Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 5/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1, art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 24 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. Ł. o wymierzenie grzywny Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków we Wrocławiu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków we Wrocławiu grzywnę w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych, II. zasądzić od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 17 marca 2023 r. D. Ł. (dalej: strona, wnioskodawca,) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

o wymierzenie Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków we Wrocławiu (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 30 sierpnia 2022 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w dniu 2 września 2022 r. organ otrzymał skargę z dnia 30 sierpnia 2022 r. w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Mimo upływu terminu ustawowego na przekazanie skargi i 6 miesięcy skarga nie została przekazana do Sądu. Do wniosku skarżący dołączył odpis skargi oraz wydruk ze śledzenia przesyłek potwierdzający datę doręczenia skargi do organu.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, że skarga została błędnie podpięta do pisma z akt innej sprawy a organ dopiero w dniu 22 marca 2023 r. podjął informację o jej istnieniu. Dodano, że ze względu na wielość spraw prowadzonych z wniosków państwa Łukaszewskich taka sytuacja incydentalnie mogła się zdarzyć. Jako dowód przedłożono wykaz spraw wnioskodawcy oraz innych członków jego rodziny, które wpłynęły do organu. Organ od razu po powzięciu informacji, że skarga wpłynęła już

w dniu następnym przekazał skargę do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: u.p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 u.p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 u.p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a.

Mając na uwadze, że przedmiotem niniejszej sprawy jest nieprzekazanie skargi

z zakresu dostępu do informacji publicznej, w sprawie należało wziąć pod uwagę treść art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do u.p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany

z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 u.p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępne - podobnie jak wszystkie powołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych -

w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 u.p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca, mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego, ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 328/12).

Zaznaczyć trzeba, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

W rozpoznawanej sprawie okoliczność bezsporną stanowi fakt, że wnioskodawca wniósł skargę do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu w dniu

30 sierpnia 2022 r. Organ otrzymał skargę w dniu 2 września 2022 r. (data na prezentacie wpływu skargi). Tym samym, zgodnie z treścią art. 54 § 2 u.p.p.s.a., organ powinien przekazać tę skargę do WSA we Wrocławiu w terminie 15 dni od jej wniesienia. Jednak termin ten został przekroczony, skoro organ przekazał skargę dopiero w dniu 23 marca 2023 r. tj. z sześciomiesięcznym opóźnieniem.

W tym miejscu wskazać należy, że nie może być uzasadnieniem dla niewywiązania się z obowiązku z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. argument odnoszący się do błędów technicznych organu przy przyjmowaniu skargi, czy też nadużywania przez stronę prawa do informacji. Powyższe kwestie, jak również narastający napływ wniosków o udzielenie informacji publicznej, czy nawet problemy wewnętrzne organu administracji publicznej związane z realizacją zadań ustawowych, nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony, także w sferze terminów załatwiania sprawy.

W żadnej mierze nie zwalnia organu od terminowego załatwienia sprawy ilość spraw do niego wniesionych, nawet przez ten sam podmiot.

Mając na uwadze opisane wyżej okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 300 złotych. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres zwłoki w nieprzekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy, jak również okoliczność, że do dnia wydania niniejszego postanowienia organ wypełnił obowiązek ustawowy z art. 54 § 2 u.p.p.s.a. i przekazał skargę. W ocenie Sądu, grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.

Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.