Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 213/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 213/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: starszy referent Kinga Bryk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2023 r., nr SKO.Pod/4140/706/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r. nr SKO.Pod/4140/706/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej również jako: Organ, SKO, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania J.F. (dalej również jako: Podatnik, Strona, Skarżący), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 16 listopada 2022 r. nr WFK.RP.3123.1.134.2018.AMK w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w wysokości 178.799,00 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

1. Wójt Gminy Z. decyzją z dnia 16 listopada 2022 r. nr WFK.RP.3123.1.134.2018.AMK ustalił Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w wysokości 178.799,00 zł.

W uzasadnieniu organ podatkowy bardzo obszernie i szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie, wskazał na przepisy mające zastosowanie oraz podał szczegółowy sposób wyliczenia przedmiotowego podatku. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że Podatnik wykorzystuje nieruchomości położone: w miejscowości R. - działka nr [...], w miejscowości S. - działka nr [...] oraz w Z. - działki nr [...] do prowadzenia działalności gospodarczej. Świadczy o tym m.in. zabudowanie nieruchomości infrastrukturą, ogrodzenie terenu. Ponadto, na terenie tym organizowane były liczne imprezy, które miały charakter odpłatny. Tak więc, zdaniem Wójta Gminy Z. teren którego dotyczy decyzja w roku 2017 był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał i opisał szczegółowo m.in. ogłoszenia oraz reklamy potwierdzające przeznaczenie tego terenu na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

2.Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Podatnik. Przedmiotowej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. naruszenie:

a) art. 165 § 2 i § 4 O.p. w zw. z art. 120, 121, 123 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania przed jego oficjalnym wszczęciem i poprzez gromadzenie materiału w sprawie przed formalnym wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie;

b) art. 365 § 1 KPC, art 35, art. 122 O.p., 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p poprzez pominięcie dowodu z dokumentów (opinii biegłego oraz wyroku sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie, I Wydział Cywilny z dnia z dnia [...] grudnia 2021 (data prawomocności [...] maja 2022 roku) sygn. akt: [...] (opatrzonego klauzulą prawomocności) wraz z pisemnym uzasadnieniem;

c) włączenia do postępowania dowodów wytworzonych w toku kontroli podatkowej prowadzonej z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania kontroli podatkowej. Zgodnie z ustawą Ordynacja podatkowa "Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego". Żadnemu z działań organu podatkowego nie można przypisać takiej roli ponieważ kontrola przeprowadzona w 2019 roku dotyczyły zagadnień będących przedmiotem postępowań, znak: WFK.RP.3123.1.180.2016.NN,WFK.RP.3123.1.181.2016.NN,WFK.RP.3123.1.179.2016.NN, WFK.RP.3123.1.133.2018.AMK, WFK.RP.3123.1.134.2018.AMK. Następnie należy zauważyć, że skoro główne założenie kontroli stanowi rzekome prowadzenie działalności gospodarczej przez J.F. na nieruchomościach położonych w miejscowości R. i S. to już weryfikacja Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej pozwala na stwierdzenie, że J.F. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą J.F. P.U.P.H. "C." NIP: [...], REGON: [...] a więc wszelkie kontrole podatkowe w tym zakresie wobec J.F. winny być dokonywane wyłącznie w oparciu o przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Organ I instancji w pełni potwierdził, iż przedmiot kontroli nie miał związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą gdyż, kontroli dokonał wyłącznie w oparciu o przepisy Działu VI ustawy Ordynacja podatkowa. Jest tak bowiem przypadki wyłączeni stosowania ustawy Prawo przedsiębiorców określa art. 6 wyliczając m.in. działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Tym samym Organ I instancji albo uznał, iż Podatnik prowadzi na nieruchomościach w R. i S. gospodarstwo rolne - co jest zgodne z prawdą - albo też całkowicie świadomie zignorował przepisy obowiązującego prawa w zakresie kontroli podatkowej przedsiębiorców;

d) art. 121 O.p. w zw. z art. 123 O.p. i art. 192 O.p. poprzez odmowę udzielenia informacji co do charakteru osoby J.C. w postępowaniu jak i dokumentów przez niego sporządzonych;

e) art. 197 O.p. w zw. z art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego pomimo wyraźnych wniosków dowodowych Podatnika oraz faktu, że Organ I instancji sam przyjął, że sprawa wymaga zasięgnięcia opinii biegłego (postanowienie o powołaniu na biegłego mg inż. X.Y.) i bezprawna rezygnacja z powołania nowego biegłego po odwołaniu z funkcji biegłego mgr inż. X.Y. pomimo, że w sprawie nie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego;

f) art. 197 O.p. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oparcie się na dowodzie niezgodnym z prawem nazywanym przez organ "szczególnym dokumentem", tj. dokumencie nie mającego waloru opinii biegłego dołączonego z akt kontroli podatkowej, znak: RP.3163.2.2019 dotyczącej zobowiązania podatkowego za rok 2019 sporządzonym przez J.C. bez wydania postanowienia o powołaniu tej osoby na biegłego w przedmiotowym postępowaniu, unikaniu odpowiedzi co do charakteru dokumentu i wprowadzania w błąd Podatnika co do charakteru J.C. w postępowaniu, niewykazanie w jaki sposób dokument sporządzony w 2019 roku po oględzinach wykonanych latem 2019 roku może dowodzić stanu nieruchomości w 2015 i 2016 roku;

g) art. 199 O.p. w zw. z art. 188, art. 122, art. 180 § 1 O.p. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Podatnika pomimo, że sam wnosił o przeprowadzenia tego dowodu, a poprzednie terminy przesłuchania zostały wyznaczone dopiero po trzech latach prowadzenia postępowania i Podatnik prawidłowo usprawiedliwił swoją nieobecność na wyznaczonych terminach dwukrotnie przedkładając zwolnienie lekarskie;

h) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 120, 121 i 122 O.p. poprzez ujęcie w uzasadnieniu czynności Podatnika i jego pełnomocników opartych na procedurze ustawy Ordynacja podatkowa jako działaniach bezprawnych, zaliczaniu jako czynności oględzin czynności o których organ nawet nie zawiadomił prawidłowo strony lub pełnomocnika, interpretowaniu wytykania błędów i nieudolności pracowników organu mającego na celu ochronę praw Podatnika jako utrudniania prowadzenia postępowania a przede wszystkim wydanie opinii o wartości merytorycznej czynności, których organ nie przeprowadził. Uzasadnienie decyzji jest w rzeczywistości próbą tłumaczenia licznych rażących naruszeń proceduralnych, nieustalenia najbardziej podstawowych dla sprawy faktów przy jednoczesnej próbie dania pozoru, że decyzja zapadła po przeprowadzeniu jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego pomimo, że E.B. Wójt Gminy Z. w artykule prasowym z dnia [...] sierpnia 2016 roku opublikowanym na łamach Dziennika Polskiego zatytułowanym "X. trafiły pod lupę CBA" oświadczyła między innymi, iż: "Już w czerwcu, nim CBA przesłało zapytania, wszczęliśmy postępowanie zmierzające do naliczenia podatku właścicielowi X. W tej sprawie nic się jeszcze nie przedawniło. Będzie domiar podatku, jak tylko policzymy jego wysokość - zapewnia wójt Z.." (...);

i) art. 125 O.p. w zw. z art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 188 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieudolny, przewlekły, weryfikowaniu całej listy informacji i okoliczności całkowicie niezwiązanych z meritum postępowania przy jednoczesnym pominięciu dowodów kluczowych (dowód z opinii biegłego oraz dowód z przesłuchania Podatnika) z powołaniem się na konieczność szybkiego prowadzenia postępowania;

j) art. 122, 187 § 1, art. 191 i 199 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. z uwagi na nieprzesłuchanie J.F. pomimo wielokrotnie ponawianego wniosku o przesłuchanie Podatnika i prowadzenie postępowania w sprawie przez ponad trzy lata. Nie zgromadzenie dowodów z opinii biegłego rzeczoznawcy oraz biegłego z zakresu rolnictwa pomimo, iż kwestia rozstrzygane w postępowaniu wymagały informacji specjalistycznych, niewyjaśnienie i wydanie sprzecznych w treści postanowień dotyczących materiałów wytworzonych przez J.C. w tym brak postanowienia o powołaniu biegłego i przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy;

k) art. 122 O.p., 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. poprzez opierania się w postępowaniu dowodowym na niezweryfikowanych wydrukach internetowych, lub wpisów na portalach internetowych których wytworzenie (wydruk) nie jest udokumentowane żadnym protokołem, a informacje w nich zawarte nie były w inny sposób weryfikowane, pomimo, że Podatnik takie notarialne protokoły w przypadku doręczania wydruków przedstawiał;

l) art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. z uwagi na przyjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że przedmiotowe grunty zostały przeznaczone na działalność gospodarczą;

ł) art. 121 § 1, art. 123 § 1 i 2 i art. 200 O.p. poprzez niedotrzymanie 7-dniowego terminu strony wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie, przez co stronie uniemożliwiono zgłoszenie nie zgłosiła m.in. żądania przesłuchania Podatnika i żądania przeprowadzenia dowodów z przeprowadzenia opinii biegłego z zakresu szacowania nieruchomości oraz z zakresu rolnictwa co spowodowało naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a także prawo czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym;

m) art. 121, 122, 123, 188 i 216 O.p. poprzez niewydanie postanowienia odmawiającego przeprowadzenia zgłoszonych przez Odwołującego wniosków dowodowych, co uniemożliwiło stronie zgłoszenie kolejnych wniosków dowodowych, których powołanie byłoby uzasadnione w przypadku oddalenia zgłoszonych wniosków dowodowych, co doprowadziło do naruszenia zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, obowiązku dążenia do wyjaśnienia sprawy oraz czynnego udziału strony w postępowaniu;

n) art. 122 O.p., 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że używanie przez Agencje Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa starego numeru działki ewidencyjnej tj. numerów [...] Obręb [...] w Gminie Z. (która to działka została podzielona na działki o nr ewid. od [...] do [...] obręb [...] w Gminie Z.) na potrzeby rozliczeń dopłat bezpośrednich świadczyć ma o niezakwalifikowaniu działek o nr ewid. [...] do [...] obręb [...] jako działek na których prowadzona jest działalność rolnicza. Błąd ten jest wykazany wnioskowanym dokumentem w postaci: Zaświadczenie Kierownika Krakowskiego Biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, znak: BP104.070.13.2020.JB z dnia 22 lipca 2020 roku;

o) art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. i art. 200 § 1 O.p. poprzez pominięcie wnioskowanych przez Podatnika dowodów wskazanych w protokole jak i w piśmie złożonym do Organu I instancji po otrzymaniu zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia przed wydaniem decyzji;

u) art. 180 § 1 w zw. z 122 O.p. w zw. z art. 156 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm.) poprzez oparcie rozstrzygnięcia decyzji na dokumencie operatu szacunkowego nie tylko sporządzonego przez osobę nie powołaną na biegłego w niniejszym postępowaniu ale także pomimo upływu czasu i braku klauzuli aktualizacyjnej na operacie szacunkowym;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 2a. O.p. w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na naliczeniu podatku od nieruchomości od gruntów stanowiących użytki rolne, pomimo niewykazania, że grunty te były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej;

b) art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l poprzez określenie wartości należnego podatku bez powołania i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Ponadto poprzez określenie wartości podatku nie w stosunku do konkretnych działek ewidencyjnych lecz poprzez zbiorcze określenie wartości wszystkich obiektów i budowli co nie pozwala na weryfikacje wartości konkretnych budowli i obiektów Podatnika;

c) art. 365 § 1 KPC, który stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby poprzez pominięcie rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Sądu cywilnego. Inne sądy, organy prawne oraz organy administracji publicznej, rozstrzygające w sprawach inne niż karne, są związane prejudycjalnie, czyli nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia niż zawarta w prejudykacie, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części (w rzeczywistości w praktycznie całym zakresie), ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i określenie wysokości zobowiązania podatkowego w myśl przepisów ustawy o podatku rolnym, a także przeprowadzenia dowodów pominiętych przez organ I instancji.

