Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 381/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.  a i lit. c
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 77 ust. 1 pkt 3, art. 66 ust. 1 pkt 3b, art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 i art. 23
journal: Dz.U. 2024 poz 1112
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 3 stycznia 2024 r. nr SKO.4170.39.2023 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 13 października 2023 r. nr RGN.6220.30.2021.MB/51; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia [...] kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 381/24

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 3 stycznia 2024r. nr SKO.4170.39.2023 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, B. Sp. z o.o. wystąpiła 1 grudnia 2021 roku z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji otrzymywania biogazu rolniczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] w miejscowości L., gmina [....], woj. [...]".

Z uwagi na charakter wnioskowanego zamierzenia ustalono, że należy je zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 47 oraz pkt 54 lit. a w związku z ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U.z 2019 r., poz. 1839, dalej: rozporządzenie). Tym samym uznano, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.i.o.ś.) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie Burmistrz [....] (dalej: Burmistrz/Organ I instancji) wystąpił do Organów współdziałających o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz ewentualnego ustalenia zakresu raportu.

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (dalej: PGWWP) Zarząd Zlewni w [....] wydało opinię z 16 lutego 2021 r. znak:r [...] stwierdzając, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [....] (dalej: RDOŚ) wydał postanowienie z [...] grudnia 2021 r. znak: [...] stwierdzające, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym sporządzenia raportu o odziaływaniu na środowisko.

Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej: PPIS) w [...] wydał opinię sanitarną z 28 grudnia 2021 r. znak: [...] stwierdzającą, że pod względem spraw sanitarno-higienicznych i ochrony zdrowia ludzi występuje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jest wymagany raport dla ww. przedsięwzięcia.

W związku z powyższym Burmistrz [...] postanowieniem z 23 lutego 2022 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Po wpłynięciu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z załącznikami Burmistrz wystąpił do RDOŚ o wydanie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oraz do PPIS o wydanie opinii dotyczącej warunków realizacji przedsięwzięcia pod względem spraw sanitarno-higienicznych i ochrony zdrowia ludzi. Po zapoznaniu się z przedłożonymi dokumentami stwierdzono braki formalne.

Na etapie uzgodnienia z RDOŚ wzywano Wnioskodawcę do uzupełnienia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W toku prowadzonego postępowania przedłożono uzupełnienia do Raportu w dniach: 30 stycznia 2023 r., 22 maja 2023 r. i 29 czerwca 2023 r. Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w postanowieniu z 28 lipca 2023 r. nr [...] uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia.

Z kolei PPIS w [...] wydał opinię z 25 marca 2022 r., dotyczącą warunków realizacji przedsięwzięcia pod względem spraw sanitarno-higienicznych i ochrony zdrowia ludzi.

Obwieszczeniem z 2 sierpnia 2023 r. Burmistrz zawiadomił o prowadzeniu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z udziałem społeczeństwa.

Po zakończeniu postępowania dowodowego Burmistrz [...] decyzją z 13 października 2023 r. nr RGN.6220.30.2021.MB/51, działając na podstawie art. 71 ust. 2, pkt 2, art. 75 ust. 1, pkt 4, art. 80 ust. 1 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z z 2023 r. poz. 1094 z poźn. zm.) w związku z art. 104 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.) a także w § 3 ust. 1 pkt 47 i 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, ze zm.) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji otrzymywania biogazu rolniczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] w miejscowości L., gmina [....], woj. [...]" i jednocześnie.

Organ I instancji w decyzji określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Wskazał, że przedsięwzięcie będzie polegało na budowie instalacji, w skład której wchodzić będą dwie biogazownie o mocy 0,499 MW każda wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr rewid.: [...] w miejscowości L. Produkcja biogazu oparta będzie o beztlenową mokrą fermentację metanową substratów pochodzenia rolniczego oraz odpadów pochodzenia rolno-spożywczego. Łączna roczna masa substratów wykorzystywanych w instalacji wynosić będzie do 24 000 Mg (założenie podstawowe) lub do 43340 Mg (założenie zamienne). Wytworzony biogaz zostanie wykorzystany jako paliwo napędowe silnika do wytwarzania energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu.

Burmistrz określił kolejno:

- warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

- wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

- wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r - Prawo ochrony środowiska.

Stwierdzono, że przedsięwzięcie nie zalicza się do obiektów stwarzających zagrożenie występowania poważnych awarii przemysłowych. Nie stwierdzono transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko z uwagi na znaczną a odległość do Granicy Państwa.

Nie stwierdzono również konieczności: wykonania kompensacji przyrodniczej oraz zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uznano, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie ma obowiązku przeprowadzenia: ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Na podstawie ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia analizy porealizacyjnej.

Stowarzyszenie, działając jako organizacja ekologiczna na podstawie art. 44 ust. 2 u.i.o.ś. wniosło odwołanie od decyzji Burmistrza [....] z dnia 13 października 2023r. nr RGN.6220.30.2021. MB/51 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia oraz zażalenie na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 28 lipca 2023r. nr WOOŚ.4221.15.3.2022.LK.32 w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji ww. przedsięwzięcia.

Stowarzyszenie zarzuciło, że skarżone decyzja i postanowienie w sposób istotny naruszają art. 6, art. 7. art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 k.p.a., ponieważ w spornym postępowaniu zabrakło transparentności, a niewszechstronna i niedokładna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkowała nieprawidłowym, błędnym i sprzecznym ze stanem faktycznym oraz przepisami prawa poczynieniem ustaleń.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie decyzji Burmistrza [...] z dnia 13 października 2023r. znak: RGN.6220.30.2021.MB/51 oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 28 lipca 2023r. nr WOOŚ.4221.15.3.2022.LK.32 oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołaniu zarzucono, że Burmistrz nie umieścił w prowadzonym przez siebie publicznie dostępnym wykazie w Biuletynie Informacji Publicznej informacji nt. wpłynięcia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch biogazowni w m. L., gm. [....]. W wykazie BIP nie umieszczono również informacji nt. wydania postanowienia o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, jak też nie podano informacji nt. wpłynięcia żądanego Raportu oddziaływania na środowisko wraz z kolejnymi uzupełnieniami. Nie dokonując wskazanych publikacji w prowadzonym przez siebie wykazie w BIP, Burmistrz poważnie naruszył art. 21 ust. 1 i ust. 2 pkt. 9, 10 i 16 u.i.o.ś.

