Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 853/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 54, art. 56, art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2024 poz 1130
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 23 września 2024 r. znak SKO.4120.166.24 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 września 2024 r., nr SKO.4120.166.24 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572)- dalej: k.p.a.; art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 52 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Miasta U. z dnia 31 lipca 2024 r., znak RI.6733.1.2024 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - sieci gazowej średniego ciśnienia, na części działek o nr ew. [...] i [...], Obręb [...], gm. U..

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z wnioskiem o ustalenie warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego wystąpił inwestor – P. Sp. z o.o. Oddział [...] w Ł., w dniu 15 lutego 2024 r. Wniosek zawierał wszystkie wymagane prawem załączniki. Z treści złożonego wniosku wynika, że planowana na w/w działkach inwestycja polega na budowie fragmentu sieci gazowej średniego ciśnienia (0,5 MPa), ułożonej na głębokości ok. 1,2 m, z rur polietylenowych o średnicy Dn 63 mm, ze strefą kontrolowaną 1 m, po 0,5 m. na każdą stronę od osi gazociągu. Teren planowanej inwestycji stanowią działki gruntowe (rolne) o nawierzchni nieutwardzonej, a zakres oddziaływania samej inwestycji nie wykracza poza teren planowanej inwestycji.

W toku postępowania przed organem I instancji, wszczętego zawiadomieniem z dnia 16 kwietnia 2024 r., sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, z której wynika, iż planowana inwestycja położona jest w granicach Obszaru Natura 2000 "Dolina Środkowej W." oraz w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jednakże inwestycja ta nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 31), a jej realizacja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko. Jednocześnie z uwagi na publiczny charakter inwestycji, nie dotyczą jej zakazy wprowadzone na obszarze chronionego krajobrazu, co wynika z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ustalono również, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze udokumentowanych złóż wód termalnych "U. I" oraz udokumentowanych złóż węgla brunatnego "U.". Działki objęte wnioskiem inwestora znajdują się częściowo na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (art. 16 pkt 34 lit. a i b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne), jednakże dotyczy to części w/w działek ewidencyjnych położonych poza liniaki rozgraniczającymi teren inwestycji. Ponadto na terenie planowanej inwestycji celu publicznego brak jest obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków (art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami), jak również nie występują grunty rolne i leśnie, które wymagałyby uzyskania uprzedniej zgody na zmianę ich przeznaczenia, stosownie do wymogów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z uwagi na charakter planowanej inwestycji odstąpiono od ustalania wymagań dla nowej zabudowy w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości zabudowy, geometrii dachu jak i minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej.

W oparciu o powyższe ustalenia sporządzono projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, który następnie przekazano do uzgodnienia odpowiednio: Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Łodzi, Wydziałowi Geodezji, Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w P., Marszałkowi Województwa Łódzkiego, Dyrektorowi Zarządu Zlewni w Sieradzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, ministrowi Klimatu i Środowiska, Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w Poznaniu, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. Wystąpiono również o opinię geologiczno-górniczą do G. Sp. z o.o. z siedzibą w U.

Z akt sprawy wynika również, iż pismem z dnia 24 kwietnia 2024 r. A.N., właściciel działek ew. nr [...] i [...] oświadczyła, że nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, co argumentowała tym, iż będzie ona blokowała jedyną drogę dojazdową do jej posesji.

Następnie po uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień i opinii, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 lipca 2024 r. Burmistrz Miasta U., ustalił warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, zgodnie z żądaniem inwestora. Jednocześnie w treści decyzji organ lokalizacyjny określił warunki obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej oraz wymagania dotyczące praw osób trzecich. Części graficzna decyzji, jak i przywołana wcześniej analiza stanowią integralne załączniki decyzji.

Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia A. N. wniosła odwołanie, w którym zarzucała naruszenie art. 50 ust. 1, ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak wykazania, że budowa przedmiotowego gazociągu stanowi inwestycję celu publicznego, jak również brak odniesienia się czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami u.p.z.p., w tym w zakresie posiadania odpowiednich uprawnień przez podmiot sporządzający projekt decyzji, a nadto czy jej realizacja z naruszeniem przysługującego stronie prawa własności do nieruchomości, jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona. Strona zarzucała również naruszenie art. 75 §1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 3 i 6 k.p.a, poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu dowodowym standardowej umowy zobowiązującej do ustanowienia służebności przesyłu gazu, stosowanej przez P., z której wynika wprost, że właściciel nieruchomości musi wyrazić zgodę na ograniczenie swojego prawa własności, jak również brak wskazania w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, jak i dowodów i przyczyn w oparciu o które wydał skarżoną decyzje. Strona wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i o umorzenie postępowania administracyjnego. Strona podkreślała, że realizacja inwestycji spowoduje brak możliwości zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem należących do niej działek i pozbawi je jedynego dostępu do drogi publicznej. Wskazywała nadto na możliwość znacznego obniżenia wartości nieruchomości, jak również brak gospodarstw domowych wzdłuż planowanego przebiegu sieci.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 23 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na wstępie, że podstawą prawną jego wydania stanowiły przepisy u.p.z.p. z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2 ustawy 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688). Przywołując brzmienie art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 1 oraz art. 56 u.p.z.p. Kolegium wskazało na zasady lokalizacji inwestycji celu publicznego, podkreślając, iż organ lokalizacyjny jest zobowiązany do uwzględnienia złożonego w tym zakresie wniosku inwestora, jeżeli planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami odrębnymi. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że planowana do realizacji na działkach odwołującej się, inwestycja - sieć gazowa średniego ciśnienia (stanowiąca część przedsięwzięcia polegającego na gazyfikacji miejscowości [...] gm. U.), stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Dalej Kolegium wskazało, że jak wynika ze sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami odrębnymi, w tym określonymi: ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne; ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Projekt wydanej decyzji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia właściwych organów (art. 53 ust. 4 u.p.z.p.), a sama decyzja zawiera elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Powyższe obligowało organ do ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, zgodnie z żądaniem inwestora. Natomiast, co do podnoszonej w odwołaniu argumentacji strony Kolegium wskazało, że wydanie decyzji lokalizacyjnej nie jest uwarunkowane zgodą właścicieli nieruchomości, a kwestia ustanowienia służebności przesyłu nie jest przedmiotem postępowania lokalizacyjnego.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. N. zarzucała naruszenie:

- art. 11 k.p.a. poprzez brak wypełnienia zasady przekonywania, to jest brak wykazania, że budowa przedmiotowego gazociągu wymaga ingerencji w prawo własności skarżącej, to jest zajęcia pod budowę działek ew. nr [...] i [...] i nie jest możliwa do realizacji w pasie drogowym (działka ew. nr [...]);

- art. 15 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny w postępowaniu dowodowym pisma Z.., z dnia 6 lutego 2024 r., z którego wynika, że przedmiotowa sieć obejmuje i miała być realizowana w pasie drogowym działki ew. [...];

- art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne uznanie, że w postępowaniu lokalizacyjnym organy administracji nie muszą wykazać, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycje celu publicznego, a co za tym idzie ingerencja w przysługujące skarżącej prawo własności jest konieczna i zasadna.

Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzja organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła stosowną argumentację podkreślając brak wykazania przez organy, iż sporna inwestycja służyć będzie ogółowi mieszkańców, a co za tym idzie stanowi inwestycję celu publicznego, jak również to, że przebieg spornej sieci ingeruje jedynie w jej działki, w pozostałym zakresie przebiegając w pasie drogi publicznej (działki ew. nr [...]).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Obecny na rozprawie, w dniu 23 stycznia 2025 r. profesjonalny pełnomocnik uczestnika postępowania wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem skargi A.N. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia 31 lipca 2024 r. o ustaleniu, na wniosek P. Sp. z o.o. Oddział [...] w Ł. z dnia 15 lutego 2024 r., lokalizacji inwestycji celu publicznego - sieci gazowej średniego ciśnienia, na części działek o nr ew. [...] i [...], Obręb [...], gm. U.. W/w działki ewidencyjne stanowią własność skarżącej.

Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130) – dalej: u.p.z.p.; z uwzględnieniem zastrzeżenia art. 59 ust. 2 ustawy 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688), który stanowi, iż do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (24 września 2023 r. – uwaga Sądu) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak wynika z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145).

Zgodnie zaś z art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celami publicznymi w rozumieniu ustawy są miedzy innymi budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Wyżej wskazany warunek dotyczy braku objęcia terenu inwestycji wymogiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bądź też objęcia terenu inwestycji taką zgodą, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Lokalizacja inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, o którym mowa w art. 52 ust. 1 u.p.z.p., natomiast organem właściwym w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym, co wynika z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 54 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Przy czym jak wynika z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Zgodnie zaś z art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika, że odmowę ustalenia warunków lokalizacji lub określenie ich wbrew żądaniu wnioskodawcy, organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z konkretnym przepisami prawa nakładającymi w sposób wyraźny i jednoznaczny określone ograniczenia w tym zakresie. Jednocześnie wskazać należy, że inwestycje celu publicznego zwolnione są z obowiązku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, a więc nie ma konieczności badania, czy spełniają one wymagania ładu przestrzennego, w szczególności kontynuują funkcję zabudowy sąsiedniej, a także mają zbliżone do niej parametry, takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość jej górnej krawędzi itp. Ustawodawca uznał, że cele publiczne są na tyle istotne dla wspólnoty, iż nie należy przy ich realizacji aż tak rygorystycznie zabiegać o kształtowanie ładu przestrzennego (por. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2023).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że planowana do realizacji na należących do skarżącej działkach ew. nr [...] i [...] inwestycja, polegająca na budowie części sieci gazociągu średniego ciśnienia, wchodzącej w skład całego przedsięwzięcia polegającego na gazyfikacji miejscowości [...] gm. U. (notatka z dnia 4 września 2024 r. – akta administracyjne sprawy), jako zamierzenie o charakterze lokalnym (gminnym), dostępne dla ogółu społeczności gminy, stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu przywołanych wyżej art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Przy czym, co wymaga w tym miejscu podkreślenia, wbrew zarzutom i argumentacji skarżącej, charakteru inwestycji celu publicznego spornej inwestycji nie przeczy zarzucany brak wykazania przez organy, czy będzie ona służyła ogółowi mieszkańców, czy też określonej grupie kilku gospodarstw domowych, jak również nieuwzględnienie braku istnienia gospodarstw domowych wzdłuż planowanego przebiegu sieci. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od liczby odbiorców danej infrastruktury. Nie można bowiem co do zasady wykluczyć, że realizowanie infrastruktury tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia liczby działek, które mają być przez taką linię obsługiwane (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2024r., II SA/Łd 74/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podłączenie do sieci gazowej, należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Jeżeli zatem planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (por. wyroki NSA: z 26 października 2023 r., II OSK 257/21; z 15 marca 2022r., II OSK 838/21; z 26 kwietnia 2012 r., II OSK 264/11).

Tym samym zarzut skargi, co do naruszenia art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami uznać należy za nieuzasadniony.

W sprawie bezsporne pozostaje również, że objęte wnioskiem inwestora działki ew. nr [...] i [...], na części których planowana jest realizacja spornego przedsięwzięcia, nie są objęte postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym ustalenie lokalizacji dla tej inwestycji było możliwe w drodze decyzji administracyjnej właściwego organu, w tym przypadku Burmistrza Miasta U. Wątpliwości Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę nie budzi również kwestia kompletności złożonego przez inwestora wniosku z dnia 15 lutego 2024 r. wraz z załącznikami, spełniającego wszystkie wymogi, o których mowa w art. 52 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1-2 u.p.z.p., jak również dochowanie ustawowego wymogu sporządzenie projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez podmiot uprawniony, w tym przypadku przez mgr. inż. arch. Ł. Woźniaka, a więc podmiot uprawniony w rozumieniu art. 5 pkt 4 u.p.z.p. Jednocześnie, stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w sprawie przeprowadzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1), pod kątem zgodności planowanej inwestycji z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, jak również analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). W wyniku powyższej ustalono, iż planowana inwestycja położona jest w granicach Obszaru Natura 2000 "Dolina Środkowej W." oraz w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Jako, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 31), to jego realizacja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko. Jednocześnie z uwagi na publiczny charakter inwestycji, nie dotyczą jej zakazy wprowadzone na obszarze chronionego krajobrazu, co wynika z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ustalono również, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze udokumentowanych złóż wód termalnych "U. I" oraz udokumentowanych złóż węgla brunatnego "U.". Działki objęte wnioskiem inwestora znajdują się częściowo na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (art. 16 pkt 34 lit. a i b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne), jednakże dotyczy to części w/w działek ewidencyjnych położonych poza liniaki rozgraniczającymi teren inwestycji. Ponadto na terenie planowanej inwestycji celu publicznego brak jest obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków (art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami), jak również nie występują grunty rolne i leśnie, które wymagałyby uzyskania uprzedniej zgody na zmianę ich przeznaczenia, stosownie do wymogów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z uwagi na charakter planowanej inwestycji odstąpiono od ustalania wymagań dla nowej zabudowy w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości zabudowy, geometrii dachu jak i minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Jednocześnie wydanie decyzji przez organ I instancji poprzedzono przeprowadzeniem stosownych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 2a, 4, 4a, 5, 5a, 8, 11 u.p.z.p., a wydana w sprawie decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p.

Wobec powyższych ustaleń, jak i wobec treści przywołanego wyżej art. 56 u.p.z.p. stwierdzić należało, iż procedujące w sprawie organy zobowiązane były do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem inwestora, zawartym we wniosku z dnia 15 lutego 2024 r., w tym co do charakteru i parametrów planowanego przedsięwzięcia, jak i jego przebiegu. Rozstrzygając w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego organy nie działają bowiem w ramach uznania administracyjnego, a odmowę ustalenia warunków lokalizacji lub określenie ich wbrew żądaniu wnioskodawcy, mogłyby jedynie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z konkretnym przepisami prawa nakładającymi w sposób wyraźny i jednoznaczny określone ograniczenia w tym zakresie, co jak już wcześniej wskazano, w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Stąd też wydane w sprawie decyzje organów obu instancji uznać należało za prawidłowe i odpowiadające obowiązującemu prawu.

Sąd za nieuzasadnione uznał także zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego, to jest art. 11, art. 15 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a., którego to naruszenia, co wynika z uzasadnienia skargi, strona dopatruje się niewykazaniu braku możliwości realizacji spornej inwestycji, na wysokości działek ewidencyjnych należących do skarżącej, w pasie drogowym działki ew. [...]. W tym zakresie wskazać należy, iż w treści powoływanego przez skarżącą pisma Z.. z dnia 6 lutego 2024 r., co istotne przedłożonego do akt administracyjnych przez samą skarżącą, wprost wskazano, że wynika to istniejącego na tym odcinku drogi uzbrojenia podziemnego.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy administracji obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6 k.p.a. W toku postępowania zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarowanie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Jednocześnie, stosownie do wymogu wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a, strona skarżąca miała zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił

dc