Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 100/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przekazania akt p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2024 r. K. J. (dalej: "skarżący") wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ") w przedmiocie przekazania akt administracyjnych właściwemu organowi. Z treści skargi wynika, że po uprawomocnieniu się wyroku tutejszego Sądu z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, uchylającego decyzje organów Policji obu instancji (wobec niewniesienia skargi kasacyjnej przez żadną ze stron postępowania), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił organowi akta administracyjne sprawy, lecz KGP nie przekazał całości tych organowi pierwszej instancji, tj. Wojewódzkiemu Komendantowi Policji w [...] (dalej: "KWP"), a mianowicie KWP nie otrzymał akt dotyczących "postępowania o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego". Przedmiotowa bezczynność, zdaniem skarżącego, trwa prawie 14 lat i z tego tytułu skarżący domaga się przyznania od KGP sumy pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi i oddalenie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej. KGP wskazał, że równo rok temu skarżący wywiódł analogiczną skargę, która została odrzucona postanowieniem tutejszego Sądu z 28 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 382/23, a kwestię prawa skarżącego do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego definitywnie rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09, oddalającym skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, gdyż została złożona po dokonaniu przez organ czynności.

Wyrokiem z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez skarżącego decyzję KGP z [...] maja 2008 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję KWP z [...] marca 2008 r.nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "KPP") nr [...] z [...] września 2005 r., stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] kwietnia 2005 r. własnej decyzji z [...] listopada 1999 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a także określił, że zaskarżona decyzja organu nie podlega wykonaniu w całości. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i stało się prawomocne wobec niezaskarżenia go przez żadną ze stron postępowania.

Następnie KPP decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...] przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] do [...] maja 2005 r. oraz wygasił z dniem [...] maja 2005 r. ww. decyzję własną z [...] listopada 1999 r. nr [...]. Powyższa decyzja KPP została zaskarżona przez skarżącego do KWP, który decyzją nr [...], wydaną [...] sierpnia 2009 r. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 145) w związku z § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 649 ze zm.), uchylił w całości decyzję KPP oraz orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] maja 2005 r. decyzji własnej z [...] listopada 1999 r. nr [...].

Po pierwsze, z treści ww. orzeczeń nie wynika, aby KWP, wydając decyzję z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], nie dysponował kompletnymi aktami administracyjnymi. Skarżący formułuje w tym zakresie bezpodstawny zarzut, niepoparty żadnymi argumentami, a tym bardziej dowodami. Tutejszy Sąd nie ma żadnych podstaw twierdzić, że ww. decyzja - zresztą pozytywnie i prawomocnie zweryfikowana, na skutek skargi skarżącego, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z 14 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09 - została wydana w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Powołane wyżej orzeczenie prowadzi do całkowicie odmiennego wniosku, a skoro doszło do przekazania akt administracyjnych przez KGP do KWP przed podjęciem wzmiankowanej decyzji z [...] sierpnia 2009 r., to oznacza to, iż niniejsza skarga na bezczynność została wniesiona już po dokonaniu czynności przekazania akt.

Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uchwale tej podkreślono, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała ta wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność na inne niż decyzje akty lub czynności administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych, tj. także do skargi wniesionej (jak w niniejszej sprawie) w trybie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Okoliczność, iż skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu już po czynności przekazania akt, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi, która to przeszkoda mieści się w kategorii "innych przyczyn" wskazanych w wyż. cyt. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Ustosunkowując się do argumentu organu, że analogiczna skarga została wniesiona przez skarżącego rok wcześniej i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wa 382/23, tutejszy Sąd przyznaje, iż skarżący kieruje liczne skargi (często bardzo zbliżone w swej treści, bo różniące się zaledwie jednym czy kilkoma zdaniami), przy czym stwierdza, że uprzednia skarga została potraktowana jako zaskarżenie niewykonania przez KGP wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.