Dodatkowo Skarżący wniósł o przeprowadzenie licznych dowodów wymienionych w odwołaniu.

3. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

Na wstępie Kolegium, w ślad za stanowiskiem Wójta Gminy Z. stwierdziło, że Podatnik, odwołanie od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 16 listopada 2022 r. nr WFK.RP.3123.1.133.2018.AMK (doręczonej skutecznie Podatnikowi w dniu 21 listopada 2022 r., k. 2261) w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok w wysokości 174.733,00 zł oraz decyzji nr WFK.RP.3123.1.134.2018.AMK w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok w wysokości 178.799,00 zł z dnia 15 stycznia 2023 r. złożył po tym, jak Organ podatkowy I instancji w dniu 20 grudnia 2022 r. wydał dwa postanowienia, na mocy których odmówił uzupełnienia dwóch decyzji podatkowych (obie z 16 listopada 2022 r.) i tym samym nie przychylił się do wniosków z dnia 2 grudnia 2022 r.

Kolegium wskazało , że w przedmiotowej sprawie możliwe jest merytoryczne rozpoznanie sprawy podatkowej, ponieważ decyzję Organu I instancji ustalającą Jackowi Figiel wysokość podatku (łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. w wysokości 174.733,00 zł) doręczono skutecznie Podatnikowi przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia (tj. 21 listopada 2022 r.).

Ponadto Kolegium stwierdziło, że stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy został bardzo szczegółowo, dokładnie i wyczerpująco opisany w zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło ustalenia i rozważania organu I instancji przyjąć jako swoje.

Jak wynika z akt sprawy, postepowanie podatkowe potwierdziło, że Podatnik od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. był właścicielem następujących działek, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami:

1. [...] położonej w R. o powierzchni 0,17 ha, sklasyfikowanych jako LIII- 0,17 ha,

2. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,13 ha, sklasyfikowanych jako LII-0,13 ha,

3. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,06 ha, sklasyfikowanych jako LII-0,06 ha,

4. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,07 ha, sklasyfikowanych jako LII-0,07 ha,

5. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,10 ha, sklasyfikowanych jako LII-0,10 ha,

6. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,02 ha, sklasyfikowanych jako ŁII-0,02 ha,

7. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,63 ha, sklasyfikowanych jako LII-0,04 ha, RIIIb-0,59 ha,

8. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,71 ha, sklasyfikowanej jako LIII-0,71 ha,

9. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,0736 ha, skalsyfikowanej jako LIII0,0736 ha,

10. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,0721 ha, skalsyfikowanej jako LIII0,0721 ha,

11. [...]położonej w Z. o powierzchni 0,0713 ha, skalsyfikowanej jako LIII0,0713 ha,

12. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,1162 ha, skalsyfikowanej jako LII0,0472 ha, Ł111-0,0690 ha,

13. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,0354 ha, skalsyfikowanej jako LII0,0002 ha, Ł111-0,0352 ha,

14. [...] położonej w Z. o powierzchni 0,0728 ha, sklasyfikowanej jako LIII0,0728 ha

oraz użytkownikiem wieczystym następujących działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków następującymi numerami:

1. [...] położonej w R. o powierzchni 3,1619 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0193 ha, LIII- 3,1084 ha, W-0,0342 ha,

2. [...] położonej w R., o powierzchni 0,5063 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,1381 ha, dr 0,0413 ha, LIII-0,3233 ha, W-0,0036 ha,

3. [...] położonej w R., o powierzchni 1,2080 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,4814 ha, BŁIV0,0310 ha, dr 0,2204 ha, MII-0,2337 ha, ŁIV-O,0025 ha, W-0,2390 ha,

4. [...] położonej w R. o powierzchni 0,6812 ha sklasyfikowanej jako LIII- 0,6812 ha,

5. [...] położonej w R. o powierzchni 0,53 ha, skalsyfikowanej jako BŁIII-0,0216 ha, Ł-111-0,5084 ha,

6. [...] położonej w R. o powierzchni 0,3413 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0492 ha, LIII-0,2921 ha,

7. [...] położnej w R. o powierzchni 0,3413 ha, sklasyfikowanej jako LIII- 0,3413 ha,

8. [...] położonej w R. o powierzchni 1,6175 ha, sklasyfikowanej BŁIII- 0,0318 ha, MII-1,5857 ha,

9. [...] położonej w R. o powierzchni 0,3464 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0286 ha, LIII-0,3095ha, W-0,083 ha,

10. [...] położonej w R. o powierzchni 0,3464 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0355 ha, LIII-0,2975 W-0,0134 ha,

11. [...] położonej w R. o powierzchni 0,3462 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0488 ha, LIII-0,2773 ha, W-0,0201 ha,

12. [...] położonej w R. o powierzchni 0,4461 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,1074 ha, LIII-0,3387 ha,

13. [...] położonej w R. o powierzchni 0,4494 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,089 ha, LIII-0,3190ha, W-0,0405 ha,

14. [...] położonej w R. o powierzchni 0,6163 ha, sklasyfikowanej jako LIII0,6133 ha,

15. [...] położonej w R. o powierzchni 0,4492 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0720 ha, Ł111-0,3165 ha, W-0,0607 ha,

16. [...] położonej w R. o powierzchni 1,0797 ha, sklasyfikowanej jako LIII0,9468 ha, ŁIV-0,1329 ha,

17. [...] położonej w R. o powierzchni 0,7841 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0235 ha, BŁIV-0,0447 ha, LIII-0,2176 ha, ŁIV-0,4088 ha, W-0,0895 ha,

18. [...] położonej w R. o powierzchni 0,7617 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0646 ha, LIII-0,6562 ha, W-0,0409 ha,

19. [...] położonej w R. o powierzchni 0,7616 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII0,0664 ha, LIII-0,6778 ha, W-0,0174 ha,

20. [...] położonej w S. o powierzchni 1,3099 ha, sklasyfikowanej jako LIII1,3099 ha,

21. [...] położonej w S. o powierzchni 0,2267 ha, sklasyfikowanej jako BŁIII-0,0357 ha, ŁIII-0,01154 ha, W-0,0756 ha,

22. [...] położonej w S. o powierzchni 0,6555 ha, sklasyfikowanej jako BLIII-0,2084 ha, ŁIII-0,4216 ha, W-0,0255 ha,

23. [...] położonej w S. o powierzchni 1,9716 ha, sklasyfikowanej jako LIII1,8243 ha, W-0,1473 ha,

24. [...] położonej w S. o powierzchni 5,56 ha, sklasyfikowanej jako ŁIII4,15 ha, LIV-1,32 ha, W-0,09 ha.

Od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. na działce [...] w S. zlokalizowane były cztery budynki, zaś na działkach położonych w R. oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...] posadowionych było łącznie dziesięć budynków. Przedmiotowe budynki powstały w 2012 r. i są trwale związane z gruntem, a powierzchnia każdego z nich stosownie do opinii sporządzonej przez biegłego X.Y.2, przedłożonej przez inwestora budynków Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Krakowie, wynosi w przybliżeniu 22 m2 (6 budynków po 21,84 m2 i 8 budynków po 22,04 m2). Inwestorem przedmiotowych obiektów budowlanych była powołana przez Podatnika w 2011 r. spółka G. sp. z o.o. w organizacji (obecnie w likwidacji).

W takcie trwającego postępowania dowodowego Podatnik twierdził, iż posiadane przez niego grunty położone na terenie Gminy Z. użytkowane są w ramach prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego, albowiem ma kierunkowe wykształcenie rolnicze i prowadzi produkcję rolną polegająca na eksploatacji łąk kośnych oraz pastwisk pod wypas owiec i kóz, zaś budynki posadowione na działkach położonych w R. i S. to budynki gospodarcze gospodarstwa rolnego, a ich przeznaczeniem jest przechowywanie materiałów, narzędzi środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych lub jako miejsce przechowywania zwierząt gospodarskich. Ponadto podkreślał, iż żadna z ww. nieruchomości nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Według twierdzeń Podatnika sporadycznie na działce [...] w R. odbywały się imprezy, których jedynym i wyłącznym organizatorem było Stowarzyszenie I. w Z., zaś on z uwagi na cel statutowy stowarzyszenia jakim było organizowanie działań obywatelskich związanych z prowadzeniem działalności integrującej członków stowarzyszenia i społeczności lokalnej poprzez aktywność kulturalną i towarzyską zdecydował się wesprzeć niniejsze stowarzyszenie udostępniając teren na okres zazwyczaj kilka lub kilkanaście godzin.

Jednak – zdaniem Kolegium – zgromadzony materiał dowodowy nie podziela twierdzeń Podatnika, iż wszystkie grunty położone na terenie Gminy Z. w 2018 roku wchodziły w skład gospodarstwa rolnego i winny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, stosownie do klasyfikacji ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków. Podatnik nie prowadzi czynnego gospodarstwa rolnego — nie posiada gruntów ornych, na których zajmuje się produkcją płodów rolnych polegającą np. obsiewaniu zbożami czy warzywami, albowiem jak sam podkreślił - prowadzi produkcję rolną polegającą na eksploatacji łąk kośnych oraz pastwisk pod wypas owiec i kóz. Niemniej jednak Polska Klasyfikacja Działalności w sekcji A, dział 01 obejmujący Rolnictwo, Leśnictwo, Łowiectwo i Rybactwo — nie wyróżnia w ogóle tego typu działalności rolniczej polegającej na produkcji roślinnej rozumianej jako eksploatacja łąk kośnych oraz pastwisk pod wypas owiec i kóz.

W materiale dowodowym nie znajdują się też żadne dokumenty potwierdzające prowadzenie na spornych gruntach działalności rolniczej w rozumieniu przepisów art. 2 ustawy o podatku rolnym. Skarżący posiada tylko areał w wielkości powyżej 1 hektara fizycznie i przeliczeniowo, kwalifikujący go do zaliczenia do gospodarstw rolnych. Oprócz sformułowania twierdzeń dotyczących prowadzenia gospodarstwa rolnego Podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających autentyczność jego twierdzeń w tym zakresie. Nadto Skarżący pomimo wyznaczenia aż czterech terminów, nie został przesłuchany z przyczyn niezależnych od Organu podatkowego, który uważa, że jest to absolutnym przejawem braku chęci współpracy z organem oraz celowym działaniem nakierowanym jedynie na obstrukcję postępowania i próbę doprowadzenia do przedawnienia możliwości ustalenia ww. Podatnikowi wysokości należnego podatku.

