Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 503/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 art. 10  art. 11 art. 15  art. 77 par. 1 art. 81 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 2  ust. 3a ust. 3b ust. 3c ust. 3d ust. 8 ust. 16 ust. 17 art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 141
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy O. , po rozpoznaniu sprawy z wniosku M. O., decyzją z dnia 5 stycznia 2023 roku (nr [...]), odmówił przyznania dodatku węglowego.

Wójt ustalił, że wnioskodawczyni zamieszkuje w miejscowości S. i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Pod tym samym adresem zamieszkuje P. O. (syn wnioskodawczyni) wraz z rodziną, który prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Właścicielem budynku jest P. O.. Budynek pod wskazanym adresem jest budynkiem jednorodzinnym, dwukondygnacyjnym, bez wydzielonych samodzielnych lokali. Wnioskodawczyni z mężem użytkuje parter budynku, a piętro budynku zajmuje jej syn P. O. z rodziną. Budynek posiada oddzielne wejścia do części mieszkalnych. Część mieszkalna wnioskodawczyni nie posiada odrębnego wodomierza (jeden na cały budynek). W budynku znajduje się wspólny licznik energii elektrycznej, lecz dla części zajmowanej przez syna wnioskodawczyni zamontowany jest podlicznik. Źródło ogrzewania jest współdzielone; jeden kocioł na cały budynek opalany węglem. Opłata śmieciowa jest opłacana oddzielnie.

W uzasadnieniu odmowy przyznania dodatku węglowego Wójt wyjaśnił, że wnioskodawczyni nie ma wyodrębnionego lokalu w terminie do 30 listopada 2022 roku. Nie podjęła także kroków formalnych w celu wydzielenia odrębnego adresu. Nie posiada zaświadczenia o samodzielności lokalu, ani kopii wniosku o wydanie takiego zaświadczenia. P. O. jako pierwszy złożył wniosek o przyznanie dodatku węglowego. W dniu 19 października 2022 roku to świadczenie zostało mu wypłacone.

M. O., reprezentowana przez męża P. O., skorzystała z prawa do odwołania.

Strona zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że do podania o przyznanie dodatku węglowego został załączony wniosek o ustalenie numeru porządkowego, na którym organ odnotował brak możliwości nadania takiego numeru do dnia 30 listopada 2022 roku, gdyż budynek ma już nadany numer porządkowy "[...]".

Strona wskazała, że prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. W budynku znajduje się wspólny kocioł na paliwo stałe. Wnioskodawczyni posiada oddzielne wejście i korzysta na wyłączność z łazienki i izb przez nią zamieszkiwanych. Ustawodawca nie podał ustawowej definicji prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego dla potrzeb dodatku węglowego oraz definicji współdzielonego źródła ciepła. Strona uznaje, że dla ustalenia prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego konieczne jest wspólne robienie zakupów, zamieszkiwanie wspólnych izb i pomieszczeń, czy korzystanie z jednego wejścia. W tym przypadku takie okoliczności nie występują.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 26 czerwca 2023 roku (nr [...]), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium przyjęło, że wnioskodawczyni wraz z mężem P. O. zajmuje parter budynku jednorodzinnego, dwukondygnacyjnego. Piętro zamieszkuje syn P. O. z rodziną. W oparciu o uzupełniony materiał dowodowy (oględziny z dnia 19 czerwca 2023 roku wraz z dokumentacją fotograficzną) organ stwierdził, że w budynku wykonane są dwa odrębne wejścia do opisanych części mieszkalnych. Jednak między kondygnacjami w budynku jest przejście. Z części parterowej na piętro prowadzą schody. Do części mieszkalnej na piętrze prowadzi otwarte przejście schodami w górę. Klatka schodowa jest częścią wspólną-otwartą. Nie ma żadnych drzwi, które oddzielałyby część wspólną – schody, w taki sposób aby części mieszkalne były częściami odrębnymi. Można swobodnie przemieszczać się między parterem i piętrem budynku. Kolegium uznało, że taki układ wskazuje, że w budynku nie ma odrębnych lokali.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okolicznościach sprawy nie został spełniony warunek odrębności lokali w świetle art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym. W budynku pod adresem S. brak jest wydzielonych lokali.

Organ zaznaczył, że w przepisie chodzi o to, że więcej niż jedno gospodarstwo domowe zamieszkujące pod jednym adresem, musi zamieszkiwać w odrębnych lokalach. Ustalenie odrębnych wejść nie jest wystarczające. Konieczne jest ustalenie odrębność lokali poszczególnych gospodarstw domowych za pomocą przegród konstrukcyjnych (sufitów, ścian, drzwi), która ma występować także wewnątrz budynku oraz uniemożliwiać swobodną komunikację, a tym samym swobodny dostęp między gospodarstwami domowymi.

Stan faktyczny ustalony w trakcie wywiadu nie uprawnia do stwierdzenia, iż w tej sprawie ma miejsce deklarowane przez stronę prowadzenie oddzielnych gospodarstw domowych w odrębnych, samodzielnych lokalach.

M. O., reprezentowana przez męża P. O., skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację pojęcia "odrębnego lokalu".

W uzasadnieniu skargi strona podała, że dodatek jest jej należny ze względu na obowiązujące przepisy, które w trakcie rozpoznawania sprawy uległy zmianie na korzyść wnioskodawcy. Skarżąca nie zgadza się z wykładnią przepisów dotyczącą odrębności lokali. Podniosła, że zamieszkuje w budynku przeznaczonym dla dwóch rodzin w odrębnych lokalach.

W trakcie wizji lokalnej dom był już po remoncie. Dokumentacja fotograficzna została wykonana w długim odstępie czasu od złożenia wniosku. Na etapie składania wniosku dom był podzielony na dwa lokale, które miały i mają odrębne wejścia i drzwi. Skarżąca dziwi się, że organy administracji publicznej dokonują oceny stanu budynku nie na moment składania wniosku tylko na moment wydania decyzji.

Na okoliczność odrębności lokali strona zażądała przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków osób zamieszkujących w budynku oraz zażądała uchylenia decyzji jako niezgodnej ze stanem faktycznym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021, poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 P.p.s.a. Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W toku postępowania przed sądem administracyjnym brak jest możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka (wyrok WSA w Poznaniu z 12.09.2023 r., I SA/Po 539/23, LEX nr 3605497). Ponadto przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza, ani do ustalania stanu faktycznego sprawy przed sądem administracyjnym (wyrok NSA z 12.07.2023 r., I OSK 890/20, LEX nr 3592539; wyrok NSA z 29.09.2023 r., III OSK 2159/21, LEX nr 3619366).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Sąd nie ujawnił podstaw dla przyjęcia stanowiska, że zaskarżona decyzja, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub lit. c) P.p.s.a.

Brak jest podstaw do formułowania oceny, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię.

Materialnoprawną podstawę załatwienia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 roku o dodatku węglowym (t.j. Dz. U. 2023, poz. 141 ze zm.) w brzmieniu ustalonym na dzień 26 czerwca 2023 roku, czyli z uwzględnieniem nowelizacji tej ustawy dokonanych z dniem 20 września 2022 roku, z dniem 3 listopada 2022 roku, z dniem 21 grudnia 2022 roku oraz z dniem 15 lutego 2023 roku.

Wzorzec sądowej kontroli legalności kwestionowanych decyzji w zakresie prawa postępowania stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. - dalej w skrócie "K.p.a.").

Dodatek węglowy dla gospodarstwa domowego wynosi 3000 złotych (art. 2 ust. 8 ustawy o dodatku węglowym). Przyznanie dodatku węglowego, co do zasady, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej (art. 2 ust. 16 zdanie pierwsze ustawy o dodatku węglowym). Informację o przyznaniu dodatku węglowego przesyła się na wskazany adres poczty elektronicznej. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie wskazał adresu poczty elektronicznej we wniosku o wypłatę dodatku węglowego, to organ odbierając ten wniosek od wnioskodawcy ma obowiązek poinformować o możliwości osobistego odebrania informacji o przyznaniu dodatku węglowego (art. 2 ust. 17 ustawy o dodatku węglowym). Nieodebranie informacji o przyznaniu dodatku węglowego nie wstrzymuje wypłaty tego dodatku (art. 2 ust. 17 ustawy o dodatku węglowym).

Zgodnie z przepisami wskazanej ustawy, w brzmieniu ustalonym na mocy przepisów art. 26 ustawy z dnia 27 października 2022 roku o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. poz. 2236 z późn. zm.), w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 roku nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła (art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym).

W sytuacji, o której mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym).

W przypadku gdy w lokalu, o którym mowa w ust. 3d, zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących w tym lokalu (art. 2 ust. 3e ustawy o dodatku węglowym).

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatku węglowym w sprawach nieuregulowanych wskazaną ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185; dalej w skrócie K.p.a.).

Przepisy art. 2 ust. 3c i ust. 3d ustawy o dodatku węglowym regulują dwie kwestie. Pierwsza dotyczy prawnej formy działania organu administracji publicznej i koniecznych czynności dowodowych. Ustawodawca określił, że załatwienie sprawy następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, a nie poprzez informację o przyznaniu dodatku węglowego.

Kwestia druga to materialnoprawne warunki przyznania dodatku węglowego kilku gospodarstwom domowym zamieszkującym pod tym samym adresem.

Skarżąca trafnie podniosła w odwołaniu, że Wójt Gminy O. niezgodnie z materiałem dowodowym przyjął stanowisko o braku podjęcia kroków formalnych w celu ustalenia odrębnego adresu dla lokalu zajmowanego przez skarżącą i jej męża. Wójt przyjął także błędną wykładnię prawa materialnego, gdyż uznał, że przyznanie dodatku węglowego warunkuje podjęcie kroków formalnych w celu ustalenia odrębnego adresu dla lokalu zajmowanego przez skarżącą i jej męża.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przypomina i podziela stanowisko szeroko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wprowadzają "obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań" mających na celu ustalenie odrębnego adresu porządkowego dla zajmowanego odrębnego lokalu jako warunku przyznania dodatku węglowego.

Przesłanka braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych, o której stanowi art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym, zostaje spełniona gdy wnioskodawca złoży oświadczenie, że do dnia 30 listopada 2022 roku nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania, a pod danym adresem zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe w odrębnych lokalach. Takie oświadczenie aktualizuje obowiązki organu administracji publicznej określone w przepisie art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym w opisanej powyżej sytuacji nie stosuje się ust. 3a i 3b ustawy o dodatku węglowym do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła.

Konsekwencją prawną powyżej opisanego oświadczenia wnioskodawcy jest to, iż kolejny wniosek o dodatek węglowy z tego samego adresu zamieszkania, ale z odrębnego lokalu i pochodzący z odrębnego gospodarstwa domowego, nie może być pozostawiony bez rozpoznania, a wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, czyli zmienia się forma prawna załatwienia sprawy.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy miał zatem obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne, co do okoliczności wyznaczonych prawem materialnym, tj. dokonać ustaleń faktycznych w zakresie wyznaczonym przepisami art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym oraz stosownie do poczynionych ustaleń ocenić czy spełnione zostały prawnomaterialne przesłanki przyznania więcej niż jednego dodatku węglowego dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego zamieszkującego pod tym samym adresem.

Analiza uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego ujawnia jednak niezbicie, że wadliwości decyzji organu I instancji zostały usunięte na etapie postępowania przed organem odwoławczym.

W zakresie wykładni prawa materialnego Kolegium przyjmowało bowiem, że o prawie do dodatku węglowego na gruncie przepisów art. 2 ust. 3c-3d powołanej ustawy przesądza istnienie pod tym samym adresem odrębnych lokali mieszkalnych, w których zamieszkują odrębnie prowadzone gospodarstwa domowe, a nie jakiś bliżej nieokreślony oraz formułowany bez wyraźnej podstawy prawnej wymóg "podjęcia kroków formalnych prowadzących do wydzielenia odrębnego adresu".

Sąd nie ujawnił podstaw do przyjęcia stanowiska o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym.

Analiza akt administracyjnych ujawnia, że w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego dwukrotnie przeprowadzony zostały wywiad środowiskowy.

Z notatki służbowej z dnia 4 stycznia 2023 roku wynika, iż "Pani M. O. zamieszkuje wraz z mężem w odrębnym lokalu". W uwagach do powołanej notatki wskazano "Budynek jednorodzinny. Odrębne wejście do budynku. Pani M. wraz z mężem użytkują parter budynku. Piętro zajmuje syn P. z rodziną. Oddzielnie złożono deklaracje dotyczącą gospodarowania odpadami komunalnymi. Wspólny licznik energii elektrycznej, syn posiada podlicznik, wspólny wodomierz".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że wyniki przedstawionego powyżej wywiadu środowiskowego były niewystarczające dla rozstrzygnięcia o zasadności zgłoszonych żądań.

W dniu 19 czerwca 2023 roku pracownicy MOPS w O. wykonali uzupełniające czynności dowodowe, tj. zebrana została dokumentacja fotograficzną budynku i jego wnętrza, którą wraz z opisem przesłano do organu odwoławczego.

Okolicznościami bezspornymi jest to, że na nieruchomości pod adresem S. znajduje się dwukondygnacyjny, jednorodzinny, budynek mieszkalny. Parter budynku zamieszkuje wnioskodawczyni z mężem, a piętro zajmuje jej syn z rodziną.

Dokumentacja fotograficzna włączona do akt sprawy potwierdza, że budynek posiada dwa wejścia. Jedno z poziomu gruntu, a drugie poprzez schody zewnętrzne z poziomu półpiętra. Pomiędzy kondygnacjami wewnątrz budynku znajduje się przejście; z części mieszkalnej parterowej prowadzą schody do części mieszkalnej na piętrze. Klatka schodowa jest częścią wspólną-otwartą. Bezpośrednio ze schodów jest wejście do pokoju na piętrze.

Dowody włączone do akt sprawy potwierdzają, że organ odwoławczy poczynił ustalenia faktyczne w sprawie z poszanowaniem zasady prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.).

Sąd nie odnalazł w aktach sprawy dowodów na realizację przez organ odwoławczy obowiązków procesowych z art. 10 K.p.a. Skoro skarżącej nie zapewniono możliwości zajęcia stanowiska co do wyników uzupełniającego wywiadu środowiskowego z dnia 19 czerwca 2023 roku, to przyjmować należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 81 K.p.a.

Brak jest jednak podstaw do tego, aby opisane naruszenie przepisów postępowania rozpoznawać, jako takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Wadliwości zaskarżonej decyzji nie dowodzi argumentacja skargi, iż dokumentacja fotograficzna nie została wykonana na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku węglowego.

Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), bada sprawę na bieżąco mając na względzie, że sprawa administracyjna w toku jej załatwiania może się zmieniać. Organ drugiej instancji też orzeka w sprawie, czyli uwzględnia stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wydawania decyzji drugiej instancji (wyrok NSA w Warszawie z 19.07.2001 r., V SA 3872/00, LEX nr 78936; wyrok NSA w Warszawie z 24.03.2003 r., II SA 2057/01, LEX nr 121774).

Brak jest podstaw do przyjmowania stanowiska o konieczności przeprowadzenia w sprawie dowodów wskazywanych w treści skargi.

Stan faktyczny sprawy został już rzetelnie zobrazowany dokumentacją fotograficzną. Dowód z zeznań mieszkańców budynku, czy wysłuchania strony postępowania, jest zbędny także w tym sensie, że w żadnym zakresie nie może podważyć treści dowodów z dokumentacji fotograficznej.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy brak jest podstaw do rozpoznania naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w żadnym zakresie nie podważa twierdzeń, że w budynku w miejscowości S. zamieszkują dwa odrębnie prowadzone gospodarstwa domowe.

Organ odwoławczy zgodnie z prawem uznał jednak, że przyznanie więcej niż jednego dodatku węglowego na jeden adres zamieszkania warunkuje nie tylko to, że pod wskazanym adresem prowadzone są dwa odrębne gospodarstwa domowego, ale konieczne jest także to, aby te gospodarstwa domowe zamieszkiwały w odrębnych lokalach.

Kolegium z poszanowaniem przepisów prawa materialnego (art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym), a także prawa procesowego (art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a.) trafnie wyjaśnił, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie została spełniona przesłanka "zamieszkiwania w odrębnych lokalach".

Na klatce schodowej wewnątrz budynku nie ma drzwi, które oddzielałyby część wspólną, tj. schody wewnętrzne od części mieszkalnych każdej z kondygnacji w taki sposób, aby części mieszkalne parteru i piętra można było uznać za części mieszkalne odrębne. Klatka schodowa stanowi otwarty ciąg komunikacyjny, którym swobodnie można przemieszczać się pomiędzy mieszkalnymi kondygnacjami budynku.

Skoro na klatce schodowej nie ma wewnątrzklatkowych drzwi do mieszkań, które stanowiłyby o odrębności lokali, to Kolegium trafnie uznało, że zachodzą podstawy do odmowy przyznania drugiego dodatku węglowego na ten sam adres zamieszkania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.