Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 698/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 145 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Asesor WSA - Iwona Kozłowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia 15 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu partii produktu o niewłaściwej jakości handlowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] w [...] (dalej: skarżąca lub spółka) jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: Główny Inspektor) z 15 lutego 2022 r. nr BOL.610.230.2021 utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: Wojewódzki Inspektor) z 27 października 2021 r. nr KO.8290.176.2021 w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu towaru.

Jak wynika z akt sprawy, inspektorzy organu 8 i 10 września 2021 r. przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej piwa w spółce. W trakcie kontroli dokonano oceny prawidłowości oznakowania partii 189 I (378 szt. a'500 ml) produktu o nazwie [...] - Piwo pełne jasne pasteryzowane, niefiltrowane a'500 ml; oznaczonego: najlepiej spożyć przed: 06.05.2022; cena sprzedaży brutto: 3,05 zł/szt. (dalej: sporne piwo). W oznakowaniu użyto szaty graficznej przedstawiającej fontannę lub bijące źródło, zastosowano nazwę handlową [...], oraz umieszczono hasło o treści: "[...]" podkreśli wyjątkowe wrażenia z pobytu w [...] i sprawi satysfakcję każdemu smakoszowi tego trunku".

Wojewódzki Inspektor uznał, że wszystkie wymienione elementy oznakowania sugerują, że piwo zostało wytworzone w [...], gdy w rzeczywistości zostało wyprodukowano w [...]. Wprowadzało to w błąd konsumenta co do miejsca pochodzenia i było niezgodne z art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11.2011, str. 18, ze zm.; dalej: rozporządzenie 1169/2011). Nieprawidłowość ta stanowiła podstawę do uznania skontrolowanej partii za artykuł o niewłaściwej jakości handlowej.

W związku z powyższym, Małopolski Inspektor decyzją z 27 października 2021 r. – wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2021 r., poz. 630; dalej: ustawa o jakości), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, ze zm.; dalej: kpa) oraz w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości i art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011 –zakazał spółce wprowadzenia do obrotu partii spornego piwa, której nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W wyniku rozpoznania odwołania spółki, Główny Inspektor decyzją z 15 lutego 2022 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że oznakowanie spornego piwa może budzić u konsumenta pewność co do pochodzenia produktu, gdyż wprost sugeruje, że pochodzi z [...] Tymczasem faktycznym miejscem jego produkcji jest miejscowość [...] a zatem oznakowanie wskazujące na [...] wprowadza błąd co do miejsca produkcji.

Skarżąca argumentowała, że [...] jest lokalną marką, sprzedawaną w okolicach [...] która leży w niedalekiej odległości od miejsca produkcji piwa, a samo piwo produkowane jest w celu promocji miasta i przyciągnięcia potencjalnych turystów na ziemię [...].

Główny Inspektor nie podzielił powyższego stanowiska, gdyż prawo wspólnotowe, kładzie nacisk na sposób i rzetelność informowania kupującego o miejscu pochodzenia czy miejscu produkcji. Prezentacja informacji o produkcie nie spełnia wymagań poprawnego oznakowania. Niedopuszczalna jest praktyka spółki polegającą na sugerowaniu miejsca produkcji innego niż faktyczne ([...]). Konsument, widząc na opakowaniu nazwę: [...] w powiązaniu z grafiką przedstawiającą fontannę lub bijące źródło oraz hasłem reklamowym opisującym walory miasta [...] słusznie spodziewa się, że piwo zostało wyprodukowane właśnie w tej miejscowości. Zapewne niewielu konsumentów ma świadomość tego, iż informacja ta jedynie nawiązuje do regionu i ma za zadanie go promować. Nie ulega wątpliwości, że podanie takich informacji w oznakowaniu, jasno sugeruje, iż [...] jest miejscem warzenia przedmiotowego piwa.

Jednocześnie producent nie wskazał faktycznego miejsca pochodzenia zgodnie z art. 26 rozporządzenia 1169/2011, gdyż podanie na etykiecie nazwy i adresu producenta, tj. [...] [...][...] [...] nie jest równoważne ze wskazaniem miejsca pochodzenia.

Organ nie zgodził się z argumentacją spółki, jakoby poprawne było stosowanie w oznakowaniu spornego piwa nazw miejscowości znajdujących się w pobliżu faktycznego miejsca produkcji, w celu ich promocji na danym obszarze geograficznym. Takie postępowanie świadczy o niedochowaniu należytej staranności w przygotowywaniu oznakowania produktu. Konsument dokonując wyborów artykułów rolno-spożywczych zwraca uwagę na ich oznakowanie, a miejsce pochodzenia czy miejsce produkcji jest jedną z pierwszych informacji, które trafiają do świadomości konsumenta podczas procesu decyzyjnego.

Główny Inspektor dodał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2016, poz. 3 ze zm.) – praktykę rynkową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Wprowadzenie w błąd może dotyczyć m.in. cech produktu, w tym jego nazwy, wykazu składników, metod przetwarzania, masy netto, klasy jakości, daty minimalnej trwałości, danych identyfikujących podmiot wprowadzający do obrotu, czy też kraju lub miejsca pochodzenia. Obowiązkiem producenta jest rzetelne informowanie konsumenta o wprowadzanym do obrotu wyrobie oraz zapewnienie deklarowanej jakości. Przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd, uwzględnia się wszystkie jej elementy i okoliczności wprowadzenia produktów do obrotu, w tym sposób ich prezentacji. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U. UE. L. 2006.404; dalej: rozporządzenie 1924/2006), oświadczenia dotyczące żywności muszą być zrozumiałe dla konsumenta oraz właściwe jest zapewnienie wszystkim konsumentom ochrony przed oświadczeniami wprowadzającymi w błąd.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawach dotyczących reklamy uznaje konieczność badania jej wpływu na hipotetycznego, typowego konsumenta. Rozporządzenie przyjmuje za punkt odniesienia przeciętnego konsumenta, który jest odpowiednio poinformowany oraz spostrzegawczy i ostrożny, z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych i językowych zgodnie z wykładnią TSUE, jednak umożliwia również ochronę konsumentów, których cechy czynią ich szczególnie podatnymi na oświadczenia wprowadzające w błąd.

Organ podkreślił, że piwo jest cenione i spożywane przez szeroki krąg konsumentów. Kupujący poszukują często produktów o określonych cechach jakościowych, lokalnych o znanym pochodzeniu czy miejscu produkcji i dokonując tych wyborów kierują się oznakowaniem produktu. Rzetelna informacja dotycząca charakterystyki produktów jest niezbędna, gdyż na jej podstawie konsument ocenia jakość produktu i podejmuje decyzję o jego zakupie. Zatem dane w zakresie miejsca produkcji czy miejsca pochodzenia powinny być przedstawione jednoznacznie, w taki sposób, żeby konsument bez większego problemu mógł je przeczytać i zrozumieć.

Ponadto organ zauważył, że podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych warunków (art. 17 rozporządzenia WE nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności – Dz. U. UE. L. 2002.31.1; dalej: rozporządzenie 178/2002). W przypadku spornej partii piwa mamy do czynienia z produktem o niewłaściwej jakości handlowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia 178/2002 – prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Prawo żywnościowe ma na celu zapobieganie: oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.

Spółka zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 75 § 1 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia badanej sprawy, polegający na wydaniu i utrzymaniu w mocy przez organ drugiej instancji skarżonej decyzji, pomimo nieuwzględnienia okoliczności wskazujących na fakt, iż [...] to lokalna marka piwa związana z tym, że piwo to sprzedawane jest w zdecydowanej większości na terenie i w okolicach miasta [...], a nadto [...] leży w tym samym województwie i okolicy co [...], tj. miejsce produkcji piwa. Jednocześnie organy nie wzięły w ogóle pod uwagę faktu, iż produkowane piwo ma za zadanie promować wśród turystów i podróżujących lokalne produkty, ale i samo miasto;

