Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 621/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w zaskarżonej części
Powołane przepisy: article: art. 18 ust 2 pkt 15, art.40 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 6n
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 621/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r., sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Gorlicach, na uchwałę Rady Gminy Łużna, z dnia 30 lipca 2012 r. Nr XXVII/172/12, , w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli, nieruchomości w zakresie załącznika nr 1 i 2 w częściach D zawierających obowiązek podawania przez składającego deklarację numeru, telefonu i adresu e-mail, w części H załącznika nr 1 zawierający obowiązek podawania imienia i nazwiska osób zamieszkujących daną, nieruchomość na terenie gminy Łużna oraz w części J załącznika nr 1 i części H załącznika nr 2 zawierające obowiązek podawania, oświadczenia o treści "pouczony/a o odpowiedzialności karnej skarbowej z art. 56 § 1 kodeksu karnego skarbowego (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 111 poz. 765) – podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub, poświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo niedopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nim danych przez to, naraża podatek na uszczuplenie, podlega każe grzywny do 72 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu karom łącznie –, oświadczam, że powyższe dane są zgodne z prawdą", oraz nałożenie we wzorach deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami, komunalnymi obowiązku wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych składającego deklarację dla celów związanych z ustaleniem, należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi, poprzez podpisanie deklaracji (zdanie drugie pouczenia zawartego we wzorze, deklaracji stanowiącym załącznik nr 1 i 2 uchwały), , stwierdza nieważność uchwały w zaskarżonym zakresie.,


UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2012 roku Rada Gminy Łużna działając na podstawie art. 6n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 z późn. zm.) oraz 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) wydała uchwalę numer XXVII/172/12 w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości.

W załącznikach Nr 1 i 2 do uchwały określających wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nałożono na składającego deklarację obowiązek podania numeru telefonu oraz adresem e-mail, a w załączniku nr 1 imienia i nazwiska osób zamieszkujących daną nieruchomość na terenie gminy Łużna. W pouczeniu zawartym we wzorach deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zawarto postanowienie, zgodnie z którym, podmiot ją składający wyraża zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych dla celów związanych z ustalaniem należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W załączniku nr 1 w części J, i w załączniku nr 2 w części H do uchwały nałożono na składającego deklarację obowiązek składania oświadczenia zawierającego pouczenie o odpowiedzialności karnej skarbowej z art. 56 § 1 kodeksu karnego skarbowego za podanie danych niezgodnych z prawą. Składający deklarację został zobowiązany do złożenia podpisu pod oświadczeniem o następującej treści: "Pouczony/a o odpowiedzialności karnej skarbowej z art. 56 § 1 kodeksu karnego skarbowego (tj. Dz. U. ż 2007r. Nr 111, poz. 756) - podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnienia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 72 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Oświadczam, ze podane dane są zgodne z prawdą."

W skardze skierowanej do WSA w Krakowie na powyższą uchwałę Prokurator Rejonowy w Gorlicach zarzucił , że przedmiotowa uchwała, w zakresie jakim nakłada na składającego deklarację obowiązek podania opisanych wyżej danych oraz złożenia oświadczeń o podanej wyżej treści jest sprzeczna z prawem.

Prokurator zauważył, że w myśl art. 6n cyt. wyżej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego , wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

W ocenie skarżącego dane wymagane w załącznikach do przedmiotowej uchwały, jak wskazanie numeru telefonu i adresu e-mail składającego deklarację, imienia i nazwiska osób zamieszkujących daną nieruchomość na ternie gminy, nie są danymi niezbędnymi do prawidłowego obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Nie ma bowiem potrzeby podawania imion i nazwisk pozostałych osób zamieszkujących daną nieruchomość na terenie gminy, albowiem do naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wystarczającym jest podanie jedynie liczby domowników. Także podanie numeru telefonu i adresu poczty internetowej nie jest niezbędne do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami, zwłaszcza, ze zaskarżona uchwała w ogóle nie zawiera możliwości składania deklaracji za pośrednictwem poczty internetowej. Zastosowane rozwiązania dodatkowo naruszają treść art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych.

Z kolei zapis o wyrażaniu zgody na przetwarzanie danych osobowych dla celów związanych z ustaleniem należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi narusza art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, jak również art. 6n ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Powyższy zapis został sformułowany w taki sposób, że składający deklarację musi de facto wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych, co czyni przez podpisanie deklaracji, którą z kolei jest zobowiązany składać w stosownych terminach.

