Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 857/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34, art. 35, par. 12, par. 13, par. 60
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Sebastian Pietrzyk WSA Mirosław Bator WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2024 r. sprawy ze skargi M. P. i G. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr WI-I.7840.7.85.2023.DA w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 19 kwietnia 2024 r. znak WI-I.7840.7.85.2023.DA orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 23 sierpnia 2023 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany dla inwestora P. J. O. i A. O., obejmującej inwestycję pn. Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek A) oraz budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek B) wraz z budową muru oporowego na działce nr [...] w miejscowości K., gmina Z.

Powyższa decyzja zapadłą w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 7 czerwca 2021 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek A) oraz budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek B) z garażem wolnostojącym dwustanowiskowym (budynek C) i budowa murów oporowych na dz. nr [...] w miejscowości K., gm. Z..", który został ostatecznie skorygowany przez pełnomocnika inwestora w dniu 23.08.2021 r. na: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek A) oraz budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek B) z garażem wolnostojącym dwustanowiskowym (budynek C) i budowa muru oporowego na dz. nr [...] w miejscowości K., gm. Z.. " i na taki zakres została wydana w dniu 08.12.2021 r. decyzja pozwolenia na budowę Starosty [...].

Dnia 2 marca 2023 r. Wojewoda Małopolski, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego w dniu 10.01.2022 r. przez strony postępowania (P.P. M. i G. P. - współwłaścicieli dz. nr [...]), decyzją znak: [...] - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Dnia 29 marca 2023 r. ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji wystosował postanowienie o brakach w projekcie architektoniczno - budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane i wezwał do ich uzupełnienia terminie do dnia 26 kwietnia 2023 r. Z dniem 27.04.2023 r. na prośbę pełnomocnika inwestora z dnia 26.04.2023 r., organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. W dniu 16.06.2023 r. pełnomocnik inwestora zmienił zakres inwestycji, objętej przedmiotowym wnioskiem na: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek A) oraz budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (budynek B) wraz z budową muru oporowego na dz. nr [...] w miejscowości K., gm. Z..", rezygnując tym samym z budowy jednego z budynków, tj. garażu wolnostojącego (budynek C). W dniu 17.07.2023 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił całościowo braki w złożonej dokumentacji projektowej.

W wyniku ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji (Starosta [...]) stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne odpowiada przepisom prawa i udzielił pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany.

Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie złożyli M. P., G. P., A. K. i M. K..

Rozpatrując odwołania od decyzji organu I instancji Wojewoda Małopolski w pierwszej kolejności zweryfikował krąg stron postępowania. Wskazał, że organ I instancji przymiot strony przyznał inwestorom i właścicielom dz.ew.nr [...] (KW nr [...]) - teren zajęty pod inwestycję oraz właścicielom działek, będących w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. dz.ew.nr [...] (KW nr [...]), oraz współwłaścicielom działki nr [...] (drogowej KW nr [...]). W ocenie organu II instancji ustalony przez organ I instancji krąg był prawidłowy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda Małopolski wskazał, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno – budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cytowanego powyżej przepisu. Wyjaśniono, że za prawidłowość sporządzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09).

Zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 Pb do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego dołącza się: oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenie zostało złożone (dokumentacja projektowa – str. 7, 7C część projektu zagospodarowania terenu). W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 481/10). W przedmiotowej projektant w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego: projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego, posiadał ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (dokumentacja projektowa – str. 6, 7B część projektu zagospodarowania). Dokumentacja projektowa spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity – Dz.U. z 2022 r. poz. 1679). Projekt jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości dokumentacji projektowej z podziałem na części tj. projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany, załączniki do projektu budowlanego. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (dokumentacja projektowa – str. 5 - 7 część załączniki do projektu budowlanego). W projekcie określona została I kategoria geotechniczna obiektów, przy prostych warunkach gruntowych (dokumentacja projektowa – str. 7 część projekt architektoniczno-budowlany). W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1e Pb; zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanych obiektów (dokumentacja projektowa – str. 13 - 13A część projekt zagospodarowania terenu). Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu, zwanego dalej PZT (dokumentacja projektowa – str. 15 część projekt zagospodarowania terenu), inwestycja została zaprojektowana na części terenu działki nr [...], przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną. Dodatkowo należy wskazać, iż działka inwestycyjna posiada szerokość mniejszą niż 16 m (w najszerszym punkcie działki szerokość wynosi ok. 12 m). Budynek "A" i budynek "B" zlokalizowane zostały 46,60 m – 115,38 m od granicy z działką nr [...] (działka drogowa – 2KDL) od strony zachodniej, od strony północnej budynek "A" – 1,51 m od granicy z działką nr [...] (m.in. działka Odwołujących się), budynek "B" – 1,55 m z działką nr [...] (m.in. działka Odwołujących się) oraz od strony południowej budynek "A" – 4,00 m, budynek "B" – 4,06 m (działka nr [...]). Najbliższe budynki mieszkalne i gospodarcze znajdują się od projektowanych budynków "A" i "B" w odległościach 23,08 m (budynek "A" od budynku nr [...] na działce nr [...]), 29,72 m (budynek "A" od budynku nr [...] na działce nr [...]), 30,19 m (budynek "A" od budynku na działce [...]), 12,59 m (budynek "B" od budynku na działce [...]), 18,43 m (budynek "B" od budynku na działce [...]) oraz 15,14 m (budynek "A" od budynku gospodarczego na działce nr [...]). W skład planowanej inwestycji wchodzi również budowa muru oporowego od strony południowej przy granicy z działką [...].

Następnie organ zbadał zgodność zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXIII/169/12 Rady Gminy Z. z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectw Aleksandrowice, Burów, Kleszczów w Gminie Zabierzów (Dz.Urz.Woj.Małop.2012.3507 ze zmianami), zwanym dalej m.p.z.p. Ustalił, że teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 41MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz 2R – tereny rolne. Planowana inwestycja całkowicie znajduje się na obszarze 41MN. Mając na uwadze cechy, wskaźniki i parametry inwestycji odpowiadają one przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dalszej kolejności organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania. W odpowiedzi na zarzut (a) wskazał, że zgodnie z art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W projekcie budowlanym zostały zastosowane rozwiązania z zachowaniem przepisów p.b. oraz r.w.t, jak również planu miejscowego. W rozwinięciu do zarzutu (a) organ odwoławczy wyjaśnił, iż działka nr [...] w swoim najszerszym miejscu posiada 5 m i obecnie jest wykorzystywana jako dojazd do działek nr [...], [...] i [...] (por. rys. PZT np. wjazdy na ww. działki). Wskazać należy, iż planowana inwestycja w obecnym kształcie nie pozbawia możliwości hipotetycznej zabudowy działki nr [...].Organ odwoławczy podkreślił, iż odwołujący się mają możliwość wykorzystania swojej nieruchomości zgodnie z ustaleniami m.p.z.p (np. § 23 ust. 9 m.p.z.p i § 25 ust. 2-3 m.p.z.p oraz przepisów r.w.t). Dodatkowo organ wskazał, iż to inwestor jest decyzyjny w zakresie swojej inwestycji na swoim terenie, a nie sąsiedzi, zatem zarzut (a) jest niezasadny. W odniesieniu do argumentów (b), (c) i (h) wskazano, iż działka inwestycyjna w najszerszym miejscu posiada ok. 12 m szerokości, w związku z powyższym zostały zastosowane takie rozwiązania projektowe, aby planowana inwestycja w obecny kształcie spełniała wymogi p.b, r.w.t. oraz m.p.z.p. Organ odwoławczy podkreślił, iż za prawidłowość sporządzenia projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno – budowlanym, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant. Zgodnie z art. 17 pkt 6 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., treść ustaleń m.p.z.p została uzgodniona z właściwymi organami, w tym organami odpowiedzialnymi za parki krajobrazowe. W § 10 m.p.z.p znalazły się zapisy dotyczące sposobu zagospodarowania terenów tj. zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych.

Organ odwoławczy odnosząc się do kolejnego zarzutu (lit. d) wyjaśnił, że zgodnie z rysunkiem nr. PZT-1 Analiza oddziaływania – cień nie wchodzi "głębiej" niż 4 m na działki nr [...] i [...], zatem potencjalna zabudowa na niezabudowanej części działki jest możliwa zgodnie z przepisani p.b. i r.w.t, a co za tym obszar oddziaływania nie obejmuje ww. działek. Niemniej jednak zaznaczono, iż skarżącym przysługuje przymiot strony w związku z oddziaływaniem na działkę nr [...], której są oni współwłaścicielami.

Dalej organ odwoławczy wskazuje, że zgodnie z częścią rysunkową m.p.z.p działka inwestycyjna znajduje się w terenie oznaczonym symbolami 41MN i 2R. Planowane budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z przynależną infrastrukturą zostały zaprojektowane na części działki oznaczonej 41MN, gdzie uchwałodawca dopuścił zabudowę jednorodzinną zgodnie z ww. parametrami. Część obszaru inwestycji znajduje się wprawdzie w terenie oznaczonym symbolem 2R (6,5 m), jednak jedynie w zakresie infrastruktury technicznej tj. kanalizacja sanitarna, gdzie zgodnie z § 40 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p jako przeznaczenie dopuszczalne istnieje możliwość lokalizacji sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej.

Podkreślono, że planowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd indywidualny. Zaprojektowany układ komunikacyjny znajduje się w pierwszej części działki przed budynkiem "A" i spełnia cytowane wyżej przepisy r.w.t. W odniesieniu do budynku "B" wskazano, iż dojście do tego budynku zostało zapewnione projektowaną nawierzchnią utwardzoną w północnej części działki o szerokości o min. szerokości 1,50 m. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty [...], iż ustawodawca nie wprowadził bezwzględnego wymogu zapewnienia dojazdu do każdego budynku znajdującego się na działce, a tylko do tych budynków, które, oceniając obiektywnie, tego wymagają. Zatem zapewnienie dojścia i dojazdu umożliwiających dostęp do drogi publicznej jest niezbędne dla działek budowlanych, jak i budynków, pod warunkiem, że ma być ono właściwe do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania. Jeśli w budynku nie ma garaży oraz miejsc postojowych, do których konieczny jest dojazd, to jest wystarczające, by zapewnić tylko dojście. Organ odwoławczy wskazał, że ustaleniach m.p.z.p brak jest zakazu niwelacji terenu. Teren inwestycji został dostosowany do naturalnego ukształtowania działki inwestycyjnej - spadek w kierunku południowym z zastosowaniem koniecznej niwelacji terenu pod zabudowę przedmiotowych budynków jednorodzinnych.

Odnosząc się do zarzutów w zakresie cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy wskazano, że zgodnie z ustaleniami m.p.z.p wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania to nieprzekraczalny parametr zainwestowania w powierzchni terenu inwestycji, wyrażony jako suma procentowanego udziału: powierzchni zabudowy, powierzchni dojazdów, dojść, parkingów, naziemnych urządzeń obiektów infrastruktury technicznej i innych elementów zagospodarowania niebędących terenem biologicznie czynnym; a poprzez teren inwestycji rozumie się teren przeznaczony pod zabudowę, objęty granicami projektu zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisów odrębnych. Z materiału dowodowego wynika, iż powierzchnia całej działki nr [...] wynosi 0,26 ha. Powierzchnia inwestycji wynosi 1637,00 m˛ projektant dokonał obliczeń dla obszaru oznaczonego symbolem 41 MN, gdzie powierzchnia inwestycji wynosi 1491,00 m˛, a suma powierzchni zabudowy to 231,50 m˛ (budynek A – 114,00 m˛, budynek B – 117,50 m˛) oraz powierzchnia terenów utwardzonych to 356,00 m˛ zatem powierzchnia zainwestowania na obszarze oznaczonym 41 MN wynosi 39,4%. Brak jest informacji na temat utwardzonego tarasu. Zaakcentowano, również że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się. W ocenie organu orzekającego w niniejszej sprawie należy uznać, że udzielenie pozwolenia na budowę nie ogranicza (w sposób niedopuszczalny) prawem chronionych interesów Skarżących, jak np. dopływu światła dziennego czy też nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych, możliwości korzystania z energii elektrycznej, wody czy gazu, dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się M. P. i G. P..

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

I. naruszenie przepisów postępowania w postaci:

1. naruszenie art. 107 §3 w zw. z art. 140 ustawy z dn. 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez niedostateczne ponowne rozpoznanie sprawy i nie odniesienie się przez organ odwoławczy w sposób należyty i merytoryczny do wszystkich zarzutów skarżących oraz nie odniesienie się w ogóle do zarzutu wywiedzionego w odwołaniu A. i M. K. dotyczącego wielorodzinnego charakteru przedsięwzięcia inwestycyjnego objętego zaskarżoną decyzją i jego skutkowej niezgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. naruszenia art. 7 w zw. z art, 77 §1 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania przez organ odwoławczy, czy właściciele sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości, składającej się z działki gruntu oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], będą mogli zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy jak inwestorzy na podstawie zaskarżonej decyzji,

3. naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez dokonanie analizy zacieniania działki nr [...] przez projektowane obiekty budowlane w oparciu o treść analizy objętej rysunkiem nr [...], który obejmował analizę zacieniania działek sąsiednich murem oporowym, nie zaś projektowanymi obiektami budowlanymi.

