Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2280/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddalono skargę


UZASADNIENIE

ISA/Wa2280/17

UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku Gminy [...] o ponownie rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r., stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991r., nr [...], stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości, w części dotyczącej działek nr [...], nr [...] i nr [...], obręb [...], karta mapy nr [...], zapisanych w KW nr [...] jako własność Skarbu Państwa - Urząd Gminy - zasób dróg gminnych, zinwentaryzowanych w grupie I, karta inwentaryzacyjna nr [...].

Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 1991 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. — Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości w tym również nieruchomości obręb [...], karta mapy nr [...], dz. nr [...], [...], [...], [...], zapisane w KW nr [...] jako własność Skarbu Państwa - Urząd Gminy - zasób dróg gminnych, zinwentaryzowane w grupie I, karta inwentaryzacyjna nr [...].

Z wnioskiem o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., w części dotyczącej działek nr [...] (powstałej z działki nr [...], nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]) wystąpiła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991r., stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości, w części dotyczącej działek nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]).

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. wystąpiła Gmina [...].

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku Gminy [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Istotą przedmiotowego postępowania była kontrola zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości, w części dotyczącej działek nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]).

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że komunalizacja na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. - Przepisy wprowadzające (...) dotyczy jedynie mienia ogólnonarodowego (państwowego), należącego do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których organy te pełnią funkcję organu założycielskiego oraz zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych tym organom.

Organ wskazał, że na dzień komunalizacji tj. 27 maja 1990r., działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] figurowały jako użytek "dr" - drogi i stanowiły własność Skarbu Państwa.

Natomiast z zaświadczenia GDDKiA Oddział w G. z dnia [...] listopada 2016 r. wynika, że według stanu na dzień 27 maja 1990 r., niewyodrębnione wówczas części działek nr: [...],[...],[...], położone w obr. ewid. [...], gm. [...] stanowiły fragment pasa drogowego drogi krajowej.

Zgodnie z ówcześnie obowiązującą uchwałą nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (Monitor Polski z 1986r. Nr 3 poz. 16), w/w droga wymieniona była w załączniku do tej uchwały jako droga krajowa nr [...].

Organ podkreślił, że zaświadczenie jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, nie ma zaś charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji pranej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. Budowa drogi [...]. Zadanie 1: [...] zatwierdził podział m.in. działek nr [...], [...] i [...].

Na skutek wskazanego podziału powstały działki przeznaczone na potrzeby inwestycji objętej w/w decyzją, tj. z działki nr [...] powstała działka nr [...], z działki nr [...] powstała działka nr [...], z działki nr [...] powstała działka nr [...].

Organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r., o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z póź. zm), w dniu 27 maja 1990 r. zarząd nad drogami krajowymi należał do terenowych organów administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia wojewódzkiego.

Organ mając na uwadze fakt, że działki: nr [...], nr [...], nr [...], obr. [...], w dniu wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) stanowiły fragment drogi krajowej nr [...] wskazał. że nie podlegały one komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. - Przepisy wprowadzające (...), bowiem nie należały do podmiotów wymienionych w tym przepisie.

W świetle powyższego organ stwierdził , że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., stwierdzająca nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości, w części dotyczącej działek: nr [...] nr [...], nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. - Przepisy wprowadzające (...), w związku z czym zachodzi konieczność wyeliminowania ww. decyzji z obrotu prawnego, we wskazanym zakresie, na podstawię art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Organ wskazał również, ze postępowanie nadzorcze nie wykazało, aby w rozpatrywanej sprawie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne określone powołanym wyżej przepisem, które stałyby na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności omawianej decyzji komunalizacyjnej.

