Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 741/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 1  par. 1  i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1, art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 107
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 741/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko, WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.), Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2023 r., sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 marca 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/996/2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 marca 2023 r. znak: SKO.ŚR/4111/996/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.), po wznowieniu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr SKO.ŚR/4111/238/2022:

- uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr SKO.ŚR/4111/238/2022, uchylającą decyzję Wójta Gminy S. z dnia 19 stycznia 2022 r. nr GOPS.5031.31.2021 w przedmiocie odmowy przyznania T. M. (dalej: skarżący) świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad siostrą M. M.,

- uchyliło decyzję Wójta Gminy S. z dnia 19 stycznia 2022 r. nr GOPS.5031.31.2021 i w tym zakresie orzekło co do istoty w ten sposób, że przyznało skarżącemu na wniosek z dnia 16 grudnia 2021 r. świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 grudnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. w wysokości 1971,00 zł miesięcznie (słownie: jeden tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt jeden złotych), od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2022 r. w wysokość 2119,00 zł miesięcznie (słownie: dwa tysiące sto dziewiętnaście złotych) oraz za okres czasu od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 15 lutego 2022 r. w wysokości 1059,50 zł (słownie: jeden tysiąc pięćdziesiąt dziewięć złotych 50/100 groszy) z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną siostrą.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr SKO.ŚR/4111/238/2022 orzeczono w przedmiocie uchylenia decyzji Wójta Gminy S. z dnia 19 stycznia 2022 r. nr GOPS.5031.31.2021 o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad siostrą.

W dniu 19 lipca 2022 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wpłynęło pismo od Wójta Gminy S. z wnioskiem o weryfikację decyzji Kolegium w którym wskazano, iż w dniu 13 lipca 2022 r. skarżący dostarczył dokumentację z której wynika, iż pracował w okresie 16 lutego 2022 r. do 17 lutego 2022 r. oraz w okresie od 21 marca 2022 r. do 22 kwietnia 2022 r.

Postanowieniem z dnia 30 września 2022 r., Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2022 r.

W dniu 27 stycznia 2023 r. do Kolegium wpłynęło pismo skarżącego z wnioskiem o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2022 r.

Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny sprawy, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Podstawą wznowienia postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie był art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., a nowym dowodem, nieznanym organowi w chwili wydawania ostatecznej decyzji z dnia 1 kwietnia 2022 r., były dowody z treści których wynika, iż skarżący pracował w okresie 16 lutego 2022 r. do 17 lutego 2022 r. oraz w okresie od 21 marca 2022 r. do 22 kwietnia 2022 r. Akta sprawy zawierają oświadczenie skarżącego potwierdzające te okoliczności oraz świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w okresie 16 lutego 2022 r. do 17 lutego 2022 r. oraz umowę zlecenia zawartą przez skarżącego w okresie od 21 marca 2022 r. do 22 kwietnia 2022 r.

Powołując przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych mające zastosowanie w sprawie, organ wskazał, że przesłankami przyznania świadczenia pielęgnacyjnego są: sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, wymagającym stałej pielęgnacji i niepodejmowanie z tego powodu pracy. Celem instytucji świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód, wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - bowiem skarżący podjął zatrudnienie w dniu 16 lutego 2022 r. Mając powyższe na względzie, jak i cel instytucji świadczenia pielęgnacyjnego, jakim jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie należy przyznać przedmiotowe świadczenie skarżącemu, na wniosek z dnia 16 grudnia 2021 r. w następujący sposób: od dnia 1 grudnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. w wysokości 1971,00 zł miesięcznie, natomiast od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2022 r. w wysokość 2119,00 zł miesięcznie oraz za okres czasu od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 15 lutego 2022 r. w wysokości 1059,50 z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną siostrą.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 10 i art. 77 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż skarżącemu przysługuje świadczenie z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną siostra w okresie od 1 grudnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r., od 1 stycznia 2022 r. do 31 stycznia 2022 r., od 1 lutego 2022 r. do 15 lutego 2022 r. podczas gdy świadczenie to winno być również przyznane w okresie od 18 lutego do 21 marca 2022 r. oraz w okresie od 22 kwietnia 2022 r. do 31 stycznia 2023 r. albowiem skarżący również w tym okresie nie wykonywał pracy zarobkowej i nie uzyskiwał żadnego dochodu.

Skarżący wskazał, że kwestionuje zaskarżoną decyzję tylko i wyłącznie w zakresie terminów, na jakie świadczenie zostało przyznane. Skarżący przyznał, że w okresie od 16 lutego do 17 lutego 2022 r. oraz w okresie od 21 marca 2022 do 22 kwietnia 2022 r. wykonywał pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia. Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, iż nie pracował, a zatem nie uzyskiwał żadnego dochodu w okresie od 18 lutego do 21 marca 2022 r. oraz w okresie od 22 kwietnia 2022 r. do 31 stycznia 2023 r.

Skarżący w dniu 27 stycznia 2023 r. złożył w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w S. pismo informujące o podjęciu pracy zarobkowej od dnia 1 lutego 2023 r. Skarżący zatem winien uzyskać również świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad siostrą w okresie od 18 lutego do 21 marca 2022 r. oraz w okresie od 22 kwietnia 2022 r. do 31 stycznia 2023 r., tj. w okresie kiedy skarżący nie wykonywał pracy zarobkowej. Kolegium całkowicie pominęło fakt, że skarżący w okresie od 18 lutego do 21 marca 2022 r. oraz w okresie od 22 kwietnia 2022 do 31 stycznia 2023 r. nie uzyskiwał żadnego dochodu, a zatem należało mu się świadczenie pielęgnacyjne.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji Kolegium, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga jest uzasadniona.

Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że decyzja ta wydana została w ramach postępowania nadzwyczajnego, a mianowicie w następstwie wznowienia postępowania.

Przede wszystkich wskazać należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m.in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, są istotne dla sprawy i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Podkreśla się przy tym, że istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a więc gdyby wydano w sprawie decyzję odmienną od dotychczasowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. II OSK 2124/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. III SA/Kr 1549/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W przedmiotowej sprawie organ II instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją o przyznaniu skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, a powodem dla którego wznowiono postępowanie były nowe okoliczności i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi.

Zaskarżoną decyzją organ przyznał skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne za okres od dnia 1 grudnia 2021 r. do dnia 15 lutego 2022 r., nie rozstrzygnął natomiast o świadczeniu pielęgnacyjnym za okres po 15 lutego 2022 r. Tymczasem "nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu" (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, komentarz do art. 107),. "rozstrzygnięcia nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia (wyrok NSA z 12 kwietnia 1999 r., IV SA 1886/96, LEX nr 48694)" P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, komentarz do art. 107), zatem zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.

Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu nie spełnia prawem przewidzianych wymogów. "W orzecznictwie trafnie podnosi się, że podejmowane przez organy administracji decyzje winny spełniać standardy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a., w tym muszą zawierać powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej, jest jej integralną częścią i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Motywy decyzji winny więc odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (wyrok NSA z 17 stycznia 2018 r. I OSK 1668/17, Lex 2458448)" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. I OSK 3071/18, opubl. w CBOSA). Wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. I OSK 2815/15 i z dnia 2 sierpnia 2022 r., I GSK 1737/21, opubl. w CBOSA), jak również w doktrynie wskazano, iż cechą dobrego - prawidłowego uzasadnienia jest logiczny związek, zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski wyd. 8. C.H. Beck str. 520). Wadliwe sformułowane uzasadnienie decyzji przeczy zasadom działania organów administracji publicznej, jak zasada pogłębiania zaufania obywatela do państwa (art. 8 k.p.a.), czy też zasada przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 k.p.a.). Przywołana zasada z art. 8 k.p.a. znajduje również swoje odzwierciedlenie w treści art. 107 § 3 k.p.a., który przewiduje, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie decyzji administracyjnej jest istotne również z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej winien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Tym samym powinien informować strony postępowania o stanie prawnym oraz o wszystkich okolicznościach faktycznych mających znaczenie dla sprawy, przekazywać informacje zmierzające do wykazania racjonalności, słuszności i skuteczności rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 1351/16 i z dnia 6 października 2020 r., sygn. I OSK 3235/18 (opubl. w CBOSA) podkreślił, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wadliwości uzasadnienia decyzji przeczą zasadom jakimi powinien kierować się organ wydając decyzję. Podkreślenia wymaga, że uchybienia w tym względzie stanowiły naruszenie przepisów postępowania o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 6-8 k.p.a. statuujących zasady praworządnego działania organów administracji publicznej, a w tym załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Zaskarżona w sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została sporządzona w sposób wadliwy, bowiem odbiorca tej decyzji jest pozbawiony możliwości zapoznania się z rozstrzygnięciem w sprawie oraz motywami jakimi kierował się organ rozpoznając sprawę.

Decyzja organu, jako akt prawny jest wynikiem przeprowadzonych przez ten organ działań, analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, ustaleń w szczególności faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tym samym, decyzja organu powinna być spójna, logiczna i poukładana, bowiem odbiorca tej decyzji, jako również Sąd w przypadku jej zaskarżenia, musi mieć możliwość zapoznania się z jej treścią i możliwością dokonania oceny przeprowadzonego postępowania. Bowiem to właśnie wynik tego postępowania znajduje odzwierciedlenie w treści decyzji i zawartego w niej uzasadnienia.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera w istocie uzasadnienia prawnego. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa polega bowiem nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji poprzez przytoczenie obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, czyli na wytłumaczeniu, dlaczego właściwy organ orzekający, rozstrzygając sprawę, zastosował wskazane przepisy prawa, względnie też dlaczego daną wykładnię tych przepisów przyjął, skoro strona, przedstawiła wykładnię odmienną.

Organ nie uzasadnił też jaki wpływ na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego miało podjęcie pracy przez skarżącego, które okazało się nieskuteczne ze względu na brak możliwości pogodzenia pracy z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, co skarżący podnosił, zwłaszcza w odniesieniu do podjęcia zatrudnienia w dniu 16 lutego 2022 r., z którego musiał zrezygnować po przepracowaniu zaledwie 2 dni. Tymczasem skarżący wnosił o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego za wszystkie okresy niepodejmowania zatrudnienia związanego z koniecznością sprawowania opieki nad siostrą.

W ocenie Sądu, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera istotne wadliwości, które wymuszającą wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, albowiem brak rozstrzygnięcia o świadczeniu pielęgnacyjnym za okres po 15 lutego 2022 r. i uzasadnienie zaskarżonej decyzji w oczywisty sposób wykluczają możliwość jej merytorycznej oceny w postępowaniu sądowym.

W tym stanie sprawy, uznając że skarga jest usprawiedliwiona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.