Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 866/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 277, art. 278, art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 679/17 ze skargi A. B. i Ż. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2017 roku nr 219/2017 znak: WOP.7721.0811.2017.RK w przedmiocie stwierdzenia wypełnienia obowiązku polegającego na wykonaniu ściany nośnej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. ał


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 679/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. B. i Ż. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2017 r. nr 219/2017 w przedmiocie stwierdzenia wypełnienia obowiązku polegającego na wykonaniu ściany nośnej.

W dniu 5 października 2023 r. A. B. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem z dnia 16 listopada 2017 r.

Jako podstawę swojego żądania skarżąca wskazała, iż w związku z wydaniem ww. wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. żąda wznowienia postępowania przez Sąd i rzetelnej oceny sytuacji, ponieważ decyzja nie została wykonana. Zdaniem skarżącej, podpisanie decyzji przez wszystkich pracowników organu, nie oznacza rzetelnego podejścia do sprawy.

W ocenie skarżącej Sąd wydał wyrok cyt.: "na zasadzie prawdy domniemanej robiąc mi krzywdę na dalsze lata".

W dalszej kolejności skarżąca dodała, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i jej zdaniem – w tej sprawie tak się nie stało, a przecież Sąd nie może wydać orzeczenia niezgodnego z prawdą obiektywną.

Ponadto skarżąca stwierdziła, że cała zabudowa na działce przy ul. [...] w K. jest samowola budowlaną, a ściana jest tylko wybiórczą sprawą. Zdaniem skarżącej, tej samowoli nie można zalegalizować, chociażby ze względu na archiwizację dokumentów od 1999/2000 r. i tego, iż nikt nie ma prawa rozporządzać jej własnością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwuetapowego postępowania, mającego na celu zbadanie dopuszczalności skargi, a dopiero sytuacji pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności.

Mając na uwadze wymóg podania podstawy wznowienia należy wskazać, że sprowadza się to w zasadzie do powołania i wyraźnego określenia, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 p.p.s.a., uzasadniają wznowienie postępowania w sprawie. Natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.

Odnosząc powyższe do żądania przedmiotowej skargi o wznowienie zauważyć należy, że ogólne sformułowanie podstawy poprzez powołanie, tak jak w niniejszej sprawie, na okoliczność niewykonania decyzji i brak możliwości zalegalizowania samowoli, oznacza, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.

Badając spełnienie wymogów formalnych przez przedmiotową skargę o wznowienie – Sąd stwierdza, że skarżąca nie wskazała konkretnej podstawy prawnej wznowienia postępowania sądowego, jak i nie podała okoliczności uprawdopodobniających zachowanie terminu do jej wniesienia.

Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Sąd odrzuci skargę, jeżeli została wniesiona z uchybieniem terminu lub nie jest oparta na przesłankach wymienionych w art. 271-273 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem możliwości rozpoznania zasadności tej skargi jest uzależniona od łącznego spełnienia obu warunków wskazanych w § 1.

Wychodząc z powyższych przesłanek, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie z uwagi na brak wskazania ustawowych przesłanek żądania wznowienia postępowania należało przyjąć, że skarga nie jest oparta na ustawowych podstawach wznowienia, co skutkuje odrzuceniem żądania skarżącej o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu.

Niemniej należy wskazać, że z uzasadnienia tej skargi nie wynika, iż skarżąca powołuje się na nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, ani na pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, od których liczy się trzymiesięczny termin na wniesienia skargi, a o którym stanowi art. 277 p.p.s.a. Nie jest zatem możliwe, aby stwierdzić, iż skarżąca dochowała tego terminu.

Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż wyrok z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 679/17, stał się prawomocny od dnia 6 lutego 2018 r. Skarżąca nie była przy tym pozbawiona możności działania lub nienależycie reprezentowana. Skarżącą reprezentował w postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem pełnomocnik w osobie radcy prawnego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż od dnia uprawomocnienia się wyroku, tj. 6 lutego 2018 r. do dnia wniesienia skargi o wznowienie, tj. 5 października 2023 r. upłynęło ponad 5 lat.

W ocenie zatem Sądu, przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania - z uwagi na brak wskazania ustawowych przesłanek żądania wznowienia postępowania oraz okoliczności zachowania terminu do jej wniesienia - nie została oparta na ustawowych przesłankach wznowienia, co skutkuje jej odrzuceniem na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o art. 280 § 1 p.p.s.a., bez potrzeby czynienia w dalszej konsekwencji ustaleń w zakresie zachowania terminu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.

dj