Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 120/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14c par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 5a pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2023 r. sprawy ze skargi R. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 stycznia 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.1011.2022.2.MG w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnieniu skarżący podał, że prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "[...] R. P. W. [...]" w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. W dniu [...] r. razem z małżonką nabył od Gminy Miasta T. własność działki nr [...] położonej w T. przy ul. [...]. Własność tej działki wnioskodawca nabył na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Działka została wprowadzona na stan środków trwałych prowadzonej działalności. Z momentem nabycia działki skarżący wstąpił w prawa i obowiązki Gminy Miasta T. wynikające z umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Gminą Miasta T. a J. K. i W. J., prowadzącymi działalność gospodarczą pod nazwą A. D. s.c. Umowa dzierżawy została wypowiedziana. W dniu [...] r. podpisano umowę na czas oznaczony od dnia [...] r. do dnia [...] r. Natomiast w dniu

[...] r. zawarto nową umowę dzierżawy, na czas oznaczony od dnia [...] r. do dnia [...] r. Pomimo tego, że umowa uległa rozwiązaniu z uwagi na upływ okresu jej obowiązywania to między stronami umowy dzierżawy, nadal trwał stosunek zobowiązaniowy.

W dniu [...] r. Prezydent Miasta T. wydal decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości - działki nr [...]. Z wymienionej działki wydzielone zostały dwie działki: [...]. Działki były wpisane na stan środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej.

Po formalnej likwidacji działalności gospodarczej i jej wykreśleniu z CEIDG została zawarta nowa umowa najmu z dotychczasowymi dzierżawcami. Zawierając umowę dzierżawy podatnik działał jako osoba prywatna, zarządzająca działkami stanowiącymi jego majątek prywatny. Wnioskodawca z tytułu dzierżawy stale i regularnie pobiera pożytki w formie comiesięcznego czynszu.

Ponadto skarżący jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego położonego

w T. przy ul. [...] i [...]. Mieszkanie stanowiło współwłasność rodziców strony (tj. S. i S. S.) oraz skarżącego i jego małżonki. Obecnie lokal mieszkalny stanowi współwłasność ojca strony (S. S.), małżonki strony oraz strony. W dniu [...] r. skarżący zawarł wraz

z pozostałymi współwłaścicielami mieszkania porozumienie, na mocy którego pozostali współwłaściciele wyrazili zgodę na wynajęcie lokalu mieszkalnego przez skarżącego

i dochód z najmu ma przysługiwać wyłącznie stronie. Dnia [...] r. wnioskodawca zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego z osobą fizyczną, wskutek której najemca uiszcza miesięczny czynsz najmu. Umowa najmu została zawarta na czas określony (12 miesięcy). Obecnie podatnik ponownie zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego z osobami fizycznymi na czas określony (12 miesięcy). Lokal mieszkalny nigdy nie stanowił środka trwałego i nie był wprowadzony na stan ewidencji środków trwałych w prowadzonej, a obecnie zlikwidowanej działalności gospodarczej oraz nigdy nie był wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Stanowi on majątek prywatny strony. W stosunku do lokalu mieszkalnego strona opodatkowuje osiągane przychody zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Przychód z umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz z dzierżawy działek jest przez podatnika wykorzystywany na potrzeby osobiste i zaspokojenie potrzeb własnych. Kwota przychodu uzyskiwana z najmu lokalu mieszkalnego i z dzierżawy działek nie będzie rocznie przekraczać [...] zł. Czynności podejmowane przez podatnika mają na celu zwyczajowe gospodarowanie własnym majątkiem, jako zabezpieczenie przyszłych potrzeb najbliższej rodziny. Skarżący w chwili obecnej nie zamierza dokonać nabycia kolejnych nieruchomości, ani zawierać kolejnych umów pozwalających na podjęcie działań w celu czerpania pożytków z innych nieruchomości niż wyżej wskazane. W chwili obecnej nie planuje dokonać zbycia działek, ani lokalu mieszkalnego. Nie jest jednak wykluczone, że

w przyszłości zostaną podjęte kroki związane ze sprzedażą jednej albo obydwu działek na rzecz dotychczasowych dzierżawców, czy też wniesienie aportem jednej z działek do spółki jawnej, w której jest wspólnikiem. Skarżący oczekuje, że organ interpretacyjny odniesienie się do jego działań od [...] r. w kontekście działań podejmowanych przed tą datą, tj. wskaże, czy działania podejmowane przez niego w przedstawionym stanie faktycznym stanowią działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f."). Obecnie skarżący zalicza przychody z tytułu wynajmu lokalu mieszkalnego i dzierżawy działek do źródła o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. (tj. najem, dzierżawa)

i opłaca ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

W świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego skarżący zadał następujące pytania:

1) czy działania wskazane w opisie stanu faktycznego stanowią działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.?

2) czy jeśli podatnik nie wprowadził lokalu mieszkalnego do ewidencji środków trwałych w czasie prowadzenia działalności gospodarczej, a działki zostały wycofane z ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej z dniem jej likwidacji w CEIDG, to we wskazanym stanie faktycznym przychody strony z najmu i dzierżawy tego lokalu mieszkalnego i tych działek podatnik powinien kwalifikować do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. tj. jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej?

3) czy we wskazanym stanie faktycznym wnioskodawca prawidłowo opodatkowuje przychody uzyskiwane z najmu oraz dzierżawy lokalu mieszkalnego i działek ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 9a ust. 6 u.p.d.o.f. w związku z tym, że niniejsze przychody należy kwalifikować do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., tj. najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze, w tym również dzierżawy, poddzierżawy działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych

z działalnością gospodarczą?

Zdaniem wnioskodawcy jego działania nie wskazują na spełnienie przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej wymienionych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Podejmowanych czynności w związku z najmem i dzierżawą lokalu mieszkalnego i działek nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzyskiwany przychód z najmu i dzierżawy lokalu mieszkalnego i działek nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej (tj. ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.). Uzyskiwany przychód z najmu i dzierżawy lokalu mieszkalnego i działek podatnik powinien opodatkowywać ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych ze względu na fakt, że niniejsze przychody stanowią przychody ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest prawidłowe.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że wycofanie działek z majątku trwałego prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej do majątku prywatnego sprawi, że działki te nie będą stanowić już składników majątkowych tej działalności.

Z kolei lokal mieszkalny, nigdy nie stanowił środka trwałego i nie był wprowadzony na stan ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez stronę, a obecnie zlikwidowanej działalności gospodarczej oraz nigdy nie był wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, jeżeli po przeniesieniu działek do majątku prywatnego, dzierżawa tych działek nie będzie już realizowana w sposób, który wskazuje na spełnienie wszystkich przesłanek prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wymienionych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., to przychody uzyskiwane z tego tytułu wnioskodawca będzie mógł zakwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. i opodatkować zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Przychody z najmu lokalu mieszkalnego skarżący również będzie mógł zakwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.

i opodatkować zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Jeżeli jednak sposób wykonywania najmu ww. nieruchomości będzie wykazywać cechy opisane w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., to uzyskiwany w ten sposób przychód będzie nadal kwalifikowany do działalności gospodarczej i to nawet pomimo faktu, że nieruchomości nie stanowią już środka trwałego w majątku firmowym oraz zostały przekazane do majątku osobistego strony. Wobec powyższego, organ uznał stanowisko wyrażone we wniosku za prawidłowe.

W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej i przekazanie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego do ponownego rozpoznania. Skarżący wydanej interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie:

1) art. 14b § 1-3 i art. 14c § 1-3 oraz art. 120 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") przez wydanie interpretacji indywidualnej przekraczającej zakres umocowania organu podatkowego do wydania interpretacji indywidualnej, bowiem wydana interpretacja indywidualna stanowi interpretację warunkową nie zawierającą jednoznacznej oceny prawidłowości działań podatnika i nie wypełniającą standardów budowy uzasadnienia interpretacji indywidualnej, lecz zawierającą ocenę prawną stanowiska podatnika z zastrzeżeniem warunku, od wystąpienia którego zależy wystąpienie skutków podatkowych w indywidualnej sprawie podatnika będącej przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy organ podatkowy zobowiązany był do wydania interpretacji indywidualnej zawierającej w uzasadnieniu jednoznaczną, precyzyjną i bezwarunkową kwalifikację stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, bowiem to uzasadnienie interpretacji indywidualnej stanowi w istocie sentencję interpretacji i musi ona spełniać wymogi uzasadnienia prawnego, o którym mowa w wyżej wskazanych przepisach;

2) art. 14b § 1-3 i art. 14c § 1-3 O.p. przez uznanie w wydanej interpretacji indywidualnej stanowiska skarżącego za prawidłowe, pomimo braku rozpoznania wszystkich trzech pytań zadanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz posłużenia się

w uzasadnieniu wydanej interpretacji indywidualnej stwierdzeniami warunkowymi,

w rezultacie czego skarżący otrzymał tzw. interpretację warunkową nie zawierającą jednoznacznej oceny prawidłowości działań podatnika i nie wypełniającą funkcji informacyjnej i gwarancyjnej instytucji interpretacji indywidualnej, podczas gdy tylko interpretacja indywidualna jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa wypełnia wyżej wskazane funkcje instytucji interpretacji indywidualnych, które mają na celu merytoryczne rozstrzygnięcie wskazanych przez podatnika wątpliwości, zawierając jednoznaczne wyjaśnienie indywidualnej sprawy prawnopodatkowej podatnika co umożliwia mu zastosowanie się do wskazań płynących z interpretacji i uzyskanie pewności oceny prawnej jego postępowania;

3) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h, art. 14b § 1 i art. 14c § 1-3 O.p. przez wydanie interpretacji indywidualnej warunkowej nie pełniącej funkcji informacyjnej ani funkcji gwarancyjnej stanowiących istotę instytucji indywidualnych interpretacji, która nie umożliwia skarżącemu zastosowanie się do wskazań płynących z interpretacji indywidualnej oraz pozbawia skarżącego pewności oceny prawnej swojego postępowania, wskutek czego podatnik został pozbawiony gwarancji przewidywalności postępowania ze strony organu podatkowego w potencjalnym postępowaniu wymiarowym, podczas gdy działając

w zaufaniu do organu podatkowego podatnik złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej ufając, że otrzyma interpretację indywidualną spełniającą funkcję informacyjną i gwarancyjną, dzięki czemu posiadałby pewność co do konsekwencji podatkowych przedstawionego przez siebie we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił skarżącemu pisemne wypowiedzenie się w sprawie, wyznaczając mu 10- dniowy termin.

Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa.

Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnienia wynika, że

w dniu [...] r. skarżący zlikwidował działalność gospodarczą oraz wyłączył

z majątku swojej firmy działki nr [...] położone w T. przy ul. [...] i włączył je do majątku prywatnego. W dniu [...] r. jako osoba fizyczna zawarł nową umowę dzierżawy działek znajdujących się w majątku prywatnym z poprzednimi dzierżawcami, z którymi wcześniej miał zawartą umowę dzierżawy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która została zlikwidowana.

Ponadto skarżący jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego w T. przy ul. [...] [...]. W dniu [...] r. wnioskodawca zawarł umowę najmu tego lokalu z osobą fizyczną. Po rozwiązaniu tej umowy zawarł nową umowę najmu z osobami fizycznymi. Lokal mieszkalny nigdy nie stanowił środka trwałego i nie był wprowadzony na stan ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez skarżącego, a obecnie zlikwidowanej działalności gospodarczej, oraz nigdy nie był wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Stanowi on majątek prywatny. Wnioskodawca nigdy też nie dokonywał czynności wskazujących na powiązanie lokalu mieszkalnego

z działalnością gospodarczą, m.in. nigdy nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od lokalu mieszkalnego.

Przychód z umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz z dzierżawy działek jest wykorzystywany przez wnioskodawcę na potrzeby osobiste i zaspokojenie potrzeb własnych oraz najbliższej rodziny. Czynności podejmowane przez stronę mają na celu zwyczajowe gospodarowanie własnym majątkiem.

Skarżący wskazał też, że w chwili obecnej nie zamierza dokonać nabycia kolejnych nieruchomości, ani zawierać kolejnych umów pozwalających na podjęcie działań w celu czerpania pożytków z innych nieruchomości niż wyżej wskazane. W chwili obecnej nie planuje też dokonać zbycia działek ani lokalu mieszkalnego.

W związku z tym wnioskodawca zadał następujące pytania:

1) czy wskazane działania w opisie stanu faktycznego stanowią działalność gospodarczą, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.?

2) czy jeśli nie wprowadził lokalu mieszkalnego do ewidencji środków trwałych w czasie prowadzenia działalności gospodarczej, a działki zostały wycofane z ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej z dniem jej likwidacji, to we wskazanym stanie faktycznym przychody z najmu i dzierżawy tego lokalu mieszkalnego i tych działek powinien kwalifikować do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej?

3) czy we wskazanym stanie faktycznym prawidłowo opodatkowuje przychody uzyskiwane z najmu oraz dzierżawy lokalu mieszkalnego i działek ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 9a ust. 6 u.p.d.o.f. w związku z tym, że niniejsze przychody należy kwalifikować do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.?

Zdaniem wnioskodawcy podejmowane przez niego działania nie wskazują na spełnienie przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej wymienionych w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Dlatego podejmowanych czynności w związku z najmem i dzierżawą lokalu mieszkalnego i działek nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych (stanowisko w zakresie pytania 1). W rezultacie uzyskiwany przychód z najmu i dzierżawy lokalu mieszkalnego i działek nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. ze źródła wskazanego

w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (stanowisko w zakresie pytania 2). Według wnioskodawcy uzyskiwany przez niego przychód z najmu i dzierżawy lokalu mieszkalnego i działek powinien opodatkowywać ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych ze względu na fakt, że niniejsze przychody stanowią przychody ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. (stanowisko w zakresie pytania 3).

Organ uznał stanowisko, które skarżący przedstawił we wniosku za prawidłowe.

