Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 313/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku G. K. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi Wójta Gminy G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić dopuszczenia G. K. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] sierpnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) G. K. (zwana także: wnioskodawczyni) wniosła o dopuszczenie do udziału

w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi Wójta Gminy G. (dalej: Wójt, skarżący) na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: Minister) z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Wnioskodawczyni podała, iż zaskarżoną decyzją Minister umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania Wójta Gminy G. od decyzji Wojewody [...] (dalej: Wojewoda) Nr [...] z [...] maja 2015 r. ustalającej na rzecz [...] S.A. lokalizację inwestycji celu publicznego na terenie zamkniętym kolejowym, polegającej na budowie obiektu radiokomunikacyjnego [...] sieci łączności bezprzewodowej GSM-R dla obsługi linii kolejowej nr [...] - wieży betonowej z antenami i odgromnikiem o wysokości do 47 m, kontenera technologicznego, przyłącza energetycznego, ogrodzenia, utwardzenia terenu, na terenie działki ewidencyjnej nr [...] (obręb [...] – G. [...], gmina G., powiat [...], województwo [...]).

Jako podstawę wniosku podała, że wynik postępowania wywołanego skargą Wójta dotyczy jej interesu prawnego. Jest ona właścicielem nieruchomości położonej

w G. przy ul. K. [...], oznaczonej w ewidencji nr [...] i nr [...]. Inwestycja celu publicznego, dla której ww. decyzją Wojewody ustalono lokalizację, przewidziana jest na terenie [...] (działka nr ewid. [...]), położonym po drugiej stronie ul. K., naprzeciw należącej do wnioskodawczyni nieruchomości (działek nr [...]

i [...]). Betonowa wieża o wysokości do 47 m wchodząca w zakres inwestycji zaplanowana jest w odległości 36 m od granic jej nieruchomości oraz 45 m od jej budynku mieszkalnego.

Zdaniem wnioskodawczyni, wynik postępowania prowadzonego przed sądem administracyjnym rozstrzygnie o prawidłowości wydanej przez Ministra decyzji (która nie uchyliła decyzji Wojewody ustalającej lokalizację celu publicznego i planowanej przez [...][...]), zatem dotyczy jej interesu prawnego jako właściciela nieruchomości. Jej interes prawny wynika z art. 21 Konstytucji RP i kodeksu cywilnego. Wyjaśniła, iż sporna inwestycja znacznie obniży wartość jej nieruchomości. Nadto, w przypadku katastrofy budowalnej i przewrócenia się wieży istnieje realna możliwość jej upadku na teren działki wnioskodawczyni, a nawet budynek mieszkalny. Również kształt i gabaryty obiektu zakłócają charakter okolicy. Wieża betonowa o wysokości do 47 m stanowić będzie ingerencję w ład przestrzenny i krajobraz przyjazny mieszkańcom, letnikom

i turystom, z charakterystycznymi sylwetami zabudowy mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Wedle art. 33 § 2 zd. 1 p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału

w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna (...).

Powyższe przepisy umożliwiają udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym innym podmiotom (osobom fizycznym) niż skarżący lub organ administracji w sytuacji, gdy posiadają one interes prawny w tej sprawie. Zatem, po złożeniu wniosku

o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, Sąd weryfikuje posiadanie przez zainteresowane osoby interesu prawnego, uzasadniającego ich udział w danym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania uzależnione jest nie tylko od zgłoszenia przez wnioskodawcę zamiaru uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony, ale także wykazania, że spełnia on przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., to jest przedstawienia dowodów

i argumentów, które przemawiają za tym, że wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy jego interesu prawnego (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 87-88).

W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OZ 872/11, Lex nr 965254, z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II OZ 144/11, Lex nr 965232). Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 703/09, publ.: cbois).

W ocenie Sądu, wnioskodawczyni nie wykazała, że wynik postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie dotyczy jej interesu prawnego. Przedstawione we wniosku okoliczności w żaden sposób nie potwierdzają istnienia po stronie wnioskodawczyni interesu prawnego do udziału w niniejszym postępowaniu. Interes prawny, o jakim mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto aktualny, a więc prawa strony nie posiada ten, kto powołuje się na zdarzenia i okoliczności przewidywane, hipotetyczne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1751/13, z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 458/10 i z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1916/12, wszystkie publ. cbosa). Ponadto interes prawny wnioskodawczyni powinien być obiektywny, a nie wynikać jedynie z subiektywnego przekonania o jego naruszeniu czy woli prowadzenia określonego postępowania.

Wnioskodawczyni wprawdzie jest właścicielem nieruchomości składającej się

z działek o numerach: [...] i [...], przy której ma być zlokalizowana sporna inwestycja, nie jest to jednak bezpośrednie sąsiedztwo z działkami inwestycyjnymi. Jak bowiem wynika z załączonych do wniosku dokumentów, działki wnioskodawczyni od terenu inwestycji oddzielone są drogą – ul. K.. Stwierdzić należy zatem, iż wprawdzie wnioskodawczyni przysługuje tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się

w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, to jednak nie wykazała ona, że planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na tę nieruchomość. W ocenie Sądu, wnioskodawczyni wykazała jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny do udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a.