Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2220/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant referent Aneta Suchecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 czerwca 2022 r. nr DO-II.7610.93.2022.AB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 29 czerwca 2022 r. nr DO-II.7610.93.2022.AB po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z 24 marca 2022 r., nr NWIV.752.26.2021 odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w W., prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w gminie M., obręb M. k. m. [...], ozn. jako działki nr [...] o pow. [...] m² oraz nr [...] o pow. [...] m², dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda [...] decyzją z 24 marca 2022 r., działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm. - dalej jako u.g.n.), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w W., prawa użytkowania wieczystego opisanego wyżej gruntu Skarbu Państwa.

[...] S.A. w [...] wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Minister Rozwoju i Technologii rozpoznając sprawę wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]" w [...] jest poprzednikiem prawnym [...] S.A. w B.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 200 u.g.n. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku [...] stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 tej ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich.

Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter deklaratoryjny, a zatem mocą tej decyzji potwierdza się jedynie przekształcenie prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego gruntu w przypadku ziszczenia się prawem przewidzianych przesłanek. W odniesieniu do takich decyzji trudno mówić o ich wykonalności w sensie faktycznym czy prawnym. Decyzja taka ze swej istoty potwierdza bowiem jedynie istniejący obiektywnie stan faktyczny i prawny. Ziszczenie się pozytywnych przesłanek uwłaszczenia w dniu 5 grudnia 1990 r. (przy braku przesłanki negatywnej) uprawnia organ do wydania decyzji uwłaszczeniowej, niezależnie od tego, jakie czynności prawne zostały podjęte w stosunku do nieruchomości w okresie między wyżej wskazaną datą a wydaniem decyzji.

Minister zaznaczył, że ww. grunt ozn. jako działki nr [...] oraz nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa. Jak wynika z KW nr [...] oraz pisma Starosty [...] z 14 stycznia 2022 r. podstawą wpisu własności Skarbu Państwa jest umowa sprzedaży zawarta w formie aktu notarialnego z [...] lipca 1971 r. Rep. A Nr [...]. Na tej podstawie organ wojewódzki przyjął, że w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa, a tym samym w stosunku do przedmiotowej nieruchomości została spełniona przesłanka własności państwowej. Okoliczności powyższe nie budzą wątpliwości i nie zostały zakwestionowane przez skarżącą.

Kwestią sporną na gruncie niniejszej sprawy jest natomiast to, czy przedmiotowy grunt znajdował się w zarządzie Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w W. w dniu 5 grudnia 1990 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że zarząd, to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób.

Zgodnie z art. 38 ust. 2 ww. ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia ww. ustawy tj. dnia 1 sierpnia 1985 r., w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione między innymi na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek.

Zarząd nieruchomości był ustanawiany nie w sposób ogólny, lecz tylko dla ściśle określonych składników mienia. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienia zarządu nie można w żadnym przypadku domniemywać. Decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej.

Stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu.

Zgodnie z kolejnymi ustępami § 4 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których wyżej mowa, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Dokumenty stanowiące podstawę stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu wskazuje się w uzasadnieniu decyzji, o której mowa w art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Oceniając spełnienie przesłanki pozostawania przedmiotowego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w W., Minister wskazał, że wnioskodawczyni wywodzi prawo zarządu do przedmiotowych działek z KW nr [...], gdzie w dziale II jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa Polska Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]". Podstawę wpisu ww. własności stanowi zaś m.in. umowa sprzedaży, zawarta w formie aktu notarialnego z [...] lipca 1971 r. Rep. A Nr [...]. Wnioskodawczyni poinformowała również, że za przedmiotową nieruchomość ponosi opłaty w postaci podatku od gruntu oraz opłatę za zarząd, nie wskazując jednocześnie dokumentów potwierdzających przekazanie przedmiotowego gruntu w zarząd Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w W.

W ocenie Ministra analizując treść powyższego aktu notarialnego, należy stwierdzić, że ww. umowa sprzedaży nie dowodzi istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu w stosunku do przedmiotowej nieruchomości.

Organ zaznaczył, że z treści ww. umowy z [...] lipca 1971 r. Rep. A Nr [...] wynika, że przedmiotowe działki nr [...] oraz nr [...] zostały nabyte przez Skarb Państwa od osób fizycznych w trybie art 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1968 r. Nr 18, poz. 61 ze zm.). Skutkiem zawarcia ww. umowy sprzedaży było jedynie przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, natomiast przepisy ww. ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie przewidywały wywłaszczenia nieruchomości z jednoczesnym oddaniem jej w użytkowanie przedsiębiorstwu państwowemu.

