nie można twierdzić, że stosowanie ich przez organy administracji zgodnie z ich brzmieniem prowadzi do naruszenia prawa.

Po trzecie - stanowiące własność skarżących dz. nr 24 i nr 25, z obrębu 6-13-13, zostały wymienione w pkt I decyzji Wojewody Mazowieckiego, jako nieruchomości podlegające podziałowi, objęte w części liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji kolejowej. Jak wynika z dokonanej przez Ministra analizy arkusza 3/5 mapy przedstawiającej proponowany przebieg linii metra, stanowiącej załącznik nr 2C do decyzji Wojewody Mazowieckiego, na dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr 24) zaplanowano lokalizację obiektu budowlanego naziemnego (czerpniowyrzutni), zaś pod powierzchnią ww. dz. nr [...] i dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), zaplanowano lokalizację obiektu budowlanego podziemnego (stacji metra). Na ww. mapie dz. nr [...] i dz. nr [...] oznaczone zostały szrafem w postaci koloru różowego, oznaczającym teren do przejęcia na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy. Natomiast stanowiące własność skarżących dz. nr [...], nr [...], nr [...] (powstała z podziału dz. nr [...]) oraz dz. nr [...] (powstała z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...], wskazane zostały w pkt III decyzji Wojewody Mazowieckiego, wśród nieruchomości, z których korzystanie będzie ograniczone na podstawie art. 9q ust 1 pkt 6 u.t.k., a zatem - w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia inwestycji kolejowej, w szczególności dokonania związanej z nią budowy lub przebudowy układu drogowego, w tym zjazdu do nieruchomości, lub urządzeń wodnych, lub założenia i przeprowadzania na nich ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także prac związanych z konserwacją, utrzymaniem lub usuwaniem awarii. Na arkuszu 3/5 mapy przedstawiającej proponowany przebieg linii metra, stanowiącej załącznik nr 2C do decyzji Wojewody Mazowieckiego, część ww. dz. nr [...] i dz. nr [...] oraz dz. nr [...] i dz. nr [...], oznaczone zostały szrafem w postaci koloru żółtego, oznaczającym nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji dla obiektów metra ma wywołać skutek w postaci ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości (o którym mowa w art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k.). Art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k. (podobnie jak m.in. art. 22 ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych; Dz. U. z 2022 r. poz. 273, ze zm., art. 24 ustawy z 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś.; Dz. U. z 2021 r. poz. 1836, ze zm., oraz art. 30 ustawy z 22 lutego 2019 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w sektorze naftowym; Dz.U. z 2022 r. poz. 1275, ze zm.) na zasadzie lex specialis przewiduje szczególny tryb ustanowienia i wykonywania służebności publicznej w stosunku do generalnego rozwiązania dotyczącego służebności publicznej zawartego w art. 124 u.g.n. (por. wyrok NSA z 7 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 878/21).

Po czwarte – jak prawidłowo wyjaśniono w decyzji Ministra (s. 17-18), konstrukcja prawna służebności publicznej staje się coraz ważniejszym publicznoprawnym instrumentem kształtowania treści prawa własności w rozumieniu art. 140 k.c. Służebność publiczna jest ustanawiana w interesie publicznym, które to pojęcie w polskim systemie prawnym zostało na poziomie ustawowym zdefiniowane w art. 6 u.g.n. jako cele publiczne. Podstawowym elementem służebności publicznej jest ograniczenie prawa własności właśnie w drodze aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej). Decyzja administracyjna o ograniczeniu narzuca określoną treść służebności publicznej każdoczesnemu właścicielowi nieruchomości. Innymi słowy jest regulowana "pozycja rzeczy", a nie osoby. Decyzja taka wiąże każdoczesnego właściciela tak długo, jak nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie wywołuje ona jednak skutków w sferze prawa cywilnego. Akt ten nakłada na adresata (każdoczesnego właściciela) obowiązek znoszenia określonej ingerencji. Służebność publiczna kształtuje treść prawa własności w ramach kompetencji regulacyjnej - narzucając właścicielowi obowiązek określonego zachowania (znoszenia ingerencji). Jej istotą jest właśnie ograniczenie uprawnień właścicielskich i narzucenie publicznego współkorzystania z nieruchomości w interesie publicznym. W analizowanym przypadku nie stosuje się procedury uzyskiwania zgody właściciela nieruchomości na przejęcie nieruchomości (w całości lub w części), bądź ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, bowiem wyłączony jest obowiązek prowadzenia rokowań między właścicielem nieruchomości a inwestorem co do przeprowadzenia robót. Wszystkie działania w ramach lokalizacji inwestycji w zakresie metra dokonywane są w oparciu o władztwo administracyjne, a u.t.k. nie przewiduje w tej materii konsultacji lub uzyskania zezwoleń właścicieli nieruchomości objętych zakresem inwestycji (por. wyrok NSA z 21 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1614/12, wyrok WSA w Warszawie z 20 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2632/11, wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1496/19, wydane w sprawach rozpatrywanych na podstawie specustawy drogowej i specustawy gazowej, lecz w istotnym zakresie w pełni analogicznych do rozwiązań przyjętych w rozdziale 2b u.t.k.).

Po piąte – w ocenie Sądu, tylko w przypadku stwierdzenia przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku inwestora narusza określony przepis prawa (co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca) zobowiązuje te organy do odmowy ustalenia lokalizacji linii metra w wersji wnioskowanej przez inwestora. Dlatego też organy I i II instancji mają obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca, nie są władne nakazać inwestorowi przyjęcia innych rozwiązań lokalizacyjnych, skoro te przedstawione przez inwestora są zgodne z prawem. Stosownie do art. 9ae u.t.k. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Zaprojektowanie inwestycji pozostawia się specjalistom posiadającym odpowiednie przygotowanie zawodowe, a nie powinny decydować o tym strony postępowania, których nieruchomości zostały objęte wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej, gdyż żaden z przepisów u.t.k. nie przewiduje takich uprawnień (por. wyrok NSA z 9 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1282/17). Organ nie może bowiem uwzględniać protestów obywateli, wyrażających ich osobiste zapatrywania, czy też ich odmiennego stanowiska, które pozostają poza ochroną prawną i nie wynikają z norm prawa. Oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonego przebiegu inwestycji - nie mające prawnego osadzenia - są bezskuteczne. Wariantowanie przebiegu liniowej inwestycji infrastrukturalnej odbywa się na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogą wnosić uwagi, co do trasy projektowanej inwestycji.

Po szóste – wskazana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego ustalenia lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra i pełni ona względem niego funkcję prejudycjalną. Zarówno Wojewoda Mazowiecki, jak i organ odwoławczy w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra z mocy prawa są związani ustaleniami decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z 3 lutego 2020 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego, od szlaku za stacją [...] "[...]" do Stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...], wraz z STP [...] według wariantu 1 (inwestycyjny proponowany przez wnioskodawcę) oraz decyzji GDOŚ z 18 stycznia 2021 r. uchylającej w części i umarzającej w tym zakresie postępowanie organu I instancji, uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ, odnośnie do przyjętego wariantu przebiegu inwestycji. Stosownie bowiem do art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej (w niniejszym przypadku - decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra).

Po siódme – w ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 77 k.p.a., poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i oparcie się na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ, oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ, będącej przedmiotem zaskarżenia do WSA w Warszawie i będącej przedmiotem skargi kasacyjnej do NSA. Wskazać trzeba, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji (w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.). Decyzje ostateczne korzystają z ochrony trwałości takich decyzji i objęte są domniemaniem prawidłowości. W rezultacie, w systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania prawidłowości. Sam fakt zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie powodował braku możliwości rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji dla obiektów metra, gdyż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, rozstrzygając sprawę, ma obowiązek respektować stan prawny ukształtowany inną ostateczną decyzją pozostającą w obrocie prawnym. Zatem dopóki ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, możliwe było zakończenie postępowania odwoławczego prowadzonego w sprawie decyzji Wojewody Mazowieckiego. Wskazać trzeba, że nieprawomocnym wyrokiem z 15 września 2021 r. (sygn. akt IV SA/Wa 395/21) WSA w Warszawie oddalił skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ. NSA postanowieniami z 7 kwietnia 2022 r., (sygn. akt III OSK 732/22, sygn. akt III OZ 223/22) oddalił zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ, jak również oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 26 sierpnia 2021 r. (sygn. akt IV SA/Wa 395/21) odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach GDOS.

Po ósme – zdaniem Sądu, o wadliwości decyzji Ministra nie świadczą także zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprawidłową interpretację i niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego w związku z przyjęciem, że RDOŚ w Warszawie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOS rzetelnie zebrał materiał dowodowy w zakresie rodzaju i cech planowanego przedsięwzięcia oraz jego rzeczywistego oddziaływania na środowisko, a także iż w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zawarty jest wariant alternatywnego oddziaływania na środowisko, a sam raport jest kompletny w zakresie emisji hałasu i pyłów. Podkreślić trzeba, że zarzuty te w istocie odnoszą się do rozstrzygnięć GDOŚ, jako organu właściwego do rozpatrzenia odwołania od wydanej przez RDOŚ w Warszawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ, nie zaś do Ministra jako organ właściwego do rozpatrzenia odwołania od późniejszej decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Sądu, organy orzekające o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i samej decyzji. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029, ze zm.). Stosowanie do art. 86 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej (w niniejszym przypadku - decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i następcza decyzja inwestycyjna (w niniejszej sprawie - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji, stanowiąca podstawę do ubiegania przez inwestora o pozwolenie na budowę) są wydawane na podstawie różnych aktów prawnych, w ramach odrębnych procedur, przez różne organy i w konsekwencji spełniają różne cele. Żadna z tych decyzji nie zastępuje drugiej. Podmiot, który chce zrealizować określone przedsięwzięcie ma obowiązek uzyskać obie decyzje. Każda z tych decyzji dotyczy innych aspektów planowanej inwestycji.

Po dziewiąte – zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 77 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez Wojewodę Mazowieckiego, podczas gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach RDOS, w dacie wydania decyzji Wojewody Mazowieckiego, była nieostateczna i została w części zmieniona decyzją o środowiskowych uwarunkowanych GDOŚ, co w konsekwencji - w ocenie skarżących - doprowadziło do uchybienia zasadzie dwuinstancyjności. Wskazać trzeba, że decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja zaopatrzona w rygor natychmiastowej wywiera skutki prawne takie same jak decyzja ostateczna od daty jej doręczenia stronie (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 397/12). Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma ten skutek, że przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja ta ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania od niej przez którąkolwiek ze stron nie wstrzymuje jej wykonania (por. wyrok NSA z 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1066/15). Zatem dopuszczalne jest wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wprawdzie nie jest ostateczna, lecz nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 2563/17). Tezy wynikające z tego orzeczenia można odnieść do decyzji lokalizacyjnej wydawanej na podstawie rozdziału 2b u.t.k. Zatem wskazać należy, że skoro nieostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności może być podstawą wydania innego rozstrzygnięcia, tj. m.in. decyzji o ustaleniu lokalizacji obiektów metra, to wbrew twierdzeniu skarżących, inwestor przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie obiektów metra, nie był zobowiązany do uzyskania ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani Wojewoda Mazowiecki nie musiał oczekiwać na wydanie takiej decyzji. Ponadto, zwrócić trzeba uwagę na fakt, że w trakcie prowadzonego przez Ministra postępowania dotyczącego decyzji Wojewody Mazowieckiego GDOŚ zakończył postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach RDOŚ. Okoliczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ została uwzględniona przez Ministra w zaskarżonej decyzji (por. korektę reformatoryjną decyzji Wojewody Mazowieckiego i jej uzasadnienie na s. 7-8 decyzji). Uwzględnienie przez Ministra faktu wydania ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach GDOŚ, nie oznacza, iż doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Reformatoryjne rozstrzygnięcie Ministra nie zmieniało ani rodzaju inwestycji, ani zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji. W postępowaniu odwoławczym rozpoznawana była i rozstrzygnięta sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym, jak przed organem pierwszej instancji. Charakter dokonanych przez organ odwoławczy zmian nie prowadzi do stwierdzenia, że na etapie postępowania odwoławczego przedmiotem postępowania była lokalizacja innej inwestycji aniżeli ta, która stanowiła przedmiot wypowiedzi organu pierwszej instancji.

