Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 368/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, 24, art. 92a, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Referent Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi P w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 10 marca 2023 r. nr BP.500.283.2021.0165.KA12.377616 w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 10 marca 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 sierpnia 2021 r. nr [...] o nakładającą na P z siedzibą w Z. (dalej określanego jako Strona lub Skarżący) karę pieniężną w wysokości 40.000 (słownie: czterdzieści tysięcy) złotych.

W uzasadnieniu decyzji ustalił, że na podstawie upoważnienia nr [...] z 17 czerwca 2021 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie Strony w Z., której przedmiotem było przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 z ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022r., poz. 2201 ze zm., dalej określanej skrótem u.t.d.).

Kontrolą objęto okres od dnia 23 czerwca 2020 r., do 23 czerwca 2021r.

W oparciu o ustalenia kontroli, utrwalone protokołem z 13 lipca 2021 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 12 sierpnia 2021r. nr [...] nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 40.000 (słownie: czterdzieści tysięcy) złotych za wykonywanie pośrednictwa przy przewozie osób bez wymaganego zezwolenia.

W odwołaniu od decyzji strona domagała się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego. Podnosiła, że jest stowarzyszeniem nie prowadzącym działalności zarobkowej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy odwołał się do normy art. 92a ust. 1, art. 7c, art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz art. 189a § 2, art. 189e oraz 189f ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775). Uznał, że w sprawie nie mają zastosowania normy przytoczone normy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wyjaśnić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto, należy wskazać, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a.

Dalej organ przytoczył definicję pośrednictwa przy przewozie osób, zgodnie z którą jest to działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:

a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub

b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub

c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób

- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji – art. 4 pkt 24 u.t.d..

Zaznaczył, że stosownie do treści art. 5b u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie:

1) rzeczy,

2) osób - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Stosownie do treści art. 5d ut.d., przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.

Stosownie zaś do treści art. 5e u.t.d., zabrania się prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą.

Konsekwencją powyższych regulacji jest zapis Ip. 2.21 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który prowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób bez wymaganej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d., sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 40.000 (słownie: czterdzieści tysięcy) złotych.

Organ odwoławczy stwierdził, na podstawie okazanych do kontroli dokumentów w tym wezwania do usunięcia braków we wniosku nr [...] (pismo z dnia 16 marca 2021 r.: [...]) oraz na podstawie dokumentów zgromadzonych w trakcie kontroli w szczególności: umowa o pracę wraz z zakresem obowiązków Pani D. D., umowa licencyjna oprogramowania [...], oferta [...] nr [...], oświadczenia M z dnia 1 sierpnia 2012 r., rejestru w postaci elektronicznej przekazanych zleceń przewozu osób oraz protokołów z kontroli drogowych i protokołów z przesłuchań świadków, że Strona prowadziła w okresie objętym kontrolą pośrednictwo przy przewozie osób bez wymaganej licencji uprawniającej do podjęcia i wykonywania transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.

Potwierdziła to ustalenie także korespondencja organu pierwszej instancji z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, z której wynikało, że Strona nie otrzymała ani nie ubiegała się o licencję na wykonywani pośrednictwa przy przewozie osób.

Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentem Strony, że jako stowarzyszenie niezarobkowo mogła świadczyć usługi pośrednictwa przy przewozie osób.

Z zeznań kierowców, które zostały włączone do akt sprawy, w tym z zeznań kierowcy przesłuchanego w związku z kontrolą drogową z dnia 10 czerwca 2021r. wynikało, że Strona, jako stowarzyszenie, zatrudnia osobę zajmującą się przyjmowaniem zleceń telefonicznych głównie pod nr telefonu [...]. Następnie zlecenia przyjęte przez tą osobę są przydzielane z uwzględnieniem lokalizacji i dostępności najbliższej taksówki, za pośrednictwem aplikacji, którą każdy z kierowców ma zainstalowaną w telefonie. W przypadku braku wolnej taksówki zlecenie trafia na tzw. "giełdę" i każdy taksówkarz może przyjąć ten kurs. Kierowca wskazał, że aplikacja ta nazywa się [...] i służy do przydzielania zleceń i kursów taksówkarzom. Z zeznań przesłuchanego w trakcie kontroli pasażera pojazdu wynikało, że przewóz taksówką został przez niego zamówiony telefonicznie pod nr tel. [...], za pośrednictwem zrzeszenia/korporacji [...]. Otrzymywanie zleceń przewozowych z bazy aplikacji [...] potwierdził także inny kierowca, który został zatrzymany do kontroli w dniu 18 maja 2021 r.

