Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 313/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1 i art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 16 marca 2023 r. Nr IF-O.7840.1.411.2022.PF w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z naruszeniem prawa oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

D. M. (dalej: strona, skarżąca) wystąpiła do Starosty Strzelińskiego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] r., udzielającą małżonkom O. (dalej: inwestorzy) pozwolenia na budowę i zatwierdzającą projekt budowalny budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami na działce nr [...] w Piotrowicach. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.).

Wniosek ten spowodował wznowienie postępowania z podanych wyżej przyczyn.

W ramach tego postępowania Starosta Strzeliński kilkukrotnie odmówił uchylenia ww. decyzji, zaś Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołań skarżącej uchylał kolejne decyzje i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po rozpoznaniu kolejnego odwołania, organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] r. uchylił ponownie rozstrzygnięcie Starosty Strzelińskiego i orzekł co do istoty, odmawiając uchylenia decyzji z [...] r.

Wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 678/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił ww. decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty. Sąd stwierdził, że organ powołując się na negatywną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania przewidzianą w art. 146 § 2 (wydanie po wznowieniu wyłącznie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej), wadliwie zastosował art. 151 § 1 k.p.a. odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż powinien był stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem prawa.

Nadto, Sąd wskazał, że organy prowadząc wznowione postępowanie na wniosek strony, związane są podstawami wznowienia wskazanymi we wniosku i nie mogą wybiórczo odnieść się tylko do niektórych podstaw wznowienia wskazanych przez stronę. W sprawie natomiast skarżąca wskazała na podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a., zaś organ wznowił postępowanie powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie ocenił drugiej z wymienionych przesłanek.

Po ww. wyroku, Starosta Strzeliński ponownie odmówił uchylenia decyzji z [...] r., a Wojewoda uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu Starosta Strzeliński w dniu [...] r. wydał dwie decyzje – nr [...], w oparciu o przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., oraz nr [...], w oparciu o przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Pierwszą z wymienionych decyzji organ stwierdził wydanie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia ww. decyzji. Zwrócił uwagę na upływ okresu przedawnienia wyłączającego dopuszczalność uchylenia decyzji ze względu na ww. podstawy wznowienia.

Z kolei drugą decyzją po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odmówił uchylenia decyzji z [...] r. stwierdzając brak występowania przesłanki wznowienia z ww. przepisu.

Po rozpatrzeniu odwołań od obu decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], pierwszą z wymienionych wyżej decyzji utrzymał w mocy. Z kolei decyzją z tego samego dnia, nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty wydanej w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda uchylił tę decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Wr 546/18) WSA uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...], o umorzeniu postępowania wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd stwierdził, że nie ma racji organ odwoławczy, że w braku przedłożenia przez skarżącą dowodu potwierdzającego wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ I instancji powinien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Brak stwierdzenia podstaw do wznowienia postępowania powinien bowiem skutkować odmową uchylenia decyzji dotychczasowej.

Kolejno, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2019 r. (II SA/Wr 545/18) WSA uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał na wadliwość podjętego rozstrzygnięcia – wykluczające się zakresy regulacji art. 151 § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.a. sprawiają, że organ nie może w jednej decyzji orzekać jednocześnie o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wraz ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji, oraz odmawiać uchylenia decyzji dotychczasowej. Taki rodzaj rozstrzygnięcia nie znajduje podstawy prawnej w treści art. 151 § 1 i § 2 k.p.a.

Sąd stwierdził także zasadność zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W toku wznowionego na wniosek skarżącej postępowania - skoro strona wskazywała na okoliczności, które jej zdaniem mają istotne znaczenie w sprawie - obowiązkiem organu było odniesienie się do tych okoliczności i wskazanie, dlaczego przedstawionym dowodom odmawia się wiarygodności i mocy dowodowej. W szczególności, biorąc pod uwagę powołanie się na podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ powinien był wszechstronnie ocenić wszystkie okoliczności związane z pominięciem skarżącej jako strony postępowania zakończonego pozwoleniem budowlanym z [...] r. W sprawie organy obu instancji pominęły zwłaszcza analizę sytuacji związanej z okolicznością podnoszącą przez skarżącą już w piśmie skierowanym do organu I instancji w 2009 r., że należąca do niej nieruchomość nie tylko znajduje się w obszarze odziaływania planowanej inwestycji, ale także jej realizacja będzie powodować naruszenie granic jej własności. W taki sam sposób organ powinien ocenić wystąpienie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. w aspekcie pozostałych twierdzeń skarżącej, w tym dotyczących istnienia wiedzy organu I instancji już w momencie wydawania decyzji z dnia [...] r. na temat sporności granic działek. W ocenie Sądu, stwierdzenie organu, że w dniu wydania pozwolenia budowlanego okoliczności w postaci właściwego przebiegu granic nie była znana organowi I instancji wymaga odniesienia się do dowodów przedstawionych przez skarżącą na okoliczność przeciwną, dotyczącą sporności przebiegu granic. Orzekające organy pominęły w ocenie tych okoliczności również zeznania geodety które złożył jej w charakterze świadka w Komendzie Policji w październiku 2009 r. Wszechstronne wyjaśnienie już tylko tych okoliczności Sąd uznał za niezbędne i konieczne, skoro mogą one mieć wpływ na ocenę decyzji udzielającej pozwolenie na budowę budynku zbliżonego do granicy działki skarżącej, jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa (w tym powołanego w decyzji I instancji art. 28 ust. 2 w zawiązku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a czego nie można również wykluczyć i co wymaga oceny organu, naruszenia na § 13 i § 60 tego ostatniego aktu).

Sąd zwrócił także uwagę, że na znaczenie tego elementu decyzji stwierdzającej niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem wskazał już WSA we Wrocławiu w wyroku z 18 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 678/15. Podkreślił wówczas, że strona uzyskując stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, otrzymuje tytuł prawny otwierający jej możliwość dochodzenia przysługujących roszczeń odszkodowawczych. Dlatego też decyzja wydana na postawie art. 151 § 2 k.p.a. powinna wyraźnie przesądzać, czy poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie). Nie może być to czysto mechaniczne porównanie dwóch rozstrzygnięć, lecz ocena ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków z nich wynikających. W niniejszej sprawie będzie oznaczać udzielenie odpowiedzi, czy wobec m.in. zbliżenia do granic działki skarżącej, organ wydałby decyzję odpowiadającą w swej istocie dawnej decyzji.

Po przekazaniu prawomocnego wyroku z aktami sprawy do ponownego rozpoznania, Starosta Strzeliński wyłączył od udziału w postępowaniu trzech pracowników, którzy brali czynny udział w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r. Następnie zwrócił się do Wojewody o załatwienie przez organ wyższego stopnia tej sprawy lub o wyznaczenie innego organu do załatwienia tej sprawy, gdyż na skutek ww. wyłączenia organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy.

Wojewoda uwzględnił ww. wniosek i wyznaczył Starostę Świdnickiego (dalej: Starosta, organ I instancji) do rozpatrzenia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta Świdnicki, na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdził naruszenie prawa w decyzji Starosty Strzelińskiego z [...] r. i brak możliwości uchylenia powyższej decyzji z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ stwierdził, że postępowanie zakończone decyzją z [...] r. od początku było obarczone wadą. Odrzucenie pisma skarżącej z 27 marca 2009 r., w którym poinformowała organ o nieprawidłowości w ustaleniu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], jednoznacznie przesądziło o odmowie przyznania jej statusu strony uniemożliwiając jednocześnie przeglądnie akt sprawy oraz sporządzenie z nich odpisów i notatek. Natomiast rozciągnięcie w czasie postępowania wznowieniowego doprowadziło do sytuacji, w której upływ czasu uniemożliwił wyeliminowanie z obrotu prawnego powyższej decyzji, która była obarczona wadą prawną.

W wyniku odwołania skarżącej, Wojewoda decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz orzekając o istocie sprawy stwierdził, że decyzja Starosty Strzelińskiego z [...] r. wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ odwoławczy dokonał obszernej analizy co do występowania przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., wskazując na dane wynikające ze szkicu polowego z 2001 r., na który powoływała się skarżąca w toku postępowania zwyczajnego, zeznania geodety, które złożył jej w charakterze świadka w Komendzie Policji w październiku 2009 r. i wreszcie na wyrok Sądu Rejonowego w Strzelinie z 31 grudnia 2012 r. w sprawie rozgraniczenia działek nr [...] (należącej do skarżącej) i nr [...] (należącej do inwestorów), organ stwierdził, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] r. Nadto stwierdził też, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Na podstawie tak poczynionych ustaleń Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa decyzja z [...] r. była dotknięta wadliwością o charakterze formalnym.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że w sprawie doszło nadto do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie – w zakresie zlokalizowania budynku względem granic działki budowlanej. Kolejna uwaga Wojewody dotyczyła danych związanych bilansem terenu w punkcie dotyczącym powierzchni działki nr [...] oraz wskaźnika powierzchni terenów zielonych. Zauważył, iż z uwagi na zmianę przebiegu granicy zawarte w projekcie budowlanym, dane liczbowe dotyczące wskazanych elementów uległy zmianie i nie odpowiadają rzeczywistym wymiarom. Organ odwoławczy stwierdził także naruszenie § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zgodnie z którym, część opisowa projektu zagospodarowania terenu winna zawierać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej.

Zdaniem organu odwoławczego, powyższe nieprawidłowości wskazują, że decyzja Starosty Strzelińskiego z [...] r. jest decyzją wadliwą również materialnie.

W dalszych wywodach Wojewoda zwrócił uwagę, że w rozpatrywanej sprawie ma miejsce sytuacja o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a. – upłynął już bowiem czas, w którym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej byłoby możliwe. Od daty doręczenia tej decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu (inwestorom), upłynęło już bowiem 5 lat. W tej sytuacji, pomimo tego, że decyzja z [...] r. wydana została z naruszeniem prawa przez niezapewnieniem udziału wszystkim stronom (art. 10 § 1, art. 28 ust.2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) oraz przez udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o mapę, która nie przedstawiła prawidłowego przebiegu granicy pomiędzy działkami – z uwagi na upływ 5-letniego terminu jej uchylenie nie jest możliwe.

Wyjaśniając przyczyny wydania decyzji reformatoryjnej Wojewoda wskazał, że Starosta błędnie sformułował sentencję swojego rozstrzygnięcia stwierdzając naruszenie prawa w decyzji z [...] r. i brak możliwości jej uchylenia z przyczyn określonych w art. 146 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 146 k.p.a. organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa a nie naruszenia prawa w decyzji. Powyższe wskazuje, że decyzja w takim przypadku przybiera formę rozstrzygnięcia polegającego tylko na stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa, a organ nie orzeka dodatkowo o nieuchylaniu decyzji. Dopiero w uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ w poprzednim postępowaniu. Z tych względów Wojewoda uznał za konieczne uchylenie decyzji I instancji i orzeczenie na nowo co do istoty sprawy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu zarzucając decyzji Wojewody:

1) obrazę art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania w rozstrzygnięciu decyzji naruszeń prawa mających miejsce przy wydaniu decyzji oraz okoliczności będących przedmiotem tych naruszeń, brak wskazania w rozstrzygnięciu decyzji powodów, ze względu na które organ administracyjny nie uchylił decyzji, które to naruszenia przepisów wywierają istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyjaśniono, że rozstrzygnięcie decyzji nie wymienienia przepisów prawa, które zostały naruszone wydaniem decyzji oraz nie wymienia okoliczności (zdarzeń i faktów) będących przedmiotem tych naruszeń przy jednoczesnym braku wskazania w rozstrzygnięciu decyzji powodów i przepisów prawa, ze względu na które organ administracyjny nie uchylił decyzji;

2) obrazę art. 75 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie w sprzeczności z tymi przepisami, że pismo skarżącej z dnia 27 marca 2009 r. nie stanowiło dowodu na okoliczność przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], nie stanowiło informacji dla organu która winna skutkować uznaniem skarżącej za stronę postępowania i wyjaśnieniem przebiegu granicy przed wydaniem pozwolenia na budowę, co zapobiegłoby ingerencji inwestycji budowlanej w obszar nieruchomości skarżącej,

3) obrazę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego oraz w związku z art 107 § 3 poprzez błędne przyjęcie przez organ w uzasadnieniu decyzji, że granica ustalona wyrokiem Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia [...] r., sygn. akt [...], stanowiła nową okoliczność nieznaną organowi w dacie wydania decyzji, gdyż Sąd rozgraniczył według granicy prawnej istniejącej w dacie wydania decyzji z dn. [...] r. Nr [...],

4) obrazę art. 24 § 1 pkt 5, art. 24 § 4, art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 147 k.p.a. poprzez zaniechanie wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o tę przesłankę, pomimo posiadania przez Wojewodę w tym zakresie stosownych informacji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

5) obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to art. 7-10 § 1, art. 73 § 1 i art 75 § 1. oraz art 77 i art. 78 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej udziału w postępowaniu poprzez umożliwienie jej zaznajomienia się aktami sprawy prowadzonymi zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co uniemożliwiło skarżącej czynny udział w sprawie m.in. poprzez zgłoszenie wniosków dowodowych i oświadczeń,

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko wnosząc o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Podkreśliła, że fakt nieprawidłowości granicy znany był organowi już w chwili wydania decyzji, co wynika z zasobów geodezyjnych, nadto możliwe było ustalenie tej okoliczności przez zapytanie geodety. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), kontrola zaskarżonych aktów przez sądy administracyjne polega na ich badaniu pod względem ich zgodności z prawem. Stwierdzenie w wyniku takiej kontroli naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub też przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu, co nakazuje przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1634 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

Zaznaczyć też należy, że dla rzetelnego wypełnienia powyższego obowiązku, Sąd dokonując kontroli w wyniku wniesionej skargi nie jest związany podniesionymi w niej zarzutami czy wnioskami (z wyjątkiem interpretacji podatkowej, która w niniejszej sprawie nie jest przedmiotem rozpoznania), jest jednak związany granicami sprawy. Granice te wyznacza zaś zaskarżony akt, którym w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto w przedmiotowej sprawie – z uwagi na przeprowadzenie już dwukrotnie sądowej kontroli wyrokami z dnia 18 lutego 2016 r. i z dnia 10 grudnia 2019 r. – zostały narzucone dodatkowe granice rozpoznania, wynikające z art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przez ocenę prawną, o której mowa w powyższym przepisie, rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w danej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości.

Z przytoczonej wyżej regulacji art. 153 p.p.s.a. wynika zatem, że nie tylko organy obu instancji były związane dokonaną oceną prawną w wskazaniami w kwestii dalszego postępowania – również Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest objęty obowiązkiem uwzględnienia wskazań ww. prawomocnego wyroku. Oznacza to, że ani organy, ani Sąd nie mogą formułować oceny sprzecznej z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązane do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organami administracji publicznej. Podkreślenia wymaga, że związanie oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone, zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Taki skutek może spowodować również zmiana po wydaniu orzeczenia sądowego istotnych okoliczności faktycznych. Zaznaczyć również należy, że wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję dokonanej oceny prawnej. W wyroku z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1261/21 (dost. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że naruszenie art. 153 p.p.s.a. może polegać na pominięciu wiążącej oceny i przyjęciu stanowiska odmiennego niż z niej wynikające lub niewykonaniu wytycznych co do dalszego postępowania. W konsekwencji zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 353/16 – dost. jw.).

Mając zatem na uwadze wiążący charakter wskazanych wyżej wyroków z 18 lutego 2016 r. i 10 grudnia 2019 r., rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organy wykonały wskazania co do dalszego orzekania sformułowane ww. orzeczeniach sądowych, czy uwzględniły przy tym dokonaną w nich ocenę prawną, a także, czy dokonana ocena nie uległa zdezaktualizowaniu na skutek zmiany okoliczności faktycznych. W tym względzie szczególnie istotna jest ocena i wskazania zawarte w wyroku z 2019 r., które w sposób kompleksowy ujmują również zalecenia wynikające z wyroku z 2016 r.

Przypomnieć należy, że w orzeczeniu tym Sąd poza oceną wskazującą na wadliwość podjętego rozstrzygnięcia nie znajdującego podstawy w treści art. 151 § 1 i § 2 k.p.a., stwierdził także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. wskazując, że organ powinien ocenić wystąpienie przesłanek z art. 145 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. w aspekcie podnoszonych przez skarżącą twierdzeń związanych z pominięciem jej jako strony, pomimo tego, że już w piśmie z dnia [...] r. wskazywała, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a jej realizacja będzie powodować naruszenie granic własności oraz, że organ miał wiedzę na temat sporności granic w momencie wydawania decyzji z 2009 r. Stwierdzenie organu, że okoliczność ta nie była mu znana powinno być także odniesione do dowodów przedstawionych przez skarżącą na okoliczność przeciwną, dotyczącą sporności granic, która według skarżącej była znana organowi (szkic polowy i zeznania jako świadka, geodety). Sąd stwierdził, że ocena tych okoliczności została pominięta, a mogła mieć wpływ na ocenę decyzji o pozwoleniu na budowę budynku zbliżonego do granicy działki skarżącej jako wydanej z naruszeniem prawa, tj. art. 28 ust. 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i – czego Sąd nie wykluczył – § 13 i § 60 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Odwołując się do wcześniejszego wyroku z 2016 r. Sąd stwierdził, że decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. powinna wyraźnie przesądzać, czy poprzednio wydana decyzja była wadliwa także materialnie, a nie tylko formalnie (poprzez wadę procesową powodującą wznowienie).

Mając na uwadze powyższe, rozpoznający niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji brakuje co prawa szczegółowej analizy wszystkich wskazanych w omówionym wyżej wyroku zagadnień, jednak braki w tym zakresie prawidłowo uzupełnił organ odwoławczy. Podkreślić przy tym należy, że takie działanie mieści się jak najbardziej w kompetencjach organu odwoławczego, co wynika z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności, sformułowanej w art. 15 k.p.a. Nakłada ona bowiem na organ drugiej instancji obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ pierwszej instancji były prawidłowe. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Istota dwuinstancyjności sprowadza się zatem do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej (zob. Hanna Knysiak-Sudyka [w]: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, WKP 2023).

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda szczegółowo przeanalizował, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zasadnie uznając, że zostały one spełnione. Organ wykazał, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji zarówno ze względu na zbliżenie budynku do granic działki z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak też ze względu konieczność zapewnienia pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi odpowiedniego nasłonecznienia i naświetlenia. Z tych powodów organ stwierdził, że objęta pozwoleniem na budowę inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej.

Wojewoda dokonał także analizy spełnienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., którą jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który wydał decyzję. Kierując się wytycznymi Sądu z wyroku z dnia 10 grudnia 2019 r., organ odwoławczy dokonał analizy wystąpienia omawianej przesłanki wznowienia w kontekście twierdzeń skarżącej dotyczących istnienia po stronie organu, już w momencie wydania decyzji, wiedzy na temat sporności granicy. Zgodnie ze wskazaniami Sądu Wojewoda odniósł się do dowodów przedstawionych przez skarżącą na tę okoliczność. Zwrócił przy tym uwagę, że szkic polowy wraz z kopią protokołu ustalenia granic z dnia 5 lipca 2001 r. stanowił załącznik do pisma z dnia 7 lipca 2009 r. przedłożonego przez ówczesnego pełnomocnika skarżącej. Zauważył także, że zgodnie z tym protokołem strony oświadczyły o utrwaleniu punktów granicznych kamieniem granitowym i odręcznie zawarto uwagę o nie przyjęciu granicy przez J. O. Z kolei geodeta przesłuchany jako świadek w dniu 22 października 2009 r. zeznał, że w 2008 r. miał wykonać mapy projektowe na potrzeby budowy domu na działce nr [...] z uwzględnieniem granic w oparciu o wskazania inwestora J. O. Okoliczność ta została ujawniona przez skarżącą dopiero w piśmie z 2016 r. Organ przeanalizował te dowody i stwierdził, że choć dotyczą one okoliczności dotyczących sporu co do przebiegu granicy, wiedzę o nich Starosta pozyskał dopiero po wydaniu decyzji z dnia [...] r., zatem na dzień wydania tej decyzji nie były one znane organowi.

Oceniając natomiast pismo skarżącej z dnia 27 marca 2009 r., w którym miała ona przekazać informację o samowolnie przesuniętej granicy, Wojewoda stwierdził, że zawarta w nim deklaracja wskazująca na konieczność sprawdzenia (po zapoznaniu się z projektem), czy inwestycja nie będzie realizowana na jej działce, nie została poparta żadnym dowodem potwierdzającym przeprowadzenie postępowania sądowego lub rozgraniczeniowego w związku ze sporem granicznym. Deklaracja zawarta w tym piśmie była ogólnikowa – skarżąca podała, że dopiero musi ustalić, czy inwestycja nie wkracza na jej działkę. W tej sytuacji zasadnie Wojewoda stwierdził, że ww. pismo, znane było organowi w dniu wydania decyzji, jednak nie stanowiło dowodu potwierdzającego fakt innego przebiegu granicy niż przedstawiony w projekcie budowlanym.

Prawidłowo także Wojewoda wyjaśniał, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r. organ architektoniczno-budowlany bazował na projekcje zagospodarowania terenu sporządzonym na aktualnej wówczas mapie do celów projektowych, przejętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w Strzelinie. Prawidłowo powołał przy tym wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1009/17 (dost. jw.), w którym sąd ten zwrócił uwagę, że "organy architektoniczno-budowlane nie mają kompetencji, ani żadnych środków, do weryfikacji, czy załączona do wniosku mapa do celów projektowych ma przymiot aktualności. Jeśli więc taka mapa nie została opatrzona klauzulą przyjęcia mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzającą przydatność mapy dla celów projektowych, to organ architektoniczno-budowlany nie wie, czy taka mapa jest aktualna, czy też nie. Samo oświadczenie inwestora jest niewystarczające, gdyż z oczywistych względów ma on interes, by twierdzić, że złożył aktualną mapę".

