Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 393/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 242/20 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 grudnia 2019 r. nr WI-I.7840.2.102.2019.JD w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 lipca 2021 r., II SA/Kr 242/20, oddalił skargę J. L. na decyzję Wojewody Małopolskiego (dalej Wojewoda) z dnia 10 grudnia 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Decyzją z dnia 31 lipca 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa (dalej Prezydent Miasta) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – P. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. – pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w K., z garażami podziemnymi, z wewnętrzną drogą dojazdową, wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan.,c.o., wentylacji mechanicznej, gazu, instalacji elektrycznej, instalacji odgromowej - na działkach nr [...], [...], przy ul. [...] w K.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na ww. decyzję Wojewody wniosła J. L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniesioną skargę.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że projektowany obiekt zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy. Warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zostały określone w decyzji Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy z 15 grudnia 2016 r., zmienionej częściowo decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej SKO) z 12 czerwca 2017 r. w zakresie dotyczącym wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz w zakresie dotyczącym ochrony zieleni. W pozostałym zakresie decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. Prawomocnym wyrokiem z 29 listopada 2017 r., II SA/Kr 1063/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję SKO. Decyzja o warunkach zabudowy została przeniesiona decyzją Prezydenta Miasta z 25 kwietnia 2019 r. na rzecz aktualnego inwestora – P. sp. z o.o. sp. k.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podkreślił, że o braku zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie świadczy nazwa inwestycji zawarta w decyzji o warunkach zabudowy, a w ślad za nią - w decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym obowiązku badania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie można sprowadzić do zestawienia projektu z nazwą inwestycji, która to nazwa nie musi obejmować wszystkich elementów zamierzenia inwestycyjnego. Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest dokonanie wykładni całości decyzji o warunkach zabudowy. Elementem tej decyzji jest m.in. załącznik graficzny określający granice terenu objętego wnioskiem. Sąd zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy zasadniczo nie określa lokalizacji obiektów budowlanych, a więc obiekty nią objęte mogą być rozmieszczone w granicach terenu inwestycji, z uwzględnieniem właściwych przepisów technicznych. Granice terenu inwestycji w przypadku planowanej inwestycji obejmują działkę nr [...] i część działki nr [...]. Działka nr [...] w pozostałej części stanowi, według załącznika nr [...] do decyzji, obok działki nr [...], obszar przeznaczony na infrastrukturę techniczną i drogową. Mając na względzie tak określony teren inwestycji należało przyjąć, że mieszczą się w nim wszystkie elementy inwestycji określonej w projekcie budowlanym, w tym takie jak droga dojazdowa, pochylnia zjazdowa, czy mur oporowy.

Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów co do wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy parametrów zabudowy. Zgodnie z tą decyzją wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalona została na poziomie 9 m z tolerancją 1 m. W projekcie wysokość ta kształtuje się w najwyższym miejscu na poziomie 9,70 m. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na poziomie od 17% do 20%. Zgodnie z projektem dla planowanej inwestycji wskaźnik ten wynosi 19,98%, a zatem nie przekracza maksymalnego. Sąd nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania sposobu wyliczenia powierzchni zabudowy, co też było przedmiotem wyjaśnień organu I instancji.

WSA stwierdził, że spełnione zostały wymogi co do powierzchni biologicznie czynnej, która w projekcie wynosi 60%, tj. tyle, ile wynosi wskaźnik minimalny ustalony w decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podkreślił, że wskaźnik ten, skorygowany przez SKO, ustalony został w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem, podczas gdy wskaźnik powierzchni zabudowy wyznaczono w stosunku do powierzchni działki nr [...]. Sąd zauważył, że w postępowaniu odwoławczym na projekcie budowlanym, w tym w opisie parametrów, projektant naniósł korekty istotne dla wykazania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Korekty takie są jednak dopuszczalne w postępowaniu odwoławczym, wobec czego w okolicznościach sprawy moment ich dokonania nie mógł przesądzać o ewentualnym uwzględnieniu skargi.

Zdaniem Sądu wykazano również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymogi w zakresie ochrony środowiska, w tym zieleni, określono w decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 2 Załącznika nr 1, zmienionym decyzją SKO. Sposób realizacji tych wymogów wykazano w projekcie budowlanym zawierającym opis istniejącej zieleni oraz sposób realizacji ochrony zieleni, a także przez zachowanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który akcentowano w opinii Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego zawartej w piśmie z 19 czerwca 2019 r., pozyskanej ze względu na lokalizację inwestycji na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego.

W opinii WSA, organy prawidłowo dokonały sprawdzenia projektu budowlanego w pozostałym zakresie wymaganym przez art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej p.b.), w tym w zakresie kompletności projektu budowlanego i zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym warunkami technicznymi. Odległości, w jakich projektowane są dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej od granic z działkami sąsiednimi organy oceniły jako zgodne z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich i ich usytuowanie, w tym z wymogami § 12, § 271 i § 235. Sąd nie znalazł podstaw, by ocenę tę podważyć.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. L., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i orzeczeń organów obu instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także – w obu przypadkach – zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 "pkt )" lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez zaaprobowanie przez Sąd I instancji braku podjęcia przez orzekające organy wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy; w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego; w zw. z art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku rozpatrzenia wybrakowanego (niekompletnego) materiału dowodowego; w zw. z art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek; w zw. z art. 15 k.p.a. przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez skrótowe, ogólnikowe i lakoniczne uzasadnienie Sądu I instancji sprowadzające się do potwierdzenia stanowiska orzekających w sprawie obu organów, bez pogłębionej ich analizy, w szczególności brak odniesienia się Sądu do argumentacji przedstawionej w skardze i uzupełniającym ją piśmie z 27 kwietnia 2021 r. wraz załącznikami, w którym skarżąca wskazała konkretne nieprawidłowości w zakresie braku zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w stosunku do wydanej następnie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji w jej granicach oraz na podstawie akt sprawy, co spowodowało brak ustosunkowania się Sądu I instancji do argumentacji skarżącej przedstawionej w piśmie z dnia 27 kwietnia 2021 r. znajdującego się w aktach sprawy wraz załącznikami, co z kolei miało istotny wpływ na wynik sprawy;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 35 ust. 1 p.b. poprzez dokonanie błędnej jego wykładni, co doprowadziło w konsekwencji do nieprawidłowego jego zastosowania do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, to znaczy:

a) braku zgodności projektu budowlanego w przypadku braku miejscowego planu do wokół istniejącej zabudowy poprzez naruszenie ładu przestrzennego oraz do wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

b) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

c) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 35 ust. 3 p.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji zaistniałych w przedmiotowych decyzjach obu organów nieprawidłowości w zakresie przedstawionym powyżej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 35 ust. 4 p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji prawidłowości wydania przedmiotowych decyzji przez oba organy, w sytuacji gdy powyższe decyzje naruszają treść art. 35 ust. 1 p.b. z uwagi na brak spełnienia wymagań budowlanych określonych w w/w przepisie;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 13, art. 101, art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przez nieuwzględnienie warunków określonych w tych przepisach.

W piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2024 r. skarżąca kasacyjnie podtrzymując wniesioną skargę kasacyjną wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana na 8 dni przed uchwaleniem dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że inwestor na działce nr [...] nie rozpoczął żadnych robót budowlanych. Stwierdziła, że po uchwaleniu planu zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę nie zostałaby wydana.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych sądy administracyjne biorą pod uwagę stan faktyczny i prawny zachodzący w chwili podejmowania kontrolowanych aktów. Skoro zatem miejscowy plan został uchwalony po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie ma on wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez skarżącą kasacyjnie stwierdzić trzeba, że objęte projektem budowlanym dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej stanowią zabudowę jednorodzinną, a nie wielorodzinną, co wynika jednoznacznie z treści art. 3 pkt 2a p.b. Przepis ten bowiem stanowi, że budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Wskazać następnie należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 29 listopada 2017 r., II SA/Kr 1063/17, oddalił skargę złożoną na decyzję o warunkach zabudowy, dotyczącą przedmiotowej inwestycji. W wyroku tym Sąd zaakceptował w szczególności stanowisko organu, że w odniesieniu do kwestii ochrony środowiska wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz do Ministra Środowiska i Marszałka Województwa Małopolskiego, które to organy nie zajęły stanowiska w terminie 2 tygodni, przez co uzgodnienia uznano za dokonane.

Podkreślić przy tym trzeba, że – jak trafnie zaznaczył Sąd I instancji – o braku zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie świadczy nazwa inwestycji zawarta w decyzji o warunkach zabudowy, a w ślad za nią – w decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym obowiązku badania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy nie można sprowadzić do zestawienia projektu z nazwą inwestycji, która to nazwa nie musi obejmować wszystkich elementów zamierzenia inwestycyjnego. Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest dokonanie wykładni całości decyzji o warunkach zabudowy. Elementem tej decyzji jest m.in. załącznik graficzny określający granice terenu objętego wnioskiem. WSA słusznie zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy zasadniczo nie określa lokalizacji obiektów budowlanych, a więc obiekty nią objęte mogą być rozmieszczone w granicach terenu inwestycji, z uwzględnieniem właściwych przepisów technicznych. Granice terenu inwestycji w przypadku planowanej inwestycji obejmują działkę nr [...] i część działki nr [...]. Działka nr [...] w pozostałej części stanowi, według załącznika nr 2 do decyzji, obok działki nr [...], obszar przeznaczony na infrastrukturę techniczną i drogową. Mając na względzie tak określony teren inwestycji WSA zasadnie przyjął, że mieszczą się w nim wszystkie elementy inwestycji określonej w projekcie budowlanym, w tym takie jak droga dojazdowa, pochylnia zjazdowa, czy mur oporowy.

Mając powyższe na względzie za niezasługujące na uwzględnienie uznać należy zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 35 ust.1 p.b., jak również w zw. z art. 35 ust. 3 p.b. oraz w zw. z art. 35 ust. 4 p.b.

Zauważyć przy tym trzeba, że chociaż w skardze kasacyjnej zarzucono brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, to jednak podniesione zarzuty mające to wykazać nie zostały należycie sformułowane, przez co nie poddają się weryfikacji.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 13, art. 101, art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stwierdzić trzeba, że nie wskazano należycie, jakie konkretnie jednostki redakcyjne art. 3 pkt 13, art. 101 i art. 127 ust. 1 tej ustawy – zdaniem skarżącej kasacyjnie – zostały naruszone. Zauważyć bowiem wypada, że art. 3 pkt 13 posiada trzy jednostki redakcyjne – litery a), b) i c), art. 101 – ma 7 punktów, przy czym punkty 2, 4, 5 i 7 mają litery: pkt 2 i pkt 4 – litery a)-e), pkt 5 – a) i b), a pkt 7 – litery a)-f). Jak już wyżej zaznaczono, Naczelny Sąd Administracyjny nie może za stronę konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować, jak również nie może "domyślać się", jakie konkretnie przepisy strona mogła mieć na mieć na myśli. Z uwagi na powyższe omawiany zarzut nie jest zasadny.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. to tzw. przepis wynikowy, mówiący o tym, jaki jest wynik sprawy, gdy Sąd uwzględnia skargę z uwagi na mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania inne niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje po stwierdzeniu przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ wydający zaskarżony akt administracyjny. Podnosząc zatem zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należy wykazać, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia konkretnych przepisów postępowania – kodeksu postępowania administracyjnego, które należy wskazać wiążąc je z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż w takim przypadku naruszenie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polega na niezastosowaniu tego unormowania pomimo naruszenia przez organ konkretnych przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie może zatem naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., ponieważ art. 141 § 4, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. nie są przepisami stosowanymi przez organy administracyjne i nie odnoszą się do tych organów.

Jeżeli chodzi o art. 141 § 4 p.p.s.a., to uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Abstrahując od realiów niniejszej sprawy podkreślić wypada, że nawet jeżeli uzasadnienie Sądu byłoby sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., to naruszenie takie nie powodowałoby naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010.3.39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę.

Podobnie ewentualne naruszenie art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. nie wiąże się z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. miałoby miejsce wówczas, gdyby wojewódzki sąd administracyjny złamał zasady wyrażone w tym przepisie, to jest rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy nie było to postępowanie uproszczone lub ustawa nie przewidywała takiej możliwości, bądź orzekł na podstawie tylko odpisu skargi, mimo że organ wypełnił obowiązek nałożony art. 54 § 2 p.p.s.a. i sąd pełną dokumentację sprawy posiadał. Z akt sprawy wynika, że zaskarżony wyrok WSA wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), czyli w sytuacji przewidzianej przez ustawę, przy czym podstawę wyrokowania stanowiły akta sprawy przekazane przez organ. Sąd I instancji nie naruszył zatem art. 133 § 1 p.p.s.a., gdyż nie jest jego naruszeniem odmienna ocena przez Sąd stanu sprawy i wyciągnięty wniosek inny, niż spodziewał się skarżący (wyrok NSA z 26 lipca 2016 r., I OSK 2557/14).

WSA nie naruszył również art. 134 § 1 p.p.s.a., ponieważ skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby w rozpatrywanej sprawie zachodziła potrzeba badania z urzędu innych okoliczności niż poddane kontroli przez Sąd I instancji. Odmienna ocena zabranego w sprawie materiału od oczekiwanej przez stronę nie oznacza, że jej nie przeprowadzono.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zarówno w motywach zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odniesiono się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, w tym co do okoliczności mających wpływ na zastosowane przepisy prawa materialnego, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty prawidłowości tych rozważań nie podważają. Z tych względów nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 "pkt )" lit. c) p.p.s.a. (z kontekstu tego zarzutu nie budzi wątpliwości, że chodzi tu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a.; w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.; w zw. z art. 80 k.p.a.; w zw. z art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a., a także w zw. z art. 15 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.