Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1297/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 4
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 23 maja 2023 r. nr IFXIV.7840.5.17.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 3 czerwca 2022 r. A.T. i K.P. (dalej zwanych "inwestorami’) wystąpili do Prezydenta Miasta S. (organ I instancji) o pozwolenie na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "zmiana sposobu użytkowania budynku biurowo-garażowego na warsztat stolarski z zapleczem socjalno-biurowo-magazynowym". Wniosek dotyczył budynku położonego w S. przy ul. [...], na działce o nr ewid. 1. Pismem z 13 września 2022 r. uzupełniono projekt, którego dotyczyć ma wnioskowane pozwolenia na budowę, wskazując m.in. że inwestycja obejmuje także działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym 2.

W toku postępowania zainicjowanego powyższym wnioskiem zastrzeżenia do realizacji zamierzonej inwestycji wniosła P. Sp. z o.o. (dalej zwana "skarżącą" lub "spółką"). Wskazała, że na przeszkodzie realizacji zamierzonej przez inwestorów inwestycji stoją względy społeczne. Działka nr 1 przylega bowiem bezpośrednio do przychodni lekarskiej (prace stolarskie zakłócą spokój pacjentów) oraz mieszkania, znajdujących się w budynku przy ul. [...]. Ponadto charakter wnioskowanej docelowej działalności nie jest zgodny z § 11 planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru.

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 10 października 2022 r. uwzględnił wniosek inwestorów i zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany obejmujący zmianę sposobu użytkowania budynku biurowo-garażowego położonego przy ul [...] w S. na warsztat stolarski z zapleczem socjalno-biurowo-magazynowym, w ramach działek o nr ew. 1 i 2.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się zarzutów P. sp. z o.o. i wyjaśnił, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazał, że według analizy przeprowadzonej przez projektanta obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do działek nr ewid. 1 i 2. Wskazał również, że hałas emitowany przez urządzenia wewnątrz pomieszczeń warsztatowych nie spowoduje naruszenia norm natężenia hałasu w otoczeniu. Nie będzie również emisji zanieczyszczeń gazowych ani pyłowych.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła w nim naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez ogólnikowość uzasadnienia faktycznego i prawnego, w praktyce uniemożliwiającą stronie weryfikację poprawności decyzji, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ uznał, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany spełniają kryteria określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w szczególności niewyjaśnienie kwestii związanej z oddziaływaniem inwestycji na działki sąsiednie w tym nr 3, zwłaszcza: w zakresie emisji dźwięku, pyłów, zgodności inwestycji z przepisami p.poż., jak również spełnienia wymagań wynikających z § 11 ust. 6 pkt 1 lit. b) planu miejscowego.

Decyzją z dnia 23 maja 2023 r. Wojewoda Śląski utrzymał jednak w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania, a także zreferował przebieg postępowania odwoławczego. W jego toku w dniu 23 grudnia 2022 r. wpłynęło pismo odwołującej spółki, wskazujące na konieczność zbadania zgodności decyzji z przepisami § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 271 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 1225; zwanego dalej RozpWT). Ponadto podniesiona została kwestia zagrożenia wybuchem wywołanym przez pyły zawieszone w powietrzu w pomieszczeniach stolarni.

W odniesieniu do sposobu zapewnienia miejsc postojowych organ odwoławczy wskazał na dokonane przez projektanta sprostowanie w projekcie budowlanym. Wynika z niego, że w celu zapewnienia miejsc postojowych wykorzystane zostaną miejsca postojowe wskazane przez użytkownika wieczystego działki 2 na drodze wewnętrznej oznaczonej w m.p.z.p. symbolem KW2. (Projekt budowlany, część - Projekt zagospodarowania terenu, str. 12). Dlatego Wojewoda przyjął, że miejsca postojowe mające służyć do obsługi przyszłego warsztatu stolarskiego nie stanowią przedmiotu prowadzonego postępowania i nie sprawdzał ich zgodności z przepisami RozpWT, ograniczając się jedynie od weryfikacji ich ilość z uwagi na wymogi planu. Wskazał przy tym, że powierzchnia użytkowa z wyłączeniem funkcji magazynowej projektowanego warsztatu stolarskiego wynosi mniej niż 150 m2, stąd wskazane w projekcie budowlanym trzy miejsca postojowe spełniają wymogi planu miejscowego.

Według Wojewody nie zachodzi zarzucana w odwołaniu niezgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym, gdyż § 11 ust. 6 pkt 1 tego plany stanowi, że "Wyznacza się tereny oznaczone symbolem PP (BI. IOPP, Bl. I2PP, B2.4PP), dla których ustala się przeznaczenie podstawowe PP - tereny zabudowy przemysłowo-produkcyjnej". Wbrew zarzutom odwołania nie naruszono także nakazu wprowadzenia zieleni izolacyjnej na granicy z terenami zabudowy mieszkaniowej wynikającego z § 11 ust. 6 pkt 1 lit. b) planu miejscowego. Objęta zamierzeniem inwestycyjnym działka nr 1 nie znajduje się bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr 3, będącej własnością skarżącej spółki, na której według odwołania znajdować się ma zabudowa mieszkaniowa. Pomiędzy tymi działkami znajduje się działka nr 2 oznaczona w planie miejscowym symbolem KW2 — tereny dróg wewnętrznych.

Odnosząc się do kwestii zgodności planowanej inwestycji z przepisami przeciwpożarowymi Wojewoda wyjaśnił, że inwestor posiada oświadczenie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, że "projekt nie wymaga uzgodnienia pod względem warunków p.poż". Organ odwoławczy nie jest zaś władny do weryfikowania składanych oświadczeń przez specjalistów w danej dziedzinie. Dotyczy to także zawartej przez projektanta w dokumentacji projektowej informacji z zakresu emisji zanieczyszczeń, czy możliwości naruszenia norm natężenia hałasu wydobywającego się w trakcie użytkowania warsztatu stolarskiego. Projektant wskazał przy w tym zakresie, że "urządzenia zainstalowane w obiekcie nie będą przekraczać poziomów natężeń hałasu". Ponadto "wewnętrzny obieg zamknięty wyklucza możliwość wydostania się na zewnątrz obiektu pyłu i wiórów. Emisja pyłu w tym przypadku nie występuje". W tym aspekcie Wojewoda wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego związany jest oświadczeniem projektanta odnośnie sporządzenia projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej i nie może bez wskazania konkretnych przesłanek podważać ustaleń zawartych w tym projekcie. Jednakże gdyby w przyszłości doszło do przekroczenia poszczególnych norm, czy to natężenia hałasu, czy emisji pyłów i zapachów, będzie to mogło stanowić przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przez organy ochrony środowiska, bowiem powyższe kwestie podlegają przepisom z tego zakresu.

W posumowaniu uzasadnienia Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, jak również nie narusza ustaleń planu miejscowego.

Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zaskarżając ją w całości.

W skardze podniesiono następujące zarzuty:

1. naruszenie art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ uznał, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany spełnia kryteria określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w szczególności niewyjaśnienie kwestii związanej z oddziaływaniem inwestycji na działki sąsiednie, w tym działkę nr 3, w szczególności w zakresie emisji dźwięku, pyłów, zgodności inwestycji z przepisami przeciwpożarowymi;

2. naruszenie § 4 ust. 1 pkt 5 lit. b Rozporządzenia w Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, poprzez uznanie, że projekt nie wymaga uzgodnienia pod względem warunków przeciwpożarowych, pomimo, że uzgodnienie takie jest konieczne, gdy inwestycja dotyczy obiektu zagrożonego wybuchem;

3. naruszenie § 19 ust. 1 pkt 1 lit a) i § 19 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie dokonania oceny spełnienia warunków określonych w powołanych wyżej przepisach przez projekt budowlany, pomimo tego, że urządzenie miejsc postojowych przy zagospodarowaniu działki jest obowiązkowe;

4. naruszenie § 11 ust. 6 pkt 1 lit b planu miejscowego.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka przedstawiła argumentację zmierzającą do wykazania zasadności podniesionych zarzutów oraz wadliwości zaskarżonej decyzji. Zaakcentował, że organ nadinterpretuje przepisy, twierdząc, że stanowisko projektanta jest dla tego organu wiążące. Faktem powszechnie znanym jest przy tym, że podstawowym źródłem zagrożenia pożarowego (wybuchowego) w stolarniach jest pył drzewny. Nie można więc bezkrytycznie przyjmować, że warsztat stolarski nie stwarza zagrożenia wybuchem. Na podstawie uzasadnienia decyzji nie można ustalić, czy projektowany obiekt będzie spełniał normy emisji hałasu. Wyrażono również obawę, że na skutek uznania przez organ, że stanowiska postojowe nie są objęte projektem budowlanym inwestor w przyszłości wyznaczy miejsca postojowe w sposób nie podlegający kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Skarżąca spółka nie zgodziła się również ze stanowiskiem Wojewody, wedle którego skoro działka nr ewid. 1 nie graniczy z działką nr 3, to wykluczone jest przeprowadzenie oceny zgodności inwestycji z § 11 ust. 6 pkt 1 lit. b planu miejscowego. Pojęcie działki sąsiedniej powinno być rozumiane w sposób funkcjonalny i nie można go ograniczać tylko do działek graniczących z działką inwestora.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. spółka podtrzymała skargę i podniesioną w niej argumentację. Dodatkowo prezes zarządu spółki zwrócił uwagą na specyfikę działalności medycznej prowadzonej przez spółkę, w szczególności na dobro pacjentów, na których projektowana działalność może negatywnie oddziaływać.

Uczestnik postępowania będący inwestorem wniósł natomiast o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd jest decyzja Wojewody Śląskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę opisanego na wstępie przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącego już budynku.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych powyżej reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły, zdaniem Sądu, wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej w skrócie PrBud).

Stosownie do art. 35 ust. 1 PrBud przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego;

4) dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;

5) wykonanie lub sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W powyższych regulacjach prawnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do jego kompetencji należy sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym, czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Natomiast z treści art. 35 ust. 4 PrBud wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 PrBud nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków.

Pierwszym z obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności zaproponowanych w projekcie zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego rozwiązań z ustaleniami aktu planistycznego. W realiach rozpoznawanej sprawy chodzi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ograniczonego ulicami: [...] i [...] oraz torami kolejowymi podjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. (Dz.Urzęd.Woj.Śląsk. z [...]r. poz. [...]).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem akt planistyczny określa w sposób wiążący m.in.: przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, parametry i wskaźniki kształtowania jego zabudowy i jej intensywności, w tym m.in. linie zabudowy i gabaryty obiektów, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o czym stanowi art. 64 § 3 Konstytucji RP. W realiach rozpoznawanej sprawy wskazana tutaj analiza ma ograniczony zakres, a to dlatego, że zamierzenie inwestycyjne objęte kontrolowanym obecnie pozwoleniem na budowę obejmuje jedynie zmianę sposobu użytkowania istniejącego już budynku. Kluczowe znaczenie ma więc ocena nowego sposobu użytkowania z wynikającym z planu miejscowego przeznaczeniem przedmiotowego budynku. Znajduje się on na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem B1.10PP – tereny zabudowy przemysłowo produkcyjnej (PP) - § 11 ust. 6 pkt 1 planu miejscowego. Zamierzony przez inwestora sposób użytkowania budynku tj. warsztat stolarski z zapleczem socjalno-biurowo-magazynowym mieści się w takim przeznaczeniu i jest zgodny z planem miejscowym.

W kontekście oceny zgodność z planem miejscowym Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego dotyczące braku sprzeczności z § 11 ust. 6 pkt 1 lit. b) tego planu. Statuowany w tych postanowieniach planu miejscowego wymóg urządzenia zieleni izolacyjnej już z samej zasady nie będzie znajdował zastosowania do zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczą kontrolowane obecnie decyzja administracyjna, gdyż objęta zamierzeniem inwestycyjnym działka nr 1 nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr 3 będącej własnością skarżącej spółki. Pomiędzy tymi działkami znajduje się działka nr 2 oznaczona w planie miejscowym symbolem KW2 — tereny dróg wewnętrznych. Inna rzecz, że wbrew stanowisku skarżącej spółki nie sposób uznać, że jej działka stanowi teren zabudowy mieszkaniowej. W § 11 ust. 6 pkt 1 lit. b) m.p.z.p. nakazano wprowadzenie zieleni izolacyjnej na granicy z terenami zabudowy mieszkaniowej. Tymczasem zgodnie planem miejscowym zarówno działka skarżącej spółki nr 3, jak i położona obok działka nr 4 stanowią tereny oznaczone symbolem U (B1.7U). Według planu miejscowego są to zatem tereny zabudowy usługowej, a nie tereny zabudowy mieszkaniowej, o których mowa w § 11 ust. 6 pkt 1 lit. b) m.p.z.p.

Odnosząc się natomiast do kolejnego z obowiązków organu, sformułowanego w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., którym jest ocena zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej, stwierdzić należy, że po pierwsze przeprowadzona przez organy obu instancji analiza zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności zaś z normami dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, wykazała, że normy te nie zostaną przekroczone, a po drugie, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Słusznie organ odwoławczy podkreśli, że według wskazań projektanta "urządzenia zainstalowane w obiekcie nie będą przekraczać poziomów natężeń hałasu". Ponadto "wewnętrzny obieg zamknięty wyklucza możliwość wydostania się na zewnątrz obiektu pyłu i wiórów. Emisja pyłu w tym przypadku nie występuje".