Zdaniem jednak skarżącego wydana przez organ interpretacja jest nieprawidłowa. Według niego otrzymana przez niego interpretacja jest interpretacją warunkową, ograniczającą zakres jego ochrony, ponieważ nie została dokonana jednoznaczna ocena stanu faktycznego zawartego we wniosku. Wnioskodawca stwierdził, że nie ma pewności co do konsekwencji podatkowych swoich działań. Tym samym został zniweczony cel, któremu służyć ma interpretacja indywidualna.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz

z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Organ wydający interpretację rozstrzyga przy tym tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Organ interpretacyjny nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach interpretacyjnych postępowania dowodowego, a jedynie ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz

z uzasadnieniem prawnym. Innymi słowy, specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji polega na tym, że interpretacja jest podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). Wyłącznie od decyzji wnioskodawcy zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2163/17).

W kontekście sformułowanych przez skarżącego pytań oraz zajętego przez niego stanowiska wskazać też należy, że w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21 stwierdzono, że przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. W uchwale tej wskazano też, że jeżeli podatnik: a) nie podejmuje czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia przedsiębiorstwa poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych mających służyć tej działalności, b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu na zarządzanie tą wydzieloną częścią majątku, c) nie wypracowuje strategii tej działalności (planów co do jej rozwoju, badania rynku pod kątem potrzeb potencjalnych najemców, dostosowywania składników majątku do tych potrzeb), ale jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków (uzyskiwanych z różnych źródeł przychodu) w zakup nieruchomości (w tym także lokali), które następnie wynajmuje, to nie można uznać, że składniki majątkowe związane są z działalnością gospodarczą.

W rozpatrywanej sprawie wydana przez organ interpretacja jest pozytywna dla skarżącego, bowiem organ uznał jego stanowisko w zakresie trzech sformułowanych przez niego pytań za prawidłowe. Tym samym podejmowanych przez skarżącego czynności nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Przychód z dzierżawy działek i najmu lokalu mieszkalnego nie stanowi zatem przychodu ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (z pozarolniczej działalności gospodarczej), lecz ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.

(z najmu i dzierżawy). Przychody te skarżący może też opodatkować zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

W rezultacie Sąd nie podziela stanowiska wnioskodawcy, że organ nie zajął stanowiska w odniesieniu do pytania pierwszego, a w odniesieniu do pytania drugiego

i trzeciego odpowiedź jest uzależniona od tego, czy podejmowane działania wyczerpują przesłanki działalności gospodarczej. Skoro bowiem organ uznał stanowisko, które skarżący przedstawił we wniosku za prawidłowe, to jest ono prawidłowe w zakresie wszystkich trzech sformułowanych przez niego pytań, a więc w pełnym zakresie. Interpretacja organu nie ma w tym zakresie charakteru warunkowego.

Zdaniem skarżącego na wydanie interpretacji warunkowej wskazują następujące wypowiedzi organu: "Zatem, jeżeli po przeniesieniu działek do Pana majątku prywatnego, dzierżawa tych działek nie będzie już realizowana w sposób, który wskazuje na spełnienie wszystkich przesłanek prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wymienionych w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (...)", oraz "Podkreślić jednak należy, że jeżeli sposób wykonywania najmu ww. nieruchomości będzie wykazywać cechy opisane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to uzyskiwany w ten sposób przychód będzie (...)". Należy jednak zauważyć, że wypowiedzi te nie odnoszą się do aktualnej sytuacji skarżącego, tylko do (ewentualnych) jego działań w przyszłości, na co wskazuje użycie w tych wypowiedziach słowa "będzie". Takie działania zostały wskazane w powyższej uchwale NSA.

Skarżący podnosi także, że prawidłowa interpretacja powinna zawierać uzasadnienie prawne. Podkreślenia wymaga jednak, że zgodnie z art. 14c § 1 O.p. organ może odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe (tak jak w rozpoznawanej sprawie) w pełnym zakresie. Zresztą organ przytoczył w interpretacji mające w sprawie zastosowanie przepisy prawne.

W konsekwencji Sąd nie podziela zarzutu strony, że organ wydał interpretację warunkową i skarżący nie jest w stanie ustalić konsekwencji podatkowych swoich działań, przez co interpretacja ta nie pełni funkcji informacyjnej i ochronnej. Zaskarżona interpretacja nie narusza zatem art. 14b § 1-3 i art. 14c 1-3, a także art. 121 § 1 w zw.

z art. 14h O.p.

W piśmie z dnia [...] r. organ wniósł o przeprowadzenie zdalnej rozprawy, jednakże takiej zgody i oświadczenia o możliwościach technicznych udziału

w rozprawie zdalnej nie złożył skarżący. W piśmie z dnia [...] r. skarżący wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym

W związku z tym Sąd oddalił wniosek organu o przeprowadzenie zdalnej rozprawy

i rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.