2. art. 77 § 1 kpa, poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, polegający na nieuwzględnieniu przy wydawaniu decyzji obu instancji wyjaśnień prokurenta skarżącej – M. Ć. złożonych w trakcie kontroli, a co za tym idzie nierozstrzygnięcie istotnej okoliczności w sprawie dotyczącej zasadności nazewnictwa sprzedawanego piwa nazwami miejscowości w celu ich promocji na danym obszarze geograficznym;

3. art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011, poprzez uznanie, iż skarżąca piwem [...] wprowadza konsumentów w błąd co do miejsca jego pochodzenia, podczas gdy jest to lokalna marka piwa, które sprzedawane jest w większości na terenie i w okolicach miasta [...], które to miasto leży w niedalekiej odległości od miejsca produkcji piwa i jest produkowane w celu promocji miasta i przyciągnięcia potencjalnych turystów na ziemię sądecką.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości.

Strony postępowania – organ w piśmie z 21 kwietnia 2022 r. a spółka w piśmie z 29 kwietnia 2022 r. – wniosły o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, tj. na mocy art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: ppsa). Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 2 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie złożyły obie strony postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 145 § 1 ppsa, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następują, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozpoznawanej sprawie okoliczności o jakich mowa w art. 145 § 1 ppsa nie stwierdził, wobec czego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczy prawidłowości oznakowania produktu o nazwie [...] Piwo pełne jasne pasteryzowane, niefiltrowane a'500 ml, polegającego na zastosowaniu nazwy handlowej, grafiki i haseł reklamowych wskazujących na miasto [...] gdy sporną partię piwa wyprodukowano w miejscowości [...]. Organy uznały, że oznakowanie wskazujące na [...] wprowadza konsumenta błąd, co do miejsca produkcji spornego piwa. Skarżąca uważa zaś, że oznakowania spornej partii piwa nie wprowadza konsumentów w błąd, co do rzeczywistego miejsca jego pochodzenia, gdyż w żaden sposób nie wskazuje się, że jest produkowane w [...] Nazwa piwa służy wyłącznie promocji lokalnych produktów i ziemi sądeckiej, stąd jego nazwa.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi, Sąd zauważa, że spółka nie zarzuca, że organ dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Jej zarzuty dotyczą naruszenia art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa i przeprowadzenia niepełnego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Organy nie wzięły bowiem pod uwagę tego, że sporne piwo sprzedawane jest w większości na terenie i w okolicach [...], który leży w tym samym województwie i okolicy co [...], a także tego, że piwo to ma promować lokalne produkty i miasto. Konsekwencją powyższego jest zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011, poprzez uznanie, że sporna partia piwa wprowadza konsumentów w błąd, co do miejsca jego pochodzenia. Zarzut ten nie dotyczy więc błędnej wykładni organu art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011, lecz jego niewłaściwego zastosowania spowodowanego niewłaściwie ustalonym stanem faktycznym w sprawie.

Sąd uznaje ww. zarzuty skargi za chybione, jednak odniesienie się do nich wymaga przypomnienia przepisów materialnych, które mają zastosowanie w sprawie.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości – wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

W myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości – przez jakość handlową artykułów rolno-spożywczych należy rozumieć cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Z powyższego wynika, że producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego. Oznacza to, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze muszą spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeśli w przepisach o jakości handlowej zostały one określone, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli producent zadeklarował ich spełnienie.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1169/11 – informacje na temat żywności oznaczają informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków, w tym nowoczesnych narzędzi technologicznych lub przekazu ustnego.

W myśl art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011 – informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu – informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta.

W myśl art. 36 ust. 2 rozporządzenia 1169/2011 – informacje na temat żywności przekazywane na zasadzie dobrowolności nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd, być niejednoznaczne ani dezorientować konsumenta, oraz muszą być, w stosownych przypadkach, oparte na odpowiednich danych naukowych.

Stosowanie do art. 8 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia 1169/2011 – podmiotem prowadzącym przedsiębiorstwo spożywcze odpowiedzialnym za informację na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy lub - jeżeli ten podmiot nie prowadzi działalności w Unii - importer danego środka na rynek Unii (ust. 1). Podmioty działające na rynku spożywczym, które nie mają wpływu na informacje na temat żywności, nie mogą dostarczać żywności, o której wiedzą lub w stosunku do której mają podejrzenia - w oparciu o informacje posiadane w ramach działalności zawodowej - że jest niezgodna z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych (ust. 3).

Mając na uwadze powyższe unormowania, Sąd podkreśla, że prawo wspólnotowe, kładzie nacisk na sposób i rzetelność informowania kupującego o miejscu pochodzenia czy miejscu produkcji. W związku z tym Sąd zgadza się z organem, że stwierdzona w toku kontroli prezentacja informacji o produkcie spornego piwa wyraźnie nie spełnia wymagań poprawnego oznakowania. Za nieprawidłową bowiem należy uznać praktykę stosowaną przez spółkę polegającą na sugerowaniu miejsca produkcji spornego piwa innego niż faktyczne (miejscowość [...] Konsument, widząc na opakowaniu produktu jego nazwę: [...], w powiązaniu z grafiką przedstawiającą fontannę lub bijące źródło oraz hasłem reklamowym opisującym walory miasta [...] słusznie spodziewa się, że piwo zostało wyprodukowane właśnie w tej miejscowości. Zapewne niewielu konsumentów ma świadomość tego, iż informacja ta jedynie nawiązuje do regionu i ma za zadanie go promować. Nie ulega wątpliwości, że podanie takich informacji w oznakowaniu, jednoznacznie sugeruje, że [...] jest miejscem warzenia spornego piwa.

Poza tym, przepisy prawa – wbrew argumentacji spółki – nie przewidują wyjątku od podania rzeczywistego miejsca pochodzenia produktu, w sytuacji gdy podanie innego miejsca jego pochodzenia jest związane z promowaniem lokalnego obszaru geograficznego.

Jednocześnie organ słusznie zwraca uwagę, że skarżąca spółka nie wskazała – stosowanie do art. 26 rozporządzenia 1169/2011 – faktycznego miejsca pochodzenia spornego piwa, gdyż podanie na etykiecie nazwy i adresu producenta, tj. [...], [...], [...], nie jest równoważne ze wskazaniem miejsca pochodzenia.

Przy czym Sąd podkreśla – w kontekście argumentacji skargi – że przy wyborze produktów konsumenci mogą kierować się m.in. miejscem ich pochodzenia. Jest to bowiem jedno z istotnych kryteriów wyboru poszczególnych artykułów spożywczych. Świadczy o tych chociażby fakt uznania w przepisach wspólnotowych podawania nieprawdziwych danych w zakresie miejsca pochodzenia, za informacje mogące wprowadzać konsumenta w błąd. Powody wyboru produktów z uwzględnieniem miejsca ich pochodzenia mogą być różne, np. przyzwyczajenie, chęć popierania wyrobów ze swojego regionu, przekonanie, że produkt został wytworzony według tradycyjnych receptur z określonych składników, przy wykorzystaniu wody pochodzącej z konkretnego miejsca itp.

Sąd nie zgadza się z motywami spółki, jakoby poprawne było stosowanie w oznakowaniu kwestionowanego piwa nazw miejscowości znajdujących się w pobliżu faktycznego miejsca produkcji, w celu ich promocji na danym obszarze geograficznym. Takie postępowanie świadczy o niedochowaniu należytej staranności w przygotowywaniu oznakowania produktu. Konsument dokonując wyborów artykułów rolno-spożywczych zwraca uwagę na ich oznakowanie, a miejsce pochodzenia czy miejsce produkcji jest jedną z pierwszych informacji, które trafiają do świadomości konsumenta podczas procesu decyzyjnego.

Na potwierdzenie swoich racji organ trafnie w zaskarżonej decyzji powołał się na wyrok WSA z 28 listopada 2017 r. sygn. akt. VI SA/Wa 957/17 (jest to wyrok prawomocny wskutek oddalenia skargi kasacyjnej przez NSA wyrokiem z 5 stycznia 2021 r. sygn. akt II GSK 1002/18 – dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). WSA w przywołanym wyroku uznał, że "zapisy znajdujące się na opakowaniu, które sugerują, iż produkt pochodzi z (...) niewątpliwie w istotny sposób naruszają interes konsumentów, gdyż jak słusznie zauważył organ konsumenci przy wyborze produktów mogą kierować się również i często to czynią, m.in. pochodzeniem towaru/miejscem jego produkcji. W wypadku produktu jakim jest piwo miejsce produkcji piwo (...) dla konsumentów ma szczególne znaczenie np. ze względu no przywiązanie konsumentów do piw uznanych za regionalne. (...) Konsument, jest słabszym uczestnikiem obrotu, a obowiązkiem przedsiębiorcy jest udzielenie rzetelnej dla przeciętnego konsumenta informacji, informacją tą jest również wskazanie miejsca produkcji danego towaru (miejsca pochodzenia)."

Powyższe znajduje również potwierdzenie w innym wyroku z 19 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 1962/18, w którym NSA uznał, że dla przyjęcia naruszenia art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011 wystarczające jest samo prawdopodobieństwo, hipotetyczna możliwość wprowadzenia konsumenta w błąd. Informacje na temat żywności udostępnione przez spółkę konsumentom pod postacią nazw spornych produktów umieszczonych na ich etykietach, odwołujących się do nazw geograficznych położonych w [...] miejscowości ([...] [...] [...]), przepływających przez to górskie pasmo rzek ([...] [...]) oraz jego masywu górskiego ([,..]), niewątpliwie mogły wprowadzać w błąd co do miejsca pochodzenia piwa (pochodzenie te błędnie, już prima facie sugerując).

Sąd podkreśla, że oznakowanie produktu stanowi element ochrony bezpieczeństwa ekonomicznego i ma na celu umożliwienie konsumentowi dokonania wyborów produktów odpowiadających jego preferencjom. Zaakcentować należy, że piwo jest cenione i spożywane przez szeroki krąg konsumentów. W takiej sytuacji kupujący poszukują często produktów o określonych cechach jakościowych, lokalnych o znanym pochodzeniu czy miejscu produkcji i dokonując tych wyborów kierują się oznakowaniem produktu. Rzetelna informacja dotycząca charakterystyki produktów jest niezbędna, gdyż na jej podstawie konsument ocenia jakość produktu i podejmuje decyzję o jego zakupie. Tak więc dane w zakresie miejsca produkcji czy miejsca pochodzenia powinny być przedstawione niedwuznacznie, w taki sposób, żeby konsument bez większego problemu mógł je przeczytać i zrozumieć.

Sąd podziela stanowisko organu, że w przypadku oznaczenia spornego piwa tak nie jest, ponieważ jego nazwa wprost sugeruje, że pochodzi z [...] a nie w [...] czym wprowadza konsumenta w błąd. Przy czym Sąd zauważa, że dodatkowo argumentację spółki o silnym związku produkcji tego piwa z [...] osłabia to, że równolegle inną partię piwa (także produkowanego w [...] spółka oznacza, jako [...] (sprawa o sygn. akt V SA/Wa 697/22). Tak więc spółka dostosowuje nazwy piw do nazw małopolskich miejscowości, sugerując w ten sposób konsumentom miejsca ich pochodzenia, które nie odpowiadają rzeczywistości. W ten sposób naruszając art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011.

Reasumując, Sąd stwierdza, że organy podjęły niezbędne czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego m.in. poprzez analizę przedstawionej dokumentacji, a także wyjaśnienia skarżącej spółki. Postępowanie administracyjne odbyło się bez naruszenia wskazywanych w skardze przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.