Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4735/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 48 a ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 214 poz 3 art. 1 ust. 6 lit. c, art. 3 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w  zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Tekst mający znaczenie dla EOG

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 30 listopada 2015 r. wniesionej przez P. Sp. z o.o. w K., zwaną dalej: skarżącą, jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej nr [...] z [...] października 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] czerwca 2015 r. o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc listopad 2014 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

P. Sp. z o.o. w K., przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za miesiąc listopad 2014 r.

Dokument ten złożony został w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U Nr 8. poz. 43, z późn. zm.) tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych działając na podstawie art. 45 ust. 3a oraz art. 26a ust. 9a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721, z późn. zm. – zwanej dalej: ustawą o rehabilitacji), jak również art. 1 ust. 6 lit. c oraz art. 1 ust. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 6.08.2008), odmówił skarżącej wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowany miesiąc. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż skarżąca na dzień wystąpienia o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych utraciła ponad połowę kapitału zarejestrowanego, w tym w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku za listopad 2014 r. ponad jedną czwartą wysokości tego kapitału.

Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisu art. 26a ust. 9a ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisem art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, co skutkowało bezzasadną odmową wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2014 r.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] października 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż stosownie do art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r.

Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia.

Dalej organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem bowiem spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do w/w rozporządzenia tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 mln EUR. Oznacza to, że przy ocenie jej sytuacji finansowej, zastosowanie będzie miała uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji.

Organ zwrócił również uwagę, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma również rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn. zm.). Stanowi ono wykonanie delegacji zawartej w art. 37 ust. 2a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r., Nr 59, poz. 404, z późn. zm.). Informacje te przedstawiane są na formularzu zawierającym szczegółowy zakres informacji przedkładanych w formie odpowiedzi na konkretne pytania, niezbędnych do kompleksowej oceny sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc.

Organ podkreślił, iż zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt badania, przez organ rozpatrujący sprawę, sytuacji ekonomicznej strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy, co wynika z treści art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r., o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Wszelkie zatem informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Ponadto pomoc, o której mowa w art. 26a ustawy o rehabilitacji jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu. Szczegółowo analizując dokumentację finansową przedstawiającą wartość posiadanego kapitału oraz niepokryte straty na dzień 30 listopada 2014 r., organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż strona spełniła przesłanki z art. 7 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 i tym samym zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji znajdowała się na dzień złożenia wniosku w trudnej sytuacji ekonomicznej uniemożliwiającej wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. Sp. z o.o. w K. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON zarzucając obu rozstrzygnięciom rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisu art. 26a ust. 9a ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisem art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, co skutkowało bezzasadną odmową wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2014 r.

W razie uznania przez Sąd, że w okolicznościach stanu faktycznego sprawy nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa PFRON skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego polegające na wadliwym zastosowaniu art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez przyjęcie, że skarżąca w dacie złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach UE dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Minister, Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Przepis art. 48a ust 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 , w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia Komisji (WE). Kryteriów niezbędnych dla ustalenie, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanym wyżej rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw.

Rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit. c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu Wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 tj. zatrudnia mniej niż 250 pracowników i jej roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR i jednocześnie nie spełnia przesłanek dla małego przedsiębiorstwa lub mikroprzedsiębiorstwa. Przy ocenie sytuacji finansowej skarżącej zastosowanie znajduje zatem uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008. Zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c rozporządzenia Komisji, rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, za które, zgodnie art. 1 ust. 7 uważa się przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki:

a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub

c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności."

Sąd w składzie rozpoznającym skargę nie podziela oceny strony skarżącej, iż organy orzekające w sprawie rażąco naruszyły prawo materialne poprzez wadliwe zastosowanie przepisu art. 26a ust. 9a ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji i nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w powiązaniu z przepisem art. 57 i art. 59 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014.

Należy wyjaśnić, iż stosownie do motywu 4 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 1224/2013 z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 800/2008 w odniesieniu do okresu jego stosowania (Dz. Urz. UE L 320 z 30.11.2013, str. 22) w świetle przedłużenia okresu obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 800/2008 do dnia 30 czerwca 2014 r. niektóre państwa członkowskie mogą chcieć przedłużyć stosowanie środków, na temat których przedłożono informacje zbiorcze zgodnie z art. 9 tego rozporządzenia. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych właściwe jest, by informacje zbiorcze dotyczące przedłużenia okresu obowiązywania tych środków uznać za przekazane Komisji, jeżeli do przedmiotowych środków nie wprowadzono istotnych zmian. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w terminie 20 dni roboczych od wejścia w życie programu pomocy lub przyznania pomocy ad hoc, podlegających wyłączeniu na mocy niniejszego rozporządzenia, państwo członkowskie przesyła Komisji informacje zbiorcze dotyczące takiego środka pomocy. Informacje te przesyłane są do Komisji drogą elektroniczną z wykorzystaniem odpowiedniego programu komputerowego udostępnionego przez Komisję, w formie przewidzianej w załączniku III. Komisja niezwłocznie potwierdza otrzymanie informacji zbiorczych. Komisja publikuje informacje zbiorcze w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji. Istotne jest przy tym, ze zgodnie z art. 44 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wraz z końcem okresu obowiązywania niniejszego rozporządzenia wszystkie programy pomocy wyłączone na mocy niniejszego rozporządzenia pozostają wyłączone przez 6-miesięczny okres dostosowawczy, z wyjątkiem programów pomocy regionalnej. Wyłączenie programów pomocy regionalnej wygasa z dniem wygaśnięcia zatwierdzonych map pomocy regionalnej.

Mając na względzie brzmienie powyższych regulacji, organ odwoławczy zasadnie wywiódł, iż w rozpoznawanej sprawie przy ocenie sytuacji finansowej skarżącej zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Należy wskazać, iż Polska przekazała Komisji informacje zbiorcze dotyczące programu pomocy nr X 306/2009 pod nazwą "Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych", które opublikowane zostały w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 98 z 16.04.2010, str. 1. Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 "program pomocy" oznacza każdy akt prawny, na podstawie którego, bez dodatkowych środków wykonawczych, można przyznać pomoc indywidualną przedsiębiorstwom, określonym w sposób ogólny w tym akcie, oraz każdy akt prawny, na podstawie którego przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom można przyznać pomoc niezwiązaną z konkretnym projektem na czas nieokreślony i/lub o nieokreślonej wysokości. W art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wyjaśniono zaś, że programy pomocy spełniające wszystkie warunki przewidziane w rozdziale I oraz w odpowiednich przepisach rozdziału II niniejszego rozporządzenia są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i wyłączone z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, o ile każda pomoc indywidualna przyznana w ramach takiego programu spełnia wszystkie warunki niniejszego rozporządzenia, a program zawiera wyraźne odesłanie do niniejszego rozporządzenia przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 po wejściu w życie programu pomocy lub przyznaniu pomocy ad hoc, objętych wyłączeniem zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, dane państwo członkowskie publikuje w Internecie pełen tekst takiego środka pomocy. W przypadku programu pomocy w tekście tym określone są warunki przewidziane w ustawodawstwie krajowym zapewniające przestrzeganie odnośnych przepisów niniejszego rozporządzenia. Państwo członkowskie zapewnia dostępność pełnego tekstu środka pomocy w Internecie przez cały okres obowiązywania środka pomocy. W informacjach zbiorczych przekazanych przez dane państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 podany jest bezpośredni adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy. Polska spełniła warunki wyłączenia opisane w art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wskazując w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U z 2014 r., poz. 241), że w przypadku pracodawców wykonujących działalność gospodarczą dofinansowanie stanowi pomoc publiczną udzieloną zgodnie z rozdziałem I, art. 41 i rozdziałem III rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, w zakresie dotyczącym pomocy w formie subsydiów płacowych na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych. Ponadto, w informacji zbiorczej wskazano adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy.

Niesporne w świetle powyższych regulacji jest zatem, iż wyłączenie na mocy rozporządzenia (WE) nr 800/2008 mogło dotyczyć pomocy spełniającej wszystkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia oraz programu pomocy "Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych" określone w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji oraz rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jedynie pod warunkiem, że każda pomoc indywidualna, jaka mogłaby zostać przyznana w ramach tego programu, spełnia wszystkie odpowiednie warunki niniejszego rozporządzenia. Warunki wyłączenia opisane w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 800/2008, adresowane są bowiem do wszystkich państw członkowskich, w których niekoniecznie obowiązują te same zasady prawodawcze i mają one na celu zagwarantowanie, że każdy akt udzielania pomocy będzie uwzględniał reguły związane z ww. rozporządzeniem.

Mając na względzie przywołane regulacje prawa unijnego dotyczące wyłączenia wszystkich programów pomocy przez 6-miesięczny okres dostosowawczy oraz dopuszczające przedłużenie stosowania środków, na temat których przedłożono informacje zbiorcze zgodnie z art. 9 ww. rozporządzenia, dopuszczalne stało się wydłużenie czasu trwania środka pomocy nr X 306/2009 do dnia 31 grudnia 2014 r. Celem nowelizacji rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. obowiązującej od 1 kwietnia 2014 r. było zatem osiągnięcie skutku zbieżnego ze skutkiem regulacji unijnych zakładającym zapewnienie spójnego podejścia w ramach wszystkich instrumentów unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut polegający na wadliwym zastosowaniu art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z wadliwą wykładnią przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez przyjęcie, że skarżąca w dacie złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach UE dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Organy orzekające w sprawie zasadnie dokonały analizy wysokości kapitału podstawowego, zapasowego oraz rezerwowego w kontekście przesłanki z art. 1 ust. 7 lit a rozporządzenia (WE) nr 800/2008 wykazując poziom zarejestrowanego kapitału Spółki. Należy w powyższym kontekście wyjaśnić, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U z 2016 r., poz. 1047) kapitały (fundusze) własne ujmuje się w księgach rachunkowych z podziałem na ich rodzaje i według zasad określonych przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy o utworzeniu jednostki. Oznacza to, iż strukturę kapitału własnego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określono w Kodeksie spółek handlowych. Poza kapitałem zakładowym, który w świetle k.s.h. stanowi podstawę konstrukcji prawnej spółki z o.o., ponieważ wyraża wartość majątku, który powinien zostać wniesiony do spółki przez jej wspólników, mogą być tworzone inne kapitały, składające się na kapitał własny spółki. Przepisy kodeksu wymieniają kapitał zapasowy i kapitały rezerwowe. Podstawą ich tworzenia, określającą źródła zasilania, sposób wykorzystania i przeznaczenie tych funduszy jest umowa spółki. Zatem jedynie składniki kapitału własnego wynikające z decyzji inwestorów: wniesienie kapitału (kapitał zakładowy), przeznaczenie zysków na kapitał własny (kapitał zapasowy, pozostałe kapitały rezerwowe) zostały ściśle uregulowane aktami prawnymi innymi niż ustawa o rachunkowości. Pozostałe przywołane przez skarżącą składniki kapitału własnego: pochodzące z aktualizacji wyceny aktywów/zobowiązań oraz z wyników finansowych bieżącego roku lub ubiegłych lat prawidłowo nie zostały uwzględnione przy analizie wysokości zarejestrowanego kapitału Spółki z uwagi na to, że ich wysokość stanowi konsekwencję podejmowanych przez zarząd Spółki decyzji dotyczących przyjęcia określonej polityki rachunkowości.

Nieuprawniony jest również zarzut pominięcia przy weryfikacji danych finansowych skarżącej okresu od 30 listopada do dnia 18 grudnia 2014 r. tj. dnia złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z motywem 36 preambuły rozporządzenia (WE) nr 800/2008 zgodnie z zasadami regulującymi kwestie dotyczące pomocy objętej zakresem art. 87 ust. 1 Traktatu za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. W § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. wskazano, iż rozporządzenie określa terminy składania i wzory wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc, wraz z danymi i dokumentami załączonymi do wniosku. Zgodnie zaś z § 5 ust. 1 pracodawca składa wniosek wraz z informacją w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą.

Konkludując, w ocenie Sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie po zebraniu materiału dowodowego oraz przeprowadzeniu jego oceny, a jego wyniki odzwierciedlić w treści wydanego orzeczenia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.