Organ odnosząc się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwrócił uwagę, że decyzja stwierdzająca nieważność ma charakter kasacyjny, dlatego nie może rozstrzygać o prawach lub obowiązkach będących przedmiotem postępowania, w którym wydano decyzję podlegającą na stwierdzeniu nieważności. Nie powinna ona nawet wskazywać pożądanego, przyszłego rozwiązania sprawy. Skutkiem bowiem stwierdzenia nieważności decyzji jest powrót sprawy do ponownego rozpatrzenia, do postępowania głównego.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego polegającego na przyjęciu, że działki o nr [...] (powstała z działki nr [...]), nr [...] (powstała z działki nr [...]), nr [...] (powstała z działki nr [...]), obręb [...], w dacie komunalizacji stanowiły fragment drogi krajowej nr [...], co zostało oparte wyłącznie w zaświadczeniu wydanym przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G. w dniu [...] listopada 2016 r.,

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, poprzez jego niezastosowanie w wyniku wadliwego przyjęcia, że działki nr [...], nr [...], nr [...], obręb [...] nie były zarządzane przez terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego, a w konsekwencji, że nie podlegały one komunalizacji z mocy prawa.

Skarżąca Gmina wnosiła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2017 r.

W ocenie skarżącej Gminy ustalenia organu jakoby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. rażąco naruszała przepis art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej w odniesieniu do działek nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]) są wadliwe, albowiem oparte zostały wyłącznie na zaświadczeniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2016 r., z którego wynika, że niewyodrębnione wówczas części działek nr [...], [...] i [...], obr. [...], stanowiły fragment pasa drogowego drogi krajowej nr [...].

Skarżąca Gmina wskazała, że wbrew twierdzeniom organu, uchwała Nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (Monitor Polski z 1986 r., Nr 3, poz. 16), która obowiązywała w dacie komunalizacji spornych działek, nie wymieniała działek nr [...], [...] i [...], obr. [...], jako należących do drogi krajowej nr [...].

Powyższa uchwała określa wyłącznie przebieg drogi krajowej nr [...] pomiędzy poszczególnymi miastami. W rezultacie zdaniem skarżącej, brak jest jakichkolwiek podstaw do zaliczenia dziatek nr [...], nr [...], nr [...], znajdujących się pod mostem w [...] oraz obok niego, do drogi krajowej nr [...].

Skarżąca podkreśliła, że ruch na tej drodze zawsze odbywał się nad rzeką [...], zaś dojazd do pól położonych pod mostem zapewniały i zapewniają do dzisiejszego dnia działki objęte zaskarżoną decyzją. O ile most w [...] bez wątpienia wchodzi w skład drogi krajowej nr [...], o tyle grunty znajdujące się bezpośrednio pod tym mostem i obok niego w skład tej drogi już nie wchodzą. Tereny te, w dacie komunalizacji, zarządzane były przez terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego. Most jest bowiem konstrukcją posadowioną na wysokich filarach i umożliwia normalny ruch pojazdów, w tym także pojazdów rolniczych, bezpośrednio pod nim. Zatem bez wątpienia działki nr [...], nr [...], nr [...], jako zlokalizowane pod mostem w [...], a nie na tym moście nie mogły stanowić drogi krajowej nr [...], w dacie komunalizacji.

Skarżąca Gmina wskazała, ze organ nie odniósł się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów skarżącej dotyczących objęcia zaskarżoną decyzją także tych części działek nr [...], nr [...], nr [...], obręb [...], które nie znajdują się bezpośrednio pod mostem na drodze krajowej nr [...].

Skarżąca Gmina podniosła, że z map poglądowych znajdujących się w aktach sprawy wynika, ze zaskarżona decyzja dotyczy całej powierzchni działek nr [...], nr [...], nr [...] i obejmuje łącznie aż [...] ha, tymczasem bezpośrednio pod mostem w [...] działki te zajmują powierzchnię prawie dwukrotnie mniejszą, tj. ok. [...] ha. Pozostała powierzchnia tych działek wychodzi poza obrys mostu.

Zatem działki o nr [...], nr [...], nr [...], co najmniej w takim zakresie w jakim nie znajdowały się bezpośrednio pod mostem, nie powinny być objęte zaskarżoną decyzją.

Zdaniem skarżącej objęcie zaskarżoną decyzją działek w zakresie wykraczającym poza obrys mostu w [...], należy uznać za działanie wadliwe. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja jest w tym zakresie pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i faktycznego, w związku z tym skarżąca nie zna żadnych merytorycznych i prawnych aspektów uzasadniających takie działanie organu.