Zatem, w ocenie organu odwoławczego, przekazując zlecenia konkretnemu kierowcy strona umożliwiała zawarcie umowy przewozu. Działania Strony polegały na przyjmowaniu zleceń i umieszczaniu ich w aplikacji na tzw. giełdzie, albo też wydawaniu zleceń już konkretnym kierowcom. Potwierdził to kolejny kierowca ( personalia w decyzji), składając zeznania w trakcie kontroli drogowej w dniu 19 maja 2021 r. wskazując, że dyspozytorka pod nr telefonu [...] przyjmuje zlecenia i umieszcza je na tzw. giełdzie, lub też wydaje zlecenie konkretnemu kierowcy, który będąc nim zainteresowany klika w niego i podejmuje go. Przydzielanie więc zleceń konkretnym kierowcom, przy udziale przystosowanej do tego celu aplikacji oznacza w istocie rzeczy, że strona wykonywała czynności polegające na łączeniu klienta bezpośrednio z określonym dostawcą usługi transportowej umożliwiając tym samym zawarcie konkretnej umowy przewozu. Tego typu działalność istotnie wyczerpywała definicję pośrednictwa przy przewozie osób określoną a art. 4 pkt 24 lit. c u.t.d.

Art. 34 ustawy Prawa o stowarzyszeniach przewiduje możliwość prowadzenia przez stowarzyszenie działalności gospodarczej wg. ogólnych zasad określonych w przepisach odrębnych, przy czym dochód z działalności gospodarczej stowarzyszenia służyć ma realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między jego członków. O zarobkowości działalności decydować będzie natomiast cel jej wykonywania. Celem działalności strony było natomiast pozyskiwanie zleceń i umożliwianie zawieranie odpłatnych umów o przewóz osób, osobom świadczącym usługi taksówkowe, a zatem Strona czynnie uczestniczyła w obrocie gospodarczym na rynku usług transportowych.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżąca Strona, zaskarżając powyższą decyzje w całości zarzuciła:

I naruszenie przepisów postępowania, majace istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

1. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a, polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli instancyjnej organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy w sprawie niedostatecznie rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sianu faktycznego i prawnego, a także wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi nie wyważono interesu publicznego oraz słusznego interesu strony.

2. art. 107 § 3 K.p.a., art. 6 K.p.a, art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 11 .K.p.a., oraz art. 77 § 1 .K.p.a, przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w szczególności z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji a tym samym niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a w konsekwencji działanie poza granicami prawa, wbrew obowiązkowi organu do stania na straży praworządności.

II Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

3. art. 5b ust. 2 pkt 2 w zw. z art, 4 pkt 24 u.t.d. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy strona wykonywała działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób, a w konsekwencji była zobowiązana do uzyskania stosownej licencji, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji pośrednictwa przy przewozie osób, o którym mowa w art. 4 pkt 24 u.t.d.,

4. art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 2.21 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie decyzji nr BP.500.283.2021.0165.KA12.377616 z 10 marca 2023 r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący podtrzymał swoją podstawową tezę, że jako stowarzyszenie, prowadząc niezarobkową dzielność, nie miał obowiązku uzyskania licencji.

Natomiast na poparcie zarzutów naruszenia przepisów postępowania przytoczył szereg tez z orzeczeń sądów administracyjnych, nie wiążąc ich jednak z konkretnymi naruszeniami, których w jego cenie, miął dopuścić się organ.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz.2992) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej określanej skrótem P.p.s.a.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa tak materialnego jak i procesowego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te, uznając je za niewadliwe, sąd w całości podziela i przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Skarżącego przepisy, do których odwoła się organ w rozpatrywanej sprawie nie mają do niego zastosowania.

Przypomnieć zatem należy, ze zgodnie z art. 1 u.t.d. Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania:

1) krajowego transportu drogowego;

2) międzynarodowego transportu drogowego;

3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;

4) niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

Zgodnie zaś z art. 4 pkt 1 u.t.d. pojęcie krajowego transportu drogowego oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. ;

Nadto pojęcie transportu drogowego w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 3 u.t.d. obejmuje krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; w tym również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy,

c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.

Zgodnie z definicją z art. 4 pkt 24 u.t.d. pośrednictwo przy przewozie osób oznacza działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:

a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub

b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub

c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób

- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.

Z niepodważonego przez Skarżącego stanu faktycznego sprawy, znajdującego oparcie tak w protokole z kontroli Skarżącego jak i zeznań kierowców oraz pasażerów wynika, że jego pracownik, z wykorzystaniem stosownej aplikacji, w okresie objętym kontrolą, umożliwiał zawarcie umowy przewozu osób. Zatem Skarżący pośredniczył w zawarciu umowy przewozu.

W kontekście stanowiska Skarżącego dotyczącego braku znamion wykonywania przez niego działalności gospodarczej oraz braku posiadania przez niego statusu przedsiębiorcy, wyjaśnienia wymaga, że w aktach spraw znajdują się dwie informacje odpowiadające odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców z 8 września 2022 r. oraz z Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej z 12 lipca 2021 r. Z pierwszego wpisu wynika, ze skarżące stowarzyszenie zostało wpisane do rejestru przedsiębiorców i może prowadzić działalność taksówkową. Z kolei w drugim wpisie zawarta jest także informacja o wpisaniu stowarzyszenia do rejestru przedsiębiorców.

Pośrednictwo w przewozie osób, które faktycznie Skarżący prowadził z pomocą zatrudnionego przez siebie pracownika w sposób ciągły, bez względu na wynik ekonomiczny tej działalności, wyczerpywało definicje z art. 4 pkt 24 u.t.d.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach, stowarzyszenia są zrzeszeniami o celach niezarobkowych, co oznacza, że statutowym celem stowarzyszenia nie może być prowadzenie działalności skierowanej na osiągnięcie zysku. Stosownie jednak do art. 34 Prawa o stowarzyszeniach, stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach. Dochód z działalności stowarzyszenia służy do realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Gospodarczego celu działalności nie niweczy fakt, iż dochód z jej prowadzenia jest przeznaczony na działalność statutową. Działalność statutowa i działalność gospodarcza są odrębnymi rodzajami działalności, przy czym możliwość prowadzenia działalności gospodarczej jest uwarunkowana tym, że dochód z jej prowadzenia przeznaczony będzie na cele statutowe stowarzyszenia, a nie będzie podlegał podziałowi między członków stowarzyszenia. Prowadzenie działalności gospodarczej przez stowarzyszenie odbywa się według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach - w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej i ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym. Okoliczność, że dochody stowarzyszenia uzyskiwane z prowadzenia działalności gospodarczej są przeznaczane na takie czy inne cele, nie zmienia charakteru tej działalności. Także wynik ekonomiczny tej działalności nie zmienia jej charakteru.

Także wpis do KRS, który nie konstytuuje działalności gospodarczej, bowiem jest faktem i kategorią o charakterze obiektywnym a wpis taki uzyskał Skarżący, nie może być pominięty w ocenie istnienia i funkcjonowania działalności gospodarczej. Z wpisu wynika, że Skarżący prowadzi działalność taksówkową. Natomiast z ustaleń protokołu kontroli wynika, że nie zatrudnia kierowców, taksówkarzy. Natomiast pośredniczy w zorganizowaniu przewozu osób, kojarząc taksówkarzy z ich klientami.

W wyroku z 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08 (dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej ( obecnie Prawa przedsiębiorców) i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej". Innymi słowy wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, ani nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (vide - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Op 529/12.). Bez znaczenia zatem - wbrew zarzutom podniesionym w skardze - pozostaje okoliczność, że Skarżący jest stowarzyszeniem a swojego pracownika, jak stwierdził pełnomocnik, opłaca ze składek.

W ocenie Sądu, działanie Skarżącego było faktycznie prowadzoną działalnością odpowiadającą definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

Trafnie organy uznały, ze działalność w zakresie pośrednictwa przewozu osób, w świetle art. 5b ust. 2 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w ust. 1 i 2, udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony. Licencja, o której mowa w ust. 1 i 2, jest zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (ust. 3 i 4 art. 5 b u.t.d.).

Skarżący, co jest niesporne w sprawie, nie posiadał w licencji na pośrednictwo w przewozie osób w okresie objętym kontrolą.

Konsekwencją naruszenia powyższego obowiązku posiadania licencji jest regulacja Ip. 2.21 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który prowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób bez wymaganej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d., sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 40.000 złotych.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie przyjmuje się, iż finansowa odpowiedzialność administracyjnokarna ma - co do zasady - charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94; z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96 i z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Z uwagi na dolegliwość finansową, kary orzekane przez sądy wykazują podobieństwo do kar pieniężnych nakładanych przez organy administracji. Istota tkwi jednakże w odmiennych funkcjach, które spełniają obie formy represji państwa. Kara administracyjna nie jest bowiem odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu, służący realizacji zadań administracji. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których podmiot wykonujący transport drogowy dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Podsumowując, w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały przytoczone wyżej przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz Prawa o stowarzyszeniach i prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 u.t.d.. w związku z lp. 2.21 załącznika nr 3 do ustawy.

Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych. Przede wszystkim, wbrew ogólnej argumentacji skargi, uzasadnienie decyzji administracyjnej zawiera wszystkie wymagane art. 107 § 3 K.p.a. elementy. Wskazano w nim ustalony przez organ stan faktyczny sprawy, przytoczono i omówiono dowody, na podstawie których ustalono ten stan, odwołano się do dokumentu urzędowego, jakom jest protokół kontroli, przytoczono zeznania świadków, którzy potwierdzili kojarzenie przez pracownika Skarżącego taksówkarzy z klientami.

Podnosząc w skardze zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. Skarżący nie wyjaśnił, oprócz ogólnego stwierdzenia, że organ nie wyjaśnił wszechstronnie sprawy, czego w materiale dowodowym brak lub jaki fakt, jako dowód został pominięty lub niewłaściwe oceniony.

W ocenie Sądu organy ustaliły stan faktyczny w stopniu pozwalającym na prawidłowe rozstrzygniecie sprawy. W konsekwencji za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Skoro organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji8 odpowiada prawu, to musiał zastosować art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., czyli utrzymać w mocy ta decyzję.

Trafnie także organ wskazał na niemożność zastosowania w sprawie art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a. Bowiem kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d.. Treść art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 3 do .u.t.d określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie miał możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Także art. 189e oraz art. 189f, nie miały zastosowania w sprawie. Regulują one przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom szczególnym, takim jak przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Wobec powyższego skargę, jako niezasadna, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono