Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 625/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 134 ust. 1, art. 148.
journal: Dz.U. 2018 poz 1510
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4, art. 151.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Po 626/18 w sprawie ze skarg A. K. M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. i "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2) zasądza od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu na rzecz "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 14 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Po 626/18 oddalił skargi: A. K. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. (dalej: A.) i "K." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej: K., skarżąca kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu (dalej: Dyrektor WOW NFZ) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Dyrektor WOW NFZ ogłosił 13 marca 2018 r. postępowanie w trybie konkursu ofert na zawarcie na okres od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2023 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie urologia – hospitalizacja planowa w tym: - urologia, - hospitalizacja planowa – pakiet onkologiczny na obszarze województwa wielkopolskiego. W ogłoszeniu podano, że wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 6.166.000 zł na okres rozliczeniowy od 1 lipca 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., a maksymalna liczba umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania to 4.

W postępowaniu oferty złożyło 7 podmiotów.

W części jawnej komisja wezwała dwóch oferentów do uzupełnienia braków formalnych, które następnie zostały uzupełnione, a w części niejawnej komisja odrzuciła jedną z ofert.

W wydanym [...] maja 2018 r. rozstrzygnięciu wskazano 4 podmioty, z którymi Wielkopolski Oddział Wojewódzki NFZ w Poznaniu postanowił zawrzeć umowę.

Od powyższego rozstrzygnięcia w terminie wpłynęły odwołania spółek: A., K. oraz M.-P. Sp. z o.o. z siedzibą w P..

Decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...] Dyrektor WOW NFZ oddalił powyższe odwołania, nie stwierdzając naruszenia zasad prowadzenia postępowania przez komisję konkursową, które miałyby wpływ na interes prawny odwołujących.

Spółki: A. i K. złożyły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Powołaną decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor WOW NFZ utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ przytoczył szczegółowo stan faktyczny, w tym przyznaną oferentom punktację, a także wskazał, że K. zajęła 1 miejsce w rankingu, a A. – ostatnie 6 miejsce.

Odnośnie zarzutów A. organ stwierdził, że na podstawie uchwały z 27 kwietnia 2018 r. w przypadkach, gdy złożona oferta zawierała sprzeczne wzajemnie wykluczające się informacje, komisja postanowiła wzywać oferenta do złożenia stosownych wyjaśnień, a po ich przyjęciu korygować treść odpowiedzi oferenta lub odejmować bądź dodawać punkty rankingowe. Taka sytuacja wystąpiła w przypadku oferty spółki A. co dowarunku zapewniania wyodrębnionej całodobowej opieki lekarskiej we wszystkie dni tygodnia, która miałaby być łączona z dyżurem lekarskim w zakresie innego profilu. A. bowiem posiadała jedną komórkę organizacyjną z różnymi profilami realizacji świadczeń. Zmiana oferty była zatem, zdaniem organu, uzasadniona. Dyrektor WOW NFZ nie znalazł również podstaw do zakwestionowania umów zawartych przez oferentów z podwykonawcami, które spełniają wymóg zapewniania dostępu do wskazanych w nich świadczeń na dzień otwarcia ofert oraz od początku obowiązywania umowy. Organ wyjaśnił również różnicę między uzupełnieniem braku formalnego oferty (brak kopii polisy OC) a nieprawdziwymi informacjami.

