Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1522/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 września 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 76/19 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 12 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 1 350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z 15 października 2018 r. nr [...] Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, działając m.in. na podstawie art. 3, art.5 i art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. WE L 300 z 14.11.2009 r. str. 72-87), art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 lit. "a", art. 4 pkt 22 lit. "k", art. 32a, art. 87 ust. 1 pkt 4, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1 i 6, art. 93 ust. 1 i 2, art. 94 ust. 2 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm. - dalej jako u.t.d.), nałożył na R.G. (dalej jako skarżący, strona) karę pieniężną za wykonanie międzynarodowego przewozu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym.

II.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 12 grudnia 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wyjaśnił, że 14 sierpnia 2018 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w K. przeprowadzili kontrolę dokumentów, o których mowa w art. 87 u.t.d., posiadanych przez M.N., obywatela Ukrainy, kierowcę samochodu ciężarowego z naczepą, użytkowanego przez R.G.

Stwierdzono brak wymaganego świadectwa kierowcy, czyli wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, tj. dopuszczenie się naruszenia określonego w pkt 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonowanego karą pieniężną w kwocie 8.000 zł.

Organ wskazał także, że w trakcie kontroli wystąpiono do Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego skąd pozyskano informacje, że 10 sierpnia 2017 r. zostało wydane świadectwo kierowcy nr [...] dla obywatela Ukrainy M. N., z datą ważności od 10 sierpnia 2017 r. do 31 lipca 2018 r. oraz że pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji o nr [...]. W Urzędzie do spraw Cudzoziemców ustalono natomiast, że ukraiński kierowca uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy wraz z wydaną kartą pobytu ważną do 31 maja 2021 r.

III.

Wyrokiem z 5 września 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 76/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R.G. wywiedzioną od ww. decyzji DIAS w Lublinie.

Sąd pierwszej instancji nie stwierdził w sprawie naruszeń prawa procesowego, które uzasadniałyby uchylenie wydanych decyzji.

Podzielił również pogląd, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy prawa materialnego w brzmieniu sprzed 3 września 2018 r., co wynika wprost z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481). Z akt wynika bowiem, że naruszenie zostało ujawnione 14 sierpnia 2018 r. (protokół kontroli k. 8-9), a więc przed wejściem w życie zmiany u.t.d., tj. przed 3 września 2018 r. Postępowanie zostało wszczęte postanowieniem z 16 sierpnia 2018 r. doręczonym stronie 21 sierpnia 2018 r., a więc również nie znajdzie tu zastosowania unormowanie z ust. 2 art. 5 ustawy zmieniającej.

Zdaniem WSA nie znajdą w sprawie zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do administracyjnych kar pieniężnych, gdyż przepisy te stosuje się w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji dotyczących kwestii wskazanych w art. 189a § 2 k.p.a. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom u.t.d., a treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów o wykonywaniu międzynarodowych przewozów drogowych. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Sąd pierwszej instancji wskazał także, że do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy (art. 32a u.t.d.).

W tym zakresie zastosowanie znajdują więc rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009. Uzależniło ono wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i wprowadziło obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Jest to zasada ogólna wyrażona w art. 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego - świadectwa kierowcy. Kontrola ta ma zapobiegać naruszaniu reguł konkurencji przez przewoźników wykonujących zarobkowo międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy.

Krąg przewoźników, wobec których wymagane jest świadectwo kierowcy określa art. 5 ust. 1 rozporządzenia. Należą do nich przewoźnicy posiadający licencję wspólnotową (pkt a) oraz albo legalnie zatrudniają w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzystają z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz w odpowiednich przypadkach lub na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim (pkt b).

Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92 poz. 879 ze zm.), a ponadto w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

Powyższe przepisy obowiązywały zarówno w trakcie kontroli, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji i nie ma żadnych podstaw do ich kwestionowania.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, czyli ustawy o transporcie drogowym oraz wskazanych w tym przepisie innych ustaw oraz rozporządzeń unijnych, w tym rozporządzenia nr 1072/2009, wymienionego w przytoczonym art. 4 pkt 22 lit. "k".

Bezsporne w ocenie WSA jest to, że w dniu kontroli kierujący pojazdem, będący obywatelem Ukrainy, nie okazał świadectwa kierowcy. Z ustaleń organu, co do których skarżący nie przedstawił żadnych przeciwdowodów, wynika, że skarżący nie uzyskał dla kierowcy wymaganego świadectwa kierowcy, a poprzednie utraciło termin ważności z dniem 31 lipca 2018 r. Międzynarodowy przewóz drogowy był wykonywany przez skarżącego z naruszeniem obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 oraz w art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d.

Prawidłowa jest wysokość nałożonej kary za stwierdzone naruszenia obowiązków określonych art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. Pod pozycją 3.3 załącznika do u.t.d. wyszczególniono naruszenie - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Nieokazanie w dniu kontroli świadectwa kierowcy stanowiło naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009, a także obowiązków określonych art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., co sankcjonowane było karą w wysokości 8.000 zł.

