Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3064/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, ust. 3b, ust. 3c, ust. 3d, ust. 16
journal: Dz.U. 2023 poz 141
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6, § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 182 § 2, art. 183 § 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: NSA Marek Stojanowski (spr.) NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 647/23 w sprawie ze skargi P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 kwietnia 2023 r., nr SKO.4146.303.23 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W ŁODZI WYROKIEM Z 26 WRZEŚNIA 2023 R. PO ROZPOZNANIU SKARGI P.C. NA DECYZJĘ SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W SIERADZU Z 27 KWIETNIA 2023 R. W PRZEDMIOCIE ODMOWY PRZYZNANIA DODATKU WĘGLOWEGO UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ ORAZ POPRZEDZAJĄCĄ JĄ DECYZJĘ WÓJTA GMINY W. Z 31 STYCZNIA 2023 R.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ. Zaskarżył to rozstrzygnięcie w całości, wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi jako bezzasadnej bądź przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Dodatkowo organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. art. 2 ust. 3c ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 141, z późn. zm.), dalej: udw, przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przyznanie świadczenia w postaci dodatku węglowego w warunkach określonych w art. 2 ust. 3c udw, tj. gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie zostało uzależnione od uprzedniego podjęcia przez zainteresowaną osobę formalnych działań zmierzających do ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania gospodarstwa domowego, które to działania nie zakończyły się ustaleniem odrębnego adresu, gdyż organy "z urzędu posiadają wiedzę, czy dla danej nieruchomości możliwe jest ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw";

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przyznanie świadczenia w postaci dodatku węglowego w warunkach określonych w art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw jest możliwym również wówczas, gdy wnioskodawca prowadzący odrębne od innych osób zamieszkujących pod tym samym adresem gospodarstwo domowe nie zajmuje odrębnego, samodzielnego lokalu;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw przez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że w realiach rozpatrywanej sprawy skarżący spełnia przesłanki do przyznania dodatku węglowego, mimo że nie była spełniona przesłanka określona w art. 2 ust. 3c udw, gdyż nie zostało wykazane, że w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla gospodarstwa domowego skarżącego, a ponadto zostało ustalone, że gospodarstwo domowe skarżącego nie zamieszkuje w odrębnym lokalu;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 3b, 3c, 3d i ust. 16 udw przez ich błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku, gdy nie zostanie wykazane zaistnienie warunków zastosowania art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw organ nie wydaje decyzji o odmowie przyznania dodatku węglowego, tylko pozostawia wniosek bez rozpoznania;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw przez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organy administracji naruszyły wymieniony przepis ustawy;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, w zw. z art. 2 ust. 3-3e udw przez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organy administracji naruszyły wymieniony art. 6 kpa przez nałożenie na wnioskodawcę obowiązku, który wprost nie wynika z przepisów ustawy o dodatku węglowym;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 11 kpa przez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej pod zarzutem naruszenia wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, mimo że dostatecznie została wyjaśniona kwestia w zakresie prowadzenia przez skarżącego odrębnego od córki gospodarstwa domowego, a decyzja organu pierwszej instancji nie jest w tym zakresie wewnętrznie sprzeczna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 ppsa w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że sprawa dotyczy odmowy przyznania skarżącemu dodatku węglowego z uwagi na zamieszkiwanie przez niego w pomieszczeniach, którym nie został nadany adres odrębny od pozostałej części budynku. Skarżący na mocy umowy dożywocia zajmuje bowiem wydzielone pomieszczenia budynku mieszkalnego, które łączą się drzwiami z pozostałymi pomieszczeniami, co uniemożliwia na uznanie ich za odrębny lokal i uzyskanie przez niego odrębnego adresu. W ocenie orzekających w sprawie organów uniemożliwiało to przyznanie skarżącemu dodatku węglowego na użytkowane przez niego źródło ogrzewania.

Z uwagi na powyższe uznać należy, że spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół zagadnienia możliwości przyznania dodatku osobie zajmującej lokal, w stosunku do którego brak jest możliwości nadania mu odrębnego adresu.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 udw dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu – w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.

Zauważyć także należy, że przepisy przywołanej ustawy regulują również kwestię, gdy pod jednym adresem prowadzonych jest więcej gospodarstw domowych uprawnionych do uzyskania dodatku węglowego. W przypadku takim zgodnie z art. 2 ust. 3a udw w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem. W przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (art. 2 ust. 3b udw). A w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła (art. 2 ust. 3c udw). W przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji (art. 2 ust. 3d udw).

W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania administracyjnego ustalono, że skarżący na podstawie umowy dożywocia zamieszkuje w tym samym budynku, w którym mieszka jego córka prowadząca odrębne gospodarstwo domowe. Pomieszczenia zajmowane przez skarżącego posiadają odrębne źródło ogrzewania w postaci kuchni węglowej oraz odrębny licznik prądu, podczas gdy wodomierz obsługuje oba gospodarstwa domowe. W toku postępowania ustalono również, że pomieszczenia zajmowane przez skarżącego nie spełniają wymogów uznania ich za odrębny lokal z uwagi na połączenie ich drzwiami z pozostałymi pomieszczeniami w budynku. W związku z powyższym pomieszczenia zajmowane przez skarżącego nie posiadają adresu odrębnego od pozostałej części budynku, a skarżący do 30 listopada 2022 r. nie podjął formalnych kroków mających na celu uzyskanie takiego adresu. Organy ustaliły także, że dodatek węglowy został już wypłacony córce skarżącego prowadzącej gospodarstwo domowe pod tym samym adresem.

Argumentacja organów uzasadniająca odmowę przyznania wnioskowanego dodatku opiera się na stanowisku, że dodatek węglowy może być przyznany na jeden adres i jedynie wyjątkowo na różne gospodarstwa domowe prowadzone pod tym samym adresem, w których przypadku do 30 listopada 2022 r. nie doszło do przyznania im odrębnego adresu, ale pod warunkiem podjęcia przez te gospodarstwa formalnych kroków zmierzających do uzyskania tego adresu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko takie nie znajduje poparcia w treści zacytowanych powyżej przepisów. Zgodnie bowiem z tymi przepisami zasada "jeden adres – jeden dodatek węglowy" nie ma charakteru absolutnego i doznaje przełamania w sytuacji, gdy pod tym samym adresem, prowadzonych jest więcej niż jedno gospodarstwo domowe, a w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu zamieszkania. W takiej bowiem sytuacji dodatki węglowe przyznaje się zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 udw każdemu wnioskodawcy pozostającemu w gospodarstwie domowym niezależnie od tego czy gospodarstwa te posiadają odrębne adresy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przepis art. 2 ust. 3c udw posługuje się wyrażeniem "w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach", które należy odróżnić od wyrażenia "nie zostały zakończone postępowania mające na celu przyznanie odrębnych adresów wyodrębnionym gospodarstwom domowym" bądź wyrażeń równorzędnych i synonimicznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że art. 2 ust. 3c udw obejmuje wszystkie sytuacje, w których nie było możliwe uzyskanie do 30 listopada 2022 r. odrębnego adresu, tj. sytuacje, gdy podjęte działania nie doprowadziły do tej daty do ustalenia odrębnego adresu gospodarstwa domowego, jak i sytuacje, w których nadanie odrębnego adresu budynkowi lub jego części nie było możliwe z przyczyn technicznych. W konsekwencji powyższego brak jest podstaw, aby działaniem art. 2 ust. 3c udw objęte zostały wyłącznie te sytuacje, w których wnioskodawca podjął formalne działania zmierzające do uzyskania odrębnego adresu prowadzonego przez niego gospodarstwa domowego, takich jak uzyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, złożenie wniosku o nadanie numeru porządkowego czy też od potwierdzenia tej okoliczności stosownym dokumentem urzędowym bądź innym skonkretyzowanym dowodem. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z 7 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 2701/23, w odniesieniu do analogicznie brzmiącego przepisu art. 24 ust. 5a ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (obecnie Dz.U. z 2023 r. poz. 1772, z późn. zm.) oraz w sprawach z 28 października 2024 r., sygn. akt I OSK 2991/23 i I OSK 2992/23 w przedmiocie dodatku węglowego. W tym ujęciu z uwagi na brzmienie przepisu art. 2 ust. 3c udw wymaganie od wnioskodawców podjęcia formalnych kroków w celu uzyskania odrębnego adresu zamieszkania należy uznać za stawianie wymogów niewynikających wprost z brzmienia wspomnianego przepisu.

W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie wymaganie wszczęcia procedur mających na celu przydzielenie odrębnego adresu w odniesieniu do pomieszczeń zajmowanych przez skarżącego należało uznać za niezasadne również z uwagi na datę wejścia w życie przepisu art. 2 ust. 3c udw. Przepis ten wszedł bowiem w życie w dniu 3 listopada 2022 r. i oczekiwanie podjęcia w tym terminie trwałego wydzielenia pomieszczeń zajmowanych przez skarżącego od pozostałej części budynku przez zamurowanie zbędnych z tego punktu widzenia dodatkowych otworów drzwiowych prowadzące do powstania odrębnego lokalu, a następnie na tej podstawie wystąpienie o nadanie odrębnego adresu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego było niewykonalne w terminie do 30 listopada 2022 r.

Braku możliwości stawiania tak wygórowanych wymagań na gruncie art. 2 ust. 3c udw upatrywać należy także w uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej ten przepis do krajowego systemu prawnego, co prawidłowo odnotował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Zgodnie bowiem ze wspomnianym uzasadnieniem znowelizowane z dniem 20 września 2022 r. przepisy ustawy o dodatku węglowym przyjęły wspomnianą zasadę "jeden dodatek węglowy na jeden adres". Ustawodawca uznał, że w związku z tymi zmianami celowe było dostosowanie limitu wydatków, aby żaden z beneficjentów nie otrzymał zmniejszonego poziomu wsparcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzeniem tym ustawodawca wyraził wolę objęcia dodatkiem węglowym osób znajdujących się w kryzysie finansowym uniemożliwiającym m.in. poniesienie działań technicznych, które będą warunkowały docelowo uzyskanie odrębnego adresu. Intencją ustawodawcy było zatem objęcie analizowaną formą wsparcia możliwie dużej liczby osób wymagających wsparcia.

W świetle powyższych wywodów zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 3c udw, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 6 kpa w zw. z art. 2 ust. 3-3e udw należy uznać za niezasadne.

W rozpoznawanej sprawie brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw. Zauważyć w tym miejscu należy, że zasadniczą podstawą prawną zarzutu autor skargi kasacyjnej uczynił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, który daje sądowi administracyjnemu podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy niedającego podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie należy odnotować, że trafności tego zarzutu autor skargi kasacyjnej upatruje w fakcie braku naruszenia przepisów art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw będących przepisami prawa materialnego, a nie przepisami postępowania. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej wśród podstaw kasacyjnych w ramach analizowanego zarzutu wskazał także art. 135 ppsa, ale zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu skargi kasacyjnej i do jego skuteczności konieczne jest wskazanie naruszenia innych przepisów, które w realiach rozpoznawanej sprawy przybrało postać przepisów materialnych zawartych w ustawie o dodatku węglowym. Oznacza to, że zarzut ten powinien zostać rozpoznany jako zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 3c i ust. 3d udw i w takim ujęciu – pomimo odrębnej argumentacji – jest on co do zasady tożsamy z zarzutami rozpoznanymi powyżej.

Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 3b, 3c, 3d i ust. 16 udw na skutek błędnego zdaniem autora skargi kasacyjnej uznania, że organ pierwszej instancji powinien był zostawić wniosek skarżącego bez rozpoznana, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ust. 3b udw w przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania. Jednocześnie w myśl art. 2 ust. 16 udw przyznanie przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta dodatku węglowego nie wymaga wydania decyzji. Odmowa przyznania dodatku węglowego, uchylenie oraz rozstrzygnięcie w sprawie nienależnie pobranego dodatku węglowego wymagają wydania decyzji. Z porównania zacytowanych powyżej przepisów wynika, że mają one odmienne zakresy zastosowania. O ile bowiem decyzja o odmowie przyznania dodatku węglowego wynika z niespełnienia przesłanek uzyskania takiej formy pomocy (np. korzystania ze źródła ogrzewania nieobjętego wsparciem w postaci przedmiotowego dodatku), to pozostawienie wniosku bez rozpoznania (o ile nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 2 ust. 3c udw) następuje, gdy wniosek taki mógłby zostać rozpatrzony przez organ pozytywnie, a przyznaniu wsparcia stoi na przeszkodzie kolejność złożenia wniosków. Skoro w rozpoznawanej sprawie organ uznał, że przyznaniu skarżącemu wnioskowanego dodatku stoi na przeszkodzie brak podjęcia działań, o których zdaniem organu mowa w art. 2 ust. 3c udw, a źródło ogrzewania spełniało przesłanki ustawowe, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie uznał, że organ z uwagi na wcześniejsze przyznanie dodatku węglowego córce skarżącego zajmującej pozostałą część domu powinien był pozostawić wniosek bez rozpoznania, a nie wydawać decyzję odmowną. W konsekwencji powyższego należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok, nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 3b, 3c, 3d i ust. 16 udw.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 11 kpa, należy odnotować, że naruszenie tych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził na skutek dostrzeżenia niespójności w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadnienie to wskazuje bowiem, że przebieg wywiadu środowiskowego potwierdza, że pod tym samym adresem zamieszkują dwa odrębne gospodarstwa domowe, aby następnie wskazać, że dokonanie wizji lokalnej nie dało podstaw do stwierdzenia zamieszkania pod tym adresem odrębnych gospodarstw domowych korzystających z odrębnych lokali mieszkalnych. Okoliczność ta z uwagi na powiązanie możliwości przyznania dodatku węglowego jest istotna w sprawie, a zatem rozbieżność w ustaleniach może wskazywać, że w sprawie nie ustalono stanu faktycznego sprawy, co z kolei uniemożliwiałoby zastosowanie określonej normy prawnej.

Na marginesie powyższego należy odnotować, że nieustalenie stanu faktycznego sprawy nie stanęło Sądowi pierwszej instancji na przeszkodzie w ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Może to powodować, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie poddaje się kontroli instancyjnej. Niemniej jednak zbadanie tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny wymagałoby postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

W świetle powyższych wywodów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 11 kpa okazał się niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.