Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 432/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1, art. 134 par. 1, art. 141 par. 4, art. 146
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1 art. 76 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 130, art. 140 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1047
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art. 2, art. 7. art. 31 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1829/19 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2019 r. nr KOA/1266/Ru/19 w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od J.S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2020r., sygn. akt VII SA/Wa 1829/19 oddalił skargę J. S. (dalej: Strona, Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: Kolegium, SKO) z 18 kwietnia 2020 r. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, który zaskarżono w całości, złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) osobiście Strona, wykonująca zawód adwokata, przy czym w jednym piśmie zawarła także skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z tej samej daty o sygn. akt VII SA/Wa 1828/19. Skarżący na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonym wyrokom zarzucił:

(1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie, a mianowicie naruszenie zasady legalizmu i zasady zaufania obywateli do organów państwowych i stanowionego przezeń prawa tj. art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz. 488; dalej: rozporządzenie w sprawie kierowców) poprzez uznanie bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, że usunięcie z ewidencji punktów karnych na skutek zatarcia ukarania nie ma żadnych skutków prawnych w postępowaniu administracyjnym, jeśli wcześniej został skierowany wniosek o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy i zatarcie ukarania usuwa z obrotu skutki karnoprawne ukarania za wykroczenie, jednak nie usuwa konsekwencji administracyjnoprawnych, czynu będącego przedmiotem zatarcia;

podczas gdy

rozporządzenie w sprawie kierowców mające zastosowanie w dacie popełnienia przez skarżącego ostatniego z wykroczeń drogowych (tj. 1 listopada 2014r.) jest prowadzone wyłącznie w celach administracyjnoprawnych oraz ograniczanie w zaskarżonych wyrokach skutków wykreślenia punktów karnych jedynie do karnoprawnych skutków jest pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej, narusza zasadę legalizmu i zasadę zaufania obywateli do organów państwowych i stanowionego przezeń prawa oraz jest sprzeczne z sensem i celem prowadzenia ewidencji na podstawie rozporządzenia w sprawie kierowców, w której wpisywane punkty karne nie mają żadnych karnoprawnych skutków; wpisywanie punktów karnych w związku z wykroczeniami drogowymi lub ich wykreślenie z ewidencji na skutek zatarcia wykroczeń ma wyłącznie skutki administracyjnoprawne, tj. skutkiem wykreślenia punktów karnych z ewidencji kierowców jest przyjęcie fikcji prawnej, że punkty karne nigdy nie zostały na skarżącego nałożone i ich wykreślenie z ewidencji skutkuje brakiem możliwości wydawania jakichkolwiek decyzji administracyjnych w związku z takimi wykreślonymi punktami karnymi;

(2) naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), przejawiającego się w tym, że Sąd I instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie dostrzegł, że:

a) zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt. 1 (b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137; dalej: p.r.d., t.j. w treści obowiązującej 1 listopada 2014 r.), kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;

podczas gdy

w dacie wydania decyzji SKO będącej przedmiotem Wyroku 1 oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego nie miało miejsca przekroczenie 24 punktów karnych, wobec czego brak było podstawy prawnej do wydania takich decyzji, albowiem przesłanką wydania decyzji było przekroczenie 24 punktów karnych w dacie wydania decyzji, podczas gdy wiele lat przed wydaniem decyzji uległy one wykreśleniu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Komendę Stołeczną Policji w związku z zatarciem karalności wykroczeń drogowych w związku z którymi punkty zostały naliczone (stosowne zaświadczenie Komendy Stołecznej Policji z 16 kwietnia 2019 r. w aktach sprawy);

b) zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600; dalej: u.k.p., w wersji obowiązującej 1 listopada 2014 r.), Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,

podczas gdy

w dacie wydania decyzji SKO będącej przedmiotem Wyroku 2 oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego nie miało miejsca przekroczenie 24 punktów karnych, wobec czego brak było podstawy prawnej do wydania takich decyzji, albowiem przesłanką wydania takich decyzji było przekroczenie 24 punktów karnych w dacie wydania decyzji, podczas gdy wiele lat przed wydaniem decyzji uległy one wykreśleniu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Komendę Stołeczną Policji w związku z zatarciem karalności wykroczeń drogowych w związku z którymi punkty zostały naliczone (stosowne zaświadczenie Komendy Stołecznej Policji z 16 kwietnia 2019 r. w aktach sprawy);

