Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 650/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 w związku z art. 64b par. 1 i z art. 64c par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 września 2021 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 września 2021 r. uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 24 maja 2021 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższa decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu 17 września 2021 r. z pouczeniem, że stronie, na podstawie art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., służy prawo zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem organu drugiej instancji, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

W dniu 18 października 2021 r. skarżący W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu drugiej instancji, pismo z dnia 18 października 2021 r. zatytułowane jako "skarga".

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 9 listopada 2021 r., wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych sprzeciwu poprzez podpisanie sprzeciwu znajdującego się w aktach sprawy bądź przez nadesłanie odpisu sprzeciwu zawierającego własnoręczny, oryginalny podpis celem dołączenia do akt sprawy. Ponadto, wezwano skarżącego o podanie numeru PESEL oraz o wskazanie, czy wnoszący sprzeciw żąda uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona wnoszącemu sprzeciw w dniu 29 listopada 2021 r., a w dniu 6 grudnia 2021 r. usunięto braki formalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Wyjaśnić należy, że 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja p.p.s.a., dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), zgodnie z którą do Działu III p.p.s.a. zatytułowanego "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" został dodany Rozdział 3a zatytułowany "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły od 64a do 64e. Wskazane przepisy obowiązują od 1 czerwca 2017 r. i mają zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych od tej daty. W art. 17 ustawy nowelizującej ustawodawca wskazał bowiem, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 1 czerwca 2017 r.), stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych już po dacie wejścia w życie nowelizacji, tj. gdy skarga została wniesiona najwcześniej w dniu 1 czerwca 2017 r., mają zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym.

W niniejszej sprawie obie decyzje w administracyjnym toku postępowania zostały wydane po 1 czerwca 2017 r., tj. w nowym stanie prawnym, zaś pismo kwestionujące decyzję organu drugiej instancji zostało wniesione również po tej dacie. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja organu drugiej instancji z dnia 1 września 2021 r. została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zatem wniesiony przez stronę pismem z dnia 18 października 2021 r. środek zaskarżenia od tej decyzji stanowi sprzeciw. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 17 września 2021 r., a więc – w myśl art. 64c § 1 p.p.s.a. – termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu 1 października 2021 r. W konsekwencji, wniesienie przez skarżącego sprzeciwu w dniu 18 października 2021 r. należało uznać za złożenie środka zaskarżenia po upływie 14-dniowego terminu ustawowego.

W tym miejscu jednakże należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie skarżący został błędnie pouczony przez organ drugiej instancji o możliwości zaskarżenia decyzji organu poprzez złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Z art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika, że na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem, że przywrócenie terminu będzie dopuszczalne oraz że zostaną spełnione wymogi wynikające z art. 87 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjęto zaś, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć należy także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 maja 2009 r., II OZ 417/09, z dnia 13 grudnia 2013 r., I OZ 1147/13; z dnia 28 marca 2014 r., II OZ 308/14; dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić, że przepisy rozdziału 3a Działu III p.p.s.a. nie zawierają odrębnej regulacji dotyczącej usunięcia skutków naruszenia terminu, a zwłaszcza unormowania ustanawiającego obowiązek sądu rozpoznania sprzeciwu wniesionego po terminie bez przeprowadzenia procedury związanej z przywróceniem terminu. W rozdziale 3a brak jest również przepisu wyłączającego lub ograniczającego stosowanie w postępowaniu wszczętym sprzeciwem instytucji przywrócenia terminu. Złożenie więc przez stronę wniosku o przywrócenie terminu jest niezbędne w każdym wypadku uchybienia terminowi, niezależnie od tego, co było powodem zaistnienia takiego stanu (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2021).

Oznacza to, że w analizowanej sytuacji znajdzie zastosowanie art. 86 p.p.s.a., a zatem uchylenie skutków naruszenia terminu może nastąpić w ramach procedury określonej w powołanym przepisie. W tym stanie rzeczy okoliczność braku prawidłowego pouczenia o możliwości zaskarżenia decyzji i przewidzianym do tego trybie oraz terminie i wpływ tej okoliczności na brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu, będzie więc podlegała ocenie w razie złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 i z art. 64c § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.