Stowarzyszenie wskazało, że w skarżonej decyzji i postanowieniu Organy błędnie uznały, iż w rzeczonych biogazowniach otrzymywany będzie biogaz rolniczy akceptując równocześnie, że w przedmiotowych instalacjach procesowi odzysku poddawane będą m.in. odpady z podgrupy 19 08, tj. odpady z oczyszczalni ścieków nieujęte w innych grupach, zatem m.in. odpad o kodzie 19 08 05 - ustabilizowane komunalne osady ściekowe oraz z podgrupy 20 01 odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie z wyłączeniem 15 01. (decyzja k. 29, postanowienie k. 10). Tymczasem zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii biogaz rolniczy oznacza gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej - z wyłączeniem biogazu pozyskanego z odpadów komunalnych, ze składowisk odpadów, a także z substratów pochodzących z oczyszczalni ścieków innych niż wymienione w lit. b.

W świetle powyższego za nieuprawnione Stowarzyszenie uznało stanowisko Burmistrza w kwestii określenia minimalnej odległości biogazowni od obiektów wrażliwych, tj. zabudowy mieszkaniowej. Przedmiotowa instalacja będzie funkcjonowała w oparciu o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, będzie też instalacją przemysłową, zatem wbrew twierdzeniom Burmistrza nie będzie znajdowała się w "sektorze rolniczym", dla którego minimalną odległość od zabudowy mieszkaniowej określono na 500m. Stowarzyszenie argumentowało, że wskazana odległość 500m od zabudowy wrażliwej rekomendowana jest przez Ministerstwa Klimatu i Środowiska dla sektora rolniczego, ale dla chowu i hodowli zwierząt, natomiast rzeczone biogazownie nie będą nawet zlokalizowane w sąsiedztwie takiej hodowli i nie będą pracowały dla jej potrzeb. W rozpatrywanym przypadku 100% substratów będzie dowożonych do biogazowni z zewnątrz, tzn. skupowanych losowo z różnych miejsc w Polsce i nie tylko, i dopiero wtedy przetwarzanych. Rzeczywista odległość biogazowni, w których przetwarzane będą odpady zawierające materię organiczną, od gęstej zabudowy mieszkaniowej wynosi zaledwie ok. 600m, natomiast w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wykonano analizy rozprzestrzeniania się odoru zakładając, że przedmiotowe biogazownie nie będą uciążliwe odorowo.

Stowarzyszenie zarzuciło, że w Raporcie błędnie uznano, że zlokalizowana obok planowanych biogazowni Kompostownia odpadów w L., mogąca w ciągu roku przetworzyć aż 50 tys. ton komunalnych osadów ściekowych również nie oddziałuje odorowo, przez co nie nastąpią oddziaływania skumulowane. Ustalenia takie organy poczyniły w oparciu o Raport dla biogazowni, przywołujący Raport dla Kompostowni sprzed kilku lat, z którego wówczas wynikało, iż rzeczona Kompostownia odpadów nie będzie oddziaływać odorowo na otoczenie. Tymczasem ośmioletni okres funkcjonowania Kompostowni odpadów w L. przetwarzającej głównie komunalne osady ściekowe w procesie R3 dowiódł, iż instalacja ta w sposób znaczący oddziałuje odorowo na środowisko w promieniu ponad 3 km. Zatem rzeczywiste oddziaływanie odorowe pochodzące od Kompostowni odpadów w L. jak najbardziej istnieje. Niestety, organy określenia skumulowanych oddziaływań odorowych dla planowanych biogazowni i funkcjonującej kompostowni osadów dokonały w oparciu o teoretyczną fikcję zawartą m.in. w raporcie oddziaływania Kompostowni na środowisko, sporządzonym na etapie jej planowania, nie zaś w oparciu o jej rzeczywiste oddziaływanie. W skarżonych rozstrzygnięciach organów błędnie uznano, iż poza terenem biogazowni nie wystąpią oddziaływania odorowe skumulowane, choć odór amoniaku z samej instalacji do przetwarzania komunalnych osadów ściekowych w procesie D9 będzie wyczuwalny w odległości 400 m od granicy tej instalacji, co oznacza, że biogazownie będą znajdowały się w obszarze odorowego oddziaływania pochodzącego z instalacji przetwarzania odpadów w procesie D9. Ponadto biogazownie poza swoje granice będą również emitowały amoniak w stężeniach na poziomie przekraczającym wartości progu węchowego, przez co amoniak z biogazowni będzie wyczuwalny poza granicami przedsięwzięcia, co w konsekwencji skutkować będzie skumulowaniem się odoru amoniaku pochodzącego z obu instalacji. Stowarzyszenie wspomniało, iż oddziaływanie odorowe pochodzące od Kompostowni zostało przez organy kompletnie pominięte, jako niewystępujące, choć w rzeczywistości ma miejsce, permanentnie od 8 lat.

Zdaniem Stowarzyszenia organy rażąco zlekceważyły przepisy art. 66 ust. 1 pkt. 3b, art. 80 ust. 1 pkt. 2 i 3 , art. 77 ust. 1 u.i.o.ś.

W ocenie Stowarzyszenia w sprawie doszło również do naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, jak i rozporządzenia Komisji UE Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, będącego rozporządzeniem wykonawczym do rozporządzenia 1069/2009. Obydwa organy w swoich skarżonych rozstrzygnięciach (k. 28 decyzji, k. 10 postanowienia) wyraziły zgodę na przetwarzanie w biogazowniach w procesie R3 odpadów z podgrupy 02 01, tj. m.in. 02 01 02 - odpadowa tkanka zwierzęca, 02 01 06 - odchody zwierzęce, 02 01 81 - zwierzęta padłe i odpadowa tkanka zwierzęca stanowiące materiał szczególnego i wysokiego ryzyka inne niż wymienione w 02 01 80 oraz z podgrupy 02 02, w tym m.in. 02 02 02 - odpadowa tkanka zwierzęca, 02 02 81 - odpadowa tkanka zwierzęca stanowiąca materiał szczególnego i wysokiego ryzyka, w tym odpady z produkcji pasz mięsno-kostnych inne niż wymienione w 02 02 80, 02 02 82 - odpady z produkcji mączki rybnej inne niż wymienione w 02 02 80. Ze spektrum odpadów odzwierzęcych możliwych do przetworzenia w rzeczonych biogazowniach obydwa organy wyłączyły jedynie odpad o kodzie 02 01 82 - zwierzęta padłe i ubite z konieczności.

Pomimo iż wyrażono zgodę na przetwarzanie w biogazowniach ww. odpadów zwierzęcych, żaden z organów nie zadbało to, aby zobowiązać inwestora do wyposażenia biogazowni w urządzenia zabezpieczające środowisko naturalne przed groźnymi czynnikami odzwierzęcymi, mogącymi ujawnić się w procesie przetwarzania ww. odpadów w procesie R3. Biogazownie w L. nie będą wyposażone w odpowiednie urządzenia, które wymienia załącznik V do rozporządzenia Komisji UE Nr 142/2011 będącego rozporządzeniem wykonawczym do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, a których stosowanie służy minimalizacji zagrożeń zdrowia i życia ludzkiego w związku z przetwarzaniem ww. odpadów pochodzenia zwierzęcego. Chodzi tu m.in. o urządzenia: do rozdrabniania odpadów pochodzenia zwierzęcego do wymaganych wielkości cząstek, do pasteryzacji, do oczyszczania, do sterylizacji, do mycia i dezynfekcji środków transportu, którymi będą przywożone odpady pochodzenia zwierzęcego itd.

Stowarzyszenie zarzuciło również, że skarżona decyzja oraz postanowienie nie odnoszą się do kwestii wykonywania obligatoryjnych badań pofermentu z substratów jak i samych substratów pochodzenia zwierzęcego, pomimo że inwestor zaproponował wykorzystanie pofermentu w procesie rolniczego wykorzystania - RIO. Powyższe jest groźne tym bardziej, że decyzja środowiskowa, w tym wypadku wadliwa, na mocy art. 86 u.i.o.ś. wiąże organy wydające decyzje następcze, w tym decyzje określające warunki korzystania ze środowiska

Stowarzyszenia wskazało również, że rzeczone biogazownie, uwzględniając ich parametry techniczne, technologiczne i ruchowe, będą wymagały uzyskania pozwolenia zintegrowanego, co zostało zupełnie zignorowane przez Burmistrza [...] oraz RDOŚ. Zgodnie bowiem z pkt. 5.3.C załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, instalacje do odzysku odpadów lub unieszkodliwiania z wykorzystaniem fermentacji beztlenowej o zdolności przetwarzania nie mniejszej niż 100 ton odpadów na dobę, wymagają pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 201 ustawy Prawo ochrony środowiska. Natomiast, zgodnie z objaśnieniami do ww. rozporządzenia, przez zdolność produkcyjną rozumie się największą ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji. Zatem o konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego przez instalację decyduje ilość odpadów, która może być przetwarzana w ciągu doby, a nie ilość odpadów, która prowadzący instalację zamierza przetwarzać. Ponadto w skarżonej decyzji (k. 24) oraz w skarżonym postanowieniu (k. 6) organy jednomyślnie wskazały, iż z uwagi na duże różnice w dostępności na rynku surowców do produkcji biogazu, inwestor w instalacji w ciągu roku może przetwarzać znacznie więcej odpadów niż innych substratów niebędących odpadami. Niestety, w trakcie prowadzonego postępowania, w tym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, inwestor w żaden sposób nie udowodnił, że instalacja nie posiada fizycznej możliwości przetworzenia 100 ton odpadów na dobę, przy zainstalowanym potencjale przetwarzania ponad 122 tony/dobę. Tak samo inwestor nie udowodnił, jakie są przeciwskazania techniczo-technologiczne, które determinują przetwarzane 98,87 ton odpadów na dobę, a nie 100 ton odpadów na dobę, czyli o 1,13 tony odpadów/dobę mniej niż wynosi wartość progowa kwalifikująca instalację do uzyskania pozwolenia zintegrowanego i tym samym do spełnienia bardziej rygorystycznych standardów środowiskowych, wyznaczonych w konkluzjach BAT.

SKO w Przemyślu, wskazaną na wstępie decyzją z 3 stycznia 2024r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1, ust. 2 art. 75 ust. 1 pkt 4, art.77 ust. 1 pkt 1, art. 80, art. 81, art. 82 oraz art. 85 ust. 1 i 2 u.i.o.ś., po rozpatrzeniu odwołania [....], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...]. z 13 października 2023 r. nr RGN.6220.30.202l.MB/51 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Kolegium stwierdziło, że zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia na gruncie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Postępowanie prowadzone było w sposób transparentny, z zapewnieniem możliwości udziału w nim społeczeństwa. Burmistrz informował o czynnościach postępowania w formach i trybie przewidzianym w przepisach prawa, w tym w Biuletynie Informacji Publicznej oraz w ogólnodostępnych obwieszczeniach. Skarżące Stowarzyszenie brało udział w postępowaniu, podnosząc zarzuty obecnie ponawiane w odwołaniu, które były już przedmiotem rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odniósł się do tych zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ustalony w sprawie stan faktyczny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie budzi wątpliwości. Uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i postanowienia uzgadniającego są spójne, logiczne i znajdują oparcie w materiale dowodowym oraz w przepisach prawa w oparciu o które wydano rozstrzygnięcia.

Zdaniem SKO Organ I instancji ocenił stanowisko organu uzgadniającego i w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał je za trafne, co uzasadnił w wystarczający sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się w sposób szczegółowy do przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko, co wynika z treści przytoczonego wyżej uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Podnoszona w odwołaniu inna ocena parametrów przedsięwzięcia niż ocena zawarta w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz w uzasadnieniach zaskarżonych orzeczeń stanowi w ocenie SKO wyraz poglądów skarżącego i stanowi polemikę ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, co nie przesądza o wydaniu decyzji i postanowienia z naruszeniem prawa. Zwłaszcza, że brak jest w sprawie dowodów wskazujących na wydanie rozstrzygnięć z naruszeniem prawa. Skarżący nie sprecyzował na czym konkretnie polega naruszenie przepisów wskazanych w odwołaniu i nie wskazał środków dowodowych na poparcie swoich zarzutów.

W ocenie SKO nie znajduje potwierdzenia zarzut skarżącego , iż orzekające w sprawie organy błędnie uznały, iż w biogazowniach otrzymywany będzie biogaz rolniczy. Na gruncie powołanej przez skarżącego definicji biogazu rolniczego zawartej w art. 2 pkt. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii nie można wywieść wniosku, że przedmiotowe instalacje do otrzymywania biogazu będą instalacjami typowo przemysłowymi, a nie rolniczymi. Określone w decyzji oraz w postanowieniu warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, mają na celu zabezpieczenie środowiska naturalnego przed potencjalnym zagrożeniem. Niezasadny jest więc zarzut skarżącego dotyczący braku zapewnienia w decyzji odpowiedniego zabezpieczenia środowiska naturalnego.

[...] wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 3 stycznia 2024r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [....] z 13 października 2023r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia.

