Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 296/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Inga Gołowska WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2023 r. nr SKO.EA/418/160/2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r. nr SKO.EA/418/160/ 2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej również jako: Organ, Kolegium, SKO), działając na podstawie art. 1a pkt 2, art. 18, art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.; dalej jako u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia M. B. (dalej również jako: Strona, Skarżący), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 października 2022 r. nr EW-01.3160.2.16.2022.MP w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonaną w dniu 19 sierpnia 2022 r. w Banku [...] S.A. dot. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 października 2018 r. nr [...], z uwagi na bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. W dniu 19 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa dokonał aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] w Banku [...] S.A., dot. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 października 2018 r. nr [...].

2. Strona wniosła dwa pisma z dnia 19 września 2022 r. o podobnej treści, zatytułowane "Skarga" na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., dotyczące "aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego" w banku [...] S.A., dot. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 października 2018 r. nr [...]. Ponadto wniosła o zwrot pobranych niezgodnie z prawem należności pieniężnych.

Skargi te, ze względu na tożsamy stan faktyczny, zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

3. Postanowieniem z dnia 21 października 2022 r. nr EW-01.3160.2.16. 2022.MP Prezydent Miasta Krakowa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonaną w dniu 19 sierpnia 2022 r. nr [...] w Banku [...] S.A. dot. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 października 2018 r. nr [...], z uwagi na bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że aktualizacja zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nie stanowi czynności egzekucyjnej w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ponieważ nie jest to działanie zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny został już zastosowany (dokonano zajęcia rachunków bankowych) i jest on realizowany przez dłużników zajętej wierzytelności (banki). Organ podkreślił, iż na ww. czynność egzekucyjną z dnia 22 października 2018 r. nr [...] Skarżący złożył skargę, którą organ I instancji oddalił postanowieniem nr EW-01.3160.2.27.2018.SM/MP z dnia 7 grudnia 2018 r. (utrzymanym w mocy przez Kolegium postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. Nr SKO.EA/418/6/2019).

Dalej organ I instancji wskazał na treść art. 18 u.p.e.a. i art. 61 a § 1 k.p.a. oraz wyjaśnił, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61 a § 1 k.p.a. - wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z warunków wynikających z tego przepisu. Wyrażenie "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., wskazuje na sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, albo w sprawie zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (brak strony lub przedmiotu rozstrzygnięcia). W przypadku istnienia od początku negatywnej przesłanki podmiotowej lub przedmiotowej, gdy postępowanie od początku było bezprzedmiotowe, zasadna jest odmowa wszczęcia postępowania zgodnie z art. 61 a k.p.a.

Organ I instancji wskazał również, że instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. Innymi słowy, na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ I instancji stwierdził, że aktualizacja zajęcia zdecydowanie wykluczona jest z kręgu czynności egzekucyjnych. Czynnościami egzekucyjnymi są wyłącznie czynności faktyczne, dla których ważności u.p.e.a. przewidziała określony rygor i formę ich dokonania. Informacyjny charakter tego zawiadomienia, jak również brak odrębnego trybu postępowania uregulowanego w tej ustawie wskazuje, że nie można zaliczać go do czynności o charakterze wykonawczym. Zaliczenie zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia do kategorii czynności egzekucyjnych powodowałoby, że każde działanie organu egzekucyjnego, polegające na wykonaniu jakiejś czynności materialno-technicznej o charakterze informacyjnym, podlegałoby zaskarżeniu w trybie art. 54 u.p.e.a. poprzez złożenie skargi na czynności egzekucyjne. Nie ma natomiast żadnych uzasadnionych podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżania, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie właściwą czynność egzekucyjną stanowiły zajęcia rachunku bankowego, na którą to czynność przysługiwały środki zaskarżenia, natomiast aktualizacje zawiadomień o zajęciu stanowiły wyłącznie techniczne czynności o charakterze informacyjnym, które nie podlegają zaskarżeniu w trybie skargi na czynności egzekucyjne.

Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że złożone przez Skarżącego dwie skargi nie mogły inicjować postępowania, a zatem należało zastosować przepis art. 61a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i odmówić wszczęcia postępowania w sprawie skarg na aktualizacje zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Odnosząc się do wniosku o zwrot pobranych niezgodnie z prawem należności pieniężnych, organ egzekucyjny wyjaśnił, że postanowieniem nr EW-01.3160.2.27.2018.SM/MP z dnia 7 grudnia 2018 r. oddalano skargę na czynność egzekucyjną z dnia z dnia 22 października 2018 r. nr [...] z powodu braku podstaw do zakwestionowania czynności egzekucyjnej, a postępowanie egzekucyjne (dotyczące tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 29 września 2008 r. oraz nr [...] z dnia 29 marca 2010 r.) prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami. W związku z powyższym wyegzekwowana w toku postępowania kwota nie podlega zwrotowi.

