Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 829/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 3, art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 61 ust. 5
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par.1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2024 roku sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 lipca 2023 roku nr KO.420.122.2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia 8 maja 2023 roku, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz skarżącej P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, decyzją z 11 lipca 2023 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z 8 maja 2023 r., którą odmówiono P. spółce z o.o. w W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zintegrowanej z magazynami energii, na części działki nr [...], obręb S., gm. W.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, uznając, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 - u.p.z.p.). Organ wskazał, że dołączone do wniosku oświadczenie P. S.A. Oddział Ł. z 4 listopada 2022 r. definitywnie nie stwierdza możliwości lub jej braku przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej i możliwości przyłączenia.

Inwestor we wniosku określił zapotrzebowanie planowanej inwestycji na energię elektryczną, wskazując w dodatkowych informacjach "w razie konieczności agregat prądotwórczy". Na wezwanie organu dołączył do akt sprawy "Oświadczenie P. o zapewnieniu S.A. Oddział dostaw Ł. z energii dnia 04.11.2022 elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej". W piśmie tym wskazano, że możliwość przyłączenia przedmiotowych źródeł wytwórczych dostępne moce w perspektywie lat 2022 : 2027 przedstawia się następująco: 2022 - 0 MW, 2023 - 0 MW, 2024 - 0 MW, 2025 - 0 MW, 2026 0 MW, 2027 - 0 MW i będzie możliwe po wybudowaniu: odpowiedniej ilości stacji transformatorowych SN/nN, linii zasilających średniego napięcia, linii zasilających niskiego napięcia, przyłącza elektroenergetycznego niskiego napięcia, co nie oznacza definitywnego braku bądź istnienia możliwości wydania warunków przyłączenia, a możliwość przyłączenia będzie mogła być rozpatrzona po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia wraz z wymaganymi załącznikami.

Kolegium dalej wyjaśniło, że realizacja inwestycji, polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej nierozerwalnie związana jest z koniecznością przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Nie chodzi tu o zapewnienie odbioru energii elektrycznej lecz zapewnienie, że istnieje możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej. W niniejszej sprawie inwestor przedstawił oświadczenie gestora sieci elektroenergetycznej, które, jak wynika z jego treści, zostało wydane w odpowiedzi na jego wniosek w sprawie zapewnienia dostaw energii elektrycznej dla planowanej inwestycji, w którym moc przyłączeniową określono na 10 kW. Przedsiębiorstwo energetyczne stwierdziło, że dostępne moce przyłączeniowe dla źródeł wytwórczych dla grupy M., do której miałoby nastąpić przedmiotowe przyłączenie, w latach 2022 — 2027 wynoszą 0 MW. Zatem przedsiębiorstwo energetyczne nie zadeklarowało, że zapewni dostawę energii elektrycznej dla przedmiotowego obiektu o mocy do 10 kW. Wobec zadeklarowanych zerowych mocy przyłączeniowych, w ocenie Kolegium, należy zgodzić się z organem pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, które byłoby wystarczające dla planowanej inwestycji, tj. dla zaspokojenia zapotrzebowania na dostawy energii elektrycznej na potrzeby własne o mocy 10 kW.

Słusznie zatem, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji uznał, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., co skutkuje brakiem możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W skardze spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 7, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż strona planuje uzyskać decyzję o warunkach zabudowy na gruntach dla których istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego w sytuacji w której z zebranego w sprawie nie wynika, by uzbrojenie terenu w zakresie wystarczającym dla zamierzenia budowlanego w przyszłości nie mogło być wykonane oraz poprzez błędne i nieznajdujące poparcia w zebranym materiale dowodowym ustalenie stanu faktycznego sprawy, skutkujące nieuzasadnionym przyjęciem, że inwestor na etapie wniosku o ustalenie warunków zabudowy winien posiadać zapewnienie od operatora sieci elektroenergetycznej nie tylko o możliwości zabezpieczenia dostaw energii, ale przede wszystkim o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci, gdy tymczasem żaden przepis, w szczególności przywołany przez organ art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie nakłada takiego obowiązku, a nadto, przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego odnoszących się do realiów związanych z przygotowaniem procesu inwestycyjnego budowy farm fotowoltaicznych, podkreślenia wymaga, że uzyskanie zapewnienia, o którym mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, inwestor w praktyce nie jest w stanie uzyskać, albowiem żaden operator sieci elektroenergetycznej nie jest skłonny do pisemnego udzielenia zapewnienia (promesy) możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci, zaś samo określenie warunków przyłączenia nie jest możliwe bez uprzedniego uzyskania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu, a także, iż nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, gdy tymczasem organ pierwszej instancji trafnie ustalił, że istniejące uzbrojenie w drodze jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podobnie jak przewidziane przez inwestora ewentualne zaopatrzenie inwestycji w energię elektryczną za pomocą agregatu prądotwórczego, przy jednoczesnym braku prawnego wymogu uzyskania przez inwestora zapewnienia od operatora sieci energetycznej, na etapie pozyskania przedmiotowej decyzji, o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci;