Zaskarżonej decyzji postawiono zarzuty dotyczące naruszenia:

- art. 21 ust. 1 i 2 pkt 9, 10 i 16, w zw. z art. 22 i art. 23 u.i.o.ś., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż postępowanie prowadzone przez organ I instancji odbyło się w sposób transparentny, co oznacza, że organ II instancji uznał, że wymagane publikacje w BIP były dokonywane,

- art. 2 pkt. 2 ustawy odnawialnych źródłach energii poprzez błędne przyjęcie definicji biogazu rolniczego,

- art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez błędne przyjęcie, iż przedłożony raport jest rzetelny i fachowy,

- art. 80 ust. 1 pkt. 2 i 3 u.i.o.ś., poprzez błędną ocenę ustaleń zawartych w raporcie oraz błędną ocenę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym pominięcie oceny oddziaływań skumulowanych z innymi przedsięwzięciami,

- art. 64 ust. 1 pkt. 3 i art. 77 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., poprzez błędne uznanie, iż przedsięwzięcie nie wymagało opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego,

- art. 16 ustawy o odpadach, poprzez nieuprawnione pominięcie odorowych oddziaływań, które nasilą się wskutek realizacji przedsięwzięcia związanego m.in. z przetwarzaniem odpadów,

- art. 8 k.p.a. w zw. art. 86 u.i.o.ś., poprzez nadużycie zasady zaufania do organu I instancji oraz RDOŚ w [....],

- art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez rażące pogwałcenie interesu społecznego mieszkańców [...],

- art. 201 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z pkt. 5.3.c załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, poprzez błędne uznanie, iż instalacja powstała w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie będzie wymagała pozwolenia zintegrowanego,

- art. 204 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez błędne uznanie, iż instalacja powstała w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie będzie wymagała spełnienia najlepszych dostępnych technik określonych we właściwych konkluzjach BAT,

- art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się brakiem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego, poprzez brak odniesienia się do argumentacji skarżącego Stowarzyszenia,

- art. 8 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, poprzez brak odniesienia się do kwestii poruszanych przez Stowarzyszenie, dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych i prawnych, wydanie decyzji z naruszeniem prawa,

- art. 9 i art. 10 k.p.a., poprzez zaakceptowanie postawy organu I instancji w kwestii braku informowania na BIP o wszczęciu postępowania oraz o jego postępach, w tym o nałożeniu na podmiot obowiązku przedłożenia raportu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co uniemożliwiło Stowarzyszeniu wstąpienie do postępowania na prawach strony na etapie oceny raportu oddziaływania na środowisko,

- art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, tj. brak dokonania przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego, jak też brak odniesienia się do argumentacji skarżącego Stowarzyszenia, dokonanie błędnych ustaleń prawnych i faktycznych, wydanie decyzji z naruszeniem prawa,

- art. 80 k.p.a., poprzez dowolną, samowolną oraz dokonaną niezgodnie z zasadami logiki oraz literatury przedmiotu ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, co skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych i prawnych oraz wydaniem decyzji z naruszeniem prawa,

- art. 107 § 1 k.p.a., poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji z podaniem z jakich powodów odmówiono argumentom Stowarzyszenia wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 155 k.p.a, .poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego oraz zasad współżycia społecznego.

W oparciu o ww. zarzuty Stowarzyszenie wniosło o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Burmistrza [...] z dnia 13 października 2023r. znak: RGN.6220.30.2021.MB/51, do czasu prawomocnego rozpoznania istoty sprawy, uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 03 stycznia 2024r., nr SKO 4170.39.2024, uchylenie decyzji Burmistrza [....] z dnia 13 października 2023r. nr RGN.6220.30.2021.MB/51, w tym pozbawienie mocy sprawczej postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z 28 lipca 2023r. nr WOOŚ.4221.15.3.2022. LK.32, zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I celem jej właściwego wyjaśnienia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie zarzuciło, że uzasadnienie do zaskarżonej decyzji SKO wskazuje na brak zrozumienia przez Organ II istoty poruszanych w odwołaniu zagadnień. Organ II bez wsparcia merytorycznego podjął próbę samodzielnej ostatecznej kontroli skarżonych aktów administracyjnych. Zrobił to w sposób nieudolny i ze szkodą dla interesu społecznego mieszkańców [....], uprawnionych do życia w środowisku, które nie będzie zagrażać zdrowiu i życiu, wskutek eksploatacji inwestycji, dla której w sposób wadliwy określono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

Stowarzyszenie podtrzymało również przedstawioną w odwołaniu argumentację, dotycząca wskazanych naruszeń z zakresu ustawy środowiskowej, ustawy o odpadach oraz ustawy o odnawialnych źródłach energii.

W odpowiedzi na skargę SKO w Przemyślu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 maja 2024r. Sąd postanowieniem orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu skargi w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, że uzasadnienie rozstrzygnięcia SKO w Przemyślu nie spełnia wymogów, jakie stawia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. SKO nie odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania w sposób, który poddawałby się kontroli sądu administracyjnego. SKO odnośnie szczegółowych zarzutów zawartych w odwołaniu Stowarzyszenia stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie. W tym zakresie Kolegium przedstawiło ogólnikową ocenę co do kompletności materiału dowodowego i prawidłowości poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych. Powołana przez Kolegium okoliczność, że Organ I instancji odniósł się do zarzutów Stowarzyszenia w decyzji własnej nie zwalnia Kolegium z obowiązku merytorycznego rozpoznania odwołania oraz szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania. Sąd po ocenie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, że w istocie pozbawiono jest ono merytorycznej oceny zarzutów odwołania a zatem i oceny legalnościowej decyzji Oranu I instancji. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja SKO w Przemyślu podlegała uchyleniu w związku z naruszeniem przepisów postępowania – tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego Sąd w ramach art. 135 P.p.s.a. stwierdził, że uchyleniu winna podlegać również decyzja Organu I instancji z 13 października 2023r. w celu usunięcia dostrzeżonych naruszeń prawa, jakimi obarczone jest rozstrzygnięcie Burmistrza [...], co jawi się jako niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Sąd po kontroli pod względem zgodności z prawem stwierdził, że nie zostały wyjaśnione istotne elementy stanu faktycznego, warunkujące możliwość ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia w kształcie określonym przez Organ I instancji.

Wskazać należy, że Organ dokonując oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś. przeprowadzić postępowanie, które obejmuje w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W niniejszej sprawie Organ po zasięgnięciu opinii organów współdziałających stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nakładając na Wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Po sporządzeniu Raportu przez Wnioskodawcę był on trzykrotnie uzupełniany na wezwanie RDOŚ a następnie środowiskowe uwarunkowania zostały pozytywnie uzgodnione przez ten organ. Pozytywną opinię wydał również PPIS. Organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednak wątpliwości Sądu wzbudziła weryfikacja Raportu, kwestia uzyskania wszystkich wymaganych ustawą opinii, jak również sposób prowadzenia postępowania, który nie zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię zgodności określonego przedsięwzięcia z przepisem art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1436 z późn. zm., dalej: u.o.z.e.).

Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem wniosku Inwestora a w konsekwencji i całego postępowania było przedsięwzięcie pn.: "Budowa instalacji otrzymywania biogazu rolniczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] w miejscowości L., gmina [....], woj. [...]". Z treści raportu oddziaływania na środowisko wynikało bezspornie, co przyjął następnie Organ I instancji, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie 2 silosów na kiszonki dla potrzeb biogazowni oraz 2 hal magazynowych do przechowywania sprzętu rolniczego i transportowego do obsługi biogazowni oraz budynek biurowy na potrzeby instalacji do produkcji biogazu rolniczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą przystosowaną do substratów (surowców) pochodzenia rolniczego i rolno-spożywczego.

