Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 604/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 64e, art. 151a § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 17 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 roku na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu S. T. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 roku nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. T. (dalej: "strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, uchylił decyzję organu I instancji w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] lutego 2019 r. na drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...], przeprowadzono kontrolę drogową zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Zestawem kierował P. L.. Wykonywano nim krajowy transport drogowy rzeczy na podstawie licencji nr [...] w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli utrwalono w protokole nr [...]

[...] WITD decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., dalej: "u.t.d."), nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej kwocie [...]zł, wskazując na naruszenia z lp. 5.5.1 i 5.5.2, 5.11.1 oraz 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Na skutek złożonego odwołania GITD – działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a.") – w uzasadnieniu wskazał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Organ I instancji przy naruszeniu z lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy po raz drugi dokonał opisu naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy, podając przy tym niewłaściwe oznaczenie stwierdzanego naruszenia. W konsekwencji brak jest opisu jednego z naruszeń stwierdzonych w toku kontroli. Powołując się na art. 11 K.p.a. GITD stwierdził, że powoduje to także, że strona nie jest wystarczająco poinformowana o zasadności nałożenia kary. Ponadto, w piśmie z [...] lutego 2019 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania z tytułu naruszeń z lp. 5.11, 5.7 i 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy. O naruszeniu z lp. 5.5 strony nie zawiadomiono. Uniemożliwiono przez to stronie złożenie wyjaśnień odnośnie tego naruszenia, co stoi w sprzeczności z art. 10 K.p.a.

GITD wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji powinien prawidłowo zawiadomić stronę o stwierdzonych naruszeniach i wydać decyzję zawierającą wszystkie wymagane elementy, w tym opis faktyczny wszystkich stwierdzonych naruszeń.

W skierowanym do tut. Sądu sprzeciwie strona podniosła, że GITD powinien wydać decyzję uchylającą decyzję organu I instancji oraz umarzającą postępowanie w sprawie, jako że przewóz wykonany został zgodnie z prawem.

GITD w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciw od wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzji kasacyjnej GITD nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej, sąd administracyjny ocenia jedynie zaistnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W tym względzie dochodzi do ograniczenia zakresu sprawowanej przez tut. Sąd kontroli. W odróżnieniu bowiem od zwykłego postępowania sądowoadministracyjnego, jakie wywołane zostaje skargą od decyzji administracyjnej, sąd nie przeprowadza kontroli w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.), lecz bada wyłącznie, czy spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. i jedynie w razie stwierdzenia naruszenia tego przepisu uchyla decyzję kasacyjną (art. 151a § 1 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W rozpoznawanej sprawie GITD słusznie uznał, że zaszły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Organ I instancji pomimo nałożenia na skarżącego – w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d. – kary pieniężnej za naruszenia ujęte w lp. 5.5.1 i 5.5.2, 5.11.1 oraz 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy, nie wykazał, jakie okoliczności stanu faktycznego przemawiały za uznaniem, że doszło do jednego z naruszeń z lp. 5.5.1 i 5.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny i o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin. W tym względzie organ I instancji powtórzył jedynie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktyczne, jakie przemawiały za uznaniem naruszenia z lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do ustawy (s. 2-3 uzasadnienia decyzji I instancji), a które pozostają nieadekwatne do naruszenia z lp. 5.5.1 i 5.5.2. Tymczasem jak stanowi art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Realizacja tego przepisu stanowi jednocześnie wyraz spełnienia przez organ wymogów wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przewidujących konieczność podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonania oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Skoro w realiach kontrolowanej sprawy organ I instancji nie wykazał okoliczności faktycznych, jakie przemawiały za uznaniem, że skarżący dopuścił się jednego z naruszeń z lp. 5.5.1 i 5.5.2, pomimo iż za to naruszenie nałożył na skarżącego karę pieniężną, to doszło tym samym do naruszenia przez ten organ powyżej przywołanych przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zaistniały wobec tego przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a.

Dodatkowo, na co także zwrócił uwagę GITD, organ I instancji pominął naruszenia z lp. 5.5.1 i 5.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zawiadamiając skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego (pismo z [...] lutego 2019 r., k. 14 akt administracyjnych). W konsekwencji skarżący pozbawiony został możliwości podjęcia obrony przed wykazywanym na etapie rozstrzygania sprawy naruszeniem, w tym możliwości wykazania ewentualnych przesłanek, jakie zwalniałyby go w tym względzie spod odpowiedzialności stosownie do art. 92b i art. 92c u.t.d. Doszło zatem do naruszenia przez organ I instancji art. 9 i art. 10 § 1 K.p.a., co również przemawiało za zastosowaniem art. 138 § 2 K.p.a.

Wobec powyższego, z uwagi na niestwierdzenie przez tut. Sąd naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., sprzeciw nie mógł zostać uwzględniony. Na obecnym etapie postępowania nie sposób odnieść się przy tym do twierdzenia skarżącego, jakoby objęty postępowaniem przed organami Inspekcji Transportu Drogowego przewóz miał być wykonywany zgodnie z prawem. Zanim bowiem dojdzie do oceny, czy skarżący w ogóle odpuścił się wykazywanych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodzi konieczność przeprowadzenia zgodnego z prawem postępowania administracyjnego, w tym w szczególności dokonania przez organ koniecznych dla podjętego rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych.

W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., sprzeciw oddalono.