II. naruszenia prawa materialnego w postaci:

1. naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9) w zw. z art. 4 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (p.b.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że planowane przez inwestora zamierzenie budowlane stanowi wyłączny przejaw jego woli bez konieczności uwzględniania uzasadnionych interesów osób trzecich i oceny możliwości zabudowy niezabudowanych nieruchomości sąsiednich w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia ww. normy winna prowadzić do wniosku, że prawo do zabudowy przysługujące inwestorowi nie ma charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom wynikającym tożsamego właścicielom niezabudowanych nieruchomości sąsiednich, co implikuje konieczność uwzględnienia interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości niezabudowanych przy planowanym przez inwestora zamierzeniu budowlanym,

2. naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2) p.b. w zw. z §14 pkt 8) i §18 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dn. 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20) PrB poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje działek nr [...] i [...] pomimo oddziaływania inwestycji na te nieruchomości poprzez ich zacienianie, a w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy pomimo wyznaczenia w projekcie budowlanym nieprawidłowego obszaru oddziaływania,

3. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) p.b. w zw. z §9 pkt. 1 lit. e) uchwały XXIII/169/12 Rady Gminy Z. z dn. 15 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectw Aleksandrowice, Burów, Kleszczów w Gminie Zabierzów poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo sprzeczności zatwierdzonego nią projektu budowlanego z obowiązując5mi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie w jakim zamierzona budowa budynków mieszkaniowych jednorodzinnych nie nawiązuje formą do istniejącej architektury tradycyjnej,

4. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) p.b. w zw. z §14 pkt. 6) lit. b) tiret pierwsze uchwały nr XXXVIII/575/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dn. 3 lipca 2017 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego uwzględniającego zakres planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Dolina Sanki PLH 120059 poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo sprzeczności zatwierdzonego nią projektu budowlanego z postanowieniami obowiązującego i znajdującego zastosowanie aktu prawa miejscowego regulującego zasady wznoszenia obiektów budowlanych na terenie objętym inwestycją.

W uzasadnieniu zarzutów skargi podkreślono, że w zakresie przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oczywistą jest okoliczność budowlanego charakteru gruntu, który wynika z § 25 ust. 2 i 3 m.p.z.p. Odnosząc się do pozostałego przeznaczenia przedmiotowej działki gruntu, to wskazać należy, że przeznaczenie oznaczone symbolem 2R dopuszcza nie tylko zabudowę działki m. in. budynkami gospodarczymi lub przeznaczonymi do produkcji rolnej na podstawie § 40 ust. 3 pkt 1) m.p.z.p., ale także rozbudowę, przebudowę lub nadbudowę istniejących już budynków mieszkalnych przy zachowaniu takich samych warunków jak dla gruntów o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a to na zasadzie §9 pkt 3) lit. a) - b) w zw. z §40 ust. 4 pkt 2) m.p.z.p. Mając na uwadze wyżej zarysowane postanowienia m.p.z.p. dla działki nr [...], należy stwierdzić, że działka ta stanowi działkę budowlaną, na której możliwa jest zabudowa w zakresie określonym postanowieniami m.p.z.p.

Przeciwko powyższemu twierdzeniu nie świadczy w żadnej mierze istniejące aktualnie na przedmiotowym gruncie utwardzenie i przypisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktyczny sposób korzystania z tej działki. Aktualny i tymczasowy stan faktyczny na gruncie i jego aktualny sposób wykorzystania w żaden sposób nie determinuje sposobu jego wykorzystania w przyszłości zgodnie z jego planistycznym i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Istniejące bowiem utwardzenie gruntu ma charakter przejściowy, nie determinując permanentnego pro futuro zagospodarowania gruntu, nie zmieniając jego prawnego przeznaczenia i nie pozbawiając jego właścicieli możliwości jego zabudowy.

Tym samym, mając na uwadze budowlany charakter działki nr [...], należy stwierdzić, że jej właściciele mają prawo do jej zabudowy na zasadzie art. 4 p.b., a projektowane przez inwestorów zamierzenie budowlane nie może skutkować pozbawieniem ich tego prawa. Z tego względu konieczne było zbadanie, czy wybudowanie obiektów budowlanych zgodnie z zaskarżoną decyzją pierwszoinstancyjną nie spowoduje, że w przyszłości właściciele aktualnie niezabudowanej działki nr [...] nie będą mogli jej zabudować w takim samym zakresie jak planuje to aktualnie inwestor. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem judykatury i doktryny, uzasadnione interesy właścicieli działki sąsiedniej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9) p.b. należy rozumieć jako prawo do zabudowy swojej nieruchomości w takim samym zakresie, jak planuje to inwestor w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i w takich samych odległościach od granic działek. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że organy administracji architektoniczno-budowlanej obydwu instancji winny zbadać w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, czy projektowane zamierzenie budowlane nie narusza uzasadnionych interesów właścicieli działki nr [...] poprzez ograniczenie ich możliwości zabudowy tej działki w sposób zbieżny z planowan5an przez inwestorów. Ocena tej zgodności projektu budowlanego z normą art. 5 ust. 1 pkt 9) p.b. ciąży na organie administracji architektoniczno-budowlanej działającym z urzędu tak na zasadzie art. 35 ust. 1 pkt 2) p.b., jak i na podstawie zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej na gruncie art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. Pomimo tak ukształtowanego obowiązku, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy zaniechali kontroli projektu budowlanego przez pryzmat jego zgodności z normą art. 5 ust. 1 pkt 9) p.b. w wyżej opisywanym zakresie.

Ustosunkowując się do wywiedzionego przez skarżących zarzutu dotyczącego zacienienia działki nr [...] przez projektowane obiekty budowlane oraz skutkowego błędnego ustalenia obszaru oddziaływania, organ wskazał, że zarzut ten jest niezasadny. Podstawą stanowiska organu odwoławczego był przyjęty przez projektanta zakres zacieniania ww. działki wynikający z analizy objętej rysunkiem nr [...] Przedmiotowa analiza nie obejmowała jednak zakresu zacieniania działek sąsiednich przez projektowane budynki, lecz jedynie przez projektowany mur oporowy. Tym samym, organ odwoławczy ustalając przedmiotową okoliczność faktyczną oparł się na dowodzie, którego treść dowodowa w ogóle nie dotyczyła ustalonej okoliczności.