Z opisu przedsięwzięcia przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika wiec, że planowana instalacja ma służyć do produkcji biogazu rolniczego z substratów pochodzenia rolniczego i rolno-spożywczego.

Definicję biogazu rolniczego zawiera art. 2 pkt 2 u.o.z.e., zgodnie z którym, biogaz rolniczy to gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej:

a) produktów rolnych oraz produktów ubocznych rolnictwa, w tym odchodów zwierzęcych,

b) produktów z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego i produktów ubocznych, odpadów lub pozostałości z tego przetwórstwa, w tym z przetwórstwa i produkcji żywności, pochodzących z zakładów przemysłowych, a także z zakładowych oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno-spożywczego, w których jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków,

c) produktów spożywczych przeterminowanych lub nieprzydatnych do spożycia,

d) tłuszczów i mieszanin olejów z separacji olej/woda zawierających wyłącznie oleje jadalne i tłuszcze,

e) biomasy roślinnej zebranej z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne,

f) odchodów zwierzęcych pozyskanych z działalności innej niż rolnicza

- z wyłączeniem biogazu pozyskanego z odpadów komunalnych, ze składowisk odpadów, a także z substratów pochodzących z oczyszczalni ścieków innych niż wymienione w lit. b.

Z definicji powyższej wynika więc, że biogaz rolniczy to biogaz wytwarzany w szczególny sposób, z enumeratywnie wymienionych substratów pochodzenia rolniczego lub leśnego. Nie każdy biogaz jest biogazem rolniczym. W szczególności biogazem rolniczym nie jest biogaz pozyskiwany z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów. Wyłączenie powyższych rodzajów biogazu spod definicji biogazu rolniczego jest zrozumiałe w kontekście tego, że biogaz rolniczy co do zasady jest pochodzenia rolniczego lub leśnego (A. Frąckowiak [w:] Ustawa o odnawialnych źródłach energii. Komentarz, red. J. Baehr, P. Lissoń, J. Pokrzywniak, M. Szambelańczyk, Warszawa 2016, art. 2).

Należy przy tym wskazać, że odwołanie do definicji biogazu rolniczego, zawartej w art. 2 pkt 2 u.o.z.e. jest zasadne, bowiem do przepisu tego odwołuje się prawodawca, określając, jakie instalacje do wytwarzania biogazu rolniczego zaliczone są do kategorii przedsięwzięć, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: instalacje do produkcji paliw z produktów roślinnych, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej. Przedmiotowa instalacja zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 47 [biogazownia rolnicza] oraz pkt 54 lit. a [powierzchnia zabudowy przemysłowej] w związku z ust. 2 pkt 3 [zsumowanie parametrów obydwu biogazowni] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.

W niniejszej sprawie kwestia rodzajów odpadów poddawanych procesom odzysku w biogazowniach była przedmiotem wyjaśnień i uzupełnień do Raportu na etapie uzgodnienia przedsięwzięcia przez RDOŚ. W wyniku uzupełnień Raportu, przedstawionych przez Wnioskodawcę ustalono, że procesowi odzysku poddawane będą odpady inne niż niebezpieczne z podgrup m.in.: 19 08 (odpady z oczyszczalni ścieków nieujęte w innych grupach) 20 01 (odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (z wyłączeniem 15 01 – odpady opakowaniowe), czemu dał wyraz najpierw RDOŚ w postanowieniu uzgadniającym z 28 lipca 2023r. (str. 10) oraz Burmistrz w decyzji z 13 października 2023r. (str. 29).

Z przywołanego już powyżej art. 2 pkt 2 u.o.z.e. wynika natomiast, że za biogaz rolniczy nie może być uznany taki biogaz, który pozyskany jest z odpadów komunalnych, ze składowisk odpadów, a także z substratów pochodzących z oczyszczalni ścieków innych niż wymienione w lit. b.

Do biogazu rolniczego stosownie do art. 2 pkt 2 lit. b u.o.z.e. zalicza się natomiast taki, który jest otrzymywany w procesie fermentacji produktów z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego i produktów ubocznych, odpadów lub pozostałości z tego przetwórstwa, w tym z przetwórstwa i produkcji żywności, pochodzących z zakładów przemysłowych, a także z zakładowych oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno-spożywczego, w których jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków.

Powstaje więc istotna wątpliwość, czy biogaz otrzymywany z ustalonych przez Organy kodów: 19 08 oraz 20 01 może zostać uznany za biogaz rolniczy. Należałoby bowiem wyjaśnić, czy wyznaczone w decyzji warunki przedsięwzięcia są na tyle precyzyjne, że będą gwarantować, iż przetwarzane odpady pochodzą z takich zakładowych oczyszczalni ścieków, w których jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków. Jest to kwestia przesądzająca o zgodności warunków realizacji przedsięwzięcia z rodzajem przedsięwzięcia, określonym w decyzji Burmistrza z 13 października 2023r. Inne bowiem należy ustalać warunki dla przedsięwzięcia, określanego jako biogazownia rolnicza a inne dla biogazowni, która rolniczego charakteru w istocie nie posiada.

W niniejszej sprawie w decyzji Burmistrza z 13 października 2023r. wskazano, że procesowi przetwarzania będą podlegać odpady 20 01 (odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (z wyłączeniem 15 01). Jak wynika natomiast z przytoczonego wyżej art. 2 pkt 2 u.o.z.e. biogaz pozyskany z odpadów komunalnych nie jest zaliczany do biogazu rolniczego. Z kolei w przypadku przetwarzania odpadów z oczyszczalni ścieków należy zagwarantować, że będą one pochodzić z takich oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno-spożywczego, w których jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków.

W niniejszej sprawie Burmistrz określił rodzaj odpadu poddawany procesowi odzysku posługując się generalnym kodem 19 08 (odpady z oczyszczalni ścieków nieujęte w innych grupach) natomiast w ramach warunków wykorzystania terenu w fazie eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia (pkt 1.2.) nie sprecyzował rodzaju oczyszczalni ścieków, z jakich mają pochodzić odpady podlegające przetworzeniu, tak aby spełniony był warunek z art. 2 pkt 2 lit. b u.o.z.e. Burmistrz dopuścił również przetwarzanie odpadów o kodzie 20 01, które wprost podlegają wyłączeniu w art. 2 pkt 2 u.o.z.e. Należy natomiast zauważyć, że w pkt 1.2. decyzji z 13 października 2023r. Burmistrz z możliwości przyjmowania odpadów do biogazowni wyłączył jedynie odpady o kodzie 02 01 82 (zwierzęta padłe i ubite z konieczności), pomijając przy tym odpady objęte wyłączeniem z art. 2 pkt 2 u.o.z.e . Należy przy tym zauważyć, że jak wynika z decyzji organu I instancji, odpady o kodzie 19 08 (odpady z oczyszczalni ścieków nieujęte w innych grupach) 20 01 (odpady komunalne segregowane i gromadzone selektywnie (z wyłączeniem 15 01), mają być przetwarzane w procesie odzysku odpadów R3 - recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania). Odnośnie tego procesu Burmistrz zawarł w pkt 1.2.3. warunek, że w instalacji prowadzony będzie proces odzysku odpadów R3 - recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania). W tym zakresie nie zawarto warunków gwarantujących, iż w procesie odzysku nie będą przetwarzane tego rodzaju odpady, które podlegają wyłączeniu z art. 2 pkt 2 u.o.z.e. Powyższe zastrzeżenie jest konieczne z uwagi na sam zakres wniosku Inwestora, który określił planowaną biogazownię jako biogazownię rolniczą, która winna odpowiadać definicji ustawowej z art. 2 pkt 2 u.o.z.e. Należy mieć przy tym na uwadze fakt, że prawidłowe określenie rodzaju przedsięwzięcia determinuje następnie warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, które winny być przez Organ określone ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich – stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś.

Kolejna kwestia, która nie zostało w sposób dostateczny wyjaśniona przez Organ I instancji dotyczy konieczności spełnienia warunków, wynikających z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002, jak i rozporządzenia Komisji UE Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, będącego rozporządzeniem wykonawczym do rozporządzenia 1069/2009.

Jak wskazano w decyzji Burmistrza z 13 października 2023r. oraz postanowieniu RDOŚ z 28 lipca 2023r.: w instalacji procesowi odzysku poddawane będą odpady inne niż niebezpieczne z podgrup: 02 02 (odpady z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego). W uzupełnieniu do Raportu z 19 maja 2023r. Wnioskodawca wskazał, że planowane do wykorzystania przy produkcji biogazu w L. są odpady m.in. o kodach 02 01 02 – odpadowa tkanka zwierzęca, 02 01 06 odchody zwierzęce, 02 02 02 odpadowa tkanka zwierzęca. Z kolei w uzupełnieniu do Raportu z 27 czerwca 2023r. Wnioskodawca sprecyzował, że jeżeli chodzi o odpady o kodach 02 01 02, 02 02 02, 02 02 82, pod tymi kodami planuje się przetwarzać - treści żołądkowe, krew poubojową, odpadową tkankę miękką. Nie jest planowane przetwarzanie padłych lub ubitych zwierząt o kodzie 02 01 82. Taki też kod odpadów - 02 01 82 został wyłączony z możliwości przetwarzania w biogazowni w pkt 1.2.1. decyzji z 13 października 2023r.

Należy przy tym zauważyć, że Wnioskodawca w uzupełnieniu do Raportu z 19 maja 2023r. – odnośnie do przepisów rozporządzenia Komisji UE Nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011r. wskazał, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, jeżeli będą stosowane w biogazowniach to będą musiały spełniać wymogi ww. rozporządzenia Komisji UE Nr 142/2011. Na obecnym etapie instalacje nie spełniają tych wymogów i nie będą mogły być w nich przetwarzane produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego (str. 5 uzupełnienia do raportu z 19 maja 2023r.).

Zgodnie z art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009, produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie. Należy więc wskazać, że planowane do przetwarzania treści żołądkowe, krew poubojowa i odpadowa tkanka miękka – w ramach kodu 02 01 02 i 02 02 02 - Odpadowa tkanka zwierzęca zaliczają się do innych produktów otrzymanych ze zwierząt, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, o których mowa w art. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Należy przy tym wskazać, że załącznik nr V do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określa wymogi w zakresie przekształcania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych w biogaz i określa szczegółowe wymogi dotyczące wytwórni biogazu. Nie budzi więc wątpliwości, że biogazownia, w której są przetwarzane produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego winna spełniać wymogi, wskazane w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 142/2011, czego zresztą nie kwestionował sam Wnioskodawca. Należy natomiast podkreślić, że sam Wnioskodawca w uzupełnieniu do Raportu z 19 maja 2023r. przyznał, że na obecnym etapie instalacje nie spełniają wymogów z rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011.

Nie budzi również wątpliwości, że Organ I instancji, jak również RDOŚ w postanowieniu uzgadniającym ustalili, ze procesowi odzysku odpadów będą poddawane odpady z przygotowania i przetwórstwa produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego. Z przyjmowania odpadów do biogazowni wyłączone zostały jedynie odpady o kodzie 02 01 82 (zwierzęta padłe i ubite z konieczności) z- zgodnie z pkt 1.2.1. decyzji z 13 października 2023r.

W ocenie Sądu warunki, zawarte w pkt 1.2. decyzji z 13 października 2023r. zostały sformułowane z naruszeniem załącznika nr V do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. – poprzez jego niezastosowanie względem przedmiotowego przedsięwzięcia. Mimo bezpośredniej deklaracji Wnioskodawcy, że instalacje nie spełniają wymogów ww. rozporządzenia Komisji UE Nr 142/2011 i nie będą mogły być w nich przetwarzane produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego Organ I instancji dopuścił, by procesowi odzysku poddawane były odpady pochodzenia zwierzęcego, wyłączając z możliwości ich przetwarzania jedynie zwierzęta upadłe i ubite z konieczności a dopuszczając pozostałe deklarowane przez Wnioskodawcę o kodach 02 01 02, 02 02 02, 02 02 82, pod tymi kodami planuje się przetwarzać - treści żołądkowe, krew poubojową, odpadową tkankę miękką.

Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia w toku postępowania jest ta dotycząca obowiązku uzyskania opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 [o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko], wydaje się po zasięgnięciu opinii: organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy.

Z kolei zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: zasięga opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że opinia organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego nie została uzyskana na żadnym etapie postępowania.

Zgodnie natomiast z art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54, dalej: p.o.ś.), pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.

Rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości zostały, stosownie do upoważnienia zawartego w art. 201 ust. 2 p.o.ś. określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. poz. 1169).

Zgodnie z pkt. 5.3.C załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r., instalacje do odzysku odpadów lub unieszkodliwiania z wykorzystaniem fermentacji beztlenowej o zdolności przetwarzania nie mniejszej niż 100 ton odpadów na dobę, wymagają pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 201 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W niniejszej sprawie kwestia zdolności przetwarzania odpadów w instalacji była przedmiotem wyjaśnień na etapie uzgodnienia decyzji z RDOŚ. Organ ten wzywał Wnioskodawcę (w piśmie z 21 czerwca 2023r.) do przeanalizowania instalacji – z uwagi na przewidywaną do przetwarzania masę odpadów w instalacji – pod względem przepisów, zawartych w ww. rozporządzeniu MŚ z dnia 27 sierpnia 2014r. RDOŚ nakazał wówczas podać jednoznacznie dobową zdolność przetwarzania i przedstawić porównanie proponowanej techniki z najlepszymi technikami. W reakcji na powyższe Wnioskodawca przekazał, że ilość odpadów planowanych do przetwarzania w jednej biogazowni wynosi 98,87 Mg/d a więc planowane biogazownie nie przekraczają progu kwalifikującego je do pozwolenia zintegrowanego. Należy po pierwsze zauważyć, że Wnioskodawca uzupełnił Raport stosownie do wezwania z 21 czerwca 2023r. w sposób niepełny, bowiem nie przedstawił porównania proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Ponadto zamiast dobowej zdolności do przetwarzania odpadów Wnioskodawca podał ilość planowaną do przetwarzania.

W ocenie Sądu różnica pomiędzy zdolnością do przetwarzania a ilością planowaną ma zasadnicze znaczenie. Prawodawca w powołanym pkt. 5.3.C załącznika do ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r. ustanowił kryterium, od którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego w postaci zdolności przetwarzania nie mniejszej niż 100 ton odpadów na dobę. Przy czym zdolność przetwarzania została dookreślona w przez samego prawodawcę w objaśnieniach, zawartych w ww. rozporządzeniu. Zgodnie z nim zdolność przetwarzania oznacza największą ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji.

Wnioskodawca został więc prawidłowo zobowiązany przez RDOŚ do podania jednoznacznie dobowej zdolności przetwarzania z porównaniem proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Zobowiązanie to miało posłużyć do prawidłowej weryfikacji, czy przedmiotowa instalacja wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego a w konsekwencji, czy konieczne jest równie uzyskanie dodatkowej opinii organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego. Wnioskodawca nie wykonał jednak prawidłowo wezwania RDOŚ, gdyż zamiast zdolności przetwarzania odpadów podał ilość planowaną, która niekoniecznie musi pokrywać się ilością, jaką instalacja jest zdolna przetwarzać odpady, co ma na gruncie niniejszej sprawy tym bardziej istotne znaczenie, że planowana przez Wnioskodawcę do przetwarzania ilość odpadów (98,97 Mg/d) wynosi tylko nieco poniżej progu (100Mg/d). RDOŚ mimo prawidłowego wezwania z 21 czerwca 2023r. nie dostrzegł następnie, że uzupełnienie Raportu przedstawione przez Wnioskodawcę nie realizuje w sposób prawidłowy treści wezwania i nie pozwala w sposób wiążący zweryfikować, czy istotnie planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Powyższym uchybieniem obarczone było również działanie Organu I instancji, które znalazło odzwierciedlenie w decyzji Burmistrza z 13 października 203r. Jest ono tym bardziej istotne, że Organ I instancji winien był zweryfikować, czy zachodzi podstawa do uzyskania opinii organu właściwego w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3 i art. 77 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś.

Kolejna kwestia, która będzie wymagała wyjaśnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy dotyczy oddziaływań skumulowanych planowanych biogazowni z już istniejącą kompostownią odpadów, która znajduje się w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś., raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać [...] informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Powyższe informacje winny być w tym aspekcie kompletne i wyczerpujące, aby umożliwić organowi następnie prawidłowe określenie istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W niniejszej sprawie w pierwszej wersji raportu Wnioskodawca przedstawił jedynie lakoniczną informację, że oddziaływanie planowanych biogazowni nie powinno kumulować się z emisją istniejącej kompostowni.

W wyniku uzupełnienia raportu z 27 stycznia 2023r. Wnioskodawca przedstawił stanowisko, że oddziaływanie skumulowane planowanego przedsięwzięcia z istniejącą kompostownią może dotyczyć emisji amoniaku. Na podstawie przedstawionych przez siebie obliczeń stwierdził, że stężenia maks. godz. oraz średnioroczne amoniaku będą dotrzymane. Zdaniem Wnioskodawcy, pozostałe substancje odorotwórcze, których źródłem jest kompostowania (dwusiarczek dwumetylu, siarkowodór, dwusiarczek węgla) nie będą emitowane z planowanych biogazowni.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy konsekwentnie kwestionowało Stowarzyszenie podnosząc, że z biogazowni rolniczych, tylko z samej fazy fermentacji metanowej emitowane są m.in.: siarkowodór, dwusiarczek węgla, siarczek dimetylu, dwusiarczek węgla, ponadto markaptany, tioetery, tiofen i pochodne, tlenosiarczek węgla, sulfidy, aminy, czyli te same substancje złowonne, które emituje Kompostownia, przez co będzie dochodzić do oddziaływań skumulowanych, które w Raporcie OOŚ i Uzupełnieniach zostały kompletnie pominięte. Do powyższego zarzutu SKO w Przemyślu w ogóle się nie odniosło. Natomiast Organ I instancji w reakcji na ww. zarzuty odwołał się do ustaleń, zawartych w opracowaniu Ministerstwa Środowiska z 2016r. co do tego, że właściwie zaprojektowana, zrealizowana i eksploatowana biogazownia rolnicza nie stanowi zagrożenia dla środowiska. Organ I instancji przytoczył również ustalenia Raportu oraz jego uzupełnienia wskazując, że procesy w biogazowniach prowadzone będą w sposób hermetyczny. Natomiast Organ I instancji nie odniósł się wprost do zarzutu Stowarzyszenia – tj. pominięcia w ramach oceny oddziaływań skumulowanych również emisji pozostałych substancji odorotwórczych, tj. dwusiarczku dwumetylu, siarkowodoru, dwusiarczku węgla. Należy tutaj wskazać, że Organ I instancji odniósł się w istocie do pierwszego uzupełnienia Raportu, w którym przedstawiono ocenę oddziaływania skumulowanego w odniesieniu do amoniaku. Jednak kwestia dotycząca emisji substancji złowonnych podczas eksploatacji instalacji była przedmiotem kolejnych wezwań Wnioskodawcy do uzupełnienia Raportu (wezwanie RDOŚ z 21 kwietnia 2023r. oraz z 21 czerwca 2023r.). W uzasadnieniu decyzji Organu I instancji brak było wyczerpującego odniesienia się do przedstawionych kolejnych uzupełnień Raportu co do tej kwestii a w szczególności, czy zamieszczone w nich wyjaśnienia są kompletne i wyczerpujące w zakresie emisji substancji złowonnych podczas eksploatacji. Do kwestii skumulowanego oddziaływania przedsięwzięć nie odniósł się również RDOŚ w wydanym postanowieniu z 28 lipca 2023r. Zagadnienie to będzie wymagało wyjaśnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy. Należy tutaj również zauważyć, że jak przedstawiał sam Wnioskodawca w pierwszym uzupełnieniu do Raportu z 27 stycznia 2023r., w fazie eksploatacji biogazowni oprócz amoniaku do powierza emitowane będą m.in.: dwutlenek azotu, dwutlenek siarki, węglowodory aromatyczne, węglowodory alifatyczne. Powstaje więc pytanie o skumulowane oddziaływanie z kompostownią również tych związków. W związku z powyższym w toku ponownego rozpoznania sprawy Organ I instancji będzie zobowiązany do kompleksowego wyjaśnienia zagadnienia dotyczącego skumulowanego odziaływania planowanego przedsięwzięcia z kompostownią w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz substancji złowonnych.

Zasadny okazał się również zarzut dotyczący naruszenia art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 i art. 23 u.i.o.ś.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś., dane o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie zamieszcza się w publicznie dostępnych wykazach, w szczególności o: wnioskach o wydanie decyzji i o decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt 9); o postanowieniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 – stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (pkt 8);o raportach o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 16).

Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.i.o.ś., do prowadzenia publicznie dostępnych wykazów są obowiązane władze publiczne właściwe w sprawach, o których mowa w art. 21 ust. 2. Stosownie do art. 23 ust. 1 u.i.o.ś., publicznie dostępne wykazy prowadzi się w formie elektronicznej. Władze publiczne obowiązane do prowadzenia wykazu udostępniają go w Biuletynie Informacji Publicznej.

Z powyżej przytoczonych przepisów wprost wynika obowiązek organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia do publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej informacji o kolejnych etapach postępowania w tym o wpłynięciu wniosku o wydania takiej decyzji, o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też o wpłynięciu raportu oddziaływania na środowisko.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz opublikował w BIP zawiadomienie o prowadzeniu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia dopiero po wydaniu postanowienia uzgadniającego RDOŚ z 28 lipca 2023r. i nie informował wcześniej społeczeństwa o kolejnych etapach postępowania. Powyższej okoliczności Burmistrz nie kwestionował natomiast podnosił, że wniosek został umieszczony w bazie danych o ocenach oddziaływania na środowisko (baza danych OOŚ), do której znajduje się przekierowanie z Gminnego Biuletynu Informacji Publicznej (BIP). W ocenie Sądu powyższa argumentacja Organu nie świadczy o należytym wywiązaniu się z obowiązku informowania o którym mowa w art. 21 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś. Z przepisów zawartych w art. 21 ust. 1 i ust. 2, art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 u.i.o.ś. wynika obowiązek Organu do publikowania informacji wymienionych w art. 21 ust. 2 u.i.o.ś. bezpośrednio w Biuletynie Informacji Publicznej. Realizacja tego obowiązku nie może być przedmiotem swobodnego uznania, jeżeli chodzi o miejsce oraz czas publikacji. Z art. 23 ust. 1 u.i.o.ś. wynika obowiązek publikacji danych bezpośrednio w Biuletynie Informacji Publicznej a nie w bazie danych o ocenach oddziaływania na środowisko, prowadzonej przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. a u.i.o.ś., przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się: udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie.

Sąd uznał więc, że w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów wskazanych w art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 i art. 23 u.i.o.ś. Jakkolwiek naruszenie to nie miało bezpośredniego wpływu na sytuację procesową skarżącego Stowarzyszenia, które przed wydaniem decyzji przez Organ I instancji zajęło stanowisko w sprawie, jak również korzystało z przysługujących mu środków zaskarżenia na kolejnych etapach postępowania, to jednak należy uwzględnić, że brak należytego informowania o kolejnych etapach postępowania mógł przyczynić się do pozbawienia udziału w postępowaniu społeczeństwa i doprowadził do naruszenia art. 5 u.i.o.ś., na mocy którego każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Należy tu w szczególności zwrócić uwagę na art. 33 ust. 1 u.i.o.ś., które określa katalog instrumentów prawnych gwarantujących społeczeństwu udział w postępowaniu dotyczącym oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko określa. W myśl tego przepisu obligatoryjnym obowiązkiem organu jest między innymi podanie do publicznej wiadomości informacji o: wszczęciu postępowania, przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przedmiocie decyzji, która ma być wydana i organie właściwym do jej wydania, możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków oraz sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania. Z uwagi na obligatoryjny charakter tych czynności ich nieprawidłowa realizacja powoduje wadliwość przeprowadzonego postępowania.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Organ winien będzie wyjaśnić kwestie wskazane powyżej w uzasadnieniu wyroku a dotyczące tego czy planowane przedsięwzięcie będzie wytwarzać biogaz rolniczy, mieszczący się w zakresie definicji z art. 2 pkt 2 u.o.z.e., czy planowane przedsięwzięcie wymagać będzie uzyskania pozwolenia zintegrowanego, co wiąże się z koniecznością uzyskania dodatkowej opinii na etapie przedmiotowego postępowania, czy w związku z dopuszczeniem do przetwarzania substratów pochodzenia zwierzęcego instalacje będą spełniać wymogi z rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r., czy istotnie, poza amoniakiem przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie emitować pozostałych ww. substancji odorotwórczych co wiąże się obowiązkiem zbadania oddziaływań skumulowanych z istniejącą kompostownią. W toku ponownego rozpoznania sprawy Organ I instancji winien mieć na względzie, że spoczywa na nim obowiązek informowania, określony w art. 21 ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 1 i ust. 23 ust. 1 u.i.o.ś.

W celu wyjaśnienia powyżej wskazanych wątpliwości Organ winien będzie wezwać Wnioskodawcę do uzupełnienia Raportu w celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości a następnie przedstawić wniosek z uzupełnionym raportem do uzgodnienia i opinii stosownie do art. 77 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś. Organ winien mieć również na względzie, że obowiązek określenia istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. winien polegać na takim sformułowaniu, aby gwarantowały one w szczególności, że wytwarzany biogaz będzie biogazem rolniczym, stosownie do wniosku Inwestora, jak również, że instalacje będą spełniały wymogi z rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w razie przetwarzania substratów pochodzenia zwierzęcego.

Zatem, po dokonaniu kontroli pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja obarczona jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy – tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z kolei decyzja Organu I instancji dotknięta jest naruszeniem art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 2 u.o.z.e., art. 82 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z załącznikiem nr V do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r., art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 77 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś., art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś., art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 i art. 23 u.i.o.ś., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza [....] z 13 października 203r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. za art. 135 P.p.s.a Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd na rzecz skarżącego Stowarzyszenia od SKO w Przemyślu zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego.