Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1407/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 82 ust 1 pkt 6, art. 84 ust. 5 pkt 2, art. 99 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi B.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 19 września 2022 r., nr SKO.4121.19.2022 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją nr K.5430.677.2022.JP z dnia 24 sierpnia 2022 r. skierował na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami Pana B.C. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, T.

Organ wskazał, że 26 lipca 2022 r. do urzędu wpłynęło orzeczenie psychologiczne o istnieniu przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne na kategoriach A i B.

W ocenie Starosty informacje wynikające z tego orzeczenia psychologicznego wskazują, że stan zdrowia Pana B.C. budzi zastrzeżenia. Prowadzenie pojazdów może stanowić zagrożenie dla innych osób uczestniczących w ruchu drogowym.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu wniósł Pan B.C., który nie precyzując podstaw zaskarżenia naprowadził, że pogląd organów pierwszej instancji sprowadzający się do przyjęcia że jego stan zdrowia budzi zastrzeżenia jest nieprawidłowy. Skarżący wskazał, że opinia psychologiczna dotyczyła tylko i wyłącznie tzw. "wkładki" – tj. uprawnień do kierowania pojazdem uprzywilejowanym i przewożącym wartości pieniężne, a nie ogólnych uprawnień do prowadzenia innego rodzaju pojazdów i związana była z planowanym przejściem przez niego na emeryturę. Podkreślił, że uprawnienia te zostały wydane nie przez Starostę ale przez jego przełożonego i tylko on jest władny do decydowania w tym zakresie.

W dalszej części odwołania skarżący przedstawił reżim prawny związany z nadawaniem uprawnień do kierowania pojazdów oraz wydawaniem zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu decyzją z dnia 19 września 2022 r., znak: SKO4121.19.2022 utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia tej osoby. Organ powinien zatem ustalić czy ze zgromadzonego materiału wynikają takie okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badanie lekarskie. Uprawnienie Starosty do skierowania na badanie osoby której stan zdrowia nasuwa zastrzeżenia nie wymaga, aby osoba ta dopuściła się wykroczenia lub przestępstwa i jest związane jedynie ze stanem zdrowia kierowcy. Wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi się przy tym łączyć z pewnością, co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Organ nie musi zatem udowodnić, że okoliczności takie istnieją, a jedynie wykazać prawdopodobieństwo ich istnienia. Skierowanie na badanie lekarskie nie jest jednoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania, lecz jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym zakresie wątpliwości. Badanie zostanie przeprowadzone przez właściwych lekarzy specjalistów. Powołując się na te okoliczności organ II instancji uznał, że zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Pana B.C. i zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie złożył Pan B.C. i zaskarżając decyzję w całości zarzucił:

1. nierozpoznanie istoty sprawy,

2. naruszenie art. 2, art. 8 i 10 ust.10, art. 45 ust1, art. 175 ust. 1 Konstytucji RP,

3. naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również dowolną jego ocenę przejawiającą się w szczególności nie podjęciem czynności zmierzających do ustalenia prawdy materialnej, a co za tym idzie uznanie okoliczności dotyczących zasadności wydania decyzji za udowodnione - wbrew dyspozycji przepisu art. 80 k.p.a.,

4. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób który wzbudził u odwołującego się wątpliwości co do szczegółowego i pełnego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, a zatem działanie w sposób podważający zasadę działania uczestników do władzy publicznej.

Przedstawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi wskazał na zaistniały stan faktyczny sprawy, nie negując że został poddany badaniom psychologicznym, zaś do urzędu wpłynęło orzeczenie psychologiczne o istnieniu przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pienienie na kat. A i B. Wskazał na równice występujące pomiędzy uprawnieniem do kierowania pojazdami, a uprawnieniem do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi. W jego ocenie fakt, iż występują przeciwskazania do kierowania pojazdami uprzywilejowanymi nie oznacza iż istnieją takie przeciwskazania do kierowania pojazdami "zwykłymi". W ocenie skarżącego sam fakt, że lekarz nie wpisał, iż istnieje zastrzeżenie, co do prowadzenia pojazdów" "zwykłych" świadczy, że zastrzeżenia takie nie występują. Podniósł, że nie występują żadne uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia.

W tych okolicznościach uznał ze orzeczenie jest rażąco niesłuszne i w całości nieuprawnione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas przedstawioną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Organ nie naruszył prawa procesowego ani też materialnego wydając zaskarżoną decyzję.

Przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2021 poz. 1212 ze zm.) przewiduje materialnoprawną podstawę do wydania przez Starostę decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie. Przesłanką tą jest zaistnienie uzasadnionego zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przesłanka ta została ujęte w ten sposób, że organ jest obowiązany do analizy wszystkich otrzymywanych sygnałów o stanie zdrowia kierowcy i ich oceny w zakresie zaistnienia tego typu zastrzeżeń. Nie jest przy tym wymagane, aby wykazywały one pewność istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Nie jest też konieczne udowodnienie takich przeciwskazań. Chodzi o tego typu informacje o stanie zdrowia kierowcy, z których wnika, że nie jest on taki jaki powinien cechować kierowcę, zaś pojawiające się wątpliwości są uzasadnione. Będą w tym pojęciu mieścić się wszystkie informacje o odbiegających od wymaganego stanie zdrowia kierowcy, zarówno somatycznego jak i psychicznego. Jeżeli organ poweźmie informację o tego typu okolicznościach, a są one uzasadnione to wówczas musi zarządzić przeprowadzenie stosownych badań lekarskich. W przedmiotowej sprawie organ powziął wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego wynikające z przeprowadzonego wobec niego badania psychologicznego.

Przepis art. 82 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami przewiduje iż poddaje się badaniu psychologicznemu w zakresie psychologii transportu osobę ubiegającą się o wydanie zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie terminu ważności tego dokumentu. Ustawodawca zatem przewidział pewien dodatkowy warunek wobec kierowców wykonujących tego typu przewozy nakazując poddawanie ich badaniom psychologicznym.

Jednocześnie przepis art. 84 ust. 5 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami zawiera obowiązek przekazania orzeczenia psychologicznego w którym stwierdzono przeciwskazania do kierowania ww. pojazdami Staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. W ocenie Sądu jest to wyraz troski ustawodawcy o zapewnienie bezpieczeństwa transportu przejawiający się w przyjęciu postępowania polegającego na weryfikacji takiego badania przez Starostę w zakresie uprawnień do prowadzenia pojazdów.

W przedmiotowej sprawie wydane wobec Pana B.C. orzeczenie psychologiczne jest negatywne i stwierdza, że istnieją przeciwskazania do prowadzenia przez niego pojazdów uprzywilejowanych. Sąd oczywiście rozumie zakres tego orzeczenia i zauważa, że odnosi się ono jedynie do prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych lecz w związku ze wskazanym przepisem powinno ono także być rozważone przez Starostę w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Skoro bowiem psycholog wydał orzeczenie negatywne to z pewnością podstawą do jego wydania było ujawnienie u badanego tego typu deficytów które prowadzą do wyeliminowania go z ruchu jako kierowcę pojazdów uprzywilejowanych lub przewożących wartości pieniężne.

Sąd oczywiście nie wie jakiego rodzaju deficyty u skarżącego ujawniono, jednakże jako zasadne jawi się stanowisko organu, że tego typu deficyty mogą wpływać również na postawę skarżącego jako kierowcy przy prowadzeniu pojazdów w ruchu zwykłym. Ujawnione bowiem nieprawidłowości w badaniu z zakresu psychologii transportu mogą bowiem poradzić również do konieczności pozbawienia uprawnień do prowadzenia pojazdów w zakresie nie związanym z ich zawodowym prowadzeniem. Dostrzegł to niewątpliwie ustawodawca nakazując tego typu orzeczenie przesyłać właściwemu Staroście.

Nie są zatem zasadne te argumenty skarżącego w których podnosi, że badanie to zostało przeprowadzone jedynie dla celów prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych i nie może być wykorzystane w innym postępowaniu.

Orzeczenie psychologiczne wydane w trybie art. 82 ust 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami może stanowić wystarczającą informację do przyjęcia, że występują uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego w rozumieniu art. 99 ust. 1 pkt 2. Należy przy tym wskazać ze w przedmiotowej sprawie ani organy ani sąd nie rozstrzygają kwestii uprawnień do kierowania pojazdami skarżącego w zakresie kat. A, B, T, a jedynie kwestię zasadności kontroli stanu jego zdrowia w zakresie spełniania wymagań zdrowotnych dla kierowców tego typu pojazdów.

Sąd podzielił stanowisko organu, iż kontrola taka powinna zostać przeprowadzona. Zgromadzone dowody są wystarczające, gdyż orzeczenie psychologiczne zawiera tego typu stwierdzenie, które jest jednoznacznie identyfikowane z uzasadnionymi zastrzeżeniami do jego stanu zdrowia.

Kontrolowana decyzja w żaden sposób nie przesądza kwestii pozbawienia uprawnień skarżącego w zakresie kat. A, B, T.

Z tych względów sąd skargę oddalił, w myśl art. 151 P.p.s.a.