Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1108/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 328/19 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2019 r., nr WOP.7721.25.2018.TA w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 22 stycznia 2020 r., II SA/Gd 328/19 oddalił skargę A.S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PWINB) z 8 kwietnia 2019 r. nr WOP.7721.25.2018.TA utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) z 23 stycznia 2018 r. nr PINB/70035/35/2017/2018/MP, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej: p.b., nakazał skarżącej rozebrać samowolnie wybudowany budynek garażowy jednostanowiskowy, zlokalizowany na działce nr ew. [...] w S.

A.S. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 3 pkt 4 lit. c w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 p.b. poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy powstał obowiązek zgłoszenia przez skarżącą obiektu użytkowego zlokalizowanego na fragmencie działki nr ew. [...], służącego utrzymaniu porządku i zabezpieczeniu płodów rolnych, podczas gdy sporny obiekt spełnia cechy charakterystyczne dla obiektów małej architektury, a jako posadowiony poza miejscem publicznym, nie wymagał zgłoszenia;

2) art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), dalej: u.d.p., poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że działka nr ew. [...] jest drogą publiczną, podczas gdy zgodnie z definicją ustawową drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ww. ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej u.d.p. lub innych przepisach szczególnych (dzieląc się na drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne), zaś działka nr ew. [...] jest własnością prywatną i we fragmencie zajętym pod sporny obiekt oraz uprawy płodów rolnych nie jest i nie była wykorzystywana inaczej niż jako pole;

II. przepisów postępowania, tj.:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2261 ze zm.), dalej: p.u.s.a., w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wskutek wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nieodpowiadającego wymogom ww. przepisu, polegającego na nieustosunkowaniu się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących nierzetelności protokołu oględzin obiektu, kwestionowania przez skarżącą zbieżności pomiędzy załączonym do akt sprawy ogłoszeniem a należącym do niej obiektem, a także braku podłączenia mediów i braku śladów dojazdu do obiektu;

2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji organu II instancji, pomimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważania pełnego materiału dowodowego, w tym bez wyjaśnienia jak rzeczywiście wygląda mocowanie obiektu, jak wykorzystywany jest sporny obiekt, a także, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy określany powinien być przymiotem małego;

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, oświadczając, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżąca wystąpiła równocześnie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 19 stycznia 2023 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach.

Powołane przez skarżącą w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisy art. 1 § 1-2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. są przepisami ustrojowymi wyjaśniającymi funkcje pełnione przez sądy administracyjne oraz zakres ich kognicji, toteż brak jest wystarczających podstaw do wskazywania ich jako naruszonych przez sąd administracyjny, gdy przy kontroli działania administracji sąd odwołał się do kryterium legalności i jakichkolwiek wątpliwości w sprawie nie wzbudzała kwestia tego, że pozostaje ona we właściwości sądu administracyjnego. Pozbawiony zasadności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest zarzut wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjąć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozbawione jest tego rodzaju wadliwości, ponieważ wynika z niego jednoznacznie, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję PWINB z 8 kwietnia 2019 r. za zgodną z prawem, wraz z równoczesnym wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a., powodów niepodzielenia stanowiska zajętego w sprawie przez skarżącą kwestionującą dopuszczenie się samowoli budowlanej, w tym zarzutów zawartych w złożonej skardze (pismo z 6 maja 2019 r.), wskazującej na uchybienie przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 4, art. 30 ust. 1 pkt 4 i art. 3 pkt 4 p.b.

Ocena prawna, jaka stanęła u podstaw stwierdzenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu pozwala określić, które kwestie rzutowały i dlaczego na nietrafność zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą względem wyniku przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego, co obejmuje również te zagadnienia, do których odwołała się skarżąca w złożonej skardze kasacyjnej. Analiza uzasadnienia wyroku wskazuje, dlaczego podnoszone przez skarżącą zarzuty skutkujące, w ocenie strony, podważeniem rzetelności protokołu oględzin, a także inne akcentowane przez nią względy (wskazywany brak podłączenia do obiektu mediów i brak śladów dojazdu do niego) nie mogły rzutować na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej jej autor wskazał, że problemem jest "waga", jaką Sąd I instancji "przydał" dowodowi stanowiącemu ogłoszenie wynajmu garażu, jednakże stanowisko to pozostaje w całości nieuzasadnione, albowiem sformułowana przez Sąd I instancji uwaga nawiązująca do treści ogłoszenia miała charakter uboczny, służący wyłącznie uzupełniającemu odniesieniu się do twierdzenia skarżącej, że budynek służy "utrzymaniu porządku" a nie przechowywaniu w nim pojazdu. Nawet, jeżeli przyjąć, że ogłoszenie wynajmu garażu faktycznie nie pochodziło od skarżącej i nie przedstawiało obiektu objętego postępowaniem, okoliczność tę należy postrzegać jako pozbawioną znaczenia prawnego, uwzględniając, że kluczową kwestią w sprawie, jak wyjaśnił Sąd w uzasadnieniu wyroku, pozostawało niedopełnienie przez skarżącą obowiązku prawnego polegającego na poprzedzeniu realizacji budynku na działce nr ew. [...] dokonaniem zgłoszenia jego budowy organowi administracji architektoniczno-budowlanej, co pozostaje niezależne od tego, czy sporny obiekt pełni funkcję garażu, czy też budynku gospodarczego.

Wbrew odmiennemu poglądowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy nadzoru budowlanego w kontrolowanej sprawie należycie ustaliły stan faktyczny, który słusznie został zaaprobowany przez Sąd I instancji jako podstawa rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 p.b. Podstawą nakazania skarżącej rozbiórki budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...] było niespełnienie przez nią obowiązku określonego w art. 49b ust. 2 p.b., tj. przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów określonych w postanowieniu PINB z 24 kwietnia 2017 r., zmienionym postanowieniem z 25 września 2017 r., umożliwiających legalizację samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Ponieważ okoliczność ta ma charakter niesporny, legalność zaskarżonej decyzji Sąd zasadnie odniósł do prawidłowości uczynienia skarżącej adresatem powyższego aktu. Przesłanką, która umożliwiała nałożenie na skarżącą obowiązku przedłożenia zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budynku garażowego z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], rysunków dotyczących zrealizowanego budynku garażowego wraz z określonym rodzajem i zakresem wykonanych robót budowlanych oraz projektu zagospodarowania działki, było ustalenie, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane (budowa budynku) zostały wykonane bez wymaganego zgłoszenia, a więc w warunkach opisanych w art. 49b ust. 1 p.b. Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który nie uchybia powołanym w skardze kasacyjnej przepisom - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Twierdzenie, że inicjatywa dowodowa nie została w postępowaniu "wyczerpana", a okoliczności sprawy "nie zostały ustalone w sposób stanowczy" pozostaje niewystarczające, jeżeli z akt sprawy wynika, iż skarżąca wybudowała jako inwestor w 2015 r. na działce nr ew. [...] trwale związany z gruntem (posadowiony na stopach betonowych) budynek o wymiarach 4,09 m x 6,05 m, naruszając przewidziane przepisami p.b. zasady reglamentacji tego rodzaju robót budowlanych.