- art. 6, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niestaranne i wbrew przepisom prawa prowadzenia postępowania, mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria;

- art. 7a § 1 k.p.a., polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść skarżącego, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich i możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy;

- art. 6 k.p.a., poprzez pominięcie w swoich rozważaniach takich aktów prawnych jak Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001 /77/WE, jak również ustawy o odnawialnych źródłach energii;

- art. 52 ust. 2 pkt. 2 lit. a) oraz art. 61 ust. 1 pkt 3, w zw. z ust. 5 u.p.z.p., poprzez błędną ich interpretację, co doprowadziło do uznania, że Inwestor nie spełnił warunku dotyczącego wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem;

- art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., poprzez jego błędną interpretację i nieprawidłowe przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest przedłożenie przez inwestora zapewnienia od operatora sieci elektroenergetycznej nie tylko o możliwości zabezpieczenia dostaw energii, ale przede wszystkim o możliwości przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci, mimo że taki wymóg nie wynika ani z przywołanego powyżej, ani z jakiegokolwiek innego przepisu powszechnie obowiązującego prawa;

- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., w związku z art. 7 ust 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, poprzez zaniechanie ich zastosowania i dokonania interpretacji przedłożonego oświadczenia o zapewnieniu dostaw z pominięciem brzmienia ww. przepisów;

- art. 61 ust. 3, w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały łącznie spełnione warunki o których mowa w przywołanym przepisie;

- art. 61 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przestanki przemawiające za jej wydaniem; jedyne do czego był zobowiązany organ w rzeczonym stanie faktycznym było bowiem zbadanie czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej, a nie do urzeczywistnienia w decyzji odmawiającej abstrakcyjnej polityki gospodarki przestrzennej, pomimo konieczności w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego indywidualnego rozpatrzenia treści wniosku — jedynie pod kątem treści art. 61 u.p.z.p.

W związku z postawionymi zarzutami spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji i zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu spółka wyjaśniła, że zapewnianie zaopatrzenie w energię elektryczną oraz warunki przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej określono na podstawie oświadczenia P. S.A., Oddział Ł., z 4 listopada 2022 r., a wspomniane w oświadczeniu noty stanowią spełnienie obowiązku informacyjnego dotyczącego OSD, o którym mowa w art, 7 ust. 81 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne. Spółka dodała, że zadeklarowane przez zarządcę sieci moce przeliczeniowe dla źródeł wytwórczych, nie mogą przesądzać definitywnie o występowaniu bądź jego braku wystarczającego uzbrojenia terenu inwestycji. Po pierwsze, informacje te ulegają kwartalnym aktualizacjom i co za tym idzie zmianom zatem de facto nie mogą stanowić trwałej przeszkody uniemożliwiającej wydanie ewentualnych warunków przyłączeniowych, a po drugie ostateczna dopuszczalność oraz wydanie bądź odmowa wydania warunków przyłączeniowych zostanie dokonana dopiero po złożeniu kompletnego wniosku przez inwestora, który na datę składania wniosku musi legitymować się prawomocną decyzją o warunkach zabudowy - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania. Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. W konsekwencji, w przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – p.p.s.a.), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy. W tym trybie rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Mając powyższe na uwadze sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Powołany wyżej przepis określa przesłanki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy inwestycji niebędącej inwestycją celu publicznego. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek spełnienia tych przesłanek w odniesieniu do inwestycji polegającej na nowej zabudowie danego terenu, obejmuje konieczność ich kumulatywnego wypełnienia. Z powyższego przepisu wynika wprost, że spełnianie przez wnioskodawcę wymogów określonych w tym przepisie obliguje organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji.

Tytułem uwag ogólnych wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3, w zw. z ust. 5 u.p.z.p. do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Przez uzbrojenie terenu (art. 2 pkt 13 u.p.z.p.) należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wedle którego przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że w przyszłości powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie swego rodzaju zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Dodatkowo wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. powinna uwzględniać specyfikę decyzji o warunkach zabudowy, która jest zaledwie pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i nie przesądza jeszcze o możliwości realizacji inwestycji, lecz o możliwości jej powstania na określonym terenie, oczywiście po spełnieniu podstawowych warunków jej wykonania. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie ram urbanistycznych w jakich może być realizowane wnioskowane przedsięwzięcie. Zauważyć przy tym trzeba, że brak jest podstaw by uznać, że jeżeli infrastruktura techniczna dla zamierzenia inwestycyjnego nie istnieje, jej realizacja musi być objęta tym samym postępowaniem co wnioskowane zamierzenie. Organ musi jedynie ustalić czy możliwość uzbrojenia terenu jest realna, a na podstawie art. 54 pkt 2 lit.c u.p.z.p. określić w decyzji szczegółowe zasady zagospodarowania terenu w zakresie infrastruktury technicznej, co należy rozumieć jako konieczność wskazania na jakich warunkach w przyszłości obsługa infrastruktury technicznej może lub powinna być realizowana. Realizacja obsługi w zakresie infrastruktury technicznej co wyraźnie należy zaakcentować, nie musi być objęta tym samym postępowaniem, co postępowanie wnioskowane.

W realiach kontrolowanej sprawy inwestor w zakresie infrastruktury technicznej w pkt A.1.5 dostęp do energii elektrycznej zadeklarował "inne w razie konieczności agregat prądotwórczy", dodając, że inwestycja obejmuje realizację m.in. 3 sztuk magazynów energii o łącznej mocy do 3 MW, zaś konieczną moc przyłączeniową na potrzeby własne w zakresie dostaw energii określono na poziomie 10 kW.

W odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenia stosownego dokumentu wydanego przez zarządcę sieci elektroenergetycznej potwierdzającego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie energii elektrycznej będzie wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego inwestor przedłożył do akt sprawy pismo P. S.A. Oddział Ł. z 4 listopada 2022 r. zatytułowane "Oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii oraz warunkach przyłączenia dla obiektu budowalnego do sieci dystrybucyjnej", w treści którego gestor sieci wskazał, że zgodnie z "Informacją o dostępnych mocach przyłączeniowych dla źródeł wytwórczych w sieci P. S.A. zaktualizowana za III kw. 2022 r. (...) dostępne moce w perspektywie lat 2022-2027 przedstawiają się następująco: 2022 - 0 MW, 2023 - 0 MW, 2024 - 0 MW, 2025 - 0 MW, 2026 - 0 MW, 2027 - 0 MW". Mając na uwadze przytoczony wyżej fragment powyższego dokumentu organy wyszły z założenia, że w sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., co z mocy art. 61 ust. 1 skutkuje brakiem możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, gdyż z pisma nie wynika, czy jest możliwość przyłączenia obiektu do sieci dystrybucyjnej.

Przypomnieć zatem wypada, że w świetle wymogów zakreślonych treścią art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., inwestor nie musi wykazać, że gestor sieci będzie odbierał wyprodukowaną przezeń energię elektryczną. Przesłanka "wystarczającego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego" odnosi się tylko do dostawy odpowiednich mediów (usług) do planowanej inwestycji. Art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie zawiera warunku zapewnienia przez gestora sieci odbioru wyprodukowanej energii, zatem powoływanie się na powyższą kwestię jest pozbawione podstaw. Przeciwny wniosek w tym zakresie byłby zresztą nie do pogodzenia z dyspozycją art. 7 ust. 8d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne stanowiącego, że do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot dołącza w szczególności, w przypadku przyłączenia do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje, decyzję o warunkach zabudowy dla nieruchomości określonej we wniosku. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 i ust. 11 wspomnianej wyżej ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne odmówi przyłączenia do sieci z powodu braku warunków ekonomicznych, o których mowa w ust. 1, może zawrzeć umowę o przyłączenie do sieci ustalając w tej umowie opłatę za przyłączenie w wysokości uzgodnionej z podmiotem ubiegającym się o przyłączenie do sieci. Przepisów ust. 8 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 lit. a nie stosuje się (art. 7 ust. 9). Budowę i rozbudowę odcinków sieci służących do przyłączenia instalacji należących do podmiotu ubiegającego się o przyłączenie do sieci może - w uzgodnieniu z przedsiębiorstwem energetycznym - zapewnić podmiot ubiegający się o przyłączenie (art. 7 ust. 9a). Z powyższego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero bowiem po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania energii. W przypadku zatem inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Skoro charakterystyka przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wskazuje, iż warunki techniczne uzbrojenia terenu w zakresie elektroenergetycznym mogą zostać określone dopiero po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a ocena możliwości przyłączenia technicznego spoczywa na przedsiębiorstwie energetycznym to oznacza, że organ administracji w sprawie warunków zabudowy ma jedynie ocenić, czy poza infrastrukturą w zakresie instalacji elektroenergetycznych, pozostałe warunki umożliwiają zagospodarowanie danego terenu inwestycją określonego typu. Z przywołanych przepisów wynika odwrotna od przyjętej przez organy obu instancji kolejność - jako pierwszą inwestor powinien uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i dopiero posiadając ten dokument może ubiegać się o przyłączenie do sieci (por. przykładowo wyroki WSA w Łodzi z WSA w Łodzi z 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22; z 9 stycznia 2024 r., II SA/Łd 909/23; WSA w Szczecinie z 15 grudnia 2022r., II SA/Sz 908/22).

W ocenie sądu nietrafne jest także stanowisko organu odwoławczego, iż w przypadku realizacji inwestycji, polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zintegrowanej z magazynami energii inwestor musi posiadać przynajmniej promesę gestora sieci, celem zaspokojenia zapotrzebowania na dostawy energii elektrycznej na potrzeby własne o mocy 10 kW, w przypadku w którym inwestor deklaruje, że w razie potrzeby do zapewnienia dostaw energii dla planowanej inwestycji wystarczy agregat prądotwórczy, który jest w jego posiadaniu.

Podkreślić należy, że określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji. Ocena ta wymaga odniesienia się do wiedzy fachowej, a ewentualne stwierdzenie, że uzbrojenie terenu nie jest wystarczające, powinno być uargumentowane w uzasadnieniu decyzji odmownej (por. wyrok NSA z 3 października 2006 r., II OSK 196/06; wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., II OSK 1230/17). Celem przepisu art. 61 ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych.

Co do zasady, słuszne jest stanowisko organu, że jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń powinno zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. W ocenie sądu nie można jednak pominąć okoliczności, że jeśli inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej jest niejako samowystarczalna w zakresie zapotrzebowania na energię elektryczną, to brak jest podstaw do żądania od inwestora stosownej umowy, czy promesy w zakresie dostaw energii elektrycznej. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przeprowadziło analizy planowanej inwestycji we wskazanym zakresie, a tym samym nie wykazało, że uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie wykazało zatem, że przedmiotowa inwestycja swym zakresem nie obejmuje spornego uzbrojenia, pozwalającego na jej prawidłowe funkcjonowanie. Na etapie ustalania warunków zabudowy zaspokojenie zapotrzebowania na energię elektryczną pozostaje sprawą wewnętrzną inwestora (może nastąpić we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego) i organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie może tych spraw regulować (por. wyrok WSA w Gorzowie z 19 lipca 2023 r., II SA/Go 135/23; wyrok WSA w Łodzi z 16 listopada 2023 r., II SA/Łd 687/23).

Zatem, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 oraz ust. 5 u.p.z.p., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.