Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 370/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, 4, 5, 6, 10, 14
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 1-4, 7, 11, 34
journal: Dz.U. 2005 nr 127 poz 1066
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie - tekst jednolity.
article: art. 3a
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z daty 1 sierpnia 2014 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z daty [...] września 2014 r. P. G. - redaktor naczelny dziennika "Ł[...]", wniósł skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w N. w udzieleniu prasie informacji publicznej na wniosek z dnia 1 sierpnia 2014 r., w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w związku z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r Nr 5, poz. 24 ze zm.).

Zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., P. G. domagał się nakazania Zarządowi Okręgowemu Polskiego Związku Łowieckiego w N. udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2014 r., w terminie 3 dni, jak również zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych.

Uzasadniając powyższe skarżący wskazywał, że wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2014 r. dziennikarz dziennika "Ł[... ]" K .M. wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w N., na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, o udzielenie informacji poprzez odpowiedź na następujące pytania:

1. Kto jest obecnie przewodniczącym Zarządu Okręgowego i od jakiego dnia zajmuje tę funkcję, licząc od pierwszej jego kadencji na tym stanowisku?

2. Ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na urlopie wypoczynkowym, urlopie bezpłatnym lub okolicznościowym w roku 2013?

3. Ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na zwolnieniu lekarskim (w tym urlop zdrowotny, sanatorium, etc.) w roku 2013?

4. Ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na delegacjach służbowych w roku 2013?

5. Jakie sumarycznie koszty delegacji służbowych poniósł Polski Związek Łowiecki z tytułu delegacji służbowych przewodniczącego Zarządu Okręgowego w 2013 r.? Do dnia dzisiejszego wnioskowana informacja nie została udzielona. Organ nie wykonał żadnej czynności w sprawie, o których mówi u.d.i.p., co najwyżej dopytywał się o legitymację dziennikarską i upoważnienie dla dziennikarza, co w świetle przepisów tej ustawy pozostaje bez znaczenia dla udzielenia wnioskowanej informacji.

Skarżący wywodził, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.p., przedsiębiorcy i podmioty nie zaliczone do sektora finansów publicznych oraz nie działające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów, informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. Poprzedzający ten przepis art. 3a u.p.p., dodany do tej ustawy w wyniku jej nowelizacji dokonanej przez u.d.i.p., stanowi natomiast, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy u.d.i.p.

Z powyższych regulacji wynika, że udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie u.d.i.p. Zatem w świetle art. 3a u.p.p. dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz charakteru adresata wniosku. W sytuacji bowiem, gdy wniosek taki będzie dotyczył informacji publicznej i zostanie skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznych, właściwym dla jego załatwienia będzie tryb określony w przepisach u.d.i.p., a tak jest w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tekst jednol. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym m. in.: zachowania i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Polski Związek Łowiecki realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na Związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny, dlatego informacja o działalności jego organów, określonych w ustawie, winna być udzielana na wniosek tak prasy, jak i każdego obywatela RP na podstawie przepisów u.d.i.p. Zatem przedmiotowy wniosek z dnia 1 sierpnia 2014 r., jako dotyczący udzielenia informacji o charakterze publicznym i skierowany do podmiotu wykonującego zadania publiczne, pomimo, że pochodził od przedstawiciela prasy, podlegał rozpatrzeniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p. a nie w trybie art. 4 u.p.p. Oznacza to, że brak odpowiedzi organu jest bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania w tym przedmiocie, na które redaktorowi naczelnemu dziennika "Ł[...]" przysługuje skarga do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 319/13).

Do skargi dołączono w celach dowodowych kserokopię wskazanego w niej wniosku.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w N. wyjaśniał, że pismem datowanym na dzień 1 sierpnia 2014 r. (data wpływu - 7 sierpnia 2014 r.) K. M., podający się za dziennikarza dziennika "Ł[...]", zadał pięć pytań Zarządowi Okręgowemu. Jako podstawę prawną wskazał art. 5 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy Prawo prasowe.

Mając na uwadze, że informacji prasowej może żądać dziennikarz (zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy Prawo prasowe) organ pismem z 12 września poprosił o potwierdzenie, iż Pan K. M. jest dziennikarzem oraz przesłanie upoważnienia, na które wzmiankowany się powoływał, nie załączając jednakże żadnego dokumentu do wniosku o informację prasową. Do dnia wniesienia skargi pismo w tej sprawie pozostało bez odpowiedzi.

W skardze datowanej na dzień 15 września 2014 r., zatytułowanej jako "Skarga na bezczynność w udzieleniu informacji prasowej", doręczonej do organu w dniu 22 września 2014 r., pełnomocnik skarżącego "zaskarża bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w udzieleniu prasie informacji publicznej na wniosek z dnia 1 sierpnia 2013 r., zarzucając jednocześnie naruszenie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezczynność w udzieleniu informacji publicznej prasie.

Organ w niniejszej sprawie postąpił prawidłowo i nie można doszukać się w jego postępowaniu bezczynności. Zgodnie z ustawą Prawo prasowe, to dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji, o której mowa w art. 4 wzmiankowanej ustawy. Mając na uwadze zapis art. 11 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 5 tej ustawy Zarząd Okręgowy wezwał zainteresowanego do wykazania, iż posiada uprawnienie do uzyskania wzmiankowanej informacji. Zarząd Okręgowy podkreślał, iż pierwszy raz słyszy o osobie K. M. i jest on dla Zarządu osobą nieznaną. Nie dysponuje też żadną inną formą potwierdzenia, że osoba ta jest dziennikarzem albo posiada upoważnienie redakcji. Do momentu potwierdzenia tego przez dziennik "Ł[...]", zdaniem organu, brak jest możliwości udzielenia informacji prasowej K. M. Wnioskodawca jasno sprecyzował podstawę swojego żądania, jako art. 11 u.p.p., zatem żądał on informacji prasowej. Artykuł 3a tej ustawy nakazuje stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej, zarówno organowi jak i wnioskodawcy. Wnioskodawca jako podmiot profesjonalnie pozyskujący informację sam ocenił, iż żąda informacji prasowej i w takim trybie wniosek jest rozpoznawany.

Z ostrożności procesowej Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w N. podnosił także, że stosowanie do ustawy o dostępie do informacji publicznej każdemu przysługuje prawo do informacji publicznej - każdemu tj. zarówno osobie fizycznej jak i osobie prawnej. Autor pisma z dnia 1 sierpnia 2014 r. nie występował we własnym imieniu (osoby fizycznej), a powoływał się na upoważnienia, którego ani nie załączył, ani na wezwanie organu nie uzupełnił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia, determinowany przez treść wniosku z daty 1 sierpnia 2014 r., należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania ( art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zaś z jego treści wstępnej wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W szczególności, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienie informacji publicznej są też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W przypadku osób prawnych wykonujących zadania publiczne nie jest koniecznym by taki podmiot dysponował majątkiem publicznym, albo by Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego miały pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Część pierwsza przepisu, w której mowa o realizacji zadań publicznych odnosi się bowiem do wszystkich osób ( cywilnych i prawnych) oraz jednostek organizacyjnych, niezależnie od struktur majątkowych.

Z przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz. 1226 ) wynika, że łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackie ( art. 1). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2. ) Celem łowiectwa jest: 1) ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych; 2) ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny; 3) uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego; 4) spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckie ( art.3).

Osiągnięcie celów łowiectwa, będącego sprawa publiczną, rodzi konkretne zadania realizowane przez różne podmioty. Treść art. 34 Prawa łowieckiego w skazuje, że ustawodawca przekazał zrzeszeniu Polski Związek Łowiecki do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej w zakresie: 1) prowadzenia gospodarki łowieckiej; 2) troski o rozwój łowiectwa i współdziałania z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowania historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalania kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; 5) czuwania nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich; 6) prowadzenia dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowania szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenia i popierania działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9)współpracy z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspierania i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną; 11) prowadzenia i popierania hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 12) realizacji innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.

Polski Związek Łowiecki jest zatem samorządem korporacyjnym zrzeszającym osoby i podmioty zajmujące się prowadzeniem gospodarki łowieckiej i uprawiających łowiectwo tego rodzaju, że ciążą na nim obowiązki realizacji określonych zadań publicznych. Podmiot ten należy do kręgu wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., przy czym obowiązek udostępnienie informacji publicznej – także prasie, nie ogranicza się tylko do Polskiego Związku Łowieckiego, który posiada osobowość prawną, ale też do jego organów, w tym powołanych ustawą - Prawo łowieckie ale i statutem Polskiego Związku Łowieckiego ( por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 735/06, zam. zb. LEX nr 337019 ).

Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis art. 6 u.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 ppkt d udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Zarówno fakt, że wyliczenie z art. 6 u.d.i.p., jak i uwzględniając cele analizowanej ustawy, uprawnione jest szeroka interpretacja zawartych w niej przepisów. Informacją publiczną jest nie tylko informacja dotycząca formy i treści dokumentów urzędowych, ale także utrwalony w dowolny sposób komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie. Obowiązek udostępnienie informacji publicznej - w tym dokumentów, dotyczy zarówno informacji wytworzonych przez podmiot , do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak również tych informacji, których używa on do zrealizowania powierzonych prawem zadań, bez względu na to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu tego podmiotu i jakiej sprawy dotyczą. W tym zakresie istotnym jest jednak, by żądane informacje publiczne służyły realizowaniu zadań publicznych przez ten podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Sama informacja ma natomiast tylko wtedy charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca. W myśl art. 4 ust. 3 u.d.i.p., taka informacja musi znajdować się jednak w posiadaniu organu, od którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia.

Uwzględniając treść wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r., która jest w sprawie niniejszej poza sporem, należy stwierdzić, że został on skierowany do podmiotu mieszczącego się kręgu wymienionych art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a żądana w nim informacja jest informacja publiczną.

Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie zawiera odrębnych postanowień nawiązujących do przesłanek art. 52 p.p.s.a. Nie wprowadza ona środka zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje jako dalece odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 - art. 17 u.d.i.p. oraz art. 23g ust. 11 i 12 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. Artykuł 52 § 3 p.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia" o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji, ale tylko w przypadku działania, a nie zaniechania, tj. bezczynności organu ( tak m.in. NSA w wyrok z dnia 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, zam. zb. Lex nr 236545 i WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 października 208 r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, zam. zb. LEX nr 505258).

W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziłyby przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co nie jest w sprawie kwestionowane.

Skarga została należycie opłacona, zaś brak także przesłanek do wydania takiego orzeczenia z innych przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Również w co do tych przypadków brak zarzutów w odpowiedzi na skargę, co upoważnia do odstąpienia od szerszych rozważań.

Skarga w niniejszej sprawie jest skargą na bezczynność w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi w dalej idącym zakresie, niż konieczny dla wyjaśnienia kognicji sądu administracyjnego jest to, by skarga na bezczynność została złożona w sprawie przez uprawniony podmiot.

Stosownie do art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r Nr 5, poz. 24 ze zm.), w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198).

Artykuł 2 ust. 1 - 2 u.d.i.p. stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

W kręgu tym mieszczą się zatem podmioty, w ty osoby fizyczne działające w imieniu własnym, albo uprawnione do reprezentacji osób prawnych i jednostek organizacyjnych wymienionych w art. 7 Prawa prasowego.

W myśl art. 3 u.d.i.p.:

1. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

2. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu na wniosek podlega informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. W tym przypadku znaczenie mają dalsze regulacje zawarte w art. 11 – 17 u.d.i.p.

Wniosek z daty 1 sierpnia 2014 r. został podpisany dziennikarza K. M. Fakt, że przedmiotowy wniosek został sporządzony na papierze firmowym " Ł[...]" Dziennik [...] Sp. z o.o. w G. i podobnym nadrukiem oznaczono kopertę w miejscu nieprzeznaczonym dla wskazania adresata, nie powoduje, że skarga na bezczynność może być złożona przez P. G., będącego redaktorem naczelnym dziennika "Ł[...]". Legitymacja skargowa służy w tym przypadku K. M.

Tryb właściwy w niniejszym przypadku jest zasadniczo różny od określonego w art. 4 ust. 1 – 4 Prawa prasowego, w ramach którego, stosownie do art. 11 ust. 1 tej ustawy. Regulacja zawarte w art. 4 Prawa prasowego ustanawia odrębna instytucję prawną, dotyczące obowiązku udzielania prasie informacji o swojej działalności przez przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. W tej odrębnej procedurze, z uwagi na regulację zawartą w ust. 3 i w nim przewidzianą rolę redaktora naczelnego, ten właśnie podmiot może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie. W postępowaniu przed sądem stosuje się wówczas odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych, co stanowi zupełnie inną kompetencję do rozpoznania skargi, niż uzasadniona w niniejszej sprawie.

Nie jest tak, by wystarczająca przesłanką dla przyjęcia legitymacji skargowej P. G. - redaktora naczelnego dziennika "Ł[...]" w sprawie udostępnienie informacji publicznej na wniosek z daty 1 sierpnia 2014 r., był fakt, że we wniosku dziennikarza K. M. znalazło się stwierdzenie, w myśl którego podał on, że " Z upoważnienia redaktora naczelnego, w przypadku odmowy udzielenie informacji w powyższej sprawie, proszę o złożenie odmowy w ciągu 3 dni, w trybie Art. 4 ust. 3 w/w ustawy " Prawo prasowe".

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że zaznajomiony z pismem odpowiedzią na skargę P. G. – redaktor dziennika "Ł[...]" nie dowodził, że wniosek został złożony w jego imieniu, albo na jego polecenie, czego nie czynił także uprzednio w związku z treścią pisma Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w N. z dnia [...] września 2014 r. skierowanego do " Redakcji Dziennika Ł[...]", którego odbiór potwierdził uprawniony pracownik [...] Sp. z o.o. w G. Nie można przy tym uznać, by podstawę do takiego umocowania stanowił wyłącznie fakt złożenia wniosku na druku firmowym oraz jego przesłanie w uprzednio opisanej kopercie.

Jedynie na marginesie tych rozważań należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przedłożony w sprawie wniosek takich wskazań nie zawiera, z czym nie jest równoznaczne podanie w druku firmowym adresu, numeru telefonu, faksu oraz e-mail [...] Sp. z o.o. w G.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.