Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 688/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15gg ust. 7; art. 31 zo
journal: Dz.U. 2023 poz 1327
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 lipca 2024 r., nr SKO.OG-COVID/41.12/18/2024/9378 w przedmiocie zwrotu dofinansowania środków pomocowych na rzecz ochrony miejsc pracy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej 782 (siedemset osiemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 5 lipca 2024 r. znak SKO.OG-COVID/41.12/18/2024/9378 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO; Kolegium) – po rozpatrzeniu odwołania S. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "J" z siedzibą w R. (dalej: skarżący, strona; beneficjent) – utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej też: WUP) z 23 kwietnia 2024 r. nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty pobranego dofinansowania.

Jako podstawę prawną wskazało art. 15 gg ust. 1-29 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19 lub specustawa covidowa), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu SKO wskazało, że rozpatrując pozytywnie wniosek strony przekazał w trzech transzach (pierwsza – 10 lipca 2020 r., druga – 28 sierpnia 2020 r., trzecia – 16 września 2020) kwoty po 8.680,20 PLN każda z płatności, tytułem dofinansowania; łącznie 26.040,60 PLN. Dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne 6 pracowników (według listy przedstawionej organowi), na trzy miesiące począwszy od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. Składając wniosek o dofinansowanie strona złożyła także oświadczenie, że znane są jej obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej, dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń (tj. do 30 października 2020 r.).

W dniu 26 października 2020 r. pełnomocnik strony przekazał WUP m.in.: formularz rozliczeniowy, wykaz pracowników na dzień składania wniosku, listę płac, potwierdzenia przelewów wynagrodzeń, potwierdzenie przelewów zaliczek na poczet podatku dochodowego do Urzędu Skarbowego i składek z tyt. ubezpieczeń społecznych do ZUS za okres lipiec 2020 r. - wrzesień 2020 r. W wyniku wstępnej weryfikacji rozliczenia WUP stwierdził: brak umocowania pełnomocnika do złożenia rozliczenia wniosku; brak potwierdzenia przelewów zaliczek na poczet podatku dochodowego do Urzędu Skarbowego i składek ubezpieczenia społecznego za miesiąc lipiec 2020r.; błąd w kalkulatorze rozliczeniowym wynikający z ingerencji (kolumna 26 nie wylicza automatycznie kwoty do zwrotu, tak jak w zakładce "Dane"); brak oświadczenia o zapoznaniu pracowników z informacją o przetwarzaniu ich danych osobowych przez WUP w K. w związku ze złożonym wnioskiem i jego rozliczeniem (oświadczenie RODO). Ponadto z Aplikacji Centralnej WUP powziął informację o skorzystaniu przez stronę z pomocy na wynagrodzenia pracowników, o której mowa w art. 31zo specustawy covidowej (za okres marzec 2020 r. - maj 2020 r.) oraz w art. 15zzb w/w ustawy (za okres kwiecień 2020 r. - czerwiec 2020 r.).

W konsekwencji powyższego, wstępną weryfikację rozliczenia strony zakończono wynikiem negatywnym. Nadto celem potwierdzenia informacji z Aplikacji Centralnej o skorzystaniu przez skarżącego z pomocy, o której mowa w art. 31zo i art. 15zzb specustawy covidowej, a tym samym weryfikacji prawdziwości oświadczenia wnioskodawcy, pozyskano informację o skorzystaniu przez niego ze zwolnienia z art. 31zo specustawy covidowej w zakresie obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne za okres marzec - maj 2020 r. Ponadto uzyskano informację o skorzystaniu przez stronę z pomocy, o której mowa w art. 15zzb specustawy covidowej za okres kwiecień 2020 r. - czerwiec 2020 r.

Zważywszy powyższe ustalenia, dotyczące zakresu udzielonej stronie pomocy, w oparciu o przepisy w/w ustawy covidowej, WUP w K. stwierdził, że wykazem pracowników sporządzonym na dzień składania przez skarżącego wniosku o świadczenie z art. 15gg tej ustawy, objęto osoby (pracowników) nieuprawnionych do skorzystania z tego świadczenia, gdyż uzyskał on wcześniej pomoc z art. 15zzb i z art. art. 31zo specustawy covidowej.

W konsekwencji tej weryfikacji rozliczenia, o którym mowa w art. 15g ust. 17b pkt 2 w zw. z art. 15gg ust. 21 specustawy covidowej, organ końcowo negatywnie zweryfikował rozliczenie otrzymanych przez beneficjenta środków na rzecz ochrony miejsc pracy. Stwierdził, że w sytuacji gdy przedsiębiorca – S. K. za ten sam okres czasu (3 miesiące) i w odniesieniu do tych samych pracowników był objęty pomocą w trybie art. 15zzb (dotyczącą składek ZUS za okres kwiecień - czerwiec 2020 r.) oraz art. 31zo specustawy covidowej (dotyczącej wynagrodzenia i składek ZUS za okres marzec - maj 2020r.) to nie powinien był ubiegać się o dofinansowanie z art. 15gg powoływanej ustawy. W przedmiotowej sprawie stało się inaczej. Złożono wniosek o dofinansowanie z art. 15gg specustawy covidowej, a także nieprawdziwe oświadczenie o nie ubieganiu się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (pkt 7.5 wniosku). Zdaniem organu również i ta okoliczność (obok braku rozliczenia dofinasowania w ustawowym terminie) świadczyła, że dofinansowanie z art. 15gg specustawy covidowej należało uznać za nienależne, a tym samym za podlegające zwrotowi.

Strona w odwołaniu zakwestionowała zasadność zwrotu. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego; błędną wykładnię przepisów specustawy covidowej – w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i oparcie się przez organ na stanowisku Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, przy definiowaniu pojęcia "takie same tytuły" z art. 15gg specustawy covidowej; art. 7, art. 9, art. 12 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady szybkości i prostoty postępowania i braku informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na jej prawa i obowiązki oraz wydania decyzji przez WUP w K. o zwrocie dofinansowania po dwóch latach (a tym samym obciążenia strony odsetkami za ten okres); art. 15g ust. 16 w zw. z art. 15g ust. 18 oraz art. 15zzb ust. 5 w zw. z art. 15 zzb ust. 12 specustawy covidowej, poprzez błędne uznanie, że dofinansowanie z art. 15gg i art. 15zzb tej ustawy stanowi pomoc udzieloną z takich samych tytułów, a tym samym stanowi pomoc tego samego rodzaju; art. 15gg ust. 7 i ust. 28 pkt 2 specustawy covidowej, poprzez ich niezastosowanie i odmowę stronie prawa do skorzystania z dofinansowania.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wydana została zgodnie przepisami prawa, w tym art. 15gg ust. 7, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zaakcentowało, że z art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres 3 miesięcy. Nadto aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP należy spełnić warunek nie uzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

SKO podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, prezentowany także przez judykaturę i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi wypłatami (np. wynikającymi z art. 15g, czy też art. 31zo lub art. 15zzb tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (zbiegu realizacji obu świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3 miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca, bowiem strona wykorzystała maksymalny okres (3 miesięcy), na jaki możliwe było przyznanie pomocy.

Kwestionując zasadność tego rozstrzygnięcia strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

a) art. 15g ust. 16 w zw. z art. 15g ust. 18 oraz art. 15 zzb ust. 5 w zw. z art. 15zzb ust. 12 specustawy covidowej, poprzez ich błędną wykładnię, zgodnie z którą organ uznał, że wobec skorzystania z dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na rzecz ochrony miejsc pracy z tytułu objęcia pracowników obniżonym wymiarem czasu pracy przez okres 3 miesięcy, skarżący skorzystał z dofinansowania w części, w której te same koszty zostały sfinansowane z innych środków publicznych i nie jest uprawniony do otrzymania kolejnego dofinansowania, wobec tego, że dofinansowanie z obu źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników, a to ze względu na fakt, że dofinansowania na podstawie art. 15gg i art. 15 zzb ustawy C0VID-19 stanowią pomoc udzielaną z takich samych tytułów a tym samym stanowią pomoc tego samego rodzaju przyznawaną na podstawie różnych przepisów, podczas gdy Skarżący spełnił wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania dofinansowania za środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których stanowią wskazane powyżej przepisy, a ustawa COVID-19 nie zawiera zakazu łączenia dofinansowań z obu źródeł stanowiących jednocześnie pomoc udzielaną z różnych tytułów, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego, negatywnego rozpatrzenia wniosku i odmowy przyznania skarżącej dofinansowania;

b) art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, o której mowa w tym przepisie, obejmuje również zwolnienie z opłacania składek ZUS za tych samych pracowników, lecz inne okresy składkowe;

c) art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19 poprzez jego niezastosowanie (tj. poprzez uznanie, że Spółka nie wypełniła przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia, o którym mowa w tym przepisie);

d) art. 7, 87 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie decyzji bez wyraźnej podstawy prawnej i oparcie się przy wydaniu decyzji na stanowisku Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, które to stanowisko nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, podczas gdy organ wydając decyzję powinien był się odnosić jedynie do obowiązujących przepisów, którymi są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia,

2. przepisów postępowania (administracyjnego), a w szczególności:

a) art. 7, art. 9 i art. 12 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady szybkości i prostoty postępowania, braku informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w konsekwencji ta bezczynność i przewlekłość postępowania organów (3 lata) doprowadziła do wydania wadliwej decyzji i obciążeniu skarżącego dodatkowym, oprócz kwoty głównej, zobowiązaniem w postaci odsetek za okres ponad dwóch lat liczonych jak za zaległości podatkowe,

b) art. 8 § 1 k.p.a., polegające na niezastosowaniu zasady równego traktowania, przejawiającej się w dokonaniu interpretacji, zgodnie z którą prawo do otrzymania (zatrzymania) dofinansowania miałoby zależeć wyłącznie od tego, czy przedsiębiorca, który uzyskał zwolnienie z opłacania składek ZUS za inne okresy składkowe, złożył wniosek przed czy po wejściu w życie art. 15g ust. 18a ustawy COVID.

W konsekwencji strona zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją WUK w K. z 23 kwietnia 2024 r., a także o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu powołała się na orzecznictwo na poparcie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości prezentowane dotąd stanowisko.

W piśmie z 19 września 2024 r. strona przytoczyła dodatkowe uzasadnienie swojego stanowiska prezentowanego w skardze w "zakresie łączenia pomocy z art. 15gg i art. 31za oraz art. 15 zzb ustawy COVID-19", jak również wskazała dodatkowe judykaty na poparcie prezentowanego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zatem warunki przyznania owego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy tut. Sąd nie podziela wykładni przytoczonego przepisu dokonanej przez organy I i II instancji, że użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć ogólnie jako "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia" (por. w tym zakresie zbieżne stanowisko prezentowane w wyroku WSA w Gliwicach z 15 października 2024 r., III SA/Gl 337/24, Legalis nr 3132738).

W ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) akcentuje się, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. W ocenie NSA wykładnia systemowa i celowościowa oraz interpretacja przepisów ustawy COVID-19, uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w pełni realizuje cele tej ustawy.

W wyroku z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22 (Legalis nr 2706422), NSA nie zgodził się z poglądem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb tej ustawy. Ponadto zawrócił uwagę, że żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15 zzb) wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, LEX nr 3333626, I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji RP stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego (TK) w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z 12 kwietnia 2000 r., K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243).

Dalej NSA podkreślił, że najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuację prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. TK z 16 grudnia 1997 r., K 8/97, OTK ZU nr 6 /1997, poz. 70, s. 502 i z 13 kwietnia 1999 r., K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246).

Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy COVID w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres.

Zatem NSA skonstatował, że art. 15g ust. 18 tej ustawy nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu (por. także: wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, Legalis nr 2683419; I GSK 19/22, Legalis nr 2684753; z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22, Legalis nr 2777409; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2022 r., I SA/Gd 1082/21, Legalis nr 2633625).

Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że wprawdzie powyższy wyrok dotyczy innego przepisu ustawy COVID-19 niż zastosowany w niniejszej sprawie, to jednak regulacja norm jest podobna. Natomiast NSA konsekwentnie w swoich wyrokach prezentuje pogląd, że ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu.

Podkreślić należy, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 w/w ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku na konkretnych pracowników i za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek. Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. Pomiędzy bowiem tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica. Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą. W rozpoznawanej sprawie bowiem sporne dofinansowanie obejmowało okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. i za ten czasokres strona żadnego wsparcia na utrzymanie pracowników nie otrzymała. Poprzednia pomoc udzielona była na wcześniejsze miesiące tj. od marca do maja 2020r. na podstawie art. 31 zo specustawy covidowej, a potem od kwietnia 2020 r. do czerwca 2020 r. wg art. 15 zzb w/w ustawy. Zatem brak było podstaw do dyskwalifikacji zasadności wniosku strony przez organy.

Podsumowując, Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego przez organy orzekające w tej sprawie, które skutkowało koniecznością uchylenia decyzji obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. "a" p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. O kosztach orzeczono stosownie do art. 205 § 1 p.p.s.a.