Gmina podkreśliła, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominął także, istotny dla przedmiotu sprawy fakt, że obecnie w miejscowości [...] realizowana jest budowa drogi S7, która zakłada wybudowanie, obok istniejącego mostu, nowego mostu. Most ten przebiegał będzie na działkach objętych zaskarżoną decyzją, ale w zakresie znajdującym się poza obrysem dotychczasowego mostu. Wobec powyższego, dopiero realizacja inwestycji polegającej na budowie nowego mostu spowoduje zajęcie pozostałej powierzchni działek nr [...], nr [...], nr [...], pod drogę S7. Powyższe zatem potwierdza, że w dacie komunalizacji działki te w zakresie wykraczającym poza obrys dotychczasowego mostu nie mogły stanowić części drogi krajowej nr [...]. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. i to w odniesieniu do całych powierzchni działek nr [...], nr [...], nr [...], obręb [...], sprawiłoby, że Skarżąca nie otrzymałaby odszkodowania nie tylko za przejęcie części działek zlokalizowanych bezpośrednio pod istniejącym mostem, ale także i pod nowym mostem, który dopiero jest w stanie budowy.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym i dotyczyło stwierdzenia nieważności, z powodu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Przedmiotem oceny Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonanym w trybie nieważnościom była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991r., nr [...], stwierdzająca nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości, w części w części dotyczącej działek nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]).

W pierwszym rzędzie więc wyjaśnić należy, że postępowanie nieważnościowe (nadzorcze) prowadzone na podstawie art. 156-158 k.p.a. choć podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, to różni się przedmiotem. Prowadząc postępowanie zwykłe organ zmierza bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a więc dokonuje subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego i kształtuje w formie władczego rozstrzygnięcia materialnoprawny stosunek administracyjnoprawny, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja i ustalenie, czy jest ona obarczona materialnoprawnymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Ma więc ono charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym, w aspekcie jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej podejmowania przepisami prawa. Istotą zatem tego postępowania jest ocena, czy w świetle stanu faktycznego ustalonego przez organ w postępowaniu zwykłym, mógł on na gruncie obowiązujących wówczas przepisów prawa podjąć rozstrzygnięcie o treści określonej w decyzji, a nie ponowne rozstrzyganie sprawy zakończonej tą decyzją.

Stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy ww. z dnia 10 maja 1990 r. stanowiącego materialnoprawną podstawę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991r., znak: [...], mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące m.in. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin, o ile dalsze przepisy nie stanowią inaczej.

Bezsporne jest, ze na dzień komunalizacji tj. 27 maja 1990 r., działki nr [...], [...] i [...] obr. [...] figurowały jako użytek "dr" - drogi i stanowiły własność Skarbu Państwa.

Jednakże, zgodnie z zaświadczeniem GDDKiA Oddział w G. z dnia [...] listopada 2016 r. według stanu na dzień 27 maja 1990 r., niewyodrębnione wówczas części działek nr: [...], [...], [...], położone w obr. ewid. [...], gm. [...] stanowiły fragment pasa drogowego drogi krajowej. Zgodnie z ówcześnie obowiązującą uchwałą nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (Monitor Polski z 1986r. Nr 3 poz. 16), w/w droga wymieniona była w załączniku do tej uchwały jako droga krajowa nr [...].

Stwierdzić w tym miejscu należy, że zaświadczenie jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W rozumieniu przepisów Kpa jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanego przez organ. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie będące urzędowym dokumentem korzysta z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Jakkolwiek domniemania te mogą być obalone, to jednak z tych względów dokument urzędowy jest wiarogodnym środkiem dowodowym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że skarżąca Gmina nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego wiarygodność zaświadczenia GDDKiA Oddział w G. z dnia [...] listopada 2016 r.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm) na dzień 27 maja 1990 r. zarząd nad drogami krajowymi należał do terenowych organów administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia wojewódzkiego. Art. 22 ust. 1 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych nie wskazuje bezpośrednio, że zarząd drogi uzyskuje z mocy prawa trwały zarząd gruntami w pasie drogowym, jednakże z jego treści odczytywanej łącznie z unormowaniem zawartym w art. 21 ust. 1 tej ustawy wynika, że powstanie tego zarządu nie jest uwarunkowane wydaniem przez zarządcę drogi decyzji przewidzianej w art. 45 u.g.n.

