Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3591/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2023 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD", "Organ"), utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "MWITD", "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł na A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również "Skarżąca", "Strona") za niewyposażenie kierowcy w licencję lub wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (dalej "Zaskarżona decyzja").

Jako podstawę prawną Zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm., dalej "u.t.d.") oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

W uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że [...] sierpnia 2021 r. w [...] przy. [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki MAZDA o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował M. O. - obywatel [...]. Pojazd był oznakowany jako taksówka, na dachu pojazdu była lampa z napisem TAXI, a na drzwiach bocznych znajdowały się żółto - czerwone paski z numerem [...] oraz herb [...]. Podczas kontroli ustalono, że kierowca dysponował: prawem jazdy i orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Jednocześnie kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób. Przewóz był realizowany przez Spółkę A. Sp. z o.o. Przebieg i wynik kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. Kontrolujący sporządzili także notatkę urzędową z [...] sierpnia 2021 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu.

Na podstawie pisma z Urzędu [...], Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich MWITD ustalił, że Strona na dzień kontroli posiadał licencję nr [...], zmienioną w dniu [...] października 2021 r., na licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz nie posiadała innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...]. Jednocześnie z przedmiotowego pisma wynika, że pojazd marki MAZDA nr rej. [...] na dzień kontroli był zgłoszony do licencji.

Postępowanie przed organem I instancji zostało zakończone [...] marca 2022 r., wydaniem decyzji nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł, w związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów u.t.d. wskazanym w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji.

GITD, odwołując się do art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1 i art. 87 ust. 4 u.t.d. wskazał, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Bezspornym jest, że kierowca nie okazał kontrolującym licencji lub wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonego przedsiębiorcy.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z literalnego brzmienia tego przepisu wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Organ podkreślił również, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku, zdaniem GITD prawidłowa była ocena o braku podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie została wykazana. W szczególności, okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, by stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżąca nie mogła przewidzieć.

Organ ponadto wyjaśnił, że regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie znajdą również art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1.

Odnosząc się do kwestionowanego przez Stronę dowodu w postaci protokołu kontroli nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące funkcji dowodowej protokołu kontroli drogowej. Podkreślił, że protokół został podpisany przez kierowcę bez wniesienia jakichkolwiek zastrzeżeń i uwag. Kierowca miał możliwość zgłoszenia zastrzeżeń do treści protokołu, mógł też - nie zgadzając się z jego treścią - odmówić podpisania go i wskazać przyczynę odmowy. W ocenie Organu, gdyby rzeczywiście kierujący - będący obywatelem [...] nie rozumiał wydawanych poleceń, czy też treści protokołu to na pewno kontrolujący funkcjonariusze wpisaliby takie zastrzeżenia, czy nawet dokonałby to sam kierujący w swoim ojczystym języku. W protokole kontroli nie ma natomiast takich adnotacji. Późniejsze kwestionowanie przez pełnomocnika protokołu z tego powodu, że kierowca nie znał języka polskiego pozostaje w sprzeczności z tym protokołem, gdyż kierowca nie dokonał żadnych adnotacji co do braku zrozumienia dokonanych ustaleń bądź innych zastrzeżeń do sporządzonego protokołu kontroli.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, zaskarżając decyzję GITD z dnia [...] litego 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, 76 § 1 i 2, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez:

• dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z protokołu kontroli nr [...] i wyprowadzenie z niego wniosku, który z tego dokumentu nie wynikał, że w dniu [...] sierpnia 2021 r. zatrzymany do kontroli kierowca nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w dokument licencji na przewóz osób taxi, gdy z tego protokołu wynika jedynie, że kierowca nie okazał tego dokumentu, co nie jest - mając na uwadze zasady logiki - tożsame z brakiem wyposażenia kierowcy w ten dokument przez przedsiębiorcę, a świadczy jedynie o jego nie okazaniu przez kierowcę z nieznanych jeszcze przyczyn,

• brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zatrzymanego do kontroli kierowcy pomimo, że nie były wyjaśnione okoliczności przyczyn braku okazania przy kontroli dokumentu licencji na przewóz, w jaki był wyposażony kierowca,

• pominięcie dowodu z wyjaśnień i stanowiska przedsiębiorcy zawartego w odwołaniu, które stanowiło równoważny z pozostałymi - dowód w sprawie, potwierdzający wyposażenie kierowcy we wszystkie dokumenty wymagane do realizacji przewozów taxi, w tym w licencję taxi nr [...],

• nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli nr [...] może stanowić wiarygodny dowód na okoliczności istotne dla sprawy w sytuacji, gdy treść w nim zawarta została potwierdzona przez osobę, która nie była narodowości polskiej i nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte co powoduje, że dokument ten w ocenie skarżącego nie posiadał cech dokumentu urzędowego i waloru bezpośredniego i wiarygodnego źródła dowodowego, dla ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

• zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, dowodem pośrednimi w postaci protokołu z kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021r. oraz notatką służbową, w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pomimo, że istniała możliwość przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, a dowód pośredni dotknięty był wadami, które nie pozwalały uznać go za dowód z dokumentu w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.,

• oparcie ustaleń w sprawie na notatce służbowej, która nie stanowi źródła dowodowego w postępowaniu administracyjnym i odstąpienie od przeprowadzenia bezpośredniego dowodu z przesłuchania funkcjonariusza prowadzącego czynności kontrolne

co w konsekwencji łącznie doprowadziło do dowolnego i błędnego ustalenia faktycznego, że zatrzymany do kontroli w dniu [...] sierpnia 2021r. kierowca nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w wymagany dokument licencji na przewóz taxi;

2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji, mimo niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego oraz dowolności oceny materiału dowodowego.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez brak jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy, co doprowadziło do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy zachodziły wskazane przepisem okoliczności potwierdzające, że przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu na okazanie przez kierowcę dokumentu, w który go wyposażył, a zatem naruszenie mogło powstać wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć,

2) art. 92a ust, 1 u.t.d. przez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy nie zachodziły przesłanki naruszenia prawa bezpośrednio przez wskazanego przedsiębiorcę.

Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie Zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika w postepowaniu sadowym.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji. Organ wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2023 r. poz.1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.

W kwestii licencji ustawodawca dokonał zatem w art. 5b ust. 1 u.t.d. rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (1), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (2) i taksówką (3).

Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących licencjonowania przewozów, jak i związanych z nimi przepisów nakładających na posiadaczy licencji określone obowiązki, jest zagrożone karą pieniężną, o której stanowi art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wynika z kolei, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Wśród wskazanych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. znajduje się lp. 1.12 ("Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument" zagrożone karą pieniężną w wysokości 500 zł).

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy obu instancji bezspornie ustaliły, że w trakcie wykonywania transportu drogowego samochodem marki MAZDA nr rej. [...] kierujący nie okazał na żądanie licencji ani wypisu z licencji. Pojazd był oznaczony i wyposażony jak taksówka – m.in. lampa z napisem TAXI UBER. Na bocznych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto - czerwone paski z numerem [...] oraz herb [...], a więc oznakowanie zgodne z uchwałą [...], dotyczącą taksówek. Organy słusznie uznały zatem, że pojazd wykonywał transport drogowy taksówką. W trakcie kontroli ustalono, że przewóz drogowy wykonywany jest przez A. z o.o. Ustalenia kontroli znalazły odzwierciedlenie w zapisach protokołu kontroli, który został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. kierowca w dacie kontroli dysponował: prawem jazdy, orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Jednocześnie kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób.

Zdaniem Sądu samo postawienie przez Skarżącą w wątpliwość ustaleń organów obu instancji, opartych na zgromadzonym materiale dowodowym nie jest wystarczające do podważenia ustaleń zawartych przez GITD w Zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy Organ dysponuje podpisanym przez kierowcę protokołem kontroli, który jest dokumentem urzędowym. W toku kontroli bezspornie zostało ustalone, że kierujący na moment kontroli nie okazał kontrolującym go policjantom wypisu z licencji, który to dokument stosownie do art. 87 ust. 4 u.t.d. powinien mieć przy sobie i okazywać na żądanie. Skoro zatem kierujący w momencie kontroli okazał dokumenty, które posiadał, tj. prawo jazdy oraz zaświadczenie lekarskie i psychologiczne, to trudno, wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu uznać, że kierujący został wyposażony w wypis licencji. Z protokołu kontroli, który kierujący podpisał bezspornie wynika, jakie dokumenty zostały okazane, a jakimi kierujący nie dysponował i co w konsekwencji było podstawa nałożenia na Spółkę kary pieniężnej.

Sąd w tym względzie podziela stanowisko Organu w zakresie wartości dowodowej protokołu kontroli drogowej. Istniejący w chwili kontroli stan faktyczny, tj. brak okazania wypisu z licencji odzwierciedla i potwierdza protokół kontroli nr 1454/21, stanowiący dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że "Obowiązek sporządzenia protokołu kontroli wynika z art. 74 ust. 1 p.r.d. Protokół podpisuje podmiot przeprowadzający kontrolę (funkcjonariusz) i kontrolowany, który ma prawo wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 2 i 4 p.r.d.). Kopię protokołu, zgodnie z art. 74 ust. 3 p.r.d., doręcza się kontrolowanemu. Wysoki walor dowodowy protokołu przejawia się w tym, że jego treść, stosownie do art. 75 cyt. ustawy, stanowi podstawę formułowania wniosków o wszczęcie postępowania. Z kolei ustalenia zawarte w protokole kontroli wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. W ocenie NSA - wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej - w tej sprawie nie doszło do zaniechania prawidłowego ustalenia stanu faktycznego z powodu odmowy przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z monitoringu. Zgodnie z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. "Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy", a "Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy." (np. wyroki NSA z 23 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 521/09; z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10; 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1221/18).

Tym samym Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że postępowanie dowodowe jest obarczone wadą, bowiem organy oprały się o dowód pośredni w postaci protokołu z kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz notatki służbowej, w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pomimo, że istniała możliwość przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, a dowód pośredni dotknięty był wadami, które nie pozwalały uznać go za dowód z dokumentu w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.

Sąd zauważa, że protokół kontroli stanowi dowód dokonanych w nim ustaleń i w zasadzie jest jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 115/20). Dlatego też właśnie protokół kontroli drogowej, mający walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone) jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA z: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 95/20, II GSK 115/20, II GSK 1521/19; 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 618/20).

Z poczynionych w sprawie ustaleń bezspornie wynika, że Skarżąca nie wyposażyła wykonującego przewóz kierowcy skontrolowanego pojazdu w licencję lub wypis z licencji, która w dacie kontroli uprawniałaby do wykonania tego rodzaju przewozu. Tymczasem z art. 87 ust. 4 u.t.d. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) wynika, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji.

Ustalenie zatem, że kierowca nie okazał licencji ani wypisu z licencji uprawniało organy administracji do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej za delikt opisany w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożony karą pieniężną w wysokości 500 zł, co też w tej sprawie organy zgodnie z prawem uczyniły.

Zdaniem Sądu, powyższe rozważania wskazują, że wszystkie fakty istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania w sprawie art. 92a u.t.d. oraz wskazanych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. zostały w postępowaniu administracyjnym trafnie wywiedzione z prawidłowo zebranego, rozpatrzonego i ocenionego materiału dowodowego. Z tego względu Sąd uznał, że organy administracji nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji GITD prawidłowo również przeanalizował, czy w sprawie zachodziły określone w art. 92c u.t.d. przesłanki wyłączające odpowiedzialność Skarżącej. Sąd za trafną uznaje ocenę GITD, że materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki z art. 92c u.t.d. Organ prawidłowo uznał, że stwierdzone naruszenia były wynikiem działania Skarżącej – brak wyposażenia kierowcy w odpowiednia licencję lub wypis z licencji. Zatem nie można byłoby przyjąć, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Organ wydając Zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w ocenie Sądu, organ dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Nie sposób również podzielić stanowisko Skarżącej, że w toku postępowania w sprawie nałożenia kary organy działały w sposób niepraworządny (art. 6 k.p.a.) lub z naruszeniem zasady wynikającej z art. 8 k.p.a. Na marginesie Sąd zauważa, że wskazując naruszenie art. 8 k.p.a., Skarżąca nie wykazał na czym w istocie naruszenie tego przepisu miało polegać, zarówno w zakresie zasady zaufania do władzy publicznej, czy w zakresie odstąpienia od utrwalonej praktyki.

Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z prawem, z poszanowaniem praw procesowych Skarżącej. Fakt, że Skarżąca nie podziela trafności wydanych w sprawie decyzji nie oznacza jednak, że organy prowadziły postępowanie w sposób, który godzi w zaufanie do władzy publicznej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.

Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .