Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 113/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 200 w zw. z art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 11, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 16 ust. 2, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor WSA Adam Osik (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Renata Rombel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 stycznia 2024 r., nr SKO.482.12.2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy Ustka z dnia 1 grudnia 2023 r., nr OSO.1431.59.2023; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącej B. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 grudnia 2023 r. nr OSO.1431.59.2023, wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) – dalej jako "k.p.a." oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej jako "u.d.i.p.", Wójt Gminy Ustka odmówił B. P. udzielenia informacji publicznej w zakresie żądania doręczenia w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. "wszystkich dokumentów włącznie z archiwalnymi dotyczących jednostkowych przypadków zajęcia pasa drogowego ulic [...] i [...], oraz indywidualne zgody zarządcy drogi na zajęcie przedmiotowych pasów o ile zostały wydane".

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 31 lipca 2023 r. B. P. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej.

Wójt Gminy Ustka pismem z dnia 14 sierpnia 2023 r. udzielił następującej odpowiedzi na ww. wniosek:

- w zakresie przesłania "odpisów wszystkich dokumentów będących w posiadaniu organu: Wójta Gminy Ustka oraz wytworzonych przez pracowników Gminy w przedmiocie zajęcia pasa drogowego ulic: [...] i [...] w m. [...], gm. [...] (...)" wezwano o doprecyzowanie żądania poprzez wskazanie dokumentów oraz okresu jakiego one dotyczą, wskazując, że w posiadaniu Gminy znajdują się dokumenty wskazane w załączonej do pisma metryce sprawy;

- w zakresie "działań podjętych przez Gminę w celu określenia nielegalnie zajętych terenów stanowiących część ww. pasów drogowych/ulic, wysokości należnych Gminie opłat za bezumowne zajęcie pasa drogowego oraz dokumentów obrazujących podjęcie przez Gminę działań w celu ściągnięcia należnych gminie opłat, a także urzędowe wyszacowanie wielkości utraconych przez Gminę przychodów z powodu niepodjęcia działań nakierowanych na ściąganie ustawowo określonych opłat i kar za bezumowne zajęcie pasa drogowego" poinformowano wnioskodawcę, że w chwili obecnej informacja ta nie stanowi informacji publicznej, ponieważ do tej pory nie została wytworzona, więc nie może zostać udostępniona;

- w zakresie dostarczenia "odpisów wszystkich dokumentów związanych z zawarciem umowy z firmą - geodetą uprawnionym J. K." poinformowano, że Gmina nie zawarła umów z J. K., kierownikiem robót wyznaczonym przez wykonawcę K. K., z którą to Gmina w dniu 24 maja 2023 r. zawarła umowę nr [...]. Ponadto wskazano, że odpis tej umowy został już wcześniej udostępniony stronie jako załącznik do odpowiedzi na wniosek o informację publiczną z dnia 5 czerwca 2023 r.; jednocześnie organ wskazał, że w ww. piśmie została udostępniona również informacja na temat sposobu wyłonienia wykonawcy, źródeł finansowania zlecenia na wykonanie usług geodezyjnych oraz braku wydanego zarządzenia Wójta Gminy Ustka w sprawie. Dodatkowo poinformowano, że Protokół z czynności wznowienia znaków granicznych wraz ze szkicem graficznym lub całego operatu wznowienia granic zgodnie z § 2 ww. umowy nr [...] wykonawca zobowiązany jest dostarczyć w terminie do 3 miesięcy od daty podpisania umowy oraz że w chwili udzielania informacji publicznej Gmina nie dysponowała ww. protokołem;

- w zakresie dostarczenia "(...) umowy z geodetą uprawnionym J. M." przesłano w załączeniu kopię umowy nr [...] z dnia 17 stycznia 2022 r., a ponadto wskazano, że umowa ta została zawarta na czas określony i wygasła na podstawie § 5 niniejszej umowy. Zarządzenie Wójta Gminy Ustka w tej sprawie nie zostało wydane w dniu 12 maja 2022 r. Gmina zleciła J. M. na podstawie ww. umowy na wykonanie prac geodezyjnych (zlecenie nr [...]): obręb [...] - dz. Nr [...] i [...] - wznowienie granic oraz wyliczenie gruntu zajętego - zgodnie z załącznikiem graficznym. Następnie, zgodnie z § 8 pkt 1 ust. 1 umowy odstąpiono od ww. zlecenia. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie wnioskowanej informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W dniu 17 sierpnia 2023 r. wnioskodawczyni sprecyzowała wniosek powtarzając żądanie udostępnienia w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p., w tym między innymi wszystkich dokumentów, włącznie z archiwalnymi dotyczące jednostkowych przypadków zajęcia pasa drogowego ulicy [...] i [...] oraz indywidualne zgody zarządcy drogi na zajęcie przedmiotowych pasów drogowych - o ile zostały wydane.

W odniesieniu do wniosku w zakresie "odpisów wszystkich dokumentów będących w posiadaniu Wójta Gminy Ustka oraz wytworzonych przez pracowników Gminy w przedmiocie zajęcia pasa drogowego ulic: [...] i [...] w obrębie ew. [...], gm. [...]", obejmujące również dokumentację archiwalną, organ stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa musi w pierwszej kolejności ocenić jakiego rodzaju informacji żąda wnioskodawczyni. Nie każda bowiem informacja publiczna podlega udostępnieniu, zaś prawo do udostępnienia informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i zgodnie z ustawą podlega pewnym ograniczeniom.

Zdaniem organu w zakresie żądania dotyczącego odpisów archiwalnej dokumentacji związanej z zajęciem pasa drogowego ulic [...] i [...] w miejscowości [...], mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Organ, w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wezwał wnioskodawczynię do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, że uzyskanie informacji publicznych zwartych we wniosku z dnia 31 lipca 2023 r. oraz z dnia 17 sierpnia 2023 r. jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Do dnia wydania decyzji wnioskodawczyni nie udzieliła odpowiedzi na wystosowane wezwanie, nie wykazując tym samym, że uzyskanie informacji publicznej w ww. zakresie, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Żądanie wnioskodawczyni wymagało dokonania analizy wielkości zasobu, z należało wyodrębnić wnioskowane informacje. Zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitego rzeczowego wykazu akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych (Dz. U. z 2011 r. nr 14 poz. 67 ze zm.), sprawy z zakresu zezwoleń na korzystanie z dróg w sposób szczególny posiadają oznaczenie kategorii archiwalnej B5, co oznacza, że dokumentację należy przechowywać przez okres 5 lat kalendarzowych. Zatem w takim właśnie zakresie lat - skoro wniosek dotyczył również dokumentacji archiwalnej - należało przeglądnąć dokumenty związane z zajęciem pasa drogowego. Organ wyliczył wydane na przestrzeni lat 2018-2022 r. decyzje dodając, że już sama konieczność przeglądnięcia ponad 2.000 decyzji oraz wyodrębnienie z nich dokumentów, których oczekuje wnioskodawca, wymaga dużego zaangażowania pracowników, mogącego wpłynąć negatywnie na realizację ustawowych zadań organu.

W sytuacji braku wykazania przez wnioskodawczynię istotności uzyskania informacji dla interesu publicznego, w ocenie organu nie można uznać, że uzyskanie informacji w zakresie: "wszystkich dokumentów włącznie z archiwalnymi dotyczących jednostkowych przypadków zajęcia pasa drogowego ulic [...] i [...], oraz indywidualne zgody na zajęcie przedmiotowych pasów - o ile zostały wydane" ma szczególnie istotny charakter dla interesu publicznego.

Brak w przedmiotowej sprawie okoliczności wskazujących na występowanie szczególnego interesu publicznego i brak wskazania ich organowi przez wnioskodawczynię powoduje, że organ nie noże stwierdzić występowania jednej z przesłanek wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, której zaistnienie warunkuje udzielenie informacji publicznej przetworzonej.

Decyzją z dnia 10 stycznia 2024 r. nr SKO.482.12.2023, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz przedstawił treść zastosowanych przepisów. Następnie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, że informacja w postaci "wszystkich dokumentów będących w posiadaniu Wójta Gminy Ustka oraz wytworzonych przez pracowników Gminy w przedmiocie zajęcia pasa drogowego ulic: [...] i [...] w ob. ew. [...]", obejmujące również dokumentację archiwalną, stanowi informację przetworzoną, bowiem w okresie obowiązku archiwizowania wydał ponad 2000 decyzji we wnioskowanym zakresie. Organ zasadnie wskazał, że sama analiza i wyodrębnienie dokumentacji wnioskowanej przez stronę wymaga tak dużego zaangażowania organu i jego pracowników, iż mogłoby to wpłynąć negatywnie na realizację ustawowych zadań organu. Tymczasem, jeżeli z uwagi na istotę, charakter i zakres koniecznej anonimizacji (przekształcenia) dokumentu niezbędne jest podjęcie dodatkowych czasochłonnych i pracochłonnych czynności, wykonywanych poza bieżącym działaniem konkretnych organów i wymagających podjęcia przez nie dodatkowego nakładu pracy, to tak udzielana informacja może zostać uznana za informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wobec powyższego organ pierwszej instancji zasadnie wezwał stronę do wykazania występowania szczególnej istotności ww. informacji dla interesu publicznego. Do dnia wydania decyzji strona nie wskazała na występowanie takiego interesu. Niewskazanie okoliczności przemawiających za udostępnieniem wnioskodawcy informacji przetworzonej może natomiast skutkować odmową jej udostępnienia, ponieważ taka sytuacja z reguły uniemożliwia organowi uznanie, że uzyskanie informacji przetworzonej objętej wnioskiem jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie sposób przyjąć, że organ miałby pozytywnie rozpoznać wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej, przy braku podania przez wnioskodawcę jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec powyższego działanie organu pierwszej instancji polegające na odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji ocenić należy jako prawidłowe.

Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wskazał, że zarzuty w nim podniesione nie zasługują na uwzględnienie. Kolegium zaznaczyło, że rozpatrywało sprawę w pełnym zakresie, także pod kątem wypełnienia przesłanek stwierdzenia nieważności. Organ nie stwierdził jednak aby podniesione naruszenia występowały w sprawie. Stronie wskazano, że w przypadku spraw z zakresu informacji publicznej nie jest możliwe wyłączenie organu, który udzielić ma wnioskowanej informacji na podstawie art. 24 i art. 25 k.p.a. Organ zauważył, że tylko i wyłącznie organ pierwszej instancji może być adresatem wniosku o udostępnienie informacji, których wyłącznie on jest posiadaczem i tylko on może wnioskowaną informację wytworzyć na podstawie tych danych. Trudno bowiem za zasadne uznać, że inny, wyznaczony organ mógłby na podstawie danych innego organu wytwarzać informację publiczną w zakresie przedmiotowego wniosku i posiadać dostęp do tak dużego zbioru danych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję organu odwoławczego B. P. zarzuciła zaskarżonej decyzji nieważność z uwagi na wydanie decyzji przez Wójta Gminy Ustka podlegającego wyłączeniu na mocy art. 24 § 1 pkt 6 i art. 25 k.p.a. oraz rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego i praw obywatelskich skarżącej, a w tym m.in. przepisów:

- art. 24 § 1 pkt 6 i art. 25 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie poprzez wydanie w pierwszej instancji decyzji przez kierownika organu i organ podlegający wyłączeniu od udziału w załatwianiu sprawy oraz wadliwemu przyjęciu przez organ drugiej instancji, że powołane przepisy nie znajdują zastosowania do ustawy o udostępnieniu informacji publicznej;

- art. 5 u.d.i.p. przez błędna wykładnię i wadliwe rozszerzające zastosowanie przepisu, który może być stosowany wyłącznie wprost;

- art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2 u.d.i.p. przez niezastosowanie, w konsekwencji pozbawienie skarżącej ustawowych uprawnień dostępu do informacji publicznej i spraw publicznych ogółu, jakim jest prawo i możliwość nieskrępowanego poruszania się i bezpiecznego korzystania z drogi publicznej: ulicy [...] i [...] w m. [...], gm. [...] przez ogół obywateli, w tym skarżącą i jej rodzinę, którzy posiadają dom i zamieszkują przy przedmiotowej ulicy [...];

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez błędną wykładnię i błędne zastosowanie poprzez użycie przez organy powołanego przepisu wyłącznie jako bezprawnej zapory chroniącej interesy pracowników organu pierwszej instancji w stosunku do których prowadzone jest śledztwo z art. 231 §1 k.k. i inne postępowanie przed ujawnieniem dokumentów publicznych dla skarżącej i jej męża (posiadającego procesowy status pokrzywdzonego nadany postanowieniem SR w Słupsk z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt II Kp 176/22) z obawy, że udostępnione dokumenty mogą zostać użyte jako dowody w toczonym śledztwie i dochodzeniu;

- art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. i art. 37 k.p.a. przez niezastosowanie, w ten sposób, że organ drugiej instancji nie załatwił odwołania złożonego przez skarżącą od decyzji Wójta Gminy Ustka w ustawowym 14-dniowym terminie, a ponadto nie wytknął organowi pierwszej instancji nie załatwienia wniosku skarżącej z dnia 31 lipca 2023 r. w ustawowym terminie.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że posiada dom mieszkalny przy ul. [...], do którego dojazd jest w najwyższym stopniu utrudniony, a niekiedy wręcz niemożliwy, szczególnie w miesiącach letnich, gdy na przewężeniach ww. ulic parkują wczasowicze i przejezdni korzystający z miejscowości nadmorskiej [...], często uniemożliwiając przejazd. Gdyby fragmenty ww. ulic nie zostały zajęte przez właścicieli niektórych nieruchomości przyległych do ulicy i włączone do ich posesji (powodując tym samym znaczne przewężenia drogi), to wówczas nawet nieprawidłowo zaparkowany samochód nie blokowałby przejazdu, tak jak się to dzieje obecnie. Władze gminne nie reagowały na nieprawidłowości.

Skarżąca wyjaśniła, że z zawiadomienia jej męża prowadzone jest śledztwo o czyn z art. 231 § 11 k.k. Mąż skarżącej posiada procesowy status pokrzywdzonego. Jednocześnie z zawiadomienia złożonego przez skarżącą toczy się odrębne dochodzenie w sprawie o wystawienie w nieustalonym okresie w [...] przez funkcjonariusza publicznego dokumentów, którym poświadcza nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, wszczęte na mocy postanowienia z dnia 22 czerwca 2023 r. sygn. akt II Kp 384/23. Opisane okoliczności wypełniają ustawowe przesłanki wyłączenia Wójta Gminy Ustka i organu od udziału w sprawie i od jej załatwienia. Fakt, że Wójt Gminy Ustka jest fizycznie w posiadaniu wszystkich dokumentów objętych wnioskiem skarżącej o ich udostępnienie nie ma żadnego funkcjonalnego związku z załatwieniem tego wniosku przez organ nie objęty wyłączeniem. Sprawa powinna być bowiem załatwiona w ten sposób, że organ, do którego przeniesiono załatwienie sprawy, zażądałby w trybie administracyjnym od organu wyłączonego od jej załatwienia: sporządzenia spisu wszystkich dokumentów związanych z wykonaniem wniosku, a następnie wydał decyzję o udostępnieniu ww. dokumentów skarżącej, albo o odmowie ich udostępnienia. W przypadku wydania decyzji o udostępnieniu dokumentów, organ wyłączony przekazałby skarżącej dokumenty żądane za pośrednictwem organu załatwiającego sprawę. Takie działanie w żadnej mierze nie przedłużyłby czasu załatwienia sprawy, a ponadto zachowany zostałby wymóg bezstronności organu.

Skarżąca wskazała, że pracownicy organu sporządzili listę zawierającą 85 nazwisk stron postępowania, w odniesieniu do których należy dokonać geodezyjnego sprawdzenia w terenie, czy doszło, w każdym przypadku z osobna, do zajęcia pasa drogowego ww. ulic, a jeśli taki przypadek zostanie stwierdzony, to czy było to działanie bezprawne, czy też dana osoba otrzymała pozwolenie od zarządcy drogi na tego typu działania.

Zdaniem skarżącej gmina utraciła co najmniej kilka milionów złotych na skutek nieściągnięcia opłat i kar za zajęcie pasa drogowego ulic [...] i [...] w m. [...]. W interesie publicznym jest, aby pieniądze te wpłynęły do budżetu gminy i zostały przeznaczone na cele statutowe organu samorządowego. Skarżąca i jej rodzina, jako mieszkańcy miejscowości m. [...] gm. [...], posiadają interes w tym aby pieniądze należne budżetowi gminnemu do tego budżetu trafiły. Uszczerbek dobra wspólnego jakim jest budżet gminy jest jednocześnie uszczerbkiem indywidualnym dla wszystkich mieszkańców gminy.

Zdaniem skarżącej przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie spór skoncentrowany jest wokół prawa ogółu obywateli, w tym skarżącej, do korzystania z ulicy [...] i [...] w ich pełnej szerokości, i w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia i zdrowia ludzi. Każde przewężenie ulicy publicznej jest działaniem stwarzającym potencjalne niebezpieczeństwo zagrożenia życia i zdrowia osób korzystających z drogi publicznej, przy której skarżąca wraz z mężem mieszkają. Skarżąca więc i inne osoby uczestniczące w ruchu podlegają szczególnemu zagrożeniu i niebezpieczeństwu. Możliwość swobodnego i bezpiecznego korzystania z drogi publicznej przez ogół obywateli, jest informacją publiczną. Na ww. ulicach jest najprawdopodobniej kilkadziesiąt przypadków nielegalnego zajęcia pasa drogowego, a działania właścicieli nieruchomości przyległych są do tego stopnia bezkarne, że wielu z nich przestawiło ogrodzenia własnych posesji niemal na środek ulicy, przyłączając tym samym część drogi publicznej do własnej posesji, co jest działaniem w najwyższym stopniu zabronionym. Działanie skarżącej może służyć za modelowy przykład działania w interesie publicznym.

