Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 430/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 306c , art. 306a § 1, art. 306b, art. 306d § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 25 czerwca 2024 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. G. (dalej: skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. (dalej: SKO) z 25 czerwca 2024 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta N. z 4 kwietnia 2024 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W stanie faktycznym sprawy, skarżąca pismem z 20 sierpnia 2013r., wystąpiła do Burmistrza N. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że A. B. zam. [...], 8 marca 2004r. dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości.

Burmistrz Miasta i Gminy N. wydał zaświadczenie z 15 lipca 2014r. nr [...], że skarżąca zamieszkała [...], jako współwłaściciel w części 1/8 nieruchomości położonej w [...] opłacała podatek od nieruchomości w latach 2009-2014, ustalony decyzjami, zgodnie z należnym udziałem.

Skarżąca zakwestionowała, że wydane zaświadczenie jest zaświadczeniem o żądanej treści.

Organ I instancji postanowieniem z 29 sierpnia 2014 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wskazał, że wydane przez niego zaświadczenie z 15 lipca 2014r. zostało oparte na dokumentach tj. zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków sporządzonym przez Starostwo Powiatowe w T., kopii decyzji wymiarowych oraz kopii dowodów wpłat. Skoro skarżąca w dalszym ciągu żąda wydania zaświadczenia o treści, jak to opisała we wniosku z 9 lipca 2014r., wydanie przedmiotowego postanowienia jest uzasadnione.

Nie zgadzając się z ww. postanowieniem, skarżąca wniosła zażalenie, po rozpatrzeniu którego, SKO postanowieniem z 3 października 2014r., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na ww. postanowienie SKO, po rozpoznaniu której, wyrokiem z 17 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 1204/14, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że akta sprawy nie zawierają dokumentów, na które powołuje się organ oraz skarżąca, co uniemożliwia sądową kontrolę zaskarżonego postanowienia i skutkuje koniecznością jego uchylenia.

W ponownym postępowaniu, postanowieniem z 29 grudnia 2023 r. SKO uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ I instancji pismem z 18 stycznia 2024 r. wezwał skarżącą o wskazanie zakresu żądania, tj. określenie jakiej treści domaga się skarżąca w zaświadczeniu.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca w piśmie z 17 lutego 2024 r. wyjaśniła, że podtrzymuje w całości zakres żądania określony we wniosku z 20 sierpnia 2013 r.: "o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż A. B. [...], 8 marca 2004r dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości za rok 2004.".

Postanowieniem z 4 kwietnia 2024 r. nr [...], organ I instancji na podstawie art. 306c i art.306a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej: O.p.) odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści.

Uzasadniając, wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że nie dysponuje dokumentami pozwalającymi na wydanie zaświadczenia dotyczącymi podatku od nieruchomości za 2004 r.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła zażalenie do SKO, w którym podniosła, że jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających żądanie wniosku.

Opisanym na wstępie postanowieniem SKO utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy powołując się na brzmienie art. 306a i 306b O.p., wyjaśnił, że wskazane w nich warunki decydują o tym, kiedy i komu należy wydać zaświadczenie, a także - stosując wnioskowanie a contrario - kiedy należy odmówić jego wydania. Zaznaczono, że wydanie zaświadczenia stanowi czynność materialno-techniczną i nie ma charakteru prawotwórczego. Jest rodzajem urzędowej informacji udzielonej przez organ podatkowy na podstawie danych, jakimi dysponuje. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jest odzwierciedleniem tego, co znajduje się w źródłach, na podstawie których jest wydawane.

Wskazano, że organ I instancji nie posiada stosownych dokumentów, ponieważ dokumentacja ta ma kategorię archiwalną B-5, co oznacza, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych (Dz. U z 2011 r. nr 14 poz. 67) musi być przechowywana przez okres 5 lat. Sprawa dotyczy 2013 r., a zatem okres przechowywania dokumentacji już upłynął, a sprawa została zgodnie z przepisami brakowana.

Zdaniem SKO, prawidłowo organ I instancji uznał, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia w oparciu o przedłożone przez skarżącą własne dokumenty. Dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego dotyczy tylko koniecznego zakresu, co oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, SKO wskazało, że w sytuacji, w której sama strona przedkłada organowi pismo wystawione przez odrębny podmiot i tylko na tej podstawie domaga się wydania zaświadczenia mającego charakter dokumentu urzędowego, a dany organ nie posiada żadnych danych wynikających z ewidencji, rejestrów lub innych własnych dokumentów pozwalających na ustalenie okoliczności wnioskowanej przez stronę, w pełni zasadnym jest wydanie postanowienia o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia.

