Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 218/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 14 § 1d, art. 33 § 1, art. 63 § 3, art. 64 § 2 w zw. z art. 140
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2022 r. nr SKO.415/397/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącej M. C. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 218/23

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 listopada 2022r. nr SKO.415/397/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania J. S. oraz M. C., Z. B., L. G., reprezentowanych przez pełnomocnika Z. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 19 sierpnia 2022r. nr IiGK.6733.30.2019 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia pn. "Telekomunikacyjny obiekt budowany nr [...]" na działce nr ewid. [...] w W. na rzecz A. S.A.

Jak wynika z akt sprawy, A. S.A. zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Telekomunikacyjny obiekt budowany nr [...]" na działce nr [...] w miejscowości W.

Decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił ustalenia lokalizacji dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku odwołania Inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] wydał [...] lipca 2020 r. decyzję o nr [...], w której ponownie odmówił ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego.

W wyniku odwołania A. S.A. SKO w Rzeszowie decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji wnieśli J. S., M. C., Z. B., L. G. i K. G. oraz A. S.A. z/s w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 22 marca 2021r. II SA/Rz 1251/20 orzekł o oddaleniu sprzeciwów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 września 2021 r. II OSK 1709/21 oddalił skargę kasacyjną A. S.A.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wójt Gminy [...] wydał 19 sierpnia 2022 r. decyzję nr IiGK.6733.30.2019 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Telekomunikacyjny obiekt budowany nr [...]" na działce nr [...] w miejscowości W. na rzecz A. S.A.

Odwołania od tej decyzji wnieśli J. S. oraz M. C., Z. B. i G., reprezentowani przez pełnomocnika Z. G.

J. S. zarzucił w odwołaniu, że błędnie ustalono strony postępowania, nieprawidłowo doręczano decyzje stronom postępowania, nie wykonano dyspozycji wynikających z poprzedniej decyzji oraz wyroku WSA w Rzeszowie, nie ustalono komu przysługuje tytuł prawny do działki sąsiadującej z działką nr [...] stanowiącej rów melioracyjny, nie zbadano czy inwestycja wpłynie negatywnie na [pic]zdrowie okolicznych mieszkańców, błędnie podano podstawę prawną (uchylona podstawa prawna), nie zapewniono stronom czynnego udziału w postępowaniu, błędnie ustalono oddziaływanie na środowisko.

M. C., Z. B. i L. G., zarzucili naruszenie następujących przepisów:

- art. 2 i art. 7 w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 6 K.p.a. poprzez działanie bez podstawy prawnej z uwagi na rażące naruszenie wciąż obowiązującego § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który nakazuje stosować przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g oraz § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 4 ust. 1 w związku z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie wymogów ustawowych, o których mowa powyżej;

- art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ organ nie ustalił maksymalnych możliwych parametrów technicznych, w tym mocy maksymalnych oraz pochyleń, co ma ogromne znaczenie w niniejszej sprawie, ponieważ inwestor w tysiącach przypadków je zaniżył;

- art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy ww. aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której ww. akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy;

- art. 54 pkt 2 lit a, b, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie sporządzenia decyzji z uwzględnieniem ww. uwag;

- art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie określenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ ustawodawca nie ograniczył go do jakichkolwiek norm tylko do zasięgu (lokalny lub ponad lokalny).

SKO w Rzeszowie opisaną na wstępie decyzją z 8 listopada 2022r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki określone w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. niezgodność z przepisami odrębnymi, która nakazywałaby wydanie decyzji odmownej dla inwestora.

Kolegium podkreśliło, że w toku prowadzonego postępowania doszło do zmiany przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Z dniem 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). W myśl § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. uchyleniu uległ przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., zaś w myśl § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. uchyleniu uległ przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.

Powyższe oznacza, iż wolą prawodawcy było zniesienie wymogu konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji radiokomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej.

Zatem przedmiotowa inwestycja nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Kolegium nie podzieliło więc zarzutu odwołania, że planowana inwestycja może wpływać negatywnie na zdrowie mieszkańców. Zdaniem Składu orzekającego, zmiana przepisów prawa wynikająca z wejścia w życie z dniem 4 czerwca 2022 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, powoduje całkowite zniesienie wymogu konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla instalacji radiokomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej; dotyczy to także przedsięwzięć objętych regulacjami poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inne podejście do omawianej kwestii prowadziłoby do sprzeczności z dyrektywą unijną 2011/ 92/ UE, która nie uznaje instalacji radiokomunikacyjnych za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

Kolegium uznało również, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania oraz stronom tym zapewnił pełny udział w każdym stadium postępowania. Na piśmie zawiadamiani byli M. O. i M. O. - właściciele działki nr [...] oraz inwestor. W sytuacji art. 53 ust. 1 u.p.z.p. organ zasadniczo nie ma obowiązku precyzyjnego ustalania kręgu stron postępowania.