Jak wynika z analizy projektu budowlanego oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, projektowany obiekt budowlany skutkować będzie zacienianiem m. in. działek [...] i [...] (s. 10 decyzji pierwszoinstancyjnej). Pomimo powyższego, ani projektant, ani organy obydwu instancji nie ustaliły, aby obszar oddziaływania obiektu budowlanego obejmował także ww. działki. Natomiast jeśli projektowany obiekt budowlany ograniczać będzie dopływ światła dziennego do przedmiotowych nieruchomości budowlanych –tak jak wskazuje na to sam projektant oraz organy obydwu instancji - to nie może budzić wątpliwości, że znajdują się one w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Pomimo powyższego obszar oddziaływania został wyznaczony w sposób nieprawidłowy, zbyt wąski, i bez uzasadnienia takiego ograniczenia zakresu obszaru oddziaływania wymaganego dyspozycją §18 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dn. 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jednocześnie, organy w sprawie, będąc z urzędu zobowiązanymi do ustalenia obszaru oddziaływania obiektu nie ustaliły samodzielnie prawidłowego obszaru oddziaływania pomimo stwierdzenia explicite występowania oddziaływania w postaci ograniczania dostępu do światła dziennego, czym naruszył dyspozycję art. 35 ust. 1 pkt 2) p.b.Sam fakt stwierdzenia potencjalnego oddziaływania na daną nieruchomość - tak jak uczyniły to organy w sprawie - powoduje konieczność uwzględnienia tej nieruchomości w obszarze oddziaływania. Ustalenie, że stwierdzone oddziaływanie nie wpłynie na możliwość zabudowy nieruchomości w obszarze oddziaływania - tak jak twierdzi organ odwoławczy - nie powoduje usunięcia takiej nieruchomości z obszaru oddziaływania. Czym innym jest bowiem znajdowanie się w obszarze oddziaływania, a czym innym możliwość naruszenia uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości znajdujących się w takim obszarze.

W uzasadnieniu skargi wskazano również, że w obowiązującym dla nieruchomości objętej zamierzeniem budowlanym m.p.z.p. wprowadzono wymóg ogólny dla każdego rodzaju zabudowy określony w §9 pkt 1) lit. e) m.p.z.p., zgodnie z którym nowa zabudowa musi nawiązywać formą do istniejącej architektury tradycyjnej. Wymóg ten wynika z chronionych szczególnych walorów krajobrazowo-architektonicznych terenów Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego, w którym znajduje się nieruchomość objęta inwestycją. Przepis ten stanowi także transpozycję aktów z zakresu administracji publicznej regulujących powstanie Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego na grunt m.p.z.p. Zgodnie bowiem z §2 ust. 1 pkt 2 lit. a), pkt 3) lit. b) oraz pkt 4) lit. a) uchwały nr XLVII/664/21 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dn. 22 listopada 2021 r., stanowiącej uchwałę fundacyjną Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego, szczególnymi celami ochrony tego Parku są m. in. ochrona tradycyjnych form zabudowy i zespołów wiejskich oraz podmiejskich, ochrona przed przekształceniem terenów wyróżniających się walorami estetyczno-widokowymi, racjonalna gospodarka przestrzenią oraz hamowanie presji urbanizacyjnej. Zgodnie z art. 20 ust. 4a pkt 3) ustawy o ochronie przyrody, plan ochrony dla parku krajobrazowego, w części dotyczącej wprowadzenia zakazów, o których mowa w art. 17 ust. la tejże ustawy, jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie zaś z powołanymi art. 17 ust. la pkt 1) lit. a) ustawy o ochronie przyrody w parku krajobrazowym, w strefach, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 7, dla terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wprowadza się zakazy lokalizowania nowych obiektów budowlanych. Dla Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego został przyjęty plan ochrony na mocy uchwały nr XXXVIII/575/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 3 lipca 2017 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego uwzględniającego zakres planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Dolina Sanki PLH 120059 ("Plan Ochrony"). W §14 pkt. 6) lit. b) tiret pierwsze Załącznika nr 1 do Planu Ochrony wprowadzono ograniczenia w nowej zabudowie w strefach ochronnych 02 i 03, dla których podstawę normatywną stanowi delegacja ustawowa z art. 17 ust. 1a pkt 1) lit. a) ustawy o ochronie przyrody. Wprowadzone ograniczenia należy rozumieć jako zakaz, o którym mowa w ww. przepisie, gdyż pomimo, że §14 pkt. 6) lit. b) tiret pierwsze Załącznika nr 1 do Planu Ochrony nie przewiduje bezwzględnego zakazu jakiejkolwiek zabudowy w wyznaczonych strefach, to wprowadza zakaz zabudowy sprzecznej z ustanowionymi wytycznymi. Tym samym, stosując argumentację a fortiori, skoro uchwałodawca posiada kompetencję do wprowadzenia całkowitego zakazu nowej zabudowy, to tym bardziej posiada kompetencję do zakazania nowej zabudowy o określonych parametrach. Z tego względu, postanowienie §14 pkt 6) lit. b) tiret pierwsze Załącznika nr 1 do Planu Ochrony należy uznać za przepis aktu prawa miejscowego na zasadzie art. 20 ust. 4a pkt 3) w zw. z art. 17 ust. la pkt 1) lit. a) ustawy o ochronie przyrody. Mając zaś na uwadze, że jak wynika z załączonego stanowiska Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego, nieruchomość objęta inwestycją znajduje się w strefie, o której mowa w §14 pkt 6) Załącznika nr 1 do Planu Ochrony, to należy stwierdzić, że §14 pkt 6) lit. b) tiret pierwsze Załącznika nr 1 do Planu Ochrony znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z ww. postanowieniem Planu Ochrony, "przy wznoszeniu nowej zabudowy i przebudowy istniejącej ustala się kontynuację tradycyjnego układu urbanistycznego oraz wprowadzanie tradycyjnych cech zabudowy". Rekapitulując powyższe rozważania wskazano, że w obowiązujących dla nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją aktach prawa miejscowego w postaci m.p.z.p. oraz Planu Ochrony wprowadzono tożsame nakazy co do formy i wyglądu nowych obiektów budowlanych, które muszą nawiązywać formą do architektury tradycyjnej regionu oraz posiadać dla niego tradycyjne cechy zabudowy. W powyższym zakresie podkreślono, że organ odwoławczy w ogóle nie poczynił ustaleń co do zgodności zaprojektowanych obiektów budowlanych z postanowieniami §9 pkt 1) lit. e) m.p.z.p. oraz §14 pkt 6) lit. b) Załącznika nr 1 do Planu Ochrony, czym naruszył dyspozycję art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. a) p.b. oraz art. 7 i 77 §1 k.p.a., ograniczając ocenę zgodności projektu budowlanego wyłącznie do wybiórczo wybranych postanowień m.p.z.p. Pomimo wskazanego zaniechania organów obydwu instancji, wyprzedzająco wskazać należy, że zaprojektowane obiekty budowlane, objęte zaskarżonym pozwoleniem na budowę, w zakresie ich stylu architektonicznego, formy, bryły i rozmiarów nie są zgodne z ww. postanowieniami aktów prawa miejscowego. Niezgodność ta wynika z całkowitego odstępstwa od istniejącego i podlegającego ochronie tradycyjnego dla regionu układu urbanistycznego. Zaprojektowane budynki mające być posadowione w okolicy tradycyjnych i objętych ochroną konserwatorską domów i budynków architektury drewnianej są całkowicie modernistyczne w swojej bryle i formie, naruszając istniejący porządek urbanistyczno-architektoniczny. Powyższe twierdzenia wynikają jednoznacznie także ze stanowiska Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego, będącego podmiotem zarządzającym Tenczyńskim Parkiem Krajobrazowym, a potwierdzonego stanowiskiem Wicemarszałka Województwa Małopolskiego, zalegającymi w aktach sprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Do tut. Sądu w ślad za pismem z dnia 9 sierpnia 2024 r. wpłynęło pismo pełnomocnika inwestorów zawierające odpowiedź na skargę. Pismo zostało włączone do akt sprawy, a Sąd z treścią w/w pisma zapoznał się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22).

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowią przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 682 ze zmianami) z dalej p.b.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 1225, dalej r.w.t.) oraz postanowienia uchwały nr XXIII/169/12 Rady Gminy Zabierzów z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectw Aleksandrowice, Burów, Kleszczów w Gminie Zabierzów (Dz.Urz. Woj. Małop. 2012 poz. 3507, dalej m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. ).

Zgodnie z art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W art. 34 p.b. określone zostały wymogi formalne projektu budowlanego. W powołanym przepisie wskazano m.in., że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Zakres i treść projektu budowlanego powinna uwzględniać warunki ochrony przeciwpożarowej. Dokonując oceny projektu budowlanego pod względem formalnym stwierdzić należy, że został on sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami (k. 5-7c projektu budowlanego z czerwca 2023 r.). Analiza zawartości opracowania prowadzi do wniosku, że zostały w nim ujęte wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 p.b.

Projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia:

1. uzgodnienie P. Sp. z o.o. znak [...] z dnia 19.06.2023 r. dot. warunków zabezpieczenia sieci gazowej zlokalizowanej na dz. nr [...] w m. K. , gmina Z.,

2. uzgodnienie O. znak [...] z dnia 30.05.2023 r.,

3. decyzja Starosty [...] znak [...] z dnia 05.06.2023 r. dot. wyłączenia gruntu z produkcji rolnej dla przedmiotowej inwestycji,

4. pismo Wójta Gminy Z. znak [...] z dnia 11.03.2021 r. dot. rozwiązań w sprawie lokalizacji zjazdu indywidualnego z drogi gminnej publicznej nr [...] K (dz. nr [...]) na działkę nr [...] w m. K. ,

5. pismo Wójta Gminy Z. znak [...] z dnia 17.08.2021 r. dot. zmiany sposobu zagospodarowania terenu działki nr [...] położonej w m. K. , polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku mieszkalnego Jednorodzinnego z garażem wolnostojącym dwustanowiskowym w zakresie możliwości włączenia do drogi publicznej ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą;

6. opinia do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 05.06.2023 r., sporządzona przez P. L. S.

W myśl art. 35 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c)ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego.

Poza sporem pozostaje, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej, działki nr [...]) oraz, że inwestor posiada tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W ocenie Sądu organ II instancji doszedł do prawidłowego wniosku, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje zgodne z przepisami prawa.

Przedmiotowa inwestycja jest zgodna ustaleniami m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. Działka inwestowana nr [...] znajduje się w terenie 41 MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) z przeznaczeniem podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe oraz częściowo w terenie 2R (tereny rolne). Budynki w całości zaprojektowano w terenie 41 MN, co wykazano w części rysunkowej dokumentacji projektowej (s. 15 projektu zagospodarowania terenu, dalej p.z.t., zaznaczono linię rozgraniczającą tereny 41MN i 2R w m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r.).

Zgodnie z § 25 ust. 2 pkt 1 i 3 m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. podstawowym przeznaczeniem terenów MN jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi oraz zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej i funkcjonalnie z nią związane, w tym budynki garażowe i gospodarcze. Zatem planowana inwestycja odpowiada przeznaczeniu planistycznemu terenu. Dla tego przeznaczenia ustalono w planie m.in. następujące parametry relewantne z punktu widzenia przedmiotowej inwestycji:

1) łączna powierzchnia zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie może przekroczyć 40% wyznaczonego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania; ograniczenie to nie obejmuje zabudowy usługowej wolnostojącej realizowanej na odrębnej działce;

2) lit. b wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć:

40% w terenach 30MN - 42MN, 44MN - 67MN;

3) lit. b wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, nie może być niższy niż:

60% w terenach 30MN - 42MN, 44MN - 67MN;

4) w zakresie miejsc postojowych należy uwzględnić wskaźniki zawarte w § 15 pkt 7;

5) istniejące w terenach MN działki, wydzielone przed wejściem w życie niniejszej uchwały, których minimalne parametry (powierzchnia i szerokość) są mniejsze niż ustalone w pkt 4 i pkt 5, mogą być zabudowane, jeżeli ich zabudowa nie naruszy przepisów odrębnych oraz pozostałych wymogów dla terenów MN określonych w planie;

6) wysokość zabudowy nie może przekraczać, z zastrzeżeniem § 23 ust. 10:

a) 9 m - dla budynków mieszkalnych i usługowych,

b) 6 m - dla budynków gospodarczych i garażowych;

7) dla nowej i przebudowywanej zabudowy należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe, o jednakowym kącie nachylenia głównych (dłuższych) połaci dachowych, wynoszącym od 37° do 45°, z zastrzeżeniem stosowania jednolitej formy dachu w przypadku realizowania zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej;

8) dla budynków garażowych i gospodarczych należy stosować dachy spadowe o nachyleniu połaci od 37° do 45°, dla budynków o wysokości do 4,5 m dopuszcza się dachy płaskie;

9) w przypadku lokalizacji budynku usługowego, obowiązuje nakaz zróżnicowanej formy architektonicznej i zastosowania wysokiej jakości materiałów budowlanych; wyklucza się zagospodarowanie terenu w formie budynku jednokondygnacyjnego oraz stosowania materiałów elewacyjnych takich jak blacha czy siding, przy zachowaniu zapisów niniejszego paragrafu;

10) jako pokrycie dachów należy stosować dachówkę lub materiały imitujące dachówkę o odcieniu ciemnym (w kolorach brązu, czerwieni, szarości, czerni). Dopuszcza się stosowanie innych rodzajów pokryć dachowych takich jak blacha stalowa, miedziana, tytanowo-cynkowa itp.

11) jako materiały wykończeniowe elewacji należy stosować tynk w jasnej tonacji (odcienie bieli, szarości, beżu) oraz materiały naturalne lub imitujące naturalne: kamień, cegła, klinkier, drewno (w naturalnych kolorach), a także współczesne materiały wykończeniowe takie jak np. metal, beton architektoniczny, szkło, płyty z laminatów.

W zakresie obsługi parkingowej w § 15 pkt 7 lit b wskazano dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN - 2 miejsca postojowe lub garażowe na 1 budynek mieszkalny jednorodzinny.

W § 25 ust. 7 m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. wskazano, że w działaniach inwestycyjnych w zakresie zagospodarowania poszczególnych terenów MN należy również uwzględniać indywidualne warunki i ograniczenia, wynikające z położenia terenu objętego inwestycją w strefach bądź obszarach o szczególnych warunkach zagospodarowania, o których mowa w rozdziale II. Indywidualne warunki i ograniczenia dotyczące poszczególnych terenów MN należy identyfikować na podstawie rysunku planu i odpowiednich ustaleń tekstowych, w szczególności ustaleń zawartych w § 8 - § 23.

Dodatkowe ograniczenia wynikają z § 9 pkt 4 lit. d m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. z uwagi na występowanie przeszkody rozległej naniesionej na rysunek planu zgodnie z dokumentacją rejestracyjną lotniska K. . Z tego powodu maksymalna wysokość obiektu budowlanego nie może być większa niż 9 m nad poziom terenu, z zastrzeżeniem, że jego wysokość bezwzględna (w metrach nad poziom morza) będzie niższa od najwyższej rzędnej przeszkody rozległej, na której się znajduje.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu.

Inwestycja obejmuje budynki o wysokości:

- budynek A - 8,30 m,

- budynek B - 9,0 m.

Zgodnie z definicją § 6 m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. przez wysokość budynku należy rozumieć wysokość, o której mowa w przepisach odrębnych z zakresu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Definicja § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa sposób mierzenia wysokości budynku: "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku łub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Zgodnie z ww. definicją wysokość budynku mierzona jest od poziomu terenu projektowanego. Dopuszczalna wysokość budynków projektowanych w terenie 41 MN wynosi 9 m - dla budynków mieszkalnych i usługowych. Zatem wysokość budynków odpowiada postanowieniom m.p.z.p.

Wskaźnik powierzchni zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w świetle dokumentacji projektowej wynosi 39, 4 %, zaś wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 60, 6% i pozostają w zgodzie z ustaleniami planu (§ 24 ust. 6 pkt 2 lit b oraz pkt 3 lit b). Wbrew zarzutom skargi w projekcie nie przewidziano utwardzonych tarasów.

Zaprojektowano dachy wielospadowe, o jednakowym kącie nachylenia głównych (dłuższych) połaci dachowych wynoszącym od 37° do 45°: budynek A - kąt nachylenia głównych połaci 45°, budynek B - kąt nachylenia głównych połaci 40°. Pozostałe części budynku zaduszono dachami wielospadowymi o kącie nachylenia połaci 13°, co również jest zgodne z zapisami § 25, gdyż nie są to dachy płaskie (§ 6 pkt 29 - dachy płaskie to dachy o kącie nachylenia połaci dachowych do 12°). Jako pokrycie dachowe budynków zaprojektowano dachówkę w kolorze szarym (§ 25 ust. 6 pkt 16 m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r.), elewacje budynków to okładzina zewnętrzna kamienna w kolorze naturalnym (§ 25 ust. 6 pkt 17 m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r.).

Zapisy ww. uchwały nie określają dopuszczalnych minimalnych lub maksymalnych wymiarów budynku (długość, szerokość).

Projektowana inwestycja obejmuje wykonanie czterech miejsc postojowych, tj. 2 miejsca postojowe na 1 budynek mieszkalny jednorodzinny. Miejsca te są zlokalizowane na projektowanej nawierzchni utwardzonej w p.z.t. przed budynkiem A. Z budynku A do budynku B wytyczono na p.z.t. dojście o szerokości 1. 5 m . W ocenie Sądu takie zagospodarowanie terenu jest dopuszczalne i zgodne z przepisami prawa.

