Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 632/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 1 a ust. 1 pkt 2  i pkt 3, art. 2 ust 1, art. 3 yust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 i ust. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 632/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Karcz, , Protokolant: Referent Marcin Mastej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2024 r., sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 czerwca 2024 r. nr SKO.Pod./4140/592/2024 w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 czerwca 2024r. znak: SKO.Pod/4140/592/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 3 i 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 70 – dalej: u.p.o.l.), art. 2, art. 3, art. 5, art. 6a ust. 1-7, art. 6c ust. 1-2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 333 ze. zm.), art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1752, ze zm. – dalej: p.g.i.k.), Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2023 (M.P. z 2022r. poz. 995), uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XCVIII/2676/22 z dnia 26 października 2022r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2022r. poz. 7018, 7645), w związku art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 lutego 2024r. znak: PD-01-5.3121.4.3832.2024.KG ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023, w kwocie 257,00 zł, płatnego w czterech ratach.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Prezydent Miasta Krakowa decyzją (nakazem płatniczym) z dnia 29 lutego 2024r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023, w kwocie 257,00 zł, płatnego w czterech ratach.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 28 sierpnia 2023r. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania dotyczącego działki nr [...] obr. [...] N. Zgodnie z posiadaną dokumentacją geodezyjną, stanowiącą podstawę wymiaru podatku w myśl art. 21 ust. 1 p.g.i.k. oraz postanowieniem z dnia 7 grudnia 2017r. sygn. akt [...], którego prawomocność stwierdził Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej-Huty z dniem 13 stycznia 2018r. ustalono, że J. P. (dalej: Skarżący) jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w K., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] jedn. ewidencyjna N. o pow. 0,5173 ha. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.o.l. oraz w myśl art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym - z dniem 1 lutego 2018r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym. Złożone w dniu 20 września 2023r. przez Skarżącego formularze IN-1 i IR-1 zostały wypełnione poprawnie co do klasyfikacji gruntów. W oparciu o operat ewidencji gruntów i budynków (na dzień wydawania decyzji l-instancyjnej) działka nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna N. stanowi użytki gruntowe: W (grunty pod rowami) o pow. 0,0301 ha, LIII (łąki trwałe) o pow. 0,4604 ha oraz dr-ŁIII (drogi) o pow. 0,0268 ha. Dane te zostały zweryfikowane w Wydziale Geodezji, który pisemnie potwierdził, że działka nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna N. sklasyfikowana w części jako dr-ŁIII o pow. 0,0268 ha jest w istocie drogą.

W dniu 2 października 2023r. Skarżący złożył wyjaśnienie oraz korektę deklaracji podatkowej w której grunty sklasyfikowane jako dr-ŁIII zadeklarował jako łąki i pastwiska klasy trzeciej. Skarżący argumentował, że drogi na gospodarstwach rolnych podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Wskazał również, że taka była interpelacja poselska nr [...] z dnia 19 grudnia 2006r.

Organ podatkowy I instancji mając na uwadze art. 21 p.g.i.k. zwrócił się do Wydziału Geodezji z zapytaniem o właściwy klaso-użytek dla działki nr [...] obręb [...] N. (pismo z dnia 05.10.2023r.). Organ geodezyjny pismem z dnia 23.10.2023r. potwierdził aktualne zapisy w ewidencji gruntów dla ww. działki. Tym samym potwierdził, że działka jest sklasyfikowana w następujący sposób: grunty pod rowami W-0,0301 ha, łąki trwałe LIII- 0,4604 ha oraz drogi dr-ŁIII-0,0268 ha. Organ geodezyjny w swojej odpowiedzi wyraźnie określił, że użytek dr-ŁIII 0,0268 ha jest drogą. Wobec takiego stanowiska grunt ten nie podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, ale powinien być opodatkowany jako grunt pozostały.

Wobec powyższego organ podatkowy I instancji ponownie wezwał Skarżącego do korekty deklaracji podatkowej (wezwanie z dnia 26.10.2023r.). W dniu 03.11.2023r. Skarżący poinformował, że nie zamierza wypełniać innych formularzy, a deklaracja z dnia 2 października 2023r. jest prawidłowa. W odpowiedzi na zapytanie o datę prawomocności postanowienia dotyczącego przysądzenia własności gruntowej w toku egzekucji komorniczej również odmówił podania daty uprawomocnienia sygn. akt [...]. Wobec powyższego organ podatkowy I instancji w dniu 4 listopada 2023r. zwrócił się do Sądu Rejonowego z prośbą o wydanie postanowienia z klauzulą prawomocności. Postanowienie takie znajduje się w aktach prowadzonego postępowania podatkowego.

W odwołaniu wniesionym o decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 lutego 2024r. Skarżący zarzucił błędne wyliczenie podatku. Zdaniem Skarżącego podatek za 2024r. powinien wynosić 104 zł, a nie 257 zł.

Skarżący podniósł, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego w gminie K.1 i sąsiednich (S., M.) o łącznej powierzchni 4,0328 ha fizycznych lub 3,4001 ha przeliczeniowych, w tym: 1) Gmina K.1: K.2 [...] - 0,7885 ha; 0,6103 hap; K. [...] — 1,1620 ha; 0,7793 hap (współwłasność w 1/2 części); K. [...] — 0,2683 ha; 0,4025 hap (współwłasność w 1/2 części); K. [...] - 0,5173 ha; 0,5949 hap, 2) Gmina S. — 0,4167 ha; 0,6006 hap; 3) Gmina M. — 0,8800 ha; 0,4125 hap.

Skarżący poinformował, że podczas zapoznawania się z aktami postępowania w dniu 30 stycznia 2024r. nie znalazł żadnych dokumentów ustalających powierzchnię jego gospodarstwa. Skarżący uważa, że organ świadomie, błędnie obliczył podatek. W piśmie z dnia 19 grudnia 2023r. Skarżący jednoznacznie objaśnił jak należy obliczać podatek za tzw. drogi polne. Dodatkowo Skarżący uważa, że błędnie obliczono podatek od gruntów pod rowami. Zdaniem Skarżącego prawidłowo wyliczony podatek za gospodarstwo powinien wynosić 104 zł. Skarżący nadmienił, że o braku opodatkowania gruntów pod rowami dla gospodarstw rolnych orzekł WSA w Lublinie wyrokiem z 22.01.2010r. sygn. akt I SA/Lu 705/09.

Kolegium uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania zaznaczając, że postanowieniem z dnia 7 grudnia 2017r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Krakowa-Nowej Huty stwierdził prawomocność orzeczenia dotyczącego przysądzenia własności gruntowej w toku egzekucji komorniczej z dniem 13 stycznia 2018r.

W dniu 3 listopada 2023r. Skarżący poinformował, że nie zamierza wypełniać innych formularzy, a deklaracja z dnia 2 października 2023r. jest prawidłowa. W odpowiedzi na zapytanie o datę prawomocności postanowienia dotyczącego przysądzenia własności gruntowej w toku egzekucji komorniczej Skarżący odmówił podania daty uprawomocnienia sygn. akt [...]. W związku z powyższym w dniu 4 listopada 2023r. organ podatkowy I instancji zwrócił się do Sądu Rejonowego z prośbą o wydanie postanowienia z klauzulą prawomocności. Postanowienie takie znajduje się w aktach prowadzonego postępowania podatkowego. Organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy I instancji zapewnił Skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym oraz możliwość wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego zgodnie z art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p. Skarżący w dniu 30 stycznia 2024r. zapoznał się z aktami sprawy. Został również poinformowany, że zgodnie z pismem Wydziału Geodezji jako właściciel nieruchomości może się zwrócić do tamtejszego Wydziały z pismem o aktualizację użytków gruntowych. Podatnik nie skorzystał ze swoich uprawnień.

Następnie organ wyjaśnił, że na podstawie art. 21 p.g.i.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wymierzając wysokość podatków lokalnych organ podatkowy związany jest zatem zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o klasyfikacji gruntów i ich powierzchni. Organ podatkowy nie może przyjąć do celów opodatkowania innych rodzajów użytków graniowych i powierzchni, niż te które wynikają z ww. ewidencji.

Organ zaznaczył, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) - art. 6c ustawy o podatku rolnym.

Przy ustaleniu wysokości podatku rolnego, i podatku od nieruchomości organ podatkowy opiera się na dwóch przesłankach. Pierwszą z nich stanowi wykaz nieruchomości, który jest obowiązany złożyć podatnik będący osobą fizyczną. Zawiera on dane niezbędne do dokonania wymiaru podatku, w szczególności: wyszczególnienie podlegających opodatkowaniu nieruchomości wraz z podaniem ich powierzchni. Natomiast drugą podstawą są dane z ewidencji gruntów i budynków. Regulacja art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k. stanowi natomiast, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązania w podatku rolnym nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r. sygn. akt III SA 3016/03). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 lipca 2005r. sygn. akt III SA/Wa 1206/05 stwierdził, że dla potrzeb podatku od nieruchomości (w niniejszej sprawie także podatku rolnego) podstawowe znaczenie mają zapisy dokonane w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu, jego powierzchni i klasyfikacji. W świetle doktryny i orzecznictwa nie jest istotne bowiem jego rzeczywiste przeznaczenie, lecz sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków. Przepisy prawne nie pozostawiają wątpliwości, iż wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji. Dopóki zapis w przedmiocie klasyfikacji nie zostanie zmieniony, organy podatkowe muszą orzekać zgodnie z tym przepisem. Podkreślono także, że organ dokonujący wymiaru podatku nie ma prawnej możliwości ingerowania w ww. dane. Takie uprawnienie przysługuje natomiast właścicielowi nieruchomości, który na podstawie art. 22 ust. 2 u.p.g.i.k. ma obowiązek zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Organ podkreślił, że jeżeli skarżący kwestionuje zawarte dane, winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w u.p.g.i.k. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.

W rozpatrywanym przypadku Kolegium stwierdziło, że przedstawione przez Skarżącego okoliczności nie pozwalają na zakwestionowanie danych w ewidencji gruntów i budynków i nie wpływają na sposób opodatkowania posiadanych przez Skarżącego nieruchomości. Kolegium podkreśliło, że w toku postępowania podatkowego organ dokonujący wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego nie ma kompetencji do zmiany oznaczenia nieruchomości należących do podatnika, zmiany ich powierzchni lub klasyfikacji. Dane z ewidencji gruntów i budynków wiążą organ podatkowy, a zmiana tych danych może nastąpić jedynie w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ustalając wysokość podatku rolnego organ podatkowy nie może go pomniejszać na okoliczność nieuprawiania ziemi, czy też z uwagi na zalewanie działki wodami opadowymi. Poruszone w odwołaniu kwestie nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu podatkowym. Końcowo organ zaznaczył, że Prezydent Miasta Krakowa (jako organ podatkowy) nie posiada kompetencji do dokonywania zmian w zapisach ewidencji gruntów, jak również do wnioskowania o zmianę tych zapisów w imieniu podatników.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił cyt.: "bezkrytyczną akceptację ustaleń organu I instancji (Urząd Miasta Krakowa" przez organ II instancji (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie) dla podatku od pozycji oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "dr-ŁIII" (tzw. droga polna) oraz całkowite pominięcie problemu opodatkowania pozycji oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "W" (rowy). Wynikiem takiej oceny Kolegium jest akceptacja zawyżonego przez UM Krakowa podatku rolnego za 2023 rok o 153 zł."

W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie organu I instancji do ponownego, prawidłowego obliczenia podatku rolnego za gospodarstwo K. [...].

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021r. poz. 1390), w § 10 tego rozporządzenia - odsyłającym do tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia - zdecydowano o podziale dróg na dwa rodzaje: w poz. 1 – grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych oraz poz. 2 – grunty w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jakie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego lub leśnego. W poz. 3 tabeli zdecydowano, że dróg rodzaju drugiego nie zalicza się do użytku gruntowego "drogi – dr" lecz włącza się do przyległego użytku rolnego, jeżeli wchodzą w skład gospodarstw rolnego. Drogi te nie mają odrębnego numeru geodezyjnego, nie są ujęte w żadnej ewidencji dróg. Drogi te jeśli wchodzą w skład gospodarstwa rolnego nazywa się potocznie drogami polnymi lub drogami zapewniającymi wewnętrzną komunikację w obrębie gospodarstw rolnych. Zdaniem Skarżącego, w jego przypadku grunt opisany w ewidencji jako droga o symbolu "dr-ŁIII" należy włączyć do przyległego użytku rolnego czyli do łąki o symbolu "ŁIII".

Skarżący zwrócił także uwagę, że Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na interpelację nr 5610 wyjaśniło, że drogi dojazdowe do gruntów rolnych stanowiące drogi polne nie podlegają przepisom ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w sytuacji, gdy oznaczone zostaną w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne.

Skarżący zarzucił także, że organ I instancji nieprawidłowo interpretuje przepisy o podatku rolnym od gruntów pod rowami oznaczone w ewidencji gruntów symbolem "W" natomiast organ II instancji całkowicie pominął ten problem. Grunty pod rowami o symbolu "W" są użytkami rolnymi i powinny być opodatkowane podatkiem rolnym. W przypadku, gdy nie została określona klasa użytku rolnego, grunty te wliczane są do ogólnej powierzchni gospodarstwa rolnego. Nie ustala się od nich jednak podatku rolnego, gdyż nie jest możliwe zastosowanie do nich przeliczników, o których mowa w art. 4 ust. 5 ustawy o podatku rolnym. Skarżący podniósł, że jego przypadku, w ewidencji gruntów widnieje symbol "W", co uniemożliwia opodatkowanie gruntu pod rowami. Na poparcie powyższego stanowiska Skarżący powołał wyrok WSA w Lublinie sygn. akt I SA/Lu 705/09.

Odnosząc się do twierdzenia organu, iż Skarżący nie udostępnił postanowienia o przysądzeniu działki z klauzulą prawomocności, Skarżący wyjaśnił, że nie posiada takiego dokumentu i dlatego nie wiedział, jak była data uprawomocnienia. Natomiast udostępnił organowi I instancji dokument, który posiadał, tj. postanowienie o przysądzeniu bez ww. klauzuli. Skarżący zaprezentował w skardze prawidłowe wyliczenie podatku, który według niego powinien wynosić 104 zł.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145§1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008r., sygn. II OSK 795/07, CBOSA).

Zdaniem Sądu skarga okazała się zasadna, gdyż sprawa nie została dostatecznie wnikliwie rozpatrzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W toku postępowania odwoławczego musi dojść do gruntownego zbadania całokształtu sprawy rozpoznawanej przez organ odwoławczy, z obligatoryjnym odniesieniem się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, istota zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wyrażona w art. 127 O.p., tworzy obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwukrotność rozstrzygnięcia oznacza także konieczność pokrywania się postępowań w obu instancjach. Organ odwoławczy jest zatem zobowiązany do rozpoznania sprawy w pełnym zakresie, to jest do ponownego jej załatwienia. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i nie może też sprowadzać się do kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniosło się do zarzutu opodatkowania gruntów oznaczonych jako ,,W" (rowy) mimo, że podatnik przedstawił swoje stanowisko w tym zakresie, ilustrując go stosownym orzeczeniem sądu administracyjnego.

Podkreślić w tym miejscu należy, że sąd administracyjny, stwierdzając naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (wyrok NSA z 30 marca 2004r., FSK 169/04, POP 2005/3, s. 59).

Nieprawidłowa w ocenie Sądu, jest także dokonana przez organy podatkowe, ocena zapisu w ewidencji tj. oznaczenia ,,dr-ŁIII".

Zwrócić bowiem należy uwagę, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustaw: o podatkach i opłatach lokalnych, o podatku rolnym, Prawo geodezyjne i kartograficzne, stosowna Uchwała Rady Miasta Krakowa w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2023r. oraz Komunikat Prezesa GUS.

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miał również treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: "P.g.k."), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie dominuje pogląd, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od zasady tej, wynikającej z art. 21 ust. 1 P.g.k., ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, co oznacza, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie mają kompetencji do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009r., II FPS 1/09). Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.

Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Podstawowym dowodem w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru przedmiotowego podatku będzie więc aktualny dla danego roku podatkowego wypis z ewidencji gruntów i budynków. (por. wyrok z 8 marca 2012r., I SA/Ke 411/11).

W realiach sprawy, kwestią sporną pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym było opodatkowanie gruntu zajętego pod rowy (W) ale także kwestia prawidłowego odczytania symbolu ,,dr-ŁIII" i w konsekwencji opodatkowania właściwą stawką podatku.

Podatnik w toku całego postępowania podnosił, że zapis w ewidencji ,,dr-ŁIII" oznacza drogę polną, którą należy włączyć do przyległego użytku rolnego czyli do łąki o symbolu ,,ŁIII".

Z dokumentacji znajdującej się w aktach wynika, że ujawnione są następujące klasoużytki: ŁIII, W i sporny dr-ŁIII, co oznacza, że w danych tych nie ma oznaczenia ,,dr" jako samodzielnego symbolu oznaczającego ,,drogi".

Specyfika spornego zapisu wskazuje na dwa elementy tj dr (droga) i ,,ŁIII" (łąka trwała), i co istotne symbole te występują łącznie nie zaś rozdzielnie - ,,dr-ŁIII".

Powyższe oznacza, że przy takim oznaczeniu klasoużytku należało wyjaśnić w sprawie (biorąc pod uwagę podnoszone przez podatnika zarzuty i składane przez niego pisma procesowe) charakter tego klasoużytku.

Opodatkowanie klasoużytku jako drogi nie znajduje uzasadnienia w ujawnionych symbolach w ewidencji, która jest wiążąca dla organu podatkowego.

W świetle powyższego, opodatkowanie użytku oznaczonego jako ,,dr-ŁIII" jako drogi było w świetle ujawnionych zapisów ewidencyjnych wadliwe.

Rzeczą organów będzie wyjaśnienie czy przy zapisie ,,dr-ŁIII" mamy do czynienia w rzeczywistości z drogą czy jest to użytek rolny przyległy do łąki oraz wyjaśnić sposób kwalifikowania gruntów pod rowami w świetle przepisów ustawy o podatku rolnym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - dostrzegając potrzebę uzupełnienia argumentacji przez organ odwoławczy - na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji gdyż było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy (punkt I. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt II. sentencji wyroku), przy czym na kwotę zasądzonych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł,