Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1128/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 27
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi W. na uchwałę Nr XXX/461/2022 Rady Gminy Luzino z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Kębłowo (wsie Kębłowo i Kochanowo), gm. Luzino, 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części § 2 ust. 1 pkt 12, pkt 13, pkt 15, pkt 23, pkt 24 oraz § 2 ust. 2, 2. zasądza od Rady Gminy Luzino na rzecz W. kwotę 480,00 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Pomorski w skardze na uchwałę Rady Gminy Luzino z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr XXX/461/2022 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Kębłowo (wsie Kębłowo i Kochanowo), gm. Luzino, wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości, ewentualnie, w przypadku stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności w całości, wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części, w jakiej jest ona sprzeczna z prawem w rozumieniu art. 28 u.p.z.p.

Skarżący zarzucił uchwale istotne naruszenie art. 27 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 ust. 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587 z późn. zm.) w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404) poprzez zmianę treści uchwały Nr XIII/130/2015 Rady Gminy Luzino z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Kębłowo (wsie Kębłowo i Kochanowo), gm. Luzino (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2016 r. poz. 285 z późn. zm.) bez jednoczesnego sporządzenia załącznika graficznego do uchwały zmieniającej, mimo konieczności odzwierciedlenia wprowadzonych zmian na załączniku graficznym do uchwały, co w konsekwencji prowadzi do niezgodności części tekstowej uchwały z załącznikiem graficznym nr 4 arkusz D teren D.9.MN,U, załącznikiem graficznym nr 5 arkusz E teren E.65.ZL, załącznikiem graficznym nr 7 arkusz G teren G.56.RM oraz załącznikiem graficznym nr 9 arkusz I tereny I.14.U,P, I.13U,P oraz I.4MN,U do uchwały zmienianej.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że z § 2 ust. 1 pkt 12, 13, 15, 23 i 24 uchwały zmieniającej wynika, że wprowadzono szereg zmian w części tekstowej uchwały Nr XIII/130/2015 Rady Gminy Luzino z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Kębłowo (wsie Kębłowo i Kochanowo), gm. Luzino (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2016 r. poz. 285 z późn. zm.) - zwanej dalej uchwałą zmienianą.

W § 2 ust. 1 pkt 12 uchwały zmieniającej zmieniono treść § 7 karta terenu 43 punkt 6 uchwały zmienianej, dotyczący zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W dotychczasowym brzmieniu tego przepisu wskazano, że zasady ochrony dziedzictwa kulturowego na karcie terenu 43 nie występują. Uchwała zmieniająca nadała nowe brzmienie temu przepisowi wskazując, że na karcie terenu 43 w zakresie terenu D.9.MN,U znajduje się obiekt o wartościach historyczno-kulturowych ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków - poniatówka z 1936 roku, a także określono zasady ochrony dla tego obiektu. Podobną zmianę wprowadzono w § 2 ust. 1 pkt 13 uchwały zmieniającej, w którym zmieniono brzmienie § 7 karta terenu 104 punkt 6 uchwały zmienianej. W dotychczasowym brzmieniu tego przepisu wskazano, że zasady ochrony dziedzictwa kulturowego na karcie terenu 104 (teren G.56.RM) nie występują. Uchwała zmieniająca nadała nowe brzmienie temu przepisowi wskazując, że na terenie tym znajduje się obiekt o wartościach historyczno-kulturowych ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków - szkoła, obecnie budynek mieszkalny z 3 ćw. XIX wieku, a także określono zasady ochrony dla tego obiektu. Ponadto na podstawie § 2 ust. 1 pkt 15 uchwały zmieniającej dodano punkt 6 w § 7 karta trenu 69 uchwały zmienianej wskazując, że na terenie E.65.ZL znajduje się obiekt o wartościach historyczno-kulturowych ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków - relikt cmentarza ewangelickiego dawnych właścicieli majątku z k. XIX wieku (działka 714), a także określono zasady ochrony dla tego obiektu. Wojewoda zauważył, że w dotychczasowym brzmieniu części tekstowej uchwały Zmienianej ww. obiekty nie zostały wskazane, nie określono dla nich zasad ochrony, a także nie zostały one oznaczone na rysunkach planu stanowiących załączniki do uchwały zmienianej.

Podobne zarzuty podniesiono w stosunku do § 2 ust. 1 pkt 23 i 24 uchwały zmieniającej. Wyjaśniono, że w § 2 ust. 1 pkt 23 uchwały zmieniającej zmieniono brzmienie § 7 karta terenu 138 punkt 6 uchwały zmienianej. W dotychczasowym brzmieniu tego przepisu wskazano, że zasady ochrony dziedzictwa kulturowego na karcie terenu 138 nie występują. Uchwała zmieniająca nadała nowe brzmienie temu przepisowi wskazując, że na ww. karcie terenu w części dotyczącej trenów I.14.U,P i I.13.U,P znajdują się strefy ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych, a także określono zasady ochrony dla tego obiektu. Podobną zmianę wprowadzono w § 2 ust. 1 pkt 24 uchwały zmieniającej, w którym zmieniono brzmienie § 7 karta terenu 136 punkt 6 uchwały zmienianej. W dotychczasowym brzmieniu tego przepisu wskazano, że na karcie ternu 136 w części dotyczącej terenu I.8.MN,U występuje strefa ochrony archeologicznej, oznaczona graficznie na rysunku planu symbolem: "X. Osada otwarta", a także określono zasady ochrony dla tego obiektu. Uchwała zmieniająca nadała nowe brzmienie temu przepisowi wskazując, że na ww. karcie terenu w części dotyczącej terenów I.8.MN,U i I.4.MN,U znajdują się strefy ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych i określono zasady ochrony dla tych obiektu. Należy zauważyć zdaniem skarżącego, że w dotychczasowym brzmieniu części tekstowej uchwały zmienianej ww. stanowiska archeologiczne na terenach I.14.U,P, I.13.U,P oraz I.4.MN,U nie zostały wskazane, nie określono dla nich zasad ochrony ani nie zostały one oznaczone na rysunkach planu stanowiących załączniki do uchwały zmienianej. W zakresie terenu I.8.MN,U brak jest jednoznacznej informacji w uchwale zmieniającej czy zmiana dotyczy wskazanej w uchwale zmienianej strefy ochrony archeologicznej oznaczonej na rysunku planu stanowiącego załącznik do uchwały zmienianej symbolem "X. Osada otwarta" czy też innego obiektu, który na rysunku planu nie został dotychczas oznaczony.

Ponadto, zgodnie z § 2 ust. 2 uchwały zmieniającej nie wprowadza się zmian do rysunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Kębłowo (wsie Kębłowo i Kochanowo), gm. Luzino, stanowiących załączniki graficzne od 1 do 10 do uchwały nr XIII/130/2015 Rady Gminy Luzino z dnia 14 grudnia 2015 roku.

W ocenie Wojewody powołującego się na przepisy prawa i stanowisko judykatury, za naruszające w sposób istotny zasady sporządzania planu uznać należy niesporządzenie rysunku planu, na którym odzwierciedlone byłyby obiekty historyczno-kulturowe oraz strefy ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 12, 13, 15, 23 i 24 uchwały zmieniającej. Przy tym, jak wskazano, w związku z treścią § 2 ust. 1 pkt 12, 13, 15, 23 i 24 i ust. 2 uchwały zmieniającej, nie ma możliwości powiązania nowego brzemienia części tekstowej uchwały zmienianej z istniejącymi rysunkami planu, stanowiącymi załączniki do tej uchwały, tj. załącznikiem graficznym nr 4 arkusz D teren D.9.MN,U, załącznikiem graficznym nr 5 arkusz E teren E.65.ZL, załącznikiem graficznym nr 7 arkusz G teren G.56.RM oraz załącznikiem graficznym nr 9 arkusz I tereny I.14.U,P, I.13U,P oraz I.4.MN,U. Nie sposób bowiem określić, w którym miejscu na obowiązujących dotychczas rysunkach planu znajdują się obiekty historyczno-kulturowe oraz strefy ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych wymienione § 2 ust. 1 pkt 12, 13, 15, 23 i 24 uchwały zmieniającej i związane z nimi zasady ochrony. Mając na uwadze treść art. 27 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 1 i 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 ust. 4 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak załącznika graficznego do uchwały planistycznej stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu i powinno skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w całości.

Zdaniem Wojewody powołującego się na art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., niemożliwe jest stwierdzenie nieważności uchwały tylko w części, w zakresie § 2 ust. 1 pkt 12, 13, 15, 23 i 24, ponieważ skutkowałoby to wyłączeniem z obiegu prawnego elementów obligatoryjnych planu. Skoro gmina Luzino uznała konkretne obiekty za wymagające ochrony wedle określonych zasad, to stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej tych zasad również prowadziłoby do istotnego naruszenie zasad sporządzania planu, o którym mowa w art. 28 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Luzino wniosła o jej oddalenie wskazując, że w sytuacji, gdy intencją Rady Gminy była wyłącznie korekta niektórych zapisów obowiązującego planu miejscowego, sporządzanie rysunku planu dla całego obrębu geodezyjnego o powierzchni ok. 1800 ha, wydawało się zbędne i nadmiernie kosztowne. W ocenie organu wystarczające w tej sytuacji było wskazanie, że część rysunkowa nie ulega zmianie i stwierdzenie w § 2 ust. 2 uchwały, że stanowią one załączniki graficzne od 1 do 10 do uchwały nr XIII/130/2015 Rady Gminy Luzino z dnia 14 grudnia 2015 roku.

Wyjaśniono dalej, że po wejściu w życie zmienianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XIII/130/2015 z dnia 14 grudnia 2015r., została sporządzona gminna ewidencja zabytków, w której zostały ujawnione nowe obiekty objęte ochroną konserwatorską. Obiekty te zostały ujęte w projekcie zmiany planu miejscowego, zgodnie z wymaganiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku i projekt planu uzyskał jego uzgodnienie. W związku z tym, że projekt zmiany planu został sporządzony wyłącznie w postaci tekstowej, treści te nie znalazły odzwierciedlenia na rysunku planu, jednakże opublikowana w systemie informacji publicznej gminna ewidencja zabytków pozwala na jednoznacznie określenie granic wszystkich obiektów objętych ochroną konserwatorską występujących na terenach wymienionych w treści zmiany planu miejscowego. Organ nie zgodził się z zarzutem Wojewody Pomorskiego, że w zaskarżonej uchwale część tekstowa jest sprzeczna z załącznikiem graficznym. Rysunek planu w istocie nie został zmieniony w zakresie naniesienia nowych obiektów konserwatorskich (z uwagi na formułę sporządzonego dokumentu), jednakże poprzez zawarcie informacji o tych obiektach w treści planu oraz odniesienie do Gminnej Ewidencji Zabytków, publikowanej na stronie internetowej gminy, w precyzyjny sposób możliwe jest zapoznanie się z granicami zabytku. Gminna ewidencja zabytków jest odrębnym dokumentem sporządzanym przez Wójta Gminy. Opracowanie to sporządzane oraz zmieniane jest niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Zmiany w gminnej ewidencji zabytków, ujęcie nowych obiektów bądź ich wykreślenie nie skutkuje koniecznością przystąpienia do zmiany planu miejscowego. W przypadku gdy następuje zmiana w ewidencji zabytków, która jest niespójna z obowiązującym planem miejscowym, ustalenia gminnej ewidencji zabytków są wiążące dla organu budowlanego wydającego pozwolenie na budowę, bez względu na to, czy obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków zostały naniesione w planie miejscowym, czy też nie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej jako "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), zaś uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związane zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), zaś odbywa się co do zasady z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w dacie uchwalania aktu prawa miejscowego. Sądowa kontrola legalności aktów prawa miejscowego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ogranicza się jedynie do badania ich zgodności z prawem, nie może natomiast dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych rozstrzygnięć.

Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40) - zwaną dalej: u.s.g. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest ograniczone żadnym terminem (NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaskarżona uchwała nie podlegała dotąd sądowej kontroli legalności, stąd rozpoznawana jest w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1278/06). W przedmiotowej sprawie wiążącym przedmiotem zaskarżenia jest kwestionowana uchwała, natomiast charakteru wiążącego nie mają wnioski i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych zarzutów (tak np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 85/11, LEX nr 896586).

W niniejszej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od otrzymania uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego uprawniony był do jej zaskarżenia w trybie art. 93 u.s.g.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2022 r., poz. 503) – dalej jako "u.p.z.p." kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Powyższa regulacja normatywna stanowi więc wyraz samodzielności władztwa planistycznego gminy, a zatem statuuje, że to rada gminy jest organem ustawowo odpowiedzialnym za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać przy tym jednak należy, że rada gminy w zakresie posiadanej samodzielności winna przestrzegać określonych w powyższej ustawie zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Jak bowiem wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 marca 2008 r. (sygn. akt IISA/Kr 31/08), podzielonym przez tutejszy Sąd - "ustalenia planu miejscowego, mimo, że odnoszą się do abstrakcyjnego adresata, regulują status prawny konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są znaczące zarówno dla gminy, jak i właścicieli nieruchomości i inwestorów".

Mając zatem na względzie potrzebę zapewnienia zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawodawca wprowadził w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. sankcje związane z naruszeniem zasad, istotnym naruszeniem trybu sporządzania studium lub planu miejscowego, a także naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. Zgodnie bowiem z powyższą regulacją normatywną naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy.

Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy zaś wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl ).

We wniesionej skardze jej autor podniósł zarzut naruszenia art. 27 u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 ust. 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587 z późn. zm.) w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404) poprzez zmianę treści uchwały Nr XIII/130/2015 Rady Gminy Luzino z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Kębłowo (wsie Kębłowo i Kochanowo), gm. Luzino (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2016 r. poz. 285 z późn. zm.) bez jednoczesnego sporządzenia załącznika graficznego do uchwały zmieniającej, mimo konieczności odzwierciedlenia wprowadzonych zmian na załączniku graficznym do uchwały, co w konsekwencji prowadzi do niezgodności części tekstowej uchwały z załącznikiem graficznym nr 4 arkusz D teren D.9.MN,U, załącznikiem graficznym nr 5 arkusz E teren E.65.ZL, załącznikiem graficznym nr 7 arkusz G teren G.56.RM oraz załącznikiem graficznym nr 9 arkusz I tereny I.14.U,P, I.13U,P oraz I.4MN,U do uchwały zmienianej.

Odnosząc się do tego zarzutu Rada Gminy Luzino wskazała, że w sytuacji, gdy intencją Rady Gminy była wyłącznie korekta niektórych zapisów obowiązującego planu miejscowego, sporządzanie rysunku planu dla całego obrębu geodezyjnego o powierzchni ok. 1800 ha, wydawało się zbędne i nadmiernie kosztowne. W ocenie organu wystarczające w tej sytuacji było wskazanie, że część rysunkowa nie ulega zmianie i stwierdzenie w § 2 ust. 2 uchwały, że stanowią one załączniki graficzne od 1 do 10 do uchwały nr XIII/130/2015 Rady Gminy Luzino z dnia 14 grudnia 2015 roku.

Dokonując oceny tego zarzutu Sąd wskazuje, że stosownie do art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa.

Z powyższego wynika, iż projekt planu miejscowego, zarówno w części tekstowej jak i graficznej określa obowiązkowo miedzy innymi granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów. Treść § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587) określa, iż ilekroć w nim jest mowa o projekcie planu miejscowego - należy przez to rozumieć projekt tekstu planu miejscowego i projekt rysunku planu miejscowego. Stosownie natomiast do § 7 pkt 6 tego rozporządzenia projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Zgodnie z § 8 ust. 2 przywołanego rozporządzenia na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń.

Odnosząc to do oceny zaskarżonego aktu Sąd zauważa, iż § 2 ust. 1 pkt 12, 13, 15, 23 i 24 dotyczą obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych regulujących jak to określił sam organ "zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej" wprowadzając zmiany w stosunku do wcześniejszych regulacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wadliwie zatem w § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały określono, że nie wprowadza się zmian do rysunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego Kębłowo (wsie Kębłowo i Kochanowo), gm. Luzino, stanowiących załączniki graficzne od 1 do 10 do uchwały nr XIII/130/2015 Rady Gminy Luzino z dnia 14 grudnia 2015 roku. Bowiem zmiany określne w § 2 ust. 1 pkt 12, 13, 15, 23 i 24 zaskarżonej uchwały wymagały również wprowadzenia w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z przywołanych wyżej przepisów.

Tym samym w powyższym zakresie nastąpiło istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkujące stwierdzeniem nieważność uchwały rady gminy w części stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art.147 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Wojewody od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).