Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 380/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-08-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi I. O. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu tymczasowej organizacji ruchu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2023 r. I.O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2023r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu tymczasowej organizacji ruchu w pasie drogowym ulic: [...] – działka nr [...];[...] – działki nr [...] obszar zabudowany obr.ew.nr [...] na czas budowy ścieżki pieszo-rowerowe w ciągu ulicy [...]. Tymczasowa organizacja ruchu ma obowiązywać do dnia 31 sierpnia 2023 r.

W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, iż dalsze obowiązywanie zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody (zakłócenie funkcjonowania przedsiębiorstwa, ograniczenie odpowiedniego dostępu do drogi publicznej) oraz pozbawienia skarżącego źródła dochodu uzyskiwanego z przedsiębiorstwa, które stanowi jego źródło utrzymania.

Pełnomocnik wyjaśnił, że ze względu na ograniczenia jakie wiążą się z ustaloną organizacją czasową ruchu działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego nie będzie w odpowiedni sposób kontynuowana, w konsekwencji skarżący nie będzie mógł terminowo realizować wymagalnych zobowiązań, co prowadzić będzie do powstania zadłużenia. Podkreślił przy tym, iż skarżący nie posiada innego dojazdu do nieruchomości stanowiącej jego własność, niż przez część działki nr [...], na której ustanowiona jest na jego rzecz służebność drogowa. Charakter prowadzonej działalności wymaga zapewnienia ciągłej i nieprzerwanej możliwości manewrowania pojazdami, wjazdu i wyjazdu na teren jego przedsiębiorstwa. Pełnomocnik wskazał, że na teren zakładu wjeżdżają i wyjeżdżają zarówno pojazdy osobowe jak i wysokotonażowe (gruszki do betonu, wywrotki). Pojazdy te dostarczają materiał do produkcji betonu i innych wyrobów oraz wywożą wyprodukowany lub zamówiony towar na sprzedaż. Zdaniem pełnomocnika na skutek obowiązywania czasowej organizacji ruchu wprowadzonej przez zaskarżony akt, a także wykonywania prac związanych z inwestycją (zwłaszcza rozkopów, posadowienia znaków drogowych, barier, ogrodzeń) uniemożliwione zostanie korzystanie przez skarżącego z przysługującej mu służebności drogowej oraz utrudniony, a wręcz uniemożliwiony będzie ruch. Zaznaczył, że w szczególności niemożliwe będzie wykonywanie manewrów przez kierowców samochodów ciężarowych, co uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej.

Dalej pełnomocnik skarżącego powołał się na utrwalone w protokole rozprawy z dnia [...] stycznia 2019 r. w Sądzie Rejonowym, sygn. akt [...] zeznania świadków oraz zgromadzoną w ww. sprawie dokumentację potwierdzającą, iż skarżący nie posiada innego wjazdu, aniżeli od ulicy [...]. Pełnomocnik wyjaśnił, że od strony aktualnej ul. [...] istnieją budynki, które powstały przed powstaniem tejże drogi, dlatego jedyny dostęp do drogi publicznej z nieruchomości skarżącego odbywa się przez posiadaną przez niego służebność do ul. [...]. Wskazał, że stan ten trwa od wielu lat i był powszechnie akceptowany przez społeczeństwo oraz włodarzy miasta. Pełnomocnik wyjaśnił również, że skarżący po rozpoczęciu prowadzenia działalności dbał o teren stanowiący obecnie ul. [...], której teren w latach 1995-1996 był nieużytkami i całą organizację zakładu robił właśnie pod wjazd od ul. [...].

W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2023 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i ponownie wskazał, że na skutek zmiany organizacji czasowej ruchu szczególnie utrudnione stało się dalsze prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej. Powołał się na utrudnienia związane z ruchem pojazdów wysokotonażowych oraz pojazdów należących do pracowników i klientów. W ocenie pełnomocnika prace związane z inwestycją obejmującą fragment budowy drogi rowerowej pozbawiają skarżącego realnego dostępu do drogi publicznej. Zdaniem pełnomocnika organizacja ruchu wprowadzona zaskarżonym aktem nie uwzględnia słusznego interesu skarżącego i nie zapewnia bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego. Pełnomocnik dodał, iż powyższy stan może przyczynić się do powstania szkód w majątku skarżącego, z uwagi na brak możliwości zapewnienia ciągłości dostaw betonu i materiałów budowlanych za pomocą pojazdów wysokotonażowych oraz zwrócił uwagę, że może dochodzić do niebezpiecznych zdarzeń i uszkodzeń pojazdów (przecięć opon samochodowych, kolizji z uczestnikami ruchu drogowego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższej regulacji wynika, że wstrzymanie wykonania aktu może mieć zastosowanie wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniany na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazł się wnioskodawca obciążony obowiązkami określonymi w decyzji.

Podkreślenia wymaga, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w analizowanym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i umożliwiały ich konkretyzację w przedstawionym przez wnioskodawcę materiale dowodowym. Sąd musi mieć przy tym wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 17/11; z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt II GZ 303/22).

Wobec analizy treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z załącznikami oraz akt sprawy, Sąd stwierdził brak uprawdopodobnienia przez stronę skarżącą, że z wykonanie zaskarżonego aktu wiąże się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca uzasadniając rozpoznawany wniosek podał, że tymczasowa organizacja ruchu może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę i pozbawić go źródła utrzymania, na skutek utrudnień i ograniczenia prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, która wymaga zapewnienia ciągłej i nieprzerwanej możliwości manewrowania pojazdami, wjazdu i wyjazdu zarówno pojazdów osobowych klientów i pracowników jak i pojazdów wysokotonażowych (gruszek do betonu, wywrotek). Pełnomocnik wskazał, że prawidłowe zapewnienie ruchu pojazdów było zagwarantowane służebnością drogową na nieruchomości nr [...], a czasowa zmiana organizacji ruchu wprowadzona zaskarżonym aktem utrudnia, a wręcz uniemożliwia mu korzystanie z tej służebności.

Zdaniem Sądu powyższych okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Podnieść należy, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek wykonania aktu grozi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wykonania tego typu aktu, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonego aktu nie wystarczy kolejna zmiana organizacji ruchu (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2020 r., III SA/Kr 991/20, CBOSA). Podkreślić należy, że nie przedstawiono ani stanu majątkowego i finansowego strony skarżącej, ani nawet prawdopodobnych wyliczeń strat finansowych, które mogą powstać wskutek zmiany czasowej organizacji ruchu.

Ponadto należy zwrócić uwagę, iż skarżący z jednej strony podaje, że objęta zaskarżonym aktem tymczasowa organizacja ruchu uniemożliwia mu prowadzenie działalność, a następnie że jedynie mu ją utrudnia. Tymczasem jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy w trakcie czasowej zmiany organizacji ruchu uwzględniono dojazd do zakładów należących do strony skarżącej przez co najmniej jeden z dwóch zjazdów zlokalizowanych na terenie nieruchomości nr [...].

Dodać także należy, iż skarżący wskazał w motywach wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na przysługujące mu na rzecz działki nr [...] odnośnie działki nr [...] prawo służebności drogi koniecznej, polegającej na prawie przechodu i przejazdu, bez możliwości postoju (załączone do skargi postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2020 r., [...]). Jednak Sąd zwraca uwagę, iż prawo to wygasło, zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 162) jeżeli na nieruchomości lub prawie użytkowania wieczystego tej nieruchomości zostały ustanowione ograniczone prawa rzeczowe z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, prawa te wygasają. Powyższy przepis oznacza, że ustanowione na nieruchomości nr [...] ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności gruntowej przysługujące skarżącemu w dniu, w którym decyzja ZRiD stała się ostateczna, wygasło. Potwierdzeniem tego jest widniejąca w Dziale Księgi Wieczystej nr [...] wzmianka o wykreśleniu służebności gruntowej z dniem [...] listopada 2022 r.

Biorąc pod uwagę, że dojazd do firmy, gdzie skarżący prowadzi działalność został zapewniony, skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a wystąpienia ich na gruncie przedmiotowej sprawy nie potwierdza też analiza akt sprawy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.