Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 14/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano radcy prawnemu tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie i zwrot wydatków
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 2 pkt 1 i 2, par. 4 ust. 1, par. 21 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1805
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie kosztów reprezentacji z urzędu w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu M. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), obejmującą podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), tytułem opłaty za dokonane czynności oraz kwotę 397,79 zł (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt siedem złotych siedemdziesiąt dziewięć groszy), tytułem zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r. oddalił skargę K. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.

Postanowieniem z dnia 11 września 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ustanowił skarżącemu radcę prawnego, którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w L. wyznaczyła w osobie radcy prawnego M. S..

Wskazany pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych, a następnie uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 6 maja 2016 r.

Wyrokiem z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 1358/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną, pozostawiając wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej do rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

W dniu 10 sierpnia 2016 r. pełnomocnik strony ponownie wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrot poniesionych wydatków do których zaliczył koszt przejazdu samochodem osobowym marki Skoda Octavia, pojemności silnika 1598 cm3 na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (i z powrotem) oraz koszt opłaty parkingowej. Jednocześnie oświadczył, że przedstawione wydatki, jak również wynagrodzenie nie zostały opłacone w całości ani w części.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805 - dalej rozporządzenie).

Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Sposób ustalania wysokości opłaty, o której stanowi § 2 pkt 1 normuje § 4 rozporządzenia. Zgodnie z jego ustępem pierwszym opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.

Opłata maksymalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie, w której przedmiotem sporu - wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony - nie była należność pieniężna ani też orzeczenie Urzędu Patentowego, wynosi w I instancji, w myśl § 21 ust. 1 pkt 1c - 480 zł. Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia, w postępowaniu w drugiej instancji, opłata ta (opłata maksymalna) wynosi - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.

Tak wyliczona opłata maksymalna, stanowi podstawę wyliczenia należnej opłaty, która zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wynosi ˝ jej wysokości, a więc, w niniejszym przypadku, 240 zł (480x100%x˝).

Wyliczona w ten sposób opłatę należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23% tego podatku). Opłata ta powinna zatem wynosić 295,20 zł (240 zł x 23 % = 55,20 zł; 240 zł + 55,20 zł = 295,20 zł).

Jako niezbędne, udokumentowane wydatki referendarz sądowy uwzględnił poniesiony przez pełnomocnika koszt dojazdu samochodem osobowym na rozprawę przed sądem II instancji w wysokości 382,79 zł, który odpowiada iloczynowi przejechanych kilometrów i stawce za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonej w § 2 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 271 ze zm.) oraz koszt opłaty parkingowej.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.