Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 847/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. D. prowadzącego działalność pod nazwą K. w S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. D. prowadzącego działalność pod nazwą K. w S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 15 września 2023 r. Nr 2001-IOD.4823.48.2023 w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ,


UZASADNIENIE

H. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą K. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 15 września 2023 r., nr 2001-IOD.4823.48.2023, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2023 r., nr 318000-COC3.48.414.2022.EC, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za niewywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, tj. niezapewnienie przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem SENT[...] przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien wskazanie konkretne okoliczności pozwalające wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Nie wystarczy przy tym samo powołanie przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W orzecznictwie przyjmuje się też, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zastosowanie ochrony tymczasowej, nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 691/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie sądu skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych danych czy dokumentów dotyczących swojej sytuacji majątkowej, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej. Wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego, w sprawie nie uprawdopodobniono, że wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Brak jest nie tylko przedłożenia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających okoliczności wskazane we wniosku, ale nawet nie wskazano ogólnie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, bilansu zysków i strat, proporcji obciążenia wynikającego z nałożenia spornej kary w stosunku do dochodów spółki czy wartości posiadanego majątku. Nie jest możliwa jakakolwiek weryfikacja twierdzeń wskazanych jako uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Sąd z urzędu nie ma też obowiązku poszukiwać argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Dlatego ocenić należy, że skoro skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż na skutek wykonania decyzji zachodzi realna możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a okoliczności te nie wynikają też wprost z akt sprawy – wniosek nie może być uwzględniony. Ciężar uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym, natomiast realizację tego obowiązku w sprawie niniejszej przez skarżącego należy ocenić negatywnie.

Dodatkowo wskazać należy, że obowiązek spełnienia świadczenia o charakterze pieniężnym jest odwracalny, a nadto - każda decyzja administracyjna dotycząca należności pieniężnych wywołuje dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Obowiązkiem wnioskodawcy było wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kary wystąpi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Skoro jednak takich okoliczności nie uprawdopodobniono brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia