Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 619/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art.5a pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Asesor WSA Łukasz Cieślak, Protokolant: Specjalista Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 25 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 12 czerwca 2023 r. znak 0201-IOD3.4102.3.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. H. (dalej: strona, skarżący, podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z 12 czerwca 2023 r., znak 0201-IOD3.4102.3.2023, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy (dalej: NUS, organ I instancji) z 13 stycznia 2023 r., znak 0210-SPV.4102.268.2022 w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r.

Postępowanie przed organami.

Podatnik złożył 3 marca 2019 r. w Urzędzie Skarbowym w Legnicy zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2018 (PIT-36), w którym wykazany został dochód w łącznej kwocie 9 271,60 zł, obejmujący dochód z emerytur (rent) krajowych w kwocie 9 223,50 zł i z innych źródeł w kwocie 48,10 zł.

Następnie na podstawie upoważnień do przeprowadzenia kontroli z 28 grudnia 2020 r. znak [...] oraz z 8 stycznia 2022 r. znak [...] przeprowadzono u podatnika kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 1 stycznia 2018 r. – 31 grudnia 2019 r. Zebrany w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej materiał dowodowy dał podstawę do wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. Organ I instancji uznał, że w 2018 r. J. H. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu używanymi (poza jednym przypadkiem) samochodami sprowadzonymi z zagranicy oraz handlu nieruchomościami. W ocenie organu I instancji strona kupując używane samochody oraz nieruchomości i następnie dokonując ich sprzedaży wykonywała działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509, ze zm.; dalej: uPIT), stanowiącą wyodrębnione źródło przychodu, określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT. Zawierane przez stronę transakcje zakupu i sprzedaży pojazdów oraz nieruchomości stanowiły formę zarobkowania i miały charakter zorganizowany i ciągły. Powyższe ustalenia stały się podstawą wydania decyzji z 13 stycznia 2023 r. określającej podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 39 958 zł.

Podatnik nie zgodził się z ww. decyzją organu I instancji, wobec czego pismem z 23 stycznia 2023 r. wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że organ I instancji nieprawidłowo uznał, że jego działania polegające na nabyciu, a następnie sprzedaży samochodów oraz nieruchomości stanowiły działalność gospodarczą. Wskazał, że rzeczywiście zakupił samochody używane oraz nieruchomości. Podkreślił, że samochody były w jego posiadaniu co najmniej 6 miesięcy lub dłużej. Dokonywał zakupów i sprzedaży, ponieważ była to forma ćwiczenia umysłowego w walce ze skutkami stosowania silnych leków [...]. Podkreślił, że samochody służyły mu wyłącznie celom osobistym i używane były co najmniej przez 6 miesięcy.

Po rozpatrzeniu odwołania DIAS decyzją z 12 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy ustalił, że w latach 2002-2019 podatnik zakupił 32 pojazdy mechaniczne (29 samochodów i 3 pojazdy jednośladowe). Spośród zakupionych w ww. okresie pojazdów sprzedał: w latach 2007-2017 — 21 pojazdów (samochody i pojazdy jednośladowe), w 2018 r. - 3 samochody, w 2019 r. - 3 samochody, a w 2020 r. - 2 samochody. Wszystkie podjazdy cechowało to, że w dacie dokonania ich zakupu były pojazdami używanymi. Jak ustalił DIAS na podstawie wyjaśnień strony, zakupu samochodów podatnik dokonywał w Niemczech, gdzie przebywał przez dłuższy czas, bowiem mieszka tam jego córka. Zakupione pojazdy przechowywane były w jego miejscu zamieszkania w L. Posiadał wiedzę dającą możliwość oceny stanu technicznego zakupionych samochodów oraz - w przypadku takiej konieczności - ich samodzielną naprawę. Dopełniał wszelkie formalności związane z zakupem samochodów. DIAS nie przyjął stanowiska podatnika, że sprzedaż samochodów nie miała charakteru profesjonalnego i stanowiła jedynie element zwykłego zarządu mieniem własnym. Organ odwoławczy uznał, że zebrany materiał dowodowy potwierdza, że podatnik działalność w zakresie sprzedaży używanych samochodów wykonywał zawodowo, we własnym imieniu, w celach zarobkowych, a także w sposób zorganizowany i ciągły. W ocenie DIAS przeprowadzone przez stronę transakcje zakupu i sprzedaży pojazdów wypełniały znamiona definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 5a ust. 6 uPIT. Na podstawie zebranych dowodów DIAS ustalił, że podatnik nabywając pojazdy wyszukiwał atrakcyjne zagraniczne oferty sprzedaży używanych samochodów. Następnie angażując własne środki, dopełniał formalności związane ze sprowadzeniem tych aut, przerejestrowaniem, dokonaniem przeglądów technicznych. Ponadto ponosił wydatki związane z naprawami, tj. na zakup części samochodowych oraz na usługi naprawy. Nabyte samochody podatnik oferował do sprzedaży na stronach internetowych O. i O.(1), podając przy ogłoszeniach na ww. portalach swój numer telefonu do kontaktu. W ocenie DIAS transakcje zakupu i sprzedaży nie były zatem przypadkowe i jednostkowe, ale systematyczne i ciągłe, bowiem podatnik dokonywał zakupu pojazdów sukcesywnie, tj.: w 2007 r. - 2, w 2008 r. - 1, w 2010 r. - 3, w 2011 r. - 1, w 2012 r. - 2, w 2013 r. - 3, w 2014 r. - 4, w 2015 r. - 1, w 2016 r. - 2, w 2017 r. - 3, w 2018 r. - 4, w 2019 r. - 3, a następnie dokonywał ich sprzedaży. Wszystkie zakupione pojazdy zostały przez stronę zarejestrowane. Organ odwoławczy ustalił, że podatnik był jednoczesnym posiadaczem 2, 3 albo 4 pojazdów. Okres posiadania poszczególnych pojazdów (licząc od daty ich zakupu do daty sprzedaży), w większości przypadków wynosił mniej niż 1 rok, a w 11 przypadkach nie przekroczył 6 miesięcy.

DIAS uznał, że ustalony stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, że poczynione przez podatnika działania były prowadzone w celach zarobkowych. Ze sprzedaży samochodów osiągał bowiem zysk, który wykraczał poza obszar zaspokajania potrzeb własnych. Uznał również, że działalność w zakresie sprzedaży używanych samochodów podatnik prowadził w sposób zorganizowany i ciągły. W ocenie organu odwoławczego wszystkie podjęte przez podatnika działania, oceniane łącznie w ich całokształcie, są charakterystyczne dla przedsiębiorcy (handlowca), a nie osoby sprawującej zarząd majątkiem prywatnym. Charakter, skala i zakres podejmowanych przez stronę czynności ocenionych w ich wzajemnym powiązaniu, doprowadziły organ do wniosku, że działalność ta wykraczała poza zakres zwykłego wykonywania prawa własności.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego DIAS ustalił, że w latach 2018-2019 podatnik oferował i sprzedawał - poza pojazdami mechanicznymi - nieruchomości. W latach 2014-2019 nabył 8 nieruchomości (w tym 7 lokali mieszkalnych i 1 lokal użytkowy), które po ich wyremontowaniu zostały sprzedane jako lokale mieszkalne. W latach 2014-2017 sprzedał 4 nieruchomości, w 2018 r. - 2 i w 2019 r. - 2. Nabywcami lokali mieszkalnych były osoby fizyczne. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika, że sprzedaż nieruchomości nie miała charakteru profesjonalnego i stanowiła element zwykłego zarządu mieniem własnym. W ocenie DIAS działania podejmowane przez podatnika były nakierowane na osiągnięcie zysku i wykonywane były w sposób zorganizowany. Strona działała w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. Realizowane przez podatnika przedsięwzięcia na rynku nieruchomości nie były przypadkowe, incydentalne czy nieprzemyślane. Działania podejmowane były cyklicznie, a racjonalność gospodarowania przejawiająca się efektami ekonomicznymi świadczy o gospodarczym charakterze prowadzonej działalności. DIAS ustalił, że kolejne nabycia lokali mieszkalnych finansowane były ze środków uzyskanych z wcześniejszych transakcji sprzedaży. Strona ponosiła wydatki związane z remontami bądź wykończeniem lokali, tj. dokonywała zakupu materiałów budowlanych, korzystała z usług podmiotów świadczących usługi budowlane, występowała o zmianę sposobu użytkowania lokalu użytkowego na lokal mieszkalny z budową instalacji gazowej i centralnego ogrzewania. Jak ustalił DIAS, przedmiotem obrotu były lokale mieszkalne, nabywane m.in. w trybie przetargów ogłaszanych przez Gminę L. i na licytacjach komorniczych. Z materiału dowodowego wynika, że 5 z 8 nieruchomości nabytych w latach 2014-2019 zostało nabytych w trybie przetargów. Nabyte nieruchomości podatnik oferował do sprzedaży zamieszczając ogłoszenia na portalu O.(2), O.(1) oraz korzystał z pomocy biura sprzedaży nieruchomości. Jak ustalił organ odwoławczy sprzedaże i zakupy kolejnych nieruchomości następowały rok po roku, tj. w krótkim odstępie czasu (2014 r., 2015 r., 2016 r., 2018 r., 2019 r.). Tylko jeden lokal mieszkalny został sprzedany po upływie 1 roku od daty zakupu (okres posiadania tego lokalu wynosił niespełna 15 miesięcy). W pozostałych przypadkach, okres posiadania zakupionych lokali wahał się w przedziale od 2 miesięcy i 2 dni do 10 miesięcy i 4 dni. DIAS uznał, że ustalony stan faktyczny świadczy o handlowym i zorganizowanym charakterze działań dotyczących obrotu nieruchomościami, z których strona uczyniła stałe źródło zarobkowania.

DIAS uznał, że ustalenia poczynione na podstawie zebranego materiału dowodowego prowadzą do wniosku, że działania podejmowane przez podatnika w zakresie zakupu i sprzedaży pojazdów oraz nieruchomości były nakierowane na osiągnięcie zysku, wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły. Podatnik działał w sposób metodyczny, zaplanowany, systematyczny i uporządkowany. Działania te cechowała regularność, powtarzalność i organizacja. Tym samym w ocenie DIAS działania strony wypełniały znamiona definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 5a ust. 6 uPIT. Organ odwoławczy wywiódł, że wykonywana przez podatnika działalność, stanowiła wyodrębnione źródło przychodu przewidziane w art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT, a uzyskany z tego źródła dochód podlegał, na mocy przepisu art. 9a uPIT, opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 uPIT.

Postępowanie przed Sądem.

Pismem z 30 czerwca 2023 r. podatnik – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego) – złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając, że Urząd Skarbowy w Legnicy określił transakcje sprzedaży samochodów osobowych oraz nieruchomości jako niezarejestrowaną działalność gospodarczą, a w rzeczywistości dotyczyły one zarządzania majątkiem prywatnym podatnika, bowiem samochody używane były kupowane na własne potrzeby, w tym rehabilitacyjne i zdrowotne, a następnie sprzedane, w przeważającej liczbie po upływie 6 miesięcy od daty zakupu. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu I i II instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w kontrolowanym okresie podatnik dokonał sprzedaży 6 samochodów osobowych. W przypadku osoby fizycznej pojazd sprzedany po upływie 6 miesięcy od daty zakupu nie podlega opodatkowaniu Przepisy nie określają ile maksymalnie pojazdów rocznie może sprzedać osoba nieprowadząca działalności gospodarczej. Natomiast jeśli sprzedaż pojazdów stanowi jedno z głównych źródeł przychodu rocznego, może być podstawą do nałożenia kary przez urząd skarbowy. W ocenie skarżącego, postępowanie podatkowe nie wykazało, że sprzedaż samochodów była głównym źródłem utrzymania. W postępowaniu ujęto samochody, których okres użytkowania u nabywcy był dłuższy niż 6 miesięcy. Bezsprzecznie ustalono, że w okresie dwóch lat doszło do 6 transakcji sprzedaży używanych samochodów osobowych. Skarżący argumentuje, że było to tzw. terapeutyczne zajęcie, podatnik naprawiał lub próbował naprawiać nie nadające się do użytku pojazdy, które następnie sprzedał niestety ze stratą. Podatnik kupował wiekowe samochody, a praca przy nich uspakajała go i była terapią na jego schorzenia [...]. Nie było to jego źródło zarobków, bo posiadał środki na godną egzystencję, ponieważ prowadził wcześniej dochodową działalność gospodarczą oraz posiadał środki finansowe, które przywiózł legalnie do kraju. W ocenie skarżącego, nie mając na poparcie innych dowodów, rozszerzono kontrolę i sprawdzono - nie podając źródła informacji - transakcje sprzedaży samochodów od 2007 r (bez jakiejkolwiek podstawy prawnej). Stwierdzono tylko na podstawie wydruku ze stron CEPIK, że zakupił 29 pojazdów, za te lata nie ma już dokumentów źródłowych i lata te nie były objęte kontrolą, a wpływają na wydaną decyzję. Stan techniczny sprzedawanych po upływie 6 miesięcy samochodów był bardzo dobry, a osoby, które nabyły samochód były zadowolone. Powoływanie się na argument, że czynności zakupu 6 samochodów to powtarzalność podobnych rodzajowo czynności nie jest argumentem stanowiącym podstawę naliczenia podatków. W ocenie skarżącego sprzedaż używanych samochodów osobowych należących do prywatnego majątku nie powinna być traktowana jako działalność gospodarcza, nie istnieją przesłanki aby w ogóle opodatkować jakąkolwiek czynność za rok 2018 oraz 2019, ponieważ obrót służący czynnościom opodatkowanym nie przekroczył w danym roku kwoty 200 000 zł.

DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wskazał, że zarzuty skargi stanowią w istocie powtórzenie większości zarzutów odwołania, do treści których szczegółowo odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że w skardze, podobnie jak i w odwołaniu, skarżący zakwestionował ustalenia organów podatkowych w zakresie uznania, że dokonywane przez podatnika transakcje nabycia i sprzedaży samochodów, stanowiły działalność gospodarczą stanowiącą wyodrębnione źródło przychodu, określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT. Natomiast w treści skargi skarżący w żaden sposób nie odniósł się do kwestii związanych ze sprzedażą nieruchomości. Podczas gdy transakcje te miały znaczny wpływ na wysokość określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. W ocenie DIAS w zaskarżonej decyzji dowiedziono, że działania podejmowane przez skarżącego były ewidentnie nakierowane na osiągnięcie zysku. Ze sprzedaży samochodów osiągał bowiem zysk, który wykraczał poza obszar zaspokajania potrzeb własnych. O zarobkowym charakterze dokonywanych przez skarżącego transakcji świadczyło dokonane przez organ I instancji zestawienie cen nabycia i sprzedaży pojazdów sprzedanych w latach 2018-2019, wynikających z okazanych przez skarżącego dokumentów. Z powyższego zestawienia wynikało, że różnica między tymi wielkościami (poza dwoma przypadkami, gdzie została poniesiona strata) jest kwotą dodatnią. W ocenie organu odwoławczego wszystkie podjęte przez skarżącego działania, oceniane łącznie w ich całokształcie, są charakterystyczne dla przedsiębiorcy (handlowca), a nie osoby sprawującej zarząd majątkiem prywatnym. Charakter, skala i zakres podejmowanych przez skarżącego czynności ocenionych w ich wzajemnym powiązaniu, pozwoliły na sformułowanie ostatecznie wniosku, że działalność ta wykraczała poza zakres zwykłego wykonywania prawa własności. Działania skarżącego polegające na nabyciu i sprzedaży samochodów osobowych oraz nieruchomości stanowiły działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 uPIT. Zawierane przez skarżącego transakcje zakupu i sprzedaży pojazdów stanowiły formę zarobkowania i miały charakter zorganizowany i ciągły, a zatem zawodowy i profesjonalny, co znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Sąd może uchylić decyzję organu jeżeli narusza ona prawo. Kontrolując legalność decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do tego, czy zasadnie organy uznały, że podatnik kupując używane samochody i następnie dokonując ich sprzedaży wykonywał pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 uPIT, stanowiącą wyodrębnione źródło przychodu, określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT.

Zgodnie z art. 5a pkt 6 lit. a uPIT, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

W orzecznictwie wskazuje się, że o tym, czy podatnik prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 uPIT, nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, a obiektywnie stwierdzone cechy jego działania. Tylko dokładne ustalenie stanu faktycznego pozwala zatem na stwierdzenie, czy aktywność podatnika miała cechy odpowiadające pozarolniczej działalności gospodarczej, czy też stanowiła zarząd majątkiem prywatnym. Nie decyduje o tym natomiast dopełnienie formalności w postaci zgłoszenia prowadzenia działalności do odpowiedniej ewidencji (wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., II FSK 1975/18; orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są w CBOSA, tj. Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, jako podejmowanie uporządkowanego ciąg czynności i zdarzeń faktycznych, ma charakter obiektywny (wyroki NSA: z 18 kwietnia 2014 r., II FSK 1501/12; z 30 stycznia 2014 r., II FSK 1512/12; z 4 marca 2015 r., II FSK 855/12; z 1 kwietnia 2015 r., II FSK 563/13; z 4 września 2015 r., II FSK 1557/13, z 14 dtycnia 2020 r., II FSK 1979/18; z 8 grudnia 2020 r., II FSK 1543/20). Działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych, wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 uPIT, gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania (wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r., II FSK 773/13). Sąd w składzie orzekającym w wyrokowanej sprawie wyżej powołane poglądy podziela.

Mając na uwadze ustalony przez DIAS stan faktyczny sprawy, nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że jej aktywność, w ramach której dokonywała sprzedaży pojazdów, mieściła się w ramach zarządzania jej majątkiem prywatnym. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ dowiódł, że w 2018 r. działalność podatnika polegająca na sprzedawaniu używanych samochodów nie mieściła się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym i wypełniała cechy kwalifikujące ją jako pozarolniczą działalność gospodarczą. Organ wykazał, że ww. aktywność podatnika spełnia wszelkie przesłanki z art. 5a pkt 6 lit. a uPIT, bowiem była to działalność zarobkowa tj. nastawiona na osiągnięcie zysku, nawet jeżeli podatnik nie osiągał go w związku z każdym zdarzeniem gospodarczym polegającym na sprzedaży pojazdu, handlowa, prowadzona we własnym imieniu podatnika, w sposób zorganizowany i ciągły. Organ udowodnił, że na przestrzeni wielu lat podatnik podejmował uporządkowany ciąg czynności, finałem których była sprzedaż pojazdów, a wcześniej w szczególności ich wyszukiwanie, zakup, sprowadzenie z Niemiec do Polski, naprawa, dokonywanie czynności administracyjnych oraz poszukiwanie nabywców. Organ wykazał również, że podatnik nie nabywał pojazdów do własnego użytku, lecz dokonywał zakupu w celach handlowych, a ze sprzedaży pojazdów uczynił dla siebie źródło stałego zarobkowania.

Sąd wziął pod rozwagę, że wywody organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnoszą się do okoliczności powoływanych przez stronę i do dowodów znajdujących się w aktach sprawy, argumentacja organu nie nosi cech dowolności, jest logiczna, spójna i przekonująca. Organ dokonał swobodnej oceny dowodów ale granicy swobodnej oceny nie przekroczył. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił poczynione przez siebie ustalenia oraz dokonał ich prawidłowej subsumpcji pod normę prawa materialnego.

Strona nie podważyła skutecznie prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego ani ustalonego - na podstawie zebranych w toku tego postępowania dowodów - stanu faktycznego sprawy. Podatnik nie wykazał, aby wykonywana przez niego działalność nie wypełniała kryteriów do uznania jego aktywności za działalność gospodarczą, w rozumieniu definicji zawartej w art. 5a pkt 6 uPIT. Przy czym wyjaśnić trzeba, że podnoszony przez stronę argument dotyczący terapeutycznego skutku podejmowanych działań w zakresie naprawy pojazdów nie wyklucza tego, że jej aktywność w zakresie sprzedaży samochodów używanych jest pozarolniczą działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z wszystkimi podatkowymi konsekwencjami takiej kwalifikacji prawnej.

W odniesieniu do zarzutu, że w skarżonej decyzji organ odwoławczy poddał ocenie aktywność strony w zakresie kupowania i sprzedawania pojazdów nie tylko w latach, za które dokonywana była kontrola podatkowa, a w konsekwencji jej ustaleń nastąpiło określenie zobowiązania podatkowego za 2018 r., ale również za lata znacznie ten okres poprzedzające, to w ocenie Sądu taki sposób działania organu należy w okolicznościach sprawy ocenić jako właściwy. Mając bowiem na uwadze, elementy definicji działalności gospodarczej wynikające z art. 5a pkt 6 uPIT, w szczególności zorganizowany charakter działalności i ciągłość podejmowanych działań, to słusznym było zebranie dowodów i dokonanie oceny aktywności podatnika nie tylko w odniesieniu do poszczególnych transakcji w roku, za który określane było zobowiązanie, ale w szerszej perspektywie czasowej.

Decyzję zaskarżono w całości, jednak w skardze nie podniesiono w stosunku do niej zarzutów w zakresie, w jakim DIAS uznał, że wykonywaniem pozarolniczej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 5a ust. 6 uPIT, była dokonywana przez stronę sprzedaż nieruchomości i przychód uzyskany z tego tytułu podlegał w konsekwencji stosownemu opodatkowaniu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie nieobjętych zarzutami skargi ustaleń i wywiedzionych z nich skutków, znajdujących odzwierciedlenie w skarżonej decyzji, naruszała ona prawo.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie naruszył przepisów prawa materialnego, dlatego - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę w całości