Mając na uwadze, że nie wydzielone wówczas części działek nr [...], nr [...] i nr [...] w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – przepisy wprowadzające (...) stanowiły fragment drogi krajowej nr [...] oraz że zarząd nad drogami krajowymi należał do terenowych organów administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia wojewódzkiego, stwierdzić należy, ze działki te nie należały do Gminy [...].

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., stwierdzająca nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności szeregu nieruchomości, w części dotyczącej działek: nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]), obr. [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. - Przepisy wprowadzające (...), w związku z czym zaszła konieczność wyeliminowania ww. decyzji z obrotu prawnego, we wskazanym zakresie, na podstawię art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazywała, że uchwała Nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (Monitor Polski z 1986 r., Nr 3, poz. 16), nie wymieniała działek nr [...], [...] i [...], obr. [...], jako należących do drogi krajowej nr [...].

Uchwała ta określała przebieg drogi krajowej nr [...] pomiędzy poszczególnymi miastami.

Jednakże bezsporne jest i nie neguje tego skarżąca, ze droga krajowa nr [...] przebiega na części działek nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]), nr [...] (powstałej z działki nr [...]).

Skarżąca podnosiła również, ze o ile most w [...] bez wątpienia wchodzi w skład drogi krajowej nr [...], o tyle grunty znajdujące się bezpośrednio pod tym mostem i obok niego w skład tej drogi już nie wchodzą. Tereny te, w dacie komunalizacji, zarządzane były przez terenowe organy administracji państwowej o właściwości szczególnej stopnia podstawowego.

Stosownie do art. 4 pkt. 1 powołanej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Oznacza to, ze części działek zlokalizowane pod mostem stanowią drogę krajową nr [...] w dacie komunalizacji.

Skarżąca wskazywała również, ze zaskarżona decyzja dotyczy całej powierzchni działek nr [...], nr [...], nr [...] i obejmuje łącznie aż [...] ha, tymczasem bezpośrednio pod mostem w [...] działki te zajmują powierzchnię prawie dwukrotnie mniejszą, tj. ok. [...] ha. Pozostała powierzchnia tych działek wychodzi poza obrys mostu. Obecnie w miejscowości [...] realizowana jest budowa drogi S7, która zakłada wybudowanie, obok istniejącego mostu, nowego mostu. Most ten przebiegał będzie na działkach objętych zaskarżoną decyzją, ale w zakresie znajdującym się poza obrysem dotychczasowego mostu. Wobec powyższego, dopiero realizacja inwestycji polegającej na budowie nowego mostu spowoduje zajęcie pozostałej powierzchni działek nr [...], nr [...], nr [...], pod drogę S7.

Zgodzić należy się ze skarżąca Gminą, że w dacie komunalizacji działki te w zakresie wykraczającym poza obrys dotychczasowego mostu nie mogły stanowić części drogi krajowej nr [...].

Należy jednakże mieć na uwadze, ze decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. stwierdzająca nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. ma charakter kasacyjny, dlatego nie może rozstrzygać o prawach lub obowiązkach będących przedmiotem postępowania, w którym wydano decyzję podlegającą stwierdzeniu nieważności.

Decyzja ta nie może nakazać organowi rozstrzygnięcia w zakresie obejmującym postępowanie będące przedmiotem decyzji nadzorczej.

Oznacza to, że organ w postępowaniu nadzorczym nie może nakazać dokonania podziału działek [...], nr [...], nr [...] i komunalizacji tych części nowopowstałych działek których powierzchnia wykracza poza obrys mostu drogowego.

Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest powrót sprawy do ponownego rozpatrzenia, do postępowania głównego.

Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zawarte w skardze. W sprawie został zebrany kompletny materiał dowodowy i w sposób prawidłowy została dokonana jego ocena. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyjaśnił stan faktyczny sprawy oraz znaczenie poszczególnych okoliczności. Obowiązek wnikliwego zbadania stanu faktycznego sprawy, który ciąży na organach administracji publicznej w każdym prowadzonym przez nie postępowaniu szczególnej wagi nabiera przy rozpatrywaniu sprawy w postępowaniu nadzorczym. Obie decyzje zawierają analizę przepisów prawa, wskazują podstawę rozstrzygnięcia i w sposób szczegółowy wskazują przyczyny będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1991r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.