Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 992/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a), art. 2 ust. 3, 4 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 189g § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2023 r., nr 1801-IOA.4246.55.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier hazardowych bez koncesji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z {...} kwietnia 2023 r. nr {...}Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika {...}Urzędu Celno-Skarbowego w {...} z dnia {...} stycznia 2023 r. nr {...} w przedmiocie wymierzenia "V" (dalej: Spółka/Skarżąca) kary pieniężnej w łącznej wysokości {...}zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automacie "I" "Q" bez numeru.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 6 kwietnia 2018 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej {...}Urzędu Celno-Skarbowego w {...}przeprowadzili kontrolę w lokalu "B" przy ul. {...}{...} w {...}, w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm., dalej: u.g.h.) podczas której stwierdzili, że znajduje się w nim urządzenie przypominające swym wyglądem automat do gier hazardowych "I" "Q" bez numeru.

Lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry.

Funkcjonariusze dokonali oględzin urządzenia, podczas których stwierdzono, że posiada ono cechy wskazujące, że jest to automat do gier w rozumieniu u.g.h. Ujawniono, że na urządzeniu jest zamieszczony "Certyfikat legalności oprogramowania "Q" ", w którym wskazano sumę kontrolną oprogramowania {...}. Ustalono, że oprogramowanie to z ww. sumą kontrolną było już przedmiotem oceny Laboratorium Celno-Skarbowego {...}Urzędu Celno-Skarbowego w{...}, w wyniku której stwierdzono, że rozgrywane na nim gry zawierały się w definicji gier na automatach określonej w u.g.h

W urządzeniach stwierdzono oprogramowanie stworzone przez Spółkę, która utworzyła sieć spółek powiązanych i zaangażowanych w proces urządzania gier na automatach poprzez dystrybucję oprogramowania, zatrudnienie serwisantów, wyszukiwanie lokalizacji dla automatów. Była twórcą i licencjodawcą oprogramowania o nazwie "I" "Q" i "D", a także właścicielem hardware (urządzeń multimedialnych z ekranem dotykowym, umożliwiających instalację tego oprogramowania), co po połączeniu obu elementów prowadziło do powstania jednego produktu, jakim były urządzenia umożliwiające rozgrywanie gier na automacie w rozumieniu u.g.h. Zastosowane przez Spółkę rozwiązanie polegające na oddzieleniu oprogramowania od urządzenia umożliwiającego jego zainstalowanie, a następnie dystrybucja tych produktów na dwie spółki ("D" zajmującej się dystrybucją hardware na terytorium Polski ;"R" ., zajmującej się dystrybucją oprogramowania "I" obie powiązane osobowo i kapitałowo z "V" miało na celu rozmycie odpowiedzialności za nielegalne przedsięwzięcie, jakim było stworzenie i upowszechnienie zarówno oprogramowania, jak i urządzeń umożliwiających rozgrywanie gier hazardowych wbrew przepisom prawa polskiego. Ponadto "D" była właścicielem "S" ., która zajmowała się wyszukiwaniem lokali (agencja nieruchomości), w których były wstawiane urządzenia z oprogramowaniem "I" . "D" z/s w Polsce zatrudniała serwisantów oraz osoby obsługujące urządzenia. Spółki te aktywnie działały w obszarze organizacji gier hazardowych. Oprogramowanie było połączone z serwerem spółki"V" . Urządzenie nie działało bez połączenia z serwerem, którego prowadzenie również należało do spółki "V".

W związku z powyższym postanowiono o wszczęciu wobec Spółki postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., za urządzanie gier hazardowych bez koncesji. Karę nałożono w wysokości {...}zł.

W odwołaniu Skarżąca nie zgodziła się z przypisaniem jej statusu urządzającego gry hazardowe, ponieważ była wyłącznie licencjodawcą oprogramowania "I" a licencji udzieliła spółkom "R" i "D" które prowadziły konkursy za ich pomocą na terenie Polski wbrew

zapisom umowy licencyjnej. Zarzuciła, że błędnie oceniono zgromadzone dowody w postaci umów zawartych pomiędzy nią, a "R" . i "D"

Opisaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w {...}utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzję wydano przed upływem terminu przedawnienia określonego w art. 189g § 1 K.p.a. Kontrola w lokalu, kiedy stwierdzono to urządzenie, miała miejsce 6 kwietnia 2018 r., a na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa o COVID-19), termin przedawnienia uległ przedłużeniu. Termin ten z 6 kwietnia 2023 r. wydłużył się do 16 czerwca 2023 r. Decyzja została zatem wydana przed upływem tego terminu.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w{...} organ I instancji prawidłowo stwierdził, że prowadzone na urządzeniu o nazwie "I" gry o wygrane pieniężne i rzeczowe zawierają element losowości. Tym samym zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozpoczęcia rozgrywania kolejnych nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h.

Zdaniem organu II instancji ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka była twórcą i licencjodawcą oprogramowania o nazwie "I" , a także właścicielem hardware, tj. urządzeń multimedialnych z ekranem dotykowym, umożliwiających instalację tego oprogramowania, co po połączeniu obu elementów prowadziło do powstania jednego produktu, jakim były urządzenia umożliwiające rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Urządzenia te były eksploatowane w lokalach na terenie całego kraju.

Według organu II instancji mimo zawartej umowy przez spółki trzecie, tj. "D" oraz "R" nie ulega wątpliwości, że właścicielem zarówno oprogramowania o nazwie "I" , jak i urządzeń multimedialnych "hardware" była P.P.H.U. "V" spółka z o.o. Stworzone oprogramowanie "I" spółka

wydzierżawiła "R" a urządzenia służące możliwości jego uruchomienia i powszechnego udostępnienia wydzierżawiła "D"

W ocenie organu odwoławczego zastosowane przez spółkę rozwiązanie polegające na oddzieleniu oprogramowania od urządzenia umożliwiającego jego zainstalowanie, a następnie dystrybucja tych produktów na dwie spółki, miało na celu wyłącznie rozmycie odpowiedzialności za nielegalne przedsięwzięcie jakim było stworzenie i upowszechnienie zarówno oprogramowania, jak i urządzeń umożliwiających rozgrywanie gier hazardowych wbrew przepisom prawa polskiego. Mimo, że Spółka do dystrybucji własnego produktu posłużyła się podmiotami trzecimi, to nie zwalnia jej to z odpowiedzialności na gruncie ustawy o grach hazardowych. Spółki te były powiązane zarówno osobowo, jak i kapitałowo, przy czym rolę wiodącą (założyciela) w tej sieci powiązań odgrywała Skarżąca. Z analizy zapisów czeskich rejestrów handlowych prowadzonych dla spółek "D" "R" oraz informacji odpowiadających odpisom aktualnym z rejestru przedsiębiorców sporządzonych dla Skarżącej i "D" wynika, że Skarżąca utworzyła spółkę "D". z siedzibą w {...} ({...}) oraz "D" sp. z o.o. z siedzibą w Polsce i w latach 2015-2019 posiadała 100% udziałów w obu tych spółkach. Jednocześnie "D" utworzyła spółkę "R" w której w okresie od 6 lutego 2017 r. do 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów. "D" utworzyła jeszcze jedną spółkę która również odgrywała znacząca rolę w procesie urządzania gier hazardowych bez koncesji, tj. "S" z oddziałem w Polsce w której w okresie od 14 grudnia 2016 r. do 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów.

W ocenie organu II instancji stworzenie takiej struktury powiązań podmiotów (również zagranicznych), które wprost nie wskazują na wzajemne zależności miało tylko i wyłącznie na celu rozmycie odpowiedzialności za nielegalne urządzanie gier hazardowych. Według organu odwoławczego pozyskane w sprawie dodatkowe dowody jednoznacznie potwierdzają, że spółki te aktywnie działały w obszarze organizacji gier hazardowych.

W skardze, domagając się uchylenia wydanej w sprawie decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także orzeczenia o kosztach postępowania, Skarżąca zarzuciła organom naruszenie:

1) art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. przez błędne zastosowanie i uznanie, że Spółka była urządzającym gry hazardowe na urządzeniu "Q" w sytuacji, gdy była wyłącznie licencjodawcą oprogramowania, której to licencji udzieliła czeskiej spółce e"R" . i "D" i które to spółki prowadziły konkursy za ich pomocą na terenie Polski wbrew zapisom umowy licencyjnej,

2) art. 180, art. 181 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, przez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu w postaci umów zawartych pomiędzy skarżącą Spółką, a "R" . i "D" ., że była urządzającą gry na automatach na terenie Polski i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność, podczas gdy była licencjodawcą oprogramowania dla czeskich spółek i na czeski rynek oraz że w ramach posiadanych udziałów w spółkach "D" Sp. z o.o. i "D" kierowała bezpośrednio tymi spółkami i wskazywała im konkretne obszary działania, podczas gdy to zarządy tych spółek kierowały i odpowiadały za zgodność z prawem prowadzonych przez nie przedsięwzięć biznesowych,

3) art. 123 Ordynacji podatkowej, przez odmowę zapoznania się z aktami postępowania w Izbie Administracji Skarbowej w{...}, a wobec trudnej sytuacji finansowej Spółki de facto uniemożliwienia zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.

W ocenie Skarżącej, nie miała ona statusu urządzającego gry hazardowe. Urządzaniem konkursów zajmowała się "R" Jako producent i właściciel oprogramowania Skarżąca nie może odpowiadać za jego używanie w sposób niezgodny z przepisami krajowymi. Wyłącznie z umowy zawartej pomiędzy wynajmującym lokal, a podmiotami czeskimi, wynikał sposób podziału zysku z działalności, bez jej udziału. Skarżąca nie organizowała lokali, nie instalowała na terenie Polski urządzeń, nie podpisywała umów, nie uczestniczyła w rozmowach między podmiotami organizującymi konkursy. Nie realizowała żadnej z karalnych form aktywności. Natomiast żaden przepis u.g.h. nie zabrania produkowania oprogramowania do gier i konkursów, a nawet oprogramowania do gier hazardowych. W przeciwnym razie można by nałożyć również karę na dostawcę Internetu, energii elektrycznej lub innego oprogramowania zainstalowanego w urządzeniu, których działalność była niezbędna do przeprowadzania kwestionowanych konkursów. Chociaż Skarżąca powołała do życia "D" to

jednak spółka czeska miał osobowość prawną i była podmiotem niezależnym od niej. Powołanie jej miało na celu rozwinięcie działalności na rynku zagranicznym, a nie na terenie Polski. To spółka "D" powołała kolejne spółki i prowadziła przy ich pomocy działalność na terenie Polski. Jej nadzór właścicielski nad tą spółką dotyczył kwestii efektywności biznesowej, a nie konkretnych umów, które zawierała. Działalnością spółki kieruje zarząd, a nie wspólnicy.

Skarżąca podniosła też, że ograniczenie jej uprawnień procesowych do czynnego udziału w postępowaniu wiązało się z doręczeniem jej przez organ I instancji w jednej przesyłce postanowienia o wszczęciu postępowania, postanowienia dowodowego oraz o prawie do zajęcia stanowiska w sprawie i złożenia wniosków dowodowych. Formalnie takie działanie nie naruszało prawa, ale przy obszerności zgromadzonych dowodów i odmowie udostępnienia akt sprawy w siedzibie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w{...}, możliwość aktywnego udziału w sprawie stała się fikcyjna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Organ zaznaczył, że rola skarżącej nie ograniczała się jedynie do zawarcia dozwolonej prawem umowy licencyjnej, ponieważ skarżąca uzyskiwała korzyści majątkowe nie tylko z opłat licencyjnych, ale także z udziału w zyskach spółek "D" i "D" Sp. z o.o. a także jako ich udziałowiec z wzrostu ich wartości oraz pośrednio z zysków spółki "R"

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bo przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o jakim mowa w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.g.h., zgodnie z którymi urządzanie [...] gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia (art. 3). Urządzanie gier na automatach było

dozwolone wyłącznie w kasynach gier (art. 14 ust. 1) i wymagało uzyskania koncesji na kasyno gry (art. 6 ust. 1). Automaty do gier mogły być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 23a ust. 1). Urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegało karze pieniężnej (art. 89 ust. 1 pkt 1 i art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a).

Dla przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. konieczne było ustalenie, czy gry prowadzone na stwierdzonym urządzeniu (automacie) spełniały przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h., a podmiot, na którego nałożono karę, był "urządzającym gry". W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Natomiast w myśl art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.).

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że stwierdzone w kontrolowanym lokalu, który nie był kasynem gry, zatrzymane urządzenie "I" bez numeru, stanowiło automat do gier w rozumieniu u.g.h. Było to urządzenie elektromechaniczne (mechaniczne, elektroniczne). Gry, które były możliwe do rozegrania na nim, były grami hazardowymi. Pozwalały na uzyskiwanie wygranych pieniężnych lub rzeczowych (punktowych). Wygrane pieniężne mogły zostać wypłacone, wygrane punktowe pozwalały przedłużyć grę. Gry miały charakter losowy, zawierały element losowości. Gracz nie miał wpływu na jej wynik. Wygrana

nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zręczności) gracza. Urządzenia służyły do celów komercyjnych, a warunkiem uruchomienia automatu było zakredytowanie go przez grającego gotówką. Ustalenia te wynikają z opinii jednostki badającej tj. Laboratorium Celno-Skarbowego w {...} Jak wskazał biegły w sprawozdaniu z 28 lutego 2019 r. urządzenie do poprawnego działania wymagało podłączenia do sieci Internet, a oprogramowanie urządzeń łączyło się z zewnętrznym serwerem, co dawało pełną kontrolę właścicielom urządzenia nad jego działaniem. Udało się ustalić wersję oprogramowania i sumę kontrolą. Materiał ten był wystarczający do oceny charakteru gier i urządzenia. Opinia biegłego i pozostały materiał dowodowy odnoszący się do wersji oprogramowania i sumy kontrolnej w sposób przekonujący potwierdziły przyjętą przez organ kwalifikację zatrzymanego urządzenia.

Jeżeli chodzi natomiast o status "urządzającego grę", to w orzecznictwie sądowym podnosi się, że ustawa o grach hazardowych nie definiuje tego pojęcia, ale posłużenie się nim przez ustawodawcę w wielu przepisach tej ustawy umożliwia określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. "Urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. "Urządzanie", wedle słownikowego rozumienia tego zwrotu, to "stwarzanie komuś odpowiednich warunków", przykładowo do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to poprzez udostępnianie w danym czasie oraz miejscu narzędzia służącego ich urządzaniu i tym samym udostępniania samych gier na automatach poza kasynem gry. Chodzi o stwarzanie technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych (por. wyroki NSA z 21 maja 2019 r. II GSK 1140/17, z 29 września 2020 r. II GSK 3435/17, z 27 lipca 2020 r. sygn. II GSK 3728/17, z 6

grudnia 2022 r. sygn. II GSK 1100/19, z 11 maja 2018 r. sygn. II GSK 3240/17, z 13 marca 2018 r. sygn. II GSK 3745/17). W pojęciu tym mieści się każda aktywność, bez której urządzanie mogłoby w ogóle nie dojść do skutku, bądź mogłoby być znacznie utrudnione, skomplikowane i przebiegać z zakłóceniami. "Urządzający gry" to podmiot, który aktywnie realizuje (wykonuje) te działania (czynności), choćby korzyści majątkowe z funkcjonowania automatów uzyskiwał w sposób pośredni. Nie jest wykluczone na gruncie u.g.h., że status ten, w odniesieniu do danego automatu, przysługiwać będzie więcej niż jednemu podmiotowi. Nie ma w takim przypadku znaczenia, w jakim stopniu dany podmiot przyczynił się do współurządzania gier hazardowych, ponieważ odpowiedzialność administracyjna na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. ma charakter obiektywny.

W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń, które należycie udokumentowano w aktach sprawy, organy zasadnie uznały Spółkę za "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Świadczy o tym nie tylko stworzenie oprogramowania, które następnie Skarżąca udostępniła powiązanej spółce na podstawie licencji, wydzierżawienie hardware, czy w końcu obsługa serwera, bez połączenia z którym rozgrywanie gier nie było możliwe, ale także opisane w decyzji powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy kolejnymi spółkami, których zachowania ocenione łącznie pozwoliły na stworzenie technicznych i organizacyjnych możliwości urządzania gier hazardowych na automatach. Spółka była istotnym uczestnikiem procesu skutkującego urządzaniem gier hazardowych na zatrzymanych urządzeniach. Sąd podzielił także trafność stanowiska organów, które nie uwzględniły argumentacji Spółki, jakoby powiązane z nią podmioty były od niej w podejmowanej działalności niezależne i autonomiczne, ponieważ decyzje biznesowe podejmowały zarządy, a nie wspólnicy. Skarżąca Spółka była w omawianym czasie jedynym wspólnikiem spółek "D" i "D" spółka z o.o. Miała zatem realny wpływ na kierunki ich bieżącej działalności, w tym wiedzę o utworzeniu "R" przez "D"., która utworzyła"S". działającą jako "agencja nieruchomości", zajmującą się wyszukiwaniem lokali pod wstawienie kompletnego automatu. Rozdzielenie na wiele podmiotów szeregu czynności, które finalnie doprowadziły do umożliwienia rozgrywania na automacie gier hazardowych, nie stanowi dostatecznej racji za odstąpieniem od uznania, że Spółka wyczerpała znamiona "urządzającego gry" w rozumieniu u.g.h. Bez jej aktywności urządzanie

gier nie byłoby możliwe. Wytworzyła oprogramowanie, wydzierżawiła jednej ze spółek ("D".) urządzenia, a inną ("R"., utworzoną przez "D" wyposażyła w licencję na stworzone przez siebie oprogramowanie. Urządzenia były obsługiwane przez "D" sp. z o.o., utworzoną przez Skarżącą Spółkę, w lokalach wyszukiwanych przez "S" (utworzoną przez "R" powołaną przez "D" utworzoną przez Skarżącą Spółkę). Rola Spółki nie kończyła się więc na wytworzeniu oprogramowania, czy udzieleniu licencji. Rozgrywanie gier hazardowych na zatrzymanych urządzeniach było możliwe tylko dzięki stworzonej strukturze powiązanych podmiotów, która została należycie przez organy zidentyfikowana i udokumentowana. Przypisanie Spółce statusu "urządzającego gry" było prawidłowe.

Za niezasadny Sąd uznał też pozostałe zarzuty skargi. Zarzuty dotyczące dostarczenia w jednej przesyłce kilku postanowień organu nie może być uznane za sprzeczne z prawem bez wskazania, jaki miało to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podobnie jeśli chodzi o nieuwzględnienie wniosku o zapoznanie Skarżącej z aktami w urzędzie w {...}i uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się wystarczająco długo, aby zorganizować zapoznanie się z aktami (osobiście lub drogą pocztową) i złożyć wyjaśnienia lub wnioski dowodowe. Nie można też uznać, że koszty przejazdu przedstawiciela Spółki do siedziby DIAS w {...}celem zapoznania się z aktami sprawy były tak wysokie, że Spółka nie mogła ich udźwignąć, zwłaszcza, że była reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru i nie podnosiła kwestii złej kondycji finansowej. Również w postępowaniu przed sądem nie występowała o prawo pomocy.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że decyzja nakładająca na Spółkę karę pieniężną została jej doręczona przed upływem terminu przedawnienia. Prawidłowo podano, że termin ten, stosownie do art. 189g § 1 K.p.a., wynosi 5 lat od ujawnienia naruszenia. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie kontrola w lokalu miała miejsce 6 kwietnia 2018 r., dlatego też do tej daty winno odnosić się naruszenie przepisów u.g.h. - zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą. W konsekwencji pięcioletni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną oraz realizacji obowiązku jej doręczenia, rozpoczynał swój bieg 6 kwietnia 2018 r. i kończył z dniem 6 kwietnia 2023 r.

Podkreślić należy, że w warunkach normalnych, bez stosowania szczególnych rozwiązań, odnoszących się do kwestii biegu terminu przedawnienia, w niniejszej sprawie, ostateczna decyzja nakładająca karę winna być wydana i doręczona stronie do 6 kwietnia 2023 r. Jednakże zdaniem Sądu, w okolicznościach analizowanej sprawy do liczenia terminu przedawnienia zastosowanie znajduje art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z tym przepisem, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie wlicza się zatem do łącznego okresu przedawnienia.

Jak wyżej wskazano ustawodawca powiązał początek okresu zawieszenia biegu terminów z dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego (następnie stanu epidemii), co nastąpiło 14 marca 2020 r. Tym samym przyjąć należy, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 71 dni, tj. od 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. włącznie. Mając na uwadze powyższe, uznać należało, że w rozpatrywanej sprawie pięcioletni termin przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 189g § 1 k.p.a., upływał 6 kwietnia 2023 r. Jednakże z uwagi na to, że jego bieg został wstrzymany na okres 71 dni, upływ wskazanego terminu przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej przesunął się o taką liczbę dni, tj. do 16 czerwca 2023 r.

Decyzja organu II instancji została wydana {...} kwietnia 2023 r. i doręczona stronie skarżącej 20 kwietnia 2023 r., czyli przed upływem wydłużonego o opisane wyżej 71 dni, terminu przedawnienia.

Z podanych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.