Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 8/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: wymierzono grzywnę

SENTENCJA

Kraków, dnia 31 maja 2023r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. P. o wymierzenie Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu w Krakowie grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: 1. wymierzyć Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu w Krakowie grzywnę w wysokości 100 (stu) złotych; 2. zasądzić od Okręgowego Sądu Lekarskiego w Krakowie na rzecz skarżącego J. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. P. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) wniósł o wymierzenie w/w organowi grzywny za nieprzekazanie jego skargi na bezczynność organu w udzieleniu informacji publicznej z dnia 9 lutego 2023r., która została doręczona organowi w dniu 17 lutego 2023 r. (śledzenie przesyłek k. 14). W uzasadnieniu wniosku wskazano na powyższe oraz na uzyskaną z sądu informację o nieprzekazaniu skargi.

Organ nie udzielił formalnie odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, lecz odpowiedź na skargę i w tej odpowiedzi nie zakwestionował, iż otrzymał skargę w terminie podanym przez wnioskodawcę. Podał wprawdzie, iż skargę otrzymał 8 maja 2023r., lecz jak wynika z akt chodzi tu o przesłany przez Sąd do organu odpis wniosku o wymierzenie grzywny zawierający także odpis skargi, wniesiony przez J. P. bezpośrednio do sądu (dowód doręczenia k. 22).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058; dalej u.d.i.p.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zatem podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi (art. 21 pkt 1 u.d.i.p.).

W sprawie nie budzi wątpliwości, iż w świetle art. 55 § 1 p.p.s.a., organ nie przekazał w ogóle skargi, zatem przekroczył wymagany termin do przekazania skargi sądowi administracyjnemu. Skargę nawet jeśli organ uważa za oczywiście niezasadną, ma bezwzględnie obowiązek przekazać do sądu. Celem w/w przepisów jest bowiem dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych. Stąd zachodzi podstawa do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny.

Organ składając jednak odpowiedź na skargę nie zrozumiał jednak, iż wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy nieprzekazania skargi, a nie samego nieudostępnienia informacji publicznej, co do której organ uważał ten wniosek za oczywiście niezasadny. Stąd zawinienie w nieprzekazaniu skargi było w ocenie Sądu nieznaczne i orzeczona grzywna w kwocie 100 zł jest na obecnym etapie wystarczająca. W ocenie Sądu nie powinna zatem w takiej sytuacji spełnić celu represyjnego, a dyscyplinujący. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, uznając, że jej wysokość jest adekwatna do stopnia stwierdzonego uchybienia.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.