Minister podniósł, że w dacie zawarcia powyższej umowy kwestię władania mieniem Skarbu Państwa przez jednostki państwowe na terenie miast i osiedli regulowały przepisy obowiązującej wówczas ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Zgodnie z art. 10 ww. ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. przekazywanie terenów państwowych jednostkom i organizacjom społecznym w użytkowanie następuje w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady narodowej wydanej na wniosek jednostki ubiegającej się o przekazanie terenu; decyzja powinna zawierać określenie czasu i warunków użytkowania.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że uzyskanie przez państwowe jednostki organizacyjne jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości w dacie zawarcia ww. umowy sprzedaży nieruchomości, w tym użytkowania, mogło nastąpić jedynie w trybie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r., a więc poprzez oddanie właściwej jednostce państwowej nieruchomości w użytkowanie w drodze decyzji administracyjnej.

Sam fakt nabycia przez Skarb Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości w drodze umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego, przeznaczonej na potrzeby Kopalni Węgla Kamiennego "[...]", jak również faktyczne późniejsze władanie tą nieruchomością przez ww. przedsiębiorstwo, nie mogło wywołać skutku w postaci nabycia przez ww. Kopalnię, prawa użytkowania tej nieruchomości, ponieważ tego rodzaju skutku nie przewidywała obowiązująca ówcześnie ustawa z dnia 14 lipca 1961 r.

Możliwość uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną prawa zarządu w stosunku do nieruchomości państwowych w drodze umowy sprzedaży nieruchomości wprowadził dopiero przepis art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, zgodnie z którym państwowe jednostki organizacyjne uzyskiwały grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości.

W świetle powyższego Minister Rozwoju i Technologii stwierdził, że przedstawiona umowa sprzedaży z 14 lipca 1971 r., została zawarta jeszcze przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., tj. przed dniem 1 sierpnia 1985 r., tym samym brak jest podstaw do stosowania powyższych przepisów w odniesieniu do ww. umów sprzedaży.

Organ zaznaczył dodatkowo, że pismem z 14 stycznia 2022 r. Starosta [...], poinformował, że w archiwum brak jest decyzji przekazującej w użytkowanie Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" przedmiotowych działek. Również Wójt Gminy [...] w piśmie z 9 marca 2022 r. poinformował, że Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]" w W. nie legitymowała się w dokumentami o przekazaniu działek nr [...] oraz nr [...] w zarząd w formie prawem przewidzianej. Ponadto Spółka [...] S.A. w toku postępowania nie nadesłała żadnych dodatkowych dokumentów świadczących o istnieniu w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu.

Tym samym Minister Rozwoju i Technologii stwierdził, że Wojewoda [...] w decyzji z 24 marca 2022 r. prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka posiadania przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w W. w dniu 5 grudnia 1990 r., prawa zarządu do działek nr [...] oraz nr [...].

[...] S.A. w [...] wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy:

1.1. poprzez błędną wykładnię art. 200 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu i niewłaściwe przyjęcie, że brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu do gruntu i wydania na rzecz odwołującej decyzji uwłaszczeniowej,

1.2. poprzez błędną wykładnię § 4 ust 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. i niewłaściwe przyjęcie, że odpis z księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu nie stanowi podstawy do wykazania zarządu, o którym mowa w art. 200 u.g.n w odniesieniu do spornych nieruchomości,

1.3. poprzez niewłaściwe niezastosowanie art. 87 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z dnia 29 kwietnia 1985 r. i nieuwzględnienie, że grunty państwowe będące w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły z mocy prawa w użytkowanie, a następnie w zarząd tych jednostek, w sytuacji gdy właściwe zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego spornych gruntów;

2. naruszenie przepisów postępowania:

2.1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez:

2.1.1. dokonanie wybiórczej, dowolnej oceny dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i błędne przyjęcie, że akt notarialny Rep A [...] oraz odpis z KW nr [...] nie stanowią dowodu na potwierdzenie istnienia prawa zarządu względem spornych nieruchomości, co doprowadziło do błędnego uznania, iż nieruchomości będące przedmiotem niniejszego postępowania nie znajdowały się pod zarządem innych niż Państwo państwowych osób prawnych, mimo że taka informacja wynika z odpisu wymienionej księgi wieczystej,

2.2. art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności,

2.3. art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie, że skarżąca nie udowodniła, iż jej poprzednik prawny posiadał prawo zarządu względem spornych nieruchomości,

2.4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w sposób wyczerpujący przyczyn z powodu których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dowodom zaoferowanym przez skarżącą i nie wskazanie faktów pozwalających na przyjęcie odmiennego stanowiska niż to, które wskazuje skarżąca.

W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Rozwoju i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zdaniem Sądu skarga podlega oddaleniu.

Warunkiem nabycia z mocy prawa przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank [...] - prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali - jest posiadanie przez te osoby, w dniu 5 grudnia 1990 r., tych nieruchomości w zarządzie. Opisany wymóg wynika z art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami .

Z kolei art. 206 tej ustawy zawiera delegację ustawową do wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia określającego szczegółowe zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz inne osoby prawne.

W dniu 10 lutego 1998r., na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 z późn. zm.).

Zgodnie z paragrafem 5 powołanego rozporządzenia, właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących , wskazanych w paragrafie 4 dokumentów

1.decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd,

2.decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem I sierpnia 1985 r.,

3.umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu,

4.umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem I lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa,

5.odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości,

6.decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością,

7.uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości,

8.protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem I sierpnia 1985 r.,

9.umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.

Ponieważ w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca domagała się ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego opisanych w zaskarżonej decyzji działek nr [...] i [...], zatem rozważenia wymagało, czy przedłożone przez Spółkę dokumenty potwierdzają okoliczność posiadania przez jej poprzednika prawnego prawa zarządu (użytkowania) tych nieruchomości.

Podkreślić należy, że przedłożony do akt sprawy dowód, z którego strona skarżąca wywodziła tytuł do dysponowania prawem zarządu (użytkowania) spornymi działkami przez jej poprzednika prawnego, a przez to i do żądania ustanowienia na rzecz Spółki prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiła umowa kupna sprzedaży zawarta w formie aktu notarialnego w dniu [...] lipca 1971r. oraz odpis z księgi wieczystej nr [...].

Zdaniem sądu ich analiza jednoznacznie dowodzi, że trafnie orzekające w sprawie organy przyjęły, że nie świadczą one o oddaniu objętych wnioskiem działek w zarząd istniejący w dniu 5 grudnia 1990r. Skoro bowiem powyższy akt notarialny oraz treść odpisu księgi wieczystej nie nawiązują do treści jakiejkolwiek konkretnej decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, to nie mogą tym samym stanowić podstawy do stwierdzenia istnienia tego prawa w żadnym czasie , a tym bardziej we wskazanej dacie 5 grudnia 1990r., gdyż art. 200 u.g.n. nakazuje, by prawo zarządu nieruchomości, wykazane zostało na ten dzień. Istotnym jest bowiem, że konkretna decyzja o przekazaniu opisanej w niej nieruchomości w zarząd lub użytkowanie powinna zawierać określenie ich czasu i warunków . To zaś oznacza, że nawet wykazanie przez skarżącą spółkę faktu, że prawo takie przysługiwało jej poprzednikowi prawnemu w jakiejkolwiek dacie, nie prowadzi jednak do wniosku, że prawo to utrzymywało się do grudnia 1990 r. Mówiąc inaczej, do zrealizowania przesłanek z art. 200 u.g.n. w zw. z przesłankami powołanego rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. nie wystarczy, by prawo zarządu (użytkowania) przysługiwało podmiotowi w dowolnym czasie, lecz niezbędne jest aby prawo to istniało w dniu 5 grudnia 1990 r.

Wskazanej okoliczności w odniesieniu do spornych działek skarżąca spółka ponad wszelką wątpliwość nie udowodniła. Nie wynika ona bowiem z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy.

Wbrew zarzutom skargi treść wskazanej wyżej umowy notarialnej kupna sprzedaży nieruchomości nie dowodzi istnienia po stronie Skarżącej objętego wnioskiem prawa zarządu. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wskazane dokumenty stanowią dowód, że istniała konkretna decyzja o oddaniu w zarząd ww nieruchomości , a w szczególności kiedy została wydana i co było jej przedmiotem. Analiza przedłożonego do akt sprawy aktu notarialnego potwierdza jedynie fakt zawarcia umowy i nabycie nieruchomości, jako części większej całości na rzecz Skarbu Państwa.

Sąd nie znajduje argumentów aby zakwestionować stanowisko Ministra, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie , że w odniesieniu do będącej przedmiotem postępowania nieruchomości wydana została decyzja o oddaniu jej w zarząd poprzednikowi prawnemu Skarżącej, a jedynie prawne władanie nieruchomością tj. oparte na stosownym tytule prawnym uprawniałoby Spółkę do skutecznego żądania ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego wskazanej działki. Jednakże faktu dysponowania wskazanym tytułem, w kontrolowanym postępowaniu, strona skarżąca nie wykazała i nie udowodniła zaś prawa użytkowania lub zarządu nie można domniemywać.

Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że także wnioskodawca postępowania zobowiązany do współdziałania z organem prowadzącym sprawę nie wskazał w jej toku na istnienie konkretnych podmiotów , które miałyby mieć wiedzę o fakcie wydania oznaczonej co do tożsamości decyzji oddającej sporne działki w zarząd, jej dacie oraz przedmiocie zawierającym opis objętych nią nieruchomości.

Nie jest również, w ocenie Sądu ,zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7, 77 i 107 par. 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ oparł się na zgromadzonym w aktach sprawy, prawidłowo z udziałem wnioskodawcy pozyskanym materiale dowodowym i w oparciu o ten materiał wyjaśnił w sposób wystarczający swoje stanowisko odnośnie dokonanego w kontrolowanym postępowaniu rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu organy administracji przeprowadziły zatem rzetelne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy zachowała się decyzja ustanawiająca prawo zarządu m.in. zwracały się o to do strony skarżącej. Nie ma więc w kontrolowanej sprawie podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. zm.), jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu.