Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 524/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4883/21 w sprawie ze skargi A S.A. w B. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

25 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4883/21, oddalił skargę A S.A. w B. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej.

Rozstrzygnięcie Sądu I instancji podjęte zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2021 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej także jako: organ odwoławczy, organ II instancji, Szef KAS, organ) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zawartej w wiążącej informacji taryfowej (WIT) nr [...] wydanej na wniosek skarżącej spółki, a dotyczącej wyrobu w postaci kształtowników ze stopu aluminium wykorzystywanych jako element uchwytu ciśnieniowej myjki-szczotki.

W uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2021 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, że dokonał oceny zebranego materiału dowodowego i ustalił, iż przedmiotem postępowania zgodnie z opisem zawartym w polu 7. zaskarżonej decyzji WIT są ekstrudowane i anodowane kształtowniki, o jednolitym przekroju poprzecznym na całej długości, wykorzystywane jako element uchwytu ciśnieniowej myjki-szczotki. Ww. produkt został zaklasyfikowany do kodu CN 7604 29 90.

Organ wskazał również, że klasyfikacja towaru została ustalona na podstawie reguły 1. i 6. Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej; uwagi 1 (b) do działu 76., uwagi do podpozycji 1 (a) i (b) do działu 76. oraz not do CN Wspólnej Taryfy Celnej i jest zgodna z brzmieniem pozycji 7604 WTC oraz kodu CN 7604 29 90, obejmującego pozostałe kształtowniki ze stopów aluminium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę spółki, na wstępie przypomniał, że Wspólna Taryfa Celna, oprócz wykazu towarów, zawiera również Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej oraz uwagi do sekcji i działów, a także uwagi do podpozycji. Zawarte są one w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2020/1577 z dnia 21 września 2020 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 361 z 30 października 2020 r.). Uwagi do sekcji i działów zawierają szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, podają listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i praktycznymi wskazówkami dla ich identyfikacji. Ich celem jest zapewnienie jednolitej interpretacji nomenklatury towarowej Wspólnej Taryfy Celnej i właściwej identyfikacji poszczególnych towarów, warunkującej poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych.

W celu ustalenia prawidłowego kodu dla określonego towaru należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności, o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł, od 2. do 6.

Nie budzi wątpliwości Sądu I instancji, że towar będący przedmiotem zaskarżonej decyzji, w postaci kształtowników ze stopu aluminium, został zaklasyfikowany w oparciu o Wspólną Taryfę Celną – rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2020/1577 z dnia 21 września 2020 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 361 z 30 października 2020 r.).

Poza dyskusją jest również to że kwestia sporu strony z organem celnym dotyczy ustalenia, czy przedmiotowy towar należy klasyfikować:

• do kodu CN 7604 29 90, obejmującego pozostałe kształtowniki ze stopów aluminium, czy też

• do kodu CN 8424 90 80, obejmującego pozostałe części urządzeń mechanicznych (nawet obsługiwanych ręcznie) do rozrzucania, rozpraszania lub rozpylania cieczy lub proszków; gaśnic, nawet napełnionych; pistoletów natryskowych i podobnych urządzeń; maszyn do wytwarzania strumienia pary lub piasku i podobnych maszyn wytwarzających strumień czynnika roboczego.

Zdaniem WSA organ ma rację, że przy ustalaniu prawidłowego kodu towaru w pierwszej kolejności należy kierować się ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS).

Najważniejszą regułą jest reguła 1., która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów Taryfy celnej. Regule tej należy przypisać pierwszeństwo w stosunku do pozostałych reguł, (dopiero w przypadku niemożliwości przeprowadzenia klasyfikacji towaru z zastosowaniem reguły 1. ORINS, należy korzystać z następnych reguł, od 2. do 6).

Wspólna Taryfa Celna ma charakter wyczerpujący, co oznacza, że do każdego towaru przypisany jest odpowiedni, jeden kod nomenklatury scalonej z przyporządkowaną do niego stawką celną. W związku z tym towar jest zawsze klasyfikowany do jednej ściśle określonej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

W ocenie Sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie nie ma sporu w ustaleniu tożsamości towaru, natomiast spór dotyczy jego klasyfikacji zastosowanej w wydanej WIT (czy wyrób powinien być klasyfikowany jako część urządzeń mechanicznych czy też zgodnie z materiałem, z którego został wykonany, jako kształtownik ze stopów aluminium). Podkreślenia wymaga, że przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według jego obiektywnych cech i właściwości.