(3) naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz w szczególności art. 76 § 3 k.p.a., przejawiającego się w tym, że Sąd I instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie dostrzegł wadliwości postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy, w tym pominął wnioski i twierdzenia skarżącego (składane na każdym etapie postępowania) w zakresie nieaktualności i wadliwości treści Wniosku o Kontrolne Sprawdzenie Kierowcy z 29 lutego 2016 r., wystawionego w związku z historycznymi wykroczeniami drogowymi, będącego podstawą wydania przez organy administracyjne zaskarżonych decyzji, w sytuacji gdy z twierdzeń i dowodów przedstawionych przez skarżącego wynikało, że informacje zamieszczone we Wniosku o Kontrolne Sprawdzenie Kierowcy są nieaktualne i nieprawidłowe (tj. w dacie wydania decyzji nie było żadnych punktów karnych wpisanych wobec skarżącego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego), co skutkowało przyjęciem, że organy administracyjne w postępowaniu poprzedzającym wydanie Zaskarżonych Wyroków prawidłowo działały nie biorąc pod uwagę wniosków skarżącego i bezrefleksyjnie wykonując nieaktualny i nieprawidłowy wniosek o Kontrolne Sprawdzenie Kierowców z 29 lutego 2016 r.;

(4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu Zaskarżonych Wyrokach do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wszystkich okoliczności sprawy, tj. zaniechanie odniesienia się do zagadnienia skutków prawnych związanych z zatarciem ukarań będących podstawą wykreślenia z ewidencji kierowców punktów karnych oraz jakikolwiek brak analizy podstawy prawnych wydanych decyzji będących przedmiotem skargi, według stanu na 1 listopada 2014 r. (tj. w dacie ostatniego z wykroczeń drogowych), tj. art. 114 ust. 1 pkt. 1 (b) p.r.d. oraz art. 99 ust. 1 pkt. 3 (b) u.k.p.;

(5) naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania wszystkich sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa przez SKO, w szczególności kwestii konieczności przekroczenia 24 punktów karnych w dacie danej decyzji, tj. przesłanki koniecznej do wydania decyzji o kontrolne sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy w trybie art. 114 ust. 1 pkt. 1 (b) p.r.d. oraz decyzji o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w trybie art. 99 ust. 1 pkt. 3 (b) u.k.p. (obowiązującej 1 listopada 2014 r.);

(6) naruszenie przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sytuacji gdy istniały podstawy do stwierdzenia, że decyzje będące przedmiotem skargi zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. na podstawie nieaktualnego wniosku komendanta Policji sporządzonego w odniesieniu do wpisów w ewidencji, które zostały wykreślone z ewidencji przed wydaniem zaskarżonych decyzji.

III. Na podstawie art. 187 p.p.s.a. wnoszę o odroczenie rozpoznania niniejszej sprawy i przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujących zagadnień:

1) Czy: (A) zmiana stanu wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przed datą wydania przez właściwego starostę lub właściwe samorządowe kolegium odwoławcze decyzji administracyjnej jest wiążąca wobec tych organów w przypadku sprzeczności wpisów w ewidencji z wnioskiem właściwego komendanta Policji sporządzonego w odniesieniu do nieaktualnych wpisów w ewidencji oraz (B) o aktualności i zasadności wniosku właściwego komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy "w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia" decyduje aktualny stan wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (co wynika z wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2349/16):

czy też

rozstrzygająca jest liczba punktów karnych na dzień wniosku właściwego komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, nie zaś na dzień wydania decyzji administracyjnych, niezależnie od wykreślenia punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w związku z zatarciem ukarania po wydaniu wniosku komendanta Policji przed wydaniem takich decyzji (co wynika z Zaskarżonych Wyroków, oraz m.in. wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 651/14);

2) ustalenie, że uznanie ukarania za wykroczenie za niebyłe w związku z zatarciem karalności oraz wykreślenie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w związku takim zatarciem usuwa z obrotu prawnego wszystkie skutki ukarania za wykroczenie (w tym w szczególności wszelkie konsekwencje administracyjnoprawne takich wynikające z takich punktów karnych), w szczególności wykreślone punkty karne przypisane w związku z takimi zatartymi wykroczeniami nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne oraz decyzji o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikacje;

3) ustalenie, że art. 99 ust. 1 pkt. 3 (b) u.k.p. (Dz. U. z 2014r. poz.600, obowiązującej 1 listopada 2014 r.), zgodnie z którym Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego może mieć zastosowanie wyłącznie jeśli w dacie takiej decyzji w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisana jest taka ilość punktów karnych:

4) ustalenie, że art. 114 ust. 1 pkt. 1 (b) p.r.d.(Dz. U. z 2012r. poz.1137 w treści obowiązującej 1 listopada 2014 r.), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów może mieć zastosowanie wyłącznie jeśli w dacie takiej decyzji w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisana jest taka ilość punktów karnych.

IV. W przypadku braku rozpoznania wniosku z pkt. III powyżej, na podstawie art. 36 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych wnoszę o odroczenie rozpoznania niniejszej sprawy i wystąpienie przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały wyjaśniającej przepisy prawne, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, tj.

a) jaki wpływ ma wykreślenie punktów karnych na podstawie art. § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz. 488) na wniosek komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kierowcy sporządzony przed takim wykreśleniem; oraz

b) czy można wydać decyzję w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy lub decyzję w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne przez właściwego starostę lub właściwe samorządowe kolegium odwoławcze na podstawie wniosku właściwego komendanta Policji który był nieaktualny w dacie wydania takich decyzji, tj. w sytuacji, gdy przed wydaniem decyzji administracyjnych nastąpiło wykreślenie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego,

albowiem:

i) z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2349/16 wynika, iż:

Dopóki nie dojdzie do zmiany stanu wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (także w następstwie wniosku kierowcy lub kontroli sądowoadministracyjnej), dopóty właściwy starosta lub właściwe samorządowe kolegium odwoławcze są związane wnioskiem właściwego komendanta Policji, zgodnym z aktualną treścią wpisów w ewidencji.

O aktualności i zasadności wniosku właściwego komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy "w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia" (zob. § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie kierowców w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. h) w zw. z art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 czerwca 2018 r.) decyduje zatem aktualny stan wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

oraz z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2020 r. o sygn. akt I OSK 1389/18 wynika, że;

Organ jest zobowiązany do zatrzymania prawo jazdy w przypadku, gdy otrzyma od właściwego organu Policji informacje o przekroczeniu przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tym zakresie starosta ma jedynie możliwość wglądu do ewidencji kierowców i ustalenia, ze liczba punktów w niej wpisana równa się podanej w informacji, ale to nie oznacza możliwości kwestionowania liczby uwidocznionej w ewidencji.

przy czym wyroki niniejsze są sprzeczne m.in. z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r. o sygn. akt I OSK 651/14, z którego wynika, iż:

Ostateczność wpisu decyduje o przyznaniu określonej ilości punktów oraz o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Natomiast bez znaczenia pozostaje już kwestia czy w dniu orzekania przez organ właściwy w sprawach w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, wpisy, stanowiące podstawę sporządzenia wniosku przez wojewódzkiego komendanta Policji, pozostają nadal w ewidencji, czy tez, stosownie do § 5 ust 2 rozporządzenia, zostały z niej usunięte np. wobec zatarcia ukarania (skazania). Także przedawnienie karalności wykroczenia za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie ma wpływu na możliwość orzekania przez właściwy organ w tym przedmiocie,

która to niezwykle kontrowersyjna teza została powtórzona w uzasadnieniu zaskarżonych wyroków.

W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wnosił o: uchylenie zaskarżonych wyroków w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji co do istoty sprawy; zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; połączenie spraw o sygn. akt VII SA/Wa 1828/19 oraz VII SA/Wa 1829/19 w taki sposób, aby nie były rozpoznawane jako dwie odrębne sprawy, lecz jako jedna sprawa oraz na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wnosił o wstrzymanie wykonania w całości decyzji będących przedmiotem obu zaskarżonych wyroków, oraz poprzedzających je decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego, albowiem zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – istnieje ryzyko wydania decyzji o odebraniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z brakiem zastosowania się przez skarżącego do decyzji zaskarżonych w Zaskarżonych Decyzjach, które zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 432/21 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego.

Obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, NSA stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw.

Kierując się powyższymi założeniami i wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny zgodności z prawem wydanego przez Sąd I instancji wyroku w zakresie zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł zgłoszone zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należałoby się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny powoduje, że możliwa jest jego subsumpcja pod odpowiednią normę prawną. W niniejszej sprawie należało jednak rozważyć w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią procesową konsekwencję zakwestionowanej wykładni przepisów prawa materialnego, a zatem procesowe odzwierciedlenie koncepcji materialnej przedstawionej w skardze kasacyjnej.

Skarżący kasacyjnie uważa za błędne stanowisko Sądu i Instancji przyjmujące, że nie ma wpływu na wynik sprawy skutek w postaci zatarcia ukarania za wykroczenia w ruchu drogowym, za które zostały Skarżącemu przypisane punkty karne, istniejący w chwili wydawania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Za prawidłowe uznaje natomiast stanowisko, że stwierdzenie zatarcia ukarania (skazania) za wykroczenia drogowe, za które wymierzono Skarżącemu karę grzywny i przypisano ponad 24 punkty karne, stwierdzone w chwili wydawania decyzji administracyjnej powinno skutkować brakiem możliwości nakładania sankcji administracyjnych, bez względu na fakt, że w momencie wystąpienia przez komendanta wojewódzkiego Policji do właściwego organu w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o nałożenie sankcji, omawiane zatarcie skazania (ukarania) jeszcze nie wystąpiło.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznaczałoby to, że stwierdzenie w chwili wydawania decyzji zatarcia ukarania za wykroczenia w ruchu drogowym, w związku z którymi przypisano Skarżącemu punkty karne oraz usunięcie z ewidencji kierowców punktów karnych w związku z zatarciem ukarania za wykroczenia było istotnym zdarzeniem mającym wpływ na dezaktualizację danych w ewidencji kierowców, a tym samym dezaktualizację wniosku Komendanta Policji z 29 lutego 2016 r. w kontekście niniejszego postępowania o skierowanie na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem badania celem ustalenia braku przeciwskazań do kierowania pojazdami. Na tej podstawie Skarżący formułuje w skardze kasacyjnej szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Powyższe stanowisko Skarżącego nie może być jednak uznane za prawidłowe.

W zarzucie sformułowanym w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej próbuje wykazać zasadność swego stanowiska poprzez postawienie zarzutu braku zgodności § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kierowców (organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis ostateczny, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania (skazania) lub osoba wpisana do ewidencji zmarła) z art. 2, art.7 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Powołany przepis, jak i całe rozporządzenie w sprawie kierowców zostały wydane na podstawie delegacji zawartej m.in. w art. 130 ust. 4 p.r.d. W myśl tej regulacji minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego miał określić w drodze rozporządzenia, m.in.: sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego (pkt 1); warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (pkt 2). Zakres regulacji rozporządzenia w sprawie kierowców został wyznaczony w § 1 ust. 1 tego aktu, w którym ujęto m.in., że rozporządzenie określa: sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego (pkt 1); warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zwanej dalej "ewidencją" (pkt 2).

Z powołanych wytycznych wynikało, że przepisy wykonawcze miały służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 771/19; opubl., jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Miały także umożliwić realizację unormowania z art. 130 ust. 1 p.r.d., że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji, co zostało doprecyzowane w § 2 ust. 1 i 3 oraz § 4 cyt. rozporządzenia. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego bowiem są przypisywane konkretnemu wykroczeniu lub przestępstwu i wywierają one skutek z dniem dokonania naruszenia przepisów prawa przez kierującego pojazdem. Dla konsekwencji prawnych wynikających z dokonanych przez Skarżącego naruszeń przepisów ruchu drogowego istotne znaczenie ma w tym przypadku data popełnienia naruszeń. (por. wyroki NSA z: 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 737/19; 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1013/10;1 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 225/12; 31 października 2012r., sygn. akt I OSK 1084/12; 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1152/09).

Ponadto wpisy "punktów karnych" w ewidencji musiały być dokonywane (usuwane), aby realizować zasadę z art. 130 ust. 2 p.r.d., że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów, co następnie zostało doprecyzowane w § 5 i 6 ww. rozporządzenia.

Skarżący natomiast nie podważał ani zgodności z Konstytucją przepisu art. 130 p.r.d., będącego podstawą wprowadzenia i zasad prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jak i rozwiązań rozporządzenia z powołanym przepisem p.r.d.

Ponadto według niepodważanego przez skarżącego § 7 rozporządzenia w sprawie kierowców komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem (ust. 1), a wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia (pkt 2).

Wspomniane przepisy nie wprowadzały zmian w instytucjach uregulowanych w przepisach karnych. Natomiast przyjęcie interpretacji przepisów rozporządzenia w sprawie kierowców zgłaszanej przez skarżącego byłoby wbrew regulacjom z art. 130 p.r.d. i uniemożliwiałoby efektywną realizację wprowadzonych regulacji.

W świetle powyższych regulacji starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie bada, czy kierowca przekroczył wymaganą liczbę punktów. Jak wyjaśniono, wniosek o skierowanie kierowcy na badanie składany jest bowiem przez organ kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego już po ustaleniu przez ten organ, że kierowca, którego dotyczy wniosek, przekroczył minimalną, określoną przepisami liczbę punktów karnych (por. wyroki NSA z: 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2481/20; 14 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2397/19; opubl. podobnie jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji i tylko on ma również kompetencję do usuwania punktów karnych (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 330/12). W sytuacji, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Tak więc starosta nie jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i prowadzić samodzielne ustalenia, sygn. akt w zakresie objętym ewidencją. W konsekwencji dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wiążą organ właściwy w sprawie skierowania kierowcy na kontrolny egzamin sprawdzający i organ ten nie może prowadzić samodzielnych ustaleń w zakresie objętym ewidencją (wyrok NSA z 15 marca 2012r. I OSK 413/11). Oznacza to, że zatarcie ukarania za wykroczenie drogowe, które następuje już po dacie wystąpienia przez Komendanta z wnioskiem o skierowanie na badania celem ustalenia braku przeciwskazań do kierowania pojazdami nie podważa skuteczności tej czynności i faktu uzyskania przez kierowcę ponad 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w okresie krótszym niż rok. Tym samym nie ma podstaw do zarzucania Sądowi I instancji, że nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji orzekające w niniejszej sprawie powołanego przez Skarżącego § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kierowców.

Na staroście natomiast ciąży obowiązek podjęcia dalszych czynności w przypadku otrzymania wniosku uprawnionego organu o skierowanie kierowcy na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, co potwierdza treść art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja starosty o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne ma charakter związany. Treść przepisów obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania skierowania na badania, jeżeli zostanie stwierdzony stan faktyczny uzasadniający wydanie takiego skierowania, to jest jeżeli organ kontroli ruchu drogowego lub dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wystąpi do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu wskazując, że kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Kasator błędnie twierdząc, że organy winny uwzględnić stan prawny i faktyczny z chwili wydania decyzji oraz że pogląd ten jest w zasadzie ugruntowany w orzecznictwie, nie bierze pod uwagę tego, że przywołane przezeń orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą spraw odmiennych od rozpoznawanej sprawy. Okolicznością odróżniającą rozpoznawaną sprawę od spraw rozstrzygniętych przywołanymi orzeczeniami jest wyłączenie możności kwestionowania w postępowaniu prowadzonym przez starostę ustaleń komendanta Policji co do liczby punktów karnych uzyskanych przez kierowcę, co nie wyklucza możności kwestionowania ich liczby w odpowiednim postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ Policji, z którego to środka także skarżący skorzystał, ale z niekorzystnym dlań wynikiem.

Mówiąc inaczej, z chwilą złożenia takiego wniosku przez Komendanta policji dochodzi do prekluzji co do możności ustalenia w postępowaniu prowadzonym przez starostę liczby punktów uzyskanych przez kierowcę. Nie można zatem skutecznie zarzucać organowi, że naruszył przepisy postępowania nie wyjaśniając, ile punktów w ewidencji kierowców posiadał Skarżący w dacie wydania decyzji o skierowanie kierowcy na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Nadmienić należy, że Skarżący w postępowaniu zakończonym wyrokiem NSA z 24 września 2019 r. sygn. akt I OSK 172/18 próbował bezskutecznie podważyć liczbę punktów wpisanych w ewidencji w okresie między 22 grudnia 2013 r. a 1 listopada 2014 r., żądając zmniejszenia tej liczby, a w postępowaniu zakończonym postanowieniem NSA z 5 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1937/20 z kolei bezskutecznie kwestionował prawidłowość wniosku Komendanta Stołecznego Policji z 29 lutego 2016 r. o skierowanie kierowcy czyli skarżącego na wspomniane badanie psychologiczne. Oba postępowania zakończyły się oddaleniem środków odwoławczych skarżącego.

Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom kasatora organy dokonały pełnych ustaleń faktycznych oraz rozważyły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne. Zarzut określony w punkcie (3) petitum skargi kasacyjnej naruszenia

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 76 § 3 k.p.a. petitum skargi kasacyjnej został uznany przez skład orzekający za niezasadny.

Nie podlegał uwzględnieniu także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne polega na rozpoznawaniu skarg na wskazane w tym przepisie akty i czynności oraz na bezczynność. Przepis ten określa przedmiot zaskarżenia, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd mógłby naruszyć wskazaną regulację wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową (rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji) bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości (np. poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną - art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., mimo jej wniesienia z zachowaniem przepisów prawa), lub dokonując kontroli zaskarżonego aktu według kryteriów innych niż zgodność z prawem. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. jest nieskuteczny w przypadku dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności, bez względu na jej wynik.

W kontekście powyższego niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w jej granicach. Wobec prawidłowości stanowiska, że komendant wojewódzki na podstawie wpisów ostatecznych określa, czy została przekroczona liczba 24 pkt w okresie jak wskazany w art. 130 ust. 2 p.r.d. i występuje z wnioskiem na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kierowców, a stan punktów karnych istniejący w dacie wydania decyzji o nałożeniu sankcji nie ma znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, nierozpoznanie zarzutów skargi w tym zakresie nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego zarzut zgłoszony w pkt (5) petitum skargi kasacyjnej nie był trafny.

Należy również zauważyć, że wystawienie przez Komendanta Policji w dniu 16 kwietnia 2019 r. zaświadczenia zawierającego informację o braku punktów karnych (nie figuruje w ewidencji) i nie zawierającego wcześniejszej wzmianki o wystosowaniu wniosku względem Skarżącego o skierowanie na badania psychologiczne oznacza jedynie tyle, że w dacie wydania tego zaświadczenia Skarżący nie figurował w ewidencji jako kierowca posiadający punkty karne. Niezawarcie w tym zaświadczeniu wzmianki o wystosowaniu względem Skarżącego wniosku o skierowanie na badania psychologiczne było rezultatem postanowienia NSA z 5 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1937/20 oraz wyroku NSA z 24 września 2019 r., sygn. akt I OSK 172/18. Usunięcie wpisów z ewidencji oraz wydanie Skarżącemu zaświadczenia niezawierającego tego rodzaju wzmianki nie oznaczało dezaktualizacji wniosku o skierowanie kierowcy na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, złożonego u Starosty ponad 3 lata wcześniej.

W tym miejscu należy zauważyć w związku ze sformułowanym w punkcie (4) zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do w/w zarzutów sformułowanych w skardze, że jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi - sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, albowiem pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (por. np.: wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok NSA z 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; wyrok NSA z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10). Jednak nie oznacza to, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany do przedstawienia i odniesienia się do tych zarzutów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i to w zakresie - co należy podkreślić - w jakim jest to konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy oraz dla oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Okoliczność zatem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, może stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które zostanie uwzględnione przez Sąd kasacyjny w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10, z 28 lipca 2015 r. w sprawie II OSK 851/15, z 21 listopada 2014 r. w sprawie II OSK 1084/13, z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15). Z powyższego wynika, że jakkolwiek brak odniesienia się wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, to jednak pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie, stanowi uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku sądu administracyjnego I instancji. Konkludując, skoro zarzuty i twierdzenia podnoszone przez Skarżącego nie mają istotnego znaczenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, to Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odnosząc się do nich w sytuacji, gdy z uzasadnienia wynikają motywy oddalenia skargi.

Jako nie mający uzasadnienia należało uznać zarzut zgłoszony w pkt (6) petitum skargi kasacyjnej, gdyż przedmiotem skargi do WSA była decyzja, a nie akt czy czynność organu, czego dotyczy art. 146 p.p.s.a.

Sąd nie znalazł podstaw do przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA następujących zagadnień, albowiem nie wystąpiła sytuacja przewidziana przez art. 187 § 1 p.p.s.a., aby przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tym bardziej, że podnoszone problemy znalazły swoje rozwiązanie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i pogląd w tych kwestiach jest ugruntowany.

Mając na uwadze powyższe skargę kasacyjną strony jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalić.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.).