W ocenie WSA organy prawidłowo przyjęły również, że w okolicznościach sprawy nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżący nie podał bowiem jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w tym przepisie, a jak zasadnie wywodzi organ w zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie nie można mówić o wystąpieniu nieprzewidzianych przez przedsiębiorcę okoliczności, rozumianych jako wydarzenia zewnętrzne, przebiegające poza wolą przedsiębiorcy. Upływ terminu ważności świadectwa kierowcy stanowił okoliczność możliwą do przewidzenia, zatem skarżący przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji międzynarodowych przewozów towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej mógł nie dopuścić do powstania naruszenia przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego.

IV.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA wywiódł R.G., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w następstwie, której WSA nie wyeliminował naruszenia przez organ administracji I i II instancji przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, w konsekwencji czego przyjął że podmiot wykonujący transport drogowy nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadziła do wniosku odmiennego, z tego względu, że dokumenty jednoznacznie dowodziły, że podmiot wykonujący transport drogowy wskazał, że ze swojej strony dochował należytej staranności;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób godzący w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, w ten sposób, że Sąd nie dostrzegł i nie wyeliminował naruszenia przez organy administracji I i II instancji przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, w sytuacji gdy powinien umorzyć postępowanie ze względu na wystąpienie przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 3 u.t.d.;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż nie doszło do braku należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - w przypadku gdy organ pominął milczeniem fakty i dowody wskazane w trakcie postępowania wyjaśniającego;

2. prawa materialnego:

a) art. 4 ust. 6 w zw. z pkt 9 preambuły do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009, poprzez jego błędną wykładnię, w następstwie której Sąd pierwszej instancji nie wyeliminował naruszenia przepisów prawa materialnego przez organy administracji I i II instancji, w konsekwencji czego przyjął że skarżący prowadząc działalność transportową nie przestrzegał obowiązku posiadania świadectwa kierowcy podczas wykonywania każdorazowego przewozu międzynarodowego;

b) art. 87 ust. 3 u.t.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie którego Sąd przyjął, że podmiot wykonujący transport drogowy nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, tj. nie uznał działania skarżącej - w postaci wyposażenia kierowcy w wymagany dokument.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji DIAS w Lublinie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. W obu przypadkach wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

V.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

VI.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Przypomnieć na wstępie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi sformułowanymi przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy. Sąd z urzędu bierze natomiast pod rozwagę tylko i wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a. i które w niniejszej sprawie nie zachodzą.

Zasada związania podstawami skargi kasacyjnej zakreśla Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu granice kontroli zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, za które NSA wykroczyć nie może.

W rozpatrywanym środku odwoławczym podniesione zostały zarzuty dotyczące obu podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W tego rodzaju sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21).

Chybiony, a jednocześnie całkowicie gołosłowny jest zarzut nr 1 lit. "a" skargi kasacyjnej. W kontekście wymienionych w nim przepisów proceduralnych, strona zarzuca Sądowi pierwszej instancji nieprawidłową ocenę zgromadzonych dowodów, co skutkowało brakiem eliminacji obu decyzji bowiem wadliwie przyjęto, że skarżący nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem, w ocenie strony prawidłowa ocena dowodów prowadzić powinna do wniosku odmiennego, gdyż dokumenty jednoznacznie dowodziły, że podmiot wykonujący transport drogowy dochował należytej staranności.

Zarzut ten nie został w jakikolwiek sposób, poza ogólnikami dotyczącymi roli postępowania dowodowego i obowiązków organu, uzasadniony. Strona twierdzi, że organy i WSA wyciągnęły wadliwe wnioski ze zgromadzonych dowodów, brak jest jednak nie tyle precyzyjnego, co jakiegokolwiek wskazania, jakie konkretnie dowody zostały źle ocenione. Tymczasem w tej sprawie przeprowadzono gruntowne postępowanie dowodowe, w efekcie którego ustalono, potwierdzając to u źródła (w GITD), że skarżący nie zadbał o uzyskanie kolejnego świadectwa kierowcy dla swojego kierowcy, będącego obywatelem Ukrainy.

Podkreślić trzeba, że stawianie zarzutów kasacyjnych wymaga precyzyjnego wskazania i uzasadnienia, dlaczego określone przepisy prawa zostały naruszone i w jaki sposób. W tej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi.

Chybiony jest także zarzut nr 1 lit. "b" skargi kasacyjnej. Skarżący neguje ocenę WSA co do przeprowadzonego postępowania, w szczególności niedostrzegania, że nastąpiło to w sposób godzący w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i oddziaływania państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli. Sąd pierwszej instancji miał bowiem nie dostrzec i nie wyeliminować naruszeń przepisów postępowania, w sytuacji gdy powinien umorzyć postępowanie ze względu na wystąpienie przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 3 u.t.d.

Jak można się tylko ponownie domyślać, gdyż omawiany zarzut również nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony w skardze kasacyjnej, strona uważa, że w sprawie zachodziły przesłanki egzoneracyjne, wyłączające jej odpowiedzialność i postępowanie w związku z tym należało umorzyć, czego nie dostrzegł WSA.

Stosownie do art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć;

W myśl zaś art. 93 ust. 3 u.t.d. organ (...) wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c.