W odniesieniu do zarzutów spółki K. organ podkreślił, że komisja konkursowa podjęła 8 maja 2018 r. uchwałę w przedmiocie sposobu dokonania podziału środków finansowych, określonych w ogłoszeniu o konkursie ofert, zgodnie z którą umniejszano wartości wyjściowe o wartość obliczoną z uwzględnieniem łącznej oceny oferty uzyskanej na podstawie kryteriów niecenowych. Pomniejszenie odnosiło się do wartości proponowanej dla oferty, która uzyskała o jedno miejsce wyżej w rankingu o kwotę obliczoną dla każdego z zakresów. Zgodnie z tymi ustaleniami wartość wyjściowa wynosiła dla zakresu podstawowego 250.000 zł oraz dla zakresu skojarzonego – 100.000 zł. Komisja przeprowadziła weryfikację ofert pod kątem liczby oferowanych świadczeń i przygotowania propozycji do negocjacji w odniesieniu do odrębnego miejsca udzielania świadczeń. Komisja uwzględniała rozdział środków w celu złożenia propozycji negocjacyjnych, który samym świadczeniobiorcom zapewniłby jak najlepszy dostęp do świadczeń (nie tylko w rozumieniu dostępności ocenianej jako kryterium oceny ofert, ale i w rozumieniu faktycznej możliwości uzyskania przez pacjenta każdego ze świadczeń gwarantowanych). O uwzględnieniu potencjału spółki K. świadczyć miał, w ocenie organu, znaczny wzrost wartości zawartej umowy w stosunku do wartości umowy dotychczasowej. Podziału środków nie można było uznać za naruszający interes tej półki. Organ podkreślił że, zadaniem Narodowego Funduszu Zdrowia jest zapewnienie prawidłowej dostępności świadczeń zdrowotnych podmiotom uprawnionym. Z kolei podział musi uwzględniać wartość środków, które NFZ może przeznaczyć na realizację określonych zadań oraz umożliwić realne udzielanie przez podmiot świadczeń opieki zdrowotnej w określonym czasie obowiązywania umowy. Organ zauważył, że w I półroczu 2018 r. w ramach realizowanego kontraktu K. zmniejszyła wymiar pracy personelu lekarskiego o 29 godzin średniotygodniowego czasu pracy, a także czas pracy lekarzy specjalistów – co oznaczało zmniejszenie jej potencjału. Organ podkreślił również znaczenie negocjacji i fakt podpisania przez spółkę K. protokołu bez zastrzeżeń. Dyrektor nie stwierdził błędów w przyznaniu punktów przy ocenie za poszczególne kryteria rankingujące, a Komisja nie zastosowała żadnych pozaustawowych kryteriów oceny ofert. Każdy z oferentów odpowiadał na te same pytania ankietowe. Organ uważał, że zasada równego traktowania nie została naruszona.

Skargi na powyższą decyzję wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółki: A. i K.. Obie spółki żądały uwzględnienia ich skarg, uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia kosztów.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 12 grudnia 2018 r. na mocy art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a) połączył sprawę ze skargi spółki K. o sygn. akt III Sa/Po 665/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi spółki A. o sygn. akt III SA/Po 626/18 i prowadził ją pod wspólną sygn. akt III SA/Po 626/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu obie skargi jako niezasadne oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.

Sąd przytoczył najważniejsze regulacje dotyczące postępowania o zawieranie umów na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Podał, że w myśl art. 139 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510, dalej: ustawa o świadczeniach) zawieranie tychże umów następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (pkt 1) albo w trybie rokowań (pkt 2). W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert NFZ zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 ustawy o świadczeniach zawiera m.in. nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, określenie obszaru terytorialnego. Prezes NFZ, stosownie do art. 146 ustawy o świadczeniach określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców. Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 140 ust. 1 tego aktu). Kryteria oceny ofert są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ustawy o świadczeniach).

Sąd wyjaśnił, że konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej, w której komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach). Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją (art. 148 pkt 1ustawy o świadczeniach); a także ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (pkt 2 ww art.). Gdy oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ, komisja konkursowa odrzuca ofertę (art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach). Odrzuca się również ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje (art. 149 ust. 1 pkt 2 ww aktu).

Sąd I instancji zauważył, że w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obowiązują dwie podstawowe zasady, będące jednocześnie wytycznymi kierunkowymi przy ocenie zastosowania i przy interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach i przepisów wykonawczych do tej ustawy, tj.: zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz obowiązek organu prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania (świadczeniodawcy) w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać wywołany, gdy naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług.

Odnosząc się do zarzutów spółki K. (w sprawie występuje K.) WSA podzielił pogląd, że spółka ta zarzucając niedokonanie wyboru jej oferty w całości (jako jedynej), w rzeczywistości dążyła do swoistego monopolu. K. nie kwestionowała przyznanej punktacji, ale na tej podstawie domagałą się wybrania wyłącznie jej oferty w całości i takie żądanie wysnuła już po przeprowadzeniu negocjacji, z których protokół podpisała bez zastrzeżeń. Obliczone przez organ wartości, w tym wyjściowa, stanowiły propozycję do negocjacji, co nie zmieniło oceny ofert złożonych w postępowaniu konkursowym. Zasadnie podniósł organ, że przepisy nie nakładały na niego obowiązku uwzględnienia oferty w całości wyłącznie z tego powodu, że zajęła ona pierwsze miejsce. Zgodnie bowiem z art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach komisja może wybrać jedną lub więcej ofert. Sąd zauważył, że uwzględnienie oczekiwań co do ilości zakontraktowanych świadczeń tych oferentów, którzy znajdują się na pierwszych miejscach rankingowych, przy określonej wartości zamówienia, mogłoby w oczywisty sposób powodować ograniczenie dostępności świadczeń, a tym samym ograniczenie praw i interesów pacjentów, których realizacji służy zawieranie umów ze świadczeniodawcami. Z akt zaś nie wynikało, aby K. podważała ustalenia negocjacji w ich trakcie, jak i nie przedstawiała żadnych zastrzeżeń podczas przeprowadzania negocjacji. Za zasadne uznał stanowisko Dyrektora WOW NFZ, że uwzględnienie później podnoszonych przez spółkę zarzutów doprowadziłoby do naruszenia zasad uczciwej konkurencji. Ocena poszczególnych ofert była dokonana w oparciu o jednakowe kryteria. Dlatego WSA nie dopatrzył się, aby K., która zajęła pierwsze miejsce w rankingu końcowym i zawarła umowę, doznała uszczerbku w interesie prawnym. Odwołując się do orzecznictwa, WSA wywiódł z treści art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, że celem tego postępowania jest weryfikacja rozstrzygnięcia konkursu pod kątem ewentualnego naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania konkursowego, które mogło skutkować naruszeniem interesu prawnego odwołującego się. Do uszczerbku w interesie prawnym odwołującego się, wyznaczającego zakres kontroli administracyjnej rozstrzygnięcia konkursowego, może dojść wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o udzielanie świadczeń. Zatem konieczne byłoby stwierdzenie naruszenia zasad postępowania, które musiałoby naruszać rzeczywiście istniejący interes świadczeniodawcy. Posiadanie interesu prawnego zaś związane jest z oceną, czy naruszenie określonych zasad postępowania powoduje to, że oferent pozbawiony jest możliwości zawarcia umowy.

Odnosząc się do zarzutów spółki A., Sąd I instancji stwierdził, że dotyczyły kwestii uznania, czy skarżąca zapewniała wyodrębnioną całodobową opiekę lekarską we wszystkie dni tygodnia, a także czy skarżąca doznała uszczerbku wskutek nieodrzucenia ofert wskazanych oferentów z powodu przedstawienia przez nich umów z podwykonawcami, w których okres obowiązywania nie pokrywał się z okresem, na który ogłoszono postępowanie o zawarcie umowy, tj. do 30 czerwca 2023 r. lub na czas nieokreślony.

Sąd podniósł, że z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1372, dalej: "rozporządzenie w sprawie ofert") wynika, że za zapewnienie wyodrębnionej całodobowej opieki lekarskiej we wszystkie dni tygodnia przysługuje 1 punkt, a za zapewnienie wyodrębnionej całodobowej opieki lekarskiej we wszystkie dni tygodnia - lekarz specjalista w dziedzinie urologii – przysługują 2 punkty. Kryterium to zostało jasno sformułowane. Dlatego nie można było uznać, by A. zapewniała wyodrębnioną opiekę w przedmiotowym zakresie, mimo posiadania wyłącznie jednej jednostki organizacyjnej. W przypadku A. opieka ta byłaby dzielona pomiędzy różne profile świadczeń, co potwierdzało jej oświadczenie o łączeniu opieki z dyżurem lekarskim w zakresie innych profili. Sąd I instancji przyznał rację organowi co do zmiany odpowiedzi spółki; w przeciwnym przypadku musiałby odrzucić ofertę A., uznając jej ofertę jako zawierającą nieprawdziwe informacje.

Sąd nie dopatrzył się, aby także komisja konkursowa naruszyła, wynikającą z art. 134 ustawy o świadczeniach, zasadę równego traktowania. Regułę tę oraz zasadę zapewnienia zachowania uczciwej konkurencji WSA pojmował jako generalny nakaz stworzenia jednakowych możliwości udziału w konkursie, w tym pozyskiwania informacji dotyczących postępowania konkursowego, warunków jego przeprowadzania, dostępu do informacji ze strony organu, a także zastosowania jednakowych kryteriów i metod oceny składanych ofert, zapewnienia jednakowych warunków udziału w negocjacjach itp. Sąd zgodził się z opinią organów, że komisja kierowała się przy wyborze każdego z oferentów tymi samymi kryteriami, wynikającymi z powszechnie obowiązujących przepisów prawa dostępnych w tym samym stopniu wobec każdego oferenta.

Sąd zauważył, że w konkursie o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej konkurują ze sobą nie oferenci, lecz złożone przez nich oferty, których treść wyznaczają wyłącznie zawarte w nich dane, a więc dokumenty i złożone przez świadczeniodawcę oświadczenia. Przeprowadzana w części jawnej konkursu ocena ofert dokonywana jest wyłącznie w oparciu o wszystkie zawarte w nich dane, niepodlegające późniejszemu uzupełnieniu czy korekcie (z zastrzeżeniem art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach).

Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził również, aby doszło do naruszenia przepisów przez organ wskutek nieodrzucenia wskazanych przez A. ofert, w których umowy zawarte z podwykonawcami nie obejmowały całego okresu realizacji określonego w ogłoszeniu o konkursie. Zasadnie organ uznał za spełnienie warunku, gdy przedłożone umowy były zawarte w dniu otwarcia ofert i miały obowiązywać od początku realizacji umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania.

Z wyrokiem Sądu I instancji nie zgodziła się spółka K. i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), z zastrzeżeniem, iż naruszenie przepisów postępowania odnosić się miało zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r. I OSK 261/11). Skarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie i oddalenie skargi skarżącej, spowodowane nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji zarzutów i wad postępowania objętego postępowaniem, tj. nieuwzględnieniem naruszenia art. 140, art. 134, art. 147, art. 152 ust. 1, art. 142 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak odniesienia się Sądu I instancji w uzasadnieniu orzeczenia do wszystkich podnoszonych w skardze zarzutów i ich wpływu na rozstrzygnięcie oraz wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia; w sprawie w ocenie skarżącego lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku, pozbawiło stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia mającego bezpośredni wpływ na jego interes prawny, a pomiędzy wskazanym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego istnieje związek przyczynowy. Sąd w uzasadnieniu nie odniósł się do zarzutów naruszenia art. 140, 134, 147, 142 ust. 5 ustawy o świadczeniach oraz art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., oraz do charteru prawnego i wpływu na interes prawny skarżącego uchwały wewnętrznej komisji konkursowej z dnia 8 maja 2018 r.;

3) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie w związku z art. 140 ustawy o świadczeniach, poprzez błędną wykładniE i przyjęcie przez Sąd I instancji, iż postępowanie konkursowe może opierać się na niejednoznacznie i niewystarczająco zdefiniowanych zasadach, w zakresie podziału środków finansowych pomiędzy oferentów i prowadzenia negocjacji, w tym wpływu niezdefiniowanych warunków na ilość świadczeń oferowanych przez komisję konkursową, co w konsekwencji prowadzi do niedokonania wyboru w całości oferty ocenionej jako najkorzystniejszej i naruszenia art. 142 ust. 5 ustawy;

4) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie w związku z art. 134 ustawy o świadczeniach, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd I instancji, iż zasada równego traktowania podmiotów i obowiązek zachowania uczciwej konkurencji, ogranicza się jedynie do części jawnej postępowania, z pominięciem części niejawnej, tj. różnicowania sytuacji oferenta, który złożył ofertę najkorzystniejszą i pozostałych, oraz wprowadzenie nieuzasadnionych preferencji dla podmiotów, które uzyskały mniejszą ilość punktów oceny oferty, a tym samym dyskryminację oferenta najkorzystniejszego, tj. działanie z pominięciem art. 142 ust. 5 ustawy o świadczeniach;

5) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie w związku z art. 147 ustawy o świadczeniach, poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia wobec wprowadzenia w trakcie postępowania konkursowego, po jego ogłoszeniu i otwarciu ofert, dodatkowej zasady mającej bezpośredni wpływ na sporządzanie oferty, oraz postępowanie oferentów podczas negocjacji, a więc niedozwolonej zmiany zasad prowadzenia postępowania, przeprowadzenie negocjacji mających charakter pozorny, wprowadzenia skarżącej w błąd, oraz bezpodstawne uznanie, iż skarżąca nie jest w stanie zrealizować całości zadania, pomimo złożenia oferty najkorzystniejszej i posiadanego potencjału, a w konsekwencji niewybranie jego oferty w całości, zgodnie z oferowanym planem finansowym;

6) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie w związku z art. 142 ust. 5 ustawy o świadczeniach, poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu administracyjnego, poprzez niedokonanie wyboru oferty najkorzystniejszej zgodnie z oferowaną liczbą świadczeń planowaną do wykonania;

7) art. 151 p.p.s.a poprzez nieuprawnione zastosowanie w związku z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez ograniczenie i zawężenie przez Sąd I instancji zakresu interesu prawnego oferenta jedynie do prawa zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z wyeliminowaniem oceny warunków zawarcia tej umowy w zakresie ilości świadczeń, z punktu widzenia zasady równego traktowania podmiotów i zasady uczciwej konkurencji.

W oparciu o powyższe zarzuty K. wniosła o: uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości; uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie z 30 kwietnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie skargi kasacyjnej, K. oświadczyła, że zrzeka się rozprawy i wnosiła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiła K. w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor WOW NFZ wnosił o oddalenie środka odwoławczego, rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzania rozprawy oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, na podstawie podniesionych przez spółkę K. zarzutów kasacyjnych (art. 183 § 1 zd. pierwsze i § 2 p.p.s.a., opubl. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), ponieważ skarżąca kasacyjnie wystąpiła o rozpoznanie jej na posiedzeniu niejawnym, a strona przeciwna – Dyrektor WOW NFZ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej zażądał nieprzeprowadzania rozprawy, a uczestnicy nie zażądali przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a).

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wymaga podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki, wyszczególnione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Należy przy tym zauważyć, że przepis art. 174 p.p.s.a. odnosi się do postępowania kasacyjnego mającego na celu ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku. Do kontroli legalności skarżonych decyzji zastosowanie zaś ma art. 145 i art. 145a p.p.s.a. Analizując stanowisko skarżącej kasacyjnie co do naruszenia podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. przez decyzję Dyrektora WOW NFZ, podlegającą ocenie przez obecnie kontrolowany wyrok WSA w Poznaniu, należy odczytać je, że K. zgłasza m.in. takie same zarzuty procesowe i materialne wobec omawianego wyroku, jakie wcześniej prezentowała co do ww decyzji.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora WOW NFZ w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres od 1 lipca 2018r. do 30 czerwca 2023 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne w zakresie urologia – hospitalizacja planowa, w tym : urologia –hospitalizacja planowa - pakiet onkologiczny na obszarze województwa wielkopolskiego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem i dlatego oddalił skargi na tę decyzję, w tym skarżącej kasacyjnie K., na podstawie art. 151 p.p.s.a. Według Sądu I instancji, w trakcie postępowania konkursowego interes prawny skarżącej kasacyjnie nie doznał uszczerbku prawnego wskutek działań NFZ i nie doszło do naruszenia zasad uczciwej konkurencji przez organ, który, oprócz oferty skarżącej, wybrał jeszcze trzy oferty, zamiast dokonać wyboru wyłącznie oferty skarżącej spółki, jak tego oczekiwała K..

W pierwszej kolejności oceną Sądu kasacyjnego objęto zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., sformułowany w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej jako najdalej idący. Zasadność jego bowiem wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych uchybień, objętych zarzutami skargi kasacyjnej. W ocenie składu orzekającego, wspomniany zarzut należało uznać za usprawiedliwiony.

Należy przypomnieć, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. określającego wymogi formalne uzasadnienia wyroku wynika, że uzasadnienie to powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wykonanie przez wojewódzki sąd administracyjny wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wskazania w uzasadnieniu wyroku obok faktycznej, także prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, nie pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości realizacji przez to uzasadnienie funkcji kontroli trafności rozstrzygnięcia. Powinno być ono sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę (zaskarżonego) wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie sądu I instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia wówczas, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Ta zaś nie jest możliwa – lub istotnie ograniczona – gdy uzasadnienie orzeczenia sądowego nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów, na przykład nie zawiera przedstawienia stanu sprawy, czy też nie wskazuje i nie wyjaśnia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r., z. 3, poz. 39; wyrok NSA z 12 października 2010r., sygn. akt II OSK 1620/10, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie to odnosi się również do orzeczenia którego uzasadnienie zawierając wymienione elementy, sformułowane jest jednak w sposób lakoniczny, niejasny, a tym samym uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyroki NSA: z 10 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1439/17; z 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone zachowanie organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest zaś uzasadniony wówczas, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni adekwatnie do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego stwierdził lub nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por.: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II FSK 1067/11). Wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia oznacza, że sąd I instancji, oddalając skargę, nie może poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia – przy uwzględnieniu przyjmowanego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego – kontroli prawidłowości ich subsumcji (zastosowania) przez organ. W uzasadnieniu wspomnianej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania.

Ponadto – co nie jest bez znaczenia z punktu widzenia oceny zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego – należy zauważyć, że jakkolwiek brak odniesienia się wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, to jednak pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie, stanowi uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku sądu I instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 851/15; 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1084/13; 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 641/17, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy ograniczenie się do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prosta akceptacja. Zwłaszcza w sytuacji, gdy dowodząc swoich racji, strona skarżąca wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, co zobowiązywać powinno sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosownej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, których brak należy w tej sytuacji ocenić jako wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd I instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. np. wyroki NSA z dnia: 15 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1832/09; 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09).

Odnosząc powyższe założenia do sporządzonego przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną oraz konfrontując go z zarzutem skargi kasacyjnej, należy zgodzić się ze spółką, że Sąd naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istoty wpływ na wynik sprawy. W ocenie składu orzekającego, w niniejszej sprawie kwestionowany skargą kasacyjną wyrok nie zawiera – wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. – takiego uzasadnienia, które realizowałoby wymóg "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia".

Trafnie zauważono w skardze kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia występują istotne braki w zakresie wyjaśnienia przez Sąd I instancji, jak w odniesieniu do kontrolowanego postępowania administracyjnego, oceniającego z kolei konkurs i oferty uczestniczących w nim podmiotów, a zwłaszcza skarżącej kasacyjnie, należy rozumieć zacytowane w zasadzie na początku rozważań unormowania, zawarte przede wszystkim w Dziale VI ustawy o świadczeniach, obowiązujące w konkursach ofert mających na celu zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W kontrolowanym postępowaniu oceniano konkurs ofert na zawarcie na okres od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2023 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne, zakres podstawowy: urologia – hospitalizacja planowa w tym: - urologia, - hospitalizacja planowa – pakiet onkologiczny na obszarze województwa wielkopolskiego, przy czym oferenci nie musieli występować z ofertami obejmującymi pełen zakres ogłoszenia, tj. zakres podstawowy oraz pakiet onkologiczny, gdyż mogli zgłosić ofertę obejmującą wyłącznie zakres podstawowy, jak uczyniła to K.. Sąd I instancji, w kontekście przywołanych reguł rządzących konkursem, kwestii tej nie rozważał czy oferta o opisywanym ograniczonym zakresie, przyjęta w całości co do liczby proponowanych w niej świadczeń i w tym zakresie wyłączna mogłaby spełnić wszystkie wymogi i cele, do których zmierza przeprowadzenie konkursu o zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie szpitalne, zakres podstawowy: urologia – hospitalizacja planowa w tym: - urologia, - hospitalizacja planowa – pakiet onkologiczny na obszarze województwa wielkopolskiego. Według Sądu I instancji w trakcie postępowania konkursowego interes prawny skarżącej kasacyjnie nie doznał uszczerbku prawnego wskutek działań NFZ i nie doszło do naruszenia zasady uczciwej konkurencji przez organ, który oprócz skarżącej wybrał jeszcze pięć innych ofert, zamiast dokonać wyboru wyłącznie oferty spółki K..

Sąd I instancji przyjął, że w postępowaniu administracyjnym prawidłowo stwierdzono, że konkurs przebiegł z poszanowaniem zasady równego traktowania świadczeniodawców i w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Uznał, że ocena ofert podczas konkursu była dokonana na podstawie jednakowych kryteriów w stosunku do wszystkich oferentów. Oferta skarżącej kasacyjnie zdobyła najwyższą punktację i na tej podstawie K. próbuje zmonopolizować rynek tego rodzaju świadczeń, żądając zawarcia umowy na maksymalną zaproponowaną przez nią liczbę świadczeń, choć podczas negocjacji nie podważała zaproponowanej przez Komisję liczby świadczeń.

K. zgłaszała zastrzeżenia właśnie do etapu niejawnego konkursu, że wówczas nastąpiła zmiana w opisie przedmiotu tego postępowania. Komisja bowiem na tym etapie, po zamknięciu etapu jawnego, gdy znała już zawartość i wstępny ranking i liczbę dopuszczonych do dalszego etapu oferentów, miała wprowadzić nowe kryteria oceny ofert, nigdzie nie ogłoszone, w tym m.in. zawarte w uchwale Komisji Konkursowej z 8 maja 2018 r. Te nowe reguły oceny ofert, według skarżącej kasacyjnie, zostały wykorzystane przez Komisję podczas negocjacji

(i zaakceptowane później przez organ), co miało mieć bezpośredni wpływ na liczbę zaproponowanych spółce przez NFZ świadczeń i w rezultacie przyjętych przez skarżącą. Spowodowało to znaczne ograniczenie liczby świadczeń przewidzianych do zakontraktowania ze spółką, w stosunku do zaoferowanych przez skarżącą w ofercie i wynikających z zajęcia przez nią pierwszego miejsca w rankingu końcowym. Zatem konkurs przestał spełniać warunki z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach.

Z kolei Dyrektor WOW NFZ zaprzeczał, aby wprowadził nowe zasady w zakresie oceny ofert i ich wyboru do zawarcia umowy. Twierdził, że kwestionowane elementy dotyczyły podziału środków pomiędzy oferentów i nie zmieniały kryteriów oceny ofert. Zostały one uwzględnione przy przygotowywaniu propozycji liczby świadczeń, będących przedmiotem negocjacji z oferentami.

Sąd I instancji, do tej istotnej kwestii odniósł się lakonicznie. Wspomniał jedynie, że "Obliczone przez organ wartości, w tym wyjściowa stanowiły propozycje do negocjacji, co nie zmieniło oceny ofert złożonych w postępowaniu konkursowym" (str. 9 uzasadnienia). Jednakże nie wypowiedział się, czy wszystkie okoliczności podnoszone w tym zakresie przez skarżącą uwzględnił, zwłaszcza że K. wspominała w tym kontekście także o uchwale Komisji Konkursowej z 8 maja 2018r., a która w ogóle nie była analizowana przez Sąd I instancji.

Zatem K. słusznie zarzucała Sądowi, że nie odniósł się do odmiennych ustaleń Dyrektora WOW NFZ i jej zarzutów (naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 § 3 w zw. z art. 80 k.p.a.) co do przebiegu i wyników części niejawnej konkursu, skutkującej nieprzyznaniem spółce realizacji świadczeń w liczbie zgłoszonej przez nią w ofercie, a w liczbie niejako narzuconej podczas negocjacji.

W wyroku WSA zabrakło wyczerpującej i umożliwiającej kontrolę sądu kasacyjnego oceny mających zastosowanie przepisów prawa materialnego regulujących zasady prowadzenia postępowania wspomnianego postępowania konkursowego. Sąd jedynie przywołał te przepisy, nie odnosząc ich do przebiegu ocenianego konkursu. Sąd powołał art. 148 ustawy o świadczeniach, określający kryteria wyboru ofert w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2016 r., podczas gdy konkurs ofert był przeprowadzony w 2018 r. Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie powinien w tym zakresie opierać się na stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Istotny w sprawie jest przede wszystkim brak wyczerpującego odniesienia się przez Sąd do prawidłowości części niejawnej konkursu, kwestionowanej przez skarżącą kasacyjnie, w tym zwłaszcza tego, czy nastąpiła zmiana kryteriów ocen ofert mająca wpływ na wynik postępowania konkursowego, jak uważała K., czy tylko doprecyzowanie zasad podziału środków, nie mające wpływu na ranking oferentów i stanowiące podstawę do negocjacji (jak uważał organ).

Spółka K. kwestionowała także okoliczność zaproszenia do negocjacji wszystkich oferentów, którzy przeszli pomyślnie etap jawny konkursu, uważając, że nie było ku temu podstaw, w sytuacji, gdy jej zwycięska oferta w zasadzie wyczerpywała przewidzianą dla konkursu liczbę świadczeń. Sąd I instancji, także do i do tego zarzutu dotyczącego nieprawidłowości negocjacji, nie odniósł się.

W konsekwencji należy stwierdzić, że akceptacja argumentów spółki K. mogłaby podważyć prawidłowość przeprowadzonego konkursu. Dlatego istotne było szczegółowe odniesienie do argumentów skarżącej, a czego zabrakło w kwestionowanym wyroku WSA.

Wskazane uchybienia uzasadnienia zaskarżonego wyroku czynią przedwczesnym dokonanie oceny pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, gdyż WSA w istocie nie dokonał prawidłowej kontroli ustalonego przez organ stanu faktycznego i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpoznając skargę spółki K., WSA w Poznaniu powinien raz jeszcze ocenić legalność zaskarżonej decyzji, zwracając uwagę na ustalenia faktyczne dotyczące szczególnie części niejawnej konkursu, obejmującej negocjacje, a także podstawy prawne rozstrzygnięcia i dokonać tej oceny w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, do tego stanu prawnego odnosząc stan faktyczny ustalony w sprawie. Swoje orzeczenie sąd wojewódzki prawidłowo uzasadni, uwzględniając wymogi, które stawia przed nim przepis art. 141 § 4 p.p.s.a.

Wobec stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w części odnoszącej się do spółki K. i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona na rzecz spółki K. kwota 440 zł stanowi zwrot wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł), opłaty za uzasadnienie (100 zł) oraz kosztów dla pełnomocnika spółki, który występował przed Sądem I instancji , a który sporządził i wniósł skargę kasacyjną.