Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 794/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 189a par. 1 i 2, art. 189f par. 1 pkt 2 oraz par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Anna Dębowska, Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2022 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., numer [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a."), art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.; dalej jako: "u.d.p.") oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] r. znak: [...] o wymierzeniu A. sp. z o.o. w W. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 28.02.2020 r. przedstawiciele zarządcy drogi dokonali kontroli w terenie, w trakcie której stwierdzono, iż chodnik i ścieżka rowerowa w pasie drogowym ulicy B. (dz. nr 1/30, obr. [...]) oraz chodnik i jezdnia w pasie drogowym Al. C. (dz. nr 8/36, 8/37, obr. [...]) zostały samowolnie zajęte poprzez wygrodzenie strefy budowlanej w związku z pracami betoniarskimi i rozładunkiem oraz ustawieniem samochodów ciężarowych, podnośników i betoniarek. Inwestorem w/w inwestycji była firma A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

W wyniku pomiarów dokonanych w trakcie kontroli ustalono rozmiar zajęcia pasa drogowego na 651,01 m² w tym:

- ul. B. (chodnik, ścieżka rowerowa) 540,07 m².

- Al. C. (chodnik) 96 m²

- Al. C. (jezdnia) 14,94 m².

Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół wraz z dokumentacją zdjęciową.

Z uwagi na fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, pismem z 24.06.2020 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Pismo doręczono stronie w 09.07.2020 r. Strona nie zajęła stanowiska w sprawie.

Decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 20 pkt 8, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6, ust. 8, ust. 10, ust. 11, ust. 12, ust. 13 i ust. 15 u.d.p., rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481 ze zm.), uchwały Nr XV/642/19 Rady Miejskiej w Łodzi z 16 października 2019 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, uchwały Nr IV/123/19 Rady Miejskiej w Łodzi z 16 stycznia 2019 r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie utworzenia jednostki budżetowej o nazwie "Zarząd Dróg i Transportu" (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego poz. 683) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta Ł. wymierzył A. sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 13319,00 zł za zajęcie - bez zezwolenia zarządcy drogi - pasów drogowych dróg powiatowych: al. B. (działka nr 1/30 w obrębie [...]) i al. C. (działki nr: 8/36 i 8/37 w obrębie [...]), o łącznej powierzchni 651,01 m2, w dniu 28 lutego 2020 r., w celu wygrodzenia strefy budowlanej w związku z prowadzeniem robót betoniarskich i wysokościowych na budynku przy ul. D. 155/157.

W treści rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazując na sposób obliczenia wysokości kary oraz pouczając stronę o sposobie i terminie jej uiszczenia, a także ewentualnych odsetkach za opóźnienie wyjaśnił stan faktyczny ustalony w sprawie, z którego wywiódł, że istnieje podstawa do nałożenia na stronę kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w opisanym zakresie, na które nie posiadała ona stosownego zezwolenia. Organ I instancji odniósł się również do uregulowanej w art. 189f § 1 k.p.a kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, nie stwierdzając przesłanek do zastosowania tej instytucji w rozpoznawanej sprawie. W ramach tej oceny uznał, że wygrodzenie strefy budowlanej nie służyło realizacji inwestycji drogowej, w którym to celu udostępniono stronie przedmiotowe części pasów drogowych na podstawie umowy z dnia [...] r. nr [...], zmienionej aneksem nr 1 z dnia [...] r. W ocenie organu roboty wykonywane w dniu 28 lutego 2020 r. zdecydowanie nie miały charakteru robót drogowych, gdyż związane były z pracami wysokościowymi i betoniarskimi na wznoszonym budynku, co obrazuje zgromadzona w trakcie kontroli dokumentacja zdjęciowa.

A. sp. z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika złożyła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, mającego na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela;

- art. 81a k.p.a., polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości dotyczących stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że zaistniały określone w nim przesłanki samowolnego zajęcia pasa drogowego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W ocenie skarżącej, w sprawie objętej dyspozycją art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. konieczne jest wykazanie w pierwszej kolejności, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz, że zajęcie pasa drogowego nie było związane z realizacją robót budowlanych związanych z inwestycją drogową. Zaistnienia powyższej przesłanki zdaniem strony nie wykazano.

Skarżąca podniosła, że jest stroną umowy nr [...] zawartej w dniu [...] roku z Miastem Ł. Zarządem Dróg i Transportu, która została zmieniona na mocy aneksu nr 1 z dnia [...] roku. Na podstawie § 4 umowy w brzmieniu nadanym ww. aneksem nr 1, Miasto Ł. - Zarząd Dróg i Transportu udostępnił skarżącej nieodpłatnie pas drogowy obejmujący m.in. działki wskazane w zaskarżonej decyzji, na cały okres realizacji Inwestycji Drogowej tj. na okres do dnia 31 maja 2020 r. Bezspornym zatem w sprawie jest, że spółka uprawniona była do zajęcia pasa drogowego obejmujące działki gruntu wskazane ww. porozumieniu do dnia 31 maja 2020 r. Kwestia ta była przedmiotem poprzednich postępowań administracyjnych dotyczących nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego i Samorządowe Kolegium Odwoławcze potwierdziło, że jest to okoliczność bezsporna (vide: decyzja SKO z dnia [...] r. znak: [...], decyzja SKO z dnia [...] r. znak: [...], decyzja SKO z dnia [...] r. znak: [...]).

Tym samym, w ocenie skarżącej, także poza sporem pozostaje, że w dniu 28 lutego 2020 r. strona uprawniona była do zajęcia pasa drogowego obejmującego działki wskazane w zaskarżonej decyzji. Twierdzenia jakoby doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego nie znajdują oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ nie wykazał bowiem, że roboty budowlane prowadzone przez skarżącą w tym dniu nie były związane z realizacją inwestycji drogowej, o jakiej mowa w umowie z [...] r. Kwestia zakresu robót budowlanych związanych z inwestycją drogową prowadzoną przez skarżącą powinna być w sposób wyczerpujący ustalona przez organ I instancji. W ocenie spółki, organ I instancji dokonując ustaleń zaniechał przeprowadzenie wszystkich dostępnych środków dowodowych, celem wykazania, że zajęcie pasa drogowego w dniu 28 lutego 2020 r. nie było związane z realizacją przez skarżącą inwestycji drogowej.

Strona podkreśliła, że wszelkie wątpliwości wynikające z okoliczności stanu faktycznego, jak i związane z zapisami umowy drogowej winny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącej. W realiach niniejszej sprawy wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego sprawy, zostały tymczasem rozstrzygnięte na niekorzyść skarżącej.

Spółka wskazała również, iż na skutek braku wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, organ niewłaściwie zastosował art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., uznając, że zaistniały przesłanki do zastosowania tego przepisu pomimo, że skarżącej udzielono zezwolenia na zajęcie pasa drogowego obejmującego działki gruntu szczegółowo opisane w treści zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po ponownym rozpoznaniu sprawy powołując treść art. 40 ust. 12 ust. 2, art. 4 pkt 1 u.d.p., wskazało, że po przeprowadzeniu analizy dokumentów załączonych do akt niniejszej sprawy wymierzenie stronie w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych dróg publicznych bez zezwolenia Prezydenta Miasta Ł. (jako zarządcy drogi) miało uzasadnione podstawy. Organ odwoławczy uznał bowiem, aprobując w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji, że ze względu na brak wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 u.d.p., strona nie była uprawniona do zajmowania w dniu 28 lutego 2020 r. części pasów drogowych dróg powiatowych, odpowiadających działkom ewidencyjnym nr: 1/30 w obrębie [...] (al. B.), 8/36 i 8/37 w obrębie [...] (al. C.), w zakresie przedmiotowym wynikającym z tej decyzji.

Przed przystąpieniem do szczegółowego umotywowania tej konkluzji organ odwoławczy wskazał, że w świetle ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania odwoławczego, Miasto Ł. - Zarząd Dróg i Transportu w Ł. oraz A. sp. z o.o. w W. (jako inwestor), powołując się na art. 16 u.d.p., zawarły w dniu [...] r. umowę nr [...], której przedmiotem jest przedsięwzięcie określone w niej jako inwestycja drogowa, polegające na przebudowie pasów drogowych dróg publicznych: al. C., al. B. i ul. D. w zakresie uzgodnionym ze ZDiT oraz przebudowie drogi wewnętrznej: al. E. i ul. D. w zakresie uzgodnionym ze ZDiT, w związku z realizacją przez inwestora inwestycji niedrogowej, polegającej na budowie zespołu usługowego (w tym hotel, biura, handel) oraz budynku biurowego z częścią usługową (w tym handel, gastronomia, apteka, klub fitness, przychodnia lekarska), wraz z garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w Ł. przy ul. D. 155 (§ 1). Zgodnie z pierwotnym brzmieniem § 3 pkt 6 tej umowy, inwestor zobowiązał się na własny koszt i ryzyko do zrealizowania całej inwestycji drogowej w terminie od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 30 września 2018 r. Natomiast w myśl § 4 umowy w jej pierwotnym brzmieniu, Miasto Ł. - ZDiT zobowiązało się do nieodpłatnego udostępnienia inwestorowi dla prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji drogowej m.in. działek nr: 1/30 w obrębie [...] (stanowiącej pas drogowy drogi publicznej - al. B.), 8/36 i 8/37 w obrębie [...] (stanowiących pas drogowy drogi publicznej - al. C.), na okres realizacji całej inwestycji drogowej, tj. do dnia 30 września 2018 r. Organ II instancji wyjaśnił, że w § 5 pkt 1 analizowanej umowy uzgodniono, iż zajęcie pasa drogowego w związku z realizacją inwestycji drogowej nie podlega opłatom z tytułu zajęcia pasa drogowego, wynikającym z przepisów u.d.p., z zastrzeżeniem § 5 pkt 2, w którym mowa jest m.in. o obowiązku uzyskania przez inwestora zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej dla celów realizacji prac związanych z inwestycją niedrogową, nieobjętych tym zwolnieniem. W dniu [...] r. zawarto aneks nr 1 do umowy nr [...], którym zmodyfikowano m.in. treść wzmiankowanych powyżej § 3 pkt 6 i § 4. Otrzymały one wówczas następujące brzmienie:

- § 3 pkt 6: "Wykonanie robót drogowych nastąpi w terminie od 30.10.2019 r. do 31.05.2020 r. zgodnie z harmonogramem stanowiącym załącznik do niniejszej umowy."

- § 4: "Miasto Ł. - ZDiT nieodpłatnie udostępnia Inwestorowi (...) na okres realizacji całej Inwestycji Drogowej, tj. do dnia 31 maja 2020 r. "

Następnie w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. zarząd drogi wyraził zgodę na kolejną zmianę daty wykonania robót drogowych określonych w ww. umowie - do dnia 30 października 2020 r.

Organ odwoławczy wskazał, że powyższe okoliczności są w istocie bezsporne, podobnie jak sam fakt, że strona zajmowała w dniu 28 lutego 2020 r. części pasów drogowych dróg publicznych, odpowiadające działkom nr: 1/30 w obrębie [...], 8/36 i 8/37 w obrębie [...], przez wygrodzenie strefy budowlanej w związku z prowadzeniem robót budowlanych. Organ II instancji stwierdził, że przedmiotem sporu jest natomiast kwestia dotycząca kwalifikacji dokonanego zajęcia pasa drogowego, tj. czy z uwagi na swój charakter mieściło się ono w zakresie uprawnień strony wynikających z umowy nr [...], a dodatkowo - kwestia powierzchni tego zajęcia.

Organ wyjaśnił, że realizacja celów związanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg nie powoduje konieczności legitymowania się zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego. Jako że art. 40 ust. 12 u.d.p. jest ściśle powiązany z art. 40 ust. 1 u.d.p., samowolne zajęcie pasa drogowego może zaistnieć jedynie w pierwszej z wymienionych sytuacji. Pełnienie funkcji inwestora, utrzymanie i ochrona dróg czy koordynacja robót w pasie drogowym są co do zasady zadaniami zarządcy drogi (zob. art. 20 u.d.p.). W art. 16 u.d.p. przewidziano jednak wyjątek od tej reguły, sprowadzający się do sytuacji, w której inwestycja polegająca na budowie lub przebudowie dróg publicznych jest realizowana przez inwestora inwestycji niedrogowej, na warunkach określonych w umowie zawartej z zarządcą drogi. Taka właśnie sytuacja stanowi tło orzekania w przedmiotowej sprawie, w której dokonanie oceny, czy strona była zobligowana do uzyskania odrębnego zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego przez prowadzenie robót w obrębie wygrodzonej z niego strefy budowlanej i czy zachodzą przesłanki do nałożenia na nią kary pieniężnej (wobec braku zezwolenia), musi uwzględniać postanowienia umowy z dnia [...] r. w brzmieniu nadanym aneksem z dnia [...] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozstrzygając w sprawie oparło się przede wszystkim na ustaleniach wynikających z protokołu kontroli pasa drogowego przeprowadzonej w dniu 28 lutego 2020 r. przez pracowników ZDiT oraz załączonego do niego obszernego materiału zdjęciowego. W treści powołanego protokołu stwierdzono, że "pas drogowy (chodnik) ul. B. na odcinku D. - Al. C. oraz (jezdnia i chodnik) Al. C. na odcinku B. – F. został zajęty poprzez ustawienie dźwigu, samochodów budowy i samochodów-betoniarek oraz wygrodzenie strefy bezpieczeństwa i strefy budowlanej w związku z rozładunkiem, pracami betoniarskimi i wysokościowymi w budynku przy ul. D. 155/157". Organ wskazał, że wszystkie te okoliczności znajdują pełne potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej datowanej na dzień 28 lutego 2020 r., obrazującej szczegółowo rodzaj, sposób i cechy stwierdzonego zajęcia pasów drogowych, wskazujące jednoznacznie na cel zajęcia, którym w tym konkretnym przypadku było wyłącznie prowadzenie robót związanych z realizacją inwestycji niedrogowej na terenie przyległym do ww. dróg publicznych. Żadne elementy tak ustalonego stanu faktycznego nie wskazują z kolei na to, by zajęcie w dniu 28 lutego 2020 r. pasów drogowych służyło realizacji przez stronę inwestycji drogowej, o której mowa w postanowieniach umowy z dnia [...] r., na działkach gruntu będących przedmiotem zajęcia, wchodzących w skład pasów drogowych al. B. i al. C., czy innych działkach drogowych objętych tą umową. W konsekwencji organ stwierdził, że zachodzą przesłanki do przyjęcia, że analizowane zajęcie pasów drogowych nie mieściło się w zakresie uprawnienia strony do nieodpłatnego korzystania z gruntów zajętych pod drogi publiczne w okresie do dnia 31 maja 2020 r., przyznanego Spółce we wzmiankowanej umowie stricte dla prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji drogowej, wyłączającego konieczność uzyskiwania w tym zakresie odrębnych zezwoleń zarządcy drogi w formie decyzji administracyjnych (§ 4, § 5 pkt 1 umowy). Organ II instancji stwierdził, że zajęcie pasów drogowych w dniu 28 lutego 2020 r. nie miało związku z realizacją inwestycji drogowej, lecz polegało tylko na wykonywaniu robót w ramach inwestycji niedrogowej, co przesądza o ciążącym na stronie obowiązku uprzedniego wystąpienia do Prezydenta Miasta Ł. o udzielenie zezwolenia w trybie określonym w art. 40 ust. 1 u.d.p. wraz z naliczeniem stosownej opłaty z tego tytułu (§ 5 pkt 2 umowy). Organ wskazał przy tym, że strona, pomimo przysługiwania jej inicjatywy dowodowej oraz reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaoferowała w toku postępowania żadnych dowodów na okoliczność, że zajęcie pasów drogowych w dniu 28 lutego 2020 r. miało związek z realizacją inwestycji drogowej.

Analogicznie Kolegium oceniło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji odnoszące się do powierzchni zajęcia pasa drogowego w dniu 28 lutego 2020 r., oparte na pomiarach dokonanych w trakcie przeprowadzonej w tej dacie kontroli pasów drogowych, których rzetelność i dokładność nie budzi zastrzeżeń organu. Z protokołu kontroli wynika bowiem, że powierzchnia zajęcia została obliczona przez pracowników ZDiT dokonujących tej czynności oddzielnie dla pasów drogowych poszczególnych dróg publicznych (al. B., al. C.) oraz - w zakresie istotnym dla wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, stanowiących podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej - wyodrębnionych funkcjonalnie części tych pasów (chodnik, jezdnia itp.). Ogólna powierzchnia zajęcia pasów drogowych, wynosząca 651,01 m² jest równa sumie powierzchni cząstkowych, które z kolei odpowiadają iloczynowi długości boków hipotetycznych prostokątów będących odzwierciedleniem faktycznie zajętego terenu, niedostępnego w tym czasie dla uczestników ruchu drogowego (obszar wygrodzonej strefy budowlanej, rzut poziomy pojazdu-betoniarki usytuowanego poza tą strefą.

Organ II instancji wyjaśnił także, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na brak uregulowania w u.d.p. kwestii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego, należało rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki sprecyzowane w art. 189f § 1 k.p.a. Przywołując następnie treść wskazanego przepisu oraz po przeanalizowaniu okoliczności ustalonych w sprawie pod kątem przesłanek art. 189 f § 1 k.p.a., Kolegium nie stwierdziło podstaw do odstąpienia od wymierzenia stronie kary pieniężnej. W odniesieniu do pkt 1 organ wskazał, że strona dopuściła się naruszenia prawa, którego nie można uznać za znikome. Na taką ocenę wpływa przede wszystkim fakt, że miała ona, a przynajmniej powinna mieć świadomość, iż zajmując w dniu 28 lutego 2020 r. znaczne części pasów drogowych w celu prowadzenia robót związanych z realizacją inwestycji niedrogowej, działała wbrew prawu i postanowieniom umowy zawartej z zarządcą drogi. Równie istotna jest okoliczność, że owo samowolne zajęcie pasów drogowych przez prowadzenie w ich granicach szeroko zakrojonych robót budowlanych, przy użyciu ciężkiego sprzętu, bez uprzedniego uzgodnienia z zarządcą drogi projektu tymczasowej organizacji ruchu, skutkowało poważnym obniżeniem poziomu bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego na al. B. i al. C. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie da się także zasadnie twierdzić o spełnieniu ustawowego warunku zaprzestania naruszenia prawa, w sytuacji gdy nie wskazują one na celowe odstąpienie przez stronę od bezprawnego zajmowania pasów drogowych przed zakończeniem robót, do przeprowadzenia których było ono potrzebne. Natomiast w zakresie pkt 2, opierając się na ustaleniach Prezydenta Miasta Ł. zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i niekwestionowanych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że wymierzona stronie kara pieniężna jest jedyną sankcją nałożoną na nią z tytułu przedmiotowego zajęcia pasa drogowego.

Po przypisaniu stronie odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Kolegium zweryfikowało prawidłowość obliczenia wysokości kary pieniężnej przez organ pierwszej instancji, stwierdzając, że kwota wskazana w zaskarżonej decyzji została wyliczona z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów prawa-jako dziesięciokrotność opłaty ustalonej w oparciu o art. 40 ust. 4 u.d.p., równej iloczynowi liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasów drogowych dróg powiatowych (651,01 m², w tym: 540,07 m² chodnika al. B., 96 m² chodnika al. C., 14,94 m² jezdni al. C.), liczby dni zajmowania pasów drogowych (1 dzień) i stawek opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego (2 zł dla chodników, 4 zł dla jezdni - zgodnie z pkt I ppkt 2 i 3 załącznika do obowiązującej w dacie zajęcia uchwały nr XV/642/19 Rady Miejskiej w Łodzi z 16 października 2019 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. sp. z o.o. w W. zaskarżyła powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej naruszenie:

1/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 i 77 k.p.a. polegające na nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, mającego na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywatela:

- naruszenie art. 81a k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości dotyczących stanu faktycznego sprawy na niekorzyść skarżącego;

2/ prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że zaistniały określone w nim przesłanki polegające na samowolnym zajęciu pasa drogowego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik strony powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej zwanej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd może więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 p.p.s.a.).

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.; dalej: "u.d.p."). Stosownie do art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy, zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym (pkt 1); umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2); umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3); zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4).

Za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4 ww. przepisu, pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (art. 40 ust. 4 u.d.p.).

W myśl natomiast art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, tj. opłaty za zajęcie pasa drogowego, ustalanej w zależności od sposobu i celu zajęcia tego pasa.

Zezwolenia na zajęcie pasa rogowego organ udziela na konkretny okres. Przy każdym kolejnym zezwoleniu organ ma prawo i obowiązek ponownie ocenić sytuację. Organ zarządzający pasem drogowym ma prawo zmieniać koncepcję jego zagospodarowania w związku ze stwierdzonym wzrostem natężenia ruchu i wzrostem wymagań, co do bezpieczeństwa na drogach.

Zgodzić się należy z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że zgodnie z regulacją powołaną w art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi, zarządca wymierza karę pieniężną. Zarządca drogi ma stwierdzić określony stan, a w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi jest zobowiązany do naliczenia, według zasad określonych w ustawie kary, nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może nawet badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu, czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 ww. ustawy, jest zatem stwierdzenie stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi.

Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że w dniu 28.02.2020 r. przedstawiciele zarządcy drogi dokonali kontroli w terenie, w trakcie której stwierdzono, iż chodnik i ścieżka rowerowa w pasie drogowym ulicy B. (dz. nr 1/30, obr. [...]) oraz chodnik i jezdnia w pasie drogowym Al. C. (dz. nr 8/36, 8/37, obr. [...]) zostały samowolnie zajęte poprzez wygrodzenie strefy budowlanej w związku z pracami betoniarskimi i rozładunkiem oraz ustawieniem samochodów ciężarowych, podnośników i betoniarek. Inwestorem w/w inwestycji była firma A. Sp. z o.o. W W. W wyniku pomiarów dokonanych w trakcie kontroli ustalono również rozmiar zajęcia pasa drogowego na 651,01 m², w tym: ul. B. (chodnik, ścieżka rowerowa) 540,07 m², Al. C. (chodnik) 96 m² oraz Al. C. (jezdnia) 14,94 m².

W niniejszej sprawie okolicznością niekwestionowaną jest także fakt,

że Miasto Ł. - Zarząd Dróg i Transportu w Ł. oraz A. sp. z o.o. w W. (jako inwestor), powołując się na art. 16 u.d.p., zawarły w dniu

[...] r. umowę nr [...], której przedmiotem jest przedsięwzięcie określone w niej jako: inwestycja drogowa, polegające na przebudowie pasów drogowych dróg publicznych: al. C., al. B. i ul. D. w zakresie uzgodnionym ze ZDiT oraz przebudowie drogi wewnętrznej: al. E. i ul. D. w zakresie uzgodnionym ze ZDiT, w związku z realizacją przez inwestora inwestycji niedrogowej, polegającej na budowie zespołu usługowego (w tym hotel, biura, handel) oraz budynku biurowego z częścią usługową (w tym handel, gastronomia, apteka, klub fitness, przychodnia lekarska), wraz z garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną w Ł. przy ul. D. 155 (§ 1).

Zgodnie z pierwotnym brzmieniem § 3 pkt 6 tej umowy inwestor zobowiązał się na własny koszt i ryzyko do zrealizowania całej inwestycji drogowej w terminie od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 30 września 2018 r. Natomiast w myśl § 4 umowy w jej pierwotnym brzmieniu Miasto Ł. - ZDiT zobowiązało się do nieodpłatnego udostępnienia inwestorowi dla prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji drogowej m.in. działek nr: 1/30 w obrębie [...] (stanowiącej pas drogowy drogi publicznej - al. B.), 8/36 i 8/37 w obrębie [...] (stanowiących pas drogowy drogi publicznej - al. C.), na okres realizacji całej inwestycji drogowej, tj. do dnia 30 września 2018 r. Jak wynika także z § 5 pkt 1 umowy, zajęcie pasa drogowego w związku z realizacją inwestycji drogowej nie podlega opłatom z tytułu zajęcia pasa drogowego, wynikającym z przepisów u.d.p., z zastrzeżeniem § 5 pkt 2, w którym mowa jest m.in. o obowiązku uzyskania przez inwestora zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej dla celów realizacji prac związanych z inwestycją niedrogową, nieobjętych tym zwolnieniem.

W dniu [...] r. zawarto aneks nr 1 do umowy nr [...], którym zmodyfikowano m.in. treść wzmiankowanych powyżej § 3 pkt 6 i § 4, które otrzymały wówczas następujące brzmienie: § 3 pkt 6: "Wykonanie robót drogowych nastąpi w terminie od 30.10.2019 r. do 31.05.2020 r. zgodnie z harmonogramem stanowiącym załącznik do niniejszej umowy" oraz § 4: "Miasto Ł. - ZDiT nieodpłatnie udostępnia Inwestorowi (...) na okres realizacji całej Inwestycji Drogowej, tj. do dnia 31 maja 2020 r." Następnie w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. zarząd drogi wyraził zgodę na kolejną zmianę daty wykonania robót drogowych określonych w ww. umowie - do dnia 30 października 2020 r.

W powyższych okolicznościach faktycznych sprawy organy uznały, że strona w dniu 28 lutego 2020 r. nie była uprawniona do zajmowania bez stosownego zezwolenia części pasów drogowych dróg powiatowych, odpowiadających działkom ewidencyjnym nr: 1/30 w obrębie [...] (Al. B.), 8/36 i 8/37 w obrębie [...] (Al. C.), gdyż zajęcie pasa drogowego nastąpiło na cele związane z realizacją przez Spółkę A. inwestycji niedrogowej. Organy stwierdziły, że w stanie faktycznym sprawy nie można przyjąć, by zajęcie pasów drogowych w dniu 28 lutego 2020 r. służyło realizacji przez stronę inwestycji drogowej, o której mowa w postanowieniach umowy z [...] r., gdyż nie potwierdza tego protokół z kontroli w terenie przeprowadzonej w dniu 28 lutego 2020 r. oraz załączony do tego protokołu obszerny materiał zdjęciowy. W konsekwencji Kolegium uznało, że zachodzą przesłanki do przyjęcia, że analizowane zajęcie pasów drogowych nie mieściło się w zakresie uprawnienia strony wynikającego z umowy nr [...] do nieodpłatnego korzystania z gruntów zajętych pod drogi publiczne w okresie do 31 maja 2020 r., co przesądza o ciążącym na stronie obowiązku uprzedniego wystąpienia do Prezydenta Miasta Ł. o udzielenie zezwolenia w trybie określonym w art. 40 ust. 1 u.d.p. wraz z naliczeniem stosownej opłaty z tego tytułu (§ 5 pkt 2 umowy).

Z powyższym stanowiskiem organu nie zgodziła się strona skarżąca, podnosząc, że twierdzenia jakoby doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego nie znajdują oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Spółka wskazała, że organy obu instancji błędnie uznały, iż roboty budowlane prowadzone przez skarżącą nie były związane z realizacją inwestycji drogowej, o jakiej mowa w umowie nr [...], gdyż nie wykazały bezspornie powyższego faktu, do czego były zobowiązane.

W ocenie Sądu należało przyjąć za słuszne stanowisko organu II instancji, że zajęcie przez stronę w dniu 28 lutego 2020 r., pasów drogowych dróg publicznych miało miejsce wyłącznie w celu realizacji inwestycji niedrogowej, czyli w zakresie nieobjętym umową z dnia [...] r. nr [...]. Wbrew zarzutom skarżącej, okoliczności w tym zakresie wynikały z prawidłowo poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, opartych na niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.

Przede wszystkim wskazać należy, że organ odwoławczy rozstrzygając w sprawie nie kwestionował faktu, że to na zarządcy drogi ciąży obowiązek udowodnienia, iż strona postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej dokonała bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Fakt ten powinien być przezeń wykazany w sposób jednoznaczny, tak by nie było żadnych wątpliwości, kto, w jakim okresie i w jaki sposób zajął pas drogowy, oraz że zachodzi jedna z sytuacji przewidzianych w art. 40 ust. 12 u.d.p. W tym zakresie organ drugiej instancji prawidłowo oparł się na ustaleniach wynikających z protokołu kontroli pasa drogowego przeprowadzonej 28 lutego 2020 r. oraz załączonego do niego materiału zdjęciowego. Z treści protokołu wynika, że "pas drogowy (chodnik) ul. B. na odcinku D. - Al. C. oraz (jezdnia i chodnik) Al. C. na odcinku B. – F. został zajęty poprzez ustawienie dźwigu, samochodów budowy i samochodów-betoniarek oraz wygrodzenie strefy bezpieczeństwa i strefy budowlanej w związku z rozładunkiem, pracami betoniarskimi i wysokościowymi w budynku przy ul. D. 155/157". Okoliczności w tym zakresie znajdują również potwierdzenie w obszernej dokumentacji fotograficznej, która potwierdza, że zajęcie pasa drogowego było związane z prowadzeniem robót polegających na realizacji inwestycji niedrogowej na terenie przyległym do ww. dróg publicznych. Organ II instancji słusznie podnosi, że żadne elementy ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie wskazują na to, by zajęcie w dniu 28 lutego 2020 r. pasów drogowych służyło realizacji przez stronę inwestycji drogowej, o której mowa w postanowieniach umowy nr [...] z [...] r.

W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary, a mianowicie protokół kontroli z 28 lutego 2020 r. oraz dokumentacja fotograficzna przedstawiająca obszar i sposób zajęcia przez skarżącą pasa drogowego w okresie, za który została na skarżącą nałożona kara pieniężna, a także treść łączącej strony umowy z [...] r. wraz z aneksem nr 1 z [...] r., której zapisy nie budziły wątpliwości, jest wystarczający w świetle art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a., aby uznać, że organy wykazały zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W wyniku kontroli ustalono, że skarżąca prowadziła prace betoniarskie i rozładunek w związku z prowadzeniem robót betoniarskich i wysokościowych na budynku przy ulicy D. 155/157. Po przeprowadzeniu pomiarów ustalono, że została zajęta powierzchnia pasa drogowego na 651,01 m2. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną, z której wynika, że chodnik i ścieżka drogowa w pasie drogowym ulicy B. (dz. Nr 11/30, obr. [...]) oraz chodnik i jezdnia w pasie drogowym Al. C. (dz. Nr 8/36, obr. [...]) zostały samowolnie zajęte. Dokumentacja zdjęciowa przedstawia prowadzone w pasie drogowym prace. Widoczny jest także, jak prawidłowo przyjęto, sprzęt w postaci pojazdów zlokalizowanych w pasie drogowym, tj. samochodów ciężarowych, podnośników, a także betoniarek w trakcie prac, które nie miały związku z realizacją inwestycji drogowej, o której stanowi umowa nr [...].

Wskazać przy tym należy, że zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym

w wyroku z dnia 16 września 2009 r., (sygn. II GSK 40/2009): "Dokumentacja fotograficzna nie stanowi dokumentu urzędowego. Jest jedynie dowodem potwierdzającym istnienie przedstawionego na fotografiach stanu rzeczy. To, na ile potwierdza zajęcie pasa drogowego w niniejszej sprawie bezpośrednio z niej nie wynika. Wyniki wnioskowań w tym zakresie mogą być podważone w każdy sposób".

W niniejszej sprawie, skarżąca w żaden sposób nie podważyła stanowiska organu i nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów na okoliczności przeciwne, niż zaprezentowane przez organ. W toku postępowania administracyjnego skarżącej zapewniono prawo czynnego udziału w postępowaniu i złożenia dowodów w sprawie. Strona skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, które wykazywałyby, że organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności, że zajęcie pasów drogowych w dniu 28 lutego 2020 r. miało związek z realizacją inwestycji drogowej.

Wbrew również twierdzeniu strony, w zakresie dokonanych przez organy ustaleń faktycznych nie zachodziły żadne wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony na podstawie art. 81a § 1 k.p.a. Wskazać w tym miejscu należy, że zasada określona w art. 81a § 1 k.p.a. oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 25 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3031/19 LEX nr 3072130). Celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organ wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Celem tego przepisu nie jest natomiast uchylanie się strony od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie zaistnienia w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy, oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a., pozwala na przyjęcie w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie relewantnej normy prawa materialnego (tak w wyroku WSA w Łodzi z 2 marca 2021 r., III SA/Łd 483/20, Lex numer 3158647).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie ocena wiarygodności dowodów i ich mocy nastąpiła na podstawie wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego. Skarżąca nie wykazała natomiast prawdziwości faktów, z których wywodzi określone skutki prawne, stąd organy nie miały podstaw do uznania jej racji. Wskazać przy tym należy, że spoczywanie ciężaru dowodu na organie prowadzącym postępowanie nie wyklucza aktywności dowodowej strony, szczególnie w odniesieniu do okoliczności, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki prawne. Zatem bierna postawa strony i brak współdziałania z organami administracji publicznej w zakresie postępowania wyjaśniającego rodzą uzasadnione przypuszczenie, że nie dysponuje ona żadnymi kontrdowodami w stosunku do dowodów zebranych z urzędu, wykazujących istnienie przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, a tym samym jej twierdzenia o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu, jeśli organ środkami przewidzianymi przez k.p.a. dowiedzie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, a strona nie przedstawi żadnego przeciwdowodu, ustalenia organu dotyczące istnienia przesłanek nałożenia kary należy uznać za poprawne. Nie można przy tym oczekiwać, że organ będzie poszukiwał dowodów, czy argumentów mających zaprzeczać jego własnym ustaleniom.

Kwestionowanie poczynionych przez organ w postępowaniu administracyjnym ustaleń stanowiło zatem w istocie polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym sprawy.

Reasumując, skoro zostało w kontrolowanym postępowaniu wykazane, że strona skarżąca zajęła pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, organ administracji miał podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.

W niniejszej sprawie organy rozważyły również, czy zachodzą przesłanki z cytowanego przepisu art. 189a § 1 i 2 k.p.a., a także czy w sprawie mógł zostać zastosowany art. 189f §1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a., a wnioski wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są logiczne i przekonujące, a przy tym nie były kwestionowane przez stronę, co czyni zbędnym prowadzenie w tym kierunku szczegółowych rozważań.

W tej sytuacji Sąd uznał niezasadność zarzutów podnoszonych przez skarżącą w skardze. W ocenie Sądu, na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów należy stwierdzić, że stan faktyczny został ustalony przez organy prawidłowo, udokumentowano bowiem, że w dniu 28 lutego 2020 r. chodnik i ścieżka drogowa w pasie drogowym ulicy B. (dz. Nr 11/30, obr. [...]) oraz chodnik i jezdnia w pasie drogowym Al. C. (dz. Nr 8/36, obr. [...]) zostały samowolnie i bez wymaganej zgody zarządcy zajęte przez skarżącą, poprzez wygrodzenie strefy budowlanej w związku z pracami betoniarskimi i rozładunkiem oraz ustawieniem samochodów ciężarowych, podnośników i betoniarek.

Zamierzonego przez skarżącą skutku nie mogły odnieść załączone przez stronę decyzję, które zapadły w stosunku do skarżącej, albowiem wynikające z decyzji ustalenia dotyczą odmiennych okoliczności faktycznych. Jak słusznie wskazał organ II instancji w odpowiedzi na skargę, konieczność uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. wydanych w tych sprawach wynikała z faktu, że nałożona w nich kara odnosiła się do dłuższych okresów zajmowania pasa drogowego przez stronę, co do których zarządca drogi nie zdołał jednoznacznie i ponad wszelką wątpliwość wykazać, iż przez całe te okresy zajęcie miało na celu tylko realizację inwestycji niedrogowej, a nie także powiązanej z nią inwestycji drogowej, do wykonania której strona zobowiązała się w ww. umowie (i w którym to celu udostępniono jej działki drogowe, nieodpłatnie i bez obowiązku każdorazowego uzyskiwania stosownego zezwolenia).

Sąd stwierdza, że dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, co znalazło również odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy nie uchybiły przy tym zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, jak i zasadzie wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.

is