Ponadto zdaniem skarżącej w zaskarżonej decyzji winny znaleźć się wszystkie argumenty, które organ uznał, ale również te którym odmówił mocy dowodowej. To na organie ciążył obowiązek udowodnienia, że dążenie skarżącej do przywrócenia możliwości swobodnego i bezpiecznego korzystania z ulic [...] i [...], nie jest działaniem w interesie publicznym, lecz innym.

Skarżąca powtórzyła negatywną ocenę działań organu po czym wskazała, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. W sprawach objętych skargą, "aktualną wiedzą o sprawach publicznych" jest wiedza, dlaczego duże fragmenty dróg publicznych zostały z dróg tych wycięte i przyłączone do nieruchomości przyległych, a ogrodzenia tych nieruchomości wybudowane zostały nieomal na środku ulic / dróg publicznych uniemożliwiając w ten sposób bezpieczne odbywanie ruchu drogowego i stwarzając poważne zagrożenie jego bezpieczeństwa.

Zdaniem skarżącej bez merytorycznego znaczenia pozostaje argument, że istnieje bardzo wiele dokumentów w przedmiotowej sprawie, co jakoby uniemożliwia realizację wniosku skarżącej. Istotne jest również określenie użyte przez ustawodawcę w ust. 2 art. 3 u.d.i.p.: "niezwłoczne uzyskanie", które w sprawie objętej niniejszą skargą zostało rażąco pogwałcone, albowiem decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej wydana została z półrocznym opóźnieniem.

Równie nieprawdziwe są wywody SKO jakoby, to Wójt Gminy Ustka w okresie obowiązku archiwizowania wydał ponad 2000 decyzji we wnioskowanym zakresie. Ilość decyzji podana przez SKO to absurd. Zdaniem skarżącej, Gmina nie wydała najprawdopodobniej ani jednej decyzji z zajęciem pasa drogowego ulic [....] i [...]. Zasady zdrowego rozsądku i myślenia logicznego oraz wiedzy praktycznej dowodzą, że w odniesieniu do może kilkunastu lub może kilkudziesięciu przypadków zajęcia pasa drogowego ww. ulic, gdyby każdy był legalny, to ilość decyzji w przybliżeniu zgodna byłaby z ilością przypadków zajęcia pasa drogowego (o ile były one legalne). W przypadku gdy były one nielegalne, decyzji w ogóle nie wydano, chyba, że w postępowaniu egzekucyjnym, a wedle niepełnej wiedzy skarżącej, nie zostało wszczęte żadne postępowanie egzekucyjne. Liczba decyzji jest całkowicie nieprawdziwa i nie posiada żadnego związku ze stanem faktycznym. Wadliwy jest wywód SKO, który sprowadza się do stwierdzenia, że realizacja u.d.i.p. jest możliwa w przypadku gdy wykonanie obowiązku udostępnienia informacji publicznej jest dla organu nieuciążliwe. W każdym innym przypadku organ może odmówić wykonania wniosku pod pretekstem, że mogłoby to wpłynąć negatywnie na realizację ustawowych zadań organu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o oddalenie skargi w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 27 maja 2024 r. skarżąca podała, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności i powstały nowe dowody, których wniesienie jest konieczne dla rozpoznania sprawy.

Zdaniem skarżącej, SKO w Słupsku wydało w tej samej materii procesowej odnoszącej się do ujawnienia tych samych dokumentów dwa wzajemnie wykluczające się rozstrzygnięcia; jedno objęte niniejszą skargą, a drugie uznające odwołanie wniesione przez stronę od decyzji Wójta Gminy Ustka. W odniesieniu do żądania ujawnienia przez organ: Wójta Gminy Ustka informacji, podania odrębnie wniesione zostały przez B. P. i A. P.. W odniesieniu do B. S. SKO utrzymało zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Ustka, natomiast w odniesieniu do A. P., uchyliło zaskarżoną decyzję. Sprzeczność obu rozstrzygnięć jest niezrozumiała dla strony, a ponadto rażąco narusza prawo poprzez nierówne traktowanie obywateli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że w badanej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP).

Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustaw reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Natomiast informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie powołanych regulacji, przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, to i kolejne orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W niniejszej sprawie zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie był kwestionowany. Wójt Gminy Ustka jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Niesporne jest także, że wnioskowana do udostępnienia informacja posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przedmiotem żądania skarżącej była bowiem informacja o dokumentach dotyczących przypadków zajęcia pasa drogowego ulic oraz indywidualne zgody zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego wskazanych dwóch ulic.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku zaskarżoną decyzją, powołując art. 16 ust. 2 u.d.i.p., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej, wskazując w uzasadnieniu, że informacja ta ma charakter informacji przetworzonej, zaś w sprawie nie występuje przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w jej udostępnieniu. Stanowisko to, w ocenie Sądu, jest przedwczesne i w konsekwencji tego wadliwe.

Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej, w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano natomiast, że za informację publiczną przetworzoną uznaje się taką informację, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14). Informacja publiczna przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją. Może ona bowiem obejmować dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te, wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się musi zatem z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11).

W judykaturze przyjmuje się również, że informacja publiczna przetworzona to taka, która stanowi wynik ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14).

W rozpatrywanej sprawie organy przyjęły, że żądana przez skarżącą informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej przygotowanie żądanej informacji publicznej wiązałoby się z dużym zaangażowaniem pracowników, mogącym wpłynąć negatywnie na realizację ustawowych zadań organu. Z twierdzeń organu pierwszej instancji wynikało, że wydał on w latach od 2018 do 2022 odpowiednio następującą liczbę decyzji: 405, 370, 367, 518 i 481. Zachodzi zatem konieczność przeglądnięcia ponad 2000 decyzji oraz wyodrębnienia z nich dokumentów objętych żądaniem skarżącej.

Oceniając stanowisko organu Sąd doszedł do przekonania, że wskazane uzasadnienie nie może świadczyć w sposób wystarczający o przetworzonym charakterze zawnioskowanych danych. Podmiot zobowiązany, chcąc wezwać stronę do wykazania szczególnego interesu publicznego, a następnie podejmując rozstrzygnięcie odmowne, nie może poprzestać jedynie na ogólnikowym podaniu argumentów, które jego zdaniem przemawiają na rzecz uznania informacji publicznej za przetworzoną. Zobligowany jest on bowiem do wykazania zakresu nakładów, jakie musi ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, i z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11).

W ocenie Sądu, na podstawie przedstawionych w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu pierwszej instancji argumentów nie można ocenić, czy istotnie wniosek skarżącej dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Przypomnieć należy w tym miejscu, że wspomniany wniosek dotyczył udostępnienia wszystkich dokumentów włącznie z archiwalnymi dotyczących jednostkowych przypadków zajęcia pasa drogowego ulic [...] i [...], oraz indywidualnych zgód zarządcy drogi na zajęcie przedmiotowych pasów o ile zostały wydane.

Podkreślenia wymaga, że wskazaniu przez organ pierwszej instancji liczby wydanych w kolejnych latach decyzji administracyjnych nie towarzyszyło jednoznaczne wyjaśnienie, czy liczba ta obejmuje wyłącznie decyzje wydawane w przedmiocie zajęcia pasa drogowego, czy też decyzje wymierzające kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia właściwego zarządcy drogi, czy też może wszelkie decyzje administracyjne wydawane prze organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że decyzje w liczbie wskazanej przez organ pierwszej instancji wydane zostały we wnioskowanym zakresie, jednak twierdzenia swego bliżej nie uzasadnił. Dla prawidłowej oceny charakteru żądanej informacji publicznej jest to niezbędne. Samo powołanie się na liczbę wydanych decyzji administracyjnych nie jest wystarczające. Po pierwsze uzasadnienie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej z uwagi na jej przetworzony charakter powinno merytorycznie odnosić się do treści żądania skierowanego przez skarżącą do organu, a zatem powinno w sposób jednoznaczny odnosić się do decyzji w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. Po drugie w ocenie Sądu dla wykazania, że określona informacja publiczna jest informacją przetworzoną niezbędnym jest wyjaśnienie z odniesieniem do indywidualnej sytuacji podmiotu zobowiązanego do udostepnienia informacji publicznej, że przygotowanie tej informacji wiązałoby się istotnie z ponadstandardowym nakładem pracy, zakłócającym bieżące funkcjonowanie adresata wniosku. Tymczasem organ, poza niejasnym przedstawieniem liczby decyzji administracyjnych wydanych w kolejnych latach, nie podał, ile czasu zajęłoby w ocenie organu przygotowanie żądanej informacji, ilu pracowników musiałoby zostać zaangażowanych w jej przygotowanie, w szczególności zaś nie wyjaśnił, czy prowadzony jest jakikolwiek rejestr lub ewidencja wydanych decyzji za dany rok, a jeżeli tak, to czy prowadzony jest on w formie papierowej, czy też w systemie informatycznym (co stanowiłoby ułatwienie w wyszukaniu i przygotowaniu żądanej informacji), a także czy tego rodzaju rejestr zawiera wskazanie przedmiotu wydanych decyzji. Dopiero tak sformułowane wyjaśnienia pozwoliłyby na podanie konkretnych argumentów, które dawałyby podstawę do oceny stanowiska, że istotnie, żądanie objęte odmowną decyzją dotyczy informacji publicznej przetworzonej.

