Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1678/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie i rybactwo śródlądowe
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170; art.153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 65 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2004 nr 62 poz 574
law: Ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant: st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o rybołówstwie. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. J. (zwanego dalej skarżącym) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zwanego dalej: Ministrem, organem odwoławczym lub II instancji) z [...] maja 2013r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w [...] (zwany dalej Inspektorem lub organem I instancji) z [...] listopada 2009r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 20.000 złotych. Zaskarżona decyzja Ministra zapadła w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z [...] listopada 2009 r. Inspektor nałożył na skarżącego, będącego armatorem statku rybackiego [...] o długości całkowitej większej niż 10 m, karę pieniężną w kwocie 20.000 zł. Kara została nałożona za wykonanie przez skarżącego, we wskazanych dniach września i października 2007 r., łącznie pięciu rejsów połowowych, podczas których złowiono dorsze w podobszarze 25 Morza Bałtyckiego. Fakt połowów dorsza potwierdziły karty dziennika połowowego statku rybackiego i dokumenty sprzedaży produktów rybnych. Inspektor stwierdził, że dokonując połowów strona naruszyła wyrażony w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz. U. UE z 10 lipca 2007 r., L 180, s. 3, dalej: "rozporządzenie nr 804/2007" - weszło w życie 11 lipca 2007 r. i obowiązywało do 31 grudnia 2007 r.) zakaz połowu dorsza w pod obszarach 25-32 Morza Bałtyckiego przez statki pływające pod banderą Polski. Organ I instancji stwierdził, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, gdyż skarżący naruszył wspominany zakaz, więc za to naruszenie prawa zasadnie nałożono na niego karę. Wysokość nałożonej kary miarkowano stosownie do okoliczności sprawy (m.in. strona po raz pierwszy dopuściła się naruszenia prawa w tym zakresie).

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] sierpnia 2010 r., uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i w oparciu o te same ustalenia stanu faktycznego sprawy, wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 100.000 zł. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że strona wykonała pięć rejsów połowowych, a przewidziana w rozporządzeniu kara w kwocie 20.000 zł dotyczy jednego naruszenia (rejsu), więc należało ją dostosować do liczby naruszeń (rejsów). Organ I instancji orzekł o pięciu naruszeniach - łącząc kilka spraw w jedną - zaś karę wymierzył za jedno z nich. W ocenie organu odwoławczego takie rozstrzygnięcie należało uchylić, ponieważ godziło w konstytucyjne zasady równości i sprawiedliwości, a także było niezgodne z interesem społecznym. Minister wyjaśnił, że rozporządzenie nr 804/2007 ustanawiające zakaz połowów dorsza w Bałtyku przez polskie statki obowiązywało w Polsce bezpośrednio. Oznaczało to, że nawet w sytuacji, gdy strona posiadała specjalne zezwolenie połowowe i nie wyczerpała określonego w nim limitu połowowego na dorsza, to w świetle zakazu uprawnienie do połowów nie było prawnie skuteczne; nie mogło być wykonywane mimo niewygaszenia zezwolenia.

Rozpoznając sprawę na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1837/10 oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z 17 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 539/11 uchylił wyrok Sądu I instancji z 22 listopada 2010 r., i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd II instancji m.in. wskazał, że przepis § 2 pkt 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671, dalej: "rozporządzenie w sprawie kar") stanowi, że wysokość kar wynosi od 20.000 zł do 110.000 zł - za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana. Karę nakłada się więc w tych granicach za "prowadzenie połowów", co wcale nie oznacza, jak tego chce Minister, że można ukarać karą 20.000 zł za każdy rejs połowowy. Interpretacji tego przypisu przyjętej przez organ I instancji nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, ponieważ jest ona usprawiedliwiona na gruncie językowym. Nie ulega natomiast wątpliwości, że za rażące naruszenie prawa można uznać jedynie oczywiste, wyraźne pogwałcenie określonego przepisu prawnego.

Zdaniem NSA nie zachodzi w tej sprawie również druga, określona w art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a.") przesłanka uchylająca zakaz reformationis in peius (rażące naruszenie interesu społecznego). Nie sposób bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że w interesie polskiego społeczeństwa leży nakładanie na rybaków kar rażąco niewspółmiernych do wyrządzonych przez nich szkód materialnych i w rezultacie niszczących ich działalność gospodarczą.

Wyrokiem z 23 października 2012 r., sygn. akt. IV SA/Wa 1214/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 2 sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przy wydawaniu decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył przepis art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Zwykłe naruszenie prawa zaskarżoną decyzją nie uprawnia organu odwoławczego do wydania decyzji na niekorzyść odwołującej się strony. Jeżeli więc uchybienie organu I instancji nie osiągnęło poziomu rażącego naruszenia prawa, organ odwoławczy powinien wówczas utrzymać w mocy taką wadliwą w ocenie tego organu decyzję, która jest korzystniejsza dla odwołującej się strony. Tylko rażące naruszenie prawa lub interesu społecznego czyni legalnym orzeczenie na niekorzyść strony.

Rozpatrując sprawę ponownie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżoną decyzją z [...] maja 2013r. utrzymał w mocy decyzję Inspektora z [...] listopada 2009r. Organ II instancji potwierdził, że na podstawie ustalonego stanu faktycznego skarżący naruszył zakaz połowów ustanowiony w art. 2 rozporządzenia nr 804/2007.

Dlatego też zdaniem organu II instancji prawidłowo Inspektor wymierzył karę na podstawie przepisu § 2 pkt 22 rozporządzenia w sprawie kar, tj. za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana. Zdaniem Ministra określenie wysokości kary powinno nastąpić w taki sposób, by zadbać o skuteczne pozbawienie podmiotów odpowiedzialnych za dane naruszenie korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku dopuszczenia się naruszenia, bez uszczerbku dla prawa do wykonywania zawodu. Kary mają być proporcjonalne do wagi naruszenia i mają skutecznie odstraszać od dopuszczania się tego rodzaju naruszeń w przyszłości.

W związku z powyższym Minister stanął na stanowisku, że mimo, iż kara została wymierzona przez organ I instancji w najniższej wysokości, będzie ona nie tylko pozbawiać skarżącego korzyści płynących z nielegalnego połowu, lecz także mieć działanie prewencyjne, skutecznie zniechęcające do popełnienia w przyszłości podobnych naruszeń.

Organ nie podzielił zarzutu, iż wymierzenie kary pieniężnej pozostaje w sprzeczności z warunkami specjalnego zezwolenia połowowego i prowadzi do bezpodstawnej utraty praw do połowu dorszy i tym samym narusza określoną art. 16 k.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wyjaśnił, że specjalne zezwolenie połowowe nie zostało w wyniku wydania rozporządzenia nr 804/2007 wyeliminowane z obrotu prawnego. Nastąpiła tylko częściowa utrata uprawnień w tej decyzji określonych z mocy prawa, właśnie wskutek zaistnienia przesłanek określonych w art. 2 rozporządzenia nr 804/2007. Uprawnienia w zakresie kwoty połowowej dorszy, określone w tym zezwoleniu wygasły po wyłowieniu ogólnej kwoty połowowej dorszy przyznanej Polsce. Organ odwoławczy wskazał, że połowy ryb mogły być prowadzone przy spełnieniu łącznie następujących przesłanek: na statku powinna znajdować się licencja połowowa wraz z wydanym na dany rok specjalnym zezwoleniem połowowym oraz połowy mogą dotyczyć jedynie organizmów morskich, które są w nim określone i których ogólna kwota połowowa nie została wyczerpana. W związku z powyższym Minister uznał, że zarzut dotyczący naruszenia zasady ochrony praw nabytych jest bezzasadny.

Pismem z 13 czerwca 2013r. skarżący złożył skargę na decyzję Ministra z [...] maja 2013 r. wnosząc m.in. o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Inspektora z [...] listopada 2009r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574 ze zm., dalej: "ustawa o rybołówstwie") poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie zaskarżonej ostatecznej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary - wbrew treści przywołanego przepisu - po upływie 5 lat od popełnienia czynu,

2. art. 63 ust. 1-3 i 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie w zw. z § 2 pkt 22 rozporządzenia w sprawie kar w zw. z art. 92 ust. 1Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez wymierzenie kary na podstawie niezgodnego z Konstytucją rozporządzenia o karach, wprowadzającemu - wbrew upoważnieniu ustawowemu - karę minimalną, podczas gdy upoważnienie ustawowe nie daje Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi kompetencji do wprowadzenia tego typu ograniczenia przy wymierzeniu kary, uniemożliwiając jej należyte różnicowanie w zależności od rodzaju i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu;

Ponadto skarżący w wypadku nieuwzględnienia tego zarzutu wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność wskazanych w tym punkcie przepisów z Konstytucją w zakresie przedstawionym w zarzucie powyżej,

3. § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2005 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (obowiązującego w momencie popełnienia czynu) w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2006 r. (Dz. U. nr 257, poz. 2158) w zw. z akapitem 3 i 5 preambuły oraz art. 1 rozporządzenia nr 804/2007 w zw. z dodatkiem do załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 1941/2006 poprzez ich błędną wykładnie i bezpodstawne uznanie, że rozporządzenie Komisji nr 804/2007 dotyczy ogólnej kwoty połowowej, podczas gdy przedmiotowe rozporządzenie dotyczy wyłącznie wschodniej części Morza Bałtyckiego (podobszary 25-32) a w konsekwencji błędne przyjęcie za udowodnioną okoliczność dotyczącą wyczerpania ogólnej kwoty połowowej przyznanej Polsce w okresie obowiązywania zakazu połowów ustanowionego w rozporządzeniu Komisji nr 804/2007.

Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Rozpoznając niniejsza sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2012r., sygn. akt V SA/Wa 1214/12 oraz zaleceniami sformułowanymi w jego uzasadnieniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a., zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z 20 września 2006r., sygn. akt II OSK 1117/05, wyrok WSA w Białymstoku z 23 czerwca 2010r., sygn. akt I SA/Bk 159/10) podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznawał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Dlatego też, obecnie rozpoznając sprawę Sąd nie może brać pod uwagę zarzutów, które nie zostały podniesione w skardze kasacyjnej oraz zarzutów, które nie znalazły aprobaty w wyroku sądu administracyjnego II i prawomocnym wyroku Sądu I instancji. Sąd związany jest oceną prawą wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie, gdyż stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie (o czym szerzej niżej), a tylko taki powód zwalnia sąd I instancji z obowiązku wynikającego z art. 153 i 170 p.p.s.a.

W tym miejscu należy wskazać, że powodem uchylenia poprzedniej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było naruszenie przez ten organ art. 139 k.p.a. Zdaniem bowiem Sądu I instancji zawartym w prawomocnym wyroku z 23 października 2012r. orzeczenie przez Ministra na niekorzyść skarżącego, poprzez zwiększenie wymiaru kary, było wadliwe. Sąd nakazał uwzględnienie tej oceny prawnej przy wydaniu kolejnej decyzji.

Zatem obecnie Sąd jest w pierwszej kolejności zobowiązany do oceny, czy wydając ponowną decyzję Minister wykonał zalecenia Sądu. Ponadto mając na uwadze powyższe uwagi Sąd będzie zobowiązany do odniesienia się do zarzutu dotyczącego kwestii zmiany ustalonego stanu faktycznego (upływ czasu), tj. naruszenia art. 65 ustawy o rybołówstwie poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie zaskarżonej ostatecznej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary - wbrew treści przywołanego przepisu - po upływie 5 lat od popełnienia czynu.

Przechodząc do analizy sprawy należy w pierwszej kolejności zauważyć, że Minister w całości wykonał zalecenia zawarte w wyroku. Nie budzi bowiem żadnej wątpliwości, co zostało potwierdzone ww. wyroku, że skarżący naruszył art. 2 rozporządzenia nr 804/2007. Dlatego też prawidłowo organu II instancji uznał, że Inspektor wymierzył karę na podstawie przepisu § 2 pkt 22 rozporządzenia w sprawie kar, tj. za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana. Prawidłowo także Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie wymiaru kary, co w całości wypełnia zalecenia sądu.

Dokonując natomiast analizy sprawy pod kątem zarzutu przedawnienia należy zauważyć, że jest on nieuzasadniony. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o rybołówstwie kary pieniężnej nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat. Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji ostatecznej o nałożeniu kary (art. 65 ust. 2 ustawy).

Z kolei art. 65 ust. 3 ustawy o rybołówstwie wskazuje, że bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w ust. 2, przerywa się przez dokonanie pierwszej czynności egzekucyjnej, o której ukarany został powiadomiony.

W związku z powyższym należy wskazać, że kara pieniężna jest rodzajem sankcji karnoadministracyjnej i nakładana jest w formie indywidualnego aktu administracyjnego za naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Jest środkiem administracyjnokarnym o charakterze pieniężnym. Jednakże nie zalicza się do środków, które organy administracji publicznej zobowiązane są stosować w związku z postępowaniem karnym czy też dyscyplinarnym. Kara taka jest nakładana za naruszenie reguł porządkowych ustawy o rybołówstwie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia przedawnienia prawa do nałożenia kary, gdyż wskazany termin odnosi się do decyzji o nałożeniu kary wydanej w I instancji. To organ I instancji nakłada karę, a nie organ II instancji, którego jedyną rolą, w wypadku potwierdzenia naruszenia prawa jest co najwyżej zmniejszenie wymiaru kary. Organ I instancji wydaje decyzję ustalającą określony fakt i wydanie tej decyzji musi nastąpić w terminie 5 – letnim o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy o rybołówstwie. Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do twierdzenia, że ww. 5 letni termin odnosi się do ostatecznej decyzji administracyjnej. Nie budzi także wątpliwości, że decyzje tego rodzaju ustalają fakt naruszenia bezwzględnie obowiązujących przepisów (w tym wypadku art. 2 rozporządzenia nr 804/2007) oraz w związku z tym ustaleniem wymierzają karę. Zdaniem Sądu za takim również rozumieniem tego przepisu świadczą także dalsze ustępy art. 65 ustawy o rybołówstwie. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że brak jest jakichkolwiek zapisów regulujących możliwość przerwania biegu przedawnienia prawa do nałożenia kary, w przeciwieństwie do przedawnienia samego ściągnięcia wymierzonej kary, który to termin przerwany zostaje pierwszą czynnością egzekucyjną, o której ukarany został powiadomiony. Co więcej nałożonym karom z mocy ustawy nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności i przyjęcie rozumowania skarżącego w kwestii ostateczności decyzji mogłoby doprowadzić, w wypadku wykonania tej kary (dobrowolnego lub poprzez egzekucję), że brak wydania decyzji ostatecznej przed terminem 5 letnim skutkowałby zwrotem tej kary wraz z należnymi odsetkami. Mimo, że kara byłaby wymierzona w sposób prawidłowy, a organ odwoławczy przy wydaniu decyzji nie był w zwłoce.

Trzeba także zwrócić uwagę, że tego rodzaju decyzję nakładające karę można porównać do decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe. Zgodnie natomiast z orzecznictwem sądowoadministracyjnym do powstania zobowiązania podatkowego w przypadku decyzji tworzącej zobowiązanie podatkowe wystarczające jest zachowanie terminu do orzekania w sprawie wymiaru podatku przez organ podatkowy pierwszej instancji (por. wyroki: NSA z 21 czerwca 2004 r., FSK 162/04, POP 2005, z. 2, SN z 27 czerwca 1983 r., III ARN 8/83, OSPiKA 1984, nr 4, poz. 86, NSA z 8 grudnia 1994 r., SA/P 1908/94, Mon. Pod. 1995, nr 7, s. 220 oraz uchwałę SN z 23 września 1986 r., III AZP 11/86, OSNAPiUS 1987, nr 11, poz. 167).

Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów trzeba wskazać, że były one już przedmiotem analizy Sądów administracyjnych, które uznały te zarzuty bądź wprost, bądź też milcząco (argument a silentio) za niezasadne. Zgodnie, z tym co zostało wskazane wyżej, Sąd obecnie bada sprawę tylko w zakresie zarzutów, które legły u podstaw uchylenia decyzji Ministra z 2 sierpnia 2010r. Sąd nie ocenia sprawy pod kątem zarzutów nie podniesionych w skardze kasacyjnej (nie złożono skargi kasacyjnej od wyroku z 23 października 2012r.), czy też zarzutów, które okazały się nie trafne. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w wypadku nie zgłoszenia zarzutów w skardze kasacyjnej, to skarżący traci prawo do ich podnoszenia w późniejszym terminie. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego bowiem wynika, które Sąd w całości aprobuje, że w wypadku, np. uchylenia orzeczenia w określonym zakresie, to w pozostałym zakresie orzeczenie to jest prawidłowe mimo, iż Sąd się w tym zakresie nie wypowiedział (por. np. wyroki NSA z 29 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1740/09, z 20 września 2011r., sygn. akty I FSK 1123/11, z 8 sierpnia 2012r., sygn. akt I FSK 1249/11).

W związku z powyższym już tylko na marginesie należy zauważyć, że zarzut wymierzenia kary w oparciu o rozporządzenie w sprawie kar, które jest niezgodne z Konstytucją jest nietrafny także z tej przyczyny, że Trybunał Konstytucyjny badał już zgodność rozporządzenia w sprawie kar ze wskazywanym w skardze art. 92 Konstytucji RP i art. 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie. Wyrokiem z 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08, orzekł, że art. 64 ust. 1 ustawy o rybołówstwie jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364). Dodatkowo orzekł, że § 2 pkt 37, § 3 pkt 38, § 4 pkt 39 i § 5 pkt 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz. U. Nr 76, poz. 671) nie są niezgodne z art. 42 ust. 1 Konstytucji oraz są niezgodne z art. 2 Konstytucji. Ponadto orzekł, że w pozostałym zakresie rozporządzenie w sprawie kar jest zgodne z art. 63 ust. 4 ustawy o rybołówstwie oraz z art. 2, art. 7 i z art. 92 ust. 1 Konstytucji, a także nie jest niezgodne z art. 42 ust. 1 Konstytucji. Zatem zarzut ten jest niezasadny.

Ponadto Sąd zauważa, że po pierwsze wskazywany przez skarżącego akapit z uzasadnienia wyroku NSA dotyczył tylko i wyłącznie wyroku uchylonego, tj. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 22 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1837/10 i stanowił m.in. podstawę jego uchylenia. NSA bowiem nie zaakceptował stanowiska WSA w Warszawie zawartego w wyroku z 22 listopada 2010 r. w zakresie możliwości ukarania skarżącego karą w wysokości 100.000 złotych, a więc karą pięciokrotnie wyższą niż pierwotnie wymierzona. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie, na mocy art. 190 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów i uchylając decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi udzielił jasnych wytycznych dla tego organu. Wskazana w tym wyroku ocena prawna i wytyczne nie były kwestionowane przez skarżącego jako niezgodne z powołanym wyrokiem NSA z 17 maja 2012r., zatem na mocy art. 170 i 153 p.p.s.a. wiążą zarówno organ jak i obecnie Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję. Sąd wprost wskazał, że pięciokrotne podwyższenie kary w zaskarżonej decyzji Ministra narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 139 k.p.a., które to naruszenie wpłynęło w istotny sposób na wynik sprawy. Dlatego też bezzasadne są powołane wyżej zarzuty.

W związku z tym nie zasadne jest także wniosek skarżącego o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zbadanie zgodności rozporządzenia w sprawie kar z art. 92 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 63 ust. 1-3 i ust. 4 ustawy o rybołówstwie.

Bezzasadny jest także zarzut dotyczący niewyczerpania ogólnej kwoty połowowej dorsza w 2007 r. Trzeba bowiem zauważyć, że w pkt 1 do 3 uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 23 października 2012r. Sąd uznał go za nieuzasadniony. W wyroku wskazywał na brak podstaw prawnych do kwestionowania faktu wyczerpania kwoty połowowej dorsza w 2007 roku. Powoływanie obecnie dodatkowych argumentów nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem wyrok w tym zakresie jest wiążący. Wyrok ten, o czym była mowa wyżej, nie był zaskarżony, a więc Sąd jest nim związany.

Mając powyższe na względzie Sąd wskazuje, że Minister w zaskarżonej decyzji w całości wypełnił zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z 23 października 2012r. i wydana decyzja jest prawidłowa. Zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.