Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 88/25
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6052 Akty stanu cywilnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 46 § 2 pkt 1 lit. b, art. 73, art. 184, art. 197 § 2, art. 220 § 1, § 3, art. 230
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1349/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 20 sierpnia 2024 r., nr O-III.6231.18.2024 w przedmiocie odmowy załączenia do aktu urodzenia wzmianki dodatkowej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1349/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b oraz art. 220 § 1, § 3 i art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę A. C. (dalej "skarżąca") na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 20 sierpnia 2024 r., nr O-III.6231.18.2024 w przedmiocie odmowy załączenia do aktu urodzenia wzmianki dodatkowej albowiem skarżąca pomimo skierowanych do niej wezwań w terminie do tego przewidzianym nie uzupełniła braków formalnych (podanie numeru PESEL) i fiskalnych skargi (wpis sądowy w kwocie 100 zł). Sąd wskazał, że doręczenie powyższych wezwań Przewodniczącego Wydziału nastąpiło 30 października 2024 r. w drodze fikcji doręczenia z art. 73 P.p.s.a. Skarżąca miała czas do usunięcia tych braków skargi do 6 listopada 2024 r. jednak tego nie uczyniła. Sąd uznał, że złożony 5 listopada 2024 r. wniosek skarżącej o ponowne przesłanie korespondencji sądowej bowiem wcześniejszej nie odebrała z powodu pobytu poza miejscem zamieszkania (w sanatorium), który został przez Sąd potraktowany jako wniosek o doręczenie korespondencji z akt sprawy (podlegał opłacie kancelaryjnej i został załatwiony poprzez wysłanie skarżącej kopii korespondencji 18 listopada 2024 r.), nie miał żadnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia. Skoro w skardze podała swój adres, na który zostały skierowane wezwania do uzupełnienia braków skargi, a w wezwaniach tych wyznaczono terminu 7 dni na ich wykonanie i określono rygor odrzucenia skargi w razie niewykonania , to nie uzupełnienie wskazanych braków skargi musiało skutkować jej odrzuceniem stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a.

Skarżąca po otrzymaniu kopii korespondencji sądowej 21 listopada 2024 r. (zpo k. 33 akt) w piśmie z 21 listopada 2024 r. (k. 35 akt) podała swój numer PESEL i dokonała wpłaty 100 zł na konto WSA Rzeszowie tytułem wpisu sądowego od skargi (k. 34 akt). Następnie po otrzymaniu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi co nastąpiło także 21 listopada 2024 r. (zpo. k. 37 akt) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia.

W uzasadnieniu wskazała, że przesyłka zawierająca wezwania z Sądu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi zostały według poczty awizowane 16 i 24 października. Skarżąca stwierdziła, że przed wyjazdem do sanatorium 23 października sprawdzała skrzynkę pocztową i awiza w skrzynce nie było. Zobowiązała sąsiadkę do sprawdzania skrzynki i podczas wyciągania pisma z ZUS – też nie było awiza. Przyjeżdżając na do domu 31 października zobaczyła dwa awiza, więc 4 listopada 2024 r. wystąpiła o ponowne przesłanie korespondencji. Po jej otrzymaniu 21 listopada 2024 r. dokonała wpłaty 100 zł na konto Sądu i jednocześnie listem poleconym przesłała swój nr PESEL. Do zażalenia dołączyła kartę informacyjną z sanatorium z 12 listopada 2024 r. (k. 39 akt) z której wynika, że przebywała w Sanatorium Uzdrowiskowym "[...]" ([...]) od 23 października 2024 r. do 13 listopada 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie zastosowanie znajdował § 3 ww. artykułu bowiem pismem podlegającym opłacie była skarga. W myśl tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Każde pismo procesowe powinno spełniać określane prawem wymogi formalne. Jednym z wymogów formalnych skargi, która jest szczególną formą pisma procesowego, jest podanie numeru PESEL skarżącego w sytuacji kiedy skarga stanowi pierwsze pismo w sprawie (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że Przewodniczący Wydziału dostrzegając braki formalne i fiskalne wniesionej skargi miał obowiązek wezwać skarżącą do ich uzupełnienia, podając termin i zastrzegając rygor (odrzucenie skargi) w razie ich nieuzupełnienia.

W ocenie NSA, Sąd I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy słusznie postanowił o odrzuceniu skargi. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła wpisu do skargi ani nie podała numeru PESEL do 6 listopada 2024 r. kiedy upływał termin 7 dni na uzupełnienie braków liczony od 30 października 2024 r. kiedy na mocy art. 73 P.p.s.a. zastosowano fikcję doręczenia zastępczego i uznano, przesyłkę z wezwaniami za skutecznie doręczoną. Skarżąca wskazuje w zażaleniu, że będąc na przepustce z sanatorium 31 października 2024 r. zobaczyła 2 awiza, których podobno wcześniej nie było licząc od 23 października 2024 r. Z adnotacji Poczty na kopercie zawierającej wezwania, która podlegała zwrotowi wynika, że powtórne awizo miało miejsce 24 października 2024 r. a zatem termin odebrania przesyłki mijał 31 października 2024 r. kiedy skarżąca zauważyła w skrzynce oba awiza. Potwierdza to adnotacja Poczty o zwrocie przesyłki właśnie tego dnia. Należało wówczas niezwłocznie udać się na Pocztę by przesyłkę odebrać. Niestety tego skarżąca nie uczyniła a zamiast tego 5 listopada 2024 r. wystąpiła z prośbą o ponowne nadesłanie pism. Wobec powyższego nie można uznać, że doręczenie zastępcze miało wady bowiem awiza, których podobno nie było przed wyjazdem do sanatorium pojawiły się w skrzynce skarżącej jeszcze w terminie umożliwiającym odebranie przesyłki. Wobec tego nie sposób zakwestionować postanowienia o odrzuceniu skargi, skoro doręczenie zastępcze okazało się prawidłowe i skuteczne.

Podzielić należy także stanowisko Sądu, że pismo skarżącej nadane 5 listopada 2024 r. z prośbą o ponowne nadesłanie przez Sąd kierowanych do niej pism w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 20 sierpnia 2024 r. nie miało znaczenia dla wydania postanowienia o odrzuceniu skargi bowiem w istocie wezwania z Sądu zostały skutecznie doręczone w trybie doręczenia zastępczego a skarżąca w terminie do 6 listopada 2024 r. nie uzupełniła braków skargi. Sąd ten nie mógł zakwalifikować rzeczonego pisma jako wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi bowiem w chwili jego złożenia w urzędzie pocztowym 5 listopada 2024 r. termin na uzupełnienie braków jeszcze nie upłynął.

Nic jednak nie stało na przeszkodzie aby skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi gdy tylko zapoznała się w kierowaną do niej korespondencją, którą jak wynika z akt odebrała 21 listopada 2024 r. Tego jednak nie zrobiła choć jeszcze tego samego dnia uzupełniła stwierdzone braki skargi.

W zawiązku z powyższym NSA stwierdza, ze zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi odpowiada prawu bowiem braki skargi nie zostały uzupełnione w terminie pomimo skutecznego wezwania skarżącej do ich uzupełnienia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.