4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł zażalenie, kwestionując jego prawidłowość i wniósł o zmianę przedmiotowego postanowienia oraz nadanie dalszego biegu sprawie, poprzez wszczęcie postępowania w sprawie skargi na aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonaną w dniu 19 sierpnia 2022 r. zawiadomieniem nr [...] w Banku [...] S.A. Nadto Skarżący szeroko przedstawił swoje stanowisko w sprawie i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego i odstąpienie od czynności zajęcia rachunku bankowego oraz zwrot pobranych należności.

5. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Kolegium wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 9 stycznia 2023 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

SKO wyjaśniło, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż 19 sierpnia 2022 r. Prezydent dokonał ww. aktualizacji zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

W dniu 22 września 2022 r. Skarżący wniósł dwa pisma (z dnia 19 września 2022 r.) o zbliżonej treści, zatytułowane "Skarga" na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., dotyczące "aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego (...). W treści wniesionych pism skarżący kwestionuje zasadność i prawidłowość prowadzonych postępowań egzekucyjnych.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania zastosowanego środka egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania ocenianego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W judykaturze zwraca się uwagę, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. W postępowaniu prowadzonym w trybie tego przepisu dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

Dalej Kolegium – powołując się na treść art. 1a pkt 2 u.p.e.a. – wskazało, że przez czynność egzekucyjną należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Nie są czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się z zastosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Aktualizacja zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nie stanowi czynności egzekucyjnej w rozumieniu art. 1 a pkt 2 u.p.e.a., ponieważ nie jest to działanie zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Aktualizacja zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego ma wyłączenie cel informacyjny wobec stron postępowania w wyniku zaistniałych zmian bądź zdarzeń nie stanowiących czynności egzekucyjnej. Zaskarżone działanie organu I instancji stanowiło wyłącznie czynność materialno-techniczną podejmowaną w ramach już zastosowanego środka egzekucyjnego nie skutkując zaistnieniem nowej czynności egzekucyjnej. Zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia nie stanowi czynności egzekucyjnej, o której jest mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., a w konsekwencji nie przysługuje na nie skarga na czynności egzekucyjne z art. 54 tej ustawy. Tym samym zdaniem Kolegium zasadnie organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Uwzględniając powyższe Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skarg skarżącego na ww. aktualizacje zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego dokonanych 19 sierpnia 2022 r.

SKO wskazało, że w rozpatrywanej sprawie właściwą czynność egzekucyjną stanowiły zajęcia rachunku bankowego, na którą to czynność przysługiwały środki zaskarżenia i – jak wynika z akt sprawy – na czynności egzekucyjne z dnia 22 października 2018 r. nr [...] Skarżący złożył skargę, którą organ I instancji oddalił postanowieniem nr EW-01.3160.2.27.2018.SM/MP z dnia 7 grudnia 2018 r. (utrzymanym w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. nr SKO.EA/418/6/2019).

Końcowo Kolegium podkreśliło, że badając legalność orzeczenia odmawiającego wszczęcia postępowania ocenia się jedynie, czy zaistniała przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie. Pozostałe zaś kwestie podnoszone w skardze i zażaleniu na postanowienie organu I instancji – odnoszące się do merytorycznych rozstrzygnięć, w tym do innych postępowań toczących się przed organami administracji publicznej oraz sądami – nie mogą być przedmiotem oceny w tym postępowaniu, albowiem wykraczają poza zakres niniejszej sprawy administracyjnej.

6.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący podniósł, że nie zgadza się z treścią zaskarżonego postanowienia, stwierdzając m in. że jest ono niezgodne ze stanem prawnym oraz nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego i toczących się postępowań w trybie postępowania cywilnego. Skarżący szeroko przedstawił swoje stanowisko w sprawie oraz wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i nadanie dalszego biegu skargom na aktualizacje zawiadomień celem usunięcia wszystkich niezgodności z prawem.

Ponadto Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (adwokata) z urzędu.

6.2. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

6.3. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2023 r. zwolniono Skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono adwokata z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

7.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

7.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

7.3. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna.

