Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1987/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 par. 1, art. 68 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 81 ust. 1-3, art. 97, art. 98 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2022 poz 1648
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 636/18 w sprawie ze skargi C. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 12 lutego 2018 r. nr DPK.WIA.6060.5.2017.34 w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechniej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 636/18, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę C. S. A. w W. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako: "Prezes UKE") z dnia 12 lutego 2018 r. w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia dla osób niepełnosprawnych w 2007 r.

Zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozparzenie sprawy, Prezes UKE utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 23 marca 2017 r. wydaną na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489, z późn. zm.; dalej jako "p.t.", "Prawo telekomunikacyjne") w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.; dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 206 ust. 1 p.t., w której ustalił kwotę w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia w 2007 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez A. S.A. (aktualnie B. S.A.), przyznanej w wysokości 1 269 111 złotych decyzją Prezesa UKE z dnia 24 maja 2011 r., nr DHRT-WKO-6044-1/08(268), utrzymaną w mocy decyzją Prezesa UKE z dnia 6 września 2011 r., nr DHRT-WKO-6044-1/08(291) (dalej jako: "Dopłata 2007"), w wysokości 20 509,22 złotych dla skarżącej jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu tej dopłaty (punkt 1. decyzji), nadając niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (punkt 2. decyzji).

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

← naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (możliwy istotny wpływ tych uchybień na wynik sprawy wykazano w treści uzasadnienia skargi):

1. art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez zaniechanie przedstawienia i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, przez Sąd pierwszej instancji, do zarzutów skargi skarżącej spółki o następującej treści:

• "Skoro zaskarżana decyzja w niektórych jej częściach jest pozbawiona adekwatności wobec treści wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zatem zasadny jest zarzut naruszenia przez Prezesa UKE przepisów art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)",

• "Mając powyższe na uwadze zasadny pozostaje zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. przez zaniechanie merytorycznego odniesienia się, przez Prezesa UKE, do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, co spowodowało, że uzasadnienie zaskarżanej decyzji nie czyni zadość zasadzie przekonywania, wynikającej z art. 11 k.p.a.",

• (...) zarzut naruszenia art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., przez zaniechanie rozpoznania wniosku skarżącego o: >(...) o uchylenie w całości (...) decyzji (znak: DPK.WIA.6060.5.2017.5 z dn. 23 marca 2017 r.) oraz o umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości.<",

• "Powyższe uchybienie – polegające na zaniechaniu wskazania konkretnych >(...) dowodów, na których się oparł, (...)< Prezes UKE wydając zaskarżaną decyzję – stanowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)",

• • "Powyższe uchybienie – polegające na zaniechaniu wyrażenia w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji czy dana okoliczność lub dane okoliczności – prawnie relewantne w postępowaniu zakończonym zaskarżaną decyzją została/zostały udowodniona/udowodnione stanowi naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)";

• "Mając na uwadze powyższe zasadny jest również zarzut naruszenia przez Prezesa UKE przepisów art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)";

• "Powyższe uchybienie – polegające na przyjęciu przez Prezesa UKE, że >(...) nie zaistniała potrzeba/konieczność zakomunikowania (...)< skarżącemu (stronie) faktów znanych organowi z urzędu, a zatem prawnie dopuszczalne było zaniechanie zakomunikowania skarżącej należycie skonkretyzowanych faktów znanych Prezesowi UKE z urzędu –stanowi naruszenie art. 77 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t.";

• "Powyższe uchybienie – polegające na zasadniczej zmianie, przez Prezesa UKE, wykładni definicji legalnej wyrażenia >usługa telekomunikacyjna< (art. 2 pkt 48 p.t.), pomimo publicznej deklaracji co do sposobu rozumienia w/w wyrażenia ustawowego oraz zastosowanie nowej wykładni (z 2018 r.) w odniesieniu do faktów z 2009 r. – stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. (...)";

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 3 i art. 2 pkt 27 p.t. (w brzmieniu obowiązującym od dn. 14 stycznia 2006 r.) przez oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji pomimo tego, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 98 ust. 3 p.t. nie poczyniono ustaleń czy skarżąca kasacyjnie Spółka jest "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" w rozumieniu definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 27 p.t. na czas wydania zaskarżonej decyzji (znak: DPK.WIA.6060.5.2017.34 z dn. 12 lutego 2018 r.) oraz na czas wydania poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE (znak: DPK.WIA.6060.5.2017.5 z dn. 23 marca 2017 r.).

← naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 98 ust. 3 p.t. oraz w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przez zaakceptowanie wszczęcia postępowania administracyjnego o ustalenie dla skarżącej kwoty jego udziału w pokryciu dopłaty dotyczącej 2007 r. oraz wydania w tym postępowaniu administracyjnym merytorycznej decyzji przed prawomocnym ustaleniem "należnej dopłaty" oraz przed prawomocnym ustaleniem "przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie" – a także pomimo tego, że nie istniała "sprawa administracyjna" ("sprawa indywidualna"), ponieważ nie istniały i nie istnieją przepisy materialnego prawa administracyjnego dotyczące konkretyzacji kwoty udziału skarżącej kasacyjnie Spółki w pokryciu części/fragmentu/fragmentów dopłaty,

2. art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; dalej: "o.p.", "Ordynacja podatkowa") (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2012) w zw. z art. 98 ust. 3 p.t. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż nie doszło do przedawnienia zobowiązania skarżącej kasacyjnie spółki do zapłaty budżetowi państwa kwoty pokryciu dopłaty dla 2007 r. jako okresu równej udziałowi skarżącej kasacyjnie Spółki w przedsiębiorcy wyznaczonego w odniesieniu do rozliczeniowego,

3. art. 95 ust. 1 - ust. 2, art. 96 ust. 1 - ust. 4, art. 97, art. 98 ust. 1 - ust. 4 oraz art. 99 ust. 1 - ust. 3 p.t. i w zw. z art. 13 ust. 1 - ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (Dz. U. UE. L. z 2002 r. Nr 108, str. 51 z późn. zm.) oraz ostatnim akapitem "Załącznika IV Część B: Odzyskiwanie kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej" do przedmiotowej dyrektywy przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż "Dopłata nie jest bowiem z budżetu państwa (funduszu publicznego), ale z funduszu sektorowego",

4. art. 95 ust. 1, art. 97 i art. 99 ust. 3 p.t. przez ich błędną wykładnię dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, która polega na przyjęciu przez ten Sąd, iż "(...) przepisy art. 95 ust. 1 i art. 99 ust. 3 p.t. dotyczyły i dotyczą należności przedsiębiorcy wyznaczonego do dopłaty nie od budżetu państwa ale od przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 97 p.t.",

5. art. 51 ust. 1 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1373; dalej jako: "ustawa o Narodowym Banku Polskim") i w zw. z art. 98 ust. 3 i art. 99 ust. 3 p.t. przez błędną wykładnię Sądu pierwszej instancji, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż "Dopłata nie jest bowiem z budżetu państwa (funduszu publicznego), ale z funduszu sektorowego", co było następstwem pominięcia przy wykładni obu ww. przepisów Prawa telekomunikacyjnego przepisu art. 51 ust. 1 ustawy o Narodowym Banku Polskim.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od Prezesa UKE na rzecz skarżącej kasacyjnie spółki kosztów postępowania sądowoadministracyjnego za obie instancje. Skarżąca złożyła oświadczenie, że zrzeka się rozprawy.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami zakreślonymi w skardze kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. To do autora skargi kasacyjnej należy zatem podanie konkretnych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, natomiast uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej powinien także wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc w kontekście zarzucanych naruszeń przepisów uprawdopodobnić możliwość odmiennego wyniku sprawy.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że większość zarzutów skargi kasacyjnej pozostaje w związku funkcjonalnym, co wymaga ich łącznego rozpoznania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idących zarzutów należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej C. S.A. przedstawił niezwykle rozbudowany zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., który powiązano z zaniechaniem "przedstawienia i odniesienia się" w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do zarzutów skargi (autorka skargi kasacyjnej przytoczyła treść tych zarzutów, do których jej zdaniem nie odniósł się sąd), a ponadto zarzucono sądowi pierwszej instancji zaniechanie przedstawienia i odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 77 § 4 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 p.t. w zakresie braku zakomunikowania skarżącej Spółce faktów znanych Prezesowi UKE z urzędu, a także art. 8 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 p.t., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., a także art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 p.t.