Skarżąca w skardze kasacyjnej zaakcentowała, że nie zgadza się z wykładnią prawa zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku dotyczącą kwalifikacji spornego obiektu budowlanego i stanowiącym konsekwencję tej kwalifikacji ustaleniem, że sporny obiekt wymagał zgłoszenia, o którym mowa w przepisach p.b. Powyższemu zastrzeżeniu ze względu na jego postać nie da się jednakże przypisać procesowej skuteczności. Wymaga zauważenia, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, aprobując ustalenia PWINB, przyjął, że art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania robót budowlanych przez skarżącą jakkolwiek zwalniał inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przy budowie m.in. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, jak też garaży o powierzchni zabudowy do 35 m2, traktując równoważnie oba rodzaje budynków, tym niemniej art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. tego rodzaju przedsięwzięć nie wyłączał z zakresu obowiązku ich zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W skardze kasacyjnej skarżąca odstąpiła od objęcia zarzutem skargi kasacyjnej nie tylko przepisu kształtującego ciążący na organie nadzoru budowlanego nakaz orzeczenia o rozbiórce obiektu, jeżeli sprawca samowoli budowlanej nie spełni obowiązku przedłożenia wymaganej dokumentacji legalizacyjnej (art. 49b ust. 1, 2 i 3 p.b.), ale również zarzutem kasacyjnym nie objęła powołanego wyżej przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b., pomimo że w kontrolowanej sprawie to on decydował o przyjętej kwalifikacji przeprowadzonych przez skarżącą robót budowlanych.

Zakwestionowanie poprawności tejże kwalifikacji skarżąca powiązała jedynie z postawieniem Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 3 pkt 4 lit. c w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 p.b., jednakże pozostaje on w całości nieuprawniony, ponieważ w oczywisty sposób nie zachodziły w sprawie warunki, by rozważać, czy wybudowany przez skarżącą budynek może być traktowany jako obiekt małej architektury o charakterze użytkowym, który podobnie jak wymienione w art. 3 pkt 4 lit. c p.b. (piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki) służyć miałby rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku.

Wbrew sformułowanej ocenie, budynek o powierzchni zabudowy ok. 25 m2 w żaden sposób "nie wpisuje się" w definicję obiektu małej architektury, ponieważ nie jest możliwe za skarżącą przyjmowanie, że "małym" obiektem architektury jest każdy obiekt, który w stosunku do innych obiektów budowlanych znajdujących się w jego sąsiedztwie pozostaje niewielki, czy też w stosunku do powierzchni działki, na której jest zlokalizowany, jego rozmiar nadaje mu taką cechę. Podobnie, wskazanie w ramach przyjętej przez ustawodawcę definicji obiektu małej architektury tego elementu, który konkretyzuje jego funkcję (utrzymanie porządku), nie może służyć dowolnemu jej rozszerzaniu, a tak należy postrzegać wyjaśnienia skarżącej, zgodnie z którymi w związku z przechowywaniem w spornym obiekcie nie tyle pojazdu, którego skarżąca nie posiada, ale drobnych narzędzi ogrodniczych, czy też płodów rolnych konieczne jest uznanie, że obiekt tym samym zapewnia "utrzymanie porządku" na należącej do skarżącej nieruchomości w znaczeniu odpowiadającym dyspozycji art. 3 pkt 4 lit. c p.b.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że działka nr ew. [...] jest działką drogową oznaczoną jako dr/RIVb. Drogowy charakter działki ma potwierdzać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu wsi [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] r. (Dz. Urz. Woj. Pom. [...] r. poz. [...]), zgodnie z którym ww. działka jest terenem oznaczonym w planie symbolem C.KD.D.03. Powyższe ustalenie stanowiło podstawę stwierdzenia przez Sąd, że działka nr ew. [...] stanowi drogę publiczną. Brak jest jakichkolwiek podstaw, by wskazany wniosek traktować jako naruszający powołany w skardze kasacyjnej art. 1 u.d.p. Wypowiedź Sądu I instancji została sformułowana na płaszczyźnie określenia planistycznego przeznaczenia terenu w związku z przyjęciem przez Radę Gminy [...], że w układzie dróg publicznych o znaczeniu lokalnym na terenie Gminy znajdują się wyszczególnione w § 117 ust. 2 planu drogi i ulice gminne, w tym znajdująca się w jednostce C ulica (droga publiczna) oznaczona symbolem C.KD.D.03. jako ulica klasy D (dojazdowa). Prowadzone w skardze kasacyjnej rozważania, że działka nr ew. [...] pozostaje własnością prywatną, a zatem nie będąc własnością Gminy [...] nie może być określana jako droga publiczna (droga gminna) są zasadniczo poprawne, niemniej dotyczą one skutków zaliczenia określonej drogi do kategorii dróg gminnych następującego w drodze uchwały rady gminy, o której mowa w art. 7 ust. 2 u.d.p., przez co wątpliwa jest przydatność czynionych przez autora skargi kasacyjnej zastrzeżeń z punktu widzenia omawianego przez Sąd I instancji problemu odnoszącego się do postanowień planu miejscowego.

W kontekście podnoszonych przez skarżącą uwag o "niepochyleniu się" przez organy nadzoru budowlanego, a także kontrolujący decyzję PWINB Sąd I instancji nad kwestią wyłączenia terenu działki z produkcji rolnej, a także zarzutów wskazujących, że "rzeczą wcale nieoczywistą" jest to, iż działka nr ew. [...] w planie miejscowym pełni "funkcję jakiejkolwiek drogi" Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany przypomnieć, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy), a co za tym idzie zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń oraz dowodów, determinują normy prawa materialnego wyznaczające zbiór prawnie relewantnych faktów, których ustalenie jest konieczne do załatwienia sprawy.

Przepis art. 49b ust. 2 pkt 3 p.b. nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czego konsekwencją jest, że w sprawie rozpatrywanej prawidłowości nałożonego na skarżącą nakazu rozbiórki skarżąca nie mogła wiązać z wykazaniem przez organ w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, iż budowa jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Na organie nadzoru budowlanego w świetle art. 49b ust. 3 p.b. spoczywało wymaganie ograniczające się wyłącznie do ustalenia, czy nałożony na skarżącą postanowieniem obowiązek został przez nią zrealizowany poprzez przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentu urzędowego określonego w art. 49b ust. 2 pkt 3 p.b. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało tymczasem w sposób niesporny, że w wyznaczonym terminie, który upłynął 30 listopada 2017 r., skarżąca nie przedłożyła wymaganego zaświadczenia o zgodności zrealizowanego na działce nr ew. [...] obiektu budowlanego (garażu) z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego.

Wskazane zaniechanie, jak trafnie uznał Sąd I instancji, umożliwiało zakończenie postępowania legalizacyjnego decyzją określoną w art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 p.b., tym bardziej, jeżeli się uwzględni, że Wójt Gminy [...], odpowiadając w piśmie z 11 grudnia 2017 r. znak RSB.6724.57.2017.MD (k. 34 akt adm.) na skierowane przez PINB pismem z 5 grudnia 2017 r. wystąpienie wywołane zakończeniem biegu terminu wyznaczonego skarżącej na przedłożenie zaświadczenia, poinformował, iż jako organ właściwy do wydania zaświadczenia wniosek skarżącej rozpatrzył odmownie, stwierdzając w zaświadczeniu z 26 maja 2017 r., że objęty postępowaniem legalizacyjnym obiekt budowlany pozostaje niezgodny z ustaleniami planu miejscowego.

Bezzasadne jest domaganie się przez skarżącą, by w kontrolowanej sprawie organy nadzoru budowlanego wskazaną kwestię w toku postępowania legalizacyjnego objęły samodzielnymi ustaleniami z uwagi na to, że - zdaniem skarżącej - stanowisko Wójta Gminy [...] pozostaje błędne i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych dokumentach. Skoro ustawodawca zdecydował, że odpowiednią formą oceny zgodności samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma być zaświadczenie, to potwierdzenie takiego stanu prawnego następuje w ramach postępowania określonego w Dziale VII k.p.a., które umożliwia w przypadku odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści poddanie stanowiska organu w sytuacji, gdy takie rozstrzygnięcie budzi zastrzeżenia wnioskodawcy, kontroli instancyjnej, a jej wyniku kontroli sądowej (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 219 k.p.a.).

Powyższe względy nakazywały uznać zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione, czyniły one równocześnie całkowicie niezasadnym wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowodu z wymienionych w skardze kasacyjnej dokumentów przedstawionych przez skarżącą.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.