Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 137/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3-5, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 91
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt II SA/Go 67/19 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 23 listopada 2018 r. nr 0801-IOA.4246.169.2018.DMK w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. Sp. z o.o. w M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt II SA/Go 67/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę M. spółki z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 23 listopada 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca zaskarżając ten wyrok w całości i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji w całości, zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi na rozprawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), zarzuciła:

I. Rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowania tj.

1. naruszenie prawa materialnego art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540; dalej: "u.g.h.") poprzez uznanie, że ma on zastosowanie do Skarżącej, w sytuacji gdy:

- z treści decyzji, jak wyroku w żadnej mierze nie wynika na czym urządzanie gier przez Skarżącą miał rzekomo polegać, nie zostało nawet zasugerowane, że Skarżąca obok wydzierżawienia powierzchni wykonywała jakiekolwiek inne czynności przemawiające za tym, że brała udział w urządzaniu gier na automatach,

- nie wykazano, aby wspólnicy spółki czy jej pracownicy mieli klucze do automatów, czy też, aby to do nich grający zgłaszali roszczenia reklamacyjne związane z funkcjonowaniem automatów, ani też że Skarżąca zasilała automaty w gotówkę do wypłaty wygranych, co mogłoby świadczyć o wykonywaniu czynności innych niż wynikające z zawartej umowy dzierżawy,

- Skarżąca nie uzyskiwała z automatów żadnych dochodów, tym samym wysoce nielogicznym jest uznanie, że urządzała ona gry hazardowe jednocześnie nie czerpiąc z tego zysków,

- z treści przedłożonego prawomocnego wyroku uniewinniającego prezesa zarządu skarżącej od przestępstwa z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego wynika, że Skarżąca nie wykonywała żadnych czynności mogących zostać uznane za urządzanie gier hazardowych.

a samo udostępnienie miejsca w lokalu w celu urządzania gier i utrzymywanie go w stanie do tego przeznaczonym nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie i nie może być zakwalifikowane jako "urządzanie gier na automacie" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

II. Z ostrożności procesowej, niezależnie od powyższego, na podst. art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła również naruszenie prawa procesowego i materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.

1. art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 264 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16 jest wiążąca i rozstrzyga kwestie tego czy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, w odniesieniu do sytuacji mającej miejsce długo przed podjęciem tej uchwały, a także,

2. naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. II GPS 1/16, której treść jak wskazał Sąd "jest dostępna wszystkim zainteresowanym i nie wymaga szerszego omówienia" może stanowić argument przemawiający za tym, że w 2011 r. nie istniały wątpliwości, co do tego, że urządzanie gier jest deliktem administracyjnym, podczas gdy w 2011 r. treść tego postanowienia nie była dostępna dla wszystkich zainteresowanych bowiem jeszcze uchwała ta nie istniała, a zastała podjęta dopiero 5 lat później, a obywatel nie powinien ponosić odpowiedzialność za błędnie ustanowione prawo, wprowadzające w błąd wyroku sądowe (których do czasu podjęcia tej uchwały było przynajmniej kilkadziesiąt), a podjętych a z których wynikało, że urządzanie gier nie może stanowić deliktu gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, który wymaga notyfikacji do jego stosowania, a więc wydawanie decyzji w dniu 23 listopada 2018 r. w odniesieniu do zdarzenia z roku w 2011 r., a więc dopiero po rozwianiu wątpliwość w zakresie tego czy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest przepisem technicznym w 2016 r. łamie podstawy zasady państwa prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony Skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa: COVID-19) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z zarzutów skargi kasacyjnej, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gorzowie Wielkopolskim w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - najogólniej rzecz ujmując - wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne, wobec ich prawidłowości, uzasadniały po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie przez organy administracji oceny, że stanowiące przedmiot kontroli automaty do gier o nazwach: KIOSK INTERNETOWY bez numeru, KIOSK INTERNETOWY bez numeru, służyły do urządzania na nich gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 - 5 ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion - przypisanego stronie skarżącej - deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry i po trzecie, nałożenie na stronę na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry.

Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają trafności stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie jest niezgodna z prawem.

Zwłaszcza, że ich ocena - co wymaga przypomnienia, albowiem nie jest to bez znaczenia, o czym szerzej jeszcze mowa dalej - nie może abstrahować od znaczenia konsekwencji wynikających z faktu, że w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W relacji do wymogów odnoszących się do zarzutów stawianych na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15) oraz zarzutów stawianych na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), ocena ich zasadności nie może nie uwzględniać znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Na czelnym Sądem Administracyjnym, o której mowa była na wstępie.

Z przedstawionej perspektywy nie sposób jest więc uznać za skuteczne - a co za tym idzie za zasadne - zarzuty z I. 1. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzuty naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h., na gruncie których strona skarżąca zmierza do wykazania, że nie jest podmiotem urządzającym gry hazardowe na automatach poza kasynem gry.

Przede wszystkim trzeba podnieść, że z przepisu art. 89 ust. 1 u.g.h. jasno i wyraźnie wynika, że na jego gruncie ustawodawca penalizuje zasadniczo (dwa) różne rodzaje nagannych i niepożądanych zachowań, stanowiących dwa odrębne delikty prawa administracyjnego. Stąd też nie bez powodu ich znamiona podmiotowe oraz przedmiotowe, w celu zindywidualizowania tych deliktów w zakresie odnoszącym się do penalizowania naruszeń odrębnych od siebie sankcjonowanych przepisów ustawy o grach hazardowych, ustawodawca opisał w wyraźnie różny i odbiegający od siebie sposób.

Z powyższego wynika, że - jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć - celem działania prawodawcy materializującym się w treści art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych było penalizowanie zachowań polegających na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry (w tym w szczególności restytucja niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowanie strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach) oraz przeciwdziałanie tym zachowaniom, jako niepożądanym.

Jeżeli tak, to za nie mniej uzasadniony trzeba uznać ten wniosek, że wobec jednoznacznej treści przywołanego przepisu prawa, za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą, należy uznać po pierwsze, fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h., a po drugie, ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry.

W korespondencji do powyższego trzeba podnieść, że w rozpatrywanej sprawie z ustaleń dokonanych przez organy jednoznacznie wynika, że to Skarżąca była dysponentem automatów i urządzała gry w kontrolowanym lokalu. Trafnie Sąd I instancji wskazał, iż to Skarżąca była dysponentem automatów i podmiotem urządzającym gry w kontrolowanym lokalu. Świadczy o tym jednoznacznie treść umowy najmu zawartej z K. Sp. z o.o., jak i zeznania świadka - M.P., a wskazana w skardze kasacyjnej umowa o świadczenie usług zawarta ze spółką V. nie podważa ustaleń organu, gdyż jest zbyt ogólnikowa. Co więcej organ II instancji uznając, że konieczne jest wyjaśnienie tej okoliczności w piśmie z 12 września 2018 r. wezwał spółkę do przedłożenia dodatkowych dokumentów. W wyznaczonym terminie spółka nie złożyła żadnych dokumentów, a jedynie złożyła wniosek o przedłużenie terminu do 19 października 2018 r., a następnie nadal nie przedłożyła żadnych dokumentów, aż do wydania zaskarżonej decyzji 23 listopada 2018 r. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, niepodważony przez Skarżącą, świadczy o tym, że dokonana przez organy administracji celno-skarbowej i zaakceptowana jako prawidłowa przez sąd pierwszej instancji prawna ocena zachowania skarżącego odpowiada hipotezie normy prawnej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że Skarżąca urządzała gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w lokalu niebędącym kasynem gry w związku z czym prawidłowo nałożono na niego karę na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Odnosząc się do stanowiska kasatora, iż z treści przedłożonego prawomocnego wyroku uniewinniającego prezesa zarządu Skarżącej wynika, że nie wykonywała ona żadnych czynności mogących zostać uznane za urządzanie gier hazardowych, należy na wstępie przypomnieć, że na podstawie art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku zapadłego w postępowaniu karnym, ale dotyczy to tylko wyroku skazującego. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku", zgodnie z art. 11 p.p.s.a., rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Takiego związania nie ma w odniesieniu do wyroków uniewinniających, orzeczeń umarzających postępowanie i postanowień. Orzeczenie wydane w postępowaniu karnym, na które powołuje się strona skarżąca kasacyjnie, a dotyczące postępowania karnoskarbowego prowadzonego w związku z działalnością Strony w innym lokalu tj. w barze "[...]" mieszczącym się w m. P., przy ul. [...], nie wiązało organów administracyjnych w niniejszej sprawie. Zauważyć trzeba, że postępowanie o przestępstwo karnoskarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. i prowadzone w jego zakresie postępowanie dowodowe oraz postępowanie administracyjne, prowadzone z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, są odrębnymi sprawami, których wyniki nie zależą od siebie nawzajem (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 353/17, z 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II GSK 801/17, z 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II GSK 3120/17). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, odpowiedzialność na podstawie art. 89 u.g.h. ma charakter obiektywny i jest oderwana od winy, której stwierdzenie jest z kolei konieczne do wymierzenia kary za popełnienie czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s. (zob. np. wyrok NSA z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4522/16). Z tych względów nie można uznać za zasadne zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej w tym zakresie.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 264 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 jest wiążąca i rozstrzyga kwestie tego czy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, w odniesieniu do sytuacji mającej miejsce długo przed podjęciem tej uchwały.

Kwestionowane skargą kasacyjną stanowisko Sądu I instancji nie może być uznane za nieprawidłowe, zwłaszcza, że odwołuje się do poglądu prawnego wyrażonego w ww. uchwale składu siedmiu sędziów NSA w sprawie II GPS 1/16 (ONSAiWSA 2016/5/73). W uchwale tej NSA wyjaśnił, że "1. Artykuł 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 1998.204.37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gdy – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych".

Rozważając i rozstrzygając kwestię związaną z oceną technicznego charakteru art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale II GPS 1/16 uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale powiększonego składu NSA, jak i argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu, a mianowicie, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie ustanawia żadnych warunków determinujących skład, właściwości lub sprzedaż produktu, a tym samym, że przepis ten nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko prezentowane w przywołanej uchwale co do oceny charakteru relacji między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Samoistny charakter funkcji realizowanej przez ten przepis, o czym już była mowa, nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h., co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej nie jest przy tym istotne, że dokonane przez organy czynności kontrolne miały miejsce przed podjęciem tej uchwały. Orzeczenia sądowe nie stanowią bowiem aktów stanowienia prawa, lecz jego stosowania. Uchwała II GPS 1/16 ma niewątpliwe charakter wiążący dla sądów w sprawach o takim samym stanie faktycznym, a więc i w niniejszej sprawie, na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 1 p.p.s.a.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP. Wskazać bowiem należy, że Sąd pierwszej instancji w żadnym akapicie sporządzonego uzasadnienia nie stwierdził, że ww. uchwała "jest dostępna wszystkim zainteresowanym i nie wymaga szerszego omówienia". Normy zaś z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP są normami o charakterze ustrojowym, a skarżąca kasacyjnie nie wykazała skutecznie ich naruszenia w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.