Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 315/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 28 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. Ł. i B. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 marca 2024 r., nr [...],[...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga T. Ł. i B. Ł. (zwanych dalej "skarżącymi") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub organem II instancji") z dnia 5 marca 2024 r., nr [...],[...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy O. (zwanego dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") z dnia 18 grudnia 2023 r., nr [...] w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW dla części działki nr ew. [...], obręb [...] P. , gmina O.. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie powołane poniżej orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl chyba, że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.

Dnia 5 października 2022 r. do Urzędu Gminy w O. wpłynął wniosek S. sp. z o.o. z siedzibą w S. (zwanej dalej "Spółką" lub "inwestorem") o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Będzie ona obejmować moduły fotowoltaiczne, konstrukcje wsporcze tych modułów, połączenia kablowe, inwertery, stację transformatorową, linię średniego napięcia doziemną lub nadziemną, urządzenia i aparaturę monitorującą oraz infrastrukturę towarzyszącą – oświetlenie oraz ogrodzenie. Działka ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Na zlecenie Wójta został przygotowany projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Projekt przygotował urbanista.

Decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r., nr [...], Wójt ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżących, decyzją z dnia 11 kwietnia 2023 r., nr [...],[...], Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem wydania decyzji kasatoryjnej było nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, brak analizy wymiarów stacji transformatorowej, brak przedstawienia choćby zaświadczenia od operatora sieci energetycznej o zapewnieniu możliwości podłączenia inwestycji do sieci, a także brak przedstawienia obszaru analizowanego w analizie cech i funkcji zagospodarowania przestrzennego.

Wójt zweryfikował dane i stwierdził, że oprócz skarżących, właścicielem działki sąsiadującą z przyszłą inwestycją jest M. K., obecnie W. .

Pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. Wójt wezwał inwestora o uzupełnienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy poprzez nadesłanie zaświadczenia od operatora sieci energetycznej o możliwości dostarczenia energii do farmy fotowoltaicznej, określenie parametrów stacji transformatorowej na mapie o odpowiedniej skali, sformułowanie treści wniosku bez wariantowości

Spółka przedłożyła nową mapę, pismo E. z dnia 9 maja 2023 r. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej dla działek nr ew. [...], [...], [...] i [...] w P. dla instalacji o mocy 100 kW. Inwestor wskazał także parametry budynku stacji transformatorowej.

Wójt ponownie zlecił sporządzenie projektu decyzji. Taki projekt powstał i zakładał udzielenie warunków zabudowy. Następnie Wójt przekazał projekt decyzji do uzgodnienia Staroście [...], Dyrektorowi Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w K. . Obydwa organy pozytywnie uzgodniły projekt decyzji.

Decyzją z dnia 18 grudnia 2023 r., nr [...], Wójt ustalił warunki zabudowy dla zamierzonej przez Spółkę inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Wójt podniósł, że działka ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, do mediów – energii elektrycznej. Z uwagi na treść art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977, zwanej dalej "u.p.z.p.") w przypadku instalacji odnawialnych źródeł energii, co niewątpliwie jest farmą fotowoltaiczną, nie prowadzi się analizy w kierunku zachowania dobrego sąsiedztwa, dlatego analiza Wójta jest intencjonalnie pozbawiona wielu elementów.

Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika – adw. K. B. – wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia:

1) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane dla ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji gdy dokonane w tym zakresie ustalenia odnosiły się tylko do określonej części działki, podczas gdy przedmiotem rozpoznania organu powinna być cała powierzchnia nieruchomości posiadająca dotychczas przeznaczenie rolnicze, a także wykorzystywana na stałe na potrzeby produkcji roślinnej;

2) art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, skutkujące niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności związanych z warunkami technicznymi prowadzonej inwestycji, w tym także nieprzeprowadzenie czynności zmierzających do precyzyjnego określenia zakresu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Skarżący uważają, że wniosek inwestora powinien dotyczyć całej działki inwestycyjnej. To bowiem doprowadzi do zmiany przeznaczenie nieruchomości dotąd używanej na cele produkcji roślinnej. Skarżący twierdzą, że nie zostało zbadane zagadnienie oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Ich zdaniem w sprawie powinien zostać powołany biegły, który oceniłby oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, ale także na środowisko.

Decyzją z dnia 5 marca 2024 r., nr [...],[...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja jest instalacją odnawialnych źródeł energii, to w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie podlega badaniu dobre sąsiedztwo, ani kwestia dostępu do drogi publicznej. Ponadto, zdaniem SKO, planowana inwestycja spełnia wymagania z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Jednocześnie nie jest to inwestycja, która mogłaby znacznie albo potencjalnie oddziaływać na środowisko. Tego rodzaju inwestycje zostały usunięte z wykazu zawartego w osobnym rozporządzeniu.

SKO odniosło się do zarzutów odwołania, jednakże nie podzieliło ich. Nie ma przeszkód, aby wydać decyzję o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej, jeżeli można z niej wyodrębnić tereny o różnym przeznaczeniu. Ustawodawca odróżnia bowiem pojęcie działki od terenu. Dalej SKO podniosło, że nie jest rolą organu administracji publicznej przeprowadzanie czynności dowodowych na okoliczność możliwości wykonania przyłączeń do działki, gdyż to ma wykazać inwestor w toku postępowania administracyjnego. Poza tym niezbędne są tylko te media, które będą wpływały na prawidłowe funkcjonowanie inwestycji. W tym przypadku jest to wyłącznie energia elektryczna.

Decyzja została sporządzona przez osobę uprawnioną do tego. Poza tym, w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie bada się kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. To nie jest przedmiot tego postępowania.

Skarżący, reprezentowani przez adwokata, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżący powtórzyli pierwszy zarzut, jak w odwołaniu, a ponadto podnieśli zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wyznaczenia terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, co doprowadziło do pozbawienia skarżących prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a w szczególności odniesienia się do tych dokumentów, które zostały zgromadzone przez organ na etapie postępowania odwoławczego.

W oparciu o ww. zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie skargi jest zbieżne z uzasadnieniem odwołania od decyzji organu I instancji. Co do drugiego zarzutu, skarżący podnieśli, że gdyby zapewniono im udział w postępowaniu odwoławczym, mogliby wnieść kolejne środki dowodowe. Tej możliwości nie mieli.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu naruszenia przez Kolegium przepisu art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy podniósł, że dalsze wnioski dowodowe niczego by nie zmieniły. Profesjonalny pełnomocnik, który działa w imieniu skarżących ma pełny obraz toczącego się postępowania i mógł składać dalsze pisma procesowe, gdyby chciał.

Pismem z dnia 31 lipca 2024 r. inwestor złożył swoją odpowiedź na skargę. Inwestor wniósł o oddalenie skargi oraz o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Pozostałe strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". W odpowiedzi na skargę złożonej przez inwestora, uczestnik postępowania zaznaczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarżący, ani SKO nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 24 października 2024 r., Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 28 listopada 2024 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Sądowa kontrola obejmuje swoją kognicją m.in. decyzje administracyjne, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, choćby nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na części działki ewidencyjnej dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.p.z.p. Inwestor zamierzył realizację farmy fotowoltaicznej na części działki. Skarżący podnoszą, że niedopuszczalne jest posadowienie jakiejkolwiek zabudowy na części działki, tj. że przepisy u.p.z.p. wymagają, aby nowa zabudowa była ustalana w kontekście całej powierzchni działki z uwagi na konieczność zachowania ładu przestrzennego. SKO odrzuca ten argument, twierdząc, że doszło do zmian w przepisach prawa, gdzie obszar analizowany, o którym mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. dotyczy terenu, a nie działki, stąd można zawęzić obszar lokowania zabudowy. Sąd co do zasady podziela argumentację skarżących, jednakże to nie przesądza o tym, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

Warto rozpocząć od refleksji nad przedmiotem niniejszego postępowania. Inwestor zamierza zrealizować instalacje, które składają się na farmę fotowoltaiczną. Są to moduły fotowoltaiczne, inwertery, stacja transformatorowa, ogrodzenie, bramy wjazdowe oraz monitoring. Z uwagi na przeważający udział modułów fotowoltaicznych w ramach tej inwestycji, należy ją zakwalifikować jako instalację odnawialnych źródeł energii, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Definicja takiej instalacji została przedstawiona w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 z późn. zm., zwanej dalej "u.o.z.e."). Zgodnie z powołanym przepisem instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego, a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm., zwanej dalej "p.e.") wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Instalacja, jaką inwestor zamierza zrealizować ma na celu produkcję energii elektrycznej za pośrednictwem zjawiska fotoelektu z zasobów energii promieniowania słonecznego (zob. art. 2 pkt 22 u.o.z.e.). Zaplanowana inwestycja jest więc instalacją odnawialnego źródła energii, a w związku z tym inwestycja ta korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (por. np. wyrok NSA z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 805/23). Żaden z organów nie miał obowiązku analizować spełnienia przez inwestycję wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a więc tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Rolą organów było zbadanie spełnienia wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Takie badanie zostało przeprowadzone i zrobiono to prawidłowo. Inwestor dołączył oświadczenie dostawcy energii, że wykona przyłącze do sieci energetycznej i zapewni dostęp do energii elektrycznej. Z uwagi na fakt, iż w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. mowa jest o konieczności zapewnienia zgodności inwestycji z przepisami szczególnymi, a także mając na uwadze, że inwestor zamierza zrealizować instalację fotowoltaiczną, zapewnienie dostępu do mediów – tu: energii elektrycznej – jest wymogiem, który spełnia się po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 7 ust. 8d pkt 1 p.e. Również i w tym przypadku nie było obowiązku zapewnienia dostępu do energii elektrycznej, ale inwestor postarał się już o to na etapie wstępnym.

Dalej, w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. mowa jest o tym, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z map dołączonych do akt administracyjnych wynika, że działka, na której ma być posadowiona farma fotowoltaiczna składa się z terenów o rolnym przeznaczeniu. Na uwagę zasługuje fakt, że są to grunty klasy, które nie wymagają uzyskania zgody jakiegokolwiek organu na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Planowana inwestycja nie zagraża zatem żadnym gruntom, które podlegałyby ochronie prawnej np. na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Skarżący wywodzą swój główny zarzut polegający na tym, że inwestor, składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy, wskazał, iż inwestycja ma zostać zrealizowana na części działki ewidencyjnej, a błędem organów obydwóch instancji było przystanie na to. Sąd podziela zasadniczo argumentację skarżących, jednakże to nie ma wpływu na ocenę trafności zaskarżonej decyzji, gdyż w tej sprawie zachodzi istotny wyjątek. Trzeba mieć na uwadze bowiem to, że z dniem 3 stycznia 2022 r. przepisy u.p.z.p. zostały istotnie znowelizowane. Dotyczy to również tego, iż dotąd przepisy prawa mówiły o obszarze analizowanym wokół działki, a teraz, w myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p., mówi się o obszarze wokół terenu, co miałoby wskazywać, że jest to przesłanka do wydzielania terenu, który może być mniejszy od działki ewidencyjnej. Tym samym, miałoby to świadczyć o możliwości ustanawiania warunków zabudowy dla części działki. Nie sposób zgodzić się z taką argumentacją.

Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że mimo nowelizacji u.p.z.p. z dnia 3 stycznia 2022 r., pogląd orzecznictwa nie może ulec zmianie z uwagi na zmiany terminologii w prawodawstwie. Sąd Kasacyjny zaznacza, że wyznaczenie obszaru analizowanego, gdzie determinantą jego wielkości jest front działki, obliguje do uznania, iż to działka ewidencyjna jest podstawową "jednostką" z uwagi na uregulowania kartograficzne. Granice działki to granice prawne, stąd przedmiotem spraw z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego są zamierzenia inwestycyjne lokowane na działkach ewidencyjnych, a nie na terenie rozumianym węziej. Teren może być rozumiana jako jedna lub kilka działek, aby nie dochodziło do nieuzasadnionych podziałów wbrew ewidencji gruntów. Ten pogląd jest konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1787/23). Co do zasady więc nowa zabudowa powinna być wyznaczona dla całości działki ewidencyjnej. Istnieją od tego jednak odstępstwa, które wynikają z odrębnych uregulowań, a jeden z tych wyjątków zachodzi na gruncie niniejszej sprawy.

Mając na uwadze to, że w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. żaden z organów nie miał obowiązku przeprowadzenia badania dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, co jest niewątpliwe, należy stwierdzić, że farmy fotowoltaiczne korzystają ze zwolnień, które ograniczałyby ich lokowanie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, w sytuacji, gdy działka ewidencyjna jest już zabudowana w części, można ulokować nową zabudowę na niezabudowanej części z wyłączeniem powierzchni zabudowanej w celu zachowania standardów ładu przestrzennego (wyrok NSA z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 786/20). Skoro zatem takiego obowiązku nie ma w sytuacji, gdy przeprowadzenie analizy dobrego sąsiedztwa jest konieczne względem działki częściowo zabudowanej, to tym bardziej nie może być, gdy farma fotowoltaiczna korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł tym samym, co Sąd w składzie orzekającym aprobuje z całą mocą, że z uwagi na odstąpienie od konieczności badania dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej, a więc w sytuacji działania na rzecz promocji produkcji energii ze źródeł odnawialnych, dopuszczalne jest ulokowanie farmy fotowoltaicznej na części działki. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Tym samym oczywistą rzeczą jest dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej w odniesieniu do inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej. W związku z tym zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 oraz art. 54 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 upzp jest usprawiedliwiony." (wyrok NSA z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1360/23, niepublikowany [w dniu sporządzenia niniejszego uzasadnienia]). Tym samym niezasadny okazał się pierwszy zarzut skargi. Nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ w sprawach, w których inwestor planuje posadowienie inwestycji z kategorii odnawialnych źródeł energii, dopuszczalne jest przyjęcie do analizy tylko fragment działki ewidencyjnej, co należy oczywiście traktować jako wyjątek od zasady, że nowa zabudowa może być ulokowana na całej działce ewidencyjnej. Odrzucić natomiast należy argumentację SKO, że przez teren można traktować część działki, ale to pozostaje już poza dyskusją, ponieważ nie zmienia to trafności podjętego rozstrzygnięcia.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Brak wezwania skarżących do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym może być traktowane jako naruszenie, ale nie daje to podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli skarżący mogli skutecznie skorzystać ze swojego prawa do zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. SKO nie przeprowadziło żadnych czynności, o których mowa w art. 136 § 1 k.p.a., ponieważ dysponowało zgromadzonym materiałem dowodowym i należało go jedynie ocenić w świetle postawionych zarzutów w odwołaniu od decyzji Wójta. Czym innym byłoby, gdyby Kolegium prowadziło postępowanie uzupełniające z pominięciem skarżących. Tutaj tego nie było, a brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania odwoławczego, o ile jest uchybieniem, to nie skutkuje ono eliminacją zaskarżonej decyzji.

Kończąc, planowana inwestycja spełnia także ostatni wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Z uwagi na spełnienie zatem wszystkich wymaganych przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., inwestycja może zostać zrealizowana.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.