W § 9 pkt 1 lit. e m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. zawarto nakaz kształtowania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nawiązującej formą do architektury tradycyjnej, przy uwzględnieniu zapisów zawartych w § 10. Jako, że kwestii tej dotyczył jeden z zarzutów skargi należy w tym miejscu odnieść się do tego zarzutu. Skarżący podnoszą, że wskazany w § 9 m.p.z.p wymóg ma charakter ogólny i dotyczy każdego rodzaju zabudowy w planie i jest podyktowany koniecznością ochrony szczególnych walorów krajobrazowo-architektonicznych [...] Parku Krajobrazowego, co wynika także z uchwały XLVII/664/21 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22 listopada 2021 r. ustanawiającej Tenczyński Park Krajobrazowy. W ich ocenie nie został on spełniony z uwagi na nietypową (nowoczesną) bryłę budynku, w szczególności dominujący parametr długości budynku. W ocenie Sądu okoliczności te pozostają bez wpływu na wynik sprawy w świetle przepisów prawa oraz ustaleń faktycznych w sprawie. Brak jest na gruncie powołanych aktów prawa miejscowego definicji przybliżającej określenie "nawiązywania formą do architektury tradycyjnej". Jednocześnie jest to pojęcie, które często występuje w aktach prawa miejscowego z zakresu planowania przestrzennego. Jego doprecyzowanie następuje przez odniesienie się do uwarunkowań w terenie, wskazanie dopuszczalnych form architektonicznych, geometrii dachu, umiejscowienia czy użytych materiałów. Poza sporem jest, że na działce inwestowanej w świetle planu (ustaleń dla obszaru 41MW) nie ma zakazu zabudowy. Skoro tak, to oprócz § 9, stosujemy te postanowienia planu, które odnoszą się do cech, parametrów i wskaźników zabudowy w danym terenie. Jak wykazano powyżej zostały one spełnione jeśli chodzi o parametr wysokości, wskaźnik powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, geometrii dachu. Z uwagi na położenie w terenie 41MN, § 25 m.p.z.p., określono materiały, jakich należy użyć do wykończenia budynków (m.in. kamień, cegła, klinkier, drewno (w naturalnych kolorach), choć nie wykluczono współczesnych materiałów wykończeniowych jak metal, beton architektoniczny, szkło, płyty z laminatów. Jak wynika z projektu budowlanego w przedmiotowej sprawie zastosowano te bardziej tradycyjne materiały jak kamień (naturalny lub imitujący naturalny) oraz drewno w kolorze naturalnym (k. 5 projektu architektoniczno-budowlanego, część opisowa). Jeśli chodzi o bryły obu budynków (ich znacząca długość w porównaniu z szerokością), to podkreślenia wymaga, że te rozwiązania projektowe są podyktowane parametrami działki inwestowanej, która ma w najszerszym miejscu ok. 12 m, jednocześnie jest działką o kształcie mocno wydłużonym. Dlatego zachowanie tradycyjnej formy architektonicznej (przy braku definicji legalnej) nie jest możliwe. Jednocześnie przepisy planu nakazują nawiązywanie formą do architektury tradycyjnej, a nie jej odwzorowanie. Projektowane budynki zachowują bardziej tradycyjne materiały użyte do wykończenia budynków, mimo, że plan dla tego obszaru dopuszcza także współczesne materiały wykończeniowe. W ocenie Sądu mając na uwadze treść art. 4 p.b. w zw. z art. 64 Konstytucji RP, parametry działki inwestowanej, brak legalnej definicji "architektury tradycyjnej", wymóg nawiązania, a nie odwzorowania oraz zastosowane materiały wykończeniowe, nie można projektowanej inwestycji skutecznie uczynić zarzutu naruszenia § 9 pkt 1 lit. e w zw.z § 25 m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r., a także uchwały XLVII/664/21 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 22 listopada 2021 r. ustanawiającej Tenczyński Park Krajobrazowy.

Projektowana inwestycja odpowiada także wymogom wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Działka nr [...] posiada szerokość mniejszą niż 16 m (w najszerszym punkcie około 12 m). Zgodnie z zapisami § 12 ust. 4 pkt r.w.t. "w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m. na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej". Projektowane budynki zlokalizowano w odległości 1,51 m i 1,55 m od granicy z działką budowlaną nr [...]. Ściany północne budynków zaprojektowano bez otworów okiennych i drzwiowych.

Projektant wykazał w części rysunkowej projektu architektoniczno - budowlanego zgodność w zakresie minimalnej odległości od granicy działki budowlanej do okapu zwróconego w stronę tej granicy (min. 1,5 m). Ponadto należy zauważyć, że w przypadku działki wąskiej, tj. posiadającej szerokość mniejszą niż 16 m "dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m" - § 12 ust. 7. A zatem w ramach przedmiotowej inwestycji również zgodne z zapisami ww. rozporządzenia byłyby dachy o wysięgu okapu równym odpowiednio 51 cm i 55 cm. Zatem odległość od strony północnej projektowanych budynków A (1, 51 m) i B (1, 55 m) od granicy działki sąsiedniej oraz dachu o wysięgu okapu do 51 i 55 cm są zgodne z przepisami w/w rozporządzenia.

Ścieki z projektowanych budynków odprowadzane będą do sieci kanalizacji sanitarnej biegnącej po działce [...] przez projektowane przyłącze nie objęte przedmiotowym postępowaniem (s. 8 projektu architektoniczno-budowlanego, część opisowa).

Natomiast w związku z brakiem przyłączenia do kanalizacji deszczowej, wody opadowe z połaci dachowych projektowanych budynków zostaną odprowadzone do podziemnych zbiorników szczelnych, a wody z terenów utwardzonych na własny teren nieutwardzony (trawnik). Wody opadowe z powierzchni połaci dachowych budynku A i B kierowane będą przez system rur spustowych ukrytych w elewacji budynku do projektowanej kanalizacji deszczowej zakończonej zbiornikiem o pojemności 10 000 l na 1 dom, wyposażone w pompy ciśnieniowe umożliwiające pobór wody deszczowej do wtórnego wykorzystania – połączone z systemem zraszaczy i możliwością wykorzystania do spłukiwania toalet. Zbiorniki będą zlokalizowane w pobliżu budynków, aby uniknąć problemów wynikających z różnicy wysokości. Taki sposób odprowadzania ścieków i wód opadowych pozostaje w zgodzie z § 28 r.w.t.

Spełnione są także wymagania przepisów technicznych w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w szczególności wynikające z § 212, § 232 i § 235 r.w.t. Ustalono w pierwszej kolejności kategorię zagrożenia pożarowego jako ZL IV (budynki mieszkalne jednorodzinne niskie), klasa odporności pożarowej D (s. 9, 8 projektu architektoniczno-budowlanego, część opisowa, k. 11-24 części graficznej projektu architektoniczno-budowlanego). Przewidziane w projekcie rozwiązania odpowiadają wymaganiom określonym dla tej kategorii zagrożenia i klasy odporności pożarowej D (k. 9-10 projektu architektoniczno-budowlanego, część opisowa). Jednocześnie z uwagi na klasyfikacje zagrożenia jako ZL IV dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzgodnienie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z normami ochrony przeciwpożarowej. Budynek nie wymaga także zapewnienia drogi pożarowej oraz przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę.

Dla przedmiotowej inwestycji sporządzono opinię geotechniczną, z której wynika, że przedmiotowy obiekt można zaliczyć do I kategorii geotechnicznej o prostych warunkach gruntowych.

Z akt sprawy wynika również, że inwestycja nie będzie powodowała zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Na terenie działki nie znajduje się zieleń wysoka, która kolidowałaby z inwestycja

Dla przedmiotowej inwestycji sporządzono także analizę zacieniania sąsiednich działek i budynków. Stwierdzono, że w tym zakresie inwestycja jest zgodna z zgodność z przepisami r.w.t.

Jako, że zarzuty skargi dotyczą także tej kwestii w tym miejscu należy odnieść się do tych zarzutów.

Rację mają skarżący, że tytuł analizy zacieniania dotyczy projektowanych murów oporowych (k. 16 części graficznej p.z.t.). Jednakże w świetle samej analizy nie ulega wątpliwości, że jest to oczywisty błąd, mając na uwadze lokalizację i parametry murów oporowych oraz wnioski z analizy zacieniania znajdujące się na k. 16. Zatem zarzut ten sam w sobie nie ma wpływu na wynik sprawy. Z analizy wynika, że budynki projektowane na działce [...] nie spowodują zacieniania budynku na działce [...], zacieniają fragment działki [...], która stanowi wewnętrzną drogę dojazdową do działek nr [...], [...] i [...] i do znajdujących się tam budynków. Jednak nie uniemożliwi to ewentualnej zabudowy działki [...]. Ponadto cień rzucany przez nowoprojektowane budynki będzie sięgał do działek nr [...], [...] i [...], ale nie w zakresie, który uniemożliwiałby ich zabudowę zgodnie z wymogami r.w.t.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, co następuje.

Odnośnie do zarzutu braku rozważenia potencjalnego wielorodzinnego charakteru zabudowy wskazać należy, że organ odwoławczy odnotował taki zarzut w pkt g (s. 3 skarżonej decyzji). Rzeczywiście odrębnie wprost do tego punktu się nie odniósł. Niemniej jednak organ odwoławczy odniósł się do kwestii zgodności z planem mając na uwadze przeznaczenie planistyczne, cechy, parametry i wskaźniki zabudowy, które odpowiadają tym wynikającym w szczególności z § 25 planu. Podkreślenia przy tym wymaga, że o wielorodzinnym charakterze zabudowy nie świadczy ilość toalet i łazienek, bowiem okoliczność ta sama w sobie nie determinuje charakteru zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu braku zweryfikowania, czy skarżący będą mogli zabudować działkę [...] z zachowaniem takich samych warunków, jak te, na których udzielono niniejszego pozwolenia na budowę wskazać należy, co następuje. Skarżący są współwłaścicielami działki nr [...], o szerokości – w najszerszym miejscu – ok. 5 m, aktualnie wykorzystywanej na dojazd do zabudowanych budynkami mieszkalnymi działek nr [...], [...] i [...]. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący będą mieli możliwość wykorzystania tej działki zgodnie z m.p.z.p. z 15 czerwca 2012 r. oraz r.w.t. W szczególności z uwagi na parametry tej działki (szerokość mniej niż 16 m) będą mogli zbliżyć się na odległość 1, 5 m od granicy działki sąsiedniej. Także analiza zacieniania działki [...] prowadzi do wniosku, że nie jest wykluczona zabudowa tej działki. Jednak organ zasadnie zwraca uwagę, że uwarunkowania związane z kształtem i wielkością działki, a także dodać należy z jej funkcją (droga dojazdowa) nie pozostają obojętne oceny realnej możliwości zagospodarowania tej działki. Jakkolwiek, hipotetycznie taka możliwość istnieje, t.j. nie stoi jej na przeszkodzie planowane zamierzenie inwestycyjne.

Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia słusznego interesu właścicieli niezabudowanych nieruchomości sąsiednich wskazać należy, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, poza samym art. 5 p.b.

Analiza akt sprawy wykazała, że nie ma takiego przepisu z punktu widzenia zarówno samej ustawy prawo budowlane, jak i przepisów dotyczących warunków technicznych, w tym dotyczących spornej tu kwestii zacieniania oraz przepisów m.p.z.p. Przedstawiona przez skarżących na wcześniejszych etapach postępowania dokumentacja fotograficzna (k. 278 administracyjnych akt sprawy) rzeczywiście wskazuje na to, że przysłonięty zostanie atrakcyjny widok na Dolinę Aleksandrowicką z tarasu domu skarżących. Postawić należy jednak pytanie, czy okoliczność ta sama w sobie może mieć wpływ na wynik sprawy? Otóż w ocenie Sądu w niniejszej sprawie, zważywszy na spełnienie wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego, r.w.t. i m.p.z.p. oraz w świetle brzmienia art. 4 p.b. okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W sytuacji, gdy w sąsiedztwie znajduje się działka budowlana, która w danym momencie jest niezabudowana, zaś przepisy prawa przewidują możliwość zabudowy należy liczyć się z faktycznym pogorszeniem sytuacji.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego określenia zasięgu odziaływania inwestycji brak uwzględnienia działek nr [...] i nr [...], które przedmiotowa inwestycja będzie zacieniać. Z analizy zacieniania wynika, że fragmenty tych działek będą zacieniane w przedziale od godz. 7 do godz. 17 w odległości 2, 8 m od granicy tych działek, co nie wpływa na wykluczenie czy ograniczenie ich zabudowy. Budynek B w godz. od godz. 12 do godz. 17 zacieniać będzie fragment działki [...], który znajduje się na terenach rolniczych, zatem także nie wpłynie na ograniczenie możliwości zabudowy działki. Należy zwrócić uwagę także na okoliczność, że – jak wykazano powyżej - planowane zamierzenie inwestycyjne nie wpływa na możliwość zabudowy działki nr [...]. Skoro tak, to tym bardziej nie wpływa na możliwość zabudowy znajdujących się w większej odległości od działki inwestowanej działek nr [...] i [...].

Odnosząc się do ostatniego zarzutu naruszenia przepisów uchwały Sejmiku Województwa z 3 lipca 2017 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego w zakresie wynikających z uchwały zasad wznoszenia obiektów budowlanych na terenie objętym uchwałą podkreślić należy, że z art. 20 ust. 4a ustawy o ochronie przyrody wynika, iż jest w ograniczonym zakresie prawem miejscowym. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury w pozostałym niż wskazany w ust. 4a adresowany jest do organów uchwalających studia i plany. Nie mogą z niego zatem wynikać samoistne zakazy, wywierające bezpośrednie skutki prawne wobec jednostek (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 3865/19). Zatem zarzut naruszenia uchwały Sejmiku Województwa z 3 lipca 2017 r. należy uznać za niezasadny.

Zamierzenie inwestycyjne nie pozostaje także w sprzeczności z postanowieniami uchwały Sejmiku Województwa w sprawie ustanowienia Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego z dnia 22 listopada 2021 r. Z uchwały tej wynika, że zakaz budowy nowych budynków nie dotyczy sytuacji, gdy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały (jak przedmiotowy m.p.z.p. m.in. dla K. z 2012 r. wyznaczając dla przedmiotowej działki teren 41MN) dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w zakresie, w jakim zostały dopuszczone w tych dokumentach.

Podsumowując, sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała takich naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, jak również naruszeń prawa procesowego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, ani też podstaw do wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji.

W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.