Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 985/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 323
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2024 r., nr SKO Gd/2799/24 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz I. G. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 26 lipca 2024 r., utrzymującą w mocy decyzję z 7 marca 2024 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 18 sierpnia 2023 r. Skarżący zwrócił się do Wójta Gminy Tczew z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką M. G.

W dniu 24 lutego 2024 r. pracownik socjalny przeprowadził wywiad środowiskowy, podczas którego ustalił, że M. G. prowadzi wspólne gospodarstwo z mężem, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz synem I. G. Matka wnioskodawcy choruje na serce, nadciśnienie tętnicze, ma problemy z poruszaniem się w związku z chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa. Nie jest osobą leżącą, porusza się o własnych siłach, samodzielnie też spożywa posiłki przygotowane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca podał, że ostatnie jego zatrudnienie miało miejsce w 2020 roku, obecnie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny poszukujący pracy. Pomaga matce w utrzymaniu higieny, w ubieraniu się, przygotowywaniu posiłków i leków, mierzeniu ciśnienia tętniczego, sprzątaniu i innych pracach gospodarczych, umawianiu wizyt lekarskich, realizacji recept.

Decyzją z 7 marca 2024 r. organ I instancji odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego

Organ uznał, że czynności wskazane przez wnioskodawcę - jak sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów, realizacja recept, umawianie wizyt lekarskich, są czynnościami związanymi z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego i przy właściwej organizacji strona może podjąć zatrudnienie, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Czynności związane z opieką nad matką nie są bardzo czasochłonne i nie świadczą zarazem o konieczności sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad matką. Część czynności nie jest i nie musi być wykonywana codziennie (realizacja recept, umawianie wizyt lekarskich, zakupy). Natomiast opieka, o której mowa w przepisie art. 17 ust 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 323, dalej u.ś.r.), związana musi być z osobą chorego, a nie polegać na prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego, ponieważ prowadzenie gospodarstwa nie wyklucza podjęcia zatrudnienia.

W dniu 4 lipca 2024 r. pełnomocnik wnioskodawcy poinformował, że M. G., osoba wymagająca opieki, zmarła w dniu 21 czerwca 2024 r.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, decyzją z 26 lipca 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z orzeczeniem z 24 lipca 2023 r., wydanym na okres do 31 lipca 2026 r., M. G. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności datowanego od 11 maja 2023 r. – nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. W aktach znajdowało się także orzeczenie z 17 lipca 2023 r. zaliczające H. G. (męża M.G.) do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres do 31 lipca 2024 r. Zauważono, że pierwotnie decyzją z 13 września 2023 r. Wójt odmówił wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego, lecz rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Kolegium z 6 lutego 2024 r. z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz uzupełnienia materiału dowodowego. Przeprowadzony ponownie wywiad w dniu 23 lutego 2024 r. potwierdził ustalenia wywiadu z 5 września 2023 r.

Jak ustalono w sprawie, M. G. prowadziła wspólne gospodarstwo domowe z mężem H.G. oraz synem I. G. Głównym problemem rodziny jest długotrwała choroba rodziców oraz bezrobocie syna I. od 2020 r. M. G. (lat 76) chorowała na nadciśnienie tętnicze, miała problemy z sercem, anemię, zwyrodnienie kręgosłupa, żylaki. W trakcie wywiadów oświadczała, iż pomoc ze strony syna jest bardzo potrzebna, bez jego pomocy nie dałaby rady wspólnie z mężem funkcjonować z uwagi na pogłębiające się choroby i utratę sił. Wnioskodawca pomaga matce w załatwianiu spraw urzędowych, ustalaniu wizyt lekarskich i wspólne uczestnictwo w nich, pilnuje, aby matka przyjmowała leki, wspiera ją w dbaniu o higienę osobistą, przygotowuje codziennie posiłki, robi zakupy, dba o czystość w mieszkaniu. H.G. natomiast choruje na prostatę, ma stwierdzoną chorobę Parkinsona, ma problemy z poruszaniem się, ze słuchem i z kręgosłupem.

Zdaniem organu odwoławczego powyższe ustalenia wskazują, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia, a sprawowaniem przez niego opieki nad matką. Przy należytej organizacji dnia skarżący mógł podjąć zatrudnienie, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, albowiem rozmiar zakresu opieki nie wymuszał na skarżącym całkowitego niepodejmowania pracy zarobkowej. Wskazane przez skarżącego codzienne czynności związane bezpośrednio z opieką nad matką (np. mierzenie ciśnienia, podanie leków, pomoc w ubieraniu, utrzymaniu higieny, przygotowywanie posiłków) są czynnościami, które mogą być wykonane w godzinach porannych, popołudniowych czy wieczornych, przed pójściem do pracy i po powrocie z niej. Natomiast część czynności nie jest wykonywana codziennie (np. realizacja recept, wizyty lekarskie, robienie zakupów, sprzątanie, załatwianie spraw urzędowych ). Ponadto skarżący nie wykonywał przy matce czynności pielęgnacyjnych ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, gdyż matka nie była osobą leżącą, nie wymagała szczególnej pielęgnacji, tak jak osoba, która nie jest w stanie wykonać samodzielnie żadnych czynności (nie wymagała np. karmienia, pojenia, cewnikowania, pampersowania, itp.). Opieka nad matką nie musiała być sprawowana nieprzerwanie przez całą dobę, czy większą część dnia i nocy, nie było konieczne, aby skarżący przebywał w domu z matką przez cały dzień, co pozwala na podjęcie zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez uznanie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej praz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez skarżącego i że w sprawie nie występuje związek przyczynowo-skutkowy.

W rezultacie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organ nie wziął w ogóle pod uwagę ustaleń wywiadu środowiskowego, w trakcie którego pracownik socjalny w żaden sposób nie zakwestionował samego faktu sprawowania opieki jak i zakresu czynności opiekuńczych deklarowanych przez samego skarżącego w złożonym oświadczeniu. Organ dokonał nadto pobieżnej oceny oświadczenia wnioskodawcy odnoszącego się do zakresu i harmonogramu sprawowanej opieki. Zdaniem wnioskodawcy wskazane dokumenty w wystarczający sposób potwierdzają, że matka wnioskodawcy potrzebuje w opisanym w tych dokumentach zakresie codziennej, stałej opieki. Co nadto istotne, okoliczność, że matka skarżącego nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować bez stałej lub długotrwałej opieki drugiej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, została potwierdzona przez wyspecjalizowany w tym zakresie organ zaliczający osobę niepełnosprawną do grupy osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności.

Zauważono, że matka skarżącego jest przewlekle chora. W wywiadzie szczegółowo opisano codzienne czynności wykonywane w ramach stałej, całodobowej opieki sprawowanej przez skarżącego. Czynności te składają się na kompleksową opiekę i pomoc w zwykłych czynnościach życia codziennego dla osoby, która – jak orzekł uprawniony organ, jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Obok przygotowywania i podawania leków, systematycznego mierzenia ciśnienia, organizacji wizyt lekarskich, wyjazdów na badania lekarskie, wskazano również takie najbardziej podstawowe i niezbędne, czynności egzystencjalne, wykonywane przy osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji, jak przygotowanie ubrań i pomoc w ubieraniu, przygotowywanie posiłków i przygotowanie do snu, pomoc przy zabiegach higienicznych i dbałość o miejsce zamieszkania, ale również pranie, sprzątanie i prasowanie.

Skarżący zauważył, że rolą organów orzekających w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego nie jest weryfikacja samej potrzeby zapewnienia osobie niepełnosprawnej pomocy innych osób, albowiem w tej kwestii wiążąco wypowiedział się właściwy organ w orzeczeniu o niepełnosprawności, ale weryfikacja zakresu tej pomocy wymagającego rezygnacji z zatrudnienia. Wobec tego Kolegium powinno zbadać okoliczności odnoszące się do rezygnacji bądź niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącego oraz związku tej okoliczności z potrzebą sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką w takim zakresie, w jakim świadczy ją skarżący.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym w znacznym stopniu matką.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 323, dalej jako u.ś.r.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie skarżący ubiegał się o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad matką, która zmarła 21 czerwca 2024 r., a więc w toku postępowania przed organami administracji. Okoliczność ta nie stała jednak na przeszkodzie do dalszego procedowania w sprawie, albowiem zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zatem, mimo śmierci osoby wymagającej opieki ze strony wnioskodawcy, możliwe było badanie przez Kolegium kwestii spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia od miesiąca, w którym wpłynął wniosek do dnia śmierci podopiecznej.

Poza sporem jest, że matka skarżącego legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz że skarżący mieści się w kręgu podmiotów wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Nadto M. G. była zamężna, jednakże jej mąż także legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 17 lipca 2023 r. i z uwagi na stan zdrowia nie był zdolny opiekować się żoną. W rezultacie nie zaistniała przesłanka negatywna w zakresie przyznania świadczenia wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 2a u.ś.r.

W rozpoznawanej sprawie sporny natomiast jest zakres opieki sprawowanej przez skarżącego nad matką, który w ocenie organów obu instancji nie wyklucza możliwości podjęcia przez niego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Matka skarżącego była bowiem w ocenie organów osobą, która nie wymagała całodobowej opieki. Stanowiska tego Sąd nie podziela.

Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli wnioskodawca nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wynika z tego, że ustawodawca w sposób równorzędny traktuje sytuację zarówno rezygnacji z zatrudnienia, jak i jego niepodejmowanie. Z punktu widzenia powyższego przepisu, nie jest zatem istotne czy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia czy rezygnacja z podjęcia zatrudnienia. Istotne jest natomiast to, czy zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku istnieje bezpośredni związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 408/20).

Analizowany przepis nie dookreśla pojęcia opieki. Ustawodawca nie posłużył się jakimkolwiek przymiotnikiem konkretyzującym zakres lub charakter sprawowanej opieki. Nie wskazał w szczególności, aby opieka ta musiała być całodobowa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., I OSK 786/21, cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają wskazać, że w art. 17 ust. 1 ustawy chodzi raczej o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną. Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego – udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy. Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę oraz że powinien zamieszkiwać ze swoim podopiecznym. Codzienne wielogodzinne świadczenie pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego i sprawowanie opieki może stanowić przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o ile nie pozwala na podejmowanie pracy zarobkowej. Są to okoliczności, które wymagają każdorazowo dokładnego sprawdzenia i uzasadnienia (wyrok NSA z 7 sierpnia 2019 r., I OSK 4023/18).

Z akt sprawy wynika, że M. G. posiadała wydane na okres do 31 lipca 2026 r. orzeczenie z 24 lipca 2023 r., zaliczające jej niepełnosprawność do znacznego stopnia. W orzeczeniu wskazano na niepełnosprawność związaną z dysfunkcją narządu ruchu oraz choroby układu oddechowego i krążenia. Nadto stwierdzono, że matka skarżącego wymaga: zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby; korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Co istotne, w toku całego postępowania przeprowadzono dwa wywiady środowiskowe – w dniu 5 września 2023 i 23 lutego 2024 r., w których potwierdzono, że matka skarżącego jest osobą schorowaną, wymaga codziennej pomocy. W toku wywiadów ustalono także, że skarżący nie pracuje i pomaga w obowiązkach domowych, robi zakupy, przygotowuje posiłki, leki, pomaga w zachowaniu higieny osobistej matki, załatwia sprawy urzędowe, umawia wizyty lekarskie i w nich towarzyszy. Pracownik socjalny w części "C" kwestionariusza wywiadu z 5 września 2023 r. stwierdził, że skarżący sprawuje opiekę nad matką prawidłowo, brak jakichkolwiek zastrzeżeń. Przeprowadzone wywiady środowiskowe w sposób wystarczający przedstawiają faktyczny zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącego w trakcie opieki nad matką, charakterystykę schorzeń matki i ich wpływ na jej codzienne funkcjonowanie, zostały one jednak przez organy błędnie ocenione. Materiał dowodowy nie potwierdza tezy organów o samodzielności matki skarżącego. Pominięto zwłaszcza fakt istotnych ograniczeń ruchowych matki skarżącego, z powodu których wymagała ona pomocy i asysty w codziennym funkcjonowaniu. W orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności stwierdzono niepełnosprawność w związku z upośledzeniem narządu ruchu, a także wskazano na konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie chorej. W wywiadach środowiskowych akcentowano trudności z poruszaniem się spowodowane problemami zwyrodnieniowymi kręgosłupa. Organy natomiast zignorowały te informacje, uznając, że skoro matka skarżącego nie jest osoba leżącą, to znaczy że nie wymaga opieki, której zakres wykluczałby możliwość podjęcia zatrudnienia przez opiekuna. Sąd nie zgadza się z tym stanowiskiem wskazując, że opieka, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie dotyczy wyłącznie niezdolnej do samodzielnej egzystencji osoby leżącej. Za niezdolne do samodzielnej egzystencji z mocy ustawy uznano także osoby cierpiące na schorzenia nieskutkujące brakiem możliwości poruszania się, a konieczność sprawowania nad nimi stałej lub długotrwałej opieki oceniać należy w świetle rodzaju schorzeń oraz sprawności psychofizycznej danej osoby (wyrok WSA w Gdańsku z 15 lutego 2023 r., II SA/Gd 944/22, CBOSA).

Dalej, choć w wywiadach podano, że matka ma rany spowodowane przez żylaki otwarte, Kolegium poczyniło dowolne wnioski stwierdzając, że M. G. "nie wymagała szczególnej pielęgnacji". Jest rzeczą oczywistą, że tego rodzaju rany wymagają regularnej medycznej pielęgnacji.

Dodatkowo, z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy pominęły takie okoliczności jak fakt, że matka skarżącego cierpiała na silną anemię, która osłabiała organizm i utrudniała funkcjonowanie, jak również nie odniesiono się do wyraźnych oświadczeń matki, że opieka ze strony syna jest niezbędna.

Wreszcie organy nie odniosły się do okoliczności, że również ojciec skarżącego legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co zdaniem Sądu nie mogło pozostawać bez wpływu na ocenę, czy skarżący rzeczywiście dysponuje czasem – jak twierdzi Kolegium – aby podjąć zatrudnienie, kiedy nie wykonuje czynności stricte opiekuńczych przy matce. W niniejszej sprawie należało zatem uwzględnić, że w gospodarstwie domowym wnioskodawcy i jego podopiecznej znajdowała się jeszcze jedna osoba posiadająca orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności – H. G., mąż M. G. W wywiadach wskazano, że choruje on na prostatę, ma problemy z chodzeniem, problemy z kręgosłupem oraz choruje na Parkinsona i ma problemy ze słuchem. W takim wypadku nie sposób pominąć, że de facto skarżący opiekował się obojgiem rodziców, na co wskazuje także oświadczenie M. G. złożone podczas wywiadu w dniu 23 lutego 2024 r., że "bez pomocy syna nie dałaby rady wspólnie z mężem prawidłowo funkcjonować". Dlatego też należało rozważyć, że opieka sprawowana przez skarżącego nie ogranicza się tylko do matki, ale również obejmuje ojca, a zatem czas, jaki strona mogłaby poświęcić na pracę nie jest tak rozległy, jak przyjął organ. Okoliczność, że skarżący mimo sprawowania opieki nad obojgiem rodziców może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne tylko na jedno z nich, nie wyklucza uwzględnienia w stanie faktycznym zakresu sprawowanej przez niego opieki nad obojgiem rodziców.

Podsumowując, ustalenia organu co do samodzielności matki skarżącego i zakresu faktycznie sprawowanej przez niego opieki nie zostały oparte na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Wywiady środowiskowe przeprowadzone w sprawie zostały ocenione wadliwie, z pominięciem istotnych informacji z nich wynikających.

W konsekwencji Sąd uznał, że Kolegium dokonało wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 ustawy, wydając decyzję naruszającą zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Uchybienie organu polega przede wszystkim na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia a opieką sprawowaną przez niego nad matką.

W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego opisanym powyżej. Przy czym Sąd stwierdził, że dostrzeżone wadliwości mogą zostać usunięte przez organ odwoławczy, zgodnie z wiążącą na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił decyzję Kolegium (punkt 1 wyroku) uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku.

Sąd zasądził również koszty postępowania na rzecz skarżącego w kwocie 480 zł od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku, orzekając na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku).

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.