M. C. reprezentowana przez adwokata T. C. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 8 listopada 2022 roku nr SKO.415/ 397/ 2022 zarzucając naruszenie:

- art. 2, art. 7 w związku z art. 87 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 6 k.p.a., poprzez działanie bez podstawy prawnej z uwagi na rażące naruszenie wciąż obowiązującego § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który nakazuje stosować przepisy § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g oraz § 2 ust 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.;

- art. 38, art. 39, art. 74 ust 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy ww. aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której ww. akt prawny nie dotyczy w istocie wpływu pola elektromagnetycznego na zdrowie i życie ludzi, ponieważ tej kwestii nie analizowano, co potwierdza pismo Ministerstwa Zdrowia z 30 grudnia 202 roku; ponadto procedowano akt prawny bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy; dodatkowo przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części;

- art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie sporządzenie osnowy decyzji w sposób sprzeczny z przepisami prawa, ponieważ strony muszą wiedzieć, jakie konkretne przepisy prawa materialnego miały zastosowanie w sprawie;

- art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych i tym samym nie wiadomo, jakie moce EIRP wszystkich planowanych anten objęto analizą merytoryczną z jednoczesnym wskazaniem czy zostały one określone w decyzji lokalizacyjnej (maksymalna moc, pochylenie anten);

- art. 54 pkt 2 lit a, b, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie sporządzenia decyzji z uwzględnieniem ww. przepisu;

- art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie określenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ ustawodawca nie ograniczył go do jakichkolwiek norm tylko do zasięgu (lokalny lub ponad lokalny); ponadto zdaniem ustawodawcy istnieje obowiązek uwzględnienia zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego w środowisku oraz w odniesieniu do stref środowiska pracy;

- § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia;

- art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie);

- art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit a, b, d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich dla inwestycji.

Wobec powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych w tym zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 12 czerwca 2023r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] wniosło o dopuszczenie organizacji do udziału w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu wskazano, że złożenie niniejszego wniosku jest konieczne, ponieważ stowarzyszenie występuje do Prezydenta RP oraz Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o pomoc, ponieważ zapadają w Polsce decyzje oraz wyroki, które nie mają oparcia w przepisach prawa. W postępowaniach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ignoruje się pojęcia, o których mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie obie decyzje rażąco naruszają prawo, ponieważ przepisy art. 54 pkt 2 lit. a, b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówią o tym, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

— warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

— ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

— wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Ponadto we wniosku przedstawiono również zarzuty co do naruszenia w zaskarżonej decyzji następujących przepisów prawa:

1) Art. 107 § 1 pkt 4, 5, art., 107 § 3 kpa poprzez nie wydanie decyzji z pominięciem ustawowych definicji określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tym bardziej, że zarówno wniosek jak i obie decyzji nie odnoszą się do pojęcia środowiska w rozumieniu ustawy, dóbr kultury współczesnej oraz tylko częściowo uwzględniają wpływ na ludzi na podstawie rozporządzenia, które nie dotyczy środowiska;

2) Art. 58 ust 2 w związku z art. 6 ust 2 pkt 1 oraz 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie dokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawą z uwagi na nie określenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach;

3) Art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 w/w ustawy w związku z art. 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska; w istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska analizowano;

4) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia; ponadto przepis ten uwzględnia efekty nie termiczne;

5) Art. 4 ust 1 w związku z art. 2, art. 7, art. 87 ust 1 Konstytucji RP w związku z § 1 pkt 1 lit b, § 1 pkt 2 lit b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie;

6) Art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych;

7) Art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 kpa w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie).

W świetle powyższego w obu decyzjach brak jest wyjaśnienia, w jaki sposób organ chroni ład przestrzenny i tym samym go kształtuje, jaką definicję pojęcia ochrony środowiska przyjął, czy uwzględnił dobra kultury współczesnej, nie wskazał, na czym ma polegać ochrona interesu osób trzecich.

Postanowieniem z 5 lipca 2023r. Sąd postanowił dopuścić do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu jednakże wyłącznie z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję

w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu SKO w Rzeszowie dopuściło się naruszenia przepisów postępowania – tj. art. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, które te uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium nie dostrzegło, że odwołanie M. C., Z. B. oraz L. G. obarczone było brakami formalnymi, które przed merytorycznym rozpoznaniem środka zaskarżenia winny podlegać uzupełnieniu. Odwołanie to w imieniu ww. stron zostało złożone przez Z. G. Pełnomocnik ten do odwołania nie załączył pełnomocnictwa, uprawniającego go do reprezentacji Z. B. oraz L. G. w toku postepowania administracyjnego. W aktach Organu I instancji znajduje się jedynie pełnomocnictwo uprawniające do reprezentowania przez Z. G. w przedmiotowym postępowaniu jedynie M. C.

Zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a., pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 zd. pierwsze k.p.a.). Kategoryczne sformułowanie zacytowanego fragmentu przepisu nie pozostawia wątpliwości, że pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, ma obowiązek przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego zarazem jego zakres.

W związku z powyższym, wobec braku przedstawienia przez Z. G. umocowania do działania w imieniu Z. B. oraz L. G. Kolegium stwierdzając brak wymaganego pełnomocnictwa przy złożonym odwołaniu powinno wezwać wnoszącego pismo do uzupełnienia tego braku, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Kolegium zaniechało tej czynności i mimo braku pełnomocnictw, rozpoznało odwołanie. Brak wezwania pełnomocnika o dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji.

Odwołanie wniesione przez Z. G. obarczone było również kolejnym brakiem formalnym w postaci braku podpisu pod odwołaniem. Odwołanie zostało wniesione w formie elektronicznej poprzez ePUAP.

Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

Jak stanowi art. 14 § 1d k.p.a., pisma kierowane do organów administracji publicznej mogą być sporządzane na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Do opatrywania ich podpisami i pieczęciami stosuje się przepisy § 1a i 1b.

Jak stanowi natomiast art. 14 § 1a zd. 3 k.p.a., pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią.

W niniejszej sprawie pełnomocnik wniósł w formie elektronicznej pismo ogólne wraz z załącznikiem. W piśmie ogólnym napisano jedynie: "W załączeniu odwołanie. Z. G.". Do ww. pisma przewodniego dołączony był plik w postaci właściwego odwołania. Wymaganym podpisem elektronicznym opatrzone było jedynie pismo ogólne, natomiast właściwe odwołanie tego podpisu było pozbawione.

Przepis art. 14 § 1d k.p.a przewiduje, że pisma sporządzane na piśmie mogą być utrwalane zarówno w postaci papierowej, jak i elektronicznej. Z art. 63 § 3 k.p.a. wynika wymóg, by podanie, a więc również odwołanie, wniesione na piśmie było podpisane przez wnoszącego, niezależnie od tego, czy zostało utrwalone w postaci papierowej, czy też elektronicznej.

Odwołaniem jest pismo strony postępowania wyrażające niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, przy czym odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Zatem to właśnie pismo posiadające taką zawartość powinno mieć podpis elektroniczny, niezależnie od tego czy jest wnoszone jako treść formularza elektronicznego pisma ogólnego do podmiotu publicznego, czy jako załącznik do tego formularza.

W niniejszej sprawie pismo ogólne niewątpliwie nie stanowiło odwołania, gdyż nie zawierało ww. elementów z art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei załącznik do pisma ogólnego, który niewątpliwie stanowił odwołanie był pozbawiony podpisu, przewidzianego dla pisma utrwalonego w formie elektronicznej.

W związku z powyższym organ odwoławczy winien był w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. wezwać wnoszącego odwołanie do uzupełnienia wyżej wskazanych braków formalnych w postaci braku wymaganego podpisu pod odwołaniem oraz braku pełnomocnictwa.

Organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na ww. braki formalne i nie wezwał pełnomocnika odwołujących do ich usunięcia, lecz rozpoznał odwołanie, które nie zostało skutecznie wniesione. Powyższe braki formalne powinny zostać uzupełnione w toku ponownego postępowania odwoławczego.

Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzją.

Na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) Sąd zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 997 zł, na które składa się wpis uiszczony od skargi, koszy zastępstwa procesowego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.