Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3095/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 49b ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 12 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.H., J.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 224/20 w sprawie ze skargi M.H., J.H. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2020 r. nr P.7721.205.2018 16ME w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 11 sierpnia 2020 r., II SA/Ol 224/20 oddalił skargę M.H. i J.H. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WMWINB) z 10 stycznia 2020 r., nr P.7721.205.2018 16ME utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego[...] (dalej: PINB) z 4 października 2018 r., znak PINB.5150.26.2018 (sprostowaną postanowieniem z 8 listopada 2018 r.), którą wskazany organ, działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b., oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: k.p.a., nakazał skarżącym rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego - przekrycia namiotowego znajdującego się na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...].

M.H. i J.H. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi z uwagi na dokonanie błędnej kontroli stanu faktycznego, który w postępowaniu administracyjnym ustalony został z naruszeniem ww. przepisów k.p.a. oraz przez wadliwe uznanie, iż właściwym działaniem organu było zastosowanie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., a także bezzasadne nakazanie skarżącym rozbiórki obiektu budowlanego - przekrycia namiotowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], podczas gdy organ zaniechał dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie zgromadził materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności wadliwie uznał, iż ww. obiekt budowlany narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora . [...], rejon . [...] w O., przyjętego uchwałą Nr . [...] Rady Miasta . [...] z dnia . [...]r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2007 r. Nr . [...], poz. . [...]), dalej: m.p.z.p., określonego dla wymienionej nieruchomości, podczas gdy:

a) ustalenia właściwego m.p.z.p. nie ograniczają możliwości istnienia i funkcjonowania tymczasowego obiektu budowlanego, który dodatkowo spełnia zgodną z zapisami planu funkcję wypoczynkowo-rekreacyjną;

b) PINB w postanowieniu z 24 lipca 2018 r., oceniając zebrany materiał dowodowy, przyjął, iż "przedmiotowy obiekt jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie przedmiotowego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem";

c) w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zasadnym było zastosowanie przepisu art. 49b ust. 2 p.b. w celu umożliwienia legalizacji przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego oraz pozytywne rozpoznanie wniosku skarżących o wydłużenie terminu na przedłożenie przez skarżących stosownej dokumentacji zgodnie z przepisem art. 49b ust. 2 p.b.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżących na uzasadnionej podstawie.

Wbrew odmiennemu stanowisku sformułowanemu w skardze kasacyjnej, oddalenie skargi na decyzję WMWINB nie nastąpiło z naruszeniem przez Sąd I instancji wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów kształtujących przebieg postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracji publicznej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjąć bowiem trzeba, że stan faktyczny został w rozpatrywanej sprawie ustalony w sposób niewadliwy w odniesieniu do wszystkich okoliczności, z których zaistnieniem przepisy p.b. wiążą zastosowanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. Przepis ten stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem art. 48 ust. 2 p.b., w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z 10 stycznia 2020 r. WMWINB jako organ odwoławczy, mając na uwadze wymóg rozpatrzenia sprawy w toku instancji wraz z odniesieniem się do zarzutów odwołania sformułowanych przez skarżących, postanowieniem z 30 sierpnia 2019 r. nr P.7721.205.2018 16 ME na podstawie art. 136 k.p.a. zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego, a następnie dokonał weryfikacji przyjętych przez PINB ustaleń faktycznych i prawnych, trafnie uznając, że zrealizowany przez skarżących na działce nr ew. [...] w [...] obiekt budowlany (przekrycie namiotowe) został wybudowany bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę i z tej racji stanowi samowolę budowlaną, a równocześnie nie zachodzą podstawy do jego legalizacji z uwagi na niedającą się wyeliminować sprzeczność inwestycji z obowiązującym m.p.z.p.

Wbrew odmiennemu twierdzeniu skargi kasacyjnej, organ dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i poddał go właściwej ocenie, której wnioski zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołując się na treść protokołu oględzin przeprowadzonych 26 września 2019 r. (k. 19 akt adm.), organ wskazał, że skarżący na działce nr ew. . [...] w [...] wykonali tymczasowy obiekt budowlany (przekrycie namiotowe) o wymiarach 10,0 m (długość) x 8,0 m (szerokość) x 2,4-3,7 m (wysokość). Roboty budowlane związane z jego ustawieniem zostały zrealizowane, zgodnie ze złożoną przez inwestora deklaracją, przed 10 laty, co nie budziło zastrzeżeń organu. W skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń w sprawie co do daty powstania przedmiotowego obiektu budowlanego, jak i jego kwalifikacji prawnej jako tymczasowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 p.b.).

Zasadniczy zarzut postawiony przyjętej przez Sąd I instancji ocenie prawnej zasadza się na wskazaniu przez skarżących, że wadliwie w zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, iż sporny obiekt budowlany narusza zapisy m.p.z.p., czego konsekwencją było orzeczenie o jego rozbiórce. Zarzut ten pozostaje jednakże nieskuteczny, albowiem jego sformułowanie sprowadza się wyłącznie do argumentowania, że ustalenia planistyczne w żaden sposób nie ograniczają możliwości zlokalizowania na działce nr ew. . [...] w [...] tymczasowego obiektu budowlanego w postaci przekrycia namiotowego. Tymczasem podważenie na płaszczyźnie procesowej całkowicie odmiennego stanowiska, na jakim zdecydował się oprzeć w tym zakresie Sąd I instancji, wymagało postawienia Sądowi zarzutu dopuszczenia się w wyroku błędnej wykładni postanowień m.p.z.p. kształtujących zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, w granicach którego znajduje się działka inwestycyjna nr ew. [...] (teren oznaczony symbolem ZN2).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w świetle art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741) jest aktem prawa miejscowego i jego ustalenia wiążą organy nadzoru budowlanego, które zobowiązane są podjęte w sprawie rozstrzygnięcie ukształtować w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z planu miejscowego, kierując się wnioskami opartymi na wyniku przeprowadzonej jego wykładni. Jej przedmiotem niewątpliwie pozostawało w niniejszej sprawie znaczenie normatywne szczegółowych zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu dla terenów zieleni, które wprowadził § 5 ust. 15 m.p.z.p., formułując dla terenu ZN2 (L.p. 3) zakaz jego zabudowy obiektami budowlanymi oraz wprowadzając od niego wyszczególnione wyjątki. W ramach podstaw skargi kasacyjnej, ale również w jej uzasadnieniu brak jest jakiegokolwiek odwołania do powyższego przepisu.

Wypada przypomnieć, ze skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Autor takiej skargi, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, powinien określić, jakiemu konkretnemu przepisowi sąd uchybił i na czym polega zarzucane jego naruszenie. Zasadniczo może ono polegać na błędnym zrozumieniu treści lub znaczenia normy prawnej (naruszenie prawa przez jego błędną wykładnię) lub na błędnym przyjęciu lub zaprzeczeniu związku zachodzącego między faktem ustalonym w postępowaniu a normą prawną (naruszenie prawa przez jego niewłaściwe zastosowanie). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może stąd we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani w inny sposób ich uściślać. Odniesienie się do pewnych zagadnień w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w tym zakresie w zaskarżonym wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajduje uzasadnionych podstaw twierdzenie, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy zastosowanie mógł znaleźć przepis art. 49b ust. 2 p.b. Dyspozycją powyższego przepisu jest objęte wybudowanie przez inwestora obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Sytuacji tego rodzaju nie da się odnieść do rozważanego przypadku, który podlega regulacji art. 48 ust. 1 p.b. Okolicznością różnicującą go jest samowolne zrealizowanie przez skarżących robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a nie podlegających zgłoszeniu.

W dacie budowy spornego tymczasowego obiektu budowlanego zgłoszeniu podlegała wyłącznie budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 p.b., ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b.). Niesporny charakter ma ustalenie, że powyższe warunki nie zostały spełnione, jeżeli chodzi o wybudowany przez skarżących tymczasowy obiekt budowlany, który nie podlegał zgłoszeniu Prezydentowi Miasta [...], ani też w żadnym razie intencją skarżących nie było jego rozebranie (przeniesienie w inne miejsce) przed upływem 120 dni.

Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.