Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1199/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 2 , art. 92c
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: Art. 2  pkt 35a, art. 64  ust. 1, 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1047
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wolas Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi H. Spółka Jawna M. K. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 marca 2024 r., nr: BP.501.2919.2023.2334.KA12.544088 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 19 marca 2024 r., nr BP.501.2919.2023.2334.KA12.544088 utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr WITD.DI.0152.XII1366/52/23 z dnia 10 listopada 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W podstawie prawnej podano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. zwanej dalej kpa), art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. l), art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm. - zwanej dalej utd), lp. 10.2.4, Ip. 10.3.3 oraz Ip. 10.4.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz, U. z 2023 r. póz. 1047 ze zm. - zwanej dalej prd), § 2 ust. 1 pkt 4, § 2 ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.).

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Podstawę faktyczną ww. rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów:

- o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona - co najmniej 20%;

- których dopuszczalna długość została przekroczona - od 20%;

- których dopuszczalna szerokość została przekroczona - od wartości 3,10 m.

W dniu 8 września 2023 r. zatrzymano do kontroli 7-osiowy pojazd członowy składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. (...) wraz z 4-osiową naczepą marki NOOTEBOOM o nr rej. (...) prowadzony przez M. K. W toku kontroli ustalono, iż kierowca pojazdem tym wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu spółki H. SPÓŁKA JAWNA M. K. Kontrolowanym pojazdem przewożono ładunek niepodzielny w postaci wózka widłowego.

W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości, bowiem jest ona niesłuszna i krzywdząca. Strona posiadała zezwolenie kategorii IV, którego kierujący zapomniał zabrać ze sobą. Tym samym to kierujący zawinił, zaś przedmiotowe naruszenie jest naruszeniem wskazanym nieprawidłowo i niesłusznie. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie procedury administracyjnej tj. art. 6, art.7, art. 9, art. 77 kpa. Przedsiębiorstwo dochowało wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu wyjaśnił, że w tej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazano, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie.

Stosownie do treści art. 92a ust. 3 utd, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 , nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych.

Odnośnie naruszenia Ip.10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym:

Z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia wynika, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton, z wyjątkiem pojazdu członowego mającego 5 lub 6 osi składającego się z: a) ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) - 42 tony, b) ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) - 44 tony, c) ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego - 42 tony, d) ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego - 44 tony.

Wskazano, że pojazdem członowym strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem w postaci wózka widłowego. Stosownie do art. 2 pkt 35 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej niniejszych ładunków.

W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono następujące przekroczenie dopuszczalnej normy: rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 75,65 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 35,65 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 40,01 o 89,0%).

Powołano się na obowiązujące w dniu kontroli zarządzenie nr 35/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r., w sprawie zmiany zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD z 2020 póz. 35), które obowiązywało w dniu kontroli.

Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 zarządzenia nr 35/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r., w sprawie zmiany zarządzenia zmieniającego zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, w zarządzeniu nr 32/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2020 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD poz. 32) wprowadza się następujące zmiany, że w § 1 w pkt 4 w art 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie "Jeżeli wynik pomiaru odczytany wprost odpowiednio z wasi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego wskazuje przekroczenie wartości dopuszczalnej odpowiednio nacisków osi lub masy całkowitej albo wysokości, długości lub szerokości, a po zastosowaniu korekty, o której mowa w § 29b ust. 9 lub 10, § 29d ust. 5 albo § 30 ust. 3 lub 4, otrzymana w ten sposób wartość nadal przekracza wielkość dopuszczalną, w protokole kontroli jako przekroczenie dopuszczalnej wartości tego parametru podaje się wartość odczytaną wprost odpowiednio ze wskaźnika wagi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego. W takim przypadku do ustalenia nienormatywności pojazdu i wymazanej na jego przejazd kategorii zezwolenia przyjmuje się wartości wszystkich parametrów odczytane wprost odpowiednio ze wskaźnika wagi (wag), wysokościomierza lub przymiaru wstęgowego. "

Jak stanowi § 2 zarządzenie nr 35/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r., weszło w życie z dniem 17 sierpnia 2020 r. Kontrola miała miejsce dnia 8 września 2023 r., w związku z czym organ I instancji zastosował przepisy zarządzenia nr 28/2014 w brzmieniu nadanym zarządzeniem nr 35/2020.

Zgodnie z Ip. 10.2.4 załącznika nr 3 do utd, dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona powyżej 20 %, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10000 (dziesięć tysięcy) złotych.

Odnośnie naruszenia Ip. 10.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym:

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego -16,50 m.

W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono następujące przekroczenie dopuszczalnej normy:

- długość pojazdu członowego z ładunkiem - 22,3 m (bez korekty 1 %) – przekroczenie o 5,8 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 16,5 m o 35,0 %).

Zgodnie z Ip. 10.3.3. załącznika nr 3 do utd, dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona: od 20 %, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych.

Odnośnie naruszenia lp. 10.4.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym:

Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, szerokość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 2,55 m.

W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono następujące przekroczenie dopuszczalnej normy:

- szerokość pojazdu członowego z ładunkiem - 3,65 m (bez korekty 1 %) – przekroczenie o 1,1 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 2,55 m o 43,1 %).

Zgodnie z Ip. 10.4.3 załącznika nr 3 do utd, dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona - od wartości 3,10 m sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, że łączna suma kar z tytułu naruszeń stwierdzonych podczas przeprowadzonej w dniu 8 września 2023 r. kontroli drogowej potwierdzonej protokołem kontroli nr [...] wyniosła 20.000 zł - przekraczając kwotę 12.000 zł wskazaną w art. 92a ust. 1 utd. Zatem na podstawie art. 92a ust. 3 tej ustawy ograniczono kwotę nałożonej kary do kwoty 12.000 zł.

Dalej wyjaśniono, że posiadane przez stronę i okazane w trakcie kontroli drogowej przez kierowcę zezwolenie kategorii IV nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane w dniu 16 sierpnia 2023 r. i ważne w terminie od dnia 21 sierpnia 2023 r. do dnia 21 sierpnia 2025 r., nie uprawniało do przejazdu po drogach publicznych kontrolowanego pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek niepodzielny, którego masa powodowała nienormatywność środka transportu w zakresie masy całkowitej i nacisków osi.

Organ II instancji wskazał, że posiadane przez stronę zezwolenie kategorii IV, umożliwiało przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem niepodzielnym z zachowaniem następujących parametrów: o szerokości nieprzekraczającej: 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A i S, o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t, o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych.

Z uwagi na powyższe, uznano że posiadane przez stronę zezwolenie kategorii IV na przejazd pojazdu nienormatywnego nie upoważniało do przejazdu po drogach publicznych pojazdem lub zespołem pojazdów o przekroczonych naciskach osi oraz masie całkowitej większej niż 60,0 t także przy przejeździe z ładunkiem niepodzielnym.

Zgodnie z art. 64ea prd, w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

W podsumowaniu stwierdzono naruszenia z zakresu załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. Ip. 10.2, lp.10.3 oraz Ip. 10.4, gdyż w momencie kontroli przedmiotowy przejazd był wykonywany bez żadnego zezwolenia. Tym samym, żaden z parametrów: masa całkowita, szerokość, długość nie powinien przekraczać wartości wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Odnosząc się do argumentacji strony, organ II instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Podkreślono, że jedynie zezwolenie kategorii V umożliwia przejazd środkiem transportu, którego naciski poszczególnych osi przekraczają dopuszczalne normy. Tym samym strona, na potrzeby wykonania przedmiotowego przejazdu pojazdem o rzeczywistej masie całkowitej większej niż 60,01, która spowodowała przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie, zobowiązana była uzyskać zezwolenie kategorii V.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, kierujący podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii IV nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego. Jednakże nie uprawniało ono do przejazdu po drogach publicznych kontrolowanego pojazdu nienormatywnego przewożącego ładunek niepodzielny, którego masa powodowała nienormatywność środka transportu w zakresie masy całkowitej i nacisków osi. Wraz ze wniesionym odwołaniem, strona załączyła kolejne zezwolenie kategorii IV nr [...]. Organ odwoławczy, informuje iż w trakcie przedmiotowej kontroli kierujący okazał ww. zezwolenie kategorii IV nr [...]. Nawet gdyby kierujący posiadał przy sobie i okazał do kontroli załączone przez stronę zezwolenie, mając na uwadze stwierdzone naruszenia (przekroczone dopuszczalne naciski na osie i rzeczywista masa całkowita przekraczająca 60,0 t), byłoby ono także niewystarczające dla wykonania kontrolowanego przejazdu zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 92c ust. 1 utd.

W treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 11 września 2023 r., organ I instancji poinformował stronę o treści art. 92c ust. 1 utd i wezwał do przedstawienia dowodów poświadczających, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Strona w toku postępowania przed organem I instancji pismem z dnia 29 września 2023 r. złożyła wyjaśnienia, które nie stanowią dowodów świadczących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Nie są takimi, dowodami okoliczności przedstawione w odwołaniu. W miejscu wyjaśniono, że strona prowadząc działalność gospodarczą w zakresie przewozów nienormatywnych, powinna była dołożyć większych starań by takie przewozy były realizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, W celu wykonania przejazdu z ładunkiem, zgodnie z obowiązującymi przepisami, powinna była wpierw zweryfikować jaką masę rzeczywistą z ładunkiem ma jej środek transportu. W tym celu mogła zsumować masy własne pojazdu silnikowego i naczepy (na podstawie danych z dowodów rejestracyjnych) oraz masę ładunku - wózka widłowego, na podstawie tabliczki znamionowej. Wyliczona na tej podstawie wartość, znacząco przekraczała dopuszczalną wartość, przewidzianą w posiadanym przez stronę zezwoleniu kategorii IV. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego nawet nie dokonując ważenia pojazdu, można było stwierdzić, jaka jest jego rzeczywista masa całkowita z ładunkiem, jak również, iż niezbędne będzie uzyskanie zezwolenia kategorii V na potrzeby kontrolowanego przejazdu.

Ponadto organ II instancji zaakcentował, iż kierowca w pojeździe posiadał urządzenie monitorujące naciski na osie ciągnika siodłowego. Mógł więc stwierdzić, że doszło do przekroczenia dopuszczalnej wartości dla nacisku podwójnej osi napędowej ciągnika. By z kolei wykonać przejazd pojazdem nienormatywnym z przekroczonymi naciskami na osie, niezbędne jest również zezwolenie kategorii V, przy zachowaniu warunku niepodzielności ładunku. Podkreślono, że kierowca jest osobą, którą strona posługuje się w trakcie wykonywanej działalności gospodarczej. W sytuacji w której pewne obowiązki powierza kierowcy, musi się liczyć z tym, że będzie odpowiadała jako podmiot wykonujący przewóz drogowy za jego ewentualne działania i zaniechania. Kierujący bowiem nie jest osobą trzecią, na którą strona nie miałaby wpływu.

Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zgodziła się H. Spółka Jawna M. K. i pismem z dnia 16 kwietnia 2024 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji i umorzenia postępowania. Strona skarżąca oświadczyła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane niesłusznie i są krzywdzące. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że w dniu 21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem w sprawie C-127/17 uznał, że Polska naruszyła prawo wspólnotowe regulujące kwestie nacisków osi. Zasadą na terenie państw wspólnoty jest bowiem dopuszczalny nacisk na poziomie 11,5 tony, a wchodząc do Unii Europejskiej Polska zobowiązała się dostosować sieć dróg do nacisków osi pojedynczej na poziomie 11,5 tony. Praktyka była jednak odmienna. W związku z tym strona skarżąca uważa, że należy zrewidować wydaną decyzję, gdyż jest decyzją wydaną nieprawidłowo i niesłusznie. Zdaniem skarżącej Spółki, w sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek co do rozpoznanych naruszeń, gdyż dochowała wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. Spółka oświadczyła, że przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje wszelkich starań aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstwa były zachowane. Strona skarżąca zarzuciła również organom I i II instancji, że uchybiły podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego, tj. zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej, gdyż nie rozpatrzyły i nie wzięły pod uwagę jej wyjaśnień oraz argumentów. Zdaniem strony skarżącej, wydawane przez organy decyzje są niezgodne ze stanem faktycznym, zaś organy dopuszczają się rażącego łamania przepisów prawa wystawiając decyzje krzywdzące dla strony. Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła organom I i II instancji, że naruszyły prawo, ponieważ nie dały jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wydały decyzję administracyjną. Strona skarżąca stwierdziła też, że organ naruszył art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 oraz art. 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie. Odnośnie przywoływanego przez stronę skarżącą orzeczenia TSUE z dnia 21 marca 2019 r. organ wyjaśnił, że dotyczyło ono nacisku osi na pojedynczej osi napędowej, co nie stanowiło przedmiotu żadnego ze stwierdzonych naruszeń. W toku niniejszego postępowania stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, dopuszczalnej długości oraz dopuszczalnej szerokości. Powyższe zaś parametry nie były przedmiotem wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia TSUE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Skarga jest bezzasadna, a wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia 19.03.2024r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 listopada 2023 r. Organ uznał bowiem, że zatrzymany w dniu 8.09.2023 r. do kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki MAN wraz z czteroosiową naczepą marki NOOTEBOOM, przekraczał: dopuszczalną masę całkowitą pojazdu członowego o 35,65 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 40 t o 89 %), długość pojazdu członowego z ładunkiem o 5,8 m tj. o 35 % t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 16,5 m o 35 %), szerokość pojazdu członowego z ładunkiem o 1,1 m (t (przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 2,55 m o 43,1 %).

Za powyższe przekroczenia parametrów nałożył kary pieniężne na podstawie załącznika nr 3 do u.t.d. Z uwagi na to, że łączna suma kar z tytułu naruszeń stwierdzonych podczas przeprowadzonej w dniu 8 września 2023 r. kontroli drogowej wyniosła 20.000 zł i przekraczała kwotę 12.000 zł wskazaną w art. 92a ust. 1 utd, na podstawie art. 92a ust. 3 tej ustawy ograniczono kwotę nałożonej kary do kwoty 12.000 zł.

Pomiaru nacisków osi i masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów dynamicznych nr fabryczny [...] (znak typu PLT 161, rok produkcji 2022), które legitymowały się Świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Gdańsku w dniu 28 listopada 2022 r., z datą ważności legalizacji do dnia 28 grudnia 2024 r. (k. 46 a.a.). Wagi Meteor spełniają wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 roku w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 188, poz. 1345) oraz Dyrektywy Rady 2014/31//EU dotyczącej wag nieautomatycznych.

Ponadto kontrolę przeprowadzono w miejscu zbadanym geodezyjnie pod kątem pochylenia terenu (data przeprowadzenia pomiaru 2 września 2020 r.). Pomiary zawarte w treści protokołu z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się w normie i wynoszą maksymalnie 1 % spadku podłużnego, 1,95 % spadku poprzecznego (k. 42 a.a.).

Wobec powyższego Sąd zgadza się z organem, że procedura ważenia kontrolowanego pojazdu przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości.

Oceniając działania organu Sąd stwierdza, że organ działał prawidłowo. Zebrał materiał dowodowy dający podstawę do poczynionych ustaleń faktycznych. W istocie ustalenia faktyczne oparte zostały o protokół z kontroli i otrzymanych od strony dokumentów. Strona przeciwna nie kwestionowała ustaleń, a jedynie twierdziła, że wbrew twierdzeniu organu, posiada wymagane zezwolenie, na dowód czego do odwołania załączono zezwolenie kategorii IV nr 94/KR/2023 (k. 80 a.a.) wydane na przejazd pojazdu nienormatywnego.

Tu należy zgodzić się z organem, że posiadane przez stronę zezwolenie w dacie kontroli (zezwolenie kategorii IV nr [...]) nie uprawniało do przejazdu pojazdem nienormatywnym, którego masa całkowita z ładunkiem przekraczała 60 t, jak i przekroczeniem dopuszczanych nacisków na poszczególne osie.

Zasadnie organ też uznał, że także dołączone do odwołania zezwolenie kategorii IV nr [...] nie było wystarczające dla wykonania kontrolowanego przejazdu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona skarżąca powinna dysponować zezwoleniem kategorii V. Posiadane przez stronę zezwolenie kategorii IV, umożliwiało przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem niepodzielnym z zachowaniem następujących parametrów: (...) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t, o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych.

Sąd zauważa, że organy obu instancji prawidłowo wskazały przepisy, na podstawie których nałożono na skarżącego kary pieniężne i prawidłowo uznały, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia tych kar. Sąd także nie dostrzegł jakiejkolwiek podstawy, podkreślając, że skarżący oprócz ogólnikowych twierdzeń żadnych konkretnych okoliczności nie wykazał. Sąd zauważa, że niezbędnym elementem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że nie przyczynił się swoim zachowaniem do ich powstania, co oznacza, że musi on wykazać takie okoliczności i zdarzenia, które nie są przewidywalne, a więc typowe i zwyczajne w działalności polegającej na wykonywaniu działalności polegającej na wykonywaniu przewozu w transporcie drogowym (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 504/17).

Zdaniem Sądu, ma rację organ II instancji pomijając całkowicie polemikę ze skarżącym odnośnie ewentualnego zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 marca 2019 r. C-127 (opublikowanego: www.eur-lex.europa.eu, Dz.U.UE.C.2019/187/7, LEX nr 2634301), albowiem problematyka zawarta w tym orzeczeniu w żaden sposób nie jest związana z niniejszą sprawą, albowiem nie dotyczyła dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, dopuszczalnej długości pojazdu i jego dopuszczalnej szerokości.

Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego przepisów procesowych wskazanych w skardze. Organy wyjaśniły bowiem zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Podjęły nadto wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest trafna, a uzasadnienie stanowiska wyrażonego w decyzjach organów obu instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy i pozwala na analizę oraz ocenę rozumowania organów przez sąd administracyjny. Podkreślić należy, że naruszenie przepisów postępowania jedynie wówczas może doprowadzić do uwzględnienia skargi, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Naruszeń takich Sąd nie stwierdził.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) orzekł jak w sentencji wyroku.