Potrzeba wyczerpującego przedstawienia powyższych kwestii wynika również z wymogów formy, w jakiej podmiot zobowiązany podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięcia wydawanego w tym przedmiocie należy stosować odpowiednio regulację art. 16 u.d.i.p., odsyłającego z kolei w ust. 2 do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W kontekście niniejszej sprawy oznaczało to zatem konieczność wyczerpującego i szczegółowego przedstawienia w uzasadnieniu podjętej decyzji okoliczności przemawiających za odmową udostępnienia danych publicznych, takich jak choćby ilość pracowników, których należało zaangażować do przygotowania wnioskowanej informacji publicznej oraz szacowane ich zaangażowanie czasowe. Tymczasem danych takich w zaskarżonej decyzji zabrakło. Argumentacja organów jest niewystarczająca i niespójna. W ocenie Sądu, okoliczność, że organ nie dysponuje gotowym zestawieniem dokumentów i decyzji związanych z zajęciem pasa drogowego ulic [...] i [...] w [...] samo przez się nie może stanowić uzasadnionego argumentu dla przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Na podstawie treści zakwestionowanych decyzji nie sposób przyjąć, że tak właśnie jest w niniejszej sprawie.

Uzasadnienie badanych decyzji nie przedstawia również właściwie oceny spełnienia przez skarżącą przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Organ bowiem poprzestał jedynie na wezwaniu skarżącej do wykazania, że za udzieleniem jej żądanej informacji tego rodzaju szczególnie istotny interes publiczny przemawia oraz że nie wykazała ona tej okoliczności w zakreślonym terminie przed wydaniem decyzji. W przypadku bowiem jednoznacznego i szczegółowego wyjaśnienia przez organ, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, kolejną kwestią wymagająca rozważenia przez organ jest ocena przesłanki "szczególnej istotności interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 u.d.i.p., jako że udostepnienie informacji przetworzonej jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W tym zakresie organ winien wziąć pod uwagę potrzebę pro-obywatelskiego wykładania przepisów u.d.i.p. i nie tworzenia sztucznych barier, utrudniających pozyskiwanie wiedzy o sprawach publicznych np. poprzez zasłanianie się skomplikowaniem wewnętrznej struktury lub niedostosowaniem wykorzystywanych systemów obsługi danych. Organy muszą się liczyć z tym, iż każdy zainteresowany podmiot ma prawo uzyskać odpowiedź na interesujące go kwestie ze sfery spraw publicznych, a organ zobowiązany jest temu uczynić zadość. Nie zmienia to jednak okoliczności, iż konkretne żądanie może w istocie zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Samo ustalenie, iż w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną nie oznacza, że automatycznie zostanie wydana decyzja odmowna. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. powiązał prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej z istnieniem po stronie wnioskodawcy przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 865/14).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że na szczególny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się trzy przesłanki: 1) działanie wnioskodawcy dla szerszej grupy osób, bowiem wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów; 2) działanie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych; 3) możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13; z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10; z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11; z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12).

Wnioskodawca powinien zatem posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych. Przyjmuje się, że powinność wykazania interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej (w myśl zasady koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy w określony sposób). Niewskazanie tej przesłanki nie oznacza jednak, że organ jest całkowicie zwolniony z obowiązku jej badania. Możliwa jest bowiem sytuacja, w której z pewnych względów, wnioskodawca nie może sam wykazać interesu publicznego, choćby z tego powodu, że ów interes jest obiektywnie trudny dla niego do uchwycenia lecz istnieje, bądź jego wykazanie, z uwagi na oczywistość, jest zbędne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera jakichkolwiek ustaleń czy stanowiska w tym zakresie. Oceniając tę kwestię przy ponownym załatwieniu wniosku organ weźmie pod uwagę treść odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji oraz skargi na zaskarżona obecnie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku i rozważy, czy fakt powoływania się przez skarżącą na zamiar poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na ulicach [...] i [...] w [...] w kontekście podnoszonych przez skarżącą okoliczności związanych z zajęciem pasa drogowego tychże ulic, pozwala na uznanie, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze należy wyjaśnić, że jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1186/12, "Nie można uznać, by zwrot «pracownik organu» w znaczeniu, o jakim mowa w art. 24 k.p.a., obejmował także osobę będącą personalną obsadą organu. Piastun organu nie działa w sprawie jako pracownik organu, lecz wykonuje kompetencje przypisane organowi, których realizacja oparta jest na obowiązku, a nie uprawnieniu (...). Kompetencje przypisane przez ustawodawcę konkretnemu organowi nie mogą być bez wyraźnej podstawy prawnej przeniesione na inny organ. Osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej – co do zasady – nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu". W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że: "Przepisy o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej można stosować tylko w przypadku, gdy osoba będąca obsadą personalną organu jest stroną postępowania, a zatem gdy jej, jako osoby fizycznej, dotyczy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego. [...] przepisy art. 24 k.p.a. nie mają zastosowania do osoby piastującej funkcje monokratycznego organu administracji publicznej, gdyż odnoszą się one wyłącznie do pracownika. [...] Piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu na podstawie przepisów o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym (art. 25 k.p.a.). [...] Strona postępowania zaś nie może żądać wyłączenia organu (podobnie i osoby pełniącej funkcję organu) z innych przyczyn, niż wymienione w art. 25 k.p.a., nawet jeżeli jej zdaniem mogą zachodzić wątpliwości co do bezstronności organu" (wyrok z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 3379/15).

W konsekwencji przytoczonych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w pełni podziela, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 6 w zw. z art. 25 k.p.a. Brak było bowiem podstaw do wyłączenia Wójta Gminy Ustka od załatwienia sprawy, skoro przesłanki zawarte w art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a. nie mogły być podstawa prawną do wyłączenia organu (do tych przesłanek nie odsyła art. 25 k.p.a.), a piastun tego organu jednoosobowego nie podlega wyłączenia w oparciu o przesłanki wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu.

Zarzut naruszenia art. 5 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię i rozszerzone zastosowanie nie mógł być uwzględniony, skoro organy nie przyjęły tego przepisu jako podstawy prawnej wydanych decyzji. Z kolei kwestionowaniu załatwienia sprawy przez organ odwoławczy, a także przez organ pierwszej instancji, z przekroczeniem terminu służy skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej i zarzuty w tym zakresie nie podlegają rozpoznaniu w ramach sprawy ze skargi na decyzję administracyjną.

W konsekwencji powyższych rozważań Sąd uznał, że z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe, sprowadzające się do wadliwego i niespełniającego, określonych w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., wymogów sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd nie miał możliwości zapoznania się z pełną argumentacją podmiotu zobowiązanego co do przetworzonego charakteru żądanej przez skarżącą informacji oraz wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostepnieniu. Z tych przyczyn na obecnym etapie postępowania przedwczesne byłoby dokonanie wiążącej oceny informacji objętych wnioskiem w kontekście powołanych przez skarżąca zarzutów dotyczących prawidłowości zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag. Organ uwzględni stanowisko Sądu co do konstrukcji uzasadnienia decyzji w zakresie przyjętych podstaw prawnych odmowy udostępnienia informacji publicznej, uwzględniając w szczególności, że obowiązek wykazania, dlaczego określoną informację traktuje jako przetworzoną, oznacza nie tylko konieczność wyjaśnienia, co organ rozumie przez informację przetworzoną, ale także odniesienia tego rozumienia do wnioskowanej informacji oraz innych okoliczności konkretnej sprawy tak, by możliwa była weryfikacja, czy realizacja wniosku może wymagać tak daleko idących konkretnie określonych działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, w zakresie zakłócającym normalny tok działania organu i utrudniającym wykonywanie przypisanych mu zadań, a nadto rzetelnie oceni kwestię wykazania szczególnej istotności informacji objętej wnioskiem dla interesu publicznego. W razie wydania decyzji odmownej, organ uzasadni swoje stanowisko w sposób określony w art. 107 § 3 k.p.a., który będzie realizował zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł w pkt. 1. sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającą ją decyzji organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono w pkt. 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.