W ocenie WSA sporny towar (kształtownik) spełnia definicję kształtowników, zawartą w uwadze 1 (b) do działu 76.:

Wyroby walcowane, wyciskane, ciągnione, kute lub kształtowane, w zwojach lub nie, o jednolitym przekroju poprzecznym na całej swej długości, które nie odpowiadają definicjom sztab, prętów, drutu, blach grubych, blach cienkich, taśm, folii, rur lub przewodów rurowych. Wyrażenie to obejmuje także wyroby odlewane lub spiekane o tych samych kształtach, które zostały po wyprodukowaniu obrobione (inaczej niż przez zwykłe przycinanie lub usuwanie zgorzeliny), pod warunkiem że podczas obróbki nie przyjęły one charakteru artykułów lub wyrobów objętych innymi pozycjami.

Zdaniem Sądu I instancji, organ ma rację, że przy ustalaniu klasyfikacji kształtowników należy wziąć pod uwagę ich obiektywne cechy, związane z rodzajem materiału i technologią wytwarzania. Omawiany towar powstał bowiem w procesie wyciskania (ekstrudowania) stopu aluminium, co stanowi kluczową przesłankę klasyfikacji do pozycji 7604, a w ramach tej pozycji do podpozycji 7604 29 90. Kształtowniki te spełniają wszystkie kryteria zwarte w uwagach do sekcji XV i działu 76., a klasyfikacja zgodna jest z treścią i zakresem towarowym pozycji 7604, obejmującej Sztaby, pręty i kształtowniki, z aluminium.

Takie stanowisko potwierdzają Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS) do pozycji 8424. oraz 7604.

Z kolei w Notach wyjaśniających HS do pozycji 7604 wskazano, że produkty klasyfikowane do niniejszej pozycji są zwykle wytwarzane w procesie walcowania, wyciskania lub ciągnienia, lecz mogą być również kute na prasach lub młotach. Mogą być potem wykańczane na zimno w procesach ciągnienia na zimno, prostowania lub innych procesach nadających wyrobom wykończenie o wyższej dokładności.

W przypadku kształtowników, będących przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, brak jest jednoznacznych cech, które posiadają części urządzenia myjki-szczotki.

Prawidłowość zastosowanej klasyfikacji taryfowej potwierdzają, m.in. następujące decyzje WIT, które organ wymienia w zaskarżonej decyzji. Są to:

• [...] z dnia [...] marca 2020 r. – aluminiowy kształtownik służący za reling na bagażnik dachowy pojazdu.

• [...] z dnia [...] września 2019 r. – ekstrudowany i anodowany kształtownik ze stopu aluminium przeznaczony do zastosowania na bagażnik dachowy pojazdu.

• [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. – kształtowniki aluminiowe ekstrudowane przeznaczone do zastosowania jako panel ściany bocznej przyczepy.

• [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. - kształtownik ze stopu aluminium do użytku lotniczego.

We wszystkich ww. decyzjach WIT, towary zostały zaklasyfikowane według materiału, z którego są wykonane, tj. do pozycji 7604, obejmującej sztaby, pręty i kształtowniki, z aluminium. Powyższe oznacza, że klasyfikacja przedmiotowych kształtowników do pozycji 8424 naruszyłaby postanowienia reguł 1. i 6. ORINS. Wskazanie przez stronę w skardze na pominięcie reguły 2 (b) i 3 (a) jest bezzasadne, ponieważ ww. reguły dotyczą wyłącznie towarów złożonych lub mieszanin, tymczasem przedmiotowe kształtowniki są wyrobami jednoskładnikowymi, niebędącymi ani mieszaninami, ani produktami złożonymi i w związku z powyższym nie można wobec nich zastosować ww. reguł.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej również jako: "ORINS"), uwagi l.(b) do Działu 76, uwagi do podpozycji l.(a) i (b) do działu 76 oraz not do CN Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez ich błędną wykładnię przy klasyfikacji taryfowej towaru będącego, przedmiotem wniosku Spółki;

2. pozycji 7604 Wspólnej Taryfy Celnej oraz kodu CN 7604 29 90, obejmującego pozostałe kształtowniki ze stopów aluminium, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przy klasyfikacji taryfowej towaru będącego przedmiotem wniosku Spółki;

3. pozycji 8424 Wspólnej Taryfy Celnej oraz kodu TARIC 8424 90 80 80 (kodu CN 8424 90 80) poprzez ich błędną wykładnię przy klasyfikacji taryfowej towaru będącego przedmiotem wniosku Spółki;

4. reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej poprzez jej błędną wykładnię oraz błędną wykładnię reguł 2-6 ORINS, które powinny znaleźć zastosowanie we wcześniejszej kolejności, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej subsumcji stanu faktycznego do obowiązujących przepisów i pominięcia prawidłowego znaczenia właściwych przepisów i oparcia rozstrzygnięcia na wadliwych podstawach oraz nieuzasadnionego uznania, iż to materiał, z którego produkty są wykonane i technologia wytwarzania ma kluczowe znaczenie dla ich zaklasyfikowania, podczas gdy w świetle pominiętej reguły dla prawidłowej klasyfikacji towaru podstawowe znaczenie mają cechy funkcjonalne, gdyż to one przesądzają o tym, że towar stanowi uchwyt do ciśnieniowej myjki-szczotki.

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

a) dokonanie przez Sąd I instancji apriorycznej akceptacji stanowiska Organu II instancji, bez jednoczesnego wyjaśnienia powodów tejże akceptacji,

b) jednoczesny do ww. nieprawidłowości brak ustosunkowania się przez Sąd I instancji do argumentacji przytoczonej przez skarżącą na poparcie sformułowanych zarzutów, wyrażający się w szczególności w ogólnym wyjaśnieniu, dlaczego stanowisko i argumenty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie oraz brak ustosunkowania się w pełni do zarzutów podniesionych w skardze

- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ świadczy o zaniechaniu rozpoznania istoty sprawy przez Sąd I instancji, w tym dogłębnego i rzetelnego rozważenia stanowisk i argumentacji zarówno Skarżącej kasacyjnie, jak i Organu II instancji, rzeczywistego przeprowadzenia przez Sąd I instancji własnych operacji myślowych, w rezultacie których doszedł do przekonania o zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia.

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651) (dalej: "o.p.") w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2073) (dalej: "Prawo celne") poprzez niedopatrzenie się przez Sąd I instancji naruszenia zasady, iż organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, podczas gdy Organy obu instancji pominęły dowody przedstawiane przez Spółkę w tym m.in. dokumentację techniczną oraz orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zarówno w ramach postępowania pierwotnego jak i odwoławczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do błędnej klasyfikacji celnej przedmiotowego towaru.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, zatem zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania a ponieważ w rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że większość zarzutów skargi kasacyjnej pozostaje w związku funkcjonalnym, co wymaga ich łącznego rozpoznania.

Jednakże w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega zarzut najdalej idący, mianowicie naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Według NSA, uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza jeszcze naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Ponadto podkreślić należy, że NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Podkreślić również należy, iż obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy oceniać zarówno wyczerpujący charakter argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytoryczną poprawność (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., II GSK 735/19; wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 118/19 ). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku, to w pełni zrealizował obowiązek wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. Innymi słowy najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16).

Z całokształtu rozważań Sądu meriti jasno wynika, z jakich przyczyn nie dopatrzył się nieprawidłowości w postępowaniu przed organem oraz jakimi kryteriami kierował się, uznając, że stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony. Wskazanie podstawy prawnej podjętego przezeń rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, w świetle formalnych wymogów dotyczących uzasadnienia wyroku oraz okoliczności niniejszej sprawy należało uznać za wystarczające. Dodać również należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie jest przydatnym instrumentem do kwestionowania stanowiska sądu w części odnoszącej się do sfery ustaleń faktycznych ani do podważania poglądów dotyczących innych kwestii związanych z przebiegiem postępowania przed organami administracji publicznej oraz przedstawioną wykładnią prawa materialnego. Ponadto nie odniesienie się do każdego z argumentów skargi może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy takie mankamenty mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wtedy gdy ewentualne uwzględnienie pominiętych kwestii mogłoby doprowadzić do innej treści orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich zaś skutków przypisać nie można.

Odnosząc się do sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że cały proces identyfikacji towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej, z natury rzeczy wymagający odniesienia się do poszczególnych pozycji i podpozycji Taryfy oraz uwag i wyjaśnień do niej, mieści się w sferze ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r., GSK 19/04, Wokanda 2004/9/34). Stąd też nie jest do końca prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej sprowadzająca się do wymienienia jako naruszonych przepisów prawa materialnego w postaci reguł ORINS i kodów CN, przy odrębnym sformułowaniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do sfery ustaleń faktycznych, tj. klasyfikacji taryfowej towaru będącego przedmiotem wniosku Spółki. Niemniej jednak przedstawione zastrzeżenie nie może być przesłanką mogącą dyskwalifikować te zarzuty przy uwzględnieniu ich wzajemnego uzasadnienia i przenikania (por. wyroki NSA: z 15 stycznia 2014 r., I GSK 683/13; z 10 października 2007 r., I GSK 2472/06; z 18 lipca 2007 r., I GSK 2178/06; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Naczelny Sąd Administracyjny przyjął zatem, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy traktować jako dotyczące procesu identyfikacji towaru dla celów klasyfikacji taryfowej, mieszczącego się w sferze ustaleń faktycznych. W konsekwencji wspólnej oceny i rozpoznania wymaga zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania w powiązaniu z przepisami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego. Towar będący przedmiotem wydanej decyzji WIT to ekstrudowane i anodowane kształtowniki ( pocięte na dłuższe 580 mm i krótsze 420 mm wymiary), o jednolitym przekroju poprzecznym na całej długości, wykorzystywane, jako element uchwytu ciśnieniowej myjki-szczotki. Spór jaki zaistniał w sprawie dotyczył wyłącznie jego klasyfikacji zastosowanej w wydanej decyzji WIT to jest czy wyrób powinien być klasyfikowany, jako część urządzeń mechanicznych czy też zgodnie z materiałem, z którego został wykonany, jako kształtownik ze stopów aluminium. Według organu, któremu należy przyznać rację, pomimo że kształtownik jest elementem uchwytu ciśnieniowej myjki-szczotki w kontekście technicznym, jednakże uwzględniając uwarunkowania związane z metodyką nomenklatury towarowej Wspólnej Taryfy Celnej należy go zaklasyfikować do pozycji 7604. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, który w ślad za organem przyjął, że przy ustalaniu klasyfikacji należy wziąć pod uwagę ich obiektywne cechy związane z rodzajem materiału i technologią wytwarzania. Nie podlegało dyskusji, że omawiany towar powstał w procesie wyciskania (ekstrudowania) stopu aluminium, co stanowi kluczową przesłankę klasyfikacji do pozycji 7604, a w ramach tej pozycji do podpozycji 7604 29 90. Przedmiotowe kształtowniki spełniają wszystkie przesłanki zawarte w uwagach do sekcji XVI i działu 76, a klasyfikacja zgodna jest z treścią i zakresem towarowym pozycji 7604, obejmującej sztaby, pręty i kształtowniki z aluminium. Zastosowana w decyzji WIT klasyfikacja taryfowa w sposób spójny spełnia wszystkie kryteria klasyfikacyjne ustanowione dla tego rodzaju wyrobów. W niniejszym przypadku ustalenia faktyczne co do stanu towarów objętych zgłoszeniem celnym, w momencie dokonywania tych czynności, nie zostały podważone. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że organy przyporządkowały towary do niewłaściwej pozycji celnej. Mając powyższe na względzie brak jest podstaw do przypisania organom błędnej klasyfikacji towarów, a Sądowi I instancji nieuprawnionego zaakceptowania tego stanu rzeczy. Akcentowane przez stronę nie odniesienie się przez WSA do argumentacji podanej w skardze wskazującej na pominięcie reguły 2(b) i 3(a) nie ma wpływu na wynik sprawy ponieważ reguły te dotyczą wyłącznie towarów złożonych lub mieszanin a zatem nie odnoszą się do wyrobów takich jak przedmiotowe kształtowniki, które są wyrobami jednoskładnikowymi, niebędącymi ani mieszaninami, ani produktami złożonymi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.