Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 608/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części, w pozostałym zakresie oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 40
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art. 15 ust. 2 pkt 10
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K. L. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 6 ust. 12 pkt 2 i 4 zaskarżonej uchwały; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżącego kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2023 r. K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Gminy Ł. z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości Ł., gmina Ł. Skarżący wyjaśnił, że jest właścicielem działki [...] oraz współwłaścicielem działki [...] (na której jest dom jednorodzinny) w miejscowości Ł., które bezpośrednio graniczą z terenem objętym zaskarżonym planem miejscowym.

W ocenie Skarżącego określenie w planie miejscowym przeznaczenia sąsiednich terenów pod zabudowę usługową wskazuje wprost na zignorowanie przez organ ogólnych zasad określania przeznaczenia terenów w planach miejscowych i narusza jego interes prawny, nie uwzględniając sposobu zagospodarowania należących do niego działek i prowadząc do dysharmonii przestrzennej oraz konfliktów społecznych.

Zdaniem Skarżącego przedmiotowy plan miejscowy narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022, poz. 503 ze zm. – dalej jako: "u.p.z.p.") w zw. z § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieokreślenie liczby miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i odesłanie do przepisów odrębnych mimo, że takie nie istnieją. Skarżący zwrócił też uwagę, że przedmiotowy plan miejscowy w § 6 ust. 8 pkt 2 odnosi liczbę miejsc parkingowych do powierzchni usługowej, nie definiując przy tym pojęcia "powierzchnia usługowa". Powyższe uchybienie uniemożliwia, zdaniem Skarżącego, określenie minimalnej liczby miejsc parkingowych, co z kolei może prowadzić do tego, że użytkowane będą miejsca parkingowe znajdujące się poza obszarem objętym planem miejscowym i dojdzie do utrudnień ruchu kołowego.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nieokreślenie stosownych, dopuszczalnych poziomów hałasu.

Wskazał także na niezgodność zapisów planu z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 cyt. rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim nie określono lokalizacji infrastruktury technicznej ani jej parametrów.

W ocenie Skarżącego przedmiotowy plan miejscowy narusza także art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 cyt. rozporządzenia w zakresie, w jakim nie określono zasad odprowadzania ścieków przemysłowych. Zwrócił uwagę, że w § 6 ust. 12 pkt 4 planu użyto określenia "ścieki sanitarne", niezdefiniowanego w ustawach Prawo wodne i Prawo ochrony środowiska, ani w samym planie miejscowym.

W skardze wskazano również na niezgodność zapisu § 7 pkt 8 miejscowego planu z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zakresie, w jakim nie określono minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy. Zdaniem bowiem Skarżącego, użyte w miejscowym planie określenie "wskaźnik intensywności zabudowy" nie może być utożsamiane z ustawowym pojęciem "intensywność zabudowy".

Skarżący zarzucił też naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim § 6 ust. 12 pkt 18 planu miejscowego uzależnia obowiązywanie linii zabudowy od skablowania linii elektroenergetycznej.

Kolejnym podniesionym przez Skarżącego zarzutem jest naruszenie art. 15 ust. 2 i 3 w zw. z § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w zakresie, w jakim przepis § 6 ust. 6 zaskarżonego planu miejscowego stanowi powtórzenie i modyfikację przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Skarżący wskazał także na naruszenia przepisów w zakresie trybu sporządzania planu, tj.:

- naruszenie art. 17 pkt 9 w zw. z art. 67a-67 u.p.z.p. w zakresie, w jakim plan został wyłożony do publicznego wglądu bez załącznika zawierającego dane przestrzenne;

- naruszenie art. 42 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zakresie, w jakim Wójt Gminy Ł. nie rozpatrzył w ramach procedury strategicznej oceny oddziaływania na środowisko złożonych przez Skarżącego uwag do projektu planu miejscowego oraz do prognozy oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego naruszenia jego interesu poprzez ustalenie jako podstawowej funkcji zabudowy usługowej, organ wskazał, że przyjęcie w planie miejscowym takiej funkcji jest zgodne z ustaleniami studium i w pełni zasadne. Organ dodał, że funkcja usługowa jest funkcja uzupełniającą i niezbędną do prawidłowego funkcjonowania zabudowy mieszkaniowej.

Organ za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez nieokreślenie liczby miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i odesłanie do przepisów odrębnych. Wyjaśnił, że określenie miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową następuje w drodze ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, na podstawie której to organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na drogach publicznych, w strefach zamieszkania czy strefach ruchu. Z racji tego to organy właściwe do zarządzania ruchem na drogach mają kompetencje do określania liczby miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Organ wywiódł przy tym, że uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, rada gminy nie jest w stanie stwierdzić, czy w jego granicach w obszarze zabudowy zostanie wyznaczona strefa zamieszkania, czy strefa ruchu. Dlatego powyższe kwestie zostaną określone przez właściwego zarządcę na etapie realizacji ustaleń planu. Ponadto organ zwrócił uwagę, że ustalenia miejscowego planu odnoszą się wyłącznie do obszaru będącego terenem prywatnym, do którego Gmina nie rości sobie praw i na którym nie wyznacza funkcji o znaczeniu publicznym.

Bezzasadny był również, zdaniem organu, zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p poprzez brak określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Jak wyjaśnił organ, zasady ochrony środowiska i przyrody określono w § 6 ust. 4 skarżonej uchwały. Organ dodał, że właściwe organy na podstawie planu miejscowego dokonują oceny, do jakiego rodzaju należy analizowany obszar i na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dokonują analizy w zakresie dopuszczalnych norm hałasu. Organ zwrócił też uwagę, że w § 7 pkt 5 planu miejscowego wskazano, że "uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granice działki i nie może negatywnie wpływać na środowisko, w tym na grunt, wody podziemne i powierzchniowe z wyłączeniem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zgodnie z przepisami odrębnymi".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia zasad lokalizacji infrastruktury technicznej i jej parametrów, organ wskazał, że w zaskarżonym planie dopuszcza się budowę i przebudowę istniejącej infrastruktury wyłącznie do realizacji inwestycji dopuszczonej w ustaleniach planu, tj. w ramach zabudowy usługowej.

Organ stwierdził, że bezpodstawny jest również zarzut dotyczący braku określenia zasad odprowadzania ścieków przemysłowych. W planie nie wyznaczono bowiem funkcji przemysłowej, a usługową. Jak wywiódł organ, ścieki sanitarne, o których mowa w planie miejscowym, nazywane są inaczej ściekami bytowymi.

W zakresie zaś podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak określenia minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy, organ zwrócił uwagę, że stosowny zapis znajduje się w § 7 pkt 8 miejscowego planu. Dodał, że w planie miejscowym nie wyróżnia się dwóch odrębnych pojęć "intensywność zabudowy" i "wskaźnika zabudowy". Zawarto w nim tylko i wyłącznie termin "wskaźnik intensywności zabudowy".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. poprzez uzależnienie obowiązywania linii zabudowy od skablowania linii elektroenergetycznej, organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami prawa od osi obowiązującej linii określano nieprzekraczalną linie zabudowę w odległości 7 m w każdą stronę. W przypadku likwidacji linii elektroenergetycznej 15kV nie będzie miało uzasadnienia obowiązywanie od niej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wobec takiej sytuacji organ przewidział w § 6 ust. 12 pkt 8 zapis o możliwości jej zniesienia.

W ocenie organu niezasadny był również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zw. z § 137 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Treść § 6 ust. 6 przedmiotowego miejscowego planu nie stanowi bowiem powtórzenia innej ustawy, a jedynie wskazuje na kompetencje w tym zakresie innych organów wymienionych w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Jest to wymóg ustanowiony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który był organem uzgadniającym projekt planu w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Bezpodstawne, zdaniem organu, były również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów z zakresu procedury uchwalania miejscowego planu. Jak wyjaśnił bowiem organ, dane planistyczne stanowiące załącznik do uchwały w świetle przepisu art. 67a ust. 5 u.p.z.p. nie są przedmiotem wyłożenia do publicznego wglądu. Organ stwierdził też, że dopełnił wszystkie czynności określone w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku w celu zapewnienia udziału społeczeństwa w procedurze planistycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 340 ze zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z treści skargi wynika, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżącego jako właściciela nieruchomości bezpośrednio graniczącym z terenem objętym miejscowym planem. Dodać należy przy tym, że sam plan miejscowy obejmuje swym zakresem jedynie cztery działki ([...], [...], [...] i [...]) o łącznej powierzchni ok. 0,6 ha, przeznaczone pod realizację średniopowierzchniowego obiektu handlowego wraz z parkingiem. Biorąc pod uwagę specyfikę przedmiotowego planu miejscowego, a także położenie nieruchomości należącej do Skarżącego, Sąd przyjął, że miał on interes prawny uprawniający go do wniesienia skargi, ponieważ jego nieruchomości graniczą bezpośrednio z terenem objętym planem, co może mieć bezpośredni wpływ na jago interes prawny lub uprawnienia.

Rozpoznając skargę, Sąd stwierdził, że zasługuje ona w części na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, uzasadnione są przede wszystkim zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zakresie, w jakim nie określono lokalizacji infrastruktury technicznej ani jej parametrów. Ze wskazanego wyżej przepisu wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587.) – mającego zastosowanie do przedmiotowego planu, doprecyzowano, że ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać:

a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych;

Jak wskazano w odpowiedzi na skargę, Rada Gminy odpowiednie przepisy w tym zakresie miała zawrzeć w § 6 ust. 12 pkt 2 przedmiotowego planu miejscowego, zgodnie z którym dopuszcza się budowę i przebudowę istniejącej sieci infrastruktury technicznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami i odrębnymi. Taki ogólnikowy zapis planu miejscowego umożliwiający realizację obiektów infrastruktury technicznej bez konkretnego ustalenia ich lokalizacji i przebiegu organ administracji tłumaczy tym, że w zaskarżonym planie dopuszcza się budowę i przebudowę istniejącej infrastruktury technicznej tylko w celu realizacji inwestycji dopuszczonej w ustaleniach planu, tj. w ramach zabudowy usługowej.

Powyższe wyjaśnienia zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Celem regulacji przewidzianej w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. jest zapewnienie pewności określonego układu komunikacyjnego i przebiegu infrastruktury technicznej. Brak uregulowania tej kwestii w planie oznacza, że kompetencje z zakresu władztwa planistycznego w tym zakresie zostały przekazane na przyszłość podmiotom zewnętrznym (inwestorom) na etapie realizacji inwestycji. To zaś organ planistyczny jest odpowiedzialny i ma kompetencje ustawowe do określenia i umiejscowienia obiektów np. infrastruktury technicznej, czy też sieci elektroenergetycznych oraz zadań z zakresu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Są to kompetencje, które organ planistyczny otrzymał na podstawie przepisów u.p.z.p. w zakresie kluczowych dla gminy inwestycji i przedsięwzięć i nie może on ich cedować na podmioty zewnętrzne.

Kolejnym zarzutem, który Sąd uznał za uzasadniony jest zarzut odnoszący się do nieprawidłowego określania zasad odprowadzania ścieków w § 6 ust. 12 pkt 4 planu miejscowego przez użycie pojęcia "ścieki sanitarne". Trafnie zwrócił uwagę Skarżący na to, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w przepisach zaskarżonego planu. Również w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne nie pojawia się definicja "ścieków sanitarnych". Ustawodawca wyodrębnia natomiast ścieki bytowe, komunalne i przemysłowe. Organ administracji wyjaśnił, że Rada Gminy, pisząc o "ściekach sanitarnych", miała na myśli "ścieki bytowe", gdyż są to pojęcia tożsame. Brak jednak ustawowej definicji tego pojęcia i niezdefiniowanie pojęcia ścieków sanitarnych może budzić wątpliwości interpretacyjne. Dodać należy, że, biorąc pod uwagę, iż w przedmiotowym planie miejscowym przeznaczono cały teren pod działalność usługową, a przepisy ustawy Prawo wodne przewidują, że obiekty handlowe lub usługowe mogą produkować dwa rodzaje ścieków bytowe (dotyczy budynków użyteczności publicznej) lub ścieki przemysłowe (niebędące ściekami bytowymi powstałe w związku z prowadzoną przez zakład budowlą handlową lub usługową), tym bardziej konieczne było precyzyjne wskazanie, jakiego rodzaju ścieków dotyczy regulacja zawarta w § 6 ust.12 pkt 4 planu miejscowego.

Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że obowiązkiem organu planistycznego jest takie określenie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, aby postanowienia uchwały nie rodziły żadnych wątpliwości interpretacyjnych, były jasne i jednoznaczne. Istotą ustaleń miejscowego planu zagospodarowania jest bowiem przede wszystkim zapewnienie ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju, które stanowią podstawę zakresu i sposobów postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy.

Na uwzględnienie nie zasługują natomiast zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia władztwa planistycznego przez określenie w kwestionowanym miejscowym planie przeznaczenia terenu pod zabudowę usługową, mimo że sąsiednie tereny przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jak słusznie zwrócił uwagę organ, takie przeznaczenie terenu jest zgodne z zapisami w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dodać należy również, że zabudowa usługowa czy też handlowo-usługowa co do zasady nie jest sprzeczna z zabudową mieszkaniową, lecz ma charakter uzupełniający tego rodzaju zabudową i jako taka nie jest wykluczona w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Jest bowiem rzeczą oczywistą i powszechną, że na terenach mieszkalnych dopuszcza się obiekty o innych funkcjach (oświatowe, sakralne, handlowe, usługowe i inne), które uzupełniają funkcję wiodącą oraz, że dla realizacji funkcji mieszkaniowej konieczne jest nie tylko współistnienie budynków tego samego typu, lecz także uzupełniających tę zabudowę obiektów takich jak średniej wielkości sklepy spożywcze i wielobranżowe (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 867/21, wyrok WSA w Łodzi w sprawie II SA/Łd 152/22).

Bezzasadny okazał się również zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 15 ust 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez nieokreślenie liczby miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i odesłanie w tym zakresie do przepisów odrębnych. Podzielić należy bowiem argumentację organu, że w świetle treści ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 ze zm.), to organy właściwe do zarządzania ruchem na drogach mają kompetencje do określania liczby miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, rada gminy nie jest bowiem w stanie stwierdzić, czy w jego granicach w obszarze zabudowy zostanie wyznaczona strefa zamieszkania lub strefa ruchu. Organ administracji słusznie przy tym zwrócił uwagę, że ustalenia przedmiotowego miejscowego planu odnoszą się wyłącznie do obszaru będącego terenem prywatnym, do którego nie mają zastosowania wspomniane regulacje dotyczące wyznaczania miejsc postojowych.

Nietrafny jest także zarzut Skarżącego dotyczący § 6 ust. 8 pkt 2 zaskarżonego planu stanowiącego, że obowiązuje wydzielenie minimum 2 miejsc parkingowych na 100 m2 powierzchni usługowej. Niezdefiniowanie w planie pojęcie "powierzchni usługowej", nie jest jednoznaczne z brakiem możliwości normatywnego określenia minimalnej liczby miejsc parkingowych. Definicja tego pojęcia została bowiem zamieszczona w Polskiej Normie PN-ISO 9836:2015-12, której konieczność stosowania przewidziano w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679).

Bezzasadny był również zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez brak określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że konieczność zamieszczenia w zapisach planu miejscowego dopuszczalnego poziomu hałasu dotyczy sytuacji, gdy obejmuje on teren o różnym przeznaczeniu. W takiej sytuacji, w świetle art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.) należy przy sporządzaniu planu uwzględnić różne funkcje zagospodarowania terenu, i to one determinują dopuszczalny poziom hałasu i w tej sytuacji, by określić dopuszczalny normy poziom hałasu, wystarczy sięgnąć do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz.112 ze zm.), a miejscowy plan winien jedynie określać funkcje zagospodarowania terenu.

Nie może również zasługiwać na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt. 6 u.p.z.p. poprzez brak określenia "minimalnej i maksymalnej intensywności zabudowy", a zamiast tego "minimalny i maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy" (§ 7 pkt 8 planu). Stwierdzić należy, że czynienie organowi zarzutu z tego, że użył określenia nie odpowiadającego wprost temu użytemu przez ustawodawcę w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. jest podejściem nadmiernie formalistycznym. Zwrócić należy uwagę, że sam ustawodawca używa w stosunku do pojęcia "intensywność zabudowy" określenia wskaźnik (por. art. 27b ust. 1 pkt 2e u.p.z.p.). W ocenie Sądu kwestionowany zapis planu miejscowego nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i wynika z niego wprost maksymalna i minimalna intensywność zabudowy dla terenu objętego planem.

Nietrafny jest również zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. poprzez uzależnienie obowiązywania linii zabudowy od skablowania linii elektroenergetycznej. Skarżący kwestionuje zapis § 6 ust. 12 pkt 8 planu, w którym określono zasady obsługi w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną i wskazano, że w przypadku likwidacji linii elektroenergetycznej 15 kV nieprzekraczalne linie zabudowy od istniejącej linii elektroenergetycznej 15 kV przestają obowiązywać. Powyższy zapis zdaniem Sądu nie narusza przepisów prawa i nie może być traktowany jako alternatywne określenie przyszłej linii zabudowy. W zapisie tym Rada Gminy wskazuje na dość prostą zależność między istnieniem naziemnej linii elektroenergetycznej a istnieniem ograniczeń w zabudowie terenu wynikających z obowiązujących przepisów prawa. Takie ograniczenia dla inwestora, na terenie którego przebiega linia napowietrzna, wynikać mogą w szczególności z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.).

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zw. z § 137 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" przez powtórzenie i niedopuszczalną modyfikację w § 6 ust. 6 planu przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W tym zakresie bowiem nie można stwierdzić, aby po stronie Skarżącego istniał interes prawny. Niewątpliwie, biorąc pod uwagę to, że nie jest on właścicielem nieruchomości, których dotyczy zaskarżony plan, nie może on wykazać, że zapisy dotyczące ochrony zabytków w jakikolwiek sposób wpływają na jego sytuację prawną.

Zgodzić się należy również z organem, że bezpodstawny jest zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 17 pkt 9 w zw. z art. 67c u.p.z.p. poprzez nieudostępnienie do publicznego wglądu załącznika zawierającego dane przestrzenne. Obowiązek wyłożenia do publicznego wglądu powyższych dokumentów nie wynika bowiem z przepisów prawa.

Nie można zgodzić się także z twierdzeniami Skarżącego, że doszło do naruszenia art. 42 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.). Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zarządzenia nr [...] Wójta Gminy Ł. z dnia [...] października 2022 r. wynika jednoznacznie, że rozpatrzył on uwagi wnoszone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w tym uwagi Skarżącego – por. pkt 2. załącznikach do wskazanego zarządzenia Wójta).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 359.) Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, w pozostałym zakresie oddalił skargę na podstawie art. 151 cyt. ustawy (pkt 2 sentencji wyroku).

Zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego zasądzono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta B., będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 9.10.2023 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.