Na powyższe postanowienie J. G. złożyła skargę do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie/odrzucenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu I instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie jej pełnego prawa do zgodnego z prawem bezzwłocznego otrzymania żądanego zaświadczenia, zasądzenie stosownego odszkodowania lub zadośćuczynienia od organów na jej rzecz za 11-letnie nękanie i dyskryminowanie przez pozbawienie prawa do otrzymania zaświadczenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie przepisów, w szczególności 1) art. 35 § 1 i 2 k.p.a. przez niezałatwienie przez 11 lat sprawy, która powinna być załatwiona niezwłocznie na podstawie złożonych dowodów przez skarżącą,

2) art.75 § 1 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodów z dokumentów urzędowych wydanych przez Burmistrza Miasta i Gminy N. potwierdzających zaistniałe fakty, złożonych przez skarżącą 20 sierpnia 2013 r. temu organowi w załączeniu do wniosku o wydanie zaświadczenia, 12 września 2013 r. do SKO w złączeniu do zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści,

3) art.76 § 1 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodów z urzędowo stwierdzonych faktów w dokumentach urzędowych,

4) art. 217 § 1, § 2 pkt 2 i § 3 k.p.a. przez nieuznanie prawa skarżącej do bezzwłocznego wydania zaświadczania na podstawie złożonych dowodów z dokumentów.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wywiodła, że postanowienie SKO jest wadliwe, gdyż zostało wydane na podstawie całkowitego zniekształcenia treści zażalenia z 26 kwietnia 2024 r. Organ II instancji nie przedstawił stanu faktycznego sprawy, nie ujawnił wskazówek prawomocnego wyroku z 29 lipca 2014 r., I SA/Rz 244/14, ani tego, że postępowanie toczy się od 20 sierpnia 2013 r. na podstawie niezrealizowanego wniosku o wydanie zaświadczenia z załączonymi dowodami z dokumentów: decyzji nr 306 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. z 16 lutego 2004 r. oraz pokwitowania nr [...], potwierdzonego za zgodność 10 września 2013 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy N. . Zdaniem skarżącej, organ pominął obowiązki określone w k.p.a. i jej prawo do bezzwłocznego otrzymania zaświadczenia o żądanej treści.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a sformułowane w niej zarzuty okazały się nietrafne.

Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanego postanowienia środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające skarżącej wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że postanowienie SKO odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 306a § 1 O.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie.

Natomiast art. 306a § 2 O.p. stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W myśl art. 306b O.p. w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§ 1). Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

Stosownie zaś do art. 306c O.p., odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Z kolei zgodnie z 306d § 1 O.p. , organ podatkowy nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu lub możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie:

1) posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych;

2) przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych;

3) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;

4) informacji otrzymanych od innego podmiotu publicznego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że wydanie zaświadczenia jest niedopuszczalne i powinno spotkać się z odmową organu podatkowego w sytuacji gdy:

1) wnioskodawca nie posiada interesu prawnego;

2) wniosek o wydanie zaświadczenia został skierowany do niewłaściwego organu;

3) nie można wydać zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści albo ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, a także przez wzgląd na zakaz ujawniania tych danych (zob. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el 2024).

Poza sporem w kontrolowanej sprawie pozostaje, że skarżąca posiada interes prawny w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści oraz ze wniosek został skierowany do właściwego organu.

Spór dotyczy zaś tego, czy organ zasadnie odmówił wydania zaświadczenia powołując się na brak posiadania stosownej dokumentacji, czy też winien uwzględnić dokumenty przedłożone przez podmiot ubiegający się o wydanie zaświadczenia - jak twierdzi skarżąca.

W orzecznictwie wskazuje się, że wydawanie zaświadczeń oparte jest - co do zasady - na posiadanych przez organ danych. Postępowanie wyjaśniające odnosić się więc będzie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych oraz do oceny, czy te okoliczności dotyczą wnioskodawcy, faktów bądź stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ich ewentualnych dysponentów. Zawężenie postępowania wyjaśniającego podyktowane zostało tym, by nie rozszerzać ponad niezbędną potrzebę zakresu aktów administracyjnych, które wydawane są w uproszczonej procedurze, gdyż nie jest wskazane zacieranie granic pomiędzy aktami informacji (zaświadczenie) i aktami ustalania i kształtowania stosunków prawnych (decyzje), (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 1201/23).

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że tryb zaświadczeniowy jest przejawem wiedzy organu administracji publicznej. Istotą zaświadczenia jest bowiem informacja oparta na posiadanych przez organ danych.

Skoro zatem w niniejszej sprawie organ nie posiadał dokumentacji, która potwierdzałaby fakty podane przez skarżącą, zasadnie odmówiono wydania zaświadczenia żądanej treści.

Oceny tej nie mogą zmienić przedłożone przez skarżącą dokumenty, tj. kopia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2004 r. oraz potwierdzonego za zgodność dowodu uiszczenia przez skarżącą kwoty podatku od nieruchomości za 2004 r. w wysokości [...] zł. W oparciu o te dokumenty brak było możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści. Nie dowodzą one faktów wskazanych przez skarżącą, które według niej powinny znaleźć się w treści żądanego zaświadczenia, tj. że 8 marca 2004 r. uiściła ona za wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wpłaty całość podatku od nieruchomości za 2004 r. W tej sytuacji, organ zasadne odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W świetle zarzutów skargi należy wskazać, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, dlatego nie mogły zostać naruszone. Natomiast wyrok WSA w Rzeszowie z 29 lipca 2014 r. wydany w sprawie o sygn. I SA/Rz 244/14, na który powołuje się skarżąca w skardze, dotyczył kwestii proceduralnych i nie odnosił się do zasadności żądania skarżącej co do treści zaświadczenia. W tej sytuacji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie było potrzeby jego powoływania.

Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO dokładnie przedstawiło swoje stanowisko i nie budzi ono wątpliwości Sądu.

Sąd nie dopatrzył się także innego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i brak jest podstaw do kwestionowania jego legalności, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.