Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 622/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 par.1, art. 123, art. 162 par. 1 i 2, art. 223 par. 2 pkt 1, art.228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu i nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASDANIENIE

Decyzją z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 90c w zw. z art. 73 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne (t.j. D.U. z 2018r. poz.167) i art. 162 § 1, § 2 i § 3, art. 163 § 2 oraz art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.),- dalej "O.p." stwierdził, że odwołanie A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] określającej niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, zostało wniesione z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wydał decyzję określającą skarżącej niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego. Przedmiotowa decyzja została doręczona spółce 26 lutego 2018 roku co dokumentuje zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. Odwołanie od tej decyzji zostało nadane w urzędzie pocztowym dopiero 15 marca 2018 roku. A więc bez wątpienia z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Jednocześnie z odwołaniem skarżąca spółka sporządziła wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania i również nadała go w urzędzie pocztowym w dniu 15 marca 2018 roku. Spółka wskazała, że opóźnienie w złożeniu odwołania było spowodowane okolicznościami, które powstały bez jej winy. Przedstawiając swoje argumenty podała, że na przestrzeni ostatnich tygodni otrzymuje bardzo intensywną korespondencję z Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. w sprawach dotyczących dokonanych odpraw celnych, w tej części działalności, której spółka już nie prowadzi. Korespondencja ta szczególnie nasiliła się w okresie stycznia i lutego 2018 roku, które to miesiące są szczególnie intensywnym okresem pracy dla każdego przedsiębiorcy-podatnika (zamknięcie danego okresu sprawozdawczego, uzgadnianie sald, zamknięcie ksiąg rachunkowych za dany rok, sporządzanie sprawozdań finansowych, sporządzanie deklaracji i informacji podatkowych etc.). Przychodzących decyzji z Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. było już tyle, iż strona musiała oddelegować do prowadzenia tych spraw odrębnego pracownika. Kluczową kwestią jest również to, że od jakiegoś czasu pisma jakie przychodzą z organu ceno-skarbowego mają nadawaną dublującą się, mylącą numerację co do poszczególnych decyzji i spraw. Przykładowo w tym samym czasie (dosłownie w tych samych dniach) wpłynęła decyzja o kodzie [...] oraz [...], a termin na wniesienie odwołania od tych decyzji upływał w tym samym tygodniu (12-15 marca). Do spółki część z tej korespondencji trafia z uszkodzoną kopertą w związku z czym łatwo o pomyłkę, która decyzja w jakim momencie jest składana na dzienniku podawczym strony. Dodatkowo pracownik, który został oddelegowany do prowadzenia tych spraw z przyczyn zdrowotnych zrezygnował z pracy. Gdyby nie błędna identyfikacja spraw po tożsamych numerach, nadawanych przez ten sam organ, w tych samych postępowaniach, w tym samym czasie spółka złożyłaby odwołanie od niesłusznej decyzji organu podatkowego w terminie. Z powyższego w ocenie strony wynika, iż nie dochowanie terminu na złożenie odwołania nastąpiło w okolicznościach, które wskazują na brak jej winy. Przeciwnie kumulacja postępowań w niewielkim odstępie czasowym, krótkie terminy na składanie pism i nadawanie mylących oznaczeń dla wydawanych decyzji miało decydujący wpływ na uchybienie terminowi do złożenia odwołania.

Rozpoznając wniosek Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując się na art. 162 § 1 O.p. wskazał, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy, wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, dochowania terminu do wniesienia wniosku, dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. W ocenie organu skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przy dokonywaniu oceny zawinienia strony w dopuszczeniu do uchybienia terminowi należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenić winę według obiektywnych, a nie subiektywnych, mierników staranności. W regułach starannego działania zawarta jest odpowiedzialność strony postępowania podatkowego za dobór osób, które reprezentują ją w stosunku do podmiotów zewnętrznych, wybór pracowników, jak i ustanawianie pełnomocników są bowiem sprawami wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego. Odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje nie można przenosić na inne osoby fizyczne lub prawne. W żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne jednostki oraz zaniedbania jej pracowników. Z wniosku jednoznacznie wynika, że zaistniała sytuacja spowodowana została nieprawidłowościami organizacyjnymi w spółce, na które między innymi składa się niewłaściwy dobór osób do wykonywania określonych zadań i niezapewnienie w odpowiednim czasie uzupełnienia niedoborów kadrowych, spowodowanych rezygnacją z pracy pracowników. W spółce bowiem, jak w każdej innej instytucji, powinien być dobrze zorganizowany system zastępstw kadrowych i wyszkolenie osób w celu wzajemnego zastępowania. Nietrafne i wręcz nieprawdziwe jest powoływanie się spółki na mylne i tożsame nadawanie numerów spraw przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. Nadane numery nie dublują się i różnią się w swej treści. Odróżnienie tych pism nie powinno nastręczać trudności nawet osobie postronnej, a co dopiero pracownikowi spółki. Również duża ilość korespondencji otrzymywana przez stronę od Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. nie jest powodem do usprawiedliwienia niedbalstwa, braku staranności i złej organizacji pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka domagając się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] wniosła także o zasądzanie zwrotu zapłaconej kwoty należności celnych wynikających z decyzji organu I instancji z [...] oraz zwrot kosztów procesu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów prawa ustanawiających gwarancje prawne dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w Polsce w tym art. 45 i następnych ustawy z dnia 8 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. rażące naruszenie art. 162 O.p.;

3. rażące naruszenie przepisów określających zasady ogólne postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120 O.p. - czyli zasady praworządności, art. 121 § 1 Op. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych i art. 123 O.p. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą uprzednio we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W jej ocenie w sprawie nie może być mowy o tym aby spółka zaniedbywała swoje obowiązki, wykazała się złą organizacją pracy, czy brakiem staranności. Podkreśliła, że prowadzenie działalności gospodarczej nie polega na tym, żeby posiadać rozbudowany aparat biurokratyczny i oczekiwać kiedy użyje się go do obsługi zmasowanych postępowań wszczynanych przez organy. W ocenie strony w sprawie kluczowym było ustalenie czy na sytuację spółki miało wpływ prowadzenie wobec niej tak wielu postępowań i doprowadzenie przez organy do tego, że strona w krótkim czasie musiała się odnieść do ponad 400 pism. W ocenie skarżącej oczywistym jest, że sytuacja w jakiej znalazła się spółka była skutkiem działania nie samej spółki, ale organów podatkowych, które są gospodarzem tych postępowań i decydują o ich wszczęciu, co w wystarczającym stopniu uprawdopodabnia brak winy strony w uchybieniu terminu. Skarżąca wskazała, że ze względu na rozbudowaną sygnaturę, pisma do obiegu wewnętrznego w spółce wchodziły jedynie z jej fragmentem w postaci numeru kolejnego i roku. Problem z identyfikacją pism ujawnił się, gdy do spółki dotarła w przeciągu kilku dni kolejna korespondencja, która dublowała kolejny numer i rok. Tym samym w ocenie skarżącej składając odwołanie z uchybieniem terminowi działała w granicach błędu, co do identyfikacji pisma, do którego przyczynił się organ podatkowy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego aktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. nie naruszył art. 162 O.p. ani wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1 i art. 123 O.p. czy też art. 45 i następnych ustawy Prawo przedsiębiorców. Organ zasadnie wskazał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 162 § 1 i 2 O.p., który na mocy art. 73 Prawa celnego stosuje się odpowiednio do postępowania odwoławczego w sprawach celnych, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Instytucja przywrócenia terminu nie jest przedmiotem uznania organów. Organ, w razie wystąpienia pozytywnych przesłanek objętych tym przepisem, zobligowany jest do przywrócenia terminu.

W przepisie art. 162 § 1 i § 2 O.p. zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, aby wniosek mógł być uwzględniony. Warunkiem przywrócenia terminu na podstawie art. 162 § 1 o.p. jest uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie. Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek wykazania okoliczności w tym zakresie spoczywa na stronie (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., II FSK 178/12- dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej CBOSA). Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie może ograniczać się jedynie do niczym nie popartych, samych twierdzeń strony. Dokonując oceny zawinienia strony w uchybieniu terminowi należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu należy oceniać w kategoriach zachowania reguł starannego działania, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Trafnie wskazał organ II instancji, że negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo, niedbalstwo oraz wina nieumyślna. Tym samym o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w sytuacji stwierdzenia, że dopełnienie takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, a więc wystąpienia okoliczności nagłych nieprzewidywalnych, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r., II GSK 3163/15 – dostępny w CBOSA). Strona powinna nie tylko wskazać przeszkodę, która spowodowała uchybienie terminu, ale także uprawdopodobnić, że przyczyny tej strona nie mogła przezwyciężyć przy użyciu największego, w danych okolicznościach, wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2012 r., sygn. akt I FSK 2179/11-dostepny w CBOSA).

A zatem, przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności istotne jest rozróżnienie samej przeszkody od okoliczności wskazujących na brak po stronie wnioskodawcy winy w uchybieniu terminowi, tj. okoliczności, które świadczą o tym, że wnioskodawca dołożył należytej staranności, aby mimo zaistnienia danej przeszkody dokonać czynności w stosownym terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1279/12- dostępny w CBOSA).

Odnosząc powyższą argumentację do rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że jako przeszkody uniemożliwiające dochowanie terminu strona wskazała zmasowaną korespondencję napływającą z organów celno-skarbowych oraz mylącą numerację kierowanych do strony w ich toku pism procesowych. Natomiast jako okoliczności wskazujące na brak zawinienia po stronie spółki podniosła, że oddelegowała osobnego pracownika do obsługi korespondencji z organów celno-skarbowych, który z przyczyn zdrowotnych zrezygnował z pracy oraz okoliczność nieprawidłowego opisywania pism w dzienniku wewnętrznej korespondencji spółki.

Nie sposób pominąć, że skarżąca kwestionując legalność decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania koncentruje się na wykazaniu winy organu w uchybieniu strony polegającym na wniesieniu odwołania po terminie. Argumentacja strony usiłująca przerzucić na organ odpowiedzialność za swoje nieprofesjonalne zachowanie nie mogła odnieść zamierzonego przez nią skutku. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że numery spraw nadawanie przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. nie dublują się i różnią się w swej treści. Wskazując na zbliżoną numerację pism strona pomija fakt, że pisma te miały także różne rozszerzenie literowe. Odróżnienie tych pism nie powinno nastręczać trudności nawet osobie postronnej, a co dopiero pracownikowi spółki specjalnie oddelegowanemu do obsługi postępowań celno-skarbowych strony. Duża ilość korespondencji kierowanej do strony w każdej ze spraw jest wynikiem przestrzegania przez organ obowiązującej procedury w szczególności realizacji wynikającej z art. 123 § 1 O.p. zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, oraz zagwarantowanej w art. 200 § 1 O.p. możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Także terminy przewidziane na dokonanie poszczególnych czynności procesowych np.: do wniesienia odwołania w postępowaniu są terminami ustawowymi, co oznacza, że nie jest dopuszczalne ich skracanie bądź przedłużanie przez organ. Z kolei wielość postępowań jest efektem dużej ilości, wadliwych w ocenie organów, zgłoszeń celnych dokonanych przez spółkę. Duża ilość postępowań prowadzonych przed organami celno-skarbowymi nie oznacza, że do uchybienia terminu doszło w wyniku okoliczności niezawinionych przez skarżącą.

W ocenie sądu skarżąca nie uprawdopodobniła, że w rozstrzyganej sprawie zaistniała przeszkoda, w szczególności taka, której strona nie mogła przezwyciężyć w celu dokonania czynności w terminie. Tego rodzaju przeszkodą nie jest rezygnacja z pracy pracownika spółki, któremu strona skarżąca powierzyła obsługę postępowań celnych. Pracodawca winien wówczas przekazać sprawy prowadzone przez nieobecnego pracownika innej osobie. Rzeczą spółki, prowadzącej jak wynika z danych KRS działalność gospodarczą wielkich rozmiarów (wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 210.884.954 zł) i zatrudniającą szereg pracowników, którym powierza prowadzenie swoich spraw, jest takie zorganizowanie ich pracy (swojego funkcjonowania) by w sytuacji choroby, czy rezygnacji z pracy jednego z pracowników, nie ucierpiały interesy firmy. O zawinionym uchybieniu terminu świadczy to, że firma zdając sobie sprawę z olbrzymiej ilości kierowanej do niej korespondencji, w związku z wieloma wszczętymi w stosunku do niej postępowaniami celnymi, do obsługi tej korespondencji oddelegowała tylko jednego pracownika, który zrezygnował z pracy. Wskazać również należy, że w treści wniosku o przywrócenie terminu, ani w skardze nie przedstawiono żadnych dowodów potwierdzających odejście z pracy osoby odpowiedzialnej za prowadzenie postępowań celno-skarbowych strony, ani okoliczności wskazujących, że przekazanie jej obowiązków innemu pracownikowi, było niemożliwe, tj., że istniała przeszkoda, nie dająca się przezwyciężyć, która to uniemożliwiała.

Skoro jak to zostało wskazane powyżej kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności w trosce o swoje interesy, to w regułach starannego działania zawarta jest odpowiedzialność strony postępowania podatkowego za sposób reprezentacji jej w stosunku do podmiotów zewnętrznych, w tym organów państwowych i doręczycieli pocztowych. Jest to sprawa wewnętrznej organizacji danego podmiotu gospodarczego i odpowiedzialności za podejmowane w tym zakresie decyzje (por. m.in. P. Pietrasz w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2013; także np. wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., II FSK 731/10 dostępny w CBOSA). Skarżąca ponosi bowiem odpowiedzialność za działania lub zaniechania swoich pracowników. Powyższa teza znalazła odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach, zarówno sądów administracyjnych, jak i Sądu Najwyższego (zob. postanowienie NSA z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt I FSK 1208/05 i powołanie przezeń orzeczenia, dostępne w CBOSA).

Skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, wymagana jest od niej zatem szczególna staranność w prowadzeniu własnych spraw, w tym w zagwarantowaniu prawidłowego odbioru kierowanej do niej korespondencji. W jej interesie jest też takie zorganizowanie wewnętrznego obiegu korespondencji w firmie, który umożliwia dochowanie terminów procesowych. W rozstrzyganej sprawie to pracownik spółki wadliwie prowadził dziennik korespondencji, wprowadzając do niego niepełne oznaczenie kierowanych do strony pism procesowych, czego efektem była zła identyfikacja terminu do wniesienia odwołania w rozstrzyganej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że spółka uchybiła terminowi do złożenia odwołania od decyzji w sposób zawiniony, ponieważ w sprawie nie została dołożona należyta staranność w takim zorganizowaniu pracy, by nie doszło do uchybienia terminowi. W sytuacji skarżącej niedopełnienie obowiązków - szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych - polegało na wadliwym prowadzeniu dziennika korespondencji w firmie i oddelegowaniu niewystarczającej ilości pracowników do obsługi postępowań celnych. Analiza stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy prowadzi do wniosku, że przy dołożeniu należytej staranności można było uniknąć naruszenia terminu do wniesienia odwołania.

W kontrolowanej decyzji organ nie wyjaśnił w sposób prawidłowy kwestii zachowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie sądu skarżąca dochowała terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji została stronie doręczona 26 lutego 2018 r., a zatem termin na wniesienie odwołania mijała stronie skarżącej 12 marca 2018 roku. Odwołanie wraz z wnioskiem przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zostało złożone 15 marca 2018 roku. Przyjąć zatem należy, że strona dochowała terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą organ II instancji przy wykładni i stosowaniu art. 162 O.p. dokonał szczegółowej i indywidualnej analizy stanu faktycznego sprawy, co jest szczególnie istotne ponieważ instytucja przywrócenia terminu jest gwarancją procesową usuwającą negatywne skutki pewnych wydarzeń zaistniałych w toku postępowania administracyjnego. Skoro w ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie organ prawidłowo zastosował art. 162 § 1 i 2 O.p tym samym nie doszło w niej do naruszenia podnoszonych w skardze przepisów postępowania art. 120, art. 121 § 1 i art. 123 O.p.

Zgodnie z art. 223 § 2 pkt.1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Opisany w tym artykule termin jest terminem procesowym oraz zawitym. W razie uchybienia mu, stosowanie do art. 228 § 1 pkt.2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W związku z treścią art. 90 c Prawa celnego w przypadku nie uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu organ odwoławczy wydaje jedną decyzję w sprawie nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Tak właśnie prawidłowo postąpił organ odwoławczy w kontrolowanym postępowaniu.

Końcowo wskazać jeszcze należy, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 45 i następne ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców regulujące ograniczenia kontroli działalności gospodarczej. W toku postępowania ocenie nie podlegała bowiem kwestia prawidłowości kontroli ceno-skarbowej przeprowadzonej w firmie skarżącej. Godzi się także zauważyć, że zgodnie z art. 65 powołanej ustawy przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do kontroli celno-skarbowej prowadzonej w trybie określonym w dziale V rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, w ocenie sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, w tym również wymienionych przez stronę w rozpatrywanej skardze. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) sąd oddalił skargę.

ds