Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 212/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 16, art, 48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: par. 3 pkt 7 i 8
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi M. K. i T. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 grudnia 2024 r. nr 1293/2023 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na samowolnej budowie budynku letniskowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. i T. K. (dalej: skarżący) jest wskazane w sentencji postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ II instancji), którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej: PINB, organ I instancji) z dnia 26 października 2023 r., nr 147/2023, w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na samowolnej budowie budynku letniskowego.

Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez PINB ustalono, że na działce nr [...] w S., gm. K., znajduje się przyczepa typu holenderskiego o wymiarach 3,07m x 11m i wysokości 2,79m, ustawiona na dwóch kołach i bloczkach betonowych. Do przyczepy prowadzą schodki, a obok wybudowana jest wiata (taras) o wymiarach 2,10m x 5,30m. W przyczepie znajduje się pomieszczenie z aneksem kuchennym, łazienka z umywalką (nieużytkowane) i dwa dodatkowe pomieszczenia. Obiekt nie jest wyposażony w instalację. Na działce znajduje się również niewielki obiekt na narzędzia o wymiarach 2m x 1,17m. Inwestor oświadczył, że jest to budynek gospodarczy w związku z prowadzonym gospodarstwem rybnym, przeznaczonym do przechowywania karmy dla ryb i sprzętu wędkarskiego.

Zawiadomieniem z dnia 26 października 2023 r. PINB poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budynku letniskowego na ww. działce. Jednocześnie, wskazanym na wstępie postanowieniem, wstrzymał roboty budowlane w tym zakresie.

Po rozpoznaniu zażalenia, zaskarżonym w niniejszej sprawie aktem, DWINB utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji powołał w pierwszej kolejności art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm. – dalej: Pb) wskazując, że przepis ten reguluje kwestię samowoli budowlanej i możliwości jej legalizacji, co poprzedzone jest wydaniem postanowienia o wstrzymaniu budowy. Zauważył przy tym, że w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ winien poinformować stronę o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części. W związku z tym postanowienie wydane na podstawie powyższego przepisu otwiera drogę do legalizacji samowoli budowlanej.

Następnie DWINB przytoczył legalną definicję obiektu budowlanego, zawartą w art. 3 pkt 1 Pb i zaznaczył, że na podstawie art. 3 pkt 5 Pb, za obiekt budowlany uważa się także tymczasowy obiekt budowlany. Wyjaśnił również rozumienie budowy, zawarte w art. 3 pkt 6 Pb.

Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Pb, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 Pb. Zgodził się organ z kwalifikacją dokonaną przez PINB na podstawie przepisów Prawa budowalnego, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem, który nie ma charakteru obiektu tymczasowego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Pb ani budynku gospodarczego (art. 29 ust. 1 pkt 14 Pb). Rozważając kwestię, czy obiekt jest budynkiem rekreacyjnym, czy gospodarczym, organ II instancji powtórzył argumentację PINB wraz z przywołanym orzecznictwem sądowym. Wskazał, że konieczna była ocena, czy obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Pb i zgodził się z organem I instancji, że nawet punktowe zakotwienie obiektu w gruncie za pomocą bloczków betonowych może stanowić wykonanie fundamentów, stanowiących trwałe związanie z gruntem.

Mając zatem na uwadze posadowienie przedmiotowego obiektu oraz jego funkcję i wyposażenie organy stwierdziły, że obiekt należy zakwalifikować jako budynek letniskowo-rekreacyjny do czasowego wypoczynku. W ich ocenie o takiej funkcji świadczą: wyposażenie, dobudowana wiata rekreacyjna oraz całość urządzenia działki, która jest wykorzystywana jako działka rekreacyjna, co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Nadto obiekt posiada pomieszczenia mieszkalne oraz odpowiednią armaturę i urządzenia, które w każdej chwili mogą zostać podłączone do sieci bądź innego urządzenia (szamba lub studni).

Wobec powyższych ustaleń DWINB stwierdził, że przedmiotowy budynek jako obiekt rekreacji indywidulanej, na gruncie przepisu art. 29 ust.1 pkt 16 Pb wprawdzie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, spełnia jednak warunki budynku, którego posadowienie wymaga zgłoszenia. Wyjaśnił końcowo, że decydującym kryterium oceny, czy dany obiekt wymaga pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia, jest cel posadowienia, pełniona funkcja, czas funkcjonowania oraz czas potrzebny na jego budowę. W ocenie organu II instancji, nie można było uznać, że sporny obiekt pełni funkcję gospodarczą – przeczy temu przede wszystkim wyposażenie, to jest m.in. aneks kuchenny, armatura oraz wiata ze stołem i ławkami.

W skardze na powyższe postanowienie (która stanowi powielenie zażalenia na postanowienie organu I instancji), wniesionej do tutejszego Sądu skarżący zarzucili DWINB naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), poprzez zaniechanie podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego, wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym ostatecznie dał wiarę oraz jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których odmówił wiarygodności wyjaśnieniom inwestorów co do przeznaczenia obiektu jako budynku gospodarczego, nieuzasadnionego przyjęcia, że budynek pełni funkcję letniskowo-rekreacyjną i jest trwale połączony z gruntem – tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania strony do organów państwa, wyrażonej w art. 8 kpa oraz zasadą przekonywania z art. 11 kpa;

- art. 48 i art. 48a Pb, przez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy istnieją przesłanki do wtrzymania robót budowlanych mimo, że skarżący nie dopuścili się samowoli budowalnej z uwagi na brak obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego do 150m2.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie postanowień obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, rozpoznania sprawy na rozprawie oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że organy nie określiły daty powstania budynku gospodarczego, bez żadnych dowodów stwierdziły, że w spornym budynku znajduje się aneks kuchenny, łazienka z umywalką i dwa dodatkowe pomieszczenia w sytuacji, gdy w budynku brak jest rzeczy mogących świadczyć w sposób pośredni o sposobie korzystania z nieruchomości w celach rekreacyjnych. Zdaniem skarżących organ bezpodstawnie stwierdził, że sporny budynek nie jest budynkiem gospodarczym powstałym na podstawie znowelizowanych przepisów Prawa budowlanego, które weszły w życie 3 czerwca 2023 r. W ich ocenie, z ustaleń oględzin nie wynika, aby obiekt miał charakter rekreacyjny – organ nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów. Zaś fakt, że przyczepa typu holenderskiego składa się z kilku pomieszczeń gospodarczych i pozostaje zlokalizowana na wskazanej działce nie świadczy jeszcze, że dane pomieszczenie pozostaje aneksem kuchennym czy łazienką. Przepisy też nie zabraniają, aby budynek gospodarczy posiadał wiatę.

Skarżący wskazali, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, gdyż organy w sposób dowolny i niezgodny z rzeczywistością stwierdziły samowolę budowlaną.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie powołując się na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: p.p.s.a) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., na podstawie którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice sprawy z kolei wytyczone są aktem, który jest przedmiotem skargi, którym w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w trybie przepisów art. 48 Pb.

Przystępując do rozpoznania sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji, w pierwszej kolejności – ustosunkowując się do wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie – wskazać trzeba, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że w trybie tym może być rozpoznana sprawa, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepisy ww. ustawy procesowej nie przewidują wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie na etapie postępowania w pierwszej instancji, co wprawdzie nie oznacza, że wniosek taki jest niedopuszczalny, nie ma jednak dla Sądu charakteru wiążącego.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, w ocenie Sądu orzekającego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji obiektu jako budynku rekreacyjnego, która to kwalifikacja determinuje zasadność wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy obiektu budowalnego na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 Pb. Przepis ten stanowi, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Zasadniczo, na podstawie art. 29 ust. 1, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 (zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych organowi administracji architektoniczno-budowlanej), budowa m.in. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży i wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (pkt 14) oraz wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2 i powyżej 35 m2, ale nie więcej niż 70m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2m – przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki (pkt 16).

Ustawa – Prawo budowlane nie definiuje pojęć budynku gospodarczego i budynku rekreacji indywidulanej. Stosowne unormowania w tym względzie zawiera jednak rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 1225 – dalej: rozp. MI, będące aktem wykonawczym do ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie zatem z § 3 pkt 8 rozp. MI, budynkiem gospodarczym jest budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Z kolei definicję legalną budynku rekreacji indywidualnej zawiera § 3 pkt 7 rozp. MI, który stanowi, że jako taki należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku.

Na tle tak ustalonego stanu prawnego – zdaniem Sądu – PINB, po przeprowadzeniu kontroli na działce nr [...] w S., gmina K., prawidłowo stwierdził, że obiekt będący przedmiotem kontroli, po pierwsze spełnia warunki definicji budynku, po drugie, jego cechy pozwalają bez wątpienia na kwalifikację jako budynku rekreacji indywidualnej.

Przepis art. 3 pkt 2 Pb definiuje budynek jako obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jako że w sprawie sporny obiekt jest przyczepą typu holenderskiego i może budzić wątpliwości uznanie jej jako obiektu trwale związanego z gruntem, zasadnie w tym względzie organy powołały stosowne orzecznictwo sądowe, w którym to zagadnienie wielokrotnie było już przedmiotem rozważań.

W orzecznictwie stwierdza się, że istnienie tradycyjnie wykonywanych fundamentów nie jest jedynym wyznacznikiem kwalifikacji prawnej budynku jako trwale związanego z gruntem, ponieważ aktualnie dostępne środki techniczne pozwalają także na zastosowanie innych rozwiązań technicznych (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1477/20 – dost. jw.). Według poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawionego w wyroku z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2447/18 (dost. jw.), fundament jest elementem konstrukcyjnym budynku, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt, w związku z czym zastosowanie każdego rozwiązania technicznego przenoszącego obciążenie z obiektu na grunt i zapobiegające jego osiadaniu na gruncie oraz pełniącego funkcję niwelującą zmienny poziom terenu pozwala tak ustabilizowany obiekt, którego konstrukcja opiera się czynnikom zewnętrznym, traktować jako spełniający definicję art. 3 pkt 2 Pb (zob. również wyrok WSA w Poznaniu z dnia z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 113/24 – dost. jw.).

Sporny obiekt, zgodnie z ustaleniami organu I instancji (potwierdzonymi dokumentacją zdjęciową), jest posadowiony i unieruchomiony poprzez jego punktowe zakotwienie za pomocą bloczków betonowych w sposób, który zapobiega oddziaływaniu czynnikom zewnętrznym. O tym, że takie posadowienie ma charakter trwały może świadczyć również przygotowanie nawierzchni dostosowanej do wymiarów przyczepy i zamontowanej przy niej wiaty drewnianej ze stołem i siedziskami, otoczonej trawnikiem.

Z kolei o tym, że budynek nie ma charakteru gospodarczego, lecz rekreacyjny, świadczy przede wszystkim jego wyposażenie – aneks kuchenny wyposażony w szafki typowo kuchenne oraz blat ze zlewozmywakiem kuchennym, łazienka z umywalką oraz dwa pomieszczenia, z których w jedynym umieszczone są dwa łóżka. Nie sposób odmiennie kwalifikować tak wyposażonych pomieszczeń i twierdzić, że są to pomieszczenia gospodarcze. Również to, że drugie z pomieszczeń przeznaczonych co do zasady na sypialnie, jest wykorzystywane do przechowywania gospodarczego, nie może przesądzać do tym, że cały obiekt ma taki właśnie charakter. Obiekt, który ma pomieszczenie kuchenne, łazienkę, sypialnię wyposażoną w łóżka, na zewnątrz przy bocznej ścianie postawioną drewnianą wiatę ze stołem i ławami do siedzenia, jest bowiem w sposób ewidentny przygotowywany do przebywania ludzi celem czasowego wypoczynku i nie można mieć w tym względzie żadnych wątpliwości. Poza tym na cele gospodarcze (do przechowywania narzędzi) posadowiony został obok mniejszy obiekt o wymiarach 3,10m x 5,30m x 2,75m.

Powyższe ustalenia zostały poczynione podczas kontroli, z której sporządzony został nie tylko protokół, ale również dokumentacja zdjęciowa. Protokół został podpisany przez jednego ze skarżących (T. K.), który był obecny podczas przeprowadzonych oględzin. Trudno zatem doszukiwać się potrzeby gromadzenia dalszych dowodów celem ustalenia stanu faktycznego dla stwierdzenia, że obiekt jest budynkiem rekreacyjnym, którego budowa wymaga stosownego zgłoszenia.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 6 i art. 7 kpa organy, działając na podstawie przepisów prawa, zobowiązane są do podejmowania wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zwrócić należy uwagę, że tak sformułowana zasada prawdy obiektywnej nie obliguje do czynienia ustaleń faktycznych wszechstronnie, bez ograniczeń – konieczne jest ich ustalenie wyłącznie w zakresie niezbędnym. W takim samym też zakresie – w sposób wyczerpujący – organ obowiązany jest zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) i w oparciu o całokształt tak zebranego materiału stwierdzić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa).

W ocenie Sądu również wymóg z art. 81 kpa został w toku postępowania administracyjnego wypełniony. Przepis ten stanowi, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Jak już zostało to wyżej zaznaczone, zasadniczym dowodem w niniejszej sprawie był protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną. Z protokołem tym zapoznał się skarżący, T. K., który go podpisał. Z akt sprawy natomiast nie wynika, aby do protokołu wnosił zastrzeżenia, poza twierdzeniem, że sporny obiekt jest budynkiem gospodarczym do przechowywania karmy dla ryb i sprzętu wędkarskiego. Również ani w treści zażalenia, ani w skardze (która stanowi w całości powtórzenie zażalenia) oboje skarżący (działający przez radcę prawnego) nie kwestionowali w inny sposób ustaleń dokonanych przez kontrolujących. Poza twierdzeniem, że sporny obiekt jest budynkiem gospodarczym i negowaniem ustaleń organu, skarżący nie wskazali faktów, które byłyby odmienne od tych, które zostały ustalone przez organ I instancji.

W tym stanie rzeczy zasadnie organy stwierdziły, że w sprawie zastosowanie znajduje przywołana wyżej regulacja art. 48 ust. 1 pkt 2 Pb w związku z art. 29 ust. 1 pkt 16 Pb. Prawidłowo też – zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 48 ust. 3 Pb – organ I instancji w postanowieniu zawarł informację o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia bez znaczenia pozostaje podnoszona w argumentacji skargi okoliczność podjęcia przez organ wykonawczy gminy czynności zmierzających do uruchomienia procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dla terenu na którym zlokalizowany został sporny budynek obowiązuje aktualnie plan miejscowy. Sąd nie dostrzegł także podstaw do zawieszenia postępowania sądowego do czasu uchwalenia studium. Istota kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się bowiem zasadniczo do oceny zaskarżonego aktu przy uwzględnieniu stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dniu wydania tego aktu. Ewentualna zmiana studium pozostaje bez znaczenia dla wyniku tej kontroli.

,Z tych też powodów sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego postanowieniem z dnia 10 maja 2024 r.

Mając na względzie, że kontrola zaskarżonego aktu nie wykazała jakichkolwiek naruszeń, które warunkowałby uchylenie przedmiotowego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.