Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1186/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1,  art. 28
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 173/20 w sprawie ze skargi M.A. na uchwałę Rady Gminy w L. z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy L. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. zasądza od Gminy L. na rzecz M.A. kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 173/20, oddalił skargę M.A. na uchwałę Rady Gminy w L. z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy L.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] 2019 r. Rada Gminy w L., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm., dalej "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."), przyjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy L.

Skargę na tę uchwałę złożył M.A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając jej § 3, § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i ust. 2, § 6 ust. 1 i ust. 2, § 7 ust. 1.

Zaskarżonej uchwale we wskazanej części zarzucił naruszenia:

1. art. 20 w zw. z art. 22 w zw. z art. 87 w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP"), polegające na ograniczeniu swobody działalności gospodarczej przez ustanowienie zakazu wykonywania konkretnej działalności gospodarczej, niewydanego w zakresie i na podstawie ustaw;

2. art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 i w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji skutkuje nieważnością uchwały;

3. art. 1 ust. 3 u.p.z.p. przez ograniczenie ważenia interesu publicznego i prywatnego do jednorazowej czynności przyznającej arbitralnie pierwszeństwo pewnej grupie interesów;

4. art. 14 ust. 1 u.p.z.p. przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu zablokowania określonej inwestycji, podczas gdy ustawa nie wskazuje takiego celu.

Na podstawie tych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały we wskazanej części oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w L., składającej się z działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 0,8973 ha. W dacie kupna przez skarżącego tych działek obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym nieruchomość zlokalizowana była na terenie oznaczonym na rysunku symbolem 5.5 P-U – zabudowa usługowa – składowo-produkcyjna.

Skarżący podniósł również, że wprowadzenie w planie zakazu prowadzenia działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów pozostaje w sprzeczności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej: "Studium").

W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o jej oddalenie i dopuszczenie dowodów z załączonych dokumentów. Ponadto wyjaśniła, że zmiana miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wprowadziła w tekstach planów ustalenia dotyczące możliwości realizacji inwestycji związanych z gospodarowaniem odpadami, budową wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, urządzeń wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii oraz dotyczących ograniczenia możliwości realizacji związanych z chowem lub hodowlą zwierząt w liczbie większej niż 40 lub 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), a zatem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Gmina wskazała również, że zamierzenie inwestycyjne skarżącego przewidziane było na działkach położonych w samym centrum wsi L., a wokół tych działek znajduje się zwarta zabudowa mieszkaniowa, z oznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako tereny RM (tereny zabudowy zagrodowej). Zdaniem organu, koniecznym było ograniczenie na powyższych terenach działalności m.in. w zakresie gromadzenia odpadów, a brak powyższych ustaleń skutkowałby zaistnieniem uciążliwości dla okolicznych mieszkańców, jak i dla osób, które zamierzałby w przyszłości osiedlić się na tych terenach.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności wprowadzonych zmian ze Studium, Gmina wyjaśniła, że obowiązujące Studium wskazuje kierunek zagospodarowania terenu zabudowy produkcyjno-usługowej formułując następujące wytyczne i zalecenia: lokalizacja zakładów przemysłowych, rzemieślniczych, usługowych, składów, baz budowlanych, baz sprzętu technicznego, baz transportowych oraz parków technologicznych w tym również instalacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych lub obojętnych.

Zdaniem Gminy, zmiana planu – formułując "zakaz prowadzenia działalności związanej z gospodarowaniem odpadów, z wyłączeniem punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych zlokalizowanego w ramach terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem K" oraz korygując przeznaczenie terenu w § 19 pkt 1 lit. a) – nie narusza ustaleń obowiązującego studium, bowiem wskazany przepis zmienionego planu nie dotyczy wszystkich terenów produkcyjno-usługowych wskazanych w obowiązującym Studium, a jedynie te objęte ustaleniami zmienianego planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd stwierdził, że Gmina nie przekroczyła tzw. władztwa planistycznego. Zmiana wprowadzona zaskarżoną uchwałą nie spowodowała takiego pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego jako właściciela nieruchomości o nr ew. [...], [...], [...] i [...] położonych w L., aby można było ją skutecznie zakwestionować. Zdaniem Sądu zmiana planu nie naruszyła podnoszonego w skardze prawa nabytego skarżącego do sposobu zagospodarowania tych działek i ich przeznaczenia pod wskazaną działalność gospodarczą.

Ponadto Sąd zauważył, że obszar, na którym znajduje się działka skarżącego o nr ew. [...] przed zmianą planu miała charakter rolniczy z zabudową zagrodową mieszkaniową, oznaczoną w planie symbolem RM, a pozostałe działki znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem P-U. Dla pierwszego symbolu plan w § 14 ust. 1 pkt 1 przeznaczenie terenu przewidywał "mieszkalnictwo zagrodowe w formie budynku mieszkalnego z zabudową gospodarczą związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego jako podstawowe przeznaczenie terenu", "mieszkalnictwo jednorodzinne związane z całorocznym pobytem jako dopuszczalne przeznaczenie terenu", "usługi o uciążliwości nieprzekraczającej granic działki, towarzyszące funkcji mieszkaniowej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu", "usługi rzemiosła i drobnej wytwórczości nieprzekraczającej granic działki (...) jako dopuszczalne przeznaczenie terenu" oraz "urządzenia infrastruktury technicznej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu". Natomiast dla symbolu P-U plan w § 19 pkt 1 lit. a) przewidywał jedynie składy (w tym gromadzenie odpadów przewidzianych do unieszkodliwienia i odzysku), a więc bez ich przetwarzania.

W wyniku zmiany planu trzy działki skarżącego nadal są przeznaczone pod zabudowę umożliwiającą skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej, z wyjątkiem składowiska odpadów. Skarżący – będąc właścicielem określonych nieruchomości – nie ma interesu prawnego do kwestionowania generalnego zakazu gospodarki odpadami, jak i kwestionowania przeznaczenia obszaru oznaczonego w zmienionym planie symbolem K jako przeznaczonego na prowadzenie działalności w zakresie odpadów i zakresu odpadów w ramach tej działalności. Z akt nie wynika bowiem, by skarżący posiadał nieruchomości na obszarze oznaczonym w planie symbolem K.

W ocenie Sądu Gmina przez tę zmianę – do czego była uprawniona w ramach władztwa planistycznego, w sposób systemowy uporządkowała przeznaczenie terenów o różnych zgoła odmiennych funkcjach.

Sąd nie podzielił też stanowiska skargi w zakresie niezgodności planu ze Studium. Z charakterystyki przeznaczenia terenów w ramach poszczególnych jednostek dla terenów zabudowy zagrodowej mieszkaniowej (a więc działki skarżącego o nr ewd. [...]) wynika, że dopuszcza się usługi i rzemiosło, ale jako uzupełniające tę podstawową funkcję; natomiast dla terenów zabudowy produkcyjno-usługowej, a więc pozostałych działek skarżącego, przewiduje się co prawda lokalizację składów, nie przesądza to jednak o lokalizacji tych składów w terenie, a jedynie że mogą się one znajdować w obszarze o funkcji przemysłowo-usługowej. Studium, a ściślej jego część tekstowa, jako takie nie operuje też symbolami, takimi jak R.M. czy P-U. Według Sądu prowadzi to do wniosku, że składy (w tym odpadów), mogą się znajdować, lecz na obszarach o funkcji przemysłowo-usługowej bez wskazania w studium miejsca ich lokalizacji. W studium nie rozróżnia się też w ramach obszaru o funkcji przemysłowo-usługowej różnych kategorii obszarów, w tym obszarów o szczególnym przeznaczeniu, jak obszar oznaczony w zmienionym planie symbolem K. Ustalenia studium nie przesądzają – z uwagi na jego ogólny i elastyczny charakter – o przeznaczeniu konkretnych obszarów pod konkretną zabudowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M.A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. przez oddalenie przez Sąd I Instancji skargi w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] 2019 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia [...] 2019 r. pod pozycją [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo że została ona sporządzona z naruszeniem zasad, o których mowa w art. 28 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały w sprawie MPZP, tj. zasad wynikających z:

a. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przez ustalenie treści Planu w sposób sprzeczny z ustaleniami Studium uwarunkowań I kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] 2013 r.;

b. art. 3 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm., dalej: "k.c.") w zw. z art. 233 k.c. i art. 235 k.c. w zw. z art. 31 ust. 1, art. 32, art. 64 Konstytucji RP przez przekroczenie władztwa planistycznego polegającego na ustaleniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L. przeznaczenia nieruchomości skarżącego jako zakazu prowadzenia działalności związanej z gospodarowaniem odpadami z wyłączeniem punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, pomimo dotychczas prowadzonej na nieruchomości działalności polegającej na odzysku, zbieraniu i transporcie odpadów, która to działalność realizowana była na podstawie decyzji Starosty Radomszczańskiego nr WO.IV.7649-ou-13/2004;

c. art. 1 ust. 3 u.p.z.p. przez ograniczenie ważenia interesu publicznego i prywatnego do jednorazowej czynności przyznającej arbitralnie pierwszeństwo pewnej grupie interesów; art. 14 ust. 1 u.p.z.p. przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu zablokowania określonej inwestycji, podczas gdy ustawa nie wskazuje takiego celu, co było wynikiem błędnego założenia, iż Gmina jeszcze przed podjęciem jakichkolwiek działań formalnych przez skarżącego w związku z planowaną przez niego działalnością gospodarczą zakładała zmianę teksu planu dotyczących realizacji tego rodzaju inwestycji, a skarżący wobec stanowiska mieszkańców tego terenu jak i ogłoszenia o zmianie planu doskonale wiedział, że jego działalność nie spotka się z aprobatą społeczną i mógł się spodziewać, że może jednak nie podjąć planowanego zamierzenia;

d. błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że naruszenie zasad sporządzenia uchwały planu miejscowego w tym w szczególności polegające na:

– błędnym ustaleniu przez organ planistyczny istniejącego stanu zagospodarowania nieruchomości skarżącego (przez brak uwzględnienia wykorzystywania nieruchomości skarżącego na cele związane z odzyskiem, zbieraniem i transportem odpadów);

– pominięciu ustalenia stanu zastanego i planowanego nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością skarżącego;

– braku rozważenia przez ww. organ alternatywnych rozwiązań dla przeznaczenia nieruchomości skarżącego na cele związane z odzyskiem, zbieraniem i transportem odpadów, przy jednoczesnym dopuszczeniu możliwości prowadzenia działalności związanej z selektywnym zbieraniem odpadów komunalnych;

– nie stanowią naruszenia zasady ważenia interesu prywatnego i publicznego.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i stwierdzenie nieważności na podstawie art. 28 u.p.z.p. zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym nieruchomości, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

– decyzji Starosty Radomszczańskiego z dnia 5 maja 2004 r. wydaną w sprawie WO.IV.7649-ou-13/2004,

– pisma skarżącego z 3 kwietnia 2018 r. będącego wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji,

– pisma skarżącego z 19 lutego 2018 r. zawierającego wniosek w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów,

na okoliczność podjęcia przez skarżącego działań formalnych przed przystąpieniem przez gminę do zmiany tekstu planu dotyczącego realizowaniu tego rodzaju inwestycji, dotychczasowego przeznaczenia i wykorzystania nieruchomości zgodnego z jej przeznaczeniem przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, oraz z przedmiotem działalności którą skarżący zamierzał prowadzić na nieruchomości.

Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu zakwestionowała zasadność zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona z uwagi na zarzut naruszenia art. 151 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. przez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona uchwała została podjęta w warunkach naruszenia zasad, o których mowa w art. 28 u.p.z.p., wynikających z art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Należy przypomnieć, że w myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast według art. 20 ust. 1 u.p.z.p. in principio, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

Ustalenia przeznaczenia terenu w planie miejscowym odbiegające w swej treści od kategorycznie sformułowanych ustaleń Studium określających funkcje podstawowe (co wynika z redakcji "Charakterystyki przeznaczenia terenów w ramach poszczególnych jednostek"), jakimi w tym przypadku są "Tereny zabudowy produkcyjno-usługowej; lokalizacja zakładów przemysłowych, rzemieślniczych, usługowych, składów, baz budowlanych, baz sprzętu technicznego, baz transportowych oraz parków technologicznych w tym również instalacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych lub obojętnych" (s. 48 Studium), powinny być traktowane jako rozwiązania wyjątkowe i przede wszystkim znajdujące w przepisach prawa uzasadnienie odejścia od dyspozycji zawartych w art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. W zaskarżonym wyroku nie wskazano prawnej podstawy uzasadniającej odstąpienie od zasad zawartych w art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Należy podkreślić, że mimo iż studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie kształtuje bezpośrednio prawnej sytuacji podmiotów zewnętrznych, w tym właścicieli nieruchomości, to jednak jego ustalenia z uwagi na ich ścisły związek z planami miejscowymi, w znacznym stopniu przesądzają o docelowym przeznaczeniu terenu. Stąd też ustalenia planu miejscowego ewidentnie przeciwne ustaleniom studium, prowadzą do naruszenia konstytucyjnej zasady, zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że obejście tych wszystkich zasad stanowi naruszenie prawa, które należy kwalifikować jako istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

W powyższych okolicznościach i uwarunkowaniach prawnych pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, jak również wnioski o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej tracą na znaczeniu.

Przy czym niezależnie od dotychczasowych uwag należy wyraźnie zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne nie obejmują swoją kontrolą celowości ustaleń planów miejscowych, tym samym nie oceniają zasadności przyjmowanych rozwiązań w tym, również tych zawartych w ustaleniach zaskarżonej uchwały. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne na szczeblu lokalnym jest wyrazem samodzielności planistycznej gminy wywodzonej nie tylko z przepisów u.p.z.p., ale również z norm prawnoustrojowych (wynikających m.in. z art. 16 ust. 2 oraz art. 166 ust. 1 Konstytucji RP, a także z art. 2, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust.1 pkt 1 u.s.g.), świadczących o tym, że samodzielność wykonywania zadań publicznych jest jedną z kardynalnych cech samorządu terytorialnego. Trzeba jednak zastrzec, że zarówno samodzielność jak i władztwo planistyczne gminy nie mogą wykraczać poza ramy porządku prawnego, na który składają się również przywołane powyżej regulacje art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, a następnie na podstawie całokształtu okoliczności sprawy dokona kontroli legalności zaskarżonej uchwały w granicach interesu prawnego skarżącego, mając na uwadze charakter skargi wnoszonej na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g.

W tym stanie rzeczy oraz mając na względzie powód uchylenia zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.