Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1730/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 12
journal: Dz.U. 2014 poz 1620
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki - tekst jedn.
article: art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 96 poz 616
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, spółka lub strona) jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Komisja Odwoławcza Rady lub organ) z [...] maja 2015 r., nr [...] odmawiająca przyznania środków finansowych, wydana w wyniku odwołania od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Dyrektor NCBiR) z [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca jako lider konsorcjum złożonego przez nią i W. (dalej także W.) w odpowiedzi na III Konkurs Programu Badań Stosowanych złożyła wniosek o dofinansowanie nr [...] pt. "[...]".

Pismem z [...] lutego 2015r. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju poinformowało skarżącą, że projekt złożony przez konsorcjum (I. Sp. z o.o. – lider oraz W.) uzyskał rekomendację dofinansowania. Poinformowano także, że stanowisko w zakresie możliwości realizacji tego projektu winno być uzgodnione ze wszystkimi członkami konsorcjum w formie pisemnej, a jego brak może być podstawą do odstąpienia przez Centrum od podpisania umowy na realizację i finansowanie projektu.

Pismem z [...] marca 2015 r. W. poinformowała NCBiR o braku zgody W. na realizację projektu.

Decyzją z [...] kwietnia 2015r. Dyrektor NCBiR nie przyznał środków finansowych stronie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono m.in., że złożony przez stronę wniosek nr [...] znalazł się na liście wniosków rekomendowanych do finansowania, jednakże pismem z [...]marca 2015 r. W. poinformowała NCBR o braku zgody na realizację projektu. W konsekwencji stwierdzono, że konsorcjum będące wnioskodawcą nie zostało skutecznie zawiązane, a tym samym strona nie będzie mogła wywiązać się z obowiązku doręczenia do NCBiR umowy konsorcjum (wymaganej obligatoryjnie dla podpisania umowy o wykonanie i finansowanie projektu) obejmującej współdziałanie partnerów w składzie wskazanym we wniosku o dofinansowanie.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Komisja Odwoławcza Rady decyzją z [...] maja 2015r. odmówiła przyznania środków finansowych.

W uzasadnieniu powtórzono poprzednio prezentowaną argumentację. Wskazano także, iż w odwołaniu I. sp. z o.o. podniosła szereg zarzutów dotyczących naruszenia w przeprowadzonej procedurze konkursowej przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.). Organ jednak wyjaśnił, że w kwestii braku stosowania do procedur konkursowych przepisów k.p.a. wielokrotnie wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 282/13; z 3 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 612/14; z 17 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 540/14; z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1883/14 oraz z 18 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2430/14). Z tej przyczyny Komisja Odwoławcza Rady NCBiR nie uznała za zasadne zarzutów naruszenia art. 7, art. 9, art. 10 § 1 i 2, art. 11, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 86, art. 107 § 3 k.p.a.

Niezależnie od tego organ wskazał, że zgodnie z Regulaminem III Konkursu w ramach Programu Badań Stosowanych, za wnioskodawcę w ramach Ścieżki A uznaje się uczestnika konkursu, którym może być m.in. konsorcjum naukowe w rozumieniu ustawy o zasadach finansowania nauki. Jak stanowi art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (j.t.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1620 ze zm.), konsorcjum naukowe to grupa jednostek organizacyjnych, w której skład wchodzi co najmniej jedna jednostka naukowa oraz co najmniej jeden przedsiębiorca, albo co najmniej dwie jednostki naukowe, podejmująca na podstawie umowy wspólne przedsięwzięcie obejmujące badania naukowe, prace rozwojowe lub inwestycje służące potrzebom badań naukowych lub prac rozwojowych. Komisja Odwoławcza Rady stwierdziła, że przytoczona definicja wskazuje wprost, że członkowie konsorcjum naukowego podejmują wspólne przedsięwzięcie na podstawie umowy. Uznano zatem, że z uwagi na brak podpisania umowy, w przedmiotowej sprawie definicja wnioskodawcy (uczestnika konkursu) nie została wypełniona. Podkreślono, że co prawda NCBiR nie wymaga na etapie składania wniosku załączenia do niego umowy o utworzeniu konsorcjum naukowego, zakłada jednak, że - z uwagi na przywołaną definicję wnioskodawcy (uczestnika konkursu) - umowa taka istnieje.

Podkreślono dodatkowo, że przedłożony wniosek podlegał ocenie merytorycznej, która uwzględniała dane w nim wskazane. W sytuacji, w której jeden z podmiotów wskazany we wniosku jako członek konsorcjum oświadczył, że nie podpisze umowy konsorcjum oraz nie przystąpi do realizacji projektu, ocena merytoryczna mogłaby osiągnąć zupełnie inny wynik od wyniku pierwotnie osiągniętego.

Pismem z [...] lipca 2015r. spółka złożyła skargę na decyzję Komisji Odwoławczej Rady z [...] maja 2015r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. naruszenia prawa materialnego tj. art. 40 § 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju w zw. z pkt IV ust. 1 pkt 7 i 8 oraz pkt VIII ust. 2 Regulaminu III Konkursu w ramach Programu Badań Stosowanych w zw. z załącznikami nr 8 i 9 do ww. Regulaminu poprzez jego niewłaściwą wykładnię prowadzącą do:

a) zastosowania wobec skarżącej w ramach procedowania nad wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych, nieznanego procedurze obowiązującej w toku wydawania ww. decyzji, dodatkowego kryterium jakim jest okoliczność podpisania umowy konsorcjum, podczas gdy obowiązująca procedura nie przewiduje badania tej okoliczności w toku wydawania decyzji o przyznaniu finansowania;

b) przeprowadzenia badania czy uczestnicy konsorcjum podpisali umowę konsorcjum i czy są gotowi do realizacji projektu będącego przedmiotem konkursu, która to weryfikacja zgodnie z załącznikiem nr 9 do Regulaminu następuje znacznie później, albowiem dopiero na etapie podpisywania umowy o wykonanie i finansowanie projektu;

c) uznania, iż brak umowy konsorcjum w formie pisemnej jest równoznaczny z tym, iż konsorcjum nie zostało skutecznie zawiązane;

d) uznania, iż brak podpisanej przez uczestników konsorcjum umowy konsorcjum w dacie wydawania decyzji o przyznaniu środków finansowych z góry uniemożliwia przedstawienie umowy w formie pisemnej w czasie podpisywania umowy o wykonanie i finansowanie projektu, na którym to dopiero etapie, zgodnie z Regulaminem, jest ona wymagana;

e) uwzględnienia przy podejmowaniu decyzji treści pisma W. wskazującego, iż W. nie podpisze umów konsorcjum i nie przystąpi do realizacji projektów oraz nie wyraża zgody na ich realizacje i oparcie decyzji o jego treść, podczas gdy NCBiR otrzymał od Lidera Konsorcjum pismo, w którym wskazywał on, że Konsorcjum potwierdza gotowość do realizacji projektu i do którego załączono oświadczenie wszystkich uczestników Konsorcjum;

2. naruszenia prawa procesowego tj.:

a) art. 5 § 1 k.p.a., w zw. art. 40 ustawy o NCBiR, poprzez niewłaściwą wykładnię prowadzącą do ustalenia, iż do działań Dyrektora NCBiR oraz Komisji Odwoławczej Rady NCBiR nie mają zastosowania przepisy k.p.a., podczas gdy wykładnia językowa jak i celowościowa (utrwalona orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego) prowadzić muszą do wniosku przeciwnego;

b) art. 8 i art 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5 ust 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak ustosunkowania się do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów oraz do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu odwołania;

c) art. 7 k.p.a. polegające na niepodjęciu z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, tym bardziej, iż pomiędzy I. Sp. z o.o. a NCBiR prowadzono korespondencję e-mailową ([...] marca 2015 r.), w toku której skarżąca wskazywała na możliwość innego rozwiązania problemu wycofania się W. z projektu i proponowała spotkanie celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji;

d) art. 9 k.p.a. polegające na niedochowaniu wynikającego z ww. przepisu obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Tymczasem w toku postępowania w niniejszej sprawie skarżący otrzymywał od przedstawicieli NCBiR pouczenia i informacje sprzeczne ze stanowiskiem jakie zostało zajęte w skarżonej decyzji;

e) art. 10 § 1 i 2 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz nieumożliwieniu im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, tym bardziej, iż skarżąca wyraźnie wskazywała na chęć wypowiedzenia się w sprawie i uzupełnienia materiałów postępowania. Równocześnie nie można uznać, ażeby w sprawie niniejszej występowały przypadki gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, które uzasadniałyby odstąpienie od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a.;

f) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy, w tym w szczególności nie wyjaśniono czemu wydano decyzję odmawiającą przyznania środków finansowych bez dokonania weryfikacji czy zadanie może być zrealizowane przez pozostałych wnioskodawców bez uczestnictwa W., zwłaszcza, że scenariusz taki był przedmiotem analizy we wcześniejszym okresie i przedstawiciele NCBiR dopuszczali taką możliwość;

g) art. 77 § 1 i 2 i 78 § 1 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w kontekście zgłaszanej przez skarżącego chęci jego uzupełnienia, złożenia dodatkowych wyjaśnień i spotkania celem szczegółowego omówienia sytuacji konsorcjum;

h) art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony, podczas gdy kierowaną do NCBiR korespondencję z prośbą o spotkanie celem wyjaśnienia sytuacji związanej z oświadczeniem złożonym przez W. uznawać należy za wniosek o takie przesłuchanie, zaś okoliczności sprawy niewątpliwie uzasadniały sięgnięcie po ten środek.

Podnosząc tak formułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji Dyrektora NCBiR i zasądzenie zwrotu kosztów procesu na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z 2 listopada 2015r., V SA/Wa 3348/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.

W wyniku rozpoznania zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 maja 2016r., II GZ 403/16 uchylił zaskarżone postanowienie.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniesienie skargi skutkowało koniecznością jej oddalenia.

Na wstępie przypomnieć należy, że skarżąca w ramach trzeciej edycji programu Badań Stosowanych realizowanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBiR) wspólnie z W. w W. działając jako konsorcjum złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]". W tymże wniosku określono m.in. dane wnioskodawców, cele i założenia projektu, opis poszczególnych zadań, określenie ich podziału pomiędzy wykonawcami ze wskazaniem ich potencjału i dorobku. Co istotne skarżąca – I. Sp. z o.o. została wskazana jako tzw. lider konsorcjum.

Jak wynika z akt sprawy wniosek przeszedł pozytywną weryfikację konkursową na wszystkich etapach konkursu i został rekomendowany do dofinansowania. Osiągnął zatem ostatni etap, w ramach którego zgodnie z Regulaminem III Konkursu Programu Badań Stosowanych oraz z załącznikami do tegoż Regulaminu powinna zostać wydana decyzja (przez Dyrektora NCBiR) w przedmiocie przyznania środków finansowych, względnie odmowy ich przyznania. W przypadku decyzji pozytywnej (przyznającej środki finansowe) w terminie dalszych 3 miesięcy wymagane było z kolei zawarcie umowy o wykonanie i finansowanie projektu. W sprawie nie jest sporne, że [...] grudnia 2014 r. Rektor W. potwierdził udział tej uczelni w realizacji projektu. Poza sporem jest również to, że Rektor W. wystosował [...] marca 2015 r. pismo, którego adresatem była skarżąca oraz NCBiR, w którym poinformował oba podmioty, że nie podpisze umowy konsorcjum i nie przystąpi do realizacji projektu, a nadto że nie wyraża zgody na jego realizację.

Treść tego pisma była podstawą wydania przez Dyrektora NCBiR decyzji z [...] kwietnia 2015 r., mocą której nie przyznano środków finansowych wnioskodawcy w składzie: I. sp. z o.o. oraz W., a następnie decyzji Komisji Odwoławczej Rady NCBiR z [...] maja 2015 r. w sprawie odmowy przyznania wnioskodawcy środków finansowych.

Podstawą wydania obu decyzji był fakt braku zgody W. na realizację projektu objętego wnioskiem, przy czym Dyrektor NCBiR podniósł, iż konsorcjum będące wnioskodawcą nie zostało skutecznie zawiązane, co oznacza, że wnioskodawca nie będzie mógł wywiązać się z obowiązku doręczenia do NCBiR umowy konsorcjum wymaganej obligatoryjnie dla podpisania umowy o wykonanie i finansowanie projektu. Natomiast Komisja Odwoławcza Rady wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie odwołująca nie wypełniła definicji wnioskodawcy (uczestnika konkursu). Ma to wynikać z postanowień Regulaminu III Konkursu w ramach Programu Badań Stosowanych oraz z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (j.t.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1620 ze zm.).

Zdaniem sądu z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Regulamin uznaje za uczestnika konkursu wnioskodawcę, którym może być m.in. konsorcjum naukowe w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U.2014.1620 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem konsorcjum naukowe to grupa jednostek organizacyjnych, w której skład wchodzi co najmniej jedna jednostka naukowa oraz co najmniej jeden przedsiębiorca, albo co najmniej dwie jednostki naukowe podejmujące na podstawie umowy wspólne przedsięwzięcie obejmujące badania naukowe, prace rozwojowe lub instytucje służące potrzebom badań naukowych lub prac rozwojowych.

Jak słusznie podnosi organ przepis ten wymaga, aby członkowie konsorcjum naukowego podejmowali wspólne przedsięwzięcie na podstawie umowy. Przedstawienie takiej umowa nie jest jednak wymagane na etapie składania wniosku o dofinansowanie projektu. Przyznaje to także organ, z tym tylko, iż zakłada on jednocześnie, że umowa taka mimo wszystko istnieje, czy też powinna istnieć, z uwagi na definicję wnioskodawcy (uczestnika konkursu).

Zdaniem sądu powyższa argumentacja jest nie do końca prawidłowa. W ocenie sądu istotą wystąpienia z wnioskiem konsorcjum przedsiębiorcy i jednostki naukowej jest fakt, że te dwa podmioty wyrażają chęć zrealizowania projektu, co do którego lider występuje z wnioskiem o dofinansowanie. A więc na etapie składania wniosku strony tego przedsięwzięcia (przedsiębiorca i jednostki prowadzące badania naukowe) winny dokonać najważniejszych uzgodnień, co do podziału ról w tym projekcie. Zatem na datę złożenia wniosku, w ocenie Sądu, brak jest konieczności spisania pisemnej umowy regulującej współpracę tych podmiotów, gdyż konsorcjum to jest zawierane do realizacji projektu w wypadku rekomendacji projektu do dofinansowania. Jednakże nie oznacza to, że strona bez intencji drugiego członka konsorcjum do zawarcia takiej umowy i ustalenia najważniejszych zapisów umowy składa wniosek o dofinansowanie projektu w imieniu własnym jak i drugiego członka konsorcjum (definicja uczestnika konsorcjum wnioskodawcy). Tym samym nie jest zgodne z intencją ustawodawcy, jak zdaje się sugerować strona, że nie musi być w ramach członków konsorcjum intencji do zawarcia umowy pisemnej. W przeciwnym wypadku strona mogłaby powoływać się na istnienie nieistniejącego konsorcjum (brak woli zawarcia takowego z jedną ze stron konsorcjum) i próbować w ten sposób uzyskać przewagę na innymi uczestnikami konkursu (patrz niżej np. kwestia dotycząca punktacji). Słusznie informował organ potencjalnych beneficjentów, że taka umowa pisemna regulująca w sposób szczegółowy prawa i obowiązki poszczególnych członków konsorcjum musi być zawarta do czasu podpisania umowy o dofinansowanie, a więc po rozstrzygnięciu konkursu i wyłonieniu projektów rekomendowanych. Powyższe twierdzenia sądu nie są sprzeczne z cyt. art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki i są zgodne z Regulaminem. Regulamin bowiem, na który powołuje się organ, nie przewiduje wymogu przedstawienia umowy konsorcjum na etapie procedowania nad wnioskiem. Przepis art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki wskazuje na istnienie umowy konsorcjum, jednakże w dalszej części podaje, że ta umowa ma być zawarta przed przystąpieniem do przedsięwzięcia obejmującego badania naukowe, prace rozwojowe. Natomiast rozpoczęcie przedsięwzięcia obejmującego badania naukowe, prace rozwojowe rozpocznie się po podpisaniu umowy o dofinansowanie, a nie w dacie złożenia wniosku.

Powyższe jednakże nie ma i tak istotnego znaczenia, gdyż niezależnie czy uznamy jak organ chce, że umowa pisemna winna być zawarta w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie, czy też jak wskazuje sąd w okresie późniejszym - do daty podpisania umowy o dofinansowanie - to kontrolowane rozstrzygnięcie jest zasadne, gdyż w sprawie brak jest na datę wydania rozstrzygnięcia jakichkolwiek przesłanek, że to konsorcjum zostanie zawiązane, skoro W. pismem z [...] marca 2015 r. poinformowała NCBiR o braku zgody na realizację projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie. A więc prawidłowo organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie definicja Wnioskodawcy (uczestnika konkursu) nie została spełniona, gdyż strony nie doszły i nie dojdą do porozumienia, co do najważniejszych zapisów tej umowy.

Co więcej, nie sposób uznać za dopuszczalną i niemającą wpływu na przyznanie dofinansowania rezygnację jednego z członków konsorcjum. Dzieje się tak, ponieważ "wyjście" z konsorcjum jednego z jego z dwóch członków (w niniejszej sprawie W.) spowodowało, że pierwotnie przyznana punktacja, która gwarantowała zajęcie premiowanego miejsca na tzw. liście rankingowej straciła swoją aktualność i znaczenie. Ilość pierwotnie przyznanych punktów miała bowiem miejsce w związku z określonym składem konsorcjum, w ramach którego każdy z jego członków prezentował określone możliwości (potencjał), mające wpływ na sumę przyznanych w konkursie punktów. Co więcej, przez sam fakt zawiązania konsorcjum oceniany wniosek otrzymuje dodatkowe punkty w ramach kryterium 6, a więc ma to ogromny wpływ na oceniany wniosek. Należy bowiem wskazać, że w kryterium 6 (patrz pierwsza strona formularza oceny recenzenckiej wniosku), w przypadku gdy wnioskodawcą jest konsorcjum, przyznawany jest automatycznie 1 pkt, a w przypadku gdy w składzie konsorcjum naukowego jest przedsiębiorca przyznawany jest, także automatycznie dodatkowy 1 pkt (razem 2 pkt), a więc już na wstępie oceny wniosek spółki otrzymał 2 pkt. Jak podano w formularzu oceny powyższe oznacza, że w ramach kryterium 6 ocena jaką można uzyskać:

- wnioskodawca będący pojedynczą jednostką prowadzącą badania naukowe lub prace rozwojowe – wynosi 0-3 pkt;

-wnioskodawca będący konsorcjum, siecią lub centrum naukowym, w skład którego wchodzą wyłącznie jednostki prowadzące badania naukowe lub prace rozwojowe – wynosi 1-4 pkt;

-wnioskodawca będący konsorcjum, siecią lub centrum naukowym, w skład którego wchodzi przedsiębiorca posiadający siedzibę na terenie Polski – wynosi 2- 5 pkt.

Zgodnie z powyższym już tylko w ramach tego kryterium, istnienie konsorcjum miało znaczenie dla oceny wniosku, gdyż większość recenzentów (3 na 4 oceniających) za to kryterium przyznało spółce ocenę maksymalną- 5 pkt.

Twierdzenie skarżącej, że projekt może zrealizować konsorcjum w innym składzie (z innym członkiem) zmieniło całkowicie sytuację skarżącej i absolutnie nie gwarantowało, że pierwotnie przyznana punktacja byłaby nadal aktualna. Poza tym zmiana składu konsorcjum wiązałaby się de facto z koniecznością złożenia nowego wniosku (mimo zakończenia naboru) wskazującego na podziała ewentualnych ról nowych członków konsorcjum, określenia potencjału i doświadczeń członków konsorcjum oraz podania innych informacji wymaganych dokumentacją konkursową. Ponadto i co jest również istotne, wymagałaby przeprowadzenia ponownej oceny zmodyfikowanego projektu i przyznania mu nowej punktacji, co na obecnym etapie postępowania nie byłoby już możliwe. Jak już zauważono wcześniej, wystąpienie z konsorcjum W. nie było obojętne dla potencjału wnioskodawcy i tym samym możliwości realizacji projektu.

Niezależnie od powyższego, sąd wskazuje, że organ ma rację stwierdzając, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a., co wynika m.in. z przywoływanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwa sądowego. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą tę linię orzeczniczą akceptuje i uznaje ją za właściwą.

Sąd stwierdza, że ustawa o NCBiR nie przewiduje stosowania przepisów k.p.a. w prowadzonych przez Centrum postępowaniach konkursowych, w tym także w procedurze odwoławczej przewidzianej w art. 40 tej ustawy. Brak w ustawie o NCBiR regulacji dotyczącej stosowania przepisów k.p.a. to zamierzone rozwiązanie legislacyjne. Zakładając racjonalność ustawodawcy stwierdzić należy, iż gdyby do postępowań w sprawie przyznania dofinansowania miałyby być stosowane wprost lub odpowiednio przepisy k.p.a., wynikałoby to z ustawy o NCBiR. Należy pamiętać, że ustawy szczególne regulujące działalność innych od Centrum państwowych agencji wykonawczych odwołują się wprost do przepisów k.p.a. lub do pojęcia decyzji administracyjnych. Podkreślić należy, że dla uznania, że w danej sprawie mamy do czynienia z decyzją administracyjną musi istnieć przepis prawa przyznający określonemu podmiotowi prawo do podejmowania decyzji administracyjnych rozumianych jako oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A .Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s.18).

To w ustawie o NCBiR oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U. nr 178, poz. 1200, dalej: rozporządzenie) określone zostały zasady postępowania w przypadku ubiegania się o dofinansowanie projektów, o których mowa w ustawie o NCBiR. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR przyznawanie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków, przy czym decyzja ta nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, lub promesy, o której mowa w art. 37 ust. 2, wnioskodawcy przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej Rady, a w przypadku konkursów, o których mowa w art. 17 pkt 6 - do Komitetu Sterującego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji (ust. 2 art. 40 ustawy o NCBiR). Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (art. 40 ust. 3). Natomiast przepis ust. 4 tego artykułu stanowi, że na decyzję komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wydając rozstrzygnięcie Komisja Odwoławcza uprawniona jest do przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych, nie ma natomiast kompetencji do utrzymania w mocy kontrolowanej decyzji. To cytowany art. 40 ust. 3 ustawy o NCBiR wprost wskazuje na rodzaje możliwych do wydania rozstrzygnięć, tj.: przyznanie bądź odmowy przyznania środków finansowych. Odnosząc te rozstrzygnięcia do k.p.a. trzeba wskazać, że są one właściwe dla organu I instancji, a nie organu odwoławczego. Tym samym należy uznać, że regulacja zawarta w ustawie o NCBiR w tym zakresie jest kompleksowa.

Wbrew twierdzeniom skarżącego także wykładnia celowościowa i literalna nie wskazuje na obowiązek stosowania przepisów k.p.a. Skarżąca bowiem zupełnie nie zauważa, że przyznawanie środków finansowych na podstawie ustawy o NCBiR odbywa się na zasadzie konkursu, a nie wniosku złożonego przez określony podmiot w trybie przepisów postępowania administracyjnego. Reguły konkursu powodują, że ilość środków finansowych jest ograniczona i nie wystarcza dla wszystkich wnioskodawców. Po za tym również w takich konkursach liczy się czas, zarówno potrzebny na wydanie rozstrzygnięcia, jak i wydatkowanie tych środków. Powyższe powoduje, że tylko wnioski najlepiej wpisujące się w wymagania konkursowe i najlepiej sporządzone będą mogły zostać zakwalifikowane do dofinansowania. A to z kolei implikuje konieczność odstąpienia od formalistycznych reguł określonych przez k.p.a. Konieczność stosowania k.p.a. spowodowałaby nierówność traktowania wnioskodawców, gdyż premiowałaby wnioski, które nie są właściwie sporządzone, zawierają błędy i nieścisłości. W takim wypadku wnioskodawca musiałby zostać wezwany do jego uzupełnienia, tym samym uzyskując premię w postaci lepszego dopracowania swojego wniosku.

W związku z powyższym zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione.

Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.