Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 778/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 759/21 w sprawie ze skargi L.J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 15 czerwca 2021 r. nr 754/2021 w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 759/21 oddalił skargę L.J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 15 czerwca 2021 r. nr 754/2021 w przedmiocie zwolnienia ze służby.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Rozkazem personalnym z dnia 28 stycznia 2021 r. nr 77/2021 Komendant Miejski Policji w [...] zwolnił [...] L.J. ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2021 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że w dniu [...] stycznia 2021 r. Komendant Miejski Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia [...] L.J. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm., dalej w skrócie "ustawa"), tj. z uwagi na popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie w służbie. W ocenie organu zaistniałe w sprawie okoliczności – fakt jazdy samochodem i stawienie się do służby przez w/w policjanta pod wpływem alkoholu oraz wydanie przez Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] postanowienia o przedstawieniu zarzutów – bezsprzecznie stanowią o oczywistości zaistniałego zdarzenia.

Od powyższego rozkazu personalnego strona złożyła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie, wskazując na błędy w prowadzonym postępowaniu dowodowym, które polegały na odstąpieniu od zgromadzenia dowodów jednoznacznie świadczących o kierowaniu przez policjanta w dniu [...] stycznia 2021 r. pojazdem mechanicznym i przyjęciu za oczywisty dowód popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.

Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie rozkazem personalnym z dnia 15 czerwca 2021 r. nr 754/2021 utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy przeprowadził na podstawie art. 136 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej w skrócie "k.p.a.") dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów. Zaplanowany dowód z oględzin monitoringu, przeprowadzony bez udziału strony i jej pełnomocnika, wykazał, że [...] L.J. w dniu [...] stycznia 2021 r. przyjechał sam do służby pojazdem marki [...], żadne inne osoby nie wysiadały z tego pojazdu. Urządzenia do badania stanu trzeźwości monitoringu wizyjnego Komisariatu Policji w [...] pracowały zgodnie z czasem rzeczywistym. Uzyskano informację od Prokuratora Rejonowego [...], że w/w policjant nie został przesłuchany. Stronę poinformowano, że w związku z jej niestawiennictwem, nie było możliwe przeprowadzenie dowodu z jej przesłuchania. Załatwienie sprawy nie było jednak uzależnione od tej czynności procesowej, bowiem dowód taki jest dowodem posiłkowym i był zbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że warunkiem koniecznym do możliwości rozwiązania z funkcjonariuszem Policji stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy jest stwierdzenie w stanie faktycznym i prawnym sprawy zaistnienia łącznie faktu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, oczywistości popełnienia tego czynu, jak też charakteru czynu powodującego, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie nie jest możliwe. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem organu odwoławczego, doszło do popełnienia czynu opisanego w art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W sprawie bezsprzecznie ustalono, że [...] L.J. przyjechał do miejsca pełnienia służby osobiście, kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości, za czym przemawiają wyniki przeprowadzonych badań. Opinia kryminalistyczna potwierdziła ustalenia w tym zakresie. Policjant nie został przesłuchany zarówno przez prokuratora, jak i na potrzeby sprawy administracyjnej. Wezwany na przesłuchanie nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień i nie złożył innych oświadczeń, aniżeli udokumentowanych w formie notatki (sporządzonej w dniu [...] stycznia 2021 r.) bezpośrednio po zdarzeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie kwestionowanych rozkazów personalnych z obrotu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku wskazał, że organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, prowadząc postępowanie z pełnym poszanowaniem reguł procesowych, określonych tak w ustawie, jak również w k.p.a. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że dalsze pozostawanie w służbie policjanta, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne, ujemnie może wpłynąć na wizerunek Policji. Należy mieć na względzie, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, muszą oni pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami, a zarzucane skarżącemu czyny uzasadniały przyjęcie, że dalsze jego pozostawanie w służbie może negatywnie wpływać na jej wizerunek.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł L.J. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że zostały spełnione przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby, podczas gdy popełnienie przez niego zarzucanego czynu nie miało oczywistego charakteru, postępowanie dowodowe w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i kompletny, a ponadto nie została spełniona druga z przesłanek zwolnienia, tj. brak możliwości pozostania w służbie przez skarżącego.

2) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 151 p.p.s.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie naruszał art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym przed organami obu instancji, w tym prowadzonych czynnościach dowodowych oraz brak zebrania całości materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy wskutek nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego; skarżący nie miał możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu oraz stawienia się na przesłuchanie w charakterze strony, ze względu na stan zdrowia, co zostało potwierdzone zaświadczeniem lekarza sądowego, jak również kilkukrotne przebywanie na kwarantannie z powodu kontaktu z osobami zarażonymi COVID-19;

b) art. 146 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonego aktu w sytuacji, gdy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie został wydany z naruszeniem prawa materialnego oraz procesowego, w szczególności skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postepowaniu administracyjnym przed organami obu instancji – stan zdrowia skarżącego oraz fakt kilkukrotnego przebywania na kwarantannie z powodu COVID-19 uniemożliwił mu czynny udział w postępowaniu, w szczególności w czynnościach dowodowych, jak również stawienie się na przesłuchaniu w charakterze strony;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych okoliczności faktycznych podnoszonych przez skarżącego w skardze, dotyczących przebywania na zwolnieniu lekarskim w toku postępowania administracyjnego przed organami obu instancji oraz trzykrotnego przebywania w tym okresie na kwarantannie ze względu na kontakt z osobami zarażonymi COVID-19 – wskazane okoliczności miały bezpośredni wpływ na prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu oraz prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Podstawę materialnoprawną decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Cytowane unormowanie uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Służba w Policji wymaga nienagannej postawy moralnej i nieposzlakowanego charakteru funkcjonariuszy, którzy mają stać na straży porządku publicznego i reprezentować autorytet władzy państwowej. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi – zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy – są m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych. Zakres obowiązków Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków zgodnie z powyższymi zasadami należy rozumieć jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby.

Podkreślić należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy wymaga wykazania oczywistości popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia ma uniemożliwiać jego pozostawienie w służbie. Oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, a ich ustalenie nastąpić powinno z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tak więc Sąd pierwszej instancji, kontrolując legalność zaskarżonego rozkazu personalnego, zobligowany był zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. W ocenie NSA, z obowiązku tego WSA w Olsztynie wywiązał się, a wyniki kontroli legalności zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji odpowiadają prawu. Ustawa nie definiuje "oczywistości", o której stanowi w art. 41 ust. 2 pkt 8. Jest to zwrot niedookreślony – oczywistość popełnienia przestępstwa ustalana jest indywidulanie w każdej sprawie, w której może mieć zastosowanie hipoteza art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Oczywiste popełnienie przestępstwa to popełnienie niebudzące wątpliwości co do rzeczywistego wypełnienia jego znamion.

Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 19 stycznia 2021 r. przedstawiono skarżącemu zarzut, że w dniu [...] stycznia 2021 r. na terenie [...], na drodze [...] na odcinku [...], a także na terenie [...], prowadził pojazd mechaniczny marki [...] o numerze rejestracyjnym: [...] w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów uzasadnia prawdopodobieństwo popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie organy prowadzące postępowanie nie ograniczyły się tylko do ustaleń Prokuratury. W sprawie przesłuchano świadków, dopuszczono dowody z monitoringu, a także dowód z badania stanu trzeźwości urządzeniem Alkometr A 2.0 AWAT, nr fabryczny [...]. Akta sprawy administracyjnej wskazują zatem, że organy Policji dokonały wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów, a wyprowadzone z tego materiału wnioski są logiczne i znajdujące w tym materiale oparcie. Na podstawie całokształtu okoliczności i zgromadzonego materiału dowodowego nie może budzić żadnych wątpliwości, że w tej sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.

Na podkreślenie zasługuje ponadto, że zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Należy mieć także na uwadze, że postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Chociaż zatem organ Policji ma w tego rodzaju postępowaniu obowiązek zebrania dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, to z drugiej jednak strony nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 Kodeksu postępowania karnego. Z tego względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele. Zauważyć również należy, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę, nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego, a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy zostały wyjaśnione. Nastąpiło to w oparciu o materiały dowodowe zgromadzone tak w toku postępowania przygotowawczego, jak i postępowania administracyjnego. Takie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie niniejszej, w świetle powyższych wywodów, należy uznać za prawidłowe. Nie było także podstaw, aby organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy musiał czekać na prawomocne orzeczenie sądu karnego. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarga kasacyjna nie wykazała bowiem, że naruszenia procedury administracyjnej, w tym art. 10 § 1 k.p.a., mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji administracyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego następuje wówczas, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw oraz nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Oczywistość popełnionego czynu, która to okoliczność została w rozpoznawanej sprawie wykazana, oznacza, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza na służbie nie jest możliwe, co wyczerpuje drugą przesłankę z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz Policji, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa, nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji. Policjant powinien wyróżniać się nieskazitelną postawą moralną oraz pozostawać "niekarany". Ewentualna utrata jednego z tych walorów winna prowadzić do zawieszenia w czynnościach, a następnie, w razie utrzymywania się tego stanu, do wykluczenia funkcjonariusza ze służby. W świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie, stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. Tym samym stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie, wobec tego, że nie zostały skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne odnoszące się do oczywistości popełnienia czynu i została spełniona druga z przesłanek, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, zaistniały podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w oparciu o w/w przepis. Przepis ten, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, został zatem zastosowany prawidłowo, wobec czego zarzut jego naruszenia, jak i procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Chybiony okazał się także zarzut naruszenia przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem oceny WSA w Olsztynie była decyzja administracyjna (rozkaz personalny) organu Policji, a nie akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Zatem nawet jeżeli skarga do Sądu okazałaby się uzasadniona, to nie byłoby podstaw do stosowania przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., gdyż odnosi się on do kontroli przez sądy administracyjne innych form działania administracji publicznej.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym zauważyć należy, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może – co do zasady – stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć omawianym motywom. Prezentowane w tych ramach wytyki odnoszą się raczej do aspektu materialnoprawnego wyroku, a uwypuklone sprzeczności i niewyjaśnienie sprawy nie zostały dostatecznie przekonująco wykazane. Wyrok nie uchyla się więc spod kontroli instancyjnej, a zatem z tego powodu nie podlegał wzruszeniu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.