Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2297/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 § 1, art. 239b § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Gabriela Zalewska-Radzik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Lu 167/21 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 22 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 167/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone przez B. spółkę z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "DIAS") z 22 lutego 2021 r. oraz postanowienie Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie z 1 października 2020 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.

Wyrok, podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl (dalej: "CBOSA").

Z ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że Naczelnik Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie przeprowadził u Skarżącej postępowanie podatkowe. Następnie decyzją z 9 lipca 2020 r. określił Spółce od czerwca do października 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "u.p.t.u.), zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 99 ust. 12 u.p.t.u. za wrzesień 2015 r. oraz kwoty podatku od towarów i usług (dalej: także "podatek VAT") do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za wrzesień i październik 2015 r., a postanowieniem z 1 października 2020 r. nadał powyższemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z 22 lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie z 9 lipca 2020 r. w części określającej Spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiąc październik 2015 r. w wysokości 711 821 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego należność Spółki z tytułu zwrotu podatku VAT za październik 2015 r. przedawnia się z dniem 31 grudnia 2021 r., ponieważ wtedy upływa ustawowy (5-letni) termin przedawnienia, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, tj. od końca 2016 r. W ocenie organu odwoławczego w odniesieniu do kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za październik 2015 r. nie wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: "o.p."), w oparciu o którą organ podatkowy pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie, bowiem okres od dnia wydania postanowienia Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego z 1 października 2020 r. do dnia upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (31 grudnia 2021 r.) był dłuższy niż 3 miesiące. Dodatkowo, bieg terminu przedawnienia zobowiązań Spółki w podatku VAT, w tym za październik 2015 r., został zawieszony w związku z postanowieniem Prokuratury Okręgowej w Lublinie Wydział III ds. Przestępczości Gospodarczej z 5 października 2020 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie podejrzenia popełniania przestępstw gospodarczych, o czym Naczelnik Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie poinformował Spółkę pismem z 14 października 2020 r.

Odnosząc się do części dotyczącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za czerwiec, lipiec i sierpień 2015 r., zobowiązania podatkowego za wrzesień 2015 r. oraz kwoty podatku VAT do zapłaty na podstawie art.108 ust.1 u.p.t.u. za wrzesień i październik 2015 r., zdaniem organu odwoławczego wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p., ponieważ okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż 3 miesiące. Początek biegu okresu należy liczyć od daty wydania postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu podatkowego przedmiotowe zobowiązania mogłyby ulec przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r.

Organ nie podzielił argumentacji, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki został zawieszony na mocy art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm., dalej: "ustawa COVID-19"). Zdaniem organu, skoro art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 odnosi się jedynie do biegu terminów materialnoprawnych w prawie administracyjnym to nie można domniemywać, że dyspozycją tego przepisu zostały objęte także terminy w prawie podatkowym. Oznacza to, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p., ponieważ okres do upływu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych był krótszy niż 3 miesiące – uległyby one przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r., ponieważ termin przedawnienia zobowiązań podatkowych nie uległ zawieszeniu na podstawie przepisu art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19.

W skardze Spółka zarzuciła naruszenie art. 239b § 1 oraz art. 239b § 2 o.p. Skarżąca podniosła, że domaga się uchylenia pkt 2 zaskarżonego postanowienia, dotyczącego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 99 ust. 12 u.p.t.u. za wrzesień 2015 r. w wysokości 236 871 zł oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie art. 239 § 1 o.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki z tego przepisu, podczas gdy okoliczności takie nie zachodzą w niniejszej sprawie oraz art. 239b § 2 o.p. poprzez brak uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane przez Spółkę dobrowolnie. Nadto, Spółka zarzuciła organowi nieuwzględnienie okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia na mocy art.15zzr ust. 1 ustawy COVID-19.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że niewątpliwie przepis art. 70 § 1 o.p. jest przepisem prawa podatkowego. Skoro jednak wykładnia celowościowa art.15zzr ustawy COVID-19 prowadzi do wniosku, że przepis ten ma zastosowanie również do terminów prawa podatkowego, to ma także zastosowanie do terminu określonego w art. 70 § 1 o.p.

Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro z treści art. 239 b § 1 pkt 4 o.p., stanowiącego podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z 9 lipca 2020 r. wynika, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności dopiero, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to mając na uwadze brzmienie art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19, należało uznać, że w niniejszej sprawie nie została ona spełniona. Organ wskazał bowiem, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji z 9 lipca 2020 r., mogłyby ulec przedawnieniu (za wyjątkiem zobowiązania za październik 2015 r.) z końcem 2020 r. Jednak z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres 71 dni – czego organ nie uwzględnił - okres ten zgodnie z art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 uległ wydłużeniu i powyższa przesłanka w sprawie nie został spełniona.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

– art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 w związku z art. 70 §1 oraz art. 239b §1 pkt 4 o.p., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania polegającą na przyjęciu, że użyte w art.15zzr ust. 1 sformułowanie "bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów" odnosi się do terminów prawa podatkowego, zatem przepis art. 15zzr ustawy COVID-19 miał zastosowanie do terminów prawa podatkowego, w tym do trzymiesięcznego terminu określonego w art. 239b §1 pkt 4 w związku z art. 70 § 1 o.p.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, prawo podatkowe jest odrębną od prawa administracyjnego gałęzią prawa, a przepis art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 wyraźnie zawiesił bieg terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, a nie przepisami prawa podatkowego. Tym samym art. 15zzr ust. 1 pkt 3 nie ma zastosowania do terminu określonego w art. 239b § 1 pkt 4 o.p.;

– art. 15zzr ust.1 ustawy COVID-19 w związku z art. 1 pkt 14 i art. 101 ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że bieg terminów opisanych w art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 uległ zawieszeniu na okres od 14 marca 2020 r. (włącznie) do 23 maja 2020 r. (włącznie), tj. na 71 dni, w sytuacji gdy ww. przepis zawiesił bieg terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego na okres od 31 marca 2020 r. (włącznie) do 23 maja 2020 r. (włącznie), tj. na 54 dni;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 239b § 1 pkt 4 o.p., poprzez niewłaściwe uznanie, że w sprawie objętej zaskarżonym postanowieniem nie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p., z uwagi na przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia uległ wydłużeniu i wynosił więcej niż 3 miesiące, podczas gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki na dzień nadania rygoru, był krótszy niż 3 miesiące, co oznacza, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p.

Mając powyższe na uwadze, DIAS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego przepisu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09; CBOSA).

Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a.

W świetle sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że przedmiotem sporu jest: ustalenie, czy użyte w art.15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 sformułowanie "bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów" odnosi się do terminów prawa podatkowego, a zatem czy przepis art. 15zzr ustawy COVID-19 miał zastosowanie do terminów prawa podatkowego, w tym do trzymiesięcznego terminu określonego w art. 239b §1 pkt 4 w związku z art. 70 § 1 o.p. oraz ustalenie początkowego terminu, od którego rozpoczynają bieg terminy wskazane w art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 (od 14 marca 2020 r., czy od 31 marca 2020 r.), w celu wyjaśnienia, czy w okolicznościach sprawy wystąpiła przesłanka określona w art. 239b §1 pkt 4 o.p.

Przypomnieć należy, że w okresie od 14 marca 2020 r., obowiązywał w Polsce stan zagrożenia epidemicznego (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego – Dz. U. z 2020 r. poz. 433), zaś od 20 marca 2020 r. obowiązywał stan epidemii (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii – Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) dodano do ustawy COVID-19 art. 15zzr. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: (1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, (2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, (3) przedawnienia, (4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, (5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, (6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten wszedł w życie z dniem ogłoszenia.

W orzecznictwie podkreśla się że wykładnia przepisu art. 15zzr ustawy COVID-19 prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do uchylonego już - wyraźnie wymienionego w treści przepisu - stanu zagrożenia epidemicznego, jak i trwającego w chwili wejścia w życie przepisu - stanu epidemii - obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19. Przemawia to za przyjęciem, że intencją ustawodawcy było nadanie przepisowi art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 charakteru retroaktywnego.

Przepis art. 15zzr ustawy COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. na mocy art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Zgodnie z art. 68 ust. 2 ww. ustawy, terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia jej wejścia w życie. Tym samym bieg terminów opisanych w art.15zzr ust.1 ustawy COVID-19 uległ zawieszeniu na okres od dnia 14 marca 2020 r. (włącznie) do dnia 23 maja 2020 r. (włącznie).

W doktrynie prawa wyróżnia się trzy podstawowe gałęzie prawa: cywilne, karne oraz administracyjne. W ich ramach tworzone są dalsze szczegółowe podgałęzie uwarunkowane specyfiką regulacji normowanej dziedziny, do której się odnoszą. Nie zmienia to faktu, że określone zasady unormowania określonych stosunków społecznych za każdym razem przypisać należy do konkretnej gałęzi prawa, zaś dopiero następnie można wskazywać na pewne specyficzne cechy, pozwalające na stworzenie gałęzi prawa w ramach już istniejącej jednej z trzech wskazanych na wstępie i jej nazwanie. Pozwala to na stworzenie zasad, które w ramach takiej podgałęzi prawa będą dominujące i stanowiące wyraźne wskazówki interpretacyjne przy wykładni przepisów wchodzących w jej skład. Punktem wyjścia jest jednak zaliczenie określonych regulacji do podstawowej gałęzi prawa. Do gałęzi prawa administracyjnego zalicza się takie regulacje, które w szczególności odnoszą się do działalności organów administracji publicznej i związane są ze stosowaniem władztwa administracyjnego, co powoduje, że brak jest równości podmiotów stosunku administracyjno-prawnego i w konsekwencji podmiot stojący poza strukturą administracji, jest zobowiązany zastosować się do określonego zachowania skonkretyzowanego przez organ administracyjny. Organy administracji podatkowej (rządowej i samorządowej), stanowią część struktury administracji publicznej i wyposażone są we władztwo administracyjne, co pozwala przyjąć, że w trakcie konkretyzacji określonych praw i obowiązków podmiotów zobowiązanych do stosowania norm prawa materialnego, mają uprawnienia do władczego ich określenia. W takim zaś przypadku, prawo podatkowe zaliczyć należy do zakresu prawa administracyjnego w ogólnym rozumieniu tego znaczenia. Sama zaś okoliczność, że w obrębie prawa podatkowego obowiązują szczególne zasady właściwe dla prawa daninowego nie zmienia faktu, że cechy tego prawa odpowiadają stosunkowi administracyjnoprawnemu i przynależności do gałęzi prawa administracyjnego. Ustawodawca wprowadzając zatem w art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 zawieszenie upływu określonych terminów, odniósł je także do przepisów normujących prawo podatkowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 września 2021 r., sygn. akt II OSK 195/21; z 5 października 2021 r., sygn. akt I OSK 457/21; z 19 października 2021 r., sygn. akt III FSK 3975/21; z 3 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 783/21; z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4485/21; z 15 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4834/21; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2021 r.; sygn. akt I FZ 282/20; CBOSA).

Ramy prawne w sprawie zakreślił art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 15zzr ustawy COVID-19 ma zastosowanie do przepisów prawa podatkowego, a więc także do terminu określonego w art. 70 § 1 o.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zgodzić się należy z oceną Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którą skoro z treści art. 239b § 1 pkt 4 o.p. stanowiącego podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z 9 lipca 2020 r. wynika, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności dopiero, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, to mając na uwadze wyżej przedstawioną wykładnię przepisu art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 należało uznać, że w niniejszej sprawie nie została ona spełniona. Organ wskazał bowiem, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe z decyzji z 9 lipca 2020 r. mogłyby ulec przedawnieniu z końcem 2020 r., za wyjątkiem zobowiązania za październik 2015 r. Jednak z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., okres ten zgodnie z art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 uległ wydłużeniu i powyższa przesłanka w sprawie nie została spełniona.

Nie podzielając zatem stanowiska kasatora w tej kwestii, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej oparte o art. 15zzr ust.1 pkt 3 ustawy COVID-19 w związku z art. 70 § 1 o.p. i art. 239b § 1 pkt 4 o.p.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.