7.4. Na wstępie zauważyć należy, że zagadnienie będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, tj. możliwość złożenia skargi w trybie art. 54 u.p.e.a. na aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, było już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie m.in. w wyrokach z dnia 20 lipca 2023 r., I SA/Kr 89/23 oraz z dnia 19 kwietnia 2023 r., I SA/Kr 252/23).

Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko zawarte w powyższych orzeczeniach, zatem posłuży się argumentacją w nich zawartą.

7.5. Spór w niniejszej sprawie, jak już wspomniano, sprowadza się zasadniczo do rozstrzygnięcia, czy aktualizacja zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego stanowi czynność egzekucyjną w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Odpowiedź na powyższe pytanie determinuje bowiem to, czy Skarżącemu przysługiwały skargi na czynności egzekucyjne, przewidziane w art. 54 § 1 u.p.e.a., czy też należało odmówić mu wszczęcia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Jak słusznie wskazały organy obu instancji, w myśl art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Stąd też dla prawidłowej identyfikacji co należy rozumieć przez czynność egzekucyjną istotne znaczenie ma definicja środków egzekucyjnych. Na gruncie dyspozycji art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. (a zatem w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnych) należy przez nie rozumieć egzekucję ze wskazanych w tym przepisie aktywów majątkowych (m.in. pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, z rachunków bankowych). W tym kontekście czynnością egzekucyjną będzie nie każda aktywność organu ("wszelkie działania"), ale wszelkie działania organu, które mają na celu doprowadzić ("zmierzać") do zastosowania lub zrealizowania egzekucji, np. z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę itd. (środek określony w katalogu zawartym w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.).

W związku z powyższym czynnościami egzekucyjnymi będą zarówno czynności faktyczne (wykonawcze), jak i wydawane przez organ akty prawne (por. np. wyroki NSA: z dnia 22 grudnia 2020 r., II FSK 2176/18; z dnia 25 sierpnia 2020 r., II FSK 1324/18), o ile jednak ich podjęcie warunkuje zastosowanie lub realizację egzekucji z danego aktywa majątkowego. Stąd też wniosek, że "nie będą czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się ze stosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego" (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., II FSK 730/16).

Stąd też, skoro aktualizacja zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności nie jest tożsama z zajęciem wierzytelności, to wbrew stanowisku Skarżącego, nie można tej czynności uznać za czynność egzekucyjną w rozumieniu art. 1 a pkt 2 u.p.e.a. Wprawdzie działania organu egzekucyjnego z tym związane odnoszą się do dokonanej czynności egzekucyjnej (zastosowanego środka egzekucyjnego), jednak same nie są czynnością egzekucyjną (por. wyroki NSA: z dnia 11 października 2016 r., II FSK 712/16, z dnia 7 grudnia 2011 r., II FSK 1784/10).

Wobec tego, skoro wspomnianych zawiadomień nie można było uznać za działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, organ prawidłowo zakwalifikował je jako czynności materialno-techniczne. Ta zaś nie mogły być przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 u.p.e.a. W konsekwencji, złożone w tym przedmiocie skargi nie mogły skutecznie zainicjować postępowania. Wobec tego organ I instancji prawidłowo zastosował art. 61 a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skarg na czynności egzekucyjne.

Jak trafnie bowiem wskazały organy obu instancji, art. 61 a § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że "inne uzasadnione przyczyny", o jakich mowa w powyższym przepisie, obejmują sytuacje, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. W sytuacji, gdy brak jest czynności podlegającej zaskarżeniu, należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie, zgodnie z art. 61 a k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2013 r., III SA/Wa 2282/12, wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1758/13).

W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargi na informacje organu, a zatem czynności o charakterze technicznym (techniczno-materialnym), których nie można zaliczyć ani do czynności o charakterze wykonawczym, ani do aktów, które mają na celu zastosowanie lub zrealizowanie danego środka egzekucyjnego. Tym samym, jako chybione należy ocenić również zarzuty naruszenia art. 54 § 1 u.p.e.a. i art. 61 k.p.a.

Odnosząc się do obszernych wywodów skarżącego, warto nadmienić, że jak wskazały organy obu instancji, w rozpatrywanej sprawie właściwą czynność egzekucyjną stanowiły zajęcia rachunku bankowego, na którą to czynność przysługiwały środki zaskarżenia. Skarżący skorzystał z powyższego uprawnienia, co szczegółowo opisano w treści wydanych postanowień.

7.6. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wykraczającym poza sformułowane w skardze zarzuty i również w tym zakresie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia.

7.7. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.