Należy zaakcentować, że w ramach oceny wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma jeszcze możliwości oceny rzeczywistej uciążliwości akustycznej inwestycji, która to ocena możliwa jest dopiero na etapie jej użytkowania oraz w toku odrębnego postępowania toczącego przed właściwym dla tych spraw organem ochrony środowiska, mającym uprawnienie do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w przypadku stwierdzenia, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że dopuszczalne poziomy hałasu zostały przekroczone (art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.). Zatem ewentualna kwestia dotycząca uciążliwości akustycznych nie mogła w żaden sposób wpłynąć na treść decyzji organów. Podobnie rzecz się przedstawia w odniesieniu do zagadnień emisji zanieczyszczeń czy innych uciążliwości, jeżeli okazałoby się, że wbrew przyjętym w projekcie założeniom w trakcie użytkowania przedmiotowego obiektu doszłoby do przekroczenia obowiązujących w tym zakresie norm.

Nie mogły także odnieść skutku zarzuty dotyczące miejsc postojowych. Nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 lit a) i § 19 ust. 1 pkt 2 lit. a RozpWT. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do zbadania spełnienia wymagań wynikających z tych przepisów, wtedy gdy budowa miejsc parkingowych wchodzi w skład zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Tymczasem w realiach rozpoznawanej sprawy budowa takich miejsc parkingowych nie wchodzi w skład przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Jednocześnie zważywszy na oświadczenie właściciela działki nr 2 z dnia 10 sierpnia 2022 r. (karta 3 akt administracyjnych organu I instancji) o udzieleniu zgody na parkowanie na tej działce (wzdłuż działki 1) prawidłowo organy uznały za spełnione wymagania dotyczące obsługi w zakresie miejsc postojowych, wynikające z § 10 pkt 5 ppkt e planu miejscowego. Zauważyć przy tym należy, że teren działki nr 2 (posiadającej według planu miejscowego oznaczenie KDD1 – tereny dróg publicznych – drogi dojazdowe), na którym ma mieć miejsce parkowanie pojazdów jest utwardzony (w tym m.in. tzw. "trylinką", co wynika z mapy zasadniczej), a to oznacza, że nie jest wymagane podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych w celu urządzenia wspomnianych wyżej miejsc parkingowych. Ponadto zgodnie z § 10 pkt 3 ppkt c planu miejscowego dla terenów oznaczonych jako KDD – dopuszcza się lokalizację miejsc postojowych.

Ponadto w sytuacji, w której pozwolenie na budowę dotyczy wyłącznie zmiany sposobu użytkowania już istniejącego budynku, który jest posadowiony w taki sposób, że zajmuje teren całej działki nr 1, nie sposób oczekiwać od inwestora, aby miejsca postojowe wymagane planem miejscowym znajdowały na terenie tej działki.

Za nieuzasadnione należało również uznać zarzuty dotyczące zgodności inwestycji z przepisami przeciwpożarowymi. Po pierwsze nie doszło do naruszenia § 4 ust. 1 pkt 5 lit b Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2003, nr 121, poz. 1137), a to dlatego, że rozporządzenie to utraciło moc z dniem 30 listopada 2015 r.

Po drugie według projektu architektoniczno-budowlanego, którego zatwierdzenia dotyczy zaskarżona decyzja, istniejący budynek po zmianie sposobu użytkowania, będzie obiektem przemysłowym PM z zapleczem socjalno-biurowo-magazynowym o planowanym obciążeniu ogniowym do 500 MJ i powierzchni do 300m2 w klasie odporności "E", dla której nie stawia się wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej budynku, połączonym funkcjonalnie z częścią produkcyjną (pkt 11 projektu architektoniczno-budowlanego). W dalszej zaś części projektant oświadczył, że obiekt nie jest obiektem budowlanym istotnymi ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem i nie wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Ponadto projekt ten został przedstawiony rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych, który zamieścił na nim oświadczenie, że nie wymaga on uzgodnienia pod względem warunków przeciwpożarowych (oświadczenie na rzucie parteru po zmianie sposobu użytkowania). W tym stanie rzeczy organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały podstaw do tego, aby wymagać od inwestorów takiego uzgodnienia.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej spółki, organy prawidłowo wywiązały się z obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 PrBud. Warto przypomnieć, że na temat tego obowiązku wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07, wskazując, w nim, że w wyniku nowelizacji tego przepisu, dokonanej na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zostały w związku z tym znacznie ograniczone. W zakresie zaś w jakim w realiach rozpoznawanej sprawy organy, w ramach tych ograniczonych uprawnień, przeprowadziły kontrolę przedstawionego przez inwestorów projektu budowlanego Sąd nie stwierdził, czy to naruszeń przepisów postępowania, czy to naruszeń przepisów prawa materialnego, które dawałyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że w ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna. Skoro zaś żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, to Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.