Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 215/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6, art. 13
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 18 ust. 8, art. 21 ust. 5, art. 23 pkt 1 i art. 24 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 96 poz 618
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – PZH Państwowego Instytutu Badawczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

M. K. wnioskiem z [...] lutego 2024 r., złożonym za pośrednictwem platformy e-PUAP, zwrócił się do Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH – Państwowego Instytutu Badawczego o udzielenie informacji publicznej dotyczącej dowodów na to, że E. coli może wywoływać następujące schorzenia: 1. Zakażenia dróg moczowych, 2. Zapalenie opon mózgowych u noworodków, 3. Zatrucia pokarmowe, 4. Ropnie narządowe i zapalenie otrzewnej, 5. Zakażenia pooperacyjne, 6.Szpitalne zapalenia płuc, 7.Sepsa. Wnioskodawca zwrócił się o przekazanie dokumentacji naukowej, badań klinicznych lub innych źródeł, które potwierdzają związek E. coli z wymienionymi schorzeniami.

Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH – Państwowego Instytutu Badawczego w odpowiedzi z dnia [...] lutego 2024 r. wyjaśnił, że żądanie wyrażone we wniosku nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.).

Wnioskodawca we wniosku z dnia [...] lutego 2024 r., zatytułowanym "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" , powołując się na treść art. 17 pkt 2 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazał, że z opisu działalności Instytutu wynika, że jednym z jego głównych celów jest promowanie zdrowia i dobrostanu społecznego poprzez udostępnianie wiarygodnych informacji naukowych oraz rozwiązań mających na celu poprawę jakości życia i zdrowia społeczeństwa. W związku z tym, wniosek o udostępnienie informacji na temat związku bakterii Escherichia coli z różnymi schorzeniami zdrowotnymi, w tym zakażeniami dróg moczowych, zatruciami pokarmowymi itp., mieści się w zakresie działań i kompetencji Instytutu. Informacje te mogą być istotne dla społeczności w kontekście profilaktyki zdrowotnej i świadomości zagrożeń związanych z występowaniem tej bakterii.

Dyrektor w odpowiedzi z dnia [...] marca 2024 r. ponownie wyjaśnił, że żądanie wyrażone we wniosku nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Podał, że zgodnie z aktualną linią orzeczniczą wojewódzkich sądów administracyjnych wyrażoną m.in. w wyrokach: WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt III SAB/Gd 153/22 oraz III SAB/Gd 153/22 informacje z zakresu wiedzy medycznej jak również informacje dotyczące polityki szczepień ochronnych, prawidłowości zasad funkcjonowania organów inspekcji sanitarnej, ochrony zdrowia, metod postępowania leczniczego nie są uważane za informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., skutkiem czego organ nie jest zobowiązany do ich udzielenia.

Wnioskodawca pismem z [...] marca 2024 r. wezwał Dyrektora do uzupełnienia pisma z [...] marca 2024 r. Wskazał przy tym jakie elementy powinna zawierać decyzja administracyjna.

Dyrektor w odpowiedzi z dnia [...] marca 2024 r. wyjaśnił, że organ wydaje decyzję w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej albo umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie, w toku dotychczasowej korespondencji, NIZP PZH - PIB zajął stanowisko, zgodnie z którym żądanie wyrażone we wniosku nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. W zaistniałej sytuacji, w związku z przywołanym przepisem, organ nie ma obowiązku wydania decyzji w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej. Powyższą interpretację potwierdza utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażona m. in. w: wyroku z dnia 10 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 50/06, postanowieniu z 13 marca 2007 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 243/07 oraz wyroku z 25 maja 2022 roku w sprawie o sygn. akt III OSK 1795/21.

M. K. pismem z dnia 22 marca 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH-Państwowego Instytutu Badawczego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący w uzasadnieniu przytoczył przebieg postępowania oraz zwrócił się o rozstrzygnięcie przez Sąd, czy wnioskowane przez niego informacje stanowią informację publiczną.

Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH-Państwowego Instytutu Badawczego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko, na poparcie którego przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. W uzasadnieniu wskazał ponadto, że w sytuacji, w której żądana informacja nie stanowi informacji publicznej organ nie ma obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w judykaturze, m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z 23 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/GI 93/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm), zwanej dalej p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w pkt 4a.

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA

z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA

z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym i prezentuje go również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś,H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa ta znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH Państwowy Instytut Badawczy jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), co w tej sprawie nie było kwestionowane.

Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - Państwowy Instytut Badawczy jest państwowym instytutem badawczym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz.U. z 2022 r., poz. 498) zwanej dalej u.i.b., (art. 21 ust. 5 u.i.b. i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 2021 r. w sprawie nadania Narodowemu Instytutowi Zdrowia Publicznego - Państwowemu Zakładowi Higieny statusu państwowego instytutu badawczego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1142). Instytutem badawczym, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.i.b., jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Źródłem finansowania zadań Instytutu są m.in. subwencje i dotacje (§ 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 2021 r. w zw. z art. 18 ust. 8 u.i.b.). Jako państwowy instytut badawczy, NIZP PZH - PIB otrzymuje dotację celową na finansowanie realizacji zleconych zadań. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 27 maja 2021 r. przedmiotem działania Instytutu jest prowadzenie badań naukowych, prac rozwojowych i wdrożeniowych z za kresu nauk o zdrowiu, dostosowanych do potrzeb zdrowia publicznego oraz ochrony zdrowia, w szczególności dotyczących monitorowania i analiz stanu zdrowia ludności oraz jego uwarunkowań, organizacji systemu ochrony zdrowia, bezpieczeństwa żywności oraz sposobu żywienia i stanu odżywienia człowieka, promocji i profilaktyki zdrowia, epidemiologii i diagnostyki chorób zakaźnych, nadzoru epidemiologicznego, szczepień ochronnych, bezpieczeństwa zdrowotnego środowiska i naturalnych surowców leczniczych. Zgodnie z art. 23 pkt 1 i art. 24 ust. 1 pkt 5 u.i.b. jednym z organów instytutu badawczego jest dyrektor, do którego zadań należy w szczególności reprezentowanie instytutu na zewnątrz.

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów

i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji

(v. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, orzeczenia. nsa.gov.pl). Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności

o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Nie oznacza to jednak, że u.d.i.p. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy.

Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych).

W ocenie Sądu żądanie wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. nie stanowi żądania udostępnienia informacji o sprawie publicznej. We wniosku tym skarżący żądał "dowodów na to, że E.coli może wywoływać wymienione przez wnioskodawcę w punktach od 1 do 7 schorzenia". Wnioskodawca zwrócił się też o "przekazanie dokumentacji naukowej, badań klinicznych lub innych źródeł, które potwierdzają związek E.coli z wymienionymi schorzeniami".

Podkreślenia wymaga, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się ona odnosić do sfery faktów (czyli do już istniejącego stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych przez organ) a nie do potwierdzania przypuszczeń z zakresu wiedzy medycznej dotyczącej skutków zakażenia określoną bakterią.

W ocenie Sądu organ prawidłowo poinformował wnioskodawcę pismem z dnia [...] lutego 2024 r., że żądanie wyrażone we wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem Sądu skarżący żąda przedstawienia informacji o wiedzy medycznej, co nie jest informacją o działalności organu i faktach. Stan wiedzy medycznej, czy próba dowodzenia i dokumentowania, czego w istocie oczekuje skarżący, w zakresie możliwych skutków zakażenia E.coli, czy potwierdzenia wymienionych przez wnioskodawcę konkretnych rodzajów schorzeń, jako skutków zakażenia, nie podlega reżimowi u.d.i.p.

Treść wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. wskazuje, że skarżący oczekuje od organu potwierdzenia, w postaci dowodów, że E.coli może wywoływać przedstawione przez wnioskodawcę schorzenia. Tego rodzaju żądanie, tak jak

i żądanie udostępnienia dokumentacji naukowej, czy badań klinicznych, które będą potwierdzać zawartą we wniosku tezę wnioskodawcy, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Zwrócić należy uwagę, że prawo do informacji o działalności podmiotu podlegającego u.d.i.p. zakresowo obejmuje wyłącznie tę jego aktywność, w ramach której wykonuje zadania władzy publicznej i gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W prawie do informacji publicznej nie mieści się dowodzenie możliwego związku, czy skutków określonych bakterii ze schorzeniami.

Nie może być wątpliwości, że gdy mowa o informacji publicznej to należy

ją odnosić do informacji o takiej aktywności podmiotów wskazanych

w Konstytucji RP, która jest bezpośrednio ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych celów publicznych.

W świetle powyższego stwierdzić należało, że żądanie wniosku z dnia

[...] lutego 2024 r. nie mieści się w pojęciu sprawy publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Pytanie o wiedzę stricte medyczną i dowody dotyczące interesujących w tym zakresie wnioskodawcę kwestii medycznych nie stanowi żądania z zakresu informacji publicznej.

Prawo do informacji służyć ma obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Wobec tego, że żądanie wniosku nie dotyczy informacji publicznej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Organowi nie można zarzucić bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. na gruncie u.d.i.p. Organ prawidłowo poinformował wnioskodawcę pismem z dnia [...] lutego 2024 r., a zatem w ustawowym terminie, iż żądanie wniosku nie dotyczy informacji publicznej

w rozumieniu u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W sytuacji, gdy żądanie wniosku nie stanowi informacji publicznej, jak w niniejszej sprawie, to właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p. Podmiot zobowiązany nie ma podstaw do wydania w takim przypadku decyzji administracyjnej, o której jest mowa w art. 16 u.d.i.p.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosowanie do przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w wyroku.