Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 201/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2025-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1, § 1a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego P. D. z dnia 30 czerwca 2022 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w [...] na rzecz skarżącego P. D. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 201/24

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P.D. (dalej: "Skarżący") jest bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w [...] (dalej: "Komendant") w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Jak wynika z akt sprawy Skarżący wnioskiem z 30 czerwca 2022 r. (e-mail), zwrócił się do Komendanta o udzielenie informacji publicznej dotyczącej policjanta P.B. poprzez udostępnienie: 1/ życiorysu, 2/ kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, 3/ informacji o przebiegu drogi zawodowej, 4/ kopii mianowania na policjanta, 5/ kopii oświadczenia majątkowego, 6/ kopii aktualnych badań psychiatrycznych. Wnioskodawca zastrzegł przesłanie ww. informacji drogą elektroniczną na podany adres email.

W odpowiedzi – pismem z dnia 7 lipca 2022 r., znak: L. Dz B SK-389/22 Komendant wyjaśnił, że brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej. Wskazał, że dokumenty określone we wniosku są dokumentami prywatnymi i nie dotyczą one bezpośrednio pełnienia funkcji publicznej przez policjanta. Jako takie nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej, dlatego też odmowa ich udostępnienia nie następuje w formie decyzji wskazanej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Komendant zauważył, że na podstawie art. 3 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje jedynie uprawnienia do wglądu do dokumentów urzędowych, a nie prywatnych. Dokumentami prywatnymi osoby, której dotyczy wniosek Skarżącego, w tym przypadku są bez wątpienia: życiorys, kopie dyplomów ukończenia szkół i szkoleń, informacja o przebiegu służby (drogi zawodowej) z akt osobowych, dokument potwierdzający przyjęcie do służby w Policji, świadectwo ukończenia kursu podstawowego uprawniające do wykonywania obowiązków policjanta i zaświadczenia lekarskie, w tym zaświadczenie potwierdzające badanie psychiatryczne. Natomiast w kwestii oświadczenia majątkowego policjantów (omyłkowo w piśmie wskazano dane innej osoby, jednak odpowiedź na wniosek dotyczyła P.B.), kryterium dokumentu stanowiącego informację publiczną, determinują przepisy szczególne - art. 62 ust. 7 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, na podstawie któregom tylko informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji są publikowane na właściwych stronach Biuletynu Informacji Publicznej.

W dniu 21 lipca 2022 r. (data wpływu do organu) P.D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej jako: "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku. Wskazał, że 30 czerwca 2022 r. zwrócił się w trybie informacji publicznej o udzielenie danych dotyczących P.B. i przesłanie odpowiedzi w formie scanów dokumentów lub informacji z tych dokumentów na podany adres poczty elektronicznej. Wprawdzie Komendant w piśmie z 7 lipca 2022 r. odpowiedział odmownie, jednak nie wydał decyzji, do czego był zobowiązany. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku.

Skarżący zauważył, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony przez udostępnienie informacji (czynność materialnotechniczna), a w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Pismo Komendanta zawierające odpowiedź nie jest decyzją, gdyż nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."). Odmowa udzielenia informacji narusza jego prawa, gdyż dane o które wnioskował bez wątpienia należą do kategorii informacji publicznej, a ewentualna konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Każdy obywatel podejmując się pełnienia funkcji publicznych musi liczyć się z tym, że będzie poddawany obywatelskiej kontroli również co do życiorysu, treści oświadczenia majątkowego czy aktualnych badań lekarskich (co jest niezwykle istotne gdyż policjanci posiadają broń), nawet jeżeli policjant nie chce wyrazić na to zgody. Komendant zupełnie pominął informacje dotyczące ścieżki kariery, szkoleń i przebiegu drogi zawodowej w Policji, nie wydając decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wyjaśnił, że w piśmie z 7 lipca 2022 r. udzielił odpowiedzi podając, że brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej. Wskazał, że dokumenty określone we wniosku są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej. Skoro dokumenty, o które wnosił skarżący nie stanowią informacji publicznej, to udzielenie odpowiedzi na jego wniosek nastąpiło w sposób prawidłowy - w formie pisma. Wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej nie ma w takim przypadku uzasadnienia prawnego.

Uznając skargę za niezasadną WSA w Rzeszowie oddalił ją wyrokiem z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Rz 157/22.

Sąd stwierdził, że żądane przez skarżącego dokumenty bez wątpienia mogą stanowić źródło informacji publicznej, bowiem w znacznej części dotyczą one kwestii ewidentnie związanych z pełnieniem przez funkcjonariusza Policji zadań publicznych. Odnoszą się one do uprawnień danej osoby do zajmowania stanowiska łączącego się z realizacją istotnych dla ogółu społeczeństwa zadań wymienionych w ustawie o Policji. Zdaniem Sądu, nie ma przy tym znaczenia, czy dokumenty te mają charakter urzędowych czy prywatnych, bowiem w dokumencie każdego z tych rodzajów mogą występować dane stanowiące informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tym, że w przypadku dokumentów prywatnych w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę na konieczność odróżnienia informacji publicznej od jej nośnika, jakim jest dokument prywatny. Natomiast część danych zawartych we wnioskowanych dokumentach nie ma charakteru informacji publicznej, a to np. data i miejsce urodzenia, data i miejsce ukończenia określonych szkół.

W ocenie Sądu odrębną kwestią jest natomiast to, czy dane będące informacją publiczną podlegają udostępnieniu osobie, która się o nie ubiega. W tym zakresie istotne znaczenie ma art. 5 u.d.i.p., który wprowadza ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Organ skorzystał z tego rodzaju możliwości i odmówił udzielenia informacji objętych pkt 1-4 i pkt 6 wniosku powołując się na prywatny charakter wymienionych w tych punktach dokumentów. W ten sposób organ zastosował w istocie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wedle którego, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z kolei, w odniesieniu do dokumentu z pkt 5 wniosku tj. kopii oświadczenia majątkowego Komendant wskazał na regulacje zawarte w art. 62 ustawy o Policji, zgodnie z którymi, policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych (ust. 2). Z tym, że (ust. 5) informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że policjant, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie, z zastrzeżeniem ust. 7.

Sąd zauważył, że wprawdzie udzielając skarżącemu odpowiedzi Komendant uczynił to w piśmie z 7 lipca 2022 r., jednak pismo to stanowi w istocie decyzję administracyjną, ponieważ zawiera składniki określone w art. 107 § 1 k.p.a. Pismo to zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji.

W konsekwencji Sąd uznał, że rozpoznanie wniosku powinno nastąpić nie później niż w terminie 14 dni licząc od daty złożenia wniosku. Termin ten został dotrzymany, ponieważ wniosek skarżącego wpłynął do organu 30 czerwca 2022 r., a decyzja stanowiąca odpowiedź wydana została 7 lipca 2022 r. Czyni to postawiony organowi zarzut bezczynności zarzutem bezzasadnym.

Wskutek złożonej skargi kasacyjnej w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 21 listopada 2024 r., sygn. III OSK 866/23 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie.

NSA wskazał, że istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do podważenia stanowiska Sądu I instancji, uznającego pismo z 7 lipca 2022 r. za decyzję Komendanta o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W tym zakresie NSA zauważył, że pismo Komendanta z 7 lipca 2022 r. skierowane do skarżącego drogą elektroniczną zawiera oznaczenie organu, datę sporządzenia, oznaczenie strony, czyli w niniejszym wypadku składającego wniosek o udzielenie informacji publicznej, uzasadnienie stanowiska organu oraz podpis osoby upoważnionej do jego złożenia (w tym wypadku piastuna organu). Pismo to nie zawiera jednak rozstrzygnięcia wyrażonego sentencją decyzji, tj.: "odmawiam udostępnienia informacji publicznej" oraz podstawy prawnej odmowy udostępnienia informacji publicznej wynikającej z u.d.i.p., którą to wskazał dopiero Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Pismo to nie zawiera również pouczenia o prawie odwołania się. Ponadto Komendant nigdy nie twierdził, że pismo to jest decyzją, uznając je za odpowiedź na wniosek. Zarówno w tym piśmie, jak i w odpowiedzi na skargę twierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, co wyklucza zastosowanie przepisów u.d.i.p. i wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji, która nie stanowi informacji publicznej, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wydanie takiej decyzji skutkowałoby jej nieważnością, jako wydanej bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

NSA wskazał ponadto, że o wadliwości stanowiska, uznającego pismo Komendanta z 7 lipca 2022 r. za decyzję administracyjną świadczy również to, że organ pismo to wystosował do wnioskodawcy drogą e-mailową, która to forma odpowiedzi jest dopuszczalna w sytuacji gdy żądane informacje nie stanowią informacji publicznej a tak twierdził organ w tym piśmie. W tej sytuacji Komendant nie był zobowiązany do stosowania wymogów związanych z doręczaniem decyzji zawartych w przepisach k.p.a. Gdyby intencją Komendanta było wydanie w sprawie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, to zważywszy na wymogi wynikające z tych przepisów, zapewne doręczyłby ją wnioskodawcy w inny sposób niż emailem.

Za trafne NSA oceniło stanowisko Skarżącego, który wskazał, że za decyzję administracyjną można uznać dokument obarczony pewnymi brakami, ale wtedy, gdy służy on interesowi strony. Nie można takich sytuacji zrównywać z takimi, w których dokument ten uznaje się za decyzję wbrew interesowi strony, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie a dodatkowo wbrew uzewnętrznionej intencji organu. Ponadto skarżący, który nie wiedząc o charakterze dokumentu jako decyzji administracyjnej nie miał możliwości aby się od niej skutecznie odwołać, wniósł skargę, którą Sąd I instancji oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zakres kognicji sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji pod względem legalności, określają przepisy art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej P.p.s.a. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność oznacza stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Dokonując kontroli legalności w niniejszej sprawie Sąd stosował dodatkowo art. 190 zd. pierwsze P.p.s.a., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także art. 153 P.p.s.a., stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Jak bowiem wcześniej wskazano, w przedmiotowej sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 21 listopada 2024 r., III OSK 866/23 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2022 r., II SAB/Rz 157/22 i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując na naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 107 § 1 pkt 4, 5, 7 i § 3 k.p.a. NSA przesądził, że uznanie pisma Komendanta z 7 lipca 2022 r. za decyzję administracyjną skutkowało nietrafnym stwierdzeniem przez Sąd, że organ rozpoznał wniosek z 30 czerwca 2022 r. w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i w tych okolicznościach błędnie uznał, że organ nie jest w bezczynności i oddalił skargę naruszając art. 151 P.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości Sądu, że zakres żądania skarżącego wyznaczony został treścią jego wniosku z dnia 30 czerwca 2024 r., obejmującego 6 punktów dotyczących osoby P.B.- funkcjonariusza Policji . Bezsporne jest też, że wniosek ten został nadany drogą elektroniczną, a wnioskodawca zastrzegł taki sam sposób udzielenia zanonimizowanych informacji.

W dniu 7 lipca 2024 r. do skarżącego zostało skierowane pismo Komendanta, w którym w zakresie punktów 1-4 i 6 wskazał on, że żądane informacje stanowią dokumenty prywatne, nie będące informacją publiczną, a zatem zasadna jest odmowa ich udostępnienia, natomiast w zakresie oświadczenia majątkowego funkcjonariusza (wskazane w piśmie dane innej funkcjonariuszki Sąd uznaje za oczywistą omyłkę) – podlega ono reżimowi ustawy o Policji i jest objęte ochroną przewidzianą dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone", jako że funkcjonariusz ten nie jest osobą pełniącą funkcje organów Policji.

W ocenie Sądu stanowisko organu stwierdzające, że żądane dokumenty są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej nie jest słuszne.

Niewątpliwie policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne i co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji..

Pojęcie "dokumentu urzędowego" zdefiniowane zostało natomiast w art. 6 ust. 2 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem, dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie do art. 115 § 13 Kodeksu karnego, funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; 2) poseł, senator, radny; 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego; 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy; 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych; 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe; 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej; 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej; 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe.

W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że katalog osób będących funkcjonariuszami publicznymi jest w pewnym sensie otwarty, z uwagi na szerokie określenie zakresu pojęć w pkt 4-6., a funkcjonariuszem publicznym jest każda osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą RP umowę międzynarodową (por. wyrok NSA z dnia 20.11.2019 r., I OSK 4342/18).

W powołanym wyroku wyrażono również pogląd, że funkcjonariuszem publicznym jest osoba pełniąca funkcję publiczną rozumianą jako wykonywanie zadań publicznych polegających na podejmowaniu działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób (lub łączących się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów) lub gospodarowanie mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, czy realizacją funkcji publicznej zajmują się podmioty publiczne, czy też niepubliczne.

Konsekwencją takiego rozumienia funkcjonariusza publicznego oraz wykonywanych zadań publicznych, a także związku żądanej informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną z pełnieniem tej funkcji jest uznanie, że informacje na temat posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, przebiegu kariery zawodowej oraz stanu zdrowia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, stanowią informację publiczną.

Zasadniczo więc (z wyjątkiem oświadczenia majątkowego) żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji zawierających życiorys funkcjonariusza, kopię jego dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych obejmowało informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Jednocześnie jednak mogą istnieć ograniczenia w udostępnieniu takiej informacji, np. z uwagi na sferę prywatności osoby funkcjonariusza. W takim przypadku dokumenty urzędowe nie tracą charakteru informacji publicznej, natomiast podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.p. W myśl tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wówczas organ, uznając, że zachodzą przesłanki, o jakich wyżej mowa, odmawia udostępnienia takiej informacji, jednakże stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.p., ma obowiązek wydać decyzję w tym przedmiocie.

W rozpoznawanej sprawie do dnia wniesienia skargi (skarga została złożona w ostatnim dniu 14-dniowergo terminu) żądanej informacji (w żądanej formie) nie udostępniono, nie została też wydana wspomniana wyżej decyzja, co potwierdził NSA w swoim wyroku z dnia 21 listopada 2024 r., III OSK 866/236, wydanym w niniejszej sprawie.

Oznacza to pozostawanie Komendanta Komisariatu Policji w [...] w bezczynności.

Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Jednocześnie, na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającej prawo. Miał przy tym na uwadze, że Komendant podjął działania niezwłocznie, błędnie jednak interpretując przepisy u.d.i.p., natomiast o bezczynności rażąco naruszającej prawo można mówić w sytuacji uporczywości w pozostawaniu w bezczynności oraz długotrwałym braku podejmowania jakichkolwiek działań.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w z zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. i art. 210 § 2 P.p.s.a.