Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 465/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2015.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. zawiesił [...] M. S. w czynnościach służbowych od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. Powyższe nastąpiło w związku z faktem, iż w dniu [...] stycznia 2014 r. prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w toku prowadzonego śledztwa o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu [...] M. S. zarzutu popełnienia w dniu [...] października 2013 r. przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 228 § 3 Kodeksu karnego.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Komendant [...] Policji przedłużył wymienionemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Ponadto Komendant [...] Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wszczął przeciwko wymienionemu postępowanie dyscyplinarne przedstawiając zarzut popełnienia w dniu [...] października 2013 r. przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) w zw. z § 11 "Zasad etyki zawodowej policjanta" stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej, wyczerpującego jednocześnie znamiona przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 228 § 3 k.k.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień wymienionego do nagrody rocznej za rok 2015 do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego i postępowania dyscyplinarnego.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Komendant [...] Policji zwolnił [...] M. S. ze służby Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9, w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2015 r.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant [...] Policji umorzył postępowanie dyscyplinarne wszczęte postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. (data wpływu do Wydziału Kadr [...] - [...] lipca 2017 r.) M. S. poinformował, że wyrokiem Sądu [...] w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (sygn. akt [...]) został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa określonego w art. 228 § 3 k.k. Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny z dniem wydania. W dniu [...] sierpnia 2017 r. do Wydziału Kadr [...] wpłynął z Sądu [...] w [...] odpis przedmiotowego wyroku.

Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017 r. stwierdził, że byłemu policjantowi Oddziału [...]Policji w [...] - M. S. nagroda roczna za 2015 r. nie przysługuje. W uzasadnieniu wskazał, iż uwzględniając dyspozycję art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji oraz biorąc pod uwagę fakt, iż wymieniony pełnił służbę w roku 2015 od dnia [...] stycznia do dnia [...] kwietnia, tj. przez okres 3 miesięcy i 15 dni oraz został zwolniony ze służby w Policji na postawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, brak jest podstaw do przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2015.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Komendant [...] Policji odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści ww. decyzji, natomiast postanowieniem nr [...] z tej samej daty organ odmówił uzupełnienia ww. decyzji w żądanym przez stronę zakresie. Na skutek wniesienia zażalenia Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. M. S. wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi:

1) rażące naruszenie art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez bezprawne pozbawienie go prawa do nagrody rocznej za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] kwietnia 2015 r., w sytuacji gdy organ I instancji wydał rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, nie przewidując, iż w dniu [...] lipca 2017 r. Sąd [...] w [...] (sygn. akt [...]) wyda wyrok uniewinniający od postawionych mu zarzutów karnych (które to orzeczenie posiada charakter deklaratoryjny) - co powoduje, że z dniem [...] kwietnia 2015 r. skarżący nabył uprawnienia do emerytury policyjnej oraz prawo do nagrody rocznej za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] kwietnia 2015 r.,

2) rażące naruszenie art. 7b w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania funkcjonariuszy Policji przechodzących na zaopatrzenie emerytalne wobec nieprzekazania organowi emerytalno-rentowemu pisemnej informacji o wysokości nagrody rocznej za ostatni rok służby, co wpłynęło na wysokość świadczenia emerytalnego skarżącego z równoczesnym pominięciem słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem nieprawomocnego orzeczenia nr [...] z dnia [...] października 2017 r.,

3) rażące naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2016 r. Nr 708, poz. 2270) poprzez nieprzesłanie do organu emerytalno-rentowego pełnych danych dotyczących uposażenia skarżącego - czyli uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym i nagrodą roczną za 2015 r., co w oczywisty sposób wpłynęło na wysokość emerytury, a dodatkowo stanowi o fakcie niedopełnienia przez organ I instancji obowiązku służbowego i stanowi działanie na jego szkodę.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o wydanie korzystnej dla niego decyzji reformatoryjnej.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazał, że zgodnie z art. 110 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3). Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów niewykonywania zadań służbowych z następujących przyczyn: (1) korzystania z urlopu bezpłatnego; (2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3; (3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania (ust. 3a), przy czym przepisu ust. 3a pkt 3 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

Ponadto, w myśl art. 110 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy warunku, o którym mowa w ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, M. S. nagroda roczna za rok 2015 nie przysługuje, albowiem nie spełnił on warunku, o którym mowa w art. 110 ust. 3 i nie obejmuje go wyłączenie zawarte w art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji. Przepis ten nie wprowadza wyjątku dotyczącego otrzymania nagrody rocznej pomimo niepełnienia służby przez co najmniej 6 miesięcy dla policjanta, który nabył prawo do emerytury, lecz który został zwolniony w związku z nabyciem tego prawa. Musi zatem istnieć związek między nabyciem prawa do emerytury lub renty a zwolnieniem ze służby. O istnieniu takiego związku można mówić wówczas, gdy policjant nie zostałby zwolniony ze służby albo przynajmniej nie wystąpiłby z żądaniem zwolnienia ze służby, gdyby nie miał nabytego prawa do emerytury lub renty.

Organ odwoławczy podkreślił, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest całkowicie niezależne od nabycia prawa do emerytury lub renty, a zatem rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie prawnej nie pozwala na uznanie, że wystąpiła przesłanka określona w art. 110 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Zaznaczył również, że na rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji nie może mieć wpływu treść przepisów emerytalnych bądź prawidłowość postępowania komórki kadrowej w zakresie przekazywania dokumentacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego.

Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. zarzucając:

1) rażące naruszenie art. 97 § 2 k.p.a. poprzez nie podjęcie z urzędu - zawieszonego postanowieniem Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. -postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2015 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego i postępowania dyscyplinarnego, w sytuacji gdy:

a) w dniu [...] kwietnia 2015 r. orzeczeniem nr [...] Komendant [...] Policji w [...] umorzył postępowanie dyscyplinarne wszczęte wobec skarżącego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.,

b) w dniu [...] lipca 2017 r. Sąd [...] w [...] prawomocnym wyrokiem o sygn. akt [...] uniewinnił skarżącego od zarzucanego mu występku z art. 228 § 3 k.k.,

2) rażące naruszenie art. 101 § 1 w związku art. 40 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącemu postanowienia Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za 2015 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego i postępowania dyscyplinarnego, przez co - po wydaniu prawomocnego wyroku uniewinniającego w sprawie karnej - uniemożliwiono skarżącemu na zasadzie art. 97 § 2 k.p.a. złożenie wniosku do organu I instancji o podjęcie zawieszonego postępowania,

3) naruszenie:

- art. 6 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego prawa do rzetelnej procedury,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonej decyzji,

- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną interpretację zebranego materiału dowodowego,

- art. 7 k.p.a. poprzez brak w działaniu organów I i II instancji przesłanki praworządności, zaniechanie podjęcia elementarnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz zignorowanie słusznego interesu strony,

- art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) poprzez pozbawienie skarżącego przez organy Policji należytej wysokości świadczenia emerytalnego poprzez bezprawne pozbawienie prawa do nagrody rocznej (która stanowi integralny element świadczenia emerytalnego) za okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] kwietnia 2015 r., w sytuacji gdy - jak stwierdził w swoim uzasadnieniu organ II instancji - uprawnienie do nagrody rocznej za 2015 r. uzależniono od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wyniku zawieszonego - postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. - postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za 2015 r. (do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego oraz postępowania dyscyplinarnego).

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji; rozpatrzenie sprawy w postępowaniu uproszczonym; względnie o wydanie - w ramach autokontroli - decyzji reformatoryjnej, korzystnej dla skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania M. S. nagrody rocznej za rok 2015.

Z ustaleń faktycznych, które pozostają bezsporne w niniejszej sprawie, wynika, że rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. M. S. został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. Miało to miejsce w związku z wydaniem przez prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] postanowienia z dnia [...] stycznia 2014 r. (sygn. akt [...]) o przedstawieniu M. S. zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 228 § 3 Kodeksu karnego. Rozkazem personalnym [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. przedłużono wymienionemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Ponadto postanowieniem [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. przeciwko skarżącemu wszczęte zostało postępowanie dyscyplinarne, w którym postawiono mu zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) w zw. z § 11 "Zasad etyki zawodowej policjanta", wyczerpującego jednocześnie znamiona przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 228 § 3 k.k. Postępowanie to zostało umorzone orzeczeniem [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Rozkazem personalnym [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. M. S. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1087/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na ww. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r.

Z akt sprawy wynika również, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień M. S. do nagrody rocznej za rok 2015 do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego i postępowania dyscyplinarnego.

Skarżący podniósł w skardze, że ww. postanowienie nie zostało mu doręczone, co stanowi rażące naruszenie art. 101 § 1 w związku z art. 40 § 1 k.p.a. Zarzucił również rażące naruszenie art. 97 § 2 k.p.a. wobec niepodjęcia przez organ Policji - uprzednio zawieszonego - postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej. W istocie w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia skarżącemu ww. postanowienia [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej. Brak jest również postanowienia właściwego organu o podjęciu zawieszonego postępowania. Nie mniej jednak uchybienia te nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2015 r. z przyczyn o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stanowią bowiem uchybienia o charakterze procesowym, które pozostają bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest również, że prawomocnym wyrokiem Sądu [...] w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (sygn. akt [...]) skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa określonego w art. 228 § 3 k.k. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego zaprezentowanym w skardze, że wyrok uniewinniający "likwiduje" wszelkie negatywne następstwa zawieszenia go w czynnościach służbowych, w tym zwolnienie ze służby w oparciu o przesłankę określoną w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 110 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3). Zatem warunkiem przyznania prawa do nagrody rocznej jest służba w wymiarze co najmniej 6 miesięcy w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda.

Do okresu, o którym mowa w ust. 3 art. 110, nie zalicza się okresu niewykonywania zadań służbowych z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania (ust. 3a pkt 3), przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 3b).

Ponadto, w myśl art. 110 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów Policji w niniejszej sprawie, że w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych skarżącemu nie przysługuje prawo do nagrody rocznej za rok 2015. Skarżący wprawdzie został uniewinniony prawomocnym wyrokiem Sądu karnego z dnia [...] lipca 2017 r. (sygn. akt I [...]) od popełnienia zarzucanego mu czynu, jednak przesądzające znaczenie dla ustalenia prawa do ww. świadczenia ma fakt zwolnienia go ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. Nawet bowiem przy zaliczeniu okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do okresu wymaganego do nabycia prawa do nagrody rocznej, a przypadającego na rok 2015 r. (art. 110 ust. 3b ustawy o Policji), nie byłoby możliwym ustalenie, że skarżący prawo do ww. świadczenia nabył. Skarżący nie spełnił bowiem warunku, o którym mowa w art. 110 ust. 3 ww. ustawy.

W stosunku do skarżącego nie zachodzi również żaden z przypadków wyłączających stosowanie art. 110 ust. 3 ww. ustawy, wymienionych w art. 110 ust. 4. Przepis ten stanowi, że warunku, o którym mowa w ust. 3, tj. pełnienia służby przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych w danym roku kalendarzowym, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: (1) korzystał z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, (1a) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych, z przyczyn, o których mowa w art. 185 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy, (1b) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka policjanta, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy, (1c) korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1368), (2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a, (3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7, (4) zmarł lub został uznany za zaginionego.

Skarżący, co należy podkreślić, nie został zwolniony ze służby "w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7" ustawy o Policji, lecz z uwagi na upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych (art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy). Pojęcie "związku", o którym mowa w ww. ustawie odnosi się do istnienia rzeczywistej przyczyny zwolnienia ze służby, ujawnionej i wyjaśnionej w podstawie prawnej oraz uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Zatem, nawet jeśli skarżący w dacie zwolnienia ze służby posiadał staż służby uprawniający go do uzyskania emerytury policyjnej lub stan zdrowia kwalifikujący do uzyskania renty inwalidzkiej, to zwolnienie ze służby - dokonane rozkazem personalnym [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. - opierało się wyłącznie na przesłance wymienionej w art. 41 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy i nie pozostawało w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych lub rentowych. Taki związek wynika natomiast z art. 41 ust. 1 pkt 1 lub art. 41 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy jako podstawy zwolnienia policjanta ze służby.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest całkowicie niezależne od nabycia prawa do emerytury lub renty, a zatem rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie prawnej nie pozwala na uznanie, że wystąpiła przesłanka określona w art. 110 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Nie jest zatem trafny zarzut naruszenia przez organy Policji art. 110 ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o Policji, tym bardziej w stopniu rażącym.

Podzielić należy również pogląd organu odwoławczego, że na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o odmowie przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej nie miała wpływu treść przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Brak jest zatem podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez organ powołanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie zostało bowiem wydane w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób należyty wyjaśnia przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r. nie naruszają prawa, zaś zarzuty i argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.