Nie można podzielić argumentacji zaprezentowanej w tym zarzucie skargi kasacyjnej, co do rzekomego istnienia przesłanek do nie karania skarżącego i umorzenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarówno organy jak i WSA wyraźnie wskazały, że żadna przesłanka uwalniająca od odpowiedzialności nie zachodzi. Strona, co wynika z szerokiego wywodu prawnego Sądu pierwszej instancji i DIAS, miał obowiązek zadbać o uzyskanie dla swojego kierowcy, będącego obcokrajowcem, świadectwa kierowcy. W przeprowadzonym postępowaniu wykazano, że na datę zdarzenia kierowca nie miał takiego świadectwa, w które winien był zostać wyposażony, a nadto strona, pomimo stworzenia przez organy warunków do wypowiedzi i dowodzenia swoich twierdzeń, nie wykazała, że chociażby wystąpiła o takie świadectwo. Jednocześnie organy potwierdziły w GITD, że kierowca świadectwa nie posiada. Nie może być zatem jakichkolwiek zastrzeżeń co do tego, że skarżący zaniedbał obowiązku, jaki na nim ciążył na mocy art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d.

Nie można także podzielić zarzutu nr 1 lit. "c" skargi kasacyjnej. W sprawie z całą pewnością nie można mówić o tym, aby WSA nie dostrzegł rzekomej wady zaskarżonej decyzji i naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż taka w ocenie NSA w ogóle nie zachodziła.

Uzasadnienie decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., powinno zwierać m.in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zaskarżona decyzja zawiera ocenę całego materiału dowodowego, zatem WSA nie miał żadnych podstaw by ją kwestionować w zakresie wskazywanym przez stronę. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący wskazuje, iż organ pominął milczeniem fakty i dowody wskazane w trakcie postępowania wyjaśniającego. W skardze kasacyjnej brak jest jednak jakiegokolwiek wskazania, które dowody miał pominąć organ, a WSA tego nie dostrzegł. Ocena wyroku WSA i dokonanej nim weryfikacji decyzji I i II instancji wskazuje natomiast, że stronie umożliwiono swobodną wypowiedź na każdym etapie sprawy, w tym odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z art. 4 ust. 6 i motywem 9 preambuły do rozporządzenia nr 1072/2009, licencja wspólnotowa wydawana jest na nazwisko/nazwę przewoźnika i nie może być przekazywana osobie trzeciej. Uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej przechowywany jest w każdym z pojazdów przewoźnika i musi być okazywany na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy powinno być uzależnione od posiadania licencji wspólnotowej. Przewoźnicy powinni być zobowiązani do posiadania w każdym pojeździe uwierzytelnionego wypisu z licencji wspólnotowej w celu ułatwienia organom kontrolnym wykonywania skutecznej kontroli, szczególnie poza terytorium państwa członkowskiego, w którym przewoźnik ma siedzibę. W tym celu konieczne jest ustalenie bardziej szczegółowej specyfikacji dotyczącej układu graficznego i pozostałych elementów licencji wspólnotowej oraz jej uwierzytelnionych wypisów.

Strona zdaje się uważać, gdyż zarzut nr 2 lit. "a" skargi kasacyjnej, podobnie jak wcześniejsze naruszenia procesowe nie jest w ogóle wyjaśniony w uzasadnieniu środka odwoławczego, że przestrzegała obowiązku posiadania świadectwa kierowcy podczas wykonywania każdorazowego przewozu międzynarodowego.

Wskazane w omawianym zarzucie przepisy dotyczą jednak przede wszystkim licencji wspólnotowej na przewóz towarów, której posiadanie przez skarżącego nie jest kwestionowane. Zwrócić należy uwagę strony na to, że motyw 12 preambuły do rozporządzenia nr 1072/2009, zgodnie z którym należy także ustanowić świadectwo kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Zestawiając to z art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., kierowca winien był zostać przez skarżącego wyposażony w świadectwo kierowcy, czego nie miał. Nie można zatem przyjąć, aby transport wykonywany przez skarżącego odbywał się w zgodzie z przepisami obowiązującego prawa, tym bardziej, że wcześniej skarżący zapewnił swojemu kierowcy świadectwo, którego jednak ważność wygasła.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu nr 2 lit. "b" skargi kasacyjnej. Strona zarzuca WSA niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 3 u.t.d., tj. błędne przyjęcie, że nie dopełniła ciążących na niej obowiązków, w efekcie czego WSA nie uznał działania skarżącego w postaci wyposażenia kierowcy w wymagany dokument.

Poza tym, że zarzut ten nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony, to również jest w okolicznościach sprawy niezasadny.

Zgodnie z art. 87 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Jednym z tych dokumentów, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d., jest właśnie świadectwo kierowcy, na co i WSA i organy zwracały uwagę. Nie ma w związku z tym jakichkolwiek podstaw by twierdzić, że skarżący przedłożył w trakcie kontroli wszystkie wymagane dokumenty. W sprawie zostało w sposób niewątpliwy ustalone, że kierowca skontrolowanego pojazdu nie posiadał wymaganego świadectwa. Stąd wymierzona kara jest w pełni uzasadniona.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).