Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 208/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 15, art. 77 par. 1, art. 80, art. 136, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a), ust. 3 i ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 19 stycznia 2024 r. nr 15/2024 znak: GPB-III.7721.313.2023 KT w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z dnia 10 listopada 2023 roku, nr 300/2023, znak: AB.6740.92.2023.GL; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej B. H. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. lp


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez B.H. (dalej także: skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z 19 stycznia 2024 r. nr 15/2024, znak: GPB-III.7721.313.2023 KT, Wojewoda Łódzki (dalej także: organ II instancji, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Pabianickiego (dalej także: organ I instancji) z 10 listopada 2023 r. nr 300/2023, znak: AB.6740.92.2023.GL, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr ewid. [...] w miejscowości P., obręb [...] w gminie L..

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę, dotyczącego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr ewid. [...] w miejscowości P., obręb [...] w gminie L., było już przedmiotem rozpatrywania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Wojewoda Łódzki decyzją nr 224/2023, z 7 września 2023 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty Pabianickiego nr 161/2023, z 22 czerwca

2023 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na błędnie wyznaczony krąg stron postępowania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Starosta Pabianicki decyzją nr 300/2023 z 10 listopada 2023 r., zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr ewid. [...] w miejscowości P..

W dniu 13 grudnia 2023 r., odwołanie od tej decyzji złożyła B.H., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając organowi: niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, czy nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Zdaniem skarżącej miało dojść do naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez "bezkrytyczne uznanie za wiążący dla wydanego rozstrzygnięcia obszaru oddziaływania inwestycji określonego przez projektanta w dokumentacji załączonej przez inwestora oraz braku weryfikacji obszaru szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji z urzędu we własnym zakresie, co skutkowało brakiem podstaw do właściwego ustalenia kręgu stron postępowania.". W swym odwołaniu podnosiła, iż nie załączono projektu technicznego czy kart katalogowych do akt sprawy oraz twierdziła, że projekt nie określa sposobu posadowienia obiektu na gruncie. Dodatkowo, zdaniem skarżącej, dokumentacja nie gwarantuje, czy inwestor zapewnił całkowitą ochronę przed polem elektromagnetycznym.

Po przeanalizowaniu akt w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, stwierdził, iż w aktach sprawy znajduje się oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki nr ewid. [...], podpisane przez pełnomocnika Inwestora – K.W., z datą 18 kwietnia 2023 r. Dane nieruchomości zawarte w złożonym oświadczeniu pokrywają się z danymi nieruchomości, na której ma powstać inwestycja. Dalej organ II instancji wyliczył, że w skład inwestycji wchodzą:

– wieża kratowa BOT-E2/54 – wysokość trzonu wieży 54 m, wysokość całkowita 55,95 m (wraz z częścią fundamentu wystającą nad powierzchnię terenu oraz odgromnikiem),

– żelbetowy fundament wieży,

– konstrukcje wsporcze anten sektorowych, radiolinii oraz urządzeń RRU,

– drabina kablowa/włazowa,

– odgromniki, spoczniki, podesty obsługowe,

– stalowe ramy pod urządzenia sterujące,

– ogrodzenie wieży,

– anteny sektorowe, radiolinie, urządzenia RRU oraz urządzenia sterujące,

– wewnętrzna linia zasilająca,

– kanalizacja teletechniczna.

Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, stacja bazowa P4 będzie usytuowana na działce nr ewid. [...], w odległości 161,4 m od północno-zachodniego narożnika granicy działki inwestycyjnej i 5,5 m od zachodniej granicy tej działki. Całkowita wysokość wieży wraz z odgromnikami wynosi 55,95 m. Wieża posadowiona będzie na fundamencie kołowym o średnicy 8,5 m i zagłębionym na 2,0 m p.p.t.

Projektowana inwestycja będzie się składać z 6 anten sektorowych w paśmie:

– 3 szt. dla LTE800/LTE1800/LTE2100 – typ Huawei ADU4518R8v06 o azymutach 0°, 115° i 235°, zawieszone na wysokości 53,0 m n.p.t. (środek elektryczny),

– 3 szt. dla GSM900/UMTS900 – typ Huawei ATR4518R11v06 o azymutach 50°, 170° i 290°, zawieszone na wysokości 53,0 m n.p.t. (środek elektryczny)

oraz 7 anten radioliniowych o średnicy 0,6 m, zamontowanych na wysokościach 50,1 m n.p.t., 50,5 m n.p.t. i 50,9 m n.p.t.

Organ II instancji wyjaśnił, że działka nr ewid. [...], na której planowana jest inwestycja częściowo znajduje się na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP) Gminy Lutomiersk, przyjęty uchwałą Rady Gminy Lutomiersk nr XLIX/344/10 z 17 maja 2010 r., natomiast dla pozostałej części działki [...] nie obowiązuje MPZP. Teren inwestycji znajduje się w tej części działki, dla której MPZP nie obowiązuje. Wobec powyższego, zgodnie z ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), Burmistrz Miasta i Gminy Lutomiersk decyzją nr 9/2022, z 28 października 2022 r., ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej PLAY nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] w gminie L.. Organ podniósł, że wysokość wieży stalowej zgodnie z projektem budowlanym wynosi do 59 m n.p.t., co jest zgodne z przedłożoną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Organ II instancji uznał, że warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska, wynikające z ustawy z 27 kwietnia 2001 r – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.) oraz przepisów związanych z ochroną środowiska, wymienione w powyższej decyzji, kształtują się następująco:

– planowana inwestycja położona jest poza zasięgiem obszarów chronionych na podstawie przepisów o ochronie przyrody,

– planowana inwestycja jest zlokalizowana w zasięgu głównego zbiornika wód podziemnych nr 401 Niecka Łódzka,

– na terenie objętym wnioskiem występują urządzenia melioracji wodnych (grunty zmeliorowane),

– zgodnie z ustawą z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.), planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów na działce nr ewid. [...] znajdują się grunty: RVI, RV, RIIIb, RIVa, LsVI, RIIIa. Planowana inwestycja nie będzie realizowana na gruntach leśnych, ani na RIIIa i RIIIb,

– rozwiązanie kolizji z istniejącymi urządzeniami melioracji wodnych powinno być dokonane zgodnie z przepisami ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm.).

Organ wspomniał, iż w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z 4 stycznia 2023 r., znak: SKO.4151.34-37.2022, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, jednakże wyrokiem 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 288/23 - skargę oddalono.

Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu akt sprawy, stwierdził, że inwestycja nie narusza warunków określonych w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk nr 9/2022, z 28 października 2022 r., znak: RRiGZ.6733.9.2022, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Dla przedmiotowej lokalizacji stacji bazowej PLAY nr [...], uzyskano uzgodnienie z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP – pismo z 18 listopada 2022 r., z którego wynika, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga oznakowania przeszkodowego.

W dalszej kolejności, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, m.in. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.

Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) (dalej: WT). Z analizy projektu zagospodarowania terenu, sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych, najbliżej usytuowany budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (na działce inwestycyjnej) znajduje się w odległości około 51 m od planowanej stacji bazowej, a zatem wymóg przepisu § 13 WT został spełniony. Na podstawie załączonego projektu zagospodarowania terenu oraz graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych, ustalono, iż w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a obszary na których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, mieszczą się w całości na nieruchomości, do której Inwestor posiada tytuł prawny.

Organ II instancji przypomniał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z 3 października 2008 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Rodzaje tych przedsięwzięć określone są w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Jednak organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującym obecnie rozporządzeniem, po zmianach wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 maja 2022 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, o określonych wartościach równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie zaliczają się do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, przedsięwzięcia te nie wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Powyższa zmiana przepisów rozporządzenia nie zdezaktualizowała jednak potrzeby weryfikacji zgodności projektowanej inwestycji (projektu budowlanego) z wymaganiami ochrony środowiska, w tym z zasadami dotyczącymi ochrony przed polami elektromagnetycznymi. Nadal obowiązują bowiem regulacje ustawy Prawo ochrony środowiska, które gwarantują bezpieczeństwo i kontrolę nad emisją pola elektromagnetycznego od instalacji radiokomunikacyjnych.

W ocenie organu II instancji przedmiotowa inwestycja wpisuje się jednak w zapisy z tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), gdzie zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego mieści się w przedziale od 400 MHz do 2000 MHz oraz od 2 GHz do 300 GHz. Względem powyższego, dopuszczalna gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności dla przedziału od 400 MHz do 2000 MHz, wynosi f/200, gdzie "f" oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego. Natomiast, dla przedziału od 2 GHz do 300 GHz, wartość ta stanowi 10 W/m2 . Najniższe pasmo częstotliwości anten sektorowych wskazanych w projekcie budowlanym wynosi 800 MHz, w związku z czym, dla częstotliwości 800 MHz dopuszczalna gęstość mocy będzie wynosiła 4 W/m2, dla częstotliwości 900 MHz – 4,5 W/m2, natomiast dla 1800 MHz – 9 W/m2. Dla pasm o częstotliwości anten sektorowych o wartościach 2100 MHz, dopuszczalna gęstość mocy będzie wynosiła 10 W/m2. Gęstość mocy pól elektromagnetycznych zmniejsza się wraz oddaleniem od źródła, tj. anteny. Obszar występowania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych, sporządzony na podstawie tego rozporządzenia, został przedstawiony w opracowaniu pt.: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru oddziaływania" (załączonym do akt przedmiotowej sprawy), na stronie 15, rysunek nr 1 i mieści się na działce inwestycyjnej oraz działce nr ewid. [...].

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w otoczeniu stacji bazowej objętej niniejszym projektem nie występują inne stacje bazowe, których pole elektromagnetyczne mogłoby się kumulować z polem elektromagnetycznym wytwarzanym przez przedmiotową inwestycję. Najbliższa inwestycja tego samego rodzaju znajduje się w odległości ponad 2,9 km (obręb W., działka nr [...]) od planowanej stacji bazowej. Dodatkowo, jak wynika z opisu projektu architektoniczno-budowlanego (str. 23), teren położony jest poza obszarami Natura 2000, a inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na obszary Natura 2000. Na terenach sąsiednich i w dalszej okolicy, znajdują się budynki o wysokości maksymalnej wynoszącej około 10-12 m (zabudowa zagrodowa, domy jednorodzinne). Należało zatem uznać, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa jest poza zasięgiem pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne.

W ocenie Wojewody Łódzkiego, powyższa analiza zasięgu występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej, jak wskazują załączniki graficzne (opracowania "Danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacji obszaru oddziaływania"), w zależności od typu anteny sektorowej i częstotliwości, mieści się w przedziale od 5,99 m do 11,58 m. Zasięg sumaryczny występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej wynosi 17,01 m.

Zdaniem organu odwoławczego planowana inwestycja zgodna jest z wymaganiami ochrony środowiska. Organ podkreślił, że priorytetową kwestią jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, dlatego konieczne jest całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ odwoławczy, na podstawie załączonego do akt sprawy opracowania pt. "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacji obszaru oddziaływania", wskazał, iż w przedmiotowej sprawie emitowane promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności. Kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości, znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanej stacji bazowej. Przyjmuje się, że miejsca dostępne dla ludności występują 2 metry nad poziomem terenu lub nad budynkiem czy innym obiektem budowlanym. Przy planowaniu realizacji zamierzenia inwestycyjnego nie poddaje się ocenie, jak jego realizacja wpłynie na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, lecz czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości, bądź naruszenia istoty prawa własności.

W ocenie Wojewody Łódzkiego, na podstawie graficznej analizy występowania emisji pola elektromagnetycznego planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wykazano, iż w miejscach dostępnych dla ludności nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska ustanowione w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych znajdują się na wysokości min. 49,3 m n.p.t., na działce inwestycyjnej oraz niezabudowanej działce objętej obszarem oddziaływania – nr ewid. [...]. Należało zatem uznać, iż w obszarze występowania ponadnormatywnych wartości pól poziomów elektromagnetycznych, nie ma miejsc dostępnych dla ludności.

W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych oraz pyłu. Jak wynika z projektu budowlanego, z działaniem urządzeń technicznych nie wiąże się powstawanie odpadów stałych, a mogące powstać w wyniku remontu konstrukcji stalowych przedmiotowej instalacji radiokomunikacyjnej lub w przypadku jej demontażu, przekazywane będą do złomowania, celem wtórnego wykorzystania. Jedynym źródłem hałasu mogą być jedynie urządzenia sterujące typ APM30. W projekcie wskazano, iż maksymalny poziom hałasu wynosi 40dB. Zatem, poziom hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych w żadnym przedziale czasowym określonym w tabeli 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z 14 czerwca 2007 r. (tekst jedn. Dz. U. 2014 r. poz. 112

ze zm.).

Z uwagi na charakter projektowanej inwestycji, Wojewoda Łódzki stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Cyfryzacji w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z 26 maja 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1040). Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej została zaprojektowana w wymaganych odległościach od innych elementów infrastruktury, występujących w najbliższym sąsiedztwie, w tym istniejącej napowietrznej linii energetycznej niskiego napięcia (w odległości około 84 m), która znajduje się na działce inwestycyjnej.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, dotyczącego braku projektu technicznego w dokumentacji projektowej (w tym projektu elektrycznego), organ odwoławczy stwierdził, że art. 33 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w 3 egzemplarzach w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej. Natomiast, projekt techniczny przekazywany jest organowi nadzoru budowlanego na etapie składania wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lub zawiadomienia o zakończeniu robót. Organ wskazał, że nie istnieje przepis, który nakazuje inwestorowi załączenie tej części projektu do wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto, w dokumentacji projektowej znajduje się zapis, dotyczący sieci zasilającej: "Wykonana zostanie także sieć zasilająca wieżę, która prowadzić będzie od wieży do projektowanego złącza ZKP (wg opracowania Zakładu Energetycznego, stanowi osobne opracowanie) przy granicy działki [...]. Wewnętrzna linia zasilająca wykonana będzie za pomocą kabla YAKXS 4x25m2 i umieszczona będzie w ziemi na głębokości 0,8m. Równolegle do wewnętrznej linii zasilającej ułożona będzie kanalizacja teletechniczna".

Organ zauważył, że wątpliwości skarżącej budzi również kwestia prawidłowej oceny ochrony przed polem elektromagnetycznym: "z uwagi na niezałączenie do wniosku kart katalogowych anten sektorowych skutkujących brakiem możliwości oceny obszaru oddziaływania planowanej inwestycji przy wykorzystaniu pełnej mocy urządzeń". Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w wyczerpujący sposób zbadał kwestię oddziaływania przedmiotowej inwestycji na tereny sąsiednie. Zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej, w zależności od typu anteny sektorowej i częstotliwości, mieści się w przedziale od 5,99 m do 11,58 m. Natomiast, zasięg sumaryczny występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej wynosi 17,01 m. Dodatkowo, w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa, inwestor nie ma obowiązku zamieszczania w projekcie budowlanym kart katalogowych takich anten. Zdaniem organu, niezależnie od danych wskazanych przez producenta danej anteny, dotyczących maksymalnych parametrów pracy urządzeń, wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, jak i organu odwoławczego, są dane określone w dokumentacji projektowej. Organ odwoławczy podkreślił, iż w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej – na pisemny wniosek właściciela nieruchomości, inwestor zobowiązany jest do wykonania dodatkowych pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku. Ponadto o wynikach tychże pomiarów zobowiązany jest poinformować wnioskodawcę oraz przekazać je w postaci elektronicznej Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu, w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów, o czym stanowi art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska.

Przechodząc dalej, organ odwoławczy dostrzegł, że w odwołaniu znajduje się zarzut dotyczący braku informacji na temat fundamentu. Tutejszy organ zauważył, iż w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, widnieje zapis projektanta, iż przedmiotowa wieża posadowiona będzie na fundamencie kołowym o średnicy 8,5 m i zagłębionym na 2,0 m p.p.t., co zostało zobrazowane na rysunku nr T1 "Konfiguracja anten i urządzeń" w projekcie budowlanym.

Dodatkowo, zdaniem organu odwoławczego, zarzut braku przedstawienia pochyleń anten jest bezpodstawny, z uwagi na określone minimalne i maksymalne pochylenie wiązki (tilt elektryczny) dla każdej konkretnej anteny w opracowaniu pt.: "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru oddziaływania". Co istotne, projektant wskazał, iż "Metoda montażu anten sektorowych pokazana na schemacie na rysunku T1 całkowicie uniemożliwia jej mechaniczne pochylenie" (str. 22 części opisowej projektu zagospodarowania terenu).

Zdaniem skarżącej, działki nr [...] i 80 częściowo zostały objęte planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym zabrania się lokalizacji masztów telefonii komórkowej wyższych niż 6,0 m (§7 pkt 6 uchwały MPZP Gminy Lutomiersk nr XLIX/344/10). Organ odwoławczy podkreślił, iż fragment działki inwestycyjnej, na którym ma powstać przedmiotowa inwestycja nie jest objęty MPZP. Wobec powyższego, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), organ właściwy wydał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Reasumując, zdaniem Wojewody Łódzkiego, powyższe zarzuty skarżącej nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy sprawdził również zgodność dokumentacji projektowej z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.). Przedstawiony projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania tego rozporządzenia, pod względem zakresu i formy projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Organ podniósł, iż za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający dołącza w myśl art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Ponadto, organ odwoławczy podkreślił, iż subiektywne odczucia stron postępowania związane z lokalizacją, czy rozmiarem inwestycji nie mogą stanowić przesłanki dla odmowy wydania pozwolenia na budowę, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. W szczególności, przeszkody takiej nie może stanowić ewentualne obniżenie wartości nieruchomości odwołujących, będące efektem lokalizacji inwestycji. Żaden bowiem przepis prawny nie daje gwarancji niezmienności wartości gruntów czy lokali, a ich cena zależy od wielu czynników. Natomiast, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są powołane do badania wpływu projektowanej inwestycji na przewidywaną zmianę wartości nieruchomości sąsiednich. Jest to kwestia z zakresu prawa cywilnego, która mogłaby być rozstrzygana w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Powołując się na art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ odwoławczy przypomniał, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, nie można podmiotowi legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i spełniającemu wszelkie wymagania stawiane szeroko rozumianym prawem budowlanym i prawem o zagospodarowaniu przestrzennym, który posiada wymagane decyzje, odmówić prawa do realizacji określonej inwestycji na jego gruncie, toteż organ ten na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Pabianickiego z 10 listopada 2023 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Łodzi złożyła B.H., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy wobec uznania, że dla organów obu instancji wiążące są dane określone w dokumentacji projektowej, w związku z czym organy te nie były ani zobowiązane ani uprawnione do weryfikacji rzeczywistych parametrów technicznych projektowanych anten, podczas gdy deklarowane przez inwestora parametry techniczne anten są niezgodne z parametrami wskazanymi przez producenta w kartach katalogowych;

b) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie ustalenia przez organ we własnym zakresie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, wobec oparcia się wyłącznie na oświadczeniach inwestora;

c) art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a to z uwagi na zastąpienie przez organ odwoławczy organu I instancji w zakresie ustalania stanu faktycznego, zbierania materiału dowodowego i prowadzenia postępowania wyjaśniającego.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 34 ust. 3 pkt 1e ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie, że załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu posiada informacje o obszarze oddziaływania obiektu wystarczające dla wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy brak było możliwości oceny obszaru oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne, z uwagi na to, że pełne dane techniczne stacji bazowej, nie zostały określone w projekcie architektoniczno-budowlanym, a w odrębnym opracowaniu;

b) art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo budowlane, poprzez uznanie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego za zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy organy zaniechały oceny zgodności błędnie uznając, że teren inwestycji nie jest nim objęty;

c) art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego za zgodne z wymaganiami ochrony środowiska;

d) art. 35 ust. 1 pkt 3a ppkt a i § 10 pkt 5 uchwały nr XLIX/344/10 Rady Gminy Lutomiersk z 17 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych P. i Zalew w Gminie L., z uwagi na brak uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków konieczności przeprowadzenia prac archeologicznych w związku z projektowaną infrastrukturą techniczną na części terenu objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W związku z tym,

że pełnomocnik skarżącej w skardze wniósł o skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a organ II instancji nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Wojewody Łódzkiego z 19 stycznia 2024 r. nr 15/2024, znak: GPB-III.7721.313.2023 KT, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z 10 listopada 2023 r.

nr 300/2023, znak: AB.6740.92.2023.GL, zatwierdzającą projekt budowlany

i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr ewid. [...] w miejscowości P., obręb [...] w gminie L., Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają wymogom prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) (dalej: ustawa Prawo budowlane).

Analizując niniejszą sprawę pod kątem legalności wydanych rozstrzygnięć w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na jedną z naczelnych zasad jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, którą jest zasada dwuinstancyjności, unormowana w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775) (dalej: k.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem II instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie

w uzasadnieniu decyzji. Zasadę tę należy rozumieć także w ten sposób, że organ II instancji nie może zastępować organu I instancji w zakresie ustalania przez niego stanu faktycznego lub zbierania materiału dowodowego. Organ odwoławczy i postępowanie, które przed nim się toczy, nie może zastępować postępowania przed organem I instancji. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu I instancji i ewentualnie w niezbędnym zakresie uzupełniającym materiał dowodowy zgromadzony przed organem niższej instancji. Nie może więc ono wchodzić w rolę postępowania administracyjnego ogólnego załatwiającego sprawę strony, ponieważ naruszałby to prawo strony do rzetelnej kontroli rozstrzygnięć organów niższego rzędu (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., I OSK 2086/10, LEX nr 1149301, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jeżeli organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle albo rozstrzygnął sprawę na podstawie postępowania dowodowego podjętego w nieznacznej części lub przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, organ odwoławczy winien wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do rozpoznania w I instancji. Jeżeli zaś w takiej sytuacji organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części, czego mu czynić nie wolno, narusza zarówno przepisy art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. jak i art. 15 k.p.a., bowiem oznacza to przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego tylko w jednej instancji (w drugiej), a nie w dwóch, który to wymóg wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego unormowanej w art. 15 k.p.a. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Lu 29/08, CBOSA; por. także: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 listopada 2021 r., II SA/Bk 721/21, CBOSA).

W kontrolowanej sprawie nie sposób jednak dopatrzyć się naruszenia art. 15 k.p.a. Wynikająca z art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności nie oznacza, że organ odwoławczy może rozpatrzyć sprawę administracyjną wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zebranego i ocenionego przez organ I instancji. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji dokonuje samodzielnej oceny prawnej, jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie, natomiast w przypadku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów, uzupełnia te dowody celem wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Należy podkreślić, że w kontrolowanej sprawie organ odwoławczy, uznając kompletność dokumentacji, stwierdził, że nie zachodzi potrzeba uzupełniania materiału dowodowego. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie, organ odwoławczy nie zastąpił organu I instancji w zakresie ustalania stanu faktycznego, zbierania materiału dowodowego i prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Biorąc powyższe pod uwagę zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest, iż planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości P., obręb [...] w gminie L.. Bezsporne jest także, że skarżąca jest współwłaścicielem działki sąsiadującej o nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Bezsporne w kontrolowanej sprawie jest, że w skład planowanej inwestycji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną wchodzą:

– wieża kratowa BOT-E2/54 – wysokość trzonu wieży 54 m, wysokość całkowita 55,95 m, (wraz z częścią fundamentu wystającą nad powierzchnię terenu oraz odgromnikiem),

– żelbetowy fundament wieży,

– konstrukcje wsporcze anten sektorowych, radiolinii oraz urządzeń RRU,

– drabina kablowa/włazowa,

– odgromniki, spoczniki, podesty obsługowe,

– stalowe ramy pod urządzenia sterujące,

– ogrodzenie wieży,

– anteny sektorowe, radiolinie, urządzenia RRU oraz urządzenia sterujące,

– wewnętrzna linia zasilająca,

– kanalizacja teletechniczna.

Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, stacja bazowa będzie usytuowana na działce nr ewid. [...], w odległości 161,4 m od północno-zachodniego narożnika granicy działki inwestycyjnej i 5,5 m od zachodniej granicy tej działki. Całkowita wysokość wieży wraz z odgromnikami wynosi 55,95 m. Wieża posadowiona będzie na fundamencie kołowym o średnicy 8,5 m i zagłębionym na 2,0 m p.p.t.

Projektowana inwestycja będzie się składać z 6 anten sektorowych w paśmie:

– 3 szt. dla LTE800/LTE1800/LTE2100 – typ Huawei ADU4518R8v06 o azymutach 0°, 115° i 235°, zawieszone na wysokości 53,0 m n.p.t. (środek elektryczny),

– 3 szt. dla GSM900/UMTS900 – typ Huawei ATR4518R11v06 o azymutach 50°, 170° i 290°, zawieszone na wysokości 53,0 m n.p.t. (środek elektryczny)

oraz 7 anten radioliniowych o średnicy 0,6 m, zamontowanych na wysokościach 50,1 m n.p.t., 50,5 m n.p.t. i 50,9 m n.p.t.

Bezsporne jest także, że część działki nr ewid. [...], na której planowana jest inwestycja częściowo znajduje się na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Lutomiersk, przyjęty uchwałą Rady Gminy Lutomiersk nr XLIX/344/10 z 17 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych P. i Zalew w Gminie L. (dalej: m.p.z.p.), natomiast dla pozostałej części działki nr ewid. [...] nie obowiązuje m.p.z.p. Bezsporne jest także, że Burmistrz Miasta i Gminy Lutomiersk decyzją nr 9/2022 z 28 października 2022 r., ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej PLAY nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] w obrębie 0020 P. w gminie L.. Powyższa decyzja dotyczyła obszaru, który nie jest objęty m.p.z.p., co wprost wynika z załącznika graficznego - załącznika 1 do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Dokonując sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane (sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu) organy obu instancji uznały, że teren inwestycji nie jest objęty m.p.z.p. Przy czym organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wprost stwierdził, że "Teren inwestycji znajduje się w tej części działki, dla której MPZP nie obowiązuje.".

W ocenie Sądu ustalenia organów okazały się błędne. Jak wskazano już wyżej w skład planowanej inwestycji wchodzą między innymi: wewnętrzna linia zasilająca, oraz kanalizacja teletechniczna. Jak wynika z rysunku "Projekt zagospodarowania terenu", znajdującego się w Projekcie zagospodarowania terenu inwestycji Stacja Bazowa telefonii komórkowej sieci Play nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (s. 25) odcinek projektowanej kanalizacji teletechnicznej ("Projektowana kanalizacja teletechniczna (0,3m od lini zasilającej ) rurociąg RHDPE 40/3,7 L=135 m na głębokości 0,8 m") oraz odcinek wewnętrznej linii zasilającej ("Projektowany kabel YAKXS 4x25mm² L≈140 mb, głębokość 0,8m") przebiegają na części działki [...] dla której obowiązuje m.p.z.p. Przy czym należy podkreślić, że granica obowiązywania m.p.z.p. ("granica obowiązywania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Lutomiersk - Uchwała Nr XLIX/344/10 z dnia 17 maja 2010 r.") została na powyższym rysunku w sposób wyraźny wskazana. Powyższe prowadzi do wniosku, że organy zaniechały sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem Sądu w tej sytuacji trudno uznać, iż organy orzekające w sprawie wydały rozstrzygnięcia w oparciu o należycie i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy. Stanowiło to naruszenie art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

Uchybienia ww. przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony i oceniony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (por. wyrok NSA z 10 lutego 19[...] r., SA 910/80, ONSA 19[...], Nr 1, poz. 7; T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 - 757).

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu.

MR