Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 344/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 12, art. 200, art. 205 § 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 119 § 1 i 2, art. 120, 233 § 1, art. 191, art. 187 § 1, art. 127
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), asesor WSA Piotr Dębkowski, Protokolant referent stażysta Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz D. M. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] (dalej: NUS) orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej D. M. (dalej: Skarżący/Strona) z WW. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do lipca 2014 r.

Od ww. decyzji Skarżący złożył odwołanie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] listopada [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący pełnił obowiązki prezesa zarządu Spółki w czasie powstania i upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres kwiecień – lipiec 2014 r. Terminy płatności dla podatnika podatku od towarów i usług za ww. okres rozliczeniowy upływały odpowiednio w dniu: 26 maja 2014 r., 25 czerwca 2014 r., 25 lipca 2014 r., 25 sierpnia 2014 r., natomiast z odpisu z KRS nr 0000479955 (według stanu na dzień 18.11.2016 r.) wynika, iż Skarżący wpisany został jako prezes jednoosobowego zarządu WW. Sp. z o.o. od dnia 09.10.2013 r. i figuruje nadal w rejestrze w dacie sporządzenia przedmiotowego odpisu.

DIAS dostrzegł, że w postępowaniu odwoławczym Strona zakwestionowała ustalenia dotyczące okresu pozostawania w zarządzie Spółki. Strona podkreśliła, że od 10 stycznia 2014 r. nie pozostawała członkiem zarządu Spółki. Wyjaśniła, że B. Sp. z o.o. sp.j. zawiązaną w dniu 10.09.2013 r. W. Sp. zo.o. zbyła w dniu 10.01.2014 r. na rzecz E. M., która stała się jedynym wspólnikiem Spółki. W tym samym dniu miało miejsce Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki, na którym jedyny wspólnik – E. M. podjęła jednogłośnie uchwałę nr 1, mocą której odwołano z zarządu Spółki D. M. i na jego miejsce powołano E. M. W dniu 10.01.2014 r. podjęte zostały również inne czynności związane z zakończeniem członkostwa Skarżącego w zarządzie Spółki. Na poparcie swego stanowiska w odwołaniu Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów.

Odnosząc się zatem do podnoszonej przez Skarżącego kwestii DIAS wyjaśnił, że okoliczność sprzedaży udziałów Spółki pozostaje bez wpływu na orzeczoną zaskarżoną decyzją odpowiedzialność, bowiem tego rodzaju okoliczność nie została wymieniona w treści art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 201, dalej: "O.p.") jako przesłanka wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki. Co do okazanych natomiast dokumentów: umowy sprzedaży udziałów z dnia 09.01.2014r. oraz Uchwały Nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników W. Sp. z o.o. odwołującej ze stanowiska prezesa zarządu D. M. (przy czym organ podkreślił, że w dniu 21.07.2017r. brak było tych dokumentów w aktach rejestrowych Spółki). Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy nie potwierdzają, że Strona nie miała realnego wpływu na działania Spółki w tym zakresie.

DIAS wskazał, że z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia [...] r. określającej W. Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień – lipiec 2014 r., wynika, że Skarżący opatrywał wystawiane faktury swoim podpisem, a okoliczności jego sfałszowania Skarżący nie udowodnił. Ponadto z decyzji tej wynika, że Strona świadomie uczestniczyła w mechanizmie założenia jednej z firm, która po dopełnieniu formalności rejestrowych przeznaczona była na sprzedaż. Zdaniem organu odwoławczego jako prezes i jedyny udziałowiec E. M. pełniła zatem rolę tzw. słupa.

Odnośnie przesłanki bezskuteczności egzekucji organ odwoławczy wskazał, że w związku z nieuregulowaniem przez W. Sp. z o.o. zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień – lipiec 2014r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne.

NUS postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2016 r. umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując w uzasadnieniu, że egzekucja okazała się bezskuteczna, ponieważ Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, a co za tym idzie nie można ustalić czy strona postępowania egzekucyjnego posiada jakikolwiek majątek ruchomy bądź nieruchomy w stosunku do którego można byłoby zastosować skuteczny środek egzekucyjny. Ponadto w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny nie uzyska kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiły też przesłanki egzoneracyjne.

W szczególności DIAS stwierdził, że w przedmiotowej sprawie z całą pewnością nie zaistniała okoliczność wyłączająca odpowiedzialność Strony, a dotycząca zgłoszenia wniosku o upadłość, bowiem wniosek taki nie został w ogóle złożony, co potwierdza odpis pełny z KRS nr [...] według stanu na dzień 8 listopada 2016 r.

W ocenie DIAS, biorąc pod uwagę najwcześniejsze nieuregulowane zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. zasadne jest twierdzenie organu I instancji, że momentem kiedy Spółka stała się niewypłacalna był maj 2014 r.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu przed organami podatkowymi Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja byłaby faktycznie możliwa i w konsekwencji zaspokoiłaby zaległości podatkowe Spółki w znacznej części.

W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący sformułował żądanie uchylenia decyzji DIAS z dnia [...] listopada [...] r. i utrzymanej nią w mocy decyzji NUS z dnia [...] czerwca [...] r. i umorzenia postępowania, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze zarzucono naruszenie:

art. 116 § 1, § 2 i § 4 w zw. z art. 107 § 1, § 2 pkt 1, 2, 4, art. 109 § 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przypisaniu Skarżącemu solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za okres kwiecień - lipiec 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, podczas gdy Skarżący nie był członkiem zarządu Spółki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań objętych niniejszym postępowaniem oraz w czasie, gdy zobowiązania te powstawały, jak również nie sprawował w tym czasie faktycznie funkcji członka zarządu Spółki (nie miał realnego wpływu na działania Spółki), w związku z czym nie zaistniała przesłanka przypisania mu solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki;

art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 207 O.p. i art. 108 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym utrzymaniu w mocy decyzji I instancji w sytuacji, w której nie doszło do spełnienia materialnoprawnej przesłanki odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 116 § 1 w zw. z § 2 O.p., jaką jest pozostawanie (formalnie lub faktycznie) członkiem zarządu Spółki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych oraz w czasie, gdy zobowiązania te powstawały;

art. 208 O.p. poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji i nieumorzenie postępowania wobec Skarżącego, w sytuacji, w której stało się ono bezprzedmiotowe na skutek niewypełnienia się materialnoprawnych przesłanek solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, ponieważ Skarżący nie był członkiem zarządu Spółki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań objętych niniejszym postępowaniem oraz w czasie, gdy zobowiązania te powstawały, jak również nie sprawował w tym czasie faktycznie funkcji członka zarządu Spółki (nie miał realnego wpływu na działania Spółki);

art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego polegające na:

- błędnym utrzymaniu w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji, w sytuacji w której organ I instancji, mimo fizycznego dysponowania istotnymi dokumentami od Skarżącego, nie ocenił w toku sprawy tych dokumentów (m.in. umowy sprzedaży udziałów i protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z uchwałą o odwołaniu Skarżącego z zarządu Spółki), wobec czego dokumenty te były przedmiotem dowodu wyłącznie przed organem II instancji, a w konsekwencji czego Skarżący został pozbawiony możliwości dwukrotnego merytorycznego rozpoznania jego sprawy na podstawie istotnych dla stanu faktycznego dokumentów przesądzających o braku podstaw pociągania Skarżącego do solidarnej odpowiedzialności podatkowej (został pozbawiony dwóch spojrzeń dwóch niezależnych organów podatkowych na dokumenty);

- uznaniu przez organ II instancji możliwości konwalidowania w postępowaniu drugoinstancyjnym naruszeń leżących po stronie organu I instancji w zakresie gromadzenia i rozpoznawania materiału dowodowego (de facto konwalidowania sytuacji, w której organ I instancji zagubił istotne dokumenty - dokumenty te jednak istniały na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, więc nie stanowią realnie nowych dowodów w postępowaniu drugoinstancyjnym i powinny zostać niezależnie, dwukrotnie ocenione przez oba organy podatkowe);

- błędnym założeniu przez organ II instancji, że dowód z dokumentów przedstawionych przez Skarżącego nie mógł odnieść skutku w postępowaniu przed organem I instancji, a tym samym nieuprawnionym przesądzeniu przez organ II instancji oceny dowodów, jaka mogła mieć miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a w konsekwencji na pozbawieniu Skarżącego dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy;

5. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady podejmowania przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jak również obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegające na tym, że:

- organ II instancji uznał, że Skarżący był członkiem zarządu Spółki, mając na uwadze odpis z Rejestru Przedsiębiorców KRS (a Skarżący obalił w toku postępowania okoliczność, by pozostawał w zarządzie Spółki, przedkładając uchwałę o swoim odwołaniu z zarządu);

- organ II instancji zaniechał zebrania lub nie przedstawił materiału dowodowego mającego wykazać fakt rzekomego realnego wpływu Skarżącego na działania Spółki;

- organ II instancji zaniechał weryfikacji materiału dowodowego związanego z postępowaniami prowadzonymi przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w P. (poprzestając jedynie na części treści decyzji z dnia [...] grudnia [...] r.) i przed organami Policji i Prokuratury związanymi z mechanizmami działania Spółki, które na korzyść Skarżącego potwierdzają, że Skarżący nie uczestniczył w przestępczych działaniach Spółki i nie wywierał realnego wpływu na jej działalność;

- w konsekwencji powyższych zaniechań organ II instancji nie udowodnił rzekomego realnego wpływu Skarżącego na działania Spółki i nie wykazał przesłanki solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego sprowadzającej się do jego rzekomo realnego wpływu na działania Spółki, pomimo leżącego po stronie organu podatkowego ciężaru dowodowego wykazania tej tzw. przesłanki pozytywnej, a tym samym błędnie wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, zamiast umorzyć postępowanie względem Skarżącego;

- organ II instancji niezasadnie przerzucił na Skarżącego ciężar udowodnienia, że Skarżący nie miał realnego wpływu na działania Spółki, w tym, że rzekome podpisy Skarżącego na fakturach wystawianych przez Spółkę, po formalnym odwołaniu Skarżącego z zarządu, nie należały do Skarżącego, (np. przez przedłożenia zawiadomienia o przestępstwie), podczas gdy ciężar udowodnienia przesłanki pozytywnej spoczywał wyłącznie na organie podatkowym;

- gdyby organ II instancji zebrał materiał dowodowy z postępowania przed organami Policji i Prokuratury, doszedłby do przekonania, w świetle ustaleń tych organów, że Skarżący nie pełnił żadnych realnych funkcji w Spółce po jej sprzedaży i odwołaniu z zarządu i nie podpisywał rzekomych faktur; w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w G. pod sygn. [...] (dawniej [...]) Skarżący miał status świadka, a akt oskarżenia związany z mechanizmami działania Spółki, w tym wystawianiem faktur i fałszowaniem podpisów, został skierowany przeciwko innym osobom;

- w konsekwencji więc nie było podstaw do uznania solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki, a tym samym utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. pełnomocnik Skarżącego przedstawił do wglądu wyciąg z KRS z dnia 6 grudnia 2018 r. i jednocześnie wskazał, że wykreślenie Skarżącego z rejestru nastąpiło na podstawie tego dokumentu. Skarżący osobiście potwierdził, że nie podpisywał dokumentów Spółki, pierwszy raz widział te dokumenty w urzędzie kontroli skarbowej w W., były to podpisy napisane jego charakterem, ale najprawdopodobniej osoby, które posługiwały się pieczątkami z faksymilią Skarżącego zrobiły skan podpisu. Policja w P. miała wiedzę o istnieniu pieczątek z faksymilią Skarżącego. Okazano je również Skarżącemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zasadniczą kwestią w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie czy Skarżący może potencjalnie odpowiadać za zaległości podatkowe spółki W. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za okres kwiecień - lipiec 2014 r.

Zgodnie bowiem z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Zatem w pierwszej kolejności w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe podmiotów wskazanych w art. 116 § 1 O.p. organ podatkowy musi ustalić krąg osób fizycznych które pełniły funkcję członka zarządu w momencie upływu terminu płatności powyższych zobowiązań podatkowych.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzyganej sprawy ma więc ustalenie znaczenia pojęcia "pełnienie obowiązków członka zarządu". W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest dominujący pogląd, że "pełnienie funkcji członka zarządu" oznacza faktyczne wykonywanie funkcji członka zarządu. W tym zakresie tytułem przykładu można wskazać wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r. (I FSK 1702/16), w którym stwierdzono, że "z uwagi na literalne brzmienie art. 116 § 2 o.p., zakres odpowiedzialności uregulowanej w tym przepisie wyznacza pojęcie "pełnienia obowiązków członka zarządu". Pojęcie to należy odnosić do kontekstu faktycznego sprawy i nie można go sprowadzać tylko i wyłącznie do aspektów formalnych." Czy też wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 października 2018 r. (I SA/Sz 457/18), w którym sąd wyraził pogląd, że "faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z o.o., nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce, powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 § 2 o.p.". Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowiska w zakresie rozumienia terminu "pełnienie obowiązków członka zarządu".

Powyższe stanowisko sądów administracyjnych stanowiło podstawę dla przyjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Jak bowiem wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji organ odwoławczy nie kwestionuje, że w dniu 10 stycznia 2014 r. uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Skarżący został odwołany z funkcji członka zarządu spółki W. Sp. z o.o. Na powyższe wskazują wywody organu odwoławczego zawarte na stronie 11 skarżonej decyzji.

Organ przypisując odpowiedzialność Skarżącemu za zobowiązania podatkowe spółki W. Sp. z o. o. odwołuje się właśnie do faktycznego wykonywania przez niego funkcji członka zarządu.

Należy podkreślić, że ciężar dowodu w sytuacji w której organ podatkowy opiera odpowiedzialność osoby fizycznej na faktycznym wykonywaniu funkcji członka zarządu pomimo formalnego odwołania z tej funkcji w całości spoczywa na organie podatkowym. To organ podatkowy musi wykazać na podstawie zabranych dowodów, że określona osoba faktycznie wykonywała funkcję członka zarządu.

W rozstrzyganej sprawie organ odwoławczy jako dowód na faktyczne wykonywanie funkcji członka zarządu przez Skarżącego po dniu 10 stycznia 2014 r. wskazuje na faktury sprzedaży, na których znajduje się "pieczątka i złożony jest podpis" Skarżącego. Jednocześnie organ odwoławczy wskazuje, że z zeznań Skarżącego nie wynika jednoznacznie, że ww. podpis nie został przez niego złożony.

Zdaniem Sądu z zeznań Skarżącego wbrew stanowisku organu odwoławczego wynika jednoznacznie, że Skarżący zaprzecza, aby składał podpis na wskazanych przez organ odwoławczy fakturach. Sąd pragnie wskazać, że zaznania Skarżącego zostały zacytowane w skarżonej decyzji w sposób niepełny i stąd zapewne wątpliwości organu odwoławczego w zakresie stanowiska Skarżącego w kwestii autentyczności podpisu złożonego na wskazanych w decyzji fakturach. Skarżący więc twierdził, również przed organami ścigania, że podpis złożony na fakturach nie został złożony przez niego.

Ponadto jak wskazał Sąd ciężar dowodu w zakresie wykazania faktycznego sprawowania funkcji członka zarządu spoczywa na organie podatkowym. Zatem to nie Skarżący ma wykazać, że złożony podpis nie jest autentyczny tylko organ odwoławczy, jeżeli w ponownym postępowaniu nadal będzie miał wątpliwości w tym zakresie obowiązany będzie wykazać autentyczności podpisu Skarżącego na wskazanych fakturach.

Podkreślić należy, że organy podatkowe zgodnie z art. 120 O.p. działają w granicach i na podstawie przepisów prawa. Zatem jeżeli organ podatkowy wskazuje, że podatnik (Skarżący) powinien podjąć określone czynności – w przedmiotowej sprawie zawiadomić organy ścigania o przestępstwie "posłużenia się podpisem strony" to powinien wskazać odpowiednią normę prawną nakazującą określone zachowanie. Brak odpowiedniej normy prawnej w systemie prawa karnego powoduje, że organ odwoławczy w sposób nieuprawniony "przerzucił" ciężar dowodu w tym zakresie na Skarżącego poprzez żądanie przestawienia dowodów na nieautentyczność podpisu oraz poddając w wątpliwość wiarygodność zeznań Skarżącego poprzez wskazanie na brak ww. zawiadomienia. Sąd podziela także pogląd pełnomocnika Skarżącego o niecelowości takiego zawiadomienia skoro fakt ten był znany sprawy organom ścigania - co wynika z akt sprawy.

Reasumując, organ odwoławczy nie wykazał, że Skarżący pełnił faktycznie funkcję członka zarządu spółki W. Sp. z o. o. po dniu 10 stycznia 2014 r., tj. po odwołaniu z ww. funkcji. Tym samy organ odwoławczy naruszył art. 116 § 2, art. 122, art 187 § 1, art. 191 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

Mając na uwadze powyższe ustalenia w ocenie Sądu zbędne jest badanie zaistnienia w sprawie przesłanek tzw. pozytywnych i negatywnych odpowiedzialności osoby trzeciej zgodnie z art. 116 § 1 O.p.

Sąd nie podziela natomiast poglądu Skarżącego, że organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności wynikająca z art. 127 O.p. Zdaniem Sądu należy zauważyć, że organ podatkowy pierwszej instancji również orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki W. Sp. z o. o. W związku z powyższym organ odwoławczy nie mógł uchylić decyzji i orzec co do istoty sprawy. Podkreślić należy, że organ pierwszej instancji dysponował całością materiału dowodowego zatem organ pierwszej instancji i organ odwoławczy orzekały na podstawie tożsamego stanu faktycznego. Sąd podzielą pogląd Skarżącego, że uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji pomijało istotne okoliczności sprawy przedstawione przez Skarżącego, ale właśnie powyższe uchybienia stanowiły wadę uzasadnienia decyzji. Organ odwoławczy podzielając istotę rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji rozwinął uzasadnienie odnosząc się do wskazanych przez Skarżącego dowodów ale dowodów znanych organowi pierwszej instancji. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uzupełnił argumentację organu podatkowego pierwszej instancji przez co nie naruszył art. 127 O.p.

Z tych powodów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 152 p.p.s.a. i zasądził zgodnie z art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składają się:

kwota 500 zł uiszczonego wpisu sądowego;

kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego - określona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.153);

kwota 17 zł opłaty skarbowej uiszczonej od udzielonego pełnomocnictwa.