Po dziesiąte - za całkowicie bezzasadny należy uznać również zarzut braku prawidłowego ustalenia przez organ administracyjny ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji Ministra (s. 20) wskazuje się, że zgodnie z art. 9q ust. 1 pkt 4 u.t.k. elementem koniecznym decyzji są wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Niewątpliwie ten element został zawarty w decyzji Wojewody Mazowieckiego. Minister w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej powinna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, jednak w zakresie właściwym dla tego postępowania. Wymagania te muszą zawierać ogólne, podstawowe informacje o działaniach jakie musi przedsięwziąć lub uwzględnić inwestor chcąc realizować planowane przedsięwzięcie, dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich w tym postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. Zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich znajduje konkretyzację w p.b., tak więc stosownie do wymogów tego prawa, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający właśnie m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 721/16). Już organ I instancji (por. pkt 3, s. 9) ustalił, - że w projektowaniu inwestycji i pracach związanych z jej realizacją należy uwzględnić interesy osób trzecich, a w szczególności zapewnić dostęp do drogi publicznej, możliwość korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz ze środków łączności, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Po jedenaste – zasadnie wskazał organ II instancji, że skutki przejęcia części nieruchomości skarżących pod planowaną inwestycję (w tym likwidacji budynków) oraz ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości (na mocy art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k.) oceniane są w odrębnych postępowaniach, w tym przewidzianym w u.t.k. - postępowaniu odszkodowawczym, a nie w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie metra.

Po dwunaste - w odniesieniu do zgłoszonego przez skarżące strony zarzutu co do konieczności rozwiązania umów z najemcami budynków zlokalizowanych na nieruchomościach stanowiących ich własność w związku z planowanym przedsięwzięciem kolejowym w zakresie obiektów metra, wyjaśnić należy, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra, zarówno wojewoda, jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Nieuniknione jest to, że realizacja inwestycji kolejowych (w tym przypadku obiektów metra) stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Z samej bowiem istoty przedsięwzięcia kolejowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość w określony sposób. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej jest wadliwa. Organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Obowiązkiem organu administracji jest jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym.

Reasumując, wszelkie zarzuty zawarte w skardze T. J. B. i H. B. wskazujące na naruszanie prawa materialnego i procesowego nie zasługują na uwzględnienie.

5. W ocenie Sądu, skarga zarówno S. P. jak i złożone uzupełniające pisma procesowe z 12 marca 2024 r., nie zawiera również żadnych argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem i uchyleniem decyzji Ministra. W szczególności pisma procesowe z 12 marca 2024 r. nie wnoszą żadnych argumentów prawnych a stanowią raczej swobodną i subiektywną wypowiedź skarżącego w kontekście wyraźnego sprzeciwu wobec budowy metra w Warszawie.

Sąd w pełni podziela również stanowisko organu, wskazujące na to, że skarżący S. P. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Podkreślić trzeba, że w sytuacji, gdy dana decyzja odnosi się do praw, nawet potencjalnych, wielu osób, okoliczność że jedna z nich nie wniosła odwołania bądź jej odwołanie okazało się nieskuteczne, nie wyłącza jednakże możliwości zaskarżania do Sądu decyzji końcowej, o ile strona ta twierdzi w postępowaniu sądowym, że rozstrzygnięciem tym został naruszony jej indywidualny interes prawny. Inna sprawa, czy rzeczywiście tak jest. Podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, którym może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. wyrok NSA z 25 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 355/14). W niniejszej sprawie nie można pominąć okoliczności, że dotyczy ona ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie obiektów metra, będącej tzw. inwestycją liniową. W wypadku, kiedy skargą objęta jest decyzja dotycząca inwestycji liniowej, oddziaływującej na prawa wielu osób wywodzone z własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości, skarżący może wywodzić własny interes prawny, uzasadniający jego legitymację czynną, wyłącznie z konieczności ochrony własnego, indywidulanego i określonego prawa i to tylko w tym zakresie, w jakim decyzja lub jej część na prawo to rzeczywiście wpływa. Skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Konsekwencją szczególnego charakteru przepisów rozdziału 2b u.t.k. jest to, że przepisy tej ustawy powinny być poddawane wykładni ścisłej, a nie rozszerzającej. W polskiej kulturze prawnej przyjmuje się bowiem powszechnie zasadę, że "wyjątków nie wolno interpretować rozszerzające" W myśl art. 3 ust. 7 u.t.k. przepisy rozdziału 2b u.t.k., stosuje się odpowiednio do metra. W sprawach dotyczących szczególnych regulacji prawnych dotyczących prowadzenia inwestycji infrastrukturalnych (tzw. specustaw, a właśnie taki charakter mają przepisy rozdziału 2b) u.t.k., konieczne jest - w aspekcie ustalania katalogu stron - ścisłe wykładanie art. 28 k.p.a. Zbyt szerokie określanie katalogu stron w takich postępowaniach mogłoby bowiem zagrozić sprawności tych postępowań, które dotyczą realizacji priorytetowych celów publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2504/15). Zdaniem Sądu, zasadnie twierdzą organy, że skarżący nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji (metra) z kilku zasadniczych względów.

Po pierwsze – skarżący nie figuruje jako właściciel ani użytkownik wieczysty nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie obiektów metra i decyzją Wojewody. W aktach sprawy brak jest również dokumentów potwierdzających przysługujące skarżącemu ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie metra i decyzją Wojewody.

Po drugie - z argumentacji zawartej na s. 18 skargi wynika, iż skarżący swój interes prawny wywodzi z prawa własności do działek przez które lub w obszarze których przebiega planowana inwestycja kolejowa dla obiektów metra. W treści skargi skarżący nie wskazuje jednak żadnej działki, co do której przysługuje mu tytuł prawny. W toku postępowania przed organem I instancji skarżący pismem z 24 listopada 2019 r. zawiadomił, iż nie wyraża zgody na jakiekolwiek inwestycje "na powierzchni jak również pod powierzchnią na obszarze działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...]". W niniejszej sprawie pismem z 17 grudnia 2019 r. Wojewoda poinformował skarżącego iż ww. nieruchomość nie jest objęta postępowaniem prowadzonym pod ww. znakiem sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości, iż ocena legitymacji procesowej skarżącego winna być dokonywana w ramach postępowania, w którym została wydana decyzja Ministra a to dotyczyło wyłącznie ustalenia lokalizacji obiektów metra w zakresie w zakresie stacji [...]l wraz z szybem startowym [...], a nie ustalenia lokalizacji całego odcinka zachodniego metra od szlaku za stacją [...] "[...]" do stacji Techniczno- - Postojowej (STP) [...], jako całości. Dokumentacja mapowa zatwierdzona decyzją Wojewody Mazowieckiego nie obejmuje ww. działki, jak również obrębu ewidencyjnego [...], w którym jest ona położona. Z analizy poglądowych opracowań kartograficznych znajdujących się na stronie internetowej: http://geoportal.gov.pl (Geoportal) wynika, iż odległość dz. nr [...], z obrębu [...], od najbardziej wysuniętej względem niej dz. nr [...], z obrębu [...], objętej w części decyzją Wojewody wynosi około 330 metrów. Zatem nie sposób uznać, by działka stanowiąca własność skarżącego znajdowała się w obrębie oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem decyzji Wojewody.

Po trzecie - skarżący nie udowodnił, że przedmiotowa inwestycja objęta decyzją Wojewody Mazowieckiego będzie ograniczać w jakikolwiek sposób zagospodarowanie jego działki i korzystanie z niej, a co za tym idzie, nie wpływa na wykonywanie przez skarżącego prawa własności w dotychczasowy sposób. Planowana lokalizacja obiektów metra w zakresie stacji [...] wraz z szybem startowym [...], objętych decyzjami nie powoduje ograniczeń lub utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego, uregulowanych w prawie materialnym. Z treści argumentacji zawartej na s. 17-18 skargi wynika, iż skarżący upatruje swój interes prawny do wniesienia skargi odwołując się do całej inwestycji obejmującej III etap realizacji odcinka zachodniego metra, gdy tymczasem zaskarżona decyzja Ministra i decyzja Wojewody Mazowieckiego dotyczy części tego III etapu budowy odcinka zachodniego metra - tj. lokalizacji obiektów metra w zakresie stacji [...] wraz z szybem startowym [...].

Po czwarte - organ wydający w niniejszej sprawie decyzję ustalającą lokalizację linii kolejowej dla obiektów metra nie zajmuje się kwestiami związanymi z realizacją innych inwestycji kolejowych, nieobjętych wnioskiem inwestora z 29 marca 2019 r. Dodać również można, iż ochrony swoich praw skarżący mógł dochodzić (co zresztą uczynił) w postępowaniu, jakie było prowadzone w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra dla inwestycji pn.: "Budowa II linii metra w Warszawie - III etap realizacji odcinka zachodniego od szlaku za stacją [...] »[...]« do stacji Techniczno-Postojowej (STP) [...] wraz z STP [...] w zakresie stacji [...]", przebiegającej przez działkę stanowiącą własność skarżącego. Jak wskazuje organ, działka skarżącego jest objęta decyzją Wojewody Mazowieckiego Nr 60/SPEC/2020 z 24 czerwca 2020 r., znak: WI-I.747.2.7.2019.AP/MP, o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra. Tym samym, skarżący nie może żądać uznania go za stronę postępowania zakończonego obecnie zaskarżoną decyzją, w celu podważenia prawidłowości decyzji Wojewody Mazowieckiego i ewentualnego wywierania w ten sposób wpływu na kolejny etap procesu inwestycyjnego, dotyczący innego odcinka przedsięwzięcia kolejowego niż ten, który obejmuje działkę skarżącego.

Podsumowując, skarżący nie ma interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji Ministra do sądu administracyjnego. Brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi jest przesłanką materialnoprawną, która skutkuje oddaleniem skargi (por. wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14). O istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym porządkiem prawnym. Brak legitymacji do wniesienia skargi wynika z braku interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.), który jest instytucją prawa materialnego. Brak legitymacji czynnej, co do zasady, skutkuje oddaleniem skargi (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 75/21). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

6. W ocenie Sądu, skarga E. C. (reprezentowanej przez pełnomocnika P. C.) nie zawiera również żadnych argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem i uchyleniem decyzji Ministra z kilku zasadniczych względów.

Po pierwsze - za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.pa., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie organy przeprowadziły wnikliwe i wyczerpujące postępowanie administracyjne, doprowadzając do wyjaśnienia całokształtu istotnych okoliczności sprawy. W decyzji Ministra (s. 38-46) szczegółowo odniesiono się do wskazanych przez skarżącą stronę uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie oraz argumenty przemawiające za słusznością podjętego rozstrzygnięcia. Na s. 9-11 decyzji Ministra wyjaśniono powody dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 19 maja 2020 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla obiektów metra, w kwestiach odnoszących się do zapewnienia dostępu do drogi publicznej w formie służebności przejazdu i przechodu.

Po drugie - za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niedopełnianie obowiązku zawiadomienia stron o zebraniu materiału dowodowego. Minister w piśmie z 19 kwietnia 2022 r. poinformował pełnomocnika E. C. o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również zawiadomił pełnomocnika strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Dnia 13 maja 2022 r. pełnomocnik E. C. zapoznał się z aktami sprawy (por. notatka służbowa - w aktach sprawy). Po oglądzie przez pełnomocnika skarżącej akt sprawy, nie zgłosił on zarzutów względem ww. decyzji Wojewody. Dodatkowo, co do wniosku zawartego w piśmie skarżącej strony z 10 października 2022 r., o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy oraz o przedłużenie terminu do rozpatrzenia sprawy z uwagi na występującą - zdaniem E. C. - konieczność wyjaśnienia potrzeby ustanowienia służebności przejazdu i przechodu dla dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]) oraz dz. nr [...] (powstałej z podziału dz. nr [...]), z obrębu [...] - Minister zajął stanowisko na s. 44-45 decyzji.

Po trzecie - za niezasadny należy uznać również zarzut dotyczący błędnej interpretacji art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie w postępowaniu uczestników wykazujących w przystąpieniu do sprawy swój interes prawny i obowiązek dotyczący postępowania oraz tych, którzy żądają czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na brak udziału strony w postępowaniu może powoływać się wyłącznie strona, która bez swojej winy nie brała udziału w tym postępowaniu, nie zaś inne podmioty, które w tym postępowaniu brały udział (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2060/10). Naruszenia art. 10 k.p.a. nie można podnosić "w imieniu" innych stron postępowania. W postępowaniu administracyjnym uprawnieniami procesowymi rozporządza sama strona tego postępowania (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2060/10).

7. W ocenie Sądu, w świetle powyższego organy obu instancji należycie i zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego zbadały istotne dla rozstrzygnięcia kwestie faktyczne i prawne oraz dokonały niezbędnych wyjaśnień. Chybione są zatem zarzuty skarg dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie jakimi przesłankami kierowały się organy wydając rozstrzygnięcie. Stwierdzić należy, że w omawianej sprawie organy, prawidłowo zebrały kompletny materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności rozpatrzył stanowiska wszystkich stron postępowania oraz zarzuty podniesione przez odwołujących się w przedmiotowej sprawie. Wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika jednoznacznie, jakie ustalenia faktyczne poczyniły organ i przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia, jakimi w tym względzie kierowały się przesłankami oraz jakie przepisy prawa zastosowano do dokonanych ustaleń. W szczególności wyjaśniono, powody dla których nie podzielono stanowisk skarżących odnośnie do podnoszonych przez nich zarzutów i składanych wniosków. Organy dokonały analizy zarówno stanowiska skarżących jak i inwestora, a wysnute z niej wnioski obszernie i logicznie uzasadniono. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie pozwala również na znalezienie uzasadnienia dla zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodpowiadające wymogom k.p.a. uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika, które fakty organ odwoławczy uznał za udowodnione, na których dowodach się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, czym organ miałby też uchybić ogólnej zasadzie przekonywania. Zdaniem Sądu, po analizie zaskarżonych decyzji, można stwierdzić, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Jeszcze raz należy podkreślić, że z wnioskiem do Wojewody Mazowieckiego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji dla obiektów metra wystąpił uprawniony do tego podmiot, tj. Miasto Stołeczne Warszawa. Przypomnieć również trzeba, że metro jest jednym z najbardziej efektywnych środków transportu publicznego. Oczywistym jest, że każda decyzja o rozbudowie czy stworzeniu nowej linii powinna zostać przemyślana i oparta na dokładnych analizach. Analizowany wniosek zawierał wszystkie wymagane prawem elementy (między innymi mapę przedstawiająca proponowany przebieg inwestycji, mapy z projektami podziałów nieruchomości, wymagane prawem opinie, tzw. decyzje środowiskowe, wskazywał zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu, wskazano w nim nieruchomości, które planowane są do przejęcia na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy oraz zawarto wykaz nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji ma wywołać skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości). Decyzja organu I instancji wymagała dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej, którą dokonano w sposób poprawny w postępowaniu odwoławczym.

W ocenie Sądu, zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji nie naruszały prawa, a wszystkie wniesione zarzuty w skargach nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Kierując się wskazanymi przesłankami, Sąd w niniejszej sprawie wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego) i umotywował swoje stanowisko w tym zakresie. Przedstawiono w sposób obszerny toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazano przyczyny zajęcia danego stanowiska, jak i powody, dla których zarzuty i argumenty podnoszone w skargach nie były zasadne. Dodatkowo podkreślić trzeba, że sąd administracyjny I instancji nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów wynikało, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 23 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1016/23).

8. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi jako całkowicie bezzasadne.