Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 509/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni [...] z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 listopada 2020 r. M. D. (skarżący) zgłosił Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie we Włocławku (PGW) wykonanie pomostu o szerokości 3 m i długości do 25 m stanowiących sumę długości jego poszczególnych elementów jako rozbudowę dojścia do istniejącego pomostu ze względu na wyższy stan wody jeziora.

Decyzją z dnia 30 grudnia 2020 r., nr WA.7.4.420.79m.2020.GD, Kierownik Nadzoru Wodnego PGW wniósł sprzeciw od powyższego zgłoszenia. Organ wskazał, że przeprowadzona w dniu 15 grudnia 2020 r. kontrola w terenie wykazała rozpoczęcie robót związanych z realizacją ww. zgłoszenia, a ponadto zgłaszający nie rozwiązał kwestii formalnoprawnych z PGW związanych z pomostem, do którego dojście ma zostać rozbudowane.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że dokonał wcześniej (30 kwietnia 2020r.) zgłoszenia wodnoprawnego obejmującego budowę pomostu, po zaakceptowaniu zgłoszenia rozpoczął roboty w lipcu tego roku i kontynuował jesienią. Wówczas okazało się, że nastąpił wzrost poziomu wody jeziora i zaszła konieczność przedłużenia dojścia do pomostu o 7 m w stosunku do parametrów określonych w zgłoszeniu budowy pomostu. Skarżący wyjaśniał dalej, że został pouczony o obowiązku dokonania nowego zgłoszenia wodnoprawnego obejmującego przedłużenie dojścia do pomostu. W ocenie Skarżącego okoliczność ta powinna zostać uwzględniona, jak również to, że częściowo "usunął już 7 m dojścia do pomostu".

Decyzją z dnia 24 marca 2021 r., nr WA.ZUZ.7.4231.1.2021.WS, Dyrektor Zarządu Zlewni we Włocławku PGW uchylił decyzję I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 394 pkt 1, art. 421, art. 422 oraz art. 423 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256) i opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wyjaśnił, że decyzja organu I instancji podlegała uchyleniu albowiem zgłoszenie wodnoprawne nie spełnia wymogów formalnych. Jednocześnie stwierdził, że wbrew stanowisku odwołania skarżący nie usunął dobudowanego, siedmiometrowego dojścia do pomostu, albowiem wizja terenowa wykazała, że dokonano jedynie usunięcia poszycia pomostu, natomiast pozostawiono konstrukcję nośną. Wskazał, że zgłoszenie nie zawiera określenia wykonywanych robót w sposób opisowy oraz podstawowych parametrów charakteryzujących planowane roboty. W ocenie organu zgłoszenie zawiera też sprzeczne informacje dotyczące lokalizacji planowanego do wykonania urządzenia wodnego, a w zgłoszeniu posłużono się współrzędnymi geograficznymi podczas gdy wymagane jest określenie lokalizacji urządzenia za pomocą współrzędnych w geodezyjnym układzie odniesienia PL-ETRF2000. Za brak formalny zgłoszenia organ uznał także jego wniesienie w formie kserokopii. Dyrektor Zarządu Zlewni sformułował następnie wskazania do dalszego prowadzenia postępowania – wskazał na konieczność nałożenia na Skarżącego w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę na możliwość wystąpienia z wnioskiem o legalizację wykonanych robót.

Po rozpoznaniu sprzeciwu M. D. od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy sprzeciw ten oddalił. Potwierdził, że wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszenia wymaga najpierw zbadania kompletności tego zgłoszenia, zebrania stosownej dokumentacji pozwalającej na określenie dokładnej lokalizacji pomostu, ewentualnie zweryfikowania ilości posiadanych już przez skarżącego pomostów. Sąd wskazał, że prawidłowo stwierdzone przez organ odwoławczy braki zgłoszenia winny zostać uzupełnione na wezwanie organu i instancji.

Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2022 r. Kierownik Nadzoru Wodnego we Włocławku nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego o:

- uproszczony wypis z rejestru gruntów dla działki, na której zlokalizowany jest rozbudowany pomost,

- wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub zaświadczenie o braku konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia,

- szkice i rysunki (z określeniem jednostki miary) dokładnie określające wymiary części istniejącej pomostu i planowaną do realizacji rozbudowę,

- określenie lokalizacji robót w układzie PL-ETRF2000 części rozbudowywanej oraz istniejącej pomostu,

- naniesienie na załączoną do wniosku mapę sytuacyjno-wysokościową schematów planowanych robót z uwzględnieniem części istniejącej oraz zgłoszonej,

- określenie terminu rozpoczęcia robót lub czynności,

- podpisanie zgłoszenia oraz załączników niebędących oryginałami.

Skarżący uzupełnił zgłoszenie o ww. dokumenty pismem z dnia 6 września 2022 r., w terminie zakreślonym w postanowieniu (21 dni od dnia otrzymania postanowienia).

Decyzją z dnia 6 października 2022 r., nr WA.7.4.420.79m.2020.GD. Kierownik Nadzoru Budowlanego we Włocławku ponownie wniósł sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu stwierdził, że przeprowadzona 20 września 2022 r. kontrola terenowa wykazała rozpoczęcie robót związanych z realizacją przedmiotu zgłoszenia – rozbudowy istniejącego pomostu o dojście o szerokości 1 m i długości 7 m. W ocenie organu powyższe stanowi o wystąpieniu przesłanki opisanej w art. 423 ust. 5 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 – dalej "p.w.").

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że wbrew stanowisku organu I instancji roboty nie zostały rozpoczęte, albowiem obecny stan robót jest niezmienny od momentu usunięcia drewna na polecenie nadzoru wodnego, a co – jak wskazał skarżący – było warunkiem wydania zgody na przedłużenie dojścia do pomostu. Wskazał, że słupy pomostu są wbite maszynowo oraz wypełnione betonem, dlatego nie jest ich w stanie usunąć bez nieodwracalnego zniszczenia materiału.

Decyzją z dnia 14 marca 2023 r., nr WA.ZUZ.7.4231.1.2022.WS, Dyrektor Zarządu Zlewni we Włocławku PGW utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego sprawy oraz treści art. 394 pkt 1, art. 421 oraz art. 423 ust. 1 p.w. organ odwoławczy stwierdził, że wobec udokumentowanego faktu wykonywania robót objętych zgłoszeniem kierownik nadzoru wodnego był zobowiązany wnieść sprzeciw od tego zgłoszenia. Dyrektor Zarządu Zlewni wskazał, że rozpoczęcie wykonywania urządzeń lub ich wykonanie przed dokonaniem zgłoszenia wodnoprawnego narusza przepisy p.w., a zatem nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. Organ wskazał, że w sprawie istotne jest porównanie stanu obecnego ze stanem opisanym w zgłoszeniu, które jednoznacznie wskazuje, że przystąpiono do prac opisanych w zgłoszeniu przed jego wniesieniem do organu. Pouczył o możliwości ubiegania się o legalizację wykonanej konstrukcji.

W skardze na powyższą decyzję M. D. zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu zarówno skarżącego, jak i obywateli, z czym wiąże się informowanie skarżącego o możliwości przeprowadzenia legalizacji spornego obiektu uzależnionej od wniesienia wysokiej opłaty legalizacyjnej,

- art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu niebudzące zaufania do niego, niosące znamiona interpretowania przepisów na własną korzyść,

- art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieposłużenie się środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy,

- art. 13 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie, czy budowa dojścia do istniejącego pomostu stanowi budowę urządzenia wodnego, czy ma charakter robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji,

- art. 107 § 1 pkt 9 (w skardze błędnie "ust. 1") k.p.a. poprzez błędne wskazanie w pouczeniu aktu prawnego stanowiącego podstawę wysokości wpisu od skargi,

- art. 17 ust. 1 pkt 4 (w skardze błędnie "art. 17.1. ust. 4") p.w. poprzez błędne przyjęcie, że zgłoszone prace polegają na wykonaniu urządzenia wodnego, a nie utrzymywaniu urządzenia w celu zachowania jego funkcji rekreacyjnej zniweczonej przez wysoki poziom wody jeziora i związany z tym brak dostępu na pomost,

- art. 394 ust.1 pkt 1 p.w. poprzez błędne przyjęcie, że wykonanie naprawy urządzenia wodnego w celu zachowania jego funkcji wymaga pozwolenia wodnoprawnego,

- art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w., art. 423 ust. 5 pkt 2 p.w. i art. 424 ust. 4 p.w. poprzez ich powołanie bez precyzyjnego odniesienia treści tych przepisów do okoliczności sprawy, tj. niewskazanie, ustalenia jakich dokumentów i wymagań zostały naruszone, kim są osoby trzecie, których interes prawny został naruszony oraz jaki interes prawny właściciela wód został naruszony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów uznał je za bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna, dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy zgodne z prawem było wydanie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych polegających na dobudowaniu do istniejącego pomostu (wykonanego na podstawie wcześniejszego, zaakceptowanego przez organ nadzoru wodnego zgłoszenia) części stanowiącej dojście do tego pomostu o długości 7 m i szerokości 1 m.

Stan prawny właściwy w niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. i ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (publ. jak wcześniej wskazano) pomost klasyfikowany jest przez ustawodawcę jako urządzenie wodne. Co do zasady na wykonanie urządzeń wodnych wymagane jest pozwolenie wodnoprawne (art. 389 pkt 6 p.w.). Zgodnie jednak z art. 394 ust. 1 pkt 1 p.w. dla wykonania pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m, stanowiącej sumę długości jej poszczególnych elementów, nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, a jego legalne wykonanie uzależnione jest od uprzedniego zgłoszenia wodnoprawnego organowi nadzoru wodnego.

Prace objęte zgłoszeniem skarżącego obejmowały rozbudowę istniejącego pomostu. Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 p.w. przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

Skoro w niniejszej sprawie zgłoszono zamiar rozbudowy pomostu polegającej na przedłużeniu dojścia do tego pomostu o konstrukcję o wymiarach: 1 m szerokości i 7 m długości, to legalne wykonanie takiej rozbudowy wymaga jej zgłoszenia organowi nadzoru wodnego przed przystąpieniem do prac związanych z rozbudową. Powyższe wynika z przytoczonych wyżej przepisów, a nadto z art. 423 ust. 1 p.w., zgodnie z którym zgłoszenia wodnoprawnego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych. Stosownie do treści art. 423 ust. 2 up.w., do wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych podlegających obowiązkowi zgłoszenia wodnoprawnego można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia

Okoliczności niniejszej sprawy jasno wskazują, że stanowiące przedmiot postępowania organów obu instancji zgłoszenie wystosowane zostało po rozpoczęciu prac związanych z opisaną w tym zgłoszeniu dobudową (rozbudową). Powyższe wynika bezsprzecznie z protokołu kontroli w terenie, przeprowadzonej w dniu 20 września 2022 r., podczas której kontroler nadzoru wodnego stwierdził wykonanie konstrukcji metalowo-betonowej (wsporników pod poszycie pomostu), bez wykonanego poszycia. Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie wodnoprawne wpłynęło do organu właściwego, tj. kierownika nadzoru wodnego, po przekazaniu go według właściwości, w dniu 1 grudnia 2020 r. (zostało ono następnie uzupełnione zgodnie z wytycznymi Dyrektora Zarządu Zlewni we Włocławku PGW zawartymi w decyzji z dnia 24 marca 2021 r., nr WA.ZUZ.7.4231.1.2021.WS, utrzymanej w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 lutego 2022 r., sygn. II SA/Bd 110/22). Skoro zatem przed ostatecznym zakończeniem sprawy ze zgłoszenia wodnoprawnego opisane w nim prace rozpoczęto, zasadnym było wydanie decyzji o sprzeciwie. Podstawę sprzeciwu stanowi w tej sytuacji art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 423 ust. 1 p.w. Stosownie do pierwszego z przywołanych przepisów organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód m.in. nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8. Ten przepis z kolei stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań m.in. wynikających z przepisów ustawy (t.j. ustawy Prawo wodne – przyp. Sądu). Zacytowany już wcześniej art. 423 ust. 1 p.w. kategorycznie stanowi o obowiązku dokonania zgłoszenia wodnoprawnego przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych. Niezgłoszenie sprzeciwu przez organ nadzoru wodnego wobec zgłoszenia wodnoprawnego wystosowanego po rozpoczęciu robót sankcjonowałoby stan niezgodny z prawem, tj. z art. 423 ust. 1 p.w.

Nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia poszczególnych przepisów prawa procesowego i materialnego. Art. 7 k.p.a., wprowadza zasadę działania zobowiązujący organ do uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli podczas dokonywania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie nakłada na organ obowiązku stwierdzania prymatu któregoś z tych interesów wobec jasnych dyspozycji obowiązujących przepisów prawa. W niniejszym przypadku skarżący nie może oczekiwać, że działający zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) organ administracyjny odstąpi od stosowania bezwzględnie obowiązującego przepisu z uwagi na postulowaną przez stronę korzyść, jaką niesie dla niej realizacja przedmiotowego pomostu w kształcie przez nią zamierzonym. Niezrozumiały jest w tym kontekście zarzut, jakoby organ swoim działaniem nakierowywał skarżącego na niekorzystną dla niego ścieżkę legalizacji wykonanej przed zgłoszeniem konstrukcji. Od woli skarżącego zależało przystąpienie do prac objętych zgłoszeniem przed skierowaniem tego zgłoszenia do organu nadzoru wodnego i przed pozytywnym rozpatrzeniem (również milczącym) tego zgłoszenia. Skarżący miał też świadomość, że przedłużenie dojścia do pomostu wykracza poza zakres prac objęty uprzednim, zaakceptowanym zgłoszeniem na budowę pomostu. Z uwagi na wskazywany przez skarżącego trwały i solidny sposób wykonania istniejącej konstrukcji dojścia do tego pomostu, musi on ocenić, czy dla doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem korzystniejszym będzie usunięcie konstrukcji wykonanej pomimo braku zgłoszenia i ponowną jej instalację po akceptacji organu nadzoru wodnego, czy też zalegalizowanie dokonanych prac w trybie art. 190 p.w., którego jednym z warunków jest uiszczenie stosownej opłaty. Obie alternatywy wynikają z przepisów prawa i nie są związane – jak zdaje się sugerować skarżący - z chęcią organu nadzoru wodnego do pokierowania postępowaniem w sposób dla skarżącego niekorzystny, czy też z interpretowaniem przepisów prawa na korzyść organu (jak zarzucono w skardze w kontekście art. 8 k.p.a.).

Zarzut naruszenia art. 12 § 1 k.p.a. ("organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia") jest niezrozumiały. Od momentu przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania przeprowadził on postępowanie zgodnie z zasadą szybkości – wezwał skarżącego do uzupełnienia braków zgłoszenia, dokonał kontroli terenowej objętego zgłoszeniem pomostu oraz wydał w przepisanym terminie decyzję o (zasadnym) sprzeciwie. Środki do załatwienia sprawy powzięte przez organ I instancji były zatem proste, konieczne, wystarczające i terminowe. Również organ odwoławczy rozpoznał sprawę z odwołania skarżącego w sposób zgodny z art. 12 § 1 k.p.a. Skarżący nie wyjaśnił, jakimi to innymi środkami (prostszymi) organy winny posłużyć się w rozpoznawaniu jego sprawy.

Całkowicie chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 13 § 1 k.p.a., art. 17 ust. 1 pkt 4 p.w. i art. 394 ust.1 pkt 1 p.w. (tożsamo uargumentowane). Przede wszystkim art. 13 § 1 k.p.a., dotyczący polubownego rozstrzygania kwestii spornych w sprawach, których charakter na to pozwala, w niniejszym postępowaniu nie miał i nie mógł mieć zastosowania. Sprawa niniejsza nie polegała na rozstrzyganiu kwestii, w których istniał spór między stronami postępowania administracyjnego. Ugoda, o której mowa w art. 13 § 1 k.p.a., może być zawarta pomiędzy stronami, a zatem nie jest dopuszczalne zawarcie ugody w sprawie, w której występuje tylko jedna strona. W takich sprawach strona nie może zawrzeć ugody z organem administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie. Ugoda może być więc zawarta, jeśli w sprawie występują strony o spornych interesach, o czym mowa w art. 13 § 1 pkt 1 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r., sygn. I OSK 2364/18, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 p.w. poprzez brak uznania, że objęte zgłoszeniem roboty związane są z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 188 ust. 1 p.w. jako utrzymywanie urządzeń wodnych ustawodawca kwalifikuje ich eksploatację, konserwację oraz remonty w celu zachowania ich funkcji. Cel rozbudowy urządzenia wodnego w postaci utrzymania jego funkcjonalności (dobudowanie dojścia pomostu w związku z podwyższeniem stanu wód zbiornika, na którym pomost wykonano) nie uzasadnia kwalifikowania tej rozbudowy jako remont (a tym bardziej konserwację lub eksploatację). Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682) remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Prace remontowe nie mogą zatem polegać na wzniesieniu nowej, nieistniejącej wcześniej substancji, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.

Nietrafność zarzutu naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 p.w. i art. 423 ust. 5 pkt 2 p.w. wynika ze wcześniejszych rozważań prawnych niniejszego uzasadnienia.

Zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. poprzez błędne wskazanie w pouczeniu aktu prawnego stanowiącego podstawę wysokości wpisu od skargi ocenić należy jako nieistotne uchybienie proceduralne, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący uiścił wpis od skargi w prawidłowej wysokości wynikającej z właściwego aktu prawnego, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Uiszczenie wpisu od skargi w kwocie niewłaściwej lub jej nieuiszczenie stanowiłoby zresztą formalny brak skargi podlegający uzupełnieniu na wezwanie sądu, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o oddaleniu skargi.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).