Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 52/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 70b
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty
article: par 10 ust 1, ust 2 pkt 1, par 10 ust 4, ust 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 244 poz 1626
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi L. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. H. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się do Wójta Gminy o dofinansowanie kosztów kształcenia R. S. w zawodzie [...], w okresie od [...]

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 70b ust. 6 w zw. z art. 70b ust. 1-3, 5 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", z uwzględnieniem § 2, § 3, § 6 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 1996 r. Nr 60, poz. 278 ze zm.), § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. Nr 244, poz. 1626), odmówił przyznania L. H. dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika R. S.

Organ na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dokumentów ustalił, że młodociany pracownik zamieszkuje na terenie Gminy. Pracodawca, stosownie do art. 70b ust. 7 pkt 2 ustawy o systemie oświaty i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, posiadał zawartą umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z młodocianym pracownikiem. Umowa została zawarta w dniu [...] r. Okres kształcenia wyniósł więc 36 miesięcy, co odpowiada § 6 ww. rozporządzenia. Pracodawca, zgodnie z art. 70b ust. 1 pkt 2 i ust 7 pkt 3 ustawy o systemie oświaty, przedłożył dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie [...] z dnia [...] r. młodocianego pracownika R. S.

W myśl art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty i § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić pracodawca posiadający kwalifikacje wymagane od instruktorów praktycznej nauki zawodu. Naukę zawodu prowadził L. H. jako pracodawca, jednakże przedstawione przez niego dokumenty (w tym świadectwo dojrzałości technikum z tytułem[...] ), nie potwierdzają wymaganego § 10 ust. 5 rozporządzenia z 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu odpowiednio 3-letniego lub 6-letniego stażu pracy w zawodzie, którego nauczał. Wobec powyższego organ uznał, że pracodawca nie spełnił wszystkich warunków koniecznych, by pełnić obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu, tym samym nie przysługuje mu dofinansowanie kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika.

L. H. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił naruszenie:

- § 10 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia

2010 r. w sprawie wykonywania praktycznej nauki zawodu w zw. z § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia i art. 70b ustawy o systemie oświaty oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania przez błędne stwierdzenie, że pracodawca nie posiada wymaganego stażu dla instruktora praktycznej nauki zawodu monter-elektronik, gdy faktycznie prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą od 1994 r., w tym w zakresie budowy linii elektroenergetycznych,

- art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez pominięcie domniemania prawdziwości danych ujawnionych w ewidencji działalności gospodarczej co do przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej,

- przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności poprzez błędne uznanie, że przeważająca działalność gospodarcza jest jedyną działalnością gospodarczą jaką on prowadzi,

- art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne ustalenie stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego,

- art. 77 § 4 i 220 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie i nieuwzględnienie z urzędu informacji posiadanych przez organ I instancji w zakresie kwalifikacji strony jako instruktora praktycznej nauki zawodu [...] wynikających z postępowania zakończonego decyzją z [...] r. o przyznaniu dofinasowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika.

Odwołujący się wskazał, że praktyka lekarska nie jest jedyną działalnością gospodarczą jaką wykonuje. Informacje zawarte w ewidencji działalności gospodarczej jednoznacznie wykazują, że posiada on co najmniej trzyletni staż pracy w zakresie właśnie zawodu montera-elektronika, prowadząc jako osoba fizyczna działalność gospodarczą od 1994 r. w zakresie także powyższej profesji. Informacje zawarte w ewidencji działalności gospodarczej korzystają z domniemania prawdziwości danych, zaś wskazanie przeważającej działalności gospodarczej nie oznacza, iż przedsiębiorca nie prowadzi tej działalności w zakresie pozostałych ujawnionych w ewidencji przedmiotów działalności. W wyroku z dnia 29 września 2008 r. II SA/Op 205/08 WSA w Opolu stanął na stanowisku, iż do stażu pracy w nauczanym zawodzie bez wątpienia zaliczyć można okres prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek przez skarżącą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 70b ust. 6 w związku z art. 70b ust. 1-3, 5 i 7 ustawy o systemie oświaty oraz § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu, po rozpatrzeniu odwołania L. H., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy

o systemie oświaty oraz § 10 ust. 2, 4, 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu, wskazując, że pracodawcy, który zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia jeżeli osoba ucząca ucznia, tj. pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy lub osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych. Z akt sprawy wynika, że umowa o pracę

w celu przygotowania zawodowego młodocianego R. S. zawarta została w dniu [...] r. z L. H. –[...]. Praktyczna nauka zawodu miała być prowadzona pod nadzorem pracodawcy posiadającego świadectwo dojrzałości technika elektronika oraz dyplom Uniwersytetu o ukończeniu studiów wyższych w zakresie matematyki nauczycielskiej, niemniej jednak, zdaniem organu, żaden z dokumentów znajdujących się w aktach nie potwierdza wymaganego trzyletniego stażu pracy L. H. w zakresie zawodu [...]. Prowadzenie działalności gospodarczej o bardzo szerokim zakresie zawartym w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, nie stanowi dowodu na odbycie stażu w analizowanej dziedzinie. Trudno bowiem przyjąć, aby dyrektor placówki wykonywał ww. zawód, jak również nadzorował naukę ucznia trwającą 3 lata. Nadzór i nauka polega na pokazywaniu czynności uczniowi a następnie sprawdzaniu jego umiejętności, korygowaniu błędów oraz doskonaleniu umiejętności. W odniesieniu do powołanego w odwołaniu wyroku organ wyjaśnił, że sprawa dotyczyła pracy w małej placówce, tj. sklepie spożywczym, gdzie nietrudno jest udowodnić pracę żony właściciela sklepu. Natomiast w sytuacji prowadzenia wielu branż działalności gospodarczej wymienionych w ramach kodów PKD trudno przyjąć, iż odwołujący odbył wymagany staż w zawodzie montera-elektronika. Z kolei brak podstaw do uznania, iż L. H. posiada trzyletni staż pracy w zawodzie [...] wyklucza możliwość przyznania wnioskowanego dofinansowania (§ 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktyczne nauki zawodu).

Na powyższą decyzję L. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Kolegium lub uchylenie decyzji organu I i II instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Jednocześnie zwrócił się o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia uzupełniającego strony oraz oświadczeń pracowników na okoliczność posiadania co najmniej 3-letniego stażu pracy w zawodzie monter-elektronik, kwalifikacji wymaganych do pełnienia obowiązków instruktora praktycznej nauki zawodu oraz podstaw i zasadności wniesionej skargi. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych wobec przyjęcia, że L. H. faktycznie nie wykonywał zawodu [...] oraz, że wątpliwym jest, by skarżący osobiście nadzorował naukę zawodu młodocianego pracownika przez okres 3 lat oraz naruszenie następujących przepisów postępowania:

- art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji nieznajdującej oparcia w przepisach prawa,

- art. 7, 8 i art. 80 K.p.a. przejawiające się w niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pominięciu kluczowych dla sprawy dowodów

i okoliczności, powierzchownej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego,

w szczególności, wobec nie wzięcia pod uwagę faktu, że dnia 25 października 2011 r. decyzją Wójta Gminy przyznano skarżącemu dofinansowanie kosztów nauki zawodu [...] młodocianego pracownika oraz okoliczności, iż strona od [...] r. prowadzi działalność gospodarczą, w tym w zakresie budowy linii elektroenergetycznych; poprzez pominięcie przez organ dodatkowych dokumentów dołączonych do odwołania, tj. 3 szt. zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z [...] r. oraz oświadczenia strony przedłożonego wraz z kopią dyplomu ukończenia wyższych studiów; poprzez pominięcie okoliczności, że prowadzi przedmiotową działalność gospodarczą jako osoba fizyczna,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez brak realizacji ustawowych wytycznych

w zakresie treści uzasadnienia wydanej decyzji, co znacznie utrudnia jej skarżenie

i ogranicza możliwość jej merytorycznej kontroli, a tym samym pozostaje

w sprzeczności z zasadą przekonywania,

Nadto wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

- niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię § 10 ust. 5 pkt 4 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu

z dnia 15 grudnia 2010 r. i art. 70b ustawy o systemie oświaty, jak i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia skutkujące stwierdzeniem iż, brak jest podstaw do uznania, iż strona posiada wymagany trzyletni staż pracy w zawodzie [...],

- niezastosowanie art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. w zakresie domniemania prawdziwości danych wpisanych do CEIDG,

- błędną wykładnię definicji legalnych działalności zawartych w treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności

w zakresie przyjęcia, iż pojęcie przeważającej działalności gospodarczej jest tożsame z pojęciem jedynej działalności.

Na poparcie swego stanowiska skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 205/08 wskazując, że skoro L. H. jako osoba fizyczna od przeszło 20 lat prowadzi działalność gospodarczą, w tym w zakresie budowy linii elektroenergetycznych, to zdobył doświadczenie potwierdzające odbycie wymaganego 3-letniego stażu pracy w zawodzie [...]. Przy czym okoliczność ta została udowodniona przedstawionymi przez stronę dokumentami, a także oświadczeniami załączonymi do skargi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 5 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę i modyfikuje zawarte w niej żądanie w ten sposób, iż wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art.106 § 3 ww. ustawy sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające

z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W skardze złożony został wniosek o przeprowadzenie dowodów z oświadczeń skarżącego i jego pracowników na okoliczność posiadania przez L. H. co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie. Sąd stwierdził, że skoro skarżący uczestniczył w postępowaniu administracyjnym to miał możliwość przedstawienia różnych dowodów na powyższą okoliczność, a skoro żadnych nie przedstawił obecnie nie mają one charakteru dowodów uzupełniających i przyczyniających się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

Zaskarżone decyzje zapadły na podstawie art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156). Zgodnie z art. 70b ust. 1, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę, w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach oraz młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl ust. 6 i 7 cytowanego przepisu, dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1.

Zasady i warunki odbywania przygotowania zawodowego młodocianych zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626 ze zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem", zostały określone warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia.

Zasadą określoną w rozporządzeniu jest, że zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele (§ 10 ust. 1). Jednakże kolejne przepisy § 10 stanowią, że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców mogą także prowadzić:

1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli (ust. 2 pkt 1);

2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy (ust. 2 pkt 2);

Osoby prowadzące zajęcia praktyczne zwane są "instruktorami praktycznej nauki zawodu". Zgodnie z § 10 ust. 4, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Natomiast instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz:

1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub

2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.

Skarżący L. H. posiada świadectwo ukończenia technikum i tytuł zawodowy technik elektronik o specjalności radiotechnika i telewizja oraz dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie matematyki nauczycielskiej.

Z pewnością L. H. posiada wymagane wykształcenie, w tym także pedagogiczne, a kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy posiada również wymagany, co najmniej trzyletni, staż pracy w zawodzie, którego nauczał. L. H. uważa, że skoro od [...] r. prowadzi działalność gospodarczą w określonym w rejestrze tej działalności zakresie, to w tym zakresie posiada wymagany staż pracy. Zdaniem organów, w tym konkretnym przypadku, nie można przyjąć, że L. H. posiada wymagany staż pracy na stanowisku [...]. W ocenie sądu, z tym stanowiskiem organów należy się zgodzić.

Ze znajdujących się w aktach administracyjnych zaświadczeń o wpisie przedsiębiorcy L. H. do ewidencji działalności gospodarczej z lat: [...]wynika, że od momentu uzyskania dyplomu ukończenia studiów wyższych prowadzi on bardzo szeroką działalność gospodarczą (ponad 100 przedmiotów).

Nie sposób zaprzeczyć, że wśród tego zakresu działalności mieszczą się także takie przedmioty, do realizacji których mogło być niezbędne korzystanie z pracy osób posiadających przygotowanie zawodowe w zakresie elektroniki, w tym np. wykonywanie robót ogólnobudowlanych w zakresie przesyłowych obiektów liniowych: rurociągów, linii elektroenergetycznych, elektrotrakcyjnych i telekomunikacyjnych. Jednakże oprócz przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej należy także wziąć pod uwagę inne okoliczności prowadzenia tej działalności. Tak olbrzymi zakres działalności powoduje, że osoba prowadząca tą działalność nie jest w stanie wykonywać osobiście wszystkich prac związanych z jej prowadzeniem. Konsekwencją tego jest konieczność zatrudnienia innych osób, w tym posiadających odpowiednie przygotowanie zawodowe w wielu dziedzinach. Przedsiębiorstwo skarżącego "[...] zatrudnia wiele osób i prowadzi bardzo różnorodną działalność, zaś L. H. jest jego dyrektorem – a więc, przede wszystkim, osobą zarządzającą tą działalnością i nadzorującą wszystkich pracowników. Doświadczenie życiowe pozwala stwierdzić, że w takiej sytuacji nie jest możliwe by przedsiębiorca mógł ponadto odbywać, przez okres co najmniej trzyletni, staż na stanowisku [...]. Nie wskazuje na to żaden dowód przedłożony przez skarżącego organom. Zwrócić uwagę należy także, że posiadanie stażu w konkretnym zawodzie oznacza w tym przypadku, wykonywanie stałej pracy na stanowisku [...], nie zaś pełnienie funkcji dyrektora i sporadyczny kontakt z zagadnieniami związanymi z zakresem pracy [...].

Dodać należy, że, zdaniem sądu, skarżący niewłaściwie pojmuje właśnie posiadanie stażu pracy w zawodzie. Wskazuje na to fakt ubiegania się także o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika w zawodzie kucharza i podnoszenie przez L. H., że posiada on również stosowny staż pracy w zawodzie [...], gdyż wśród przedmiotów jego działalności są także "restauracje, bary, stołówki" itp. Fakt ten znany jest sądowi z urzędu, gdyż przed tutejszym sądem zapadł wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 53/16.

Reasumując, fakt prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie uwidocznionym w rejestrze tej działalności nie przesądza jeszcze o tym, że osoba prowadząca tą działalność posiada staż pracy we wszystkich zawodach niezbędnych do realizacji tej działalności. Każdorazowo osoba taka musi ten staż wykazać poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających jej bezpośredni i stały, w danym okresie, udział w wykonywaniu pracy w konkretnym zawodzie. Skarżący dokumentów takich nie przedłożył, a w tym przypadku to po jego stronie istniał obowiązek wykazania posiadanego stażu pracy w zawodzie, stąd prawidłowo organy rozstrzygnęły w sprawie odmawiając dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Zdaniem sądu, dla uznania faktu posiadania przez skarżącego wymaganego stażu pracy w zawodzie elektronika niewystarczającym jest to, że organ I instancji wcześniej w innej sprawie przyznał dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, organ bowiem w każdej indywidualnej sprawie zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dokonać oceny zgromadzonego materiału pod kątem spełnienia przesłanek wymaganych przepisami.

W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione i dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.