Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1510/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par.2, art. 77 par.1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.18
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. – po rozpatrzeniu zażalenia K.K.(dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Zobowiązana") na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] lutego 2018 r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej – utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Pocztę Polską S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej dnia 2 listopada 2015r. o numerze [...] obejmującego należność z tytułu zaległej opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2010 r. do maja 2014 r. w kwocie należności głównej 953.30 zł wraz z należnymi odsetkami.

Zawiadomieniem z dnia 14 grudnia 2015r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. dokonał próby zajęcia wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. w Centrum Obsługi Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Niniejsze zawiadomienie wraz z w/w tytułem wykonawczym uznano za doręczone Zobowiązanej 4 stycznia 2016r. w trybie art. 44 k.p.a.

Pismem z 16 maja 2016r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. przekazał do realizacji zgodnie z właściwością miejscową w/w tytuł wykonawczy Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego W.

W dniu 24 sierpnia 2017r. przy piśmie Poczty Polskiej S.A. z dnia 22 sierpnia 2017r, do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynęła kserokopia pisma Zobowiązanej datowanego na dzień 11 sierpnia 2017r., z tożsamą datą nadania za pośrednictwem operatora pocztowego. Z treści w/w pisma wynikało, iż Zobowiązana wnosi zarzuty do tytułu wykonawczego z dnia 2 listopada 2015r. o numerze [...] podnosząc zarzut przedawnienia należności, a także wygaśnięcia względnie nieistnienia obowiązku.

Postanowieniem z dnia [...] września 2017r. wydanym w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia. Zobowiązana pismem z dnia 15.10.2017r., zaskarżyła w/w postanowienie organu egzekucyjnego. Jednocześnie Zobowiązana alternatywnie w przypadku nieuwzględnienia zarzutu nieskutecznego doręczenia tytułu wykonawczego z dnia 2 listopada 2015r. o numerze [...] wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów do w/w tytułu wykonawczego,

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] listopada 201 7r. uchylił postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2017r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. odnosząc się do zawartego w zażaleniu z dnia 15 października 2017r. wniosku Zobowiązanej o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów do tytułu wykonawczego z dnia 2 listopada 2015r. o numerze [...]. przekazał niniejszy wniosek do rozpoznania właściwemu w tym zakresie Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego W.

Pismem z dnia 18 grudnia 2017r. organ egzekucyjny wezwał Zobowiązaną do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 11.08.2017r. stanowiącego zarzuty. Jednocześnie pismem z dnia 18 grudnia 2017r. Zobowiązana została wezwana do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. W dniu 12 stycznia 2018r. Zobowiązana uzupełniła brak formalny pisma z dnia 11 sierpnia 2017r. stanowiącego zarzuty.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Niniejsze postanowienie doręczono wierzycielowi w dniu 20 lutego 2018r., a Zobowiązanej w dniu 27 lutego 2018r.

Pismem z dnia 2 marca 2018r. Zobowiązana wniosła zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 12 lutego 2018r., zaskarżając je w całości, żądając jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Wymienionym na wstępie, zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. powołał się na przepisy art. 26 § 1 i § ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") oraz art. 44 § 4 i art. 58 § 1 k.p.a. i stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia zarzutów, bowiem przedmiotowy tytuł wykonawczy został uznany za doręczony w dniu 4 stycznia 2016 r. w trybie art. 44 k.p.a., a zatem ostatnim dniem, w którym należało wnieść zarzuty był 11 stycznia 2016 r. Natomiast zarzuty zostały wniesione 11 sierpnia 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w zakresie, w jakim przyjęto, że podatnicy nie będący osobami fizycznymi są zobowiązani do dokonywania aktualizacji zmiany miejsca zamieszkania w każdym przypadku. Strona podniosła, że organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia nie przedstawił w tym zakresie swojego stanowiska, wobec czego nie rozpoznał istoty problemu, tj. nie wyjaśnił, jaki obowiązek rzeczywiście spoczywał na Skarżącej w zakresie aktualizacji danych adresowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Wobec Skarżącej wystawiono tytuł wykonawczy obejmujący opłaty abonamentowe i podjęto próbę wyegzekwowania należności objętych tytułem wykonawczym.

Skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ jednak twierdzi, że dokonała tego z uchybieniem terminu, bowiem tytuł wykonawczy doręczono (zdaniem organu) 4 stycznia 2016 r., a zarzuty wniesiono pismem nadanym 11 sierpnia 2017 r., czyli z ewidentnym naruszeniem 7-dniowego terminu wynikającego z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W sprawie zarzutów toczyło się postępowanie zakończone postanowieniem DIAS o ich oddaleniu z powodu ich wniesienia po terminie. Ta okoliczność wynika zarówno z akt sprawy, jak też znana jest tutejszemu Sądowi z urzędu (wyrok z 9 kwietnia 2019 r., III SA/Wa 1506/18, uchylający zaskarżone postanowienie).

W niniejszym postępowaniu przedmiotem sporu jest kwestia, jaka wyniknęła w toku postępowania w przedmiocie rozpoznania zarzutów – tj. kwestia przywrócenia terminu do ich wniesienia.

1. Organ nie widzi podstaw do przywrócenia terminu, gdyż jego zdaniem Skarżąca nie spełniła jednego z warunków dopuszczalności przywrócenia terminu. Otóż zdaniem organu aby mogło nastąpić przywrócenie terminu, strona powinna złożyć podanie o przywrócenie terminu, i jednocześnie dokonać czynności, której terminowi uchybiła. Zdaniem Organu w niniejszej sprawie zabrakło właśnie warunku jednoczesności złożenia podania i dopełnienia czynności (art. 58 § 2 k.p.a.).

Czynnością, o którą chodzi – jest wniesienie zarzutów. Organ wskazuje, że Skarżąca 15 października 2017 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu, ale zarzuty wniosła już wcześniej (11 sierpnia 2017 r.) – a zatem nie "jednocześnie" z podaniem o przywrócenie terminu. Zdaniem Organu właśnie brak tej jednoczesności uniemożliwia pozytywne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Organu nie można uznać, że wniesienie zarzutów przez Skarżącą stanowi integralną część wniosku o przywrócenie terminu, i to Organ wskazuje jako powód odmowy przywrócenia terminu. Wywód organu w tej kwestii zaprezentowany jest na s. 7 zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

W ocenie Sądu stanowisko organu jest w tym względzie błędne. Skarżąca najpierw złożyła zarzuty, następnie uzyskała wiedzę, że zdaniem Organu zarzuty są wniesione po terminie, w następstwie czego złożyła wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie zarzutów. W momencie złożenia wniosku o przywrócenie terminu, zarzuty były już wniesione. Z wywodu organu wynika, że jego zdaniem nie dopełnił się warunek "jednoczesności" podania o przywrócenie terminu i dopełnienia czynności. Zdaniem Sądu jednak tak rozumiany warunek "jednoczesności" nie wynika z art. 58 § 2 k.p.a. Jest tam wymóg, aby jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu strona dopełniła czynności, dla której określony był termin – jednak w sytuacji takiej jaka miała miejsce w niniejszej sprawie absurdem byłoby oczekiwanie, że skoro czynność była już dopełniona (zarzuty wniesiono), to Skarżąca ma jej dopełnić jeszcze raz, tak aby miało to miejsce równocześnie z wniesieniem podania o przywrócenie terminu – po to aby uczynić zadość przesłance "jednoczesności".

Zdaniem Sądu prawidłowa wykładnia art. 58 § 2 k.p.a. jest taka, że składając wniosek o przywrócenie terminu strona powinna dopełnić czynności nie później niż w momencie złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu chodzi o to, aby w momencie składania wniosku o przywrócenie terminu dopełniona była zarazem czynność zasadnicza, o którą chodzi, co do której organ zarzuca uchybienie terminowi. Nie chodzi o formalistycznie rozumianą "jedność w czasie", lecz o to, aby strona dopełniła czynności nie czekając na stanowisko organu co do przywrócenia terminu. Przepis należy tak odczytywać, że w momencie składania wniosku o przywrócenie terminu ma istnieć taki stan, że strona zarazem dopełniła czynności, dla której określony był termin (któremu to terminowi strona uchybiła).

Zdaniem Sądu w art. 58 § 2 k.p.a. mieści się sytuacja, gdy strona składa wniosek i dopełnia czynności "jednocześnie" w sensie czasowym, tj. "równocześnie", ale warunek wynikający z art. 58 § 2 k.p.a. należy uznać za spełniony także wówczas, gdy strona już wcześniej dopełniła czynności, a potem składa już tylko wniosek o przywrócenie terminu. Niespełnienie przesłanki wynikającej z art. 58 § 2 zd. drugie k.p.a. miałoby miejsce wówczas, gdyby strona złożyła tylko wniosek o przywrócenie terminu, a czynności zasadniczej nie dopełniłaby ani wcześniej, ani w tym samym momencie. Dopełnienie czynności później niż złożenie wniosku o przywrócenie terminu (lub niedopełnienie jej w ogóle, co oczywiste) powoduje, że wniosku o przywrócenie terminu nie można załatwić pozytywnie ze względu na niespełnienie wymogu z art. 58 § 2 zd. drugie k.p.a., z taką sytuacją jednak nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu w tej sprawie organ dopuścił się zatem błędnej wykładni art. 58 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie zażalenie Skarżącej na odmowę przywrócenia terminu organ będzie zobowiązany wziąć pod uwagę powyższe stanowisko Sądu.

2. Oprócz tego Sąd dostrzega w niniejszej sprawie daleko idące wątpliwości co tego, czy Skarżąca w istocie uchybiła terminowi na wniesienie zarzutów.

Organ twierdzi, że Skarżącej skutecznie doręczono odpis tytułu wykonawczego dnia 4 stycznia 2016 r. (w trybie art. 44 k.p.a.). Skarżąca twierdzi natomiast, że organ doręczał tytuł wykonawczy na niewłaściwy, tj. na stary, nieaktualny już adres przy ul. Siennej 45. Zarazem, Strona twierdzi, że organ powinien był znać i stosować w korespondencji jej aktualny adres, gdyż składała roczne zeznania PIT podając właśnie ów nowy adres zamieszkania.

Wątpliwości co do skuteczności doręczenia tytułu wykonawczego z dniem 4 stycznia 2016 r. stawiają pod znakiem zapytania stwierdzenie organu, że termin na wniesienie zarzutów upłynął 11 stycznia 2016 r., a Skarżąca wnosząc je dopiero 11 sierpnia 2017 r. uchybiła 7-dniowemu terminowi. Problem leży w tym, czy skuteczne doręczenie tytułu wykonawczego istotnie - jak twierdzi organ – miało miejsce 4 stycznia 2016 r., w trybie art. 44 k.p.a.

Strona twierdzi, że od 27 stycznia 2015 r. jest zameldowana na pobyt stały pod adresem [...]. Twierdzi co prawda, że nie posiada dokumentów potwierdzających fakt zgłoszenia zmiany adresu w urzędzie skarbowym, wskazuje jednak, że już w zeznaniu podatkowym PIT, które złożyła za rok 2014, wskazała ten nowy adres. W tej sytuacji jej zdaniem Organ nie powinien był więc doręczać tytułu wykonawczego pod stary adres.

Wobec tych twierdzeń zdaniem Sądu organ powinien wnikliwie rozpatrzyć kwestię doręczenia tytułu wykonawczego pod adresem, który Skarżąca wskazuje jako nieaktualny. Organ powołuje się na to, że nowy adres Skarżącej ujęto w ewidencji urzędu skarbowego dopiero na podstawie zeznania PIT złożonego przez nią za rok 2015, konkretnie 4 kwietnia 2016 r., zaś tytuł wykonawczy był doręczany w grudniu 2015 r. (uznano go za doręczony 4 stycznia 2016 r. na podstawie art. 44 k.p.a.). W aktach sprawy znajdują się stosowne wyciągi z rejestru podatników, które potwierdzają, że nowy adres Skarżącej widnieje w ewidencji dopiero od kwietnia 2016 r. Rzecz jednak w tym, że organ w żaden sposób nie odniósł się do twierdzenia Skarżącej, że nowy adres podała ona już w zeznaniu składanym za rok 2014, czyli że podała go organowi w roku 2015. Skarżąca nie przedstawia na to dowodów, organ powinien był jednak to sprawdzić zanim stwierdzi, że doręczenie dokonane na stary adres było skuteczne.

Organ powinien był zweryfikować prawdziwość twierdzenia Skarżącej w świetle posiadanych materiałów, w szczególności w świetle zeznania PIT złożonego za rok 2014 (o ile zostało złożone, jak twierdzi Skarżąca). Organ powinien był zatem ustalić, czy Skarżąca złożyła zeznanie za rok 2014, kiedy to się stało i jaki adres w nim figuruje. Dopiero to ustalenie mogło w sposób pewny prowadzić do stwierdzenia, czy adres, pod którym doręczano tytuł wykonawczy, w istocie był prawidłowy, jak twierdzi organ.

Organ powołuje się konsekwentnie na to, że uaktualnił w ewidencji adres Skarżącej na skutek złożenia przez nią zeznania PIT za rok 2015, co nastąpiło 4 kwietnia 2016. W żadnym miejscu jednak organ nie stwierdza, aby sprawdził prawdziwość twierdzeń Skarżącej co do tego, że złożyła PIT za rok 2014 i jaki wskazała w nim adres. Organ się do tych twierdzeń nie odniósł. W kontekście uznania zarzutów za wniesione z uchybieniem terminu była to natomiast kwestia kluczowa. To, czy tytuł wykonawczy był doręczany na prawidłowy adres – jest kluczowe dla kwestii rozpoznania zarzutów, ale też dla rozpoznawanej w niniejszym postepowaniu kwestii "wpadkowej" tj. odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Jeśli doręczenie tytułu wykonawczego 4 stycznia 2016 r. było nieskuteczne, to zaskarżone postanowienie dotyczące odmowy przywrócenia terminu na wniesienie zarzutów – także jest wadliwe.

Sąd zgadza się z tezą organu, że podatnicy powinni aktualizować swoje dane adresowe, a jeśli zaniedbają tego obowiązku – to korespondencja wysyłana na niezaktualizowany adres może być uznana za skutecznie doręczoną. W tej sprawie Sąd ma jednak daleko idące wątpliwości co do tego, czy Skarżąca zaniedbała swoich obowiązków w zakresie aktualizacji danych adresowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników z 13 października 1995 r. podatnicy mają obowiązek dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego jeśli nastąpiła zmiana danych – w tym w szczególności mają obowiązek zawiadomić o zmianie adresu. Jednak zgodnie z art. 9 ust. 1d tej ustawy, w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (tj. takich jak Skarżąca) za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Taka regulacja obowiązywała już w czasie, kiedy organ podejmował wobec Skarżącej próbę doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Dlatego organ kierując się wnioskami i twierdzeniami Skarżącej powinien był zbadać nie tylko to, co wynika wprost z danych wprowadzonych do ewidencji podatników, ale także czy zachodzą przesłanki do uznania, że Skarżąca – tak jak twierdzi – skutecznie dokonała aktualizacji swoich danych adresowych składając w 2015 r. zeznanie PIT za rok 2014. Niewątpliwie zeznanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych jest jednym z dokumentów (deklaracji), o których mowa w art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji podatników i płatników. Gdyby było tak, jak twierdzi Skarżąca, wówczas należy uznać, że dopełniła obowiązku zgłoszenia aktualizacyjnego na podstawie art. 9 ust. 1d wyżej wymienionej ustawy i doręczenie odpisu tytułu wykonawczego pod starym adresem nie powinno być uznane za skuteczne na podstawie art. 44 k.p.a.

Odpis tytułu wykonawczego wystawionego 2 listopada 2015 r. przez Pocztę Polską S.A. doręczał zobowiązanej organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego, wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Odpis tytułu wykonawczego powinien być doręczony zobowiązanemu na właściwy adres, to rzecz poza dyskusją. Jeśli prawdą jest to, że zmiana adresu już w 2015 r. była organom znana na skutek złożenia przez Skarżącą PIT za 2014 r., gdyż Skarżąca (jak twierdzi) podała nowy adres w zeznaniu PIT składanym w 2015 r. za rok podatkowy 2014 - to nie można uznać, że doręczenie tytułu wykonawczego pod starym, nieaktualnym adresem było skuteczne. Należałoby bowiem uznać, że dopełniła obowiązku aktualizacyjnego w rozumieniu art. 9 ust. 1d ustawy o ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, a tylko organy nie naniosły zmian w prowadzonej ewidencji. Kwestia rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów ukazałaby się w całkiem innym świetle – mogłoby się bowiem okazać, że jest to bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy tytułu wykonawczego w ogóle skutecznie nie doręczono. Przecież zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić zarzuty w terminie 7 dni od doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Jeśli tytułu wykonawczego nie doręczono wtedy, kiedy organ tak uznał (4 stycznia 2016 r.) to powstaje pytanie, czy kiedykolwiek doręczono go skutecznie i czy w związku z tym zarzuty zgłoszone 11 sierpnia 2017 r. w istocie są zgłoszone po terminie.

Mając na względzie daleko idące skutki, jakie związane są z faktem doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu, jak również mając na względzie to, że tryb doręczenia przewidziany w art. 44 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady doręczania pism do rąk adresata, organy w niniejszej sprawie powinny wnikliwie zbadać kwestię prawidłowości doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Nie mogą istnieć jakiekolwiek wątpliwości, czy przesyłka została Skarżącej prawidłowo doręczona. Skarżąca konsekwentnie twierdzi, że adres był nieprawidłowy, i wnioskuje, aby organ zbadał, jaki adres wpisała w zeznaniu PIT za 2014 r. Organ nie może kwestii adresu (wskazanego w PIT, jak twierdzi Skarżąca) pomijać milczeniem powołując się wyłącznie na dane wynikające z ewidencji podatników.

Nie bez znaczenia jest to, że z zaświadczenia przedłożonego przez Skarżącą wynika, że jest ona zameldowana na pobyt stały pod adresem [...] już od 27 stycznia 2015 r. (zaświadczenie znajduje się w aktach sprawy). Twierdzenie Skarżącej, że w deklaracji PIT za 2014 r. podała już ten nowy adres jako adres zamieszkania, jest w tej sytuacji co najmniej prawdopodobne i zasługuje na zbadanie.

Z podanych wyżej powodów należało uznać, że organ nie wyjaśnił wszystkich wątpliwości związanych z doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego, przez co naruszył art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnienie kwestii adresu zamieszkania, w kontekście prawidłowości doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, ma swoje bezpośrednie i oczywiste przełożenie na kwestię rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, co zostało wyżej przedstawione.

3. Podsumowując, zaskarżone postanowienie należało uchylić zarówno ze względu na omówione wcześniej naruszenie art. 58 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jak i naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Podstawą takiego rozstrzygnięcia jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Końcowo należy wspomnieć, że postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o oddaleniu zarzutów zostało odrębnie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zostało przez ten Sąd uchylone wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1506/18. Ta okoliczność jest znana Sądowi z urzędu.

Rozpatrując ponownie zażalenie Skarżącej na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów Organ powinien wziąć pod uwagę wyżej zaprezentowane stanowisko Sądu zarówno co do prawidłowej wykładni art. 58 § 2 k.p.a. w realiach niniejszej sprawy, jak też organ powinien zbadać, czy ze składanych przez Skarżącą zeznań lub innych dokumentów, o których mowa w art. 9 ust. 1d ustawy o ewidencji i identyfikacji podatników i płatników wynika, że przed próbą doręczenia jej odpisu tytułu wykonawczego skutecznie dokonała aktualizacji danych adresowych. W sytuacji nieskutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w pierwszej kolejności organ powinien zweryfikować swoje stanowisko co do tego, że zarzuty zostały zgłoszone po terminie.

W kontekście art. 8 § 1 k.p.a. organ powinien też wziąć pod uwagę to, że z akt wynika, iż Skarżąca ze względu na wiek i stan zdrowia nie jest osobą w pełni samodzielną.

Sąd w niniejszej sprawie nie rozstrzygał o kosztach, ponieważ Skarżąca była od nich zwolniona.