Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 875/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 416/16 o odrzuceniu skargi P.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 kwietnia 2016 r. skarżący P.G. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki listowej w dniach 13 i 21 kwietnia 2016 r. skarżący nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu.

Z zapisku urzędowego z dnia 18 maja 2016 r. wynika, że do dnia 17 maja 2016 r. skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego (karta nr 15 akt sądowych).

Postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 416/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę P.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2016 r., nr SKO.UP/4121/227/2015 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w § 3 cytowanego powyżej artykułu, który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie zostało wysłane na podany przez P.G. w skardze adres, jednak pomimo dwukrotnego awiza skarżący go nie odebrał. Zgodnie z treścią art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia stronie pisma składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, zawiadamiając o tym stronę. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu I instancji, przesyłka zawierająca zarządzenie Przewodniczącej Wydziału z dnia 4 kwietnia 2016 r. nie została doręczona skarżącemu w miejscu jego zamieszkania z powodu jego nieobecności. W związku z tym została pozostawiona w placówce pocztowej Agencja Pocztowa Kraków 47, a zawiadomienie o niej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Pomimo dwukrotnego awizowania skarżący nie odebrał przesyłki. Wobec niepodjęcia przesyłki przez skarżącego skutek doręczenia nastąpił w dniu 27 kwietnia 2016 r., a termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 4 maja 2016 r. Z zapisku urzędowego z dnia 18 maja 2016 r. wynika, że skarżący do tego dnia nie uiścił wpisu.

Zażaleniem z dnia 14 czerwca 2016 r. zaskarżono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2016 r., wnosząc o jego uchylenie.

W zażaleniu wskazywano, że pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego nie zostało podjęte z uwagi na stan wyższej konieczności. Wnoszący zażalenie argumentował, że nie posiadał informacji na temat wysłanej do niego korespondencji, ponieważ musiał niespodziewanie i nagle pojechać za granicę z uwagi na złą sytuację zdrowotną swojej matki. Wskazywał, że w dniu 8 kwietnia 2016 r. (sobota) w godzinach popołudniowych dowiedział się o konieczności wyjazdu do Włoch, w dniu 9 kwietnia 2016 r. około godz. 00:30 wyjechał wraz ze szwagrem Z.K. Za granicą przebywał do czasu stabilizacji zdrowia mamy tj. do dnia 2 maja 2016 r. Na poparcie zawartych w zażaleniu twierdzeń przedstawiono kopię biletów na prom. Poza tym podnoszono, że sprawa jest dla wnoszącego zażalenie bardzo ważna, ponieważ dotyczy bezpośrednio jego syna i spraw związanych z jego uprowadzeniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ odrzucenie skargi przez Sąd I instancji w okolicznościach rozpatrywanej sprawy było zgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo ustalił moment, w którym rozpoczął swój bieg termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Z akt sprawy wynika bowiem, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia stosownego wpisu została awizowana po raz pierwszy w dniu 13 kwietnia 2016 r.

Sąd I instancji słusznie powołał przy tym treść art. 73 p.p.s.a., który reguluje instytucję doręczenia zastępczego. Z przepisów tych wynika, że nieodebraną, mimo skutecznego awizowania, w 14-dniowym terminie, przesyłkę uznaje się za doręczoną z ostatnim dniem tego terminu. Słusznie zatem przyjęto, że skutek doręczenia wezwania w niniejszej sprawie nastąpił w dniu 27 kwietnia 2016 r. Wówczas rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł.

Wobec tego zasadnie uznano, że termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 4 maja 2016 r. (siedem dni liczonych od dnia 27 kwietnia 2016 r.). Poza tym z informacji przedstawionej przez wydział księgowy WSA w Krakowie w dniu 18 maja 2016 r. wynika, że aż do dnia 17 maja 2016 r. żądana opłata nie została przez wnoszącego zażalenie uiszczona.

W takiej sytuacji Sąd I pierwszej instancji miał nie tylko prawo, ale i obowiązek zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Na marginesie należy zauważyć, że okoliczności podnoszone przez wnoszącego zażalenie mogłyby stanowić ewentualną podstawę argumentacji w przypadku wniosku o przywrócenie terminu. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, która dotyczyła odrzucenia skargi z uwagi na nieuiszczenie wpisu w terminie, zarzuty te ocenić należało jako nietrafione, z uwagi na związanie, zarówno strony postępowania, jak i Sądu, 14-dniowym terminem, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a.

Należy przy tym podkreślić, że zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego nie ma charakteru fakultatywnego, tj. nie zależy od uznania Sądu. Obowiązek wykorzystania tego trybu aktualizuje się w każdym przypadku "niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a." Sytuacja taka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, a ponieważ przesyłki nie odebrano w terminie, pomimo dwukrotnego awizowania, słusznie zastosowano art. 73 § 4 p.p.s.a.

Wobec uznania, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił je na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.