Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1004/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18, art. 33 par. 1, art. 34
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1004/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr SKO.EA/418/86/2023 w przedmiocie oddalenie zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2023r. znak: SKO.EA/418/86/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 18, art. 33§1, art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 479, dalej-u.p.e.a.), oraz art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 czerwca 2023r. nr EE.313.2.298.2023 o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 28 lutego 2023r.

Kolegium wyjaśniło, że postanowieniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 czerwca 2023r. nr EE.313.2.298.2023 oddalono zarzut nieistnienia obowiązku wniesionego w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 28 lutego 2023r. wystawionego w związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...], który odbywał się w dniu 22 lipca 2022r. na drodze publicznej - ul. [...] - w strefie płatnego parkowania w Krakowie. Organ stwierdził, że nie można podzielić stanowiska Zobowiązanej J.P. (dalej: Skarżąca, Zobowiązana), w myśl którego obowiązek uiszczenia opłaty za parking w strefie płatnego parkowania nie powstał, albowiem Zobowiązana uiściła opłatę za postój w aplikacji mobilnej, dokonała jedynie wyboru błędnego numeru rejestracyjnego pojazdu. Zdaniem organu Zobowiązana winna była sprawdzić, czy dane z aplikacji są zgodne z danymi zaparkowanego pojazdu.

Organ przytoczył postanowienia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. nr LXXXIX/2177/17, z których wynika, że opłata za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z mocy przepisów prawa miejscowego i jest pobierana od poniedziałku do piątku w godz. od 10:00 do 20:00, a w przypadku nieuregulowania opłaty powstawał obowiązek opłaty dodatkowej w wysokości 150,00 zł. Wskazano, że bezspornie obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty w wysokości 150,00 zł powstał po stronie Skarżącej w związku z faktem parkowania pojazdu w miejscu ogólnodostępnym przeznaczonym do postoju w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] w Krakowie, wyznaczonym znakami obszarowymi D-44 "strefa płatnego parkowania". Nadto ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej wynika, że znaki były czytelne, a miejsce postojowe było wydzielone prawidłowo. Wierzyciel wskazał, że spełnione zostały wszelkie prawem przewidziane normy dotyczące oznakowania wjazdu w strefę płatnego parkowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzono brak podstaw do uznania zarzutu na zasługujący na uwzględnienie.

W zażaleniu wniesionym od ww. postanowienie Skarżąca opisała raz jeszcze zdarzenie, jakie miało miejsce w dniu 22 lipca 2022r. oraz zaistniałą omyłkę z numerem rejestracyjnym pojazdu, który wprowadziła do aplikacji mobilnej. Wskazała, że sam fakt zaistnienia pomyłki w numerze rejestracyjnym pojazdu nie jest wystarczający do nałożenia obowiązku uiszczenia dodatkowej opłaty.

Kolegium uznało zażalenie za nieuzasadnione i opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2023r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ wyjaśnił, że art. 33§1 u.p.e.a. stanowi, iż podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być nieistnienie obowiązku. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33§1 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów (tak WSA w Kielcach w wyroku z 29 grudnia 2020r. sygn. akt I SA/Ke 334/20).

Czynności egzekucyjne podejmowane w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji wobec Skarżącej wynikały z braku uiszczenia opłaty za parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania w Krakowie przy ul. [...] . Nie budzi wątpliwości Kolegium, że Skarżąca zaparkowała pojazd marki [...] w dniu 22 lipca 2022r. przy ul. [...] w Krakowie.

Zdaniem Skarżącej sporne jest istnienie obowiązku uiszczenia przez nią dodatkowej opłaty wobec faktu dokonania opłaty poprzez aplikację mobilną za postój, jednak względem innego numeru rejestracyjnego pojazdu.

W ocenie Kolegium obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty w wysokości 150,00 zł powstał po stronie Skarżącej w związku z faktem parkowania pojazdu w miejscu ogólnodostępnym przeznaczonym do postoju w strefie płatnego parkowania.

Kolegium podzieliło stanowisko organ I instancji, że Skarżąca winna była dochować należytej staranności w zidentyfikowaniu pojazdu, za który dokonała opłaty z wykorzystaniem aplikacji mobilnej. Zaistniała omyłka wprowadzonego numeru rejestracyjnego nie może skutkować usankcjonowaniem wadliwego dokonania opłaty. Mając na uwadze powyższe, Kolegium uznało za zasadne utrzymać w mocy postanowienie organu I instancji, stwierdzając, iż brak było podstaw do uznania za uzasadniony zarzut podnoszony przez Skarżącą.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 33§2 pkt 1 i 2 lit. c u.p.e.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że obowiązek określony tytułem wykonawczym istnieje;

- naruszenie art. 34§2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. poprzez wadliwe oddalenie wniesionego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 75, 77§1 oraz 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie dostatecznie wszystkich okoliczności sprawy, które mogły mieć wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie i przyjęcie, że organ wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej oceny dowodów, podczas gdy organ w sposób ewidentny przekroczył granice swobodnej oceny dowodów jak i w żaden sposób nie odniósł się do zgłoszonych przez Skarżącą dowodów;

- art. 7, art. 7b, art. 8§1 oraz art. 77§1, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla ustalenia istnienia obowiązku uiszczenia przez Skarżącą dodatkowej opłaty,

- art. 107§3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowego wyjaśnienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie, co do istoty poprzez uznanie zarzutu lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że pojazd, który został wskazany w aplikacji nie był przez nią użytkowany od dłuższego czasu i nie stanowił jej własności, ani też nie był jej znany jego aktualny użytkownik. Został on omyłkowo wskazany do opłaty, jako że znajdował się pierwszy na liście zapisanych pojazdów (lista jest alfabetyczna w aplikacji), co też zostało wyjaśnione w przekazanej wierzycielowi reklamacji.

Skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2022r. sygn. akt II GSK 2467/21, w którym stwierdzono, że przesłankę ustawową do obciążania podmiotów opłatą dodatkową stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia dowodu opłaty bez podania numeru rejestracyjnego lub bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego. W ocenie NSA skoro opłata dodatkowa jest pobierana za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, a nie za niewłaściwe, dokumentowanie dopełnienia tego obowiązku, to brak jest podstaw do wprowadzenia w zaskarżonej uchwale nieprzewidzianej ustawowo przesłanki nałożenia opłaty dodatkowej, tj. opłaty za niedopełnienie obowiązku przewidzianego w §3 ust. 7 uchwały. Skarżąca zaznaczyła, że w powołanym wyroku stwierdzono nieważność §3 ust. 7 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. nr LXXXIX2177/17 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat.

W konsekwencji Skarżąca uważa, że opłata za parkowanie, której dokonała, dotyczyła użytkowanego przez nią pojazdu [...], pomimo tego, że w aplikacji omyłkowo wskazany został nieprawidłowy numer rejestracyjny. W tej sytuacji, zdaniem Skarżącej, należy uznać że opłata została uiszczona, a w związku z tym postój został prawidłowo opłacony.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 1634 ze zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Dokonana przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono prawo zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z 30 sierpnia 2023r., którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 7 czerwca 2023r. przedmiocie zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...] z 28 lutego 2023r. obejmującego zaległość w opłacie dodatkowej za nieopłacony postój w dniu 22 lipca 2022r. w Krakowie przy ul. [...] .

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33§1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Stosownie zaś do art. 34§1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Zgodnie natomiast z art. 34§2 u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (pkt 1); uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: w całości (pkt 2a); w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut (pkt 2b); stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym (pkt 3a); zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (pkt 3b). Zgodnie natomiast z art. 34§3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie.

Skarżąca zgłosiła zarzut w oparciu o art. 33§2 pkt 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku.

W orzecznictwie podnosi się, że pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33§2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 grudnia 2022r., sygn. akt I SA/Łd 664/22, publ. CBOSA).

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania wynika z ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na mocy art. 13b ust. 3 u.d.p. strefę taką może ustalić ustala rada gminy (rada miasta) w stosownej uchwale. Opłatę, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie pobiera się zgodnie z art. 13b ust. 1 u.d.p., za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie z art. 13b ust. 2 u.d.p. strefę ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

Konsekwencją powyższych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Wymaga również podkreślenia, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się odrębnego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się jej w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu, co do osoby zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017r., II GSK 435/16). W konsekwencji w tym zakresie nie jest wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. też np. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2012r., II GSK 1859/11; z dnia 16 stycznia 2014r., II GSK 1816/12; z dnia 22 czerwca 2017r., II GSK 2783/15).

W niniejszej sprawie Skarżąca podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku i wskazywała, że opłata za parkowanie, której dokonała, dotyczyła użytkowanego przez nią pojazdu marki [...], mimo, że w aplikacji omyłkowo wskazany został nieprawidłowy numer rejestracyjny innego pojazdu, należało uznać w sprawie, że postój opłacono prawidłowo.

Skarżąca, powołała się także na wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2022r. sygn. akt II GSK 2467/21 wskazując, że przesłankę ustawową do obciążania podmiotów opłatą dodatkową stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia dowodu opłaty bez podania numeru rejestracyjnego lub bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego.

Ustosunkowując się do powyższej kwestii, jak również mając na uwadze okoliczność, że w cyt.powyżej judykacie, NSA uchylił wyrok Sądu I instancji (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2021r. sygn. akt III SA/Kr 1405/20) ale także stwierdził nieważność § 3 ust. 7 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017r. Nr LXXXIX2177/17 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat-skonstatować należy, że stanowisko skarżącej jest wadliwe.

Analizując tekst powyższej uchwały ( opubl. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z dnia 18 czerwca 2021r. poz. 3515) w wersji obowiązującej w dniu 22 lipca 2022r. należy wskazać, na obowiązujący §3 ust. 2 w którym zapisano, że ,,przed wniesieniem opłaty należy wprowadzić (wpisać) numer rejestracyjny pojazdu, dla którego postój jest opłacany (podkreślenie Sądu). Obowiązek ten dotyczy wszystkich form płatności, które taką funkcję posiadają.

Z powyższego zatem wynika, że obowiązkiem Skarżącej było podanie numeru rejestracyjnego pojazdu, dla którego postój był opłacany, czyli dla samochodu marki [...] nr [...], nie zaś dla innego/innych pojazdów, które nawet błędnie umieszczono w aplikacji. To właśnie samochód marki [...], w dniu 22 lipca 2022r. został zaparkowany w Strefie Płatnego Parkowania i to postój tego a nie innego pojazdu powinien zostać opłacony.

Zgodnie z §3 ust. 4. Opłatę wnosi się bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie z chwilą zaparkowania pojazdu (podkreślenie Sądu) w miejscu postojowym i nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego.

Oznacza to zatem obowiązek uiszczenia opłaty od pojazdu zaparkowanego (czyli pojazdu marki [...]) a tego uwidocznionego w aplikacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124§1 i §2 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.

Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Strony, nie świadczy, że organy naruszyły przepisy proceduralne.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.