Zwrócić należy uwagę, że mapa do celów projektowych, która jest jednym z podstawowych elementów projektu zagospodarowania terenu, została zdefiniowana w art. 2 pkt 7a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo kartograficzne i geodezyjne, a jej szczegółowe wymogi określa zarówno powyższa ustawa, jak i ustawa – Prawo budowlane. Jest to przede wszystkim opracowanie kartograficzne które oparte musi być oparte na danych wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego czy map ewidencyjnych z których wynikają granice działek ewidencyjnych. Natomiast zmiana przebiegu tych granic nastąpić może tylko według przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, która w art. 22 ust. 2 stanowi, że zmiany aktualizujące mogą być wprowadzone na wniosek właścicieli nieruchomości zgłoszony Staroście w terminie 30 dni od daty powstania tych zmian, chyba że następują one na podstawie aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Z powyższego wynika, że nawet jeśli dokument taki jak szkic polowy, istniał na dzień wydania decyzji z dnia [...] r., to aby przebieg granicy pomiędzy działkami który z tego szkicu wynikał, mógł mieć charakter wiążący dla organu architektoniczno-budowlanego zatwierdzającego projekt budowlany, musiałby być wcześniej naniesiony w urządzeniach ewidencyjnych w sposób przewidziany aktami normatywnymi. W konsekwencji należy zgodzić się z organem, że wskazywane przez skarżącą dokumenty w dacie wydania decyzji Starosty z dnia [...] r. nie mogły stanowić dowodów potwierdzających inny przebieg granicy niż wynikający z dokumentów znajdujących się w zasobie geodezyjnym. Po pierwsze, zostały one ujawnione już po dacie wydania decyzji, po drugie organ architektoniczno-budowlany nie ma kompetencji do weryfikacji i podważania we własnym zakresie danych dotyczących przebiegu granic ujawnionych w urzędowych dokumentach wydanych przez właściwe organy. Oczywiście dane w zakresie granic nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają charakter deklaratoryjny i nie wyłączają prowadzenia postępowania o rozgraniczenie. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że są to dokumenty urzędowe, korzystające z domniemania prawdziwości stwierdzonych w nim danych (art. 76 § 1 k.p.a.). Samo zatem podważanie przez strony ujawnionych w nich granic, istnienie sporu co do przebiegu granicy, czy też nawet fakt toczącego się postępowania o rozgraniczenie (lub innego dotyczącego ustalenia granicy) tego domniemania jeszcze nie podważa. Przeciwna wykładnia godziłaby w bezpieczeństwo obrotu prawnego dotyczącego nieruchomości (art. 2 Konstytucji RP). Dopiero zatem prawomocne orzeczenie właściwego organu (np. prawomocna decyzja o rozgraniczeniu lub prawomocne postanowienie sądu w tym zakresie) mogą podważyć rzeczone domniemanie.

W świetle powyższych wywodów zasadnie Wojewoda przyjął, że dopiero wyrok Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia [...] r., sygn. akt. [...], orzekający o rozgraniczeniu pomiędzy działkami nr [...] i [...] i zobowiązujący do wydania skarżącej części działki nr [...] o pow. [...] m2 – po uprawomocnieniu – mógł być podstawą do dokonania wiążących zmian w ewidencji gruntów. Na jego podstawie – zgodnie z art. 22 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego - można było dokonać takich zmian m.in. na mapie ewidencyjnej. Dopiero też, tak naniesione zmiany były wiążące dla organu architektoniczno-budowlanego, który wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany. Przy czym należy pamiętać, że orzeczenie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości ma charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny. Innymi słowy, orzeczenie to określa władczo stan granic nieruchomości na dzień orzekania o rozgraniczeniu (por. np. uzasadnienie uchwały 7 sędziów SN z 30 października 2014 r., III CZP 48/14, OSNC 2015/3/27; wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 sierpnia 2009 r., II SA/Bd 406/09 oraz wyrok WSA w Warszawie z 13 kwietnia 2016 r., IV SA/Wa 3876/15 - CBOSA).

W konsekwencji nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ już w dacie wydawania decyzji z dnia [...] r. dysponował dowodami potwierdzającymi w sposób wiążący, że przebieg granicy jest inny niż wynikający z mapy na której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu. Wskazywane przez skarżącą dokumenty, takich dowodów nie stanowiły. W tych okolicznościach zasadnie organ przyjął, że nową okolicznością nieznaną organowi na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę był inny prawny przebieg granicy niż ujawniony w projekcie budowlanym.

Organ odwoławczy wywiązał się także z obowiązku przeprowadzenia oceny, czy decyzja z dnia [...] r., była wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i czy była też wadliwa materialnie.

Jak zostało to już wyżej opisane, Wojewoda wykazał oczywistą wadliwość procesową decyzji ze względu na wydanie jej z pominięciem skarżącej jako strony oraz bez uwzględnienia okoliczności dotyczących przebiegu spornej granicy, które nie były organowi znane w chwili podejmowania orzeczenia. Wykazał również, że decyzja była dotknięta wadliwością materialną, gdyż doszło na naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. – inwestor nie przedłożył bowiem oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością stanowiącą części działki skarżącej na cele budowlane. Zauważyć trzeba, że Wojewoda uznał także za zasadne zastrzeżenia skarżącej do bilansu terenu oraz wskaźnika powierzchni zabudowy i terenów zielonych. W tym względzie stwierdził, że z uwagi na zmianę przebiegu granicy zawarte w projekcie dane liczbowe dotyczące tych elementów uległy zmianie.

Niemniej, jak słusznie i prawidłowo stwierdził Wojewoda, pomimo opisanych wyżej wadliwości, uchyleniu decyzji z dnia [...] r. stoi na przeszkodzie zakaz wydania takiego rozstrzygnięcia wynikający z art. 146 § 1 k.p.a. Przepis ten bowiem stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Zaznaczyć trzeba, że w zastosowanym w cytowanym przepisie zwrocie "od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji", ustawodawca nie wskazał cech tego doręczenia lub ogłoszenia ani tym bardziej jego adresatów. Pozwala to zatem na przyjęcie, że wystarczające jest skuteczne doręczenie decyzji co najmniej jednej ze stron postępowania (por. wyroki: NSA z dnia 12 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1776/07; z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt II OSK 2903/14 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 129/21 – dost. jw.).

W niniejszej sprawie przesłankę wznowienia postępowania określały przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., co oznacza, że możliwość rozpoznania sprawy co do istoty i ewentualne wzruszenie decyzji z [...] r. ograniczone było okresem 5 lat od daty jej doręczenia. Okoliczność ta (doręczenie decyzji inwestorowi) – jak wskazuje organ i co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy – miała miejsce 9 kwietnia 2009 r. Co za tym idzie, okres 5-letni upływał z dniem 9 kwietnia 2014 r. r. Wojewoda zatem, wydając zaskarżoną decyzję, datowaną na [...] r., zobligowany był uwzględnić zmianę okoliczności faktycznych, jaką był 5-letni upływ czasu i zastosować się do zakazu wynikającego z art. 146 § 1 k.p.a. – w konsekwencji do wydania decyzji z rozstrzygnięciem określonym w art. 151 § 2 k.p.a.

Trafnie Wojewoda wyjaśniał w skarżonej decyzji, że upływ terminów określonych w art. 146 § 1 k.p.a. jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Termin 5-letni, chociaż zamieszczony w przepisie procesowym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ i jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział (zob. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r. II OSK 15/21 - dost. jw.).

Z powyższych powodów, stwierdzając konieczność wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., zasadnie także organ odwoławczy dokonał reformacji orzeczenia pierwszej instancji. Przywołany przepis nie przewiduje bowiem rozstrzygnięcia jakie zostało podjęte przez organ I instancji, czyli orzekającej o stwierdzeniu naruszenia prawa w decyzji ostatecznej oraz o braku możliwości jej uchylenia. Organ powinien natomiast stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa - co Wojewoda prawidłowo uczynił.

Jeżeli natomiast chodzi o podniesione w skardze zarzuty co do tego, że w rozstrzygnięciu Wojewody nie wymieniono przepisów prawa, które zostały naruszone wydaniem zaskarżonej decyzji z 2009 r. oraz okoliczności będących przedmiotem tych naruszeń, przy jednoczesnym braku wskazania w rozstrzygnięciu decyzji powodów i przepisów prawa, ze względu na które organ nie uchylił decyzji, to stwierdzić należy, że z treści art. 151 § 2 k.p.a. nie wynika wymóg zawarcia tych wszystkich elementów w rozstrzygnięciu decyzji. Przepis ten stanowi, że w przypadku stwierdzenia negatywnych przesłanek z art. 146, organ ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Takie też Wojewoda zawarł rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że decyzja Starosty Strzelińskiego z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie zauważyć należy, że w omawianym przepisie brak jest jakiegokolwiek wymogu, aby rozstrzygnięcie decyzji miało zawierać wyliczenie przepisów, które zostały naruszone. Jakkolwiek druga art. 151 § 2 k.p.a. nakłada na organ orzekający obowiązek wskazania okoliczności z powodu których nie uchyla decyzji, to jednak zauważyć należy, że nie konkretyzuje, w której części decyzji ten element winien zostać zamieszczony - czy w sentencji rozstrzygnięcia, czy w uzasadnieniu. Z przepisu art. 107 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że równoprawnymi, integralnymi elementami decyzji jest zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie dochodzi zatem do naruszenia prawa które miałoby mieć wpływ na wynik sprawy, jeśli w sentencji rozstrzygnięcia organ nie wskazuje okoliczności z powodu których nie uchylił ostatecznej decyzji, a odnosi się do nich w uzasadnieniu decyzji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 282/20 – dost. jw.). Taki wymóg nie wynika też z art. 107 k.p.a. normującego elementy formalne decyzji. Te natomiast w pełni znajdują odzwierciedlenie w zaskarżonym akcie. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji przedstawił bowiem stan faktyczny sprawy, a także przywołał wszystkie przepisy, które miały w sprawie zastosowanie, wyjaśnił znaczenie jakie miały one na gruncie okoliczności niniejszej sprawy, w tym prawidłowo powołał przepisy będące podstawą stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i powody dla których nie można było wydać innego rozstrzygnięcia. Powołane wyżej przepisy nie nakładają zaś obowiązku przedstawienia szczegółowej argumentacji odnoszącej się do stwierdzonych naruszeń czy to procesowych, czy materialnych, a poza tym uchybienie takie, nawet jeśli byłoby stwierdzone przez Sąd – wobec prawidłowego rozstrzygnięcia - nie miałoby istotnego wpływu na wynik sprawy. W szczególności takiego wpływu nie ma podnoszony przez skarżącą zarzut lakonicznego przedstawienia przebiegu postępowania, bez wyjaśnienia przyczyn wyłączenia pracowników Starosty Strzelińskiego i bez wyjaśniania prawidłowości czynności podejmowanych przez tych pracowników a także wpływu prowadzenia przez nich postępowania na wieloletni czas trwania postępowania. Sąd raz jeszcze zwraca uwagę, że w świetle art. 107 § 3 k.p.a. organ nie ma obowiązku opisywania w sposób drobiazgowy całego przebiegu postępowania, tym bardziej jeżeli mamy do czynienia z postępowaniem wieloletnim, w którym wcześniej wydawane akty prawne poddawane były następnie kontroli instancyjnej i sądowej. Wystarczy, że zaznaczy fakt wydania takich aktów. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także kwestia prawidłowości czynności podejmowanych na wcześniejszym etapie przez wyłączonych we wznowionym postępowaniu pracowników organu, tym bardziej, jeśli wydane przez nich akty podlegały wcześniej uchyleniu. Również długość postępowania – aczkolwiek w niniejszej sprawie zdecydowanie naganna - nie pozostaje w bezpośrednim związku z prawidłowością rozstrzygnięcia sprawy, skarżąca miała zaś możliwość zwalczania zwłoki organu poprzez skargę na bezczynność lub przewlekłość.

Bez podstawy prawnej okazał się także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 i art. 24 § 4 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o tę przesłankę pomimo posiadania w tym względzie przez Wojewodę stosownych informacji. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku skarżącej, a nie z urzędu. W związku z powyższym organ zasadnie ograniczył się do analizy podstaw wznowienia wskazanych przez skarżącą we wniosku o wszczęcie tego trybu nadzwyczajnego, to jest do art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Wniosek ten w żadnym razie nie zawierał przesłanki z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Poza tym, już w wyroku z 18 lutego 2016 r. Sąd wyraził jednoznaczną ocenę prawną – wiążącą zarówno dla organów, jak i Sądu – że prowadząc postępowanie na wniosek, organ związany jest podstawami wznowienia zawartymi we wniosku. Tylko prowadząc postępowanie z urzędu organ jest dysponentem takiego postępowania i może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia. Jeżeli zatem skarżąca w toku postępowania nie podniosła przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. – a nie podniosła – to organy nie miały żadnych podstaw, aby wyjaśniać jej występowanie w sprawie z własnej inicjatywy.

W kwestii zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego przez niezapewnienie skarżącej udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej zapoznanie się z aktami sprawy, co uniemożliwiło jej czynny udział w postępowaniu Sąd wyjaśnia, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy zatem wykazanie związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, a w niniejszej sprawie skarżąca takiego związku nie wykazała – nie przedstawiła żadnych okoliczności (faktów) świadczących o ewentualnym wpływie naruszenia na jej sytuację prawną. Inaczej mówiąc, skarżąca nie wyjaśniała, jakich konkretnie, istotnych dla wyniku sprawy, wniosków dowodowych i oświadczeń na skutek uchybienia nie złożyła przed wydaniem decyzji. Z akt sprawy jak też z uzasadnienia skargi nie wynika natomiast, aby podniesione naruszenie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, która jest przedawniona.

Z powyższych powodów, stwierdzając brak naruszeń zarówno procesowych, jak i o charakterze materialnym, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.