W ocenie NSA nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Ponadto podkreślić należy, że NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. W tym kontekście w szczególności niezasadne są zarzuty strony wnoszącej skargę kasacyjną co do naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew wielokrotnie powtarzanej tezie skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku "przedstawienia i odniesienia się" osobno do każdego z zarzutów skargi. Z treści normy prawnej określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można wywieść wniosku, że sąd pierwszej instancji ma się odnosić do zarzutów skargi według oczekiwanej przez stronę metody, w tym poprzez odrębne rozważenie każdego ze sformułowanych w skardze zarzutów, jak tego oczekiwał C. S.A. Podkreślić należy, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy oceniać zarówno wyczerpujący charakter argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytoryczną poprawność (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 735/19; wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19 ). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, to w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. Innymi słowy najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16).

Również Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazana regulacja ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem omawiany przepis mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności. Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia kasator podnosił. Sąd pierwszej instancji nie naruszył omawianego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony, a niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19).

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że nie doszło na gruncie niniejszej sprawy do naruszenia art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 98 ust. 1-3 p.t. przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania w przedmiocie "kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego".

W związku z powyższym podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w orzecznictwie (np. wyroku NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16; wyroku NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 735/19; wyroku NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 942/19; wyroku NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 916/19), że traktowanie spornej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 o.p. nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Należy bowiem podkreślić, że kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu (art. 81 ust. 1-3 p.t.) nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z regułami Prawa telekomunikacyjnego obciąża tą dopłatą przysługującą podmiotowi – przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a po uiszczeniu jej – na konto organu przez obciążone podmioty przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi. Jak zauważył NSA, w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa. Stąd płynie wniosek, że Rozdziału 8 Ordynacji podatkowej o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 68 § 1 nie mają do spornej dopłaty zastosowania.

Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również kilkukrotnie powtórzony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 p.t. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w tym zakresie w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez.

W tym stanie rzeczy należy wskazać, że w niniejszej sprawie organ przyznał dopłatę do kosztów świadczenia w 2007 roku udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych, przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej na rzecz A. S.A. w wysokości 1 269 111 złotych. Odnośnie wysokości tej kwoty decyzja organu jest ostateczna i prawomocna. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie również przyjął, że drugi etap działania Prezesa UKE dotyczył ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia Dopłaty 2007 roku oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obwiązanych do udziału w pokryciu tejże dopłaty (art. 97, 98 ust. 1 i 2 p.t).

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że prawomocnie ustalone zostało, iż strona skarżąca, tj. C. S.A. jest podmiotem obowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2007, zaś wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2007 wyniósł 0,0030423559%.

Z powyższych względów prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż trzeci etap procedury, którego dotyczy niniejsza sprawa polega jedynie na wyliczeniu kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2007 indywidualnie dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, tj. C. S.A. Kwota tego udziału dla strony skarżącej została prawidłowo ustalona w zaskarżonej decyzji i stanowi iloczyn jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2007 w wysokości 0,0030423559% i sumy przychodów, jaką strona skarżąca uzyskała w działalności telekomunikacyjnej w 2007 r.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie przyjął, że wskazane trzy etapy procedury dotyczącej Dopłaty 2007 są ze sobą powiązane, albowiem rozstrzygnięcie z danego etapu ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w kolejnym etapie.

Również Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż wskazuje na to systematyka przepisów art. 98 ust. 1-3 p.t., tj. umieszczenie ich w jednej jednostce redakcyjnej – w tym samym artykule. Tak więc, aby zachować zgodność z wymogami określonymi w art. 98 ust. 1-3 p.t. należy również zachować spójność ustaleń i rozstrzygnięć w sprawach dotyczących ustalenia udziału w dopłacie, tj. decyzji o dopłacie, decyzji wskaźnikowej, decyzji indywidualnych, w tym zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszej instancji.

Nie można zatem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że istniały przeszkody do wszczęcia, prowadzenia i wydania przez Prezesa UKE decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty udziału skarżącej kasacyjnie Spółki w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy wyznaczonego. Nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu wojewódzkiego w tym zakresie.

Z przyczyn wyżej wskazanych brak jest także podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji, w sposób opisany w skardze kasacyjnej przepisów prawa wskazanych w punkcie 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.