Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1810/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi E. W. (W.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 września 2023 r. nr WINB-WOA.7721.159.2023.AJ w przedmiocie stwierdzenia wykonania nałożonego obowiązku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 marca 2023 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (PINB) stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na inwestora – P. C. decyzją PINB z 16 grudnia 2021 r., którą nakazano wypełnienia otworów okiennych w ścianie północnej budynku przy ul. [...] w S., materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż E30 w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał m.in. art. 51 ust. 3 pkt 1 i art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: Dz.U. z 2023, poz. 682 ze zm., dalej w skrócie PrBud).

W uzasadnieniu decyzji organ przypomniał przebieg postępowania, poprzedzającego wydanie wskazanej wyżej decyzji, w tym treść ostatecznej decyzji PINB z dnia 16 grudnia 2021 r. nakazującej wypełnienie otworów okiennych jw. Jednocześnie stwierdził, że obecnie otwory okienne od strony północnej są od strony zewnętrznej wypełnione szkleniem, pokrytym folią matową, nietransparentną, natomiast od strony wewnętrznej są wypełnione pustakiem szklanym – luksferem. Zgodnie zaś z § 232 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej w skrócie RozpWT) w ścianie oddzielenia pożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie. Zastosowane zaś przez inwestora rozwiązania organ I instancji uznał za zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła właścicielka sąsiedniej działki nr 1 – E. W. ("odwołująca", "skarżąca"), domagając się jej uchylenia i nakazania inwestorowi "rozbiórki stosownej części budynku". Zarzuciła, że inwestor nadal zachował otwór okienny, który jest widoczny od strony jej działki, przy czym obawia się, że w niedługim czasie usunie on luksfery, czego nie będzie mogła dostrzec, ponieważ obecnie od zewnątrz są one przysłonięte oknem oklejonym matową folią.

Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 1 września 2023 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ŚWINB) utrzymał jednak w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji ŚWINB przedstawił najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, w tym m.in. przypomniał, że już wcześniej tj. w dniu 28 czerwca 2022 r. PINB wydał decyzję stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego na inwestora. Jednak tamta decyzja, na skutek wniesionego odwołania, została uchylona przez ŚWINB.

Organ odwoławczy podał także, że w toku obecnego postępowania odwoławczego inwestor, na wezwanie organu, złożył dodatkowe dokumenty tj. certyfikat zgodności dotyczący użytego pustaka szklanego do zastosowań ognioochronnych w klasie E60 oraz deklarację właściwości użytkowych.

W ocenie ŚWINB, PINB prawidłowo, stosując tryb postępowania określony w art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud., wydał decyzję stwierdzającą wykonanie obowiązku, co potwierdzają czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 3 stycznia 2023 roku: "(...) w otworach okiennych od strony północnej zamontowano pustaki nieprzezierne od strony wewnętrznej, natomiast od strony zewnętrznej pozostała stolarka okienna z matową okleiną. Wykonano dokumentację fotograficzną (...)".

ŚWINB, dokonując sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego na inwestora decyzją z dnia 16 grudnia 2021 roku, stwierdził, że został on wykonany.

Odnosząc się do zarzutu nieudokumentowania rodzaju, cech, specyfikacji technicznej, zwłaszcza w zakresie nieprzezierności i klasy odporności ogniowej, zamontowanych przez inwestora luksfer, ŚWINB wyjaśnia, iż pracownicy inspektoratów nadzoru budowlanego dysponują wiedzą z zakresu budownictwa niezbędną do oceny stanu faktycznego i co do zasadny mogą samodzielnie dokonywać ustaleń w przedmiocie stanu technicznego wykonanych robót budowlanych oraz, iż w wyniku wezwania przez tutejszy organ inwestor przedstawił: Certyfikat zgodności numer [...], dotyczący użytego pustaka szklanego o wymiarach 190x190x80 mm do zastosowań ognioochronnych w klasie E 60 oraz Deklarację właściwości użytkowych numer [...].

Ponadto obowiązek nałożony decyzją z dnia 16 grudnia 2021 roku, dotyczy nakazu wypełnienia otworów okiennych w ścianie północnej budynku (zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy z działką sąsiednią numer 1) materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż E30 w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nie jest zaś tak, jak twierdzi skarżący, że "(...) Roboty te powinny polegać na usunięciu istniejącego okna i zastosowaniu przewidzianego rozporządzeniem "wypełniania". (...)". Przeciwnie, usunięcie istniejącego okna wykracza poza ramy sentencji PINB w S., wobec powyższego nie może być przedmiotem oceny ŚWINB w niniejszej sprawie. Skoro w decyzji z dnia 16 grudnia 2021 r. PINB wyraźnie wskazał, że wypełnienie otworu okiennego może zostać wykonane materiałem takim jak "luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej E 30", to wobec stwierdzenia, że takie wypełnienie miało miejsce, organ nie mógł wydać innej decyzji niż stwierdzenie prawidłowości wykonania nałożonych obowiązków.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przedmiotowy budynek został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem pomimo, że w toku kontroli w dniu 3 stycznia 2023 r. stwierdzono, że "od strony zewnętrznej pozostała stolarka okienna z matową okleiną", organ II instancji nie rozważył, czy zamontowane luksfery spełniają warunki techniczne biorąc pod uwagę, że w deklaracji właściwości użytkowych stwierdzono, że mają one zastosowanie w budowlanych konstrukcjach nienośnych, inwestor zaś nie przedstawił dowodu zakupu luksferów opisanych w przedstawionym certyfikacie oraz deklaracji właściwości,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

- art. 51 ust. 3 pkt 2 prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, mimo że inwestor nie wykonał w pełni obowiązku nałożonego na niego decyzją PINB z 16 grudnia 2021 r. oraz przez błędne przyjęcie, że usunięcie istniejącego okna wykracza poza ramy sentencji PINB.

Zarzucono również naruszenie § 232 ust. 6 RozpWT poprzez jego błędną wykładanię, skutkującą przyjęciem, że inwestor wykonał obowiązek wynikający z decyzji z 16 grudnia 2021 r., a także § 12 ust. 1 pkt 1 RozpWT poprzez jego niezastosowanie, pomimo że inwestor nie wymontował okien, a odległość między ścianą z oknami a działką sąsiednią wynosi 3,24-3,28 m.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji nakazującej rozbiórkę okien w ścianie północnej budynku. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła wywód zmierzający do wykazania zasadności podniesionych zarzutów oraz wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i przedstawioną w niej argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny legalności w rozpoznawanej sprawie jest decyzja ŚWINB z 1 września 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB z 20 marca 2023 r., stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego wcześniej decyzją tego organu tj. decyzją z 16 grudnia 2021 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud. Zgodnie z nim organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego wcześniej na podstawie ust. 1 pkt 2 tego przepisu, tj. wykonania, w zakreślonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud kończy zatem postępowanie naprawcze. Jest więc wydawana po wcześniejszym, ostatecznym i prawomocnym przesądzeniu, jakie roboty budowlane mają być zrealizowane, aby doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem.

Należy podkreślić, że decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud ma charakter związany. Organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do jej podjęcia w każdym przypadku stwierdzenia wykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud.

W realiach rozpoznawanej sprawy ostateczną i prawomocną decyzją z 16 grudnia 2021 r. PINB nakazał inwestorowi "wypełnienie otworów okiennych w ścianie północnej budynku (zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy sąsiedniej nr 1) materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie o klasie odporności ogniowej nie niższej niż E30". Z nakazu tego wynikały dla inwestora w istocie trzy opcje, pozwalające na wykonanie decyzji. Pierwsza polegała na wypełnieniu przedmiotowych otworów okiennych luksferami. Druga – na ich wypełnieniu cegłą szklaną. Trzecia zaś – na wypełnieniu tych otworów innym przeszkleniem o podanej wyżej odporności ogniowej. Wszystkie opcje wymagały użycia materiału przepuszczającego światło tj. zapewniającego efekt nieprzezierności wzrokowej.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że inwestor ostatecznie zastosował w pełni pierwszą opcję. Co prawda, ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z dnia 7 czerwca 2022 r. wynika, że stolarka okienna nie została zdemontowana, a okna zostały oklejone folią "nieprzeźroczystą, nietransparentną i zabezpieczającą izolację wzrokową na zewnątrz" (co uznać należy za działanie zmierzające do zastosowania trzeciej, z ww. opcji). Jednak w decyzji uchylającej pierwszą decyzję PINB, stwierdzającą wykonanie ww. obowiązku, to rozwiązanie zostało przez ŚWINB uznane za niewystarczające, gdyż "samo oklejenie przeźroczystej powierzchni szklanej nie zapewnia trwałego efektu nieprzezierności wzrokowej". W konsekwencji zaś inwestor przedmiotowe otwory okienne wypełnił pustakami szklanymi, czyli luksferami. Zostało to stwierdzone w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 3 stycznia 2023 r., a czego potwierdzeniem jest znajdujący się w aktach sprawy protokół wraz z czterema zdjęciami.

Z ustaleń poczynionych w trakcie wspomnianych czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 3 stycznia 2023 r. wynika jednocześnie, że w otworach okiennych od strony zewnętrznej pozostała stolarka okienna z matową okleiną, zaś wypełnienie luksferami zostało dokonane od strony wewnętrznej.

Dotychczas przedstawiony stan faktyczny zasadniczo nie stanowi przedmiotu sporu. Sporne jest natomiast to, czy w przedstawionym dotychczas stanie faktycznym zaistniały podstawy do stwierdzenia, że obowiązek nałożony na inwestora decyzją z dnia 16 grudnia 2021 r. został wykonany.

Organy obu instancji uznały, że inwestor wykonał obowiązek wynikający z powyższej decyzji. Strona skarżąca kwestionuje jednak to stanowisko, wywodząc w pierwszej kolejności, że obowiązkiem inwestora było również usunięcie pozostawionej po stronie zewnętrznej ściany stolarki okiennej wraz z wchodzącym w jej skład przeszkleniem. W ocenie Sądu z zarzutem tym zgodzić się jednak nie można. W przytoczonej powyżej treści obowiązku, nałożonego decyzją z dnia 16 grudnia 2021 r., brak jest jakiejkolwiek wzmianki o konieczności usunięcia już zamontowanej, nie otwieralnej stolarki okiennej. Obowiązku jej usunięcia nie można również wywieść z treści uzasadnienia tej decyzji. Lektura uzasadnienia prowadzi wręcz do przeciwnych wniosków. Na str. 4 decyzji z dnia 16 grudnia 2021 r. PINB stwierdził, że zgodnie z przedłożoną przez inwestora dokumentacją powykonawczą, określającą charakterystykę materiałów wypełniających sporne otwory okienne "przedmiotowy zestaw posiada klasę odporności na ogień NPD/EI60". Jednakże nie przedłożono dokumentów stanowiących, że użyty materiał zapewnia izolację wzrokową od strony działki sąsiedniej. To właśnie ta ostania okoliczność sprawiła, że pomimo, że w otworach okiennych zamontowano tzw. stałe przeszklenie, spełniające wymagania przeciwpożarowe, w dniu 16 grudnia 2021 r. doszło do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud. Co znamienne, trzecią opcją, jaka dla inwestora wynika z decyzji z 16 grudnia 2021 r. jest wypełnienie przedmiotowych otworów okiennych innym przeszkleniem o klasie odporność ogniowej nie niższej niż E30, a zatem przeszkleniem, którym już wypełniono te otwory. Z tym, że według decyzji z 16 grudnia 2021 r. miało to być wypełnienie "przepuszczające światło", a zatem zapewniające izolację wzrokową, podczas gdy zastosowane na tamten czas wypełnienie nie zapewniało izolacji wzrokowej.

W celu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z 16 grudnia 2021 r. początkowo inwestor podjął zabiegi zmierzające do spełnienia wymogu izolacji wzrokowej przez już zamontowane przeszklenie, posiadające wymaganą klasę odporności na ogień. W tym celu istniejące wcześniej przeszklenie zostało zaklejone folią nieprzeźroczystą. Jednak ŚWINB w decyzji uchylającej pierwotną decyzję PINB uznał takie rozwiązanie za niewystarczające. Wg tego organu nie zapewniało ono trwałego efektu nieprzezierności wzrokowej. Wskazał przy tym, że ponownie rozpatrując sprawę PINB powinien poinformować inwestora, iż zastosowana na powierzchni szklanej folia nieprzeźroczysta nie doprowadziła do wypełnienia obowiązku nałożonego decyzją z dnia 16 grudnia 2021 r.

W tym stanie rzeczy inwestor wypełnił sporne otwory okienne luksferami. W kontrolowanej zaś obecnie decyzji ŚWINB uznał, że w ten sposób spełniony został wymóg zapewnienia izolacji wzrokowej. ŚWINB nie poprzestał jednak na tym, że wcześniej zamontowane przeszklenie spełnia wymogi przeciwpożarowe, a luksfery wymogi dotyczące izolacji wzrokowej. Przedmiotem badania przez organ odwoławczy było również to, czy zastosowane luksfery spełniają wymogi przeciwpożarowe. W oparciu zaś o przedstawione w tym zakresie przez inwestora: certyfikat zgodności dotyczący użytego pustaka szklanego do zastosowań ognioochronnych w klasie E60 oraz deklarację właściwości użytkowych, uznał te wymogi za spełnione. Według strony skarżącej samo przedłożenie tych dokumentów nie było wystarczające, gdyż inwestor powinien był przedstawić także dowód ich zakupu. Jednak Sąd nie podziela tego zarzutu. Skoro w odpowiedzi na wezwanie organu inwestor przedłożył wspomniane wyżej dokumenty, to jest to równoznaczne z jego oświadczeniem, że dotyczą one wbudowanych luksfer. Rolą organu jest wówczas ocena, czy takiemu oświadczeniu dać wiarę. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniania. Według Sądu w sytuacji, w której wyspecjalizowany organ dysponuje materiałem dowodowym zawierającym m.in. dokumentację zdjęciową wspomnianych luksfer po ich zamontowaniu, to organ ten jest w stanie ocenić, czy przedstawione dokumenty ich dotyczą. Skoro zaś z pozostałego materiału dowodowego nie wynika nic, co mogłoby poddać pod wątpliwość wiarygodność oświadczenia inwestora, to zdaniem Sądu nie można czynić organowi zarzutu, że nie zażądał od inwestora dodatkowych dowodów w omawianym tutaj zakresie.

W świetle dotychczasowych rozważań stwierdzić należy, że oczekiwanie od inwestora, aby ten, wykonując decyzję z dnia 16 grudnia 2021 roku, dokonał usunięcia istniejącego przeszklenia w istocie sprowadzałoby się do nałożenia na niego dodatkowego obowiązku, wykraczającego poza zakres tej decyzji. W ocenie Sądu istnienia takiego obowiązku nie można wywieść z drugiej części sentencji decyzji z dnia 16 grudnia 2021 r., w której dopełniając treść zacytowanego wyżej obowiązku dodano: "w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym z § 232 ust. 6 RozpWT. Zdaniem Sądu z tej części sentencji decyzji w realiach rozpoznawanej sprawy nie wynika żaden dodatkowy obowiązek wykraczający poza zakres pierwszej, przytoczonej powyżej części sentencji decyzji. Wspominany § 232 ust. 6 RozpWT stanowi bowiem, że w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż wielkości podane w tabeli zawartej w tym przepisie (strona skarżąca nie kwestionuje przy tym spełnienia wymogu dot. nieprzekraczania 10 % powierzchni ściany, a w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wymogu tego nie sposób uznać za niespełniony).

W kontekście przywoływanej powyżej decyzji z 16 grudnia 2021 r. zaakcentować należy, że w postępowaniu zmierzającym do ustalenia, czy nałożone w niej obowiązki zostały wykonane, nie można już kwestionować zakresu tych obowiązków, ani weryfikować wykonania obowiązków w niej nieprzewidzianych. Tymczasem stanowisko, wedle którego inwestor zobligowany miałby być do bezwzględnego usunięcia stolarki okiennej w istocie sprowadza się do nałożenia na niego obowiązku, który z decyzji z 16 grudnia 2021 r. nie wynikał.

W ocenie Sądu wskazanie obowiązku, który wedle przywołanej decyzji został nałożony na inwestora, odniesione do stanu faktycznego sprawy, jest jednoznaczne, nie budzi wątpliwości oraz nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. Na inwestora nałożono obowiązek "wypełnienia", a nie "zamurowania" otworów okiennych. Wskazano przy tym trzy sposoby "wypełnienia". Spośród nich inwestor mógł wybrać ten, który zostanie zastosowany w celu wykonania decyzji z 16 grudnia 2021 r. Nie wprowadzono przy tym wymogu, żeby materiał użyty do wypełnienia spełniał wymagania dla ścian nośnych (pominięcie takich wymagań wydaje się zresztą zrozumiałe, gdyż pierwotne zastrzeżenia organu dotyczące okien nie miały związku z ich wpływem na nośność ściany, w której te otwory wykonano, lecz dotyczyły ich odległości względem sąsiedniej działki). W ramach postępowania zmierzającego do sprawdzenia, czy nałożony przywołaną tutaj ostateczną i prawomocną decyzją obowiązek został wykonany, zadaniem organów nadzoru budowlanego było zatem ustalenie, czy przedmiotowe otwory okienne zostały przez inwestora wypełnione przynajmniej w jeden sposób zgodny z treścią tej decyzji, tj. przynajmniej jednym z trzech wskazanych w tej decyzji materiałów. Skoro zaś organ stwierdził, że otwór ten został wypełniony luksferami (zgodnie z pierwszą opcją wynikającą z decyzji z 16 grudnia 2021 r.), to tym samym nie mógł wydać innej decyzji niż stwierdzenie prawidłowości wykonania nałożonych obowiązków. Zwłaszcza, że – jak już wcześniej wskazano – najpierw inwestor zastosował wypełnienie przeszkleniem o klasie odporność ogniowej nie niższej niż E30 (czyli w istocie zgodnie z opcją trzecią, wynikającą z decyzji z 16 grudnia 2021 r., choć w tym przypadku bez zapewnienia trwałości nieprzezierności wzrokowej, co – jak wyżej wspomniano - początkowo stanęło na przeszkodzie, aby ŚWINB utrzymał poprzednio wydaną decyzję organu I instancji, stwierdzającą wykonanie obowiązku wypełnienia otworów okiennych).

Zauważyć należy, że wywód strony skarżącej sprowadza się w istocie do próby swoistej interpretacji decyzji nakładającej obowiązek na inwestora, której konstatacją ma być przyjęcie, że decyzja ta nakładała na inwestora zobowiązanie do usunięcia wskazanej wcześniej stolarki okiennej i znajdującego się w niej przeszklenia. Skoro od strony zewnętrznej ściany pozostawiono, co jest bezsporne, stolarkę okienną wraz z jej przeszkleniem, to tym samym według skarżącej nie doszło do przywrócenia stanu zgodności z prawem. Strona skarżąca zarzuca przy tym organom, że nie zastosowały § 12 ust. 1 pkt 1 RozpWT. Jednak taki zarzut, już z samej zasady nie mógł odnieść skutku. Przepis ten, statuując normę odległościową dotyczącą sytuowania budynku na działce względem jej granicy, nie mógł bowiem stanowić podstawy materialnoprawnej kontrolowanej obecnie decyzji ŚWINB i utrzymanej nią w mocy decyzji PINB. Przepis ten należało wziąć pod uwagę przy wydawaniu decyzji opartej o art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud. Natomiast po jej wydaniu § 12 ust. 1 pkt 1 RozpWT nie stanowi już bezpośredniej podstawy do oceny, czy wcześniej wydana decyzja nakładające określone obowiązki na inwestora została wykonana.

Podobnie rzecz się ma z prawem do prywatności, na które wskazuje strona skarżąca. Nie kwestionując podnoszonej przez skarżącą potrzeby uwzględniania – w kontekście wskazówki interpretacyjnej z art. 5 ust. 1 pkt 9 PrBud – poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, także w aspekcie prawa do prywatności, należy zaakcentować, że potrzebę tę organ zobligowany jest w pierwszej kolejności brać pod uwagę przy nałożeniu obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 PrBud, czyli znów w ramach wcześniejszego etapu tzw. postępowania naprawczego. Każda z trzech wspomnianych wcześniej opcji wykonania obowiązków wynikających z decyzji z 16 grudnia 2021 r. wymagała zastosowania materiałów gwarantujących izolację wzrokową. Tym samym na etapie wydania decyzji z dnia 16 grudnia 2021 r. organ uwzględnił wymogi dotyczące poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym prawa do prywatności. Brak zatem podstaw do tego, aby w ramach badania wykonania obowiązków wynikających z tej decyzji sięgać jeszcze raz do art. 5 ust. 1 pkt 9 PrBud i wyprowadzać stąd dodatkowe zobowiązania dla adresata tej decyzji. Nie wystarcza przy tym eksponowana w skardze obawa skarżącej, że inwestor usunie wypełnienie luksferami, a ona nie będzie o tym wiedziała.

W ocenie Sądu wydanie kontrolowanej obecnie decyzji nastąpiło zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 PrBud. Skoro bowiem w ocenie Sądu zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy wskazywał na to, że inwestor wykonał nałożony na niego - w drodze decyzji z 16 grudnia 2021 r. - obowiązek, to tym samym organ I instancji zobligowany był wydać decyzję, o której mowa w tym przepisie, a organ odwoławczy zasadnie ją utrzymał w mocy.

Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie będąc związany zarzutami skargi, w ramach sprawowanej kontroli nie stwierdził żadnych naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powodowałyby konieczność uchylenia kontrolowanej decyzji ŚWINB, to skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.