W trakcie prowadzonego postępowania dowodowego Wójt Gminy Z. najpierw uzyskał potwierdzenie z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie, iż w latach 2014-2018 tylko dwie z trzydziestu ośmiu nieruchomości należące od Podatnika, a będących przedmiotem niniejszego postępowania podatkowego objęte były dopłatami bezpośrednimi. W piśmie z 20 września 2018 r. znak: BKiKB06.0162.353.2018.AS Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformowała, iż:

1. Podatnik otrzymywał płatności wyłącznie w latach 2016-2018 do działki części działki [...] w R. o powierzchni deklarowanej 0,12 ha (stosownie do zapisów ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa działka ma powierzchnię 0,17 ha) oraz części działki nr [...] w S. o powierzchni deklarowanej 5,34 ha (cała działka ma powierzchni 5,56 ha),

2. w latach 2014-2015 dopłaty do działki [...] w S. (powierzchnia deklarowana 5,34 ha) otrzymał J.B.

Natomiast z zaświadczenia z dnia 22 lipca 2020 r. znak: BPI 04.70.13.2020.JB wydanego przez Kierownika Krakowskiego Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wynika z kolei iż:

1. w 2017 r. przyznano dopłaty do powierzchni 13,23 ha (działki [...] w R. oraz [...] w S.),

2. w 2018 r. przyznano dopłaty do powierzchni 18,57 ha (działki [...] w R. oraz [...] w S.),

3. w 2019 r. przyznano dopłaty do powierzchni 18,42 ha (działki [...] w R. oraz [...] w S. oraz dwóch działek leżących poza obszarem Gminą Z., tj. w K. — [...] i [...] ).

W dniu 1 czerwca 2021 r. do Organu podatkowego I instancji wpłynęła odpowiedź Dyrektora Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, znak: SB06.0162.215.2021.AS, w którym wyjaśniono, iż ujawnione dopłaty w latach 2016-2018, o których mowa w zaświadczeniu z dnia 22 lipca 2020 r., znak: BPI 04.70.13.2020.JB, zostały naliczone i wypłacone wg stawek płatności bezpośrednich w stosunku do działek ujawnionych we wnioskach składanych przez Podatnika. Nadmieniono także, że do 2019 r. ARiMR nie posiadała informacji oraz nie dysponowała żadnymi dokumentami potwierdzającymi, iż działka w R. o nr [...] oraz działka w S. o nr [...] uległy podziałowi, zaś Wnioskodawca posługiwał się nieaktualną numeracją działek.

W ocenie Wójta Gminy Z. fakt uzyskania dopłat bezpośrednich do części działek wchodzących w skład obiektu X. w ogóle nie wpływa na okoliczność zajętości gruntu pod działalność gospodarczą i automatycznie tylko z tej przyczyny wyłączenia go spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nadto stwierdzenie nawet, że w latach objętych niniejszym postępowaniem (znak: WFK.RP.3123.1.134.2018.AMK) Podatnik prowadził gospodarstwo rolne, nie wyklucza ustaleń faktycznych Organu podatkowego I instancji podatkowego, jakie w sposób niebudzący wątpliwości wskazują na zajętość gruntu Podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej, co jest zgodne zresztą z jego wyjaśnieniami, zapadłymi we wspomnianych wcześniej i szczegółowo przywołanych sprawach sądowych. O wiarygodności tych wyjaśnień świadczy również to, że zostały złożone w postępowaniu sądowym i na dodatek nie były przedmiotem kwestionowania w ramach postępowania apelacyjnego, a zatem stanowiący istotny element ustaleń faktycznych. Dodatkowo organ podatkowy wskazał, że przedłożone przez Podatnika w dniach 23 i 25 listopada 2020 r. zaświadczenie wydane w dniu 22 lipca 2020 r. przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie wskazuje, iż Podatnik w latach 2013 oraz 2016-2018 ubiegał się o przyznanie płatności odnośnie działek, które nie istniały już w obrocie prawnym od 2012 r. Na mocy decyzji Wójta Gminy Z., znak: WPG-ZG.6831.97.2012 TM z dnia 16 sierpnia 2012 r. (prawomocnej w dniu 8 września 2012 r.) dokonano bowiem podziału działki [...] w S. o powierzchni 4,06 ha na mniejsze obszarowo działki, oznaczone nr [...] (1,3099 ha), 11/4 (0,2267 ha), [...] (0,6555 ha), i [...] (1,9716 ha) oraz działki [...] w R. o powierzchni 14,83 ha na 19 mniejszych o nr [...] (3,1619 ha), [...] (0,5063 ha), [...] (1,2080 ha), [...] (0,6812 ha), [...] (0,53 ha), [...] (0,3413 h), [...] (0,3413 ha, [...] (1,6175ha), [...] (0,3464 ha), [...] (0,3464 ha), [...] (0,3462 ha), [...] (0,4461 ha), [...] (0,4494 ha), [...] (0,6163 ha), [...] (0,4492 ha), [...] (1,0797 ha), [...] (0,7841 ha), [...] (0,7617 ha) i [...] (0,7616 ha), o czym informują Zawiadomienia Starostwa Powiatowego w Krakowie, znak: GKiK.1.6620.5.1201616 2.00019.41.2012 i GKiK.1.6620.5.12016162.00018.166.2012 zalegające w aktach niniejszej sprawy. Zdumienie Organu podatkowego budzi zatem fakt, iż Podatnik występując zatem z wnioskami do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie dopłat wskazywał niepoprawną numerację działek, mając najlepszą wiedzę, iż jest to numeracja nieaktualna.

Również przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2018 r. częściowe oględziny należących do Podatnika nieruchomości potwierdziły, iż grunty nie są uprawiane i wykorzystywane rolniczo i w przeważającej części są porośnięte trawą.

Poza sporem pozostaje fakt, iż działki położone w Z. oznaczone nr [...] z uwagi na ustalenia dokonane w postępowaniu dowodowym, że fakt porośnięcia trawą i samosiejkami oraz brak dowodów potwierdzających gospodarcze wykorzystanie winny podlegać opodatkowaniu stosownie do klasyfikacji ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatu Karkowskiego.

O rolniczym wykorzystaniu spornych gruntów nie przesądza również obecność zwierząt na gruntach wchodzących w skład obiektu X.. Z materiału dowodowego zgromadzonego w ramach prowadzonego postępowania podatkowego wynika bowiem, iż od 2016 r. na terenie obiektu funkcjonuje szkółka jeździecka (o której informuje w wywiadzie "X. od kuchni" zamieszczonym na łamach "Goniec Zabierzowski" z marca 2016 r. T.I.), zaś na łamach portalu społecznościowego Facebook w 2016 r. został także utworzony profil podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą pn. S. W materiale dowodowym zalegają zeznania świadków, a także dokumenty potwierdzające, iż ww. podmiot funkcjonował na terenie obiektu i zajmował się też obsługą zorganizowanych wycieczek, czy świadczenia odpłatnych usług w zakresie artterapii i zajęć prozdrowotnych — rewalidacyjnych.

Stosownie do informacji ARiMR - w systemie informatycznym ZSZiK na dzień 20 września 2018 r. Podatnik nie miał zarejestrowanych żadnych zwierząt. W latach 2014- 2015 posiadał 4 owce (1 padła w 2014 r., 3 owce sprzedano stosownie do zgłoszenia w dniu 21 sierpnia 2015 r.) i 4 kozy (zgłoszenie sprzedaży w dniu 21 sierpnia 2015 r.), które zostały sprzedane lub padły. Jednakże, w odpowiedzi z dnia 1 marca 2019 r. (data wpływu do urzędu: 11 marca 2019 r.) udzielone na uprzednie wezwanie organu podatkowego, nie wskazał właściciela zwierząt przebywających na terenie X. i poinformował, iż jako rolnik jest posiadaczem zwierząt gospodarskich znajdujących się na terenie jego gospodarstwa. Jednakże fakt przebywania zwierząt m.in. owiec, kóz i koni na terenie obiektu X., jak również okoliczność czyją są one własnością pozostają irrelewantne dla obowiązku opodatkowania gruntów wchodzących w skład obiektu według najwyższych stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej w obliczu dowodów potwierdzających równoczesne gospodarcze wykorzystanie terenu.

W dniu 16 września 2011 r. na mocy aktu notarialnego [...] Skarżący nabył od Z. w K. na wyłączną własność działkę nr [...] w R. oraz prawo użytkowania wieczystego działki o [...] w R. oraz w S. [...] . Wprawdzie Skarżący oświadczył, iż ww. nieruchomości nabywa na potrzeby prowadzonej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej pod nazwą "C.", wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Krakowa pod nr [...], NIP: [...], REGON: [...] - gospodarstwo agroturystyczne, niemiej jednak stosownie do zapisów CEiDG przeważającą działalnością gospodarczą wykonywaną przez firmę Skarżącego jest stosownie do kodu PKD 68.20.Z - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

Ponadto z akt sprawy wynika, że na nieruchomościach posiadanych na terenie Gminy Z., Podatnik nie prowadzi działalności agroturystycznej, gdyż zastosowanie tych preferencyjnych zasad wymaga zaistnienia łącznie następujących warunków: wynajem dotyczy pokoi w budynkach mieszkalnych, budynki te znajdują się na obszarach wiejskich, wynajmującymi są osoby posiadające stałe miejsce zamieszkania w gminie w której znajduje się budynek z pokojami na wynajem, liczba pokoi wynajmowanych nie przekracza 5.

Z materiału zgormadzonego w aktach sprawy wynika, że Podatnik na nieruchomościach położonych w R. i w S. posiada łącznie 14 budynków drewnianych trwale połączonych z gruntem o charakterze niemieszkalnym. Funkcję mieszkalną tychże budynków wyklucza również Starosta Powiatu Krakowskiego, który ujawnił istnienie przedmiotowych budynków podczas zmiany użytków rolnych - tzw. inwentaryzacji (dowód: Zawiadomienia Starostwa Powiatowego w Krakowie znak: GKiK.1..6620.5.120616_2.0019.35.2013 i GK.1.6620.5.120616 2.0018.118.2013). Z uwagi na ustalenia poczynione podczas wizji w dniu 8 sierpnia 2018 r. wykluczono rolnicze wykorzystanie budynków udostępnionych pracownikom organu podatkowego, jak również budynków zlokalizowanych na nieruchomościach w R. przed ogrodzonym terenem X. tj. na działkach [...] w R.. W aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających agroturystyczne i rolnicze wykorzystanie nabytych przez stronę w 2011 r. nieruchomości, a wręcz przeciwnie zgromadzony materiał jednoznacznie potwierdza pozarolnicze wykorzystanie tego terenu (X. w internecie i prasie to przede wszystkim miejsce przygotowane na potrzeby rozrywki, organizacji czasu wolnego i unikalnych imprez zwłaszcza o charakterze masowym, ale i nie tylko np. [...] czy festiwale biegowe w ramach juwenaliów). Nieruchomości te zostały nazwane przez samego właściciela jako obiekt X., dla których to ustanowił nawet stosowne regulaminy, według których przez obiekt X. należy rozumieć cały kompleks terenu X., zarówno ogrodzony jak i nieogrodzony oraz parkingi znajdujące się naprzeciwko R..

Ponadto Skarżący nieprawidłowo nazywa działalność gospodarczą prowadzoną na R. tj. na działce nr [...] w Z. (która od 2011 r. formalnie pozostaje własnością powołanej przez niego spółki G. sp. z o.o. w organizacji w likwidacji) działalnością agroturystyczną, gdyż z umowy najmu kompleksu użytkowego o nazwie R. w dniu 12 grudnia 2015 r. pomiędzy P.U.P.H. C., a A. wynika, iż najemca jest uprawniony do używania obiektu w celu prowadzenia działalności gospodarczej rekreacyjno - turystycznej, rozrywkowej wraz ze sprzedażą alkoholu, organizacji zabaw muzycznych i tanecznych, sprzedaży produktów spożywczych i prowadzeniu działalności gastronomicznej.

Kolegium odwołując się do zagadnienia czynnego gospodarstwa rolnego gospodarstwa rolnego czy działalności rolniczej stwierdził, że Podatnik nie prowadzi czynnego gospodarstwa rolnego na terenie nabytych i objętych w użytkowanie wieczyste w 2011 r. działek zlokalizowanych w R. i S.. Zatem Podatnik nie prowadzi na tym terenie gospodarstwa agroturystycznego, zaś prowadzona działalność nosi w pełni znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej.

W toku postępowania ustalono także, iż w kilka miesięcy po nabyciu prawa użytkowania wieczystego działki [...] w R. i [...] w S. Podatnik dokonał podziału geodezyjnego przedmiotowych nieruchomości, co również zaprzeczał twierdzeniom strony jakoby ww. grunt był przeznaczony na prowadzenie gospodarstwa rolnego czy agroturystycznego. Zważyć bowiem należy, iż dla rolniczego wykorzystania terenu podział nieruchomości na mniejsze działki jest zbyteczny, a wręcz uciążliwy z uwagi na konieczność zachowania granic. Na mocy decyzji Wójta Gminy Z. znak: WPG-ZG.6831.97.2012 TM z dnia 16 sierpnia 2012 r. (prawomocnej w dniu 8 września 2012 r.) dokonano podziału działki w S. o powierzchni 4,06 ha na mniejsze obszarowo działki, oznaczone nr [...] oraz działki [...] w R. o powierzchni 14,83 ha na 19 mniejszych o nr [...].

Z kolei w maju 2012 r. spółka G. sp. z o.o. w organizacji, której założycielem i jedynym udziałowcem jest J.F., wybudowała na działce [...] w R. i [...] w S. łącznie 14 budynków drewnianych, zaś kilka miesięcy wcześniej ww. nieruchomość w R. została ogrodzona. Przy czym przedmiotowe inwestycje były i są samowolami budowlanymi, wobec których obecnie przed Powiatowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego toczy się w dalszym ciągu postępowanie w sprawie ich legalizacji. Opisane powyższe czynności faktyczne wyłączyły z użytkowania rolnego grunty objęte w użytkowanie wieczyste, albowiem jak wynika z materiału dowodowego już w październiku 2013 r. zaczęto organizować na terenie obiektu X. cykliczne imprezy, zwłaszcza o charakterze masowym. Ze zgromadzonych materiałów wynika, iż w 2013 r. na przedmiotowym terenie zaczęła funkcjonować szkoła tresury psów P. Obszar gruntów, który został zajęty na działalność został ujęty m.in. w mapach reklamujących i rozpowszechniających obszar X.. Przedmiotowa szkoła działa na terenie X. nieprzerwalnie do chwili wydania przedmiotowej decyzji. Okoliczność podziału działki w R. i S. implikowana była gospodarczym wykorzystaniem przedmiotowych nieruchomości, gdyż łatwiej zarządzać mniejszymi działkami, przeznaczając je na konkretne cele np. parkingi, drogi dojazdowe, strefy gastronomiczne, strefy VIP, zagospodarowując konkretną infrastrukturą np. rekonstruowanym, wczesnośredniowiecznym fortem obronnym - przeznaczonym na gospodarcze cele profesjonalną sceną wykorzystywaną w trakcie masowych imprez.

Kolegium zwróciło również uwagę, że Podatnik dwukrotnie potwierdził gospodarcze wykorzystanie posiadanych przez siebie nieruchomości potocznie zwanych X. w ramach toczących się spraw sądowych, których był uczestnikiem. W wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. Akt [...] Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie ustalił stan faktyczny nieruchomości należących do Skarżącego na zasadzie użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w R., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr [...] (przed podziałem działka [...] ), który nie był przez ww. Podatnika podważany. W uzasadnieniu do wyroku Sąd ten ustalił, iż Podatnik na ww. nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą polegająca na organizacji imprez okolicznościowych na wolnym powietrzu, co zostało zresztą potwierdzone przez samego Podatnika występującego w roli powoda, jak i przedstawiciela strony pozwanej R.W.

Gospodarcze wykorzystanie obiektu X. zostało również potwierdzone przez Podatnika w trakcie obrad XXXI sesji Rady Gminy Z. w dniu 30 czerwca 2017 r., której jednym z punktów obrad było podjęcie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]".

W związku z powyższym – zdaniem Kolegium – Podatnik neguje gospodarcze wykorzystanie obiektu X. jedynie w ramach prowadzonych przez Wójta Gminy Z. postępowaniach podatkowych o znakach: WFK.RP.3123.1.179-181.2016.NN i WFK.RP.3123.1.133-134.2018.AMK, mających na celu określenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2014-2018, podczas gdy w innych okolicznościach otwarcie przyznaje, iż działalność gospodarczą tam prowadzi.

Dodatkowym dowodem potwierdzającym okoliczność, iż obiekt X. ma dla Podatnika gospodarcze znaczenie jest ukazanie go na oficjalnej stronie internetowej, pośród innych spółek należących do grupy C. (C.2, C.3, O., K.2, C.4, E., C.5), których Podatnik jest przeważnie większościowym udziałowcem.

Ponadto do akt sprawy dołączono reklamy X. zamieszczone na stronach internetowych i łamach różnych czasopism, czy spotach reklamowych które sprawiły, iż obiekt nie jest kojarzony jako gospodarstwo rolne. Na stronie internetowej [...] zostały przedstawione jako miejsce przygotowane specjalnie od organizacji masowych imprez plenerowych w bezpośrednim sąsiedztwie Krakowa, miejsce, które posiada własną, rozwiniętą infrastrukturę eventową. Podkreślano w nich, iż dzięki rozbudowanemu zapleczu wyposażenia eventowego oraz szerokiemu gronu partnerów, na terenie X. możliwe jest zorganizowanie każdej większej imprezy firmowej po piknik korporacyjny dla kilku tysięcy osób. Do dyspozycji oddano prawie 30 hektarów malowniczego, zielonego terenu, przygotowanego specjalnie pod duże wydarzenia plenerowe. Zwracano także uwagę, iż teren wyposażony został w dostęp do bieżącej wody i prądu, a dla gości przygotowano ponad 2000 miejsc postojowych, pole biwakowe z pełnym wyposażeniem oraz bazę gastronomiczną. Podkreślono również, iż obiekt wyposażony jest we własną stałą scenę (ale również w innego rodzaju infrastrukturę np. wiatę pełniącą rolę kas w przypadku biletowanych imprez). Rozpowszechniono także mapę ilustrującą zagospodarowanie terenu X. oraz rozmieszczenie strategicznych obiektów znajdujących się na tym terenie jak: Strefę VIP, Strefę GASTRO, Gród, Scena, Boisko, Stajnie, miejsce przebywania koni, miejsce tresury psów (P. - podmiot prowadzący działalność gospodarczą), wejście na X.. Znaczono także obszar imprez, który obejmuje również parkingi usytuowane na nieruchomościach znajdujących się pomiędzy wejściem na obiekt X., a torami kolejowymi /dowód: akta sprawy karta nr 111/. Wobec powyższego podkreślono, iż cały obiekt został tak przygotowany, by spełniać rolę ośrodka rekreacyjno - turystycznego przez cały rok kalendarzowy na przestrzeni ostatnich lat, począwszy już od końca 2013 r. kiedy to zorganizowano na obiekcie pierwszą imprezę o charakterze masowym. Na łamach miesięcznika Nowy Przegląd Lokalny nr [...] z maja 2017 r. wskazano, iż obiekt X. określono jako miejsce dostępne przez cały rok, gdzie odbywają się festiwale, koncerty, imprezy sportowe i pikniki. Według świadka T.U., umieszczenie przedmiotowej reklamy w tymże czasopiśmie było inicjatywą samego Skarżącego, zaś koszty reklamy poniosła spółka C.2, której prezesem jest sam Podatnik.

Zdaniem SKO okoliczność wprowadzenia regulaminów obiektu X. przez Podatnika, jako właściciela gruntów wchodzących w jego skład, jest równoznaczne z faktem, iż przedmiotowy obiekt nie ma znaczenia rolniczego, a wyłącznie gospodarcze.

Wobec powyższego, Organ podatkowy stoi na stanowisku, że zarówno przygotowanie obiektu poprzez wyposażenie w stosowną infrastrukturę jak również jego promocja zarówno w prasie oraz na stronach internetowych w tym również w postaci spotów reklamowych są zorganizowane, przemyślane i spójne na przestrzeni lat. Obiekt X. to nie tylko imprezy masowe, w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające wykorzystanie obiektu przez inne podmioty prowadzące działalność na obiekcie m.in. wymienione przez samego administratora strony internetowej [...], P., D., G., szkółka jeździecka jak również H. Na obiekcie oprócz imprez masowych organizowane były również inne imprezy okolicznościowe np. pikniki firmowe choćby wspomniany już wcześniej firmy [...], [...] w ramach juwenaliów, miejsce stacjonowania cyrku [...] czy przyjmowanie zorganizowanych grup np. pensjonariuszy Domu Pomocy Społecznej w K.

W ramach dokumentacji składanej w związku z ubieganiem się o uzyskanie stosownego zezwolenia na organizację imprez masowych, jak również uzyskanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w aktach zalegają umowy na podstawie, których to Podatnik określał cel wydzierżawienia działek, oczywiście za stosowną gratyfikacją. Po wtóre, z zeznań świadków, materiałów składanych w ramach uzyskania pozwoleń na organizację imprez masowych jak również relacji z imprez zamieszczonych w prasie, na Stronach internetowych czy też nagraniach filmowych zamieszczonych na kanale youtube.pl wynika, iż na organizację imprez nie była przeznaczona wyłącznie działka [...] w R.. Organ podkreślił, że cały obiekt został tak urządzony i wyposażony w stosowną infrastrukturę, aby dawał możliwość zorganizowania imprezy czy też wynajęcia terenu na innego rodzaju działalności gospodarcze (np. tresurę psów) bez zbędnej zwłoki i ponoszenia dodatkowych kosztów. Zorganizowane bowiem zostały drogi dojazdowe, drogi dojścia i rozchodzenia się osób uczestniczących w imprezie, miejsce postoju służb w tym ochrony, policji straży czy pogotowia, parkingi, strefy gastronomiczne, strefy piwne, strefy VIP jak również miejsca dla atrakcji towarzyszących (np. punktów sprzedaży dóbr przez wystawców czy świadczenia odpłatnych usług — wesołe miasteczko, przejażdżki kucykiem itp.). Według zeznań świadka T.U. jak również świadka A.P. to Podatnik decydował o fakcie pojawienia się podmiotów świadczących usługi lub dobra podczas organizowanych imprez masowych. Również świadek A.L. zeznała, iż świadczyła usługi gastronomiczne podczas imprez odbywających się na terenie X., co było związane z wymianą barterową wiążącą prowadzoną przez nią firmę z Podatnikiem.

Ponadto z dokumentacji przekazanej przez Wydział Rozwoju i Promocji Organu podatkowego I instancji jednoznacznie wynika, iż to głównie Podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pn. C. uzyskiwał zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa podczas organizowanych na terenie X. imprez masowych. Raz tylko Podatnik, w zamian za czynsz dzierżawny, składający się z opłaty pośredniej (20% utargu od ceny netto) za każdy dzień trwania imprezy pn. [...] i opłatę za zużycie energii zdecydował się wynająć powierzchnię pod stoisko wystawiennicze W.R. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: W.

W aktach prowadzonego postępowania podatkowego zalega wydruk z obwoźnej kasy fiskalnej nr [...], należącej do C., potwierdzający sprzedaż żetonów podczas organizowanej w dniu 24 maja 2014 r. imprezy pod nazwą [...] na X., zaś w materiałach reklamowych poszczególnych imprez na tym terenie podkreślano, iż była to waluta obowiązująca w strefie piwa. Z tego też względu Wójt Gminy Z. zobligował Podatnika do dostarczenia dobowych raportów kasowych z tejże kasy fiskalnej, jak również pozostałych kas fiskalnych zarejestrowanych na Podatnika oznaczonych unikatowymi nr [...] obejmujących dni, w których na ww. obiekcie organizowane były imprezy masowe. Niemniej jednak Podatnik nie przedłożył wydruków dotyczących imprez odbywających się w 2018 r.

Podatnik podniósł, że iż wyłącznym organizatorem imprez było Stowarzyszenie I. Okoliczność, iż niniejsze stowarzyszenie występowało z formalnym wnioskiem o pozwolenie na organizację imprez o charakterze masowym pozostaje faktem bezdyskusyjnym. Jednakże członkami stowarzyszenia były lub nadal są osoby, które łączy z Podatnikiem stosunek pracy (A.P., T.U., B.G. - prowadząca sekretariat grupy C.) lub które prowadzą na nieruchomościach należących do Podatnika działalność gospodarczą (M.S. - osoba wskazana do kontaktu w związku prowadzoną na X. działalnością pn. G., prowadzący działalność gospodarczą, której siedziba mieści się przy ulicy [...] w Z. (R.), pracownik grupy C., A.J. prowadząca działalność pn. [...] na terenie R., osoba dokonująca zgłoszenia do Starostwa Powiatowego w Krakowie budowy ogrodzenia działki należącej do Podatnika o nr [...] w R.), co nie jest przypadkowe, tak samo zresztą, iż pełnomocnikiem Stowarzyszenia został ustanawiany W.M., będący również pełnomocnikiem w ramach prowadzonych wobec Podatnika postępowań podatkowych o znakach: WFK.RP.3123.1.179-181.2016.NN i WFK.RP.3123.1.133-134.2018.AMK. Ponadto miejscem siedziby Stowarzyszenia I. był adres nieruchomości należącej do Podatnika tj. Z. ulicy [...]- działki [...] gdzie mieści się R., zaś od stycznia 2019 r. nową siedzibą jest ulica [...] w K. - adres zameldowania Podatnika.

Organ podatkowy podkreślił również, że Strona postępowania w 2011 r. przeniosła aportem na rzecz utworzonej spółki G. sp. z o.o. w organizacji własność działki [...] w Z.. Niniejsza spółka na skutek niespełniania warunków ustawowych rejestracji w KRS postawiona została w stan likwidacji , a umowa spółki z mocy prawa uległa rozwiązaniu. Praktycznie od 2012 r. pozostaje do chwili obecnej w likwidacji i jak wynika z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatu Krakowskiego pozostaje właścicielem ww. działki. Natomiast z umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 12 grudnia 2015 r. zawartej pomiędzy C., a A., wynika, iż J.F. pomimo, iż wniósł aportem na rzecz utworzonej przez siebie spółki G. sp. z o.o. własność działki [...] w Z. nadal dysponuje przedmiotową nieruchomością. Na ww. działce nadal zdeponowane są aktywne kasy fiskalne będące własnością Podatnika. Zatem fakt, iż działka [...] w Z. formalnie nie jest własnością Podatnika, a pomimo to nadal nią zarządza dowodzi, iż tylko pozornie nie ma władztwa na przedmiotową nieruchomością.

Stosownie do regulaminów obiektu X., map ilustrujących zagospodarowanie obiektu jak również map składanych przez organizatora imprez masowych w 2018 r. na działalność gospodarczą zajęte były ogrodzone nieruchomości położone w R., oznaczone następującymi nr ewidencyjnymi: [...] oraz nieogrodzone, znajdujące się przed obiektem, stanowiące drogi dojazdowe do obiektu lub przeznaczone na parkingi, a więc działki, położone w R. o nr [...] oraz działka [...] w Z..

W zgromadzonym materiale dowodowym w ramach prowadzonego postępowania podatkowego zalegają dokumenty potwierdzające gospodarcze wykorzystanie działki [...] Z. jako parkingu dla klientów R. Jednakże z uwagi na brak współpracy z Podatnikiem, jak również w związku ze stanowczym zaprzeczeniem istnienia rzeczonego parkingu, pomimo zalegających w aktach sprawy zdjęć informujących o jego urządzeniu na przedmiotowej działce i widocznego na nagraniu pt. "X., a opór ze strony urzędu", prezentowanego przez Stowarzyszenie I. w obecności Podatnika podczas obrad Rady Gminy Z. w 2017 r., są w ocenie Wójta Gminy Z. niewystarczające, by móc opodatkować przedmiotową działkę według najwyższych stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej.

Analogiczna sytuacja przedstawia się również w stosunku do nieruchomości położonych w S. oznaczonych nr [...] . W materiale dowodowym, w tym wspomnianej mapie ilustrującej zagospodarowanie obiektu X. znajduje się potwierdzenie, iż cztery budynki zlokalizowane na działce [...] to stajnie. Powyższy stan faktyczny potwierdzają również zdjęcia nieruchomości wykonane podczas kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniu 31 maja 2019 r. Z uwagi, na fakt, iż w aktach sprawy zalegają dokumenty potwierdzające istnienie szkółki jeździeckiej i S., ale dopiero od 2016 r., nieruchomości te podlegały opodatkowaniu stosownie do klasyfikacji ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków.

W związku z powyższym, Organ podatkowy stwierdził, że dziesięć budynków trwale związanych z gruntem, posadowionych w 2016 r. na nieruchomościach w R., wchodziło w skład kompleksu X., a zatem podlegają one opodatkowaniu wg najwyższych stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej. Cztery budynki zlokalizowane na działce [...] w S. z uwagi na fakt, iż stanowią stajnie, będą podlegały zwolnieniu stosownie do zapisów art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ponadto ustalono, że na nieruchomościach wchodzących w skład kompleksu X. w 2018 r. znajdowały się budowle. Jednak Podatnik wraz z pełnomocnikiem swoimi działaniami udaremnili w sumie 8 zaplanowanych oględzin nieruchomości. Według organu podatkowego były to celowe i z góry zaplanowane działania, które doprowadziły do wyłączenia się powołanego na biegłego X.Y., co implikowało brak możliwości sporządzenia wyceny budowli zinwentaryzowanych podczas częściowych oględzin nieruchomości, będących własnością Podatnika. Natomiast w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2019 r., przy asyście funkcjonariuszy policji udało się przeprowadzić oględziny nieruchomości, które choć częściowo pozwoliły na określenie parametrów, stwierdzonych na nieruchomości budowli, dających możliwość ich wyceny przez powołanego w tym celu biegłego J.C., który w dniu 30 sierpnia 2019 r. przedłożył w urzędzie operat szacunkowy określający wartość rynkową jedynie budowli tj.: oświetlenie terenu, ogrodzenie zewnętrzne biegnące wzdłuż działek w R., drogi, oświetlenie zewnętrzne, przyłącza w postaci sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

Wójt Gminy Z. postanowił włączyć jako dowód w sprawie podatkowej o znaku: WFK.RP.3123.1.181.2016.NN ww. operat szacunkowy sporządzony w dniu 29 sierpnia 2019 r., z uwagi na fakt, iż przedmiotowa opinia choć sporządzona w ramach postępowania kontrolnego za 2019 r., dotyczyła tych samych budowli znajdujących się w posiadaniu tego samego Podatnika, co przedmioty podlegające opodatkowaniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2018 r.

Stosownie do przedłożonego operatu szacunkowego łączna wartość budowli zlokalizowanych na terenie kompleksu X. w 2018 r., tj. ogrodzenia. dróg, sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz masztów oświetleniowych wyniosła 483 787.85 zł.

W ocenie Organu podatkowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż Podatnik dokonał zajęcia przedmiotowej nieruchomości w celu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Praktycznie od momentu nabycia wskazywał, że nabywa ów przedmiot opodatkowania na potrzeby prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. Późniejsze jego działania potwierdzają tę okoliczność w pełnym tego słowa znaczeniu. Budowa infrastruktury na tym terenie (skądinąd wbrew przepisom prawa budowlanego oraz ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), podział geodezyjny działek, ogrodzenie całego terenu, wynajmowanie dróg dojazdowych dla samochodów Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w Z. dowożących płynne nieczystości do przepompowni ścieków, etc. wskazują na realizację z góry powziętego zamiaru przez Podatnika, a więc przeznaczenia tego terenu do działalności gospodarczej. Organizacja następnie na przygotowanym terenie imprez masowych i innych okolicznościowych, które jak wynika z samej dokumentacji, będącej w dyspozycji Wójta Gminy Z. miały charakter odpłatny, a także obowiązek ich dodatkowego ubezpieczenia zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych świadczy, iż teren zwany przez Podatnika "X." był zajęty na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. W podsumowaniu organ podatkowy wspomniał również o innych dowodach, jak ogłoszenia lub reklamy, z których wynika wprost przeznaczenie tego obszaru pod usługi turystyczno - rozrywkowe, czemu nawet Podatnik nie zaprzeczał w inny sposób, aniżeli oferowanie gołosłownych twierdzeń i spostrzeżeń nieprzystających do zalegającego w aktach materiału dowodowego. Oprócz tego, Podatnik wprost przyznaje w trakcie prowadzonych postępowań sądowych w innych sprawach, że na tym terenie prowadzona jest działalność gospodarcza, a ustalony stan faktyczny nie został przez fachowych pełnomocników Podatnika (występujących również w tej sprawie) w żaden sposób zaprzeczony, co znalazło wyraz w wydanych orzeczeniach sądów powszechnych. Wszystkie te elementy tworzą nierozerwalny ciąg zdarzeń, które pozwoliły na stwierdzenie zajęcia przedmiotu opodatkowania na potrzeby tej właśnie pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ponadto Podatnik wprost przyznał w trakcie prowadzonych postępowań w innych sprawach sądowych (Sąd Rejonowy dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy sygn. akt [...]), że na terenie obiektu zwanego X. prowadzona jest działalność gospodarcza.

Nadto w ocenie SKO, organ podatkowy prawidłowo zdecydował się włączyć jako dowód w sprawie podatkowej o znaku: WFK.RP.3123.1.181.2016.NN operat szacunkowy sporządzony w dniu 29 sierpnia 2019 r. przez J.C., z uwagi na fakt, iż przedmiotowa opinia sporządzona w ramach postępowania kontrolnego za 2019 r. dotyczyła w istocie rzeczy tych samych budowli, znajdujących się w posiadaniu tego samego Podatnika, co przedmioty podlegające opodatkowaniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2017 r. Operat ten jest aktualny, zatem nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia nowego operatu szacunkowego w zakresie ustalenia wartości budowli, które stanowiły przedmiot wyceny.

Dołączone do akt postępowania na mocy postanowienia z dnia 20 kwietnia 2020 r. dowody zgromadzone w toku kontroli podatkowej wszczętej wobec ww. Podatnika za 2019 r. dowodzą niezaprzeczalnie gospodarczemu, ciągłemu wykorzystaniu obiektu tzw. X. na przestrzeni ostatnich lat. Okoliczności te wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, który na dodatek zgodny jest z wyjaśnieniami Podatnika złożonymi w trakcie wspomnianych wcześniej postępowań sądowych. Jedyną okolicznością, która temu przeczy są teraz przedstawiane stanowiska pełnomocników Podatnika, które również przez tych samych pełnomocników nie były zaprzeczone w ramach wskazanych postępowań sądowych. Natomiast organ w ramach prowadzonego postępowania dowodowego zgromadził i zweryfikował cały materiał dowodowy, który bezspornie dowodzi gospodarczego wykorzystywania przedmiotu opodatkowania.

Ponadto w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania podatkowego znajduje się pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w którym poinformowano, iż J.F. otrzymywał dopłaty w latach 2016-2018 wyłącznie do działki [...] w R. oraz działki nr [...] w S., zaś w latach 2014 - 2015 dopłaty do działki [...] w S. otrzymał J.B. Nadto przeprowadzone i zakończone już postępowanie dowodowe w ramach postępowania o znaku: WFK.RP.3123.1.181.2016.NN potwierdziło pozarolnicze, gospodarcze wykorzystanie terenu X.. Wobec powyższego zapowiedź dostarczenia dokumentów z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, która miałaby potwierdzać prowadzenie gospodarstwa rolnego na spornym gruncie, pozostaje irrelewantna dla poczynionych ww. ustaleń. Strona postępowania miała możliwość przedłożenia dowodów w toku prowadzonego postępowania dowodowego, a zapowiedź przedłożenia "istotnego" dowodu w sprawie po jego zakończeniu dowodzi, iż składany jest wyłącznie w celu wydłużenia postępowania, tak by doprowadzić do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze zalecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wyrażone w piśmie z dnia 21 października 2020 r. znak: SKO.Pod/4140/762-763/2020, odniesiono się także do wniosków dotyczących wyłączenia E.B. - Wójta Gminy Z. od udziału w toczących się przed organem podatkowym postępowaniach o znakach: WFK.RP.3123.1.180-181.2016.NN, mających na celu ustalenie Podatnikowi wysokości łącznego zobowiązania za lata 2015-2016. W toku postępowań Podatnik aż czterokrotnie, bezskutecznie, zwracał się z wnioskiem dotyczącym wyłączenia organu podatkowego. W ramach postępowań o znakach: WFK.RP.3113.1.180- 181.2016.NN w sprawie ustalenia Podatnikowi wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2015-2016 jak również zakończonego już postępowania o znaku: WFK.RP.3123.1.179.2016.NN, w wyniku którego została wydana w dniu 6 grudnia 2019 r. decyzja ustalająca wysokość podatku za 2014 r. w wysokości 130 943 zł, Strona dwukrotnie wnosiła już o wyłączenie E.B. - Wójta Gminy Z. z uwagi m.in. na stronniczość i brak obiektywizmu, co było przedmiotem rozpoznania m.in. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, który przychylił się wówczas do stanowiska organu podatkowego w aspekcie braku przesłanek implikujących wyłączenie Wójta Gminy Z. od prowadzenia postępowań podatkowych wobec Podatnika. Na przedmiotowe rozstrzygnięcie Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Kolegium w sprawie wyznaczenia nowego organu do prowadzenia ww. postępowania podatkowego, która to wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SAB/Kr 2/17 została oddalona. Następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona została także skarga kasacyjna (wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2274/17).

Ponadto ramach prowadzonych przed organem podatkowym postępowań podatkowych, strona postępowania kilkakrotnie domagała się wyłączenia zarówno organu jak i pracowników urzędu, jednakże dopiero poprzez założenie sporów cywilnych celowo doprowadziła do wyłączenia kierownika Referatu Podatków i Opłat Lokalnych A.T., rezygnacji z udziału w postępowaniach o znakach:WFK.RP.3123.1.179-181.2016.NN i WFK.RP.3123.1.133-134.2018.AMK powołanego na biegłego X.Y. oraz bezskutecznie próbowała doprowadzić do wyłączenia powołanego na biegłego w toku kontroli podatkowej znak:RP.3163.2.2020 J.C.. Powyższe działania strony są nadużyciami prawa procesowego i jawią się jako przejaw obstrukcji prowadzonych wobec Podatnika postępowań podatkowych.

W ocenie Kolegium, organ podatkowy prowadząc postępowania podatkowe skierowane wobec Podatnika działał w granicy i na podstawie przepisów prawa. Wysokość zobowiązania podatkowego w formie łącznego zobowiązania podatkowego za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. określona została na podstawie dokumentów zalegających w aktach niniejszego postępowania.

Następnie SKO przedstawiło szczegółowy sposób wyliczenia przedmiotowego podatku.

SKO stanęło na stanowisku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie zawiera wad skutkujących koniecznością jej uchylenia w administracyjnym toku instancji oraz została wydana po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Zgromadzony obszerny materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż Podatnik dokonał zajęcia nieruchomości na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Kolegium nie dopatrzyło się przejawów stronniczości czy braku obiektywizmu organu podatkowego, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie.

Końcowo, SKO szczegółowo odniosło się do zarzutów odwołania, uznając je za bezzasadne.

4.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

a) art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. art. 188 w zw. z art. 191 zw. z art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. oraz art. 21 ust. 1 Pgik poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, braku ustalenia prawdy materialnej i prawidłowego stanu faktycznego sprawy, nie swobodną a dowolną oceną dowodów polegającą m.in. na pominięciu treści danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków (dalej EGiB) dotyczących charakteru użytków na działkach nr ewid. [...] w Gminie Z., dalej pominięciu wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia z dnia [...] grudnia 2021 r. (data prawomocności [...] maja 2022 roku) sygn. akt: [...] (opatrzonego klauzulą prawomocności) wraz z pisemnym uzasadnieniem i uznaniu wbrew faktom, dokumentom urzędowym i zapadłemu prawomocnemu wyrokowi sądu powszechnego, iż ww. nieruchomości zostały zajęte na cele prowadzenia działalności gospodarczej,

b) art. 124 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania w jakim zakresie i z jakich powodów organ uznał, iż dana działka ewidencyjna została uznana za cześć nieruchomości zajętą na rzecz prowadzenia działalności gospodarczej, gdy sąsiednie działki ewidencyjne również stanowiące nieruchomość Podatnika zostały opodatkowane podatkiem rolnym;

c) art. 127 w zw. z art. 229 w zw. z art. 235 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. art. 188 w zw. z art. 191 zw. z art. 194 § 1 w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. oraz art. 21 ust. 1 1 f Pgik poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, brak odniesienia się do zarzutów odwołującego się i tylko powtórzenie w treści uzasadnienia stanowiska organu I instancji do tego stopnia, iż w treści możliwym jest odnalezienie tych samych omyłek lub błędów ortograficznych, nadto odwoływanie się do innych postępowań, które również są kwestionowane przez Podatnika, w tym decyzji SKO w Krakowie z dnia 24 marca 2020 roku znak: SKO.Pod/4140/57/2020, która to decyzja została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21.11.2023 r., sygn. akt: III FSK 488/23;

d) art. 197 O.p. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 180 § 1 i art. 191 O.p., poprzez oparcie się na dowodzie niezgodnym z prawem nazywanym przez organ "szczególnym dokumentem", tj. dokumencie nie mającego waloru opinii biegłego dołączonego z akt kontroli podatkowej znak: RP.3163.2.2019 dotyczącej zobowiązania podatkowego za rok 2019 sporządzonym przez J.C. bez wydania postanowienia o powołaniu tej osoby na biegłego w przedmiotowym postępowaniu, unikaniu odpowiedzi co do charakteru dokumentu w przypadku gdy sam jego autor stwierdza w nim wprost, iż nie dokonał oględzin i nie zapoznał się ze stanem w tym z budowlami na przeszło połowie nieruchomości Podatnika;

e) art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333 z późn. zm.) w zw. z art. 21 ust. 1 Pgik poprzez sprzeczne z treścią danych zawartych zawarte w ewidencji gruntów i budynków, bezpodstawne uznanie, iż działki o nr ewid. od [...] do [...] obręb [...] R. w Gminie Z. stanowiące użytki rolne zajęte są na cele prowadzenia działalności gospodarczej a nie na cele prowadzenia działalności rolniczej;

f) art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162, z późn. zm.; dalej: P.p.), w zw. z art. art. 6 ust. 3,4 i 5 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że na działkach Podatnika o numerach ewidencyjnych [...] obręb [...] w Gminie Z. prowadzona jest działalność gospodarcza, podczas gdy warunkiem uznania określonej działalności za działalność gospodarczą jest prowadzenie zorganizowanej działalności zarobkowej, wykonywanej we własnym imieniu i w sposób ciągły - co w odniesieniu do ww. działek w przypadku Podatnika nie zachodzi, ze względu na incydentalny charakter wydarzeń jakie odbywały się na nieruchomościach Podatnika, braku znamion ciągłości i zarobkowości;

g) art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l. poprzez określenie wartości należnego podatku bez powołania i przeprowadzenia prawidłowego dowodu z opinii biegłego i braku wskazania w decyzji wartości budowli znajdujących się na konkretnej nieruchomości i potraktowaniu ich zbiorczo co nie pozwala na weryfikacje tych wartości.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

4.2. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

5.1. Odnosząc się na wstępie do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

5.2. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna.

5.3. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l.

1. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

2. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy ma wiec ustalenie pojęcia gruntów "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej".

Według dominującego stanowiska orzecznictwa i doktryny "zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej" jest ustawowym pojęciem o węższym zakresie od zakresu ustawowego pojęcia "gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zgodnie z definicjami słownikowymi "zająć", "zajmować" oznacza "zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać) sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię", zaś zwroty "zająć się", "zajmować się" oznaczają "zacząć coś robić lub pracować nad czymś, wykonywać jakąś pracę". Z definicji tych wynika więc, że przez zwrot "grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć faktyczne wykonanie na gruncie konkretnych czynności, działań powodujących osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, to grunt, na którym przedsiębiorca faktycznie prowadzi działalność gospodarczą, na którym przedsiębiorca w rzeczywistości wykonuje czynności wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej zawsze będzie gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności. Natomiast grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zawsze będzie gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznaczną podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych jest fakt ich "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej". Sytuację taką sądy upatrują przykładowo w zmianie przeznaczenia gruntów w planie przestrzennym, rozpoczęciu prac melioracyjnych, wytyczaniu dróg, przebudowie linii energetycznych, wykonaniu sieci wodno-kanalizacyjnych (wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2010 r., II FSK 1942/08 oraz z dnia 10 stycznia 2007 r., II FSK 97/06). Zgodnie z orzecznictwem sądowym o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej decydować będą również: cel i okoliczności nabycia gruntów, historia ich użytkowania, profil prowadzonej działalności i plany ich wykorzystywania w przyszłości (wyrok WSA we Wrocławiu z 14.09.2006 r., I SA/Wr 19/06).

Z taką sytuacją niewątpliwie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak ustaliły organy, kilka miesięcy po nabyciu prawa użytkowania wieczystego działki [...] w R. i [...] w S. Podatnik dokonał podziału geodezyjnego przedmiotowych nieruchomości (co zaprzecza twierdzeniom Strony jakoby ww. grunt był przeznaczony na prowadzenie gospodarstwa rolnego czy agroturystycznego, albowiem – jak słusznie podnosi SKO – dla rolniczego wykorzystania terenu podział nieruchomości na mniejsze działki jest zbyteczny, a wręcz uciążliwy). Teren został ogrodzony, wydzielono na nim parkingi, drogi dojazdowe, drogi dojścia i rozchodzenia się osób uczestniczących w organizowanych eventach (imprezach masowych), a także miejsca postojowe dla służb obsługujących ww. imprezy masowe (ochrony. Policji, straży, pogotowia).

Należy zgodzić się z Organem, że podział ww. działek implikowany był gospodarczym wykorzystaniem przedmiotowych nieruchomości, gdyż łatwiej zarządzać mniejszymi działkami, przeznaczając je na konkretne cele np. parkingi, drogi dojazdowe, strefy gastronomiczne, strefy VIP, zagospodarowując konkretną infrastrukturą np. rekonstruowanym, wczesnośredniowiecznym fortem obronnym - przeznaczonym na gospodarcze cele (dowód akta sprawy karty nr 1147), profesjonalną sceną wykorzystywaną w trakcie masowych imprez. Znajdowały się tam również obiekty wykorzystywane jako kasy (część imprez masowych była biletowana).

O gospodarczym (a nie rolnym) przeznaczeniu ww. działek świadczy również ustanowienie przez samego Podatnika dla ww. nieruchomości regulaminy (podkreślenie Sadu), w których to regulaminach nieruchomości te zostały nazwane przez samego właściciela jako "X." /dowód akta sprawy karty nr 1110-1111, 1124, 1864-1867/, według których przez obiekt X. należy rozumieć cały kompleks terenu X., zarówno ogrodzony jak i nieogrodzony oraz parkingi znajdujące się naprzeciwko R.

Jak również ustaliły organy (a fakt ten, oprócz gołosłownych twierdzeń, nie został w żaden sposób podważony przez Podatnika), na ww. X. nie odbywały się tylko imprezy masowe. W aktach sprawy zgromadzono materiał dowodowy potwierdzający wykorzystanie obiektu przez inne podmioty prowadzące działalność na ww. obiekcie m.in. wymienione przez samego administratora strony internetowej [...], P., D., G., szkółka jeździecka jak również H. Ponadto na X. oprócz imprez masowych organizowane były również inne imprezy bardziej kameralne, okolicznościowe np. pikniki firmowe, imprezy w ramach juwenaliów, przyjmowanie zorganizowanych grup np. pensjonariuszy Domu Pomocy Społecznej w K. Na X. stacjonował też cyrk [...].

W konsekwencji należy zgodzić się z Organem, że zarówno przygotowanie obiektu poprzez wyposażenie w stosowną infrastrukturę, jak również jego promocja zarówno w prasie, na stronach internetowych, w tym również w postaci spotów reklamowych (dowody na powyższe również zgromadzono w materiale dowodowym) świadczy o zorganizowanym na przestrzeni lat prowadzeniu na ww. nieruchomościach (X.) działalności gospodarczej.

Nie jest przy tym istotne, że ww. imprezy masowe nie odbywały się stale (codziennie). Nie taki jest charakter imprez masowych (eventów). Imprezy takie z natury rzeczy odbywają się co jakiś czas, a okres pomiędzy imprezami wykorzystywany jest m.in. na uprzątnięcie po poprzedniej imprezie i przygotowanie do kolejnej imprezy. Natomiast – jak ustaliły organy – pierwszą imprezę masową zorganizowano na ww. X. w 2013 r. i od tego czasu odbywały one tam systematycznie, w tym również w roku 2018, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Abstrahując od powyższego, X. zajęte były również na bardziej "stałe" działalności, w tym m.in. szkółka jeździecka, tresury psów i całoroczne pole biwakowe.

Argumentem na korzyść podatnika nie może być również fakt, że jedynym i wyłącznym organizatorem imprez było Stowarzyszenie I. w Z.

Po pierwsze kompletnym nieporozumieniem jest twierdzenie, że w związku z tym "Strona nie miała wpływu na sposób wykorzystania gruntu przez ten podmiot". To przecież Podatnik – jako właściciel gruntu – wynajmował za (jak sam wskazuje) niewielką opłatą, zatem w umowie mógł i powinien ściśle ustalić sposób wykorzystania ww. gruntu.

Po drugie sam fakt wynajmowania nieruchomości za niewielką opłatą (mówiąc kolokwialnie "po kosztach"), nie wyklucza opodatkowania ww. działek podatkiem od nieruchomości. Sporny podatek należy bowiem do podatków majątkowych, a nie dochodowych. Przedmiotem opodatkowania jest samo posiadanie majątku (po spełnieniu innych jeszcze warunków), a nie fakt osiągania z ww. majątku odpowiedniego (na odpowiednim poziomie) dochodu.

Po trzecie nie jest również istotne, że organizatorem imprez było ww. Stowarzyszenie. Sporny art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie stawia takiego warunku, że "zajęcie" nieruchomości musi odbywać się przez podatnika. Możliwe jest również zawarcie umowy cywilnoprawnej z innym podmiotem, jeśli tylko wskutek działalności prowadzonej przez ten podmiot dojdzie do wymaganego "zajęcia" nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej (analogicznie sytuacja przedstawia się z ww. podmiotami "zewnętrznymi" prowadzącymi na działkach Podatnika działalność w postaci szkółki jeździeckiej i tresury psów). Tym bardziej, ze przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika był. m.in. wynajem nieruchomości.

Po czwarte – jak zauważyły organy – ww. Stowarzyszenie jest w sposób ścisły powiązane z Podatnikiem. Członkami Stowarzyszenia, w tym członkami zarządu, byli m.in. pracownicy Podatnika lub inne osoby powiązane z Podatnikiem. Natomiast samo Stowarzyszenie miało swoje siedziby w kilku nieruchomościach należących do Podatnika.

Po piąte wreszcie, mimo że formalnym organizatorem imprez było Stowarzyszenie, to nie Stowarzyszenie, a Podatnik osobiście (za wyjątkiem jednej imprezy) uzyskiwał zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa podczas organizowanych na terenie X. imprez masowych. Potwierdzają to wydruki z jednej kasy fiskalnej należącej do Podatnika. W tym miejscu należy podkreślić, ze Podatnik – mimo wezwania – nie przedstawił dobowych raportów kasowych z tejże kasy fiskalnej, jak również pozostałych kas fiskalnych zarejestrowanych na Podatnika.

Zatem oprócz uzyskiwania przychodów z wynajmu spornych nieruchomości Stowarzyszeniu na organizację imprez masowych, Podatnik uzyskiwał jeszcze przychody ze sprzedaży napojów alkoholowych i piwa na ww. imprezach, których rozmiarów nie ujawnił (podkreślenie Sądu)

5.4. Fakt prowadzenia przez Podatnika na spornych nieruchomościach działalności gospodarczej potwierdza również wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie z dnia [...] grudnia 2017 r. sygn. Akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...] kwietnia 2019 r. W wyrokach tych Sądy ustaliły, że pan J.F. na ww. nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą polegająca na organizacji imprez okolicznościowych na wolnym powietrzu. Fakt ten nie był kwestionowany przez strony postępowania (powoda i pozwanego), a wręcz przyznany przez Podatnika (podkreślenie Sądu), spór zaś dotyczył jedynie faktu, czy działalność gospodarcza Podatnika nie będzie zakłócona przez działania pozwanego (m.in. remont rurociągu).

Podatnik zdaje się w ogóle nie zauważać tego orzeczenia (dokument urzędowy – podkreślenie Sądu). Pomija go wiele znaczącym milczeniem, mimo że w toku tego postępowania sądowego sam przyznał, że prowadzi sporną działalność gospodarczą, a działania powoda mogą mu ją uniemożliwić.

Natomiast wskazywany przez Skarżącego wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia z dnia [...] grudnia 2021 r. (data prawomocności [...] maja 2022 roku) sygn. akt: [...] w sprawie z powództwa J.F. przeciwko Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa z siedzibą w Warszawie, w żaden sposób nie podważa faktu prowadzenia w 2017 roku na spornych działkach wskazywanej w poprzednim wyroku działalności gospodarczej polegająca na organizacji imprez okolicznościowych na wolnym powietrzu.

5.5. Kolejny istotny spór dotyczy wykorzystania w niniejszym postępowaniu operatu szacunkowego sporządzonego przez osobę posiadającą wiadomości specjalne – pana J.C., w toku kontroli podatkowej za 2019 r.

W tym miejscu należy podkreślić, że w toku niniejszego postępowania mieliśmy do czynienia z niespotykaną obstrukcją postępowania dokonywaną przez Podatnika i jego pełnomocników, której celem było doprowadzenie do przedawnienia prawa do wydania decyzji (art. 68 § 2 O.p.), do czego jednak finalnie nie doszło.

W szczególności Podatnik oraz reprezentujący go pełnomocnicy swoimi działaniami udaremnili w sumie osiem (podkreślenie Sądu) zaplanowanych oględzin nieruchomości, co szczegółowo opisano w uzasadnieniu decyzji.

Inną z metod przyjętych przez Podatnika było wytaczanie powództw cywilnych i na tej podstawie wnioskowanie o wyłączenie: wójta (organu I instancji), innych pracowników organu, w tym kierownika referatu podatkowego, a także biegłych. Żadne z nich nie zakończyło się sukcesem (a przynajmniej nic takiego nie wynika z akt), a jak ustalił Organ, dwa z tychże postępowań zostały już – w momencie wydania decyzji – umorzone. Zatem – zdaniem Sądu – była to kolejna metoda Podatnika mająca na celu obstrukcję postępowania.

Podatnik zgłaszał również wnioski o przesłuchanie go w charakterze strony. Organ wyznaczył cztery (podkreślenie) Sądu, takie terminy, jednakże w żadnym z nich (podkreślenie Sądu) nie doszło do przesłuchania, z winy Podatnika. Jest to kolejny – zdaniem Sądu – sposób na przedłużanie postępowania.

W tym zakresie należy podzielić stanowisko Organu, że – co również nie budzi wątpliwości w doktrynie i w orzecznictwie – dowód z przesłuchania strony jest dowodem subsydiarnym. Ma on duże znaczenie w postępowaniu sądowym (cywilnym), gdzie zazwyczaj występują dwie strony, zatem działanie strony (w tym składanie wyjaśnień) powinno następować przed sądem i przy udziale drugiej strony. Natomiast w postępowaniu podatkowym zazwyczaj – i tak miało miejsce w niniejszej sprawie – występuje tylko jedna strona (nie istnieje więc ryzyko działania z pominięciem drugiej strony), zatem nie ma żadnych przeszkód, aby strona, która chce z własnej inicjatywy wyjaśnić kwestie, które w jej opinii mają znaczenie w sprawie, uczyniła to samodzielnie w formie pisemnej lub ustnej do protokołu.

Jednakże Strona, nie mogąc stawić się na wyznaczony termin, niczego takiego nie uczyniła, nie przedstawiła pisemnie swojego stanowiska, które było – jej zdaniem – na tyle istotne, że wymagało jej przesłuchania. Zatem – zdaniem Sądu – żądanie jej przesłuchania w charakterze strony było tylko kolejnym sposobem na przedłużanie postępowania.

Jedynie na marginesie należy zauważyć, że – jak ustalił Organ – również pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie w ramach prowadzonych postępowań w sprawie legalizacji budynków i ogrodzenia, posadowionych na kompleksie X., mieli i nadal mają problemy ze skutecznym przeprowadzeniem wizji z przyczyn niezależnych od organu, czego dowodzą dokumenty zalegające w aktach sprawy.

W tym miejscu wskazać należy, że to na Podatniku podatku od nieruchomości ciąży obowiązek wykazania w składanych deklaracjach / informacjach wszystkich nieruchomości gruntowych, budynków i budowli, podlagających opodatkowaniu. Podatnik nie wykonał ciążącego na nim obowiązku .

Mając powyższe na uwadze – zdaniem Sądu – organ I instancji miał prawo na włączenie do akt niniejszego postępowania, dotyczącego podatku za rok 2017, operatu szacunkowego sporządzonego , w toku kontroli podatkowej za 2019 r. przez osobę posiadającą wiadomości specjalne – pana J.C..

Jako podstawę wskazać można tu przepis art. 180 § 1 O.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Natomiast odnosząc się do ww. operatu szacunkowego, należy zgodzić się z Organem, że ów operat – sporządzony w toku kontroli podatkowej dotyczącej roku 2019 – dotyczył tych samych budowli, znajdujących się w posiadaniu tego samego Podatnika, co przedmioty podlegające opodatkowaniu w prowadzonym postępowaniu podatkowym w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2018 r.

Obowiązek aktualizacji sporządzonego operatu dotyczy tylko tych operatów, które określają cenę na przyszłość (np. w przypadku określenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości tudzież ustalenie jej wartości w ramach renty planistycznej przed jej zbyciem). Natomiast, w każdej innej sytuacji, gdy wycena nieruchomości nie odnosi się do aktualnych cen transakcyjnych, lecz do zdarzeń przeszłych (historycznych) i rzeczoznawca majątkowy musi bazować na transakcjach archiwalnych przyjmowanych do porównania, to relacja czasowa pomiędzy datą sporządzenia operatu szacunkowego, a na przykład ustalonym przez organ podatkowy dniem powstania obowiązku podatkowego, który zaistniał kilka lat przed sporządzeniem operatu szacunkowego, zaś warunki na rynku obrotu nieruchomościami nie mogą się już zmienić, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Innymi słowy, nie da się z logicznego punktu widzenia aktualizować czegoś, co ma wymiar już historyczny. W konsekwencji – sporządzony w dniu 26 sierpnia 2019 r. przez biegłego mgr inż. J.C. operat szacunkowy jest aktualny i nie może ulec dezaktualizacji, gdyż odnosi się do danych o charakterze historycznym dla poszczególnych lat podatkowych, które objęte są tą opinią. Wartości budowli ujętych w operacie szacunkowym sporządzonym przez biegłego pozostaje niezmienna, aktualna na dzień wydania niniejszej decyzji i każdej następnej, albowiem uwzględniają historyczną datę ich wytworzenia, a określone wartości się nie dezaktualizują wraz z upływem czasu i nie mogę już ulec zmianie (

Opinia biegłego z zakresu szacowania nieruchomości odnosiła się do wartości budowli za poszczególne lata przed jej sporządzeniem. Wobec powyższego biegły opierał się już na przyjętych w metodologii szacowania cenach i wartościach co do minionych lat a więc zmiana cen transakcyjnych w roku 2020, 2021 i następnych, a więc na przyszłość, nie ma wpływu na wycenę wartości budowli za lata poprzednie, w tym za rok 2018.

W konsekwencji – zdaniem Sądu – nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia nowego operatu szacunkowego w zakresie ustalenia wartości budowli w roku 2017, które stanowiły już przedmiot wyceny sporządzonej przez biegłego w toku postepowania za rok 2019, a organy były uprawnione do włączenia jej do akt niniejszego postępowania.

5.6. Niezasadny jest również zarzut braku wskazania w jakim zakresie i z jakich powodów organ uznał, iż dana działka ewidencyjna została uznana za cześć nieruchomości zajętą na rzecz prowadzenia działalności gospodarczej, gdy sąsiednie działki ewidencyjne również stanowiące nieruchomość Podatnika zostały opodatkowane podatkiem rolnym.

Organ w tym zakresie przyjął stanowisko, że wszelkie wątpliwości rozstrzygane będą na korzyść strony. W tym zakresie – wbrew zarzutowi skargi – uzasadnił (podkreślenie Sądu) na str. 181 decyzji, że działka 1700, ze względu na niewystarczające dane, nie zostanie opodatkowana działkę według najwyższych stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej. Również na tej samej stronie decyzji wskazano, że 4 z 14 stwierdzonych budynków, stanowią stajnie. W konsekwencji wskazano, że dziesięć budynków trwale związanych z gruntem, posadowionych na nieruchomościach w R., wchodziło w skład kompleksu X., a zatem podlegają one opodatkowaniu wg najwyższych stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej. Natomiast cztery budynki zlokalizowane na działce [...] w S. z uwagi na fakt, iż stanowią stajnie, będą podlegały zwolnieniu stosownie do zapisów art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

5.7. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. Postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 tej ustawy w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Wedle art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3863/14, Lex Omega nr 1957834).

Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.). Stosownie do art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on wiarygodności.

W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły nadzwyczaj obszerny materiał dowodowy, który oceniły nie przekraczając granic dowolności, omówiły też bardzo dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte w bardzo obszernych decyzjach (decyzja organu II instancji liczy ponad 200 stron). Uzasadnienia decyzji zawierają przedstawienie faktografii leżącej u podstaw dokonanych rozstrzygnięć, analizę dowodów uznanych za wiarygodne oraz wskazanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności, a także wyczerpujący i kompleksowy wywód prawny.

Organy ustaliły, że Podatnik. wykorzystywał wskazane powyżej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Świadczy o tym zabudowanie nieruchomości infrastrukturą, ogrodzenie terenu, ustanowienie parkingów, dróg dojazdowych itd. Ponadto, na terenie tym organizowane były liczne imprezy, które miały charakter odpłatny. Teren którego dotyczy decyzja - tzw. "X." w roku 2017 był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał i opisał szczegółowo ogłoszenia oraz reklamy potwierdzające przeznaczenie tego terenu na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe korzystały z całego spektrum szczegółowo przywołanych w uzasadnieniach decyzji dowodów, tak o charakterze osobowym, oraz z dokumentów, w tym z włączonych do akt materiałów dowodowych zgromadzonych w toku innych postępowań administracyjnych.

Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej oceny poszczególnych dowodów, ani też wniosków z niej wynikających. Negując ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego, nie przedstawił w istocie – mimo odmiennych twierdzeń przedstawionych w skardze – żadnych konkretnych środków dowodowych, które zmierzałyby do podważenia faktografii, leżącej u podstaw decyzji.

Powyższa negacja ustaleń faktycznych nie mogła być skutecznie osiągnięta przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie, a nawet drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Zauważyć należy, że powoływana w skardze zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano uwagę w orzecznictwie. Bezwzględne jej stosowanie prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku ze wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać. (wyrok NSA z dnia 27 września 2011r., I FSK 1241/10).

W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, jeżeli strategia podatnika – jak miało to miejsce w niniejszym postępowaniu – opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy oraz obstrukcji tychże działań (co szeroko opisano wyżej w punkcie 5.5. niniejszego uzasadnienia). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, tj. gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu przywołanych w skargach zasad postępowania podatkowego.

Na gruncie kontrolowanej sprawy obrona stanowiska Skarżącego sprowadzała się do negowania przedstawionej w uzasadnieniu decyzji oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, a to w następstwie niewłaściwej analizy materiału dowodowego i pominięcia korzystnych dla niego dowodów i faktów.

Rozważając powyższe wskazać należy na jednoznaczną wymowę dowodów przyjętych za podstawę przedstawionej przez organy faktografii. Pozwalają one na poczynienie zgodnych z wyznacznikami swobodnej oceny dowodów ustaleń przedstawionych w uzasadnieniach decyzji.

W ocenie Sądu materiał dowodowy, który posłużył organom podatkowym do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a jego ocena nie pozwala na przyjęcie dowolności w analizie materiału dowodowego. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej, a posłużenie się przy uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy dowodami i wnioskami organu I instancji, nie naruszyło zasady własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, gdyż organ II instancji przedstawił własne rozumowanie i własną ocenę całokształtu okoliczności sprawy, a także przeprowadził szereg własnych dowodów.

Sąd podziela i przyjmuje za własną przedstawioną w uzasadnieniach decyzji ocenę dowodów. Skarżący forsuje w skardze własną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Czyni to jednak, jak wyżej już wywiedziono, w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Dokonanej przez organy ocenie dowodów nie sposób zarzucić przekroczenia granic dowolności.

W nakreślonym kontekście, to jest wystarczającego wykazania przez organy już przeprowadzonymi dowodami istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów i okoliczności, postrzegać należy zarzuty wskazujące na konieczność przeprowadzenia w sprawie dodatkowych czynności dowodowych i uznać je za chybione.

Reasumując, z akt kontrolowanej sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego. Podatnikowi zapewniono pełny udział w postępowaniu. W szczególności – na co też już wskazano – czterokrotnie wyznaczono termin na przesłuchanie Podatnika (podkreślenie Sądu) w charakterze strony, do czego jednak nie doszło z winy Podatnika. Umożliwiono Podatnikowi składanie zeznań i wyjaśnień na piśmie, informowano o uprawnieniach, zawiadamiano o przeprowadzonych dowodach, informowano o możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, umożliwiono zapoznanie się z aktami (z czego Strona i jej pełnomocnicy wielokrotnie korzystali), a także zawiadamiano o formalnych rozstrzygnięciach kwestii proceduralnych.

Wskazać również należy, że Organ w zaskarżonej decyzji odniósł się do ujętych przez Skarżącego w złożonym odwołaniu twierdzeń i zarzutów, a w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśnił jakim dowodom odmówił wiarygodności, a także wskazał dowody, którym dał wiarę. Fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony odmiennie niż Skarżący tego oczekiwał, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wskazanych w złożonej skardze.

Zarzuty skargi stanowią de facto polemikę ze stanowiskiem Organu, zdając się przy tym abstrahować od argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, będącej przedmiotem skargi. Skarżący nie wykazał by w niniejszej sprawie dopuszczono się naruszenia wskazanych w treści zarzutów przepisów Ordynacji podatkowej. Porównanie argumentacji skargi z wywodem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Skarżący pomija albo deprecjonuje tę część materiału dowodowego, która bezsprzecznie przemawia na jego niekorzyść, w konsekwencji zebrane w sprawie dowody, traktując w sposób wybiórczy i tym samym buduje konkluzje co do stanu faktycznego na podstawie dowolnie przyjętych i niepłynących z dowodów przesłanek, selektywnie uznając za wiarygodne i istotne tylko te dowody i twierdzenia, które wspierają jego stanowisko. O naruszeniu zasad ogólnych postępowania, o których mowa w art. 121 § 1 i art. 122 O.p. nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona skarżąca ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi znajdować odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., akt II FSK 2564/15).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji wyczerpująco zebrały materiał dowodowy niezbędny do wydania zaskarżonej decyzji oraz dokonały wszechstronnej jego analizy. Postępowanie dowodowe prowadzone było w odniesieniu do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które znane były organom podatkowym, zarzut niekompletności materiału dowodowego nie może być uznany za zasadny. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach Ordynacji podatkowej, zaś dokonana przez Organ ocena materiału dowodowego nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Zauważyć również w tym miejscu należy, iż zgodnie z wyrażoną w ww. przepisie zasadą, organ podatkowy nie rozpatruje poszczególnych dowodów z osobna, ale we wzajemnej łączności. Ma on również prawo oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów kierując się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania dowodów jako zjawisk obiektywnych. W taki sposób został oceniony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a przedstawione ustalenia dokonane na jego podstawie stanowią spójną i logiczną całość.

5.8. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza sformułowane w skardze zarzuty i również w tym zakresie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia.

5.9. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.