Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 377/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6281 Regulacje spraw majątkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 8 par. 1, art. 58 par. 3, art. 272
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Rejonowego [...] w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 2057/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] w [...] na orzeczenie Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich z dnia [...] r., sygn. akt [...] w przedmiocie przeniesienia nieodpłatnie na rzecz Gminy Wyznaniowej własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r. w sprawie I SA/Wa 2057/17 odrzucił skargę Prokuratora Rejonowego [...] w [...] na orzeczenie Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich z dnia [...] r., sygn. akt [...] w przedmiocie przeniesienia nieodpłatnie na rzecz Gminy Wyznaniowej własności nieruchomości.

W uzasadnieniu wskazano, że skargę jako wniesioną po upływie terminu należało odrzucić. Wydawanie orzeczeń przez Komisję regulowała ustawa z 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1798) oraz wydane na jej podstawie zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 października 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich (M.P. z 1997 r., nr 77, poz. 730). Ustawa przewidywała możliwość wszczęcia na wniosek gminy żydowskiej lub Związku Gmin postępowania w przedmiocie przeniesienia na rzecz gminy żydowskiej lub Związku Gmin własności nieruchomości lub ich części przejętych przez Państwo, a które w dniu 1 września 1939 r. były własnością gmin żydowskich lub innych wyznaniowych żydowskich osób prawnych, działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano, że orzeczenia Komisji wydane na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z 20 lutego 1997 r. nie są decyzjami administracyjnymi wydanymi przez "inny podmiot" w rozumieniu art. 1 pkt 2 K.p.a. i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 33 ust. 5 ustawy z 20 lutego 1997 r. stał się przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 13 marca 2013 r., sygn. akt. K 25/10 orzekł, że art. 33 ust. 5 w związku z art. 33 ust. 2 zdanie trzecie ustawy z 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej rozumiany w ten sposób, że nie wyłącza innych niż odwołanie środków prawnych od orzeczenia Komisji Regulacyjnej, jest zgodny z: art. 165 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego opublikowany został 11 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 roku, poz. 432). Trybunał Konstytucyjny nie przesądził jednak, czy orzeczenia wydane przez Komisję stanowią decyzję, czy też rozstrzygnięcie o cechach aktu administracyjnego sensu largo (pkt 3.4.8 uzasadnienia). Uznał jednak, że sformułowanie "Od orzeczenia zespołu orzekającego nie przysługuje odwołanie" oznacza, że postępowanie jest jednoinstancyjne, co nie wyłącza wniesienia wniosku o wznowienie czy stwierdzenie nieważności orzeczenia (pkt 3.4.11 uzasadnienia). Trybunał wywiódł, że ustawodawca w art. 33 ust. 5 nie wykluczył dopuszczalności sądowej kontroli zgodności z prawem wydanego orzeczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym (pkt 3.4.12 uzasadnienia). Stanowisko to powtórzone zostało we wnioskach (pkt 3.5 uzasadnienia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt ISA/Wa 2479/14 wskazał, że orzeczenie Komisji jest decyzją administracyjną. W zakresie trybu wnoszenia skargi uznał, że przed jej wniesieniem należy wezwać do usunięcia naruszenia prawa, w trybie 52 § 4 P.p.s.a., a skuteczne wezwanie nie jest ograniczone żadnym terminem. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2099/15 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku uznając, że sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż orzeczenie Komisji jest decyzją. Odmiennie jednak niż sąd pierwszej instancji uznał, że termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od doręczenia decyzji, a skarga winna być wniesiona za pośrednictwem organu, który ją wydał. Sąd kasacyjny uznał, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 52 § 4 P.p.s.a bowiem przepis ten nie dotyczy decyzji administracyjnych.

Sąd podzielił stanowisko zawarte zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym orzeczenie Komisji jest decyzją administracyjną. Z brzmienia ustawy z 20 lutego 1997 r., wynika, że Komisja upoważniona została przez ustawodawcę do rozstrzygnięcia w sposób władczy, w imieniu Państwa, określonego rodzaju sprawy, poprzez orzeczenie w zakresie zwrotu nieruchomości, przyznania nieruchomości zamiennej lub wypłaty odszkodowania. Oznacza to, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że Komisja wydając orzeczenie dokonywała konkretyzacji normy prawnej i w sposób władczy i jednostronny ustaliła sytuację prawną adresata swojego orzeczenia. Zatem wniesienie skargi na orzeczenie Komisji winno nastąpić w terminie 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia stronie postępowania, a w przypadku prokuratora w terminie 6 miesięcy licząc od dnia doręczenia orzeczenia stronie. W realiach niniejszej sprawy okolicznością niesporną jest niezachowanie powyższego terminu przez Prokuratora.

Ustawodawca ograniczył 30 dniowym terminem możliwość wnoszenia skarg do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne. Z uwagi na konieczność zagwarantowania możliwości kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnych na skutek skargi oskarżyciela publicznego, termin ten wydłużony został dla niego do sześciu miesięcy. Jednocześnie ustawodawca przewidział dla przypadków, w których z przyczyn niezawinionych przez stronę skarga nie została wniesiona w terminie, możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Wniosek taki nie został w niniejszej sprawie złożony. Prokurator wskazywał, że za początek biegu terminu do wniesienia skargi uznać można datę wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2099/15, jako datę sprecyzowania w jakim trybie wnoszona winna być skarga na orzeczenie Komisji. Jednakże Prokurator utożsamia wyrok wydany w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej z aktem o charakterze generalnym, regulującym prawa i obowiązki nieoznaczonych indywidualnie podmiotów. Zdaniem Sądu I instancji, taka wykładnia jest niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Prokurator Rejonowy [...] w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W zażaleniu zarzucono:

1. obrazę przepisów postępowania, a to art. 53 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że pomimo specyficznego przedmiotu zaskarżenia jakim są orzeczenia Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich wydawane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1798 z późn. zm.), od których nie przysługuje środek zaskarżenia, winien mieć do ich zaskarżania do sądu administracyjnego zastosowanie tryb przewidziany dla decyzji administracyjnych, czego skutkiem jest zawężenie temporalnej możliwości zaskarżenia orzeczeń Komisji przez Prokuratora względem innych skarżących, co miało istotny wpływ na treść zapadłego postanowienia, gdyż skutkowało odrzuceniem skargi prokuratora jako wniesionej po upływie terminu ustawowego,

2. obrazę przepisów postępowania, a to art. 53 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarga została wniesiona po upływie zastrzeżonego dla prokuratora sześciomiesięcznego terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich z dnia z dnia [...] r., sygn. akt [...] od dnia jego doręczenia stronie, podczas gdy wniesiono ją w terminie, który winien być liczony od dnia wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku w sprawie sygn. II OSK 2099/15, to jest od dnia 28 kwietnia 2017 r., gdyż dopiero w tym dniu doszło do sprecyzowania trybu wnoszenia skarg na orzeczenia Komisji, co miało istotny wpływ na treść zapadłego postanowienia, gdyż skutkowało odrzuceniem skargi prokuratora jako wniesionej po upływie terminu ustawowego.

W odpowiedzi na zażalenie Gmina Wyznaniowa Żydowska w [...] wniosła o oddalenie zażalenia.

W odpowiedzi na zażalenie Komisja Regulacyjna do spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Warszawie wniosła o oddalenie zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne, a podniesione w nim zarzuty są nieusprawiedliwione.

Zgodnie z art. 53 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016 poz. 718) Prokurator (...) może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 8 § 1 powołanej ustawy, Prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony.

Ratio legis ww. podstaw prawnych jest wzmocnienie ochrony praworządności poprzez umożliwienie udziału prokuratora w postępowaniach, który zobowiązany jest do działania w interesie społecznym.

W niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy [...] w [...] zaskarżył do Sądu orzeczenie Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich z dnia [...]r., sygn. akt [...] w przedmiocie przeniesienia nieodpłatnie na rzecz Gminy Wyznaniowej własności nieruchomości.

W tej sprawie istotnym jest, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, że pierwotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano, że orzeczenia Komisji wydawane na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej nie są decyzjami administracyjnymi wydanymi przez "inny podmiot" w rozumieniu art. 1 pkt 2 K.p.a. i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt. K 25/10 (data publikacji: 11 kwietnia 2013 r., Dz.U. 2013 r., poz. 432) uznawana dotychczas praktyka sądowoadministracyjna w tym przedmiocie została ostatecznie zmieniona, albowiem Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku orzekł, że art. 33 ust. 5 w związku z art. 33 ust. 2 zdanie trzecie ustawy z 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej rozumiany w ten sposób, że nie wyłącza innych niż odwołanie środków prawnych od orzeczenia Komisji Regulacyjnej, jest zgodny z: art. 165 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Co istotne, w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że postępowanie jest jednoinstancyjne, co nie wyłącza wniesienia wniosku o wznowienie czy stwierdzenie nieważności orzeczenia (pkt 3.4.11 uzasadnienia). Trybunał wywiódł, że ustawodawca w art. 33 ust. 5 nie wykluczył dopuszczalności sądowej kontroli zgodności z prawem wydanego orzeczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym (pkt 3.4.12 uzasadnienia). Stanowisko to powtórzone zostało we wnioskach (pkt 3.5 uzasadnienia).

Powyższe unormowało zasadę, że na orzeczenia Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich wydawanych w trybie art. 30 w zw. z art. 33 ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalna sądowa kontrola zgodności z prawem orzeczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podlegała odrzuceniu, albowiem została złożona z przekroczeniem sześciomiesięcznego terminu na złożenie skargi przez prokuratora wynikającego z art. 53 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto Sąd I instancji uznał, że powyższy termin rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia orzeczenia stronom.

Natomiast zarzuty skarżącego zawarte w zażaleniu de facto sprowadzają się do twierdzenia, że rozpoczęcie biegu sześciomiesięcznego terminu do zaskarżenia decyzji administracyjnej w tej sprawie winno rozpocząć swój bieg od daty wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2099/15, w którym sprecyzowano tryb wnoszenia skarg na orzeczenia Komisji, jako skargi na decyzję administracyjną. Zarzut ten nie jest zasadny.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wprowadzają regulacji prawnej zmieniającej przesłanki wadliwości decyzji administracyjnej, jak i nie wprowadzają regulacji w zakresie konsekwencji prawnej wykładni przyjętej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dla następstw prawnych podważenia decyzji administracyjnej. Następstw prawnych dla podważenia mocy prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego nie wyprowadza się nie tylko z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale też z uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. W regulacji ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie została przyjęta koncepcja prawna wadliwości, jaka wiąże się z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania". Brak w przepisach prawnych ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw ustawowych do obalenia mocy prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego na podstawie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieniającego linię orzecznictwa w zakresie prawa skargi na określone przedmiotowe działanie organu wykonującego zadania administracji publicznej. Takie zawężenie obalenia mocy prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego zamyka regulacja podstaw wznowienia postępowania sądowego do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Według art. 272 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi " 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. § 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. § 3. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.". Przesądza to, że z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można wyprowadzić podstawy do podważenia mocy prawnej regulacji prawnej, w tym regulacji ustawowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Weryfikacja decyzji administracyjnej może być przeprowadzona na drodze postępowania sądowoadministracyjnego oraz na drodze nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Wybór drogi weryfikacji decyzji administracyjnej należy do podmiotu legitymowanego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego do prokuratora należy wybór drogi weryfikacji decyzji administracyjnej: przez wniesienie sprzeciwu, poddanie weryfikacji na drodze nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego lub przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z § 367 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 7 kwietnia 2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. 2017 r. poz. 1206) "Jeżeli w sprawie można wnieść zarówno skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak i sprzeciw, wyboru jednego z tych środków dokonuje się z uwzględnieniem potrzeby szybkiego i skutecznego załatwienia sprawy".

Konkurencyjność wyboru drogi weryfikacji wyłącza ustawowy termin do wniesienia skargi. Według art. 53 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "W sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a.". Zgodnie z art. 53 § 2a tej ustawy "W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.".

W sprawie nie ma podstaw do zakwestionowania stanowiska, że orzeczenie Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich jest decyzją administracyjną. Nie ma zatem podstaw do kwalifikacji do innych aktów, o których stanowi art. 53 § 2a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla klasyfikacji czynności organu do decyzji administracyjnej nie ma znaczenia prawnego, czy według przepisów prawa przysługiwało od tej decyzji odwołanie. W regulacji prawnej prawa administracyjnego przyjęte są wyjątki na rzecz jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego. W takim przypadku skarżącemu przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego bez wykorzystania wówczas obowiązującego, wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dopuszczały i nie dopuszczają podważenia mocy prawnej decyzji administracyjnej w trybach i za pomocą środków nie znanych procedurze administracyjnej. W razie braku prawa odwołania lub prawa wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy, przysługiwało prawo skargi do sądu administracyjnego bez wykorzystania obrony na drodze postępowania administracyjnego.

Prawo skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną obwarowane jest zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia skargi na decyzję administracyjną. Terminem ustawowym do wniesienia skargi na decyzje administracyjną związany jest też prokurator. Dotyczy to zarówno regulacji aktualnie obowiązującej, jak i regulacji przed zmianami wprowadzonymi ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935). Według art. 53 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.". Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 53 § 3 "W sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a.".

Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest terminem ustawowym, którego sąd nie może przedłużyć. Uchybienie terminu powoduje bezskuteczność czynności procesowej, przed którą można podjąć obronę składając wniosek o przywrócenie terminu.

Dla weryfikacji decyzji administracyjnej istotnym jest, że o ile weryfikacja na drodze sądowej obwarowana jest zachowaniem ustawowego terminu, to weryfikacja w trybach nadzwyczajnych nie przyjmuje tak daleko idącego ograniczenia. Dotyczy to zwłaszcza postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, którego wszczęcie nie jest ograniczone ustawowym terminem, a przyjęte są przesłanki przedawnienia, które wyłączają stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego). Postępowania w sprawie wznowienia postępowania, podejmowane z urzędu na skutek sprzeciwu prokuratora od decyzji ostatecznej nie jest ograniczone ustawowym terminem złożenia sprzeciwu. Nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego uruchamiane w wyniku sprzeciwu prokuratora od decyzji ostatecznej są dostatecznym środkiem prawnym ochrony praworządności. Uruchomienie tych trybów nie pozbawia prokuratora prawa do sądu administracyjnego. Na decyzje administracyjne wydane w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego służy prawo skargi do sądu administracyjnego. Następuje zatem wyłączenie przesunięcia w czasie prawa do sądu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.