Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1663/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32a, art. 87 ust. 1 pkt 4, art. 92a ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 25 października 2022 r., nr 28/22 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w świadectwo kierowcy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzją z dnia 1 września 2022 r., nr 141/2022 nałożył na A.P. na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (DZ.U. 2022 poz. 180 ze zm.) karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Organ ustalił, ze w dniu 20 maja 2022 r. na drogowym przejściu granicznym w [...], na kierunku przyjazdowym z Ukrainy do Polski zespołem pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki IVECO oraz naczepy ciężarowej marki KRONE kierował obywatel Ukrainy V.K. który wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie wypisu z licencji nr [...] wydanej dla spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Tym środkiem transportowym przewożony był towar w postaci desek za dokumentem przewozowym CMR z Ukrainy do Niemiec. Kierujący pojazdem nie posiadał ważnego świadectwa kierowcy, poświadczającego zatrudnienie przez spółkę S.. W ocenie organu takie zaświadczenie jest wymagane na podstawi przepisów art. 32a ustawy o transporcie drogowym oraz art. 3 i 5 Rozporządzenia Parlamentu europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009. Zaś kierowca zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie powinien posiadać je przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu. Kierowca został ukarany mandatem w wysokości 150 zł.

Organ dalej ustalił, że osobą zarządzającą transportem w spółce S. był A.P. posiadający certyfikat o nr [...]. W konsekwencji organ przyjął, ze powyższe zachowanie mieści się w kategorii Lp.1.6.1- niewyposażenie kierowcy w świadectwo kierowcy (załącznik nr 4 do ustawy o transporcie drogowym).

Od powyższej decyzji odwołanie złożył A.P. i zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji polegający na błędnym ustaleniu, że w sprawie wykonywany był międzynarodowy przewóz towaru z Ukrainy do Niemiec w sytuacji, w której transport był realizowany z Ukrainy do Polski, co znajduje potwierdzenie w protokole kontroli drogowej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 4 tej ustawy oraz w zw. z art. 1 ust. 2 art. 3 i art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1072/2009 w zw. art. 32 u.t.d. poprzez nałożenie na zarządzającego transportem kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w ważne świadectwo kierowcy w sytuacji, w której świadectwo kierowcy nie było wymagane, gdyż przewóz był wykonywany z Ukrainy do PL bez przejazdu tranzytem przez teren innego państwa członkowskiego UE;

3. Naruszenie przepisów postępowania które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 76 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych sprzecznych z ustaleniami zawartymi w protokole kontroli drogowej będącym dokumentem urzędowym poprzez przyjęcie, że w sprawie wykonywany był przewóz drogowy z Ukrainy do Niemiec, podczas gdy z protokołu kontroli wynika, że miejscem docelowym była Polska;

2. art. 189a pkt 1-3 k.p.a. a contrario, art. 189 k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych, które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo że kary pieniężne w ustawie o transporcie drogowym zostały uregulowane w sposób częściowy;

3. art. 189f § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji gdy waga stwierdzonego naruszenia jest znikoma, a kara pieniężna nałożona za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego doszło i w odniesieniu do jego wagi , jawi się jako nieproporcjonalna.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że nieprawidłowe są ustalenia organu I Instancji co do miejsca zakończenia przewozu, gdyż miejscem tym nie były Niemcy, a Polska i to do tego kraju wieziony był towar. Wynika to z protokołu kontroli drogowej, a zatem ustalenia organu co do miejsca docelowego są błędne.

Powołując się na tego typu błąd w ustaleniach faktycznych skarżący podniósł występujące w związku z tym naruszenie przepisów prawa materialnego, gdyż w jego ocenie doszło do jego naruszenia, w szczególności poprzez naruszenia art. 1 ust. 2 i 3 lit. a rozporządzenia 1072/2009, gdyż rozporządzenie to nie powinno mieć zastosowania do tej części przejazdu na terytorium państwa członkowskiego, załadunku lub rozładunku tak długo, jak niezbędne umowy pomiędzy wspólnotą a danymi państwami trzecimi nie zostały zawarte. Powinno ono jednak mieć zastosowanie na terytorium państwa członkowskiego przez które odbywa się tranzyt. Dalej odwołujący się podniósł naruszenie przepisów związanych z nakładaniem administracyjnej kary pieniężnej a w szczególności nierozważenie przesłanek z art. 189a § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie nierozważenia odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia.

Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej decyzją nr 28/22 z dnia 25 października 2022 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ stwierdził, że w dniu 20 maja 2022 r. był prowadzony przewóz międzynarodowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia 1072/2009 i przyjął, że odbywał się on z terytorium Ukrainy na terytorium Polski. Zaznaczył, że w sprawie nie miał zastosowania art. 11 ustawy z dnia 23 marca 2022 r. o szczególnych regulacjach w zakresie transportu gospodarki morskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy (Dz. U. 2022 poz. 684). Dalej wskazał, że przewóz spełniał definicję międzynarodowego transportu drogowego o którym mowa w art. 4 pkt 2 u.t.d. przez co należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewodu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego lub przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdów miedzy miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy RP. W ocenie organu definicja ta jest zgodna z definicją z art. 2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia nr 1072. Konkludując te okoliczności organ uznał, że nie można uwzględnić zarzutów naruszenia art. 92c u.t.d. Organ stwierdził, że na mocy art. 2 pkt 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady (We) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasadny dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego zarządzający transportem jest osobą fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tą osobą fizyczną lub w razie potrzeby, inną osobą fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. To ta osoba ma zapewnić aby kierujący pojazdem posiadał wszelkie wymagane dokumenty. Dalej organ stwierdził, ze w sprawie bark podstaw do stosowania instytucji opisanych w art. 189 f k.p.a. gdyż przepis ten z uwagi na brzmienie art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i unormowanie z art. 92c u.t.d. nie będzie miał zastosowania.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie złożył za pośrednictwem pełnomocnika A.P. i zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 4 tej ustawy oraz w zw. z art. 1 ust. 2 art. 3 i art. 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1072/2009 w zw. art. 32 u.t.d. poprzez nałożenie na zarządzającego transportem kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w ważne świadectwo kierowcy w sytuacji w której świadectwo kierowcy nie było wymagane, gdyż przewóz był wykonywany z Ukrainy do PL bez przejazdu tranzytem przez teren innego państwa członkowskiego UE;

2. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj.:

1. art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d. a które to przepisy pozwalają odstępować od nakładania kar i poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo że kary pieniężne w ustawie o transporcie zostały uregulowane w sposób częściowy i nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w punktach 1-6 art. 189a § 2 k.p.a. przede wszystkim kwestii odstępowania od nałożenia kary przez co jest koniecznym w przypadku przepisów u.t.d. odwoływanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. ;

2. art. 189f § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji gdy waga naruszenia jest znikoma a kara pieniężna nałożona za naruszenie w okolicznościach w jakich do niego doszło i w odniesieniu do jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w całości,

2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia,

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Organy nie naruszyły prawa przyjmując, że w przedmiotowej sprawie, nawet w sytuacji, gdy przewóz był wykonywany na trasie Ukraina- Polska kierujący pojazdem powinien być zaopatrzony w świadectwo kierowcy.

Słusznie przy tym wskazał skarżący na wszelkie unormowania wynikające z treści przepisów art. 1 ust. 1 i 2 Rozporządzenia 1072/2009. Istotnie z tych przepisów można wyprowadzić wnioski, jakie przedstawia on w swoich rozważaniach. W przepisie tym określono zakres czasowy i terytorialny stosowania regulacji zawartych w Rozporządzeniu, z uwzględnieniem rodzajów wykonywanego przewozu z rozróżnieniem tranzytu i przewozu w kraju rozładowania i załadowania.

Trzeba jednak wskazać na treść przepisu art.32a ustawy o transporcie drogowym, który to przepis organ I instancji poczynił podstawą swojego rozstrzygnięcia sprowadzającego się do uznania, że kierujący pojazdem powinien posiadać świadectwo kierowcy.

Przepis ten stanowi mianowicie, że do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy rozporządzenia 1072/2009 dotyczące świadectwa kierowcy. Przepis ten stanowi zatem samoistną podstawę stosowania w Polsce unormowań zawartych w Rozporządzeniu, a dotyczących posiadania świadectwa kierowcy przez kierowcę, który podmiotowo wypełnia przesłankę z art. 32a u.t.d. Do takiego kierowcy będą miały zastosowanie więc przepisy rozporządzenia dotyczące dokonywanych przewozów, co do których ten akt prawny przewiduje konieczność posiadania takiego dokumentu. Ten akurat zakres regulacji zawartej w Rozporządzeniu będzie miał zastosowanie w polskim, krajowym porządku prawnym nie z uwagi na klauzulę ogólną rozporządzenia ale na treść przepisu szczególnego zawartego w prawie krajowym. Stanowi on bowiem samoistną podstawę do stosowania regulacji Rozporządzenia w tym zakresie w jakim dotyczy ono obowiązków związanych z posiadaniem przez kierowcę świadectwa kierowcy.

Zastosowanie znajdzie zatem przepis art. 3 Rozporządzenia 1072/2009, który stanowi, że wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Jeżeli zatem wykonywany jest przewóz międzynarodowy, to kierowca jest zobowiązany posiadać świadectwo kierowcy. Przez międzynarodowy przewóz towarów należy natomiast rozumieć zgodnie z art.2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia także przejazd pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu. Przewóz międzynarodowy ma zatem miejsce w sytuacji, gdy towar przewożony jest z państwa trzeciego z wykorzystaniem tranzytu przez państwo członkowskie ( lub do tego państwa ) ale także wtedy, gdy jest przewożony bezpośrednio bez tranzytu. W obydwóch tych przypadkach niezbędne będzie posiadanie przez kierującego świadectwa kierowcy . Przepis ten będzie miał zastosowanie w myśl regulacji z art. 32a w sytuacji, gdy towar jest przewożony bez tranzytu ale do państwa graniczącego z państwem trzecim, poprzez przejście graniczne pomiędzy tymi państwami, w tym konkretnym przypadku pomiędzy Polską a Ukrainą.

Niesprzecznie został zdefiniowany międzynarodowy transport drogowy został zdefiniowany w u.t.d., gdzie ustawodawca stwierdził, że międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Jest to więc uproszczona definicja jako jedyne kryterium przyjmująca przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Przewóz dokonany w sprawie niniejszej mieści się w pojęciu międzynarodowego przewozu drogowego zawartego w tej definicji.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy zatem stwierdzić, że niezależnie od reguł międzyczasowych zawartych w przepisie art.1 ust.1 i 2 Rozporządzenia 1072/2009 kierowca wykonujący międzynarodowy przewóz towarów ( międzynarodowy transport towarów ) pomiędzy Ukrainą i Rzecząpospolitą Polską zatrudniony przez przedsiębiorcę mającego siedzibę w Polsce jest zobowiązany posiadać świadectwo kierowcy w trakcie takiego transportu. Powinien je posiadać już w chwili wjazdu na teren granicznej placówki kontrolnej. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli.

Sytuacja taka zaistniała w sprawie niniejszej. Kierowca nie jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ani EOG i jest zatrudniony przez przedsiębiorcę mającego siedzibę w Polsce. Należy przy tym stwierdzić, że pojęcie zatrudnienia o którym mowa w tym przepisie nie jest tożsame z zatrudnieniem w rozumieniu prawa pracy. Pojęcie to nie jest tożsame z pojęciem pracownika w rozumieniu prawa pracy ( por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2006 r. sygn.. akt I OSK 78/06 ). W zakres tego pojęcia będzie wchodzić wykonywanie czynności charakterystycznych dla pracownika - kierowcy na podstawie każdej podobnej umowy ( np.: umowy cywilnoprawne ).

W każdej takiej sytuacji taka osoba powinna zostać wyposażona w świadectwo kierowcy, gdy prowadzi pojazd wykonując transport międzynarodowy.

W ocenie zatem sądu argumentacja skargi, iż posiadanie świadectwa kierowcy nie było wymagane nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie są również zasadne zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące braku odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu w trybie art. 189f § 1 kpa i błędnym zastosowaniu art. 189a § 2 pkt 2 kpa. W tym zakresie organ prawidłowo rozważył regulację zawartą w przepisie art. 189a § 2 pkt 2 kpa. Stanowi ona, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. Zawiera on zatem odstępstwo od ogólnej reguły przewidzianej w art. 189a § 1 kpa, stanowiącej, że do administracyjnych kar pieniężnych stosuje reguły rozdziału IVa kpa. W przypadku, gdy zasady odstąpienia od wymiaru kary są uregulowane w przepisach szczególnych to zasad określonych w kpa, w tym, w art. 189f § 1 kpa nie stosuje się. Organ w tym zakresie słusznie powołał się na regulację art. 92c u.t.d. jako wykluczającą stosowanie art. 189f § 1 kpa. W regulacji zawartej w przepisie art. 92c u.t.d. zawarto, co prawda przesłanki obowiązkowego odmówienia wszczęcia postępowania lub jego umorzenia w przypadku wszczęcia, nie zaś odstąpienia od ukarania, jednak instytucja ta jest tożsama w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 kpa i jej zawarcie w przepisie szczególnym wyklucza stosowanie przepisów kpa. W regulacji art.189a § 2 pkt 2 kpa chodzi bowiem o ogólna zasadę odstępowania od wymiaru kary. Jeżeli jest to uregulowane w przepisie szczególnym, to nie może być stosowana reguła kpa. Nie chodzi przy tym o to, jak w szczególności ta instytucja jest określona, jeżeli jej skutkiem jest uniknięcie przez sprawcę kary. Tak się dzieje w obydwóch przypadkach. Skutkiem regulacji z art.92c jest uniknięcie kary przez sprawcę i taki sam skutek wywołuje art. 189f § 1 kpa. Pod względem skutków prawnych są one tożsame. Inny jest co prawda mechanizm osiągniecia skutku, ale na gruncie prawa administracyjnego, tworzonego w różnym okresie czasu w odniesieniu do poszczególnych aktów prawnych taka metodyka jest dopuszczalna i często występująca. Regulując rożne aspekty życia ustawodawca posługuje się rożnymi technikami prawotwórczymi, co nie oznacza, że mamy do czynienia z różnymi instytucjami w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 kpa. Ustawodawca w zakresie transportu drogowego zdecydował, że odstąpienie od ukarania będzie miało formę umorzenia postępowania, co jednak nie świadczy, że nie zostały wyczerpane przesłanki pojęcia " odstąpienia od wymiaru kary " z art. 189a§2 pkt 2 kpa.

Przewiduje on inne przesłanki do zastosowania tej instytucji niż zawarte w art. 189f §1 kpa, jednak jest to wynikiem dostosowania prawa do szczególnych wymogów dziedziny życia, które ono reguluje. Ustawodawca w ustawach szczególnych może stosować różne techniki legislacji w zakresie odstąpienia od wymiaru kary. Może też określać różne podstawy wydania decyzji abolicyjnej wobec sprawcy deliktu administracyjnego. Jednak w aspekcie przesłanki art. 189a§ 2 pkt 2 kpa muszą być one odczytywane nie literalnie ale z uwzględnieniem funkcji jaką pełnią i skutków jakie powodują.

Nie stoją na przeszkodzie zajęciu takiego stanowiska inne przesłanki merytoryczne odstąpienia od wymiaru kary w myśl art. 189f i 92c utd. Ustawodawca ma bowiem prawo przewidywać inne mechanizmy i przyczyny odstąpienia od wymiaru kary w poszczególnych aktach szczególnych.

Sąd I instancji w pełni zgadza się przy tym z twierdzeniem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 28.09.2021 r. sygn. II GSK 248/21, który stwierdził, że "stosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a – jak podkreślono na wstępie – dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny." ( podobne stanowisko NSA zajął też w wyroku w sprawie II GSK 1878/18).

Dlatego też sąd uznał, że także ten zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Brak było podstaw do stosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 189f§1 kpa.

Organ przeanalizował przepis art. 92c i wskazał dlaczego go nie zastosował . Sąd w pełni z przedstawioną argumentacją się zgadza.

Z tych względów skarga została oddalona w myśl art. 151 ppsa.