Upoważnienia ustawowego nie znajduje również nałożenie na składającego deklarację w załączniku Nr 1 w części J oraz w załączniku Nr 2 w części H uchwały oświadczenia zawierającego pouczenie o odpowiedzialności karnej skarbowej z art. 56 § 1 k.k.s. za podanie danych niezgodnych z prawdą. Kwestionowana klauzula nie stanowi bowiem objaśnienia dotyczącego sposobu wypełnienia deklaracji. Odnośnie zaś zamieszczania w deklaracji innych pouczeń należy mieć na uwadze, że upoważnienie ustawowe dopuszcza tylko jedno, a mianowicie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Łużna wniosła o jej oddalenie.

Odnosząc się zarzutu pierwszego tj. obowiązku podawania przez składającego deklarację numeru telefonu i adresu e-mail podkreślono, że podawanie tych danych było dobrowolne. Brak danych w częściach D w załącznikach Nr 1 i Nr 2 do uchwały Rady Gminy Łużna z dnia 30 lipca 2012 r. nr XXVII/172/12 nie stanowił podstawy do podjęcia czynności mających na celu wezwanie składającego do uzupełnienia deklaracji. Ostatnia nowelizacja ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 1399 ze zm.), wymienia w art. 6m ust. 1b pkt 4 , 5 możliwość wymagania podania danych dotyczących numeru telefonu właściciela nieruchomości i adresu poczty elektronicznej właściciela nieruchomości, co świadczy o bezzasadności zarzutu Prokuratora Rejonowego w Gorlicach.

W ocenie organu można również żądać podania nazwisk czy też numerów PESEL osób zamieszkujących daną nieruchomość. Posiadanie takich informacji okazało się elementem niezbędnym do weryfikacji, czy wszyscy mieszkańcy gminy zostali objęci przedmiotową opłatą.

Zgodzono się jednocześnie z argumentacją skarżącego odnośnie nieuprawnionego zapisu o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych . W ocenie organu rzeczywiście brak było podstaw do wskazywania w deklaracji klauzuli o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych. Wyrażenie takiej zgody nie było w ogóle potrzebne. Z tego względu brak jest konieczności uchylania uchwały w tym zakresie, gdyż kwestionowany zapis nie stanowi naruszenia prawa, nie powodując de facto żadnych skutków prawnych.

Zdaniem Rady Gminy Łużna, wskazanie istnienia odpowiedzialności karnej za złożenie nieprawdziwego oświadczenia w deklaracji za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowiło naruszenia przepisów prawa , albowiem oświadczenie dotyczy odpowiedzialności karnej , która na gruncie przepisów prawnych rzeczywiście istnieje.

Na marginesie wskazano, że zaskarżona uchwała Rady Gminy Łużna z dnia z dnia 30 lipca 2012 r. Nr XXVII/172/ zgodnie z obowiązująca procedurą na podstawie przepisów art. 85, 86 i 87 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 594 z późn. zm.) została po jej uchwaleniu poddana kontroli poprzez ustawowy nadzór prawny Wojewody Małopolskiego, który nie stwierdził żadnych uwag w zaskarżonym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na podstawie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") prokurator jest uprawniony do wniesienia skargi, przy czym - w przypadku skargi na akty prawa miejscowego - nie jest ograniczony terminem.

Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały we wskazanym zakresie stwierdzić trzeba, że brak było podstaw prawnych (upoważnienia ustawowego) do zawarcia w niej zakwestionowanych zapisów, co przesądza o konieczności stwierdzenia jej nieważności w zaskarżonym zakresie (art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).

Na wstępie należy się odnieść do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, jakoby skarga nie zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na to, że odpowiednie organy nadzoru nie stwierdziły jej niezgodności z prawem. Fakt ten jednak w żadnym razie nie przesądza o braku kompetencji prokuratora do zaskarżenia takiej uchwały do sądu, oraz nie wyklucza możliwości dokonania przez sąd kontroli jej legalności.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Generalnie przepis ten oznacza, że organy władzy publicznej, a takim niewątpliwie jest rada gminy, mogą działać tylko w takim zakresie w jakim posiadają kompetencję nadaną im przez wyraźny przepis prawa. Jest to więc odwrotna zasada niż w przypadku obywateli, działających zgodnie z regułą, że co nie jest wyraźnie zabronione przez prawo, jest dozwolone.

Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ww. ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Uchylenie przy tym takiego aktu kolejną uchwałą rady gminy, ma skutek wyłącznie ex nunc tj. z chwilą uchylenia. Natomiast wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność aktu ma charakter deklaratoryjny i wywiera skutki prawne ex tunc, oznacza więc, że przedmiotowy akt nie wywoływał skutków prawnych od dnia jego wydania. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony został pogląd, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). W konsekwencji nie miało znaczenia, że przed wniesieniem skargi lub jej rozpatrzeniem zaskarżona uchwała została uchylona przez Radę Miasta Krzeszowice. Formalnie nie zostały bowiem wyeliminowane skutki jej obowiązywania w czasie pomiędzy uchwaleniem uchwały, a jej uchyleniem.

Stosownie do art. 40 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na terenie gminy. Z kolei art. 6n ust. 1 i ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonego aktu stanowi, że rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 6n ust. 1 pkt 1). Rada gminy w uchwale może nadto określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6n ust. 2).

Celem delegacji ustawowej zawartej w art. 6n cytowanej ustawy było stworzenie wzoru deklaracji dla zapewnienia gminie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty (według sposobu określonego w ustawie, a wybranego przez gminę na mocy odrębnej uchwały) oraz ułatwienia składania tejże deklaracji, co wynika wprost z ww. art. 6n ust. 1 ustawy.

W judykaturze przyjmuje się w sposób niezmienny, że ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące. Nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., II OSK 2012/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., II SA/Wr 527/06, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2007 r. II SA/Rz 59/07). Oznacza to, że w podejmowanym, na podstawie cytowanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty.

W ocenie Sądu podanie numeru telefonu lub adresu e-mail nie było niezbędnym do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Podawanie numeru telefonu mogło być co najwyżej zamieszczone w deklaracji jako jej część fakultatywna, którą dobrowolnie składający deklarację mógł wypełnić. Podanie numeru telefonu stanowi podanie danych osobowych w rozumieniu art. 6 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych gdyż te dane pozwalają na szybkie zidentyfikowanie konkretnej osoby. Takie dane osobowe tylko wówczas powinny być gromadzone, gdyby były one niezbędne celem ich przetwarzania w związku realizacją uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa lub gdyby były one niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych). Sąd nie dopatrzył się jednak takiej niezbędności lub konieczności w rozumieniu art. 23 ww. ustawy w odniesieniu do ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Wbrew twierdzeniom Rady Gminy podanie nr telefonu czy też adresu e-mail nie było fakultatywne albowiem nie zawierało żadnego wyjaśnienia w tej kwestii.

Jednocześnie zwrócić należy uwagę , że nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach , wprowadzająca możliwość żądania, przy określaniu wzoru deklaracji, informacji takich jak nr telefonu i adresu e-mail, została wprowadzona do obrotu prawnego z dniem 1 lutego 2015 r. – Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. Zmiana ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw. (Dz.U. z 2015 r., poz. 87) .

Należy przy tym pamiętać, że nie każda zmiana przepisu prawa jest zmianą o charakterze prawotwórczym (normatywnym), lecz nowelizacja danego przepisu prawa może mieć także charakter redakcyjny i porządkujący (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz orzecznictwo powoływane w: A. Bielska-Brodziak, Z. Tobor, Zmiana w przepisach jako argument w dyskursie interpretacyjnym, "Państwo i Prawo" 2009, nr 9, s. 19-27 i T. Grzybowski, Zmiana tekstu prawnego a zmiana normatywna, "Państwo i Prawo" 2010, nr 4, s. 42-51). Wyrażenia języka prawnego tworzące określone przepisy prawne mają charakter okazjonalny, czyli o sposobie ich użycia decyduje kontekst (por. analogicznie: M. Zirk-Sadowski, Rola pragmatyki w badaniach języka prawnego, "Acta Universitatis Lodzensis", Folia Iuridica 1981, nr 6, s. 42). W konsekwencji wypada podzielić pogląd, że "założenie nowości normatywnej zmian treści przepisów powinno być postrzegane jako wzruszalne domniemanie interpretacyjne. Każda zmiana powinna być więc uznawana za zmianę znaczącą, mającą walor normatywny, chyba że da się zgromadzić wystarczająco mocne argumenty przemawiające za tezą przeciwną" (tak B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 114; zob. również na temat odpowiedniego uwzględniania nowelizacji przepisów prawnych - L. Leszczyński, w: System Prawa Administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, t. 4, L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 224-225). W przypadku omawianej zmiany porównanie ze sobą brzmienia art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, sprzed nowelizacji i po niej prowadzi do konkluzji, że była to prawotwórcza zmiana przepisów prawa. W treści przepisu z przed nowelizacji brak było delegacji do zawarcia w deklaracji określonych danych , które to dane zostały wprowadzone dopiero z chwilą nowelizacji czyli 1 lutego 2015 r.

Tym samym zasadny jest wniosek, że w stanie prawnym sprzed 1 lutego 2015 r., brak było delegacji ustawowej dla rady gminy do wprowadzenia w deklaracji o wysokości opłaty, danych takich jak nr telefonu czy też adres e-mail.

Dopiero zmiana normatywna wyprowadzona ww. nowelizacją ukonstytuowała możliwość żądania przez radę gminy, określając wzór deklaracji, danych opisanych w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach .

Także, nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej zamieszczenie we wzorze deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w załączniku nr 1 w części J, i w załączniku nr 2 w części H do do uchwały oświadczenia o pouczeniu o odpowiedzialności karnej skarbowej podatnika z art. 56 kodeksu karnego skarbowego.

Wskazać należy, że normy zawarte w art. 6n ust. 1-2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie stwarzają jakichkolwiek podstaw do wprowadzenia do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości, klauzuli, zgodnie z którą podmiot podpisujący deklarację oświadczałby, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Równocześnie należy zauważyć, iż właściciele nieruchomości zobowiązani do składania deklaracji nie posiadają statusu podatnika, w rozumieniu art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej, czego konsekwencją jest brak podstaw do stosowania wobec nich przepisów tej ustawy, a w konsekwencji możliwości przypisania im odpowiedzialności z art. 546 § 1 ustawy z dnia 10 września 199 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r., poz. 186 z późn. zm.). W tych okolicznościach fakt , że taka odpowiedzialność występuje , jest uregulowana przepisami prawa nie konwaliduje działań organu .

Podkreślić bowiem należy , że deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zamieszczenie w formularzu deklaracji oświadczenia o pouczeniu o odpowiedzialności karnej skarbowej , nie miało podstawy prawnej w postaci wyraźnego przepisu upoważniającego radę gminy do tego typu uchwały; nie służyło również w żaden sposób prawidłowemu obliczaniu opłaty za gospodarowanie odpadami.

Również zaskarżona uchwała w zakresie w jakim w załączniku nr 1 nakłada obowiązek wskazania danych osobowych (imienia i nazwiska) osób zamieszkujących daną nieruchomość, na której powstają odpady komunalne stanowi przejaw przekroczenia upoważnienia wynikającego z art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podanie danych personalnych tych osób nie stanowi bowiem informacji niezbędnych do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Wystarczającą do tego informacją będzie podanie ilości osób zamieszkujących daną nieruchomość. To nie dane osobowe, lecz ilość osób ma znaczenie dla ustalenia wysokości opłaty. Przykładowo to, czy składający deklarację poda np. 5 osób i dodatkowo wskaże każdą z nich z imienia i nazwiska, czy też wskaże jedynie liczbę 5 osób – nie ma znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty. Jak już zaznaczono powyżej, deklaracja w sprawie wzoru opłat za gospodarowanie odpadami nie może służyć innym celom niż tylko obliczeniu przez składającego taką deklarację opłaty. ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27.04.2015r. sygn. akt I SA/Kr 464/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31.03.2015r., I SA/Kr sygn. akt 181/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 5.06.2014r. sygn. akt II SA/Kr 653/14).

Obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej uchwały przepisy nie upoważniały również organu od wymuszania na składającym deklarację składania oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych. Choć bowiem wypełniona deklaracja ustalona zaskarżoną uchwałą zawierać ma dane osobowe, to jednak zgodnie z art. 23 ust. 1 u.o.d.o., przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy: 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych; 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa; 3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą; 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego; 5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. W świetle przytoczonej regulacji trzeba zatem stwierdzić, że przetwarzanie danych osobowych przez organ administracji dla celów prowadzonego postępowania jest niezbędne dla wykonania uprawnień i obowiązków przyznanych organowi w przepisach prawa. Tym samym takie przetwarzanie danych jest niezbędne dla wykonania uprawnień organu administracji publicznej w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. i jako takie jest działaniem dopuszczalnym (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 300/11; LEX nr 1134300). Właściwy organ gminy może zatem – bez adekwatnej zgody osoby, której dotyczą dane –przetwarzać je na potrzeby prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego. Oczekiwanie od składającego deklarację, że złoży oświadczenie z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.o.d.o., , nie znajduje zatem uzasadnienia w treści norm ustawowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 147 § 1, . p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.