Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2994/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej organ) stwierdził uchybienie przez K. D. (dalej skarżący) terminu do wniesienia odwołania na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr sprawy [...] orzekającej o wymeldowaniu K. D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Stan sprawy był następujący:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 roku, znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr sprawy [...] orzekającej o wymeldowaniu K. D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] maja 2018 r. do Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] zostało wniesione przez skarżącego osobiście odwołanie.

Organ ustalił, że w/w decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. została wysłana na adres wskazany przez skarżącego adres. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że w dniu 25 kwietnia 2018 r. umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym w [...] wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Ponadto z przedmiotowego zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że z powodu niepodjęcia decyzji w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 4 maja 2018 r. Jak stwierdzono na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w dniu 10 maja 2018 r. z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki została ona zwrócona do nadawcy. Fakt dwukrotnego awizowania przesyłki potwierdzają również adnotacje na kopercie, w której przesłano ww. decyzje Wojewody [...]. Informacje doręczyciela dokonane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz kopercie - potwierdzają także informacje zawarte w komputerowej bazie danych operatora pocztowego, pozwalającej śledzić tok procesu doręczania przesyłki. W związku z powyższym, wobec niepodjęcia przez skarżącego w wyznaczonym 14 - dniowym terminie ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zachowania wymogów jej doręczenia zastępczego, organ uznał, że doręczenie zostało dokonane w dniu 9 maja 2018 r. Tym samym, w ocenie organu 14-dniowy termin na złożenie odwołania od decyzji upłynął w dniu 23 maja 2018 r. i zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ zauważył, że odwołanie zostało złożone osobiście przez skarżącego w Delegaturze w [...] [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu [...] maja 2018 r. i nie wystąpił on o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Z takim stanowiskiem nie zgodził się K. D., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący nie podniósł zarzutów dotyczących zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz wskazał, że o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. dowiedział się "z pisma z dnia 20 sierpnia 2018 r. z MSWiA". Z przedstawionych wyjaśnień w skardze wynika, że skarżący podejmował działania w celu odebrania na poczcie adresowanej do niego przesyłki Wojewody [...], jednak korespondencja została zwrócona do Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Na Jego prośbę, w dniu 15 maja 2018 r. otrzymał kserokopię ww decyzji Wojewody oraz informację o 14 - dniowym terminie do wniesienia odwołania. Następnie w dniu 29 maja 2018 r. złożył w Delegaturze Urzędu Wojewódzkiego w [...] odwołanie. Skarżący w uzasadnieniu podnosi ponadto, iż kierowana do niego korespondencja jest niszczona przez domowników, a policja usuwa go z miejsca zamieszkania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...], którym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził uchybienie przez K. D. terminu do wniesienia odwołania na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr sprawy [...] orzekającej o wymeldowaniu K. D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Zgodnie z art. art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), odwołanie od decyzji należy wnieść w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie.

Z akt sprawy wynika, że decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wysłano do skarżącego na adres wskazany przez niego we wniosku z dnia 23 marca 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 25 kwietnia 2018 r. umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym w [...] wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Ponadto z przedmiotowego zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że z powodu niepodjęcia decyzji w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 4 maja 2018 r., a w dniu 10 maja 2018 r. z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki została ona zwrócona do nadawcy. Wobec powyższego organ uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. została doręczona skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego z zachowaniem wymogów określonych w art. 44 K.p.a. w dniu 9 maja 2018 r. i od tej daty należy liczyć termin do wniesienia odwołania. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania na ww. decyzję upływał zatem z dniem 23 maja 2018 r.

Zgodnie z oświadczeniem skarżącego, podejmował on działania w celu odebrania na poczcie adresowanej do niego przesyłki, jednak nie udało mu się to przed zwróceniem korespondencji do Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Po osobistym stawieniu się w w/w organie w dniu 15 maja 2018 r., na jego prośbę, otrzymał kserokopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Jednocześnie, pracownik organu poinformował skarżącego o 14 - dniowym terminie do wniesienia odwołania, nie informując go równocześnie o dokonaniu przez organ doręczenia zastępczego, datowanego na dzień 9 maja 2018r. Następnie w dniu 29 maja 2018 r. złożył w Delegaturze Urzędu Wojewódzkiego w [...] odwołanie.

Istotą kontrolowanej sprawy było określenie daty doręczenia skarżącemu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Sąd nie podziela stanowiska organu, że bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność wydania K. D. w dniu 15 maja 2018 r. kserokopii decyzji w/w Wojewody [...], która już funkcjonowała w obrocie prawnym. Nie można także było pominąć okoliczności pouczenia przez pracownika organu o 14 - dniowym terminie do wniesienia odwołania, a w szczególności nie można było pominąć braku udzielenia informacji o dokonaniu przez organ doręczenia zastępczego, datowanego na dzień 9 maja 2018r. Na podkreślenie zasługuje to, ze w dniu wydania skarżącemu kserokopii decyzji tj. w dniu 15 maja 2018r., mógł on jeszcze przez ponad tydzień, z zachowaniem terminu, skutecznie wnieść środek odwoławczy. Organ w żaden sposób nie zbadał sposobu postępowania swojego pracownika.

Sąd wskazuje na treść art. 81a. § 1 kpa który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.

Uzasadnieniem dla zasady rozstrzygania na korzyść strony niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego jest przekonanie, że należy przyjąć postawę proobywatelską i zakładać, że istnieje taki stan faktyczny sprawy, który jest korzystny dla strony. O istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego można mówić dopiero wówczas, gdy nie ma dowodów, przy pomocy których można ustalić istnienie lub nieistnienie określonej okoliczności albo pomimo przeprowadzenia wszelkich możliwych dowodów nie udało się ustalić jednoznacznie istnienia lub nieistnienia określonej okoliczności. Przez rozstrzyganie wątpliwości "na korzyść strony" należy rozumieć wybór takiego sposobu oceny zebranego materiału dowodowego, przy którym prawa strony są najpełniej chronione. Mówiąc inaczej, należy wybrać sposób oceny optymalny dla strony na tle innych sposobów oceny, które okazały się możliwe i równie prawdopodobne.

Bezpośrednim adresatem normy wynikającej z komentowanego przepisu jest organ administracji dokonujący oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zatem to organ winien wykazać, że:

1) nie pojawiły się w istocie rzeczy wątpliwości co do stanu faktycznego;

2) wprawdzie pojawiły się wątpliwości, ale zostały one usunięte, a ocena zebranego materiału dowodowego jest inna, niż wskazywana przez stronę.

W takim przypadku nie będzie wystarczające uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia, zawierające – jak w kontrolowanym postępowaniu - jedynie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 kpa). Organ winien wykazać, że strona stawiając tezę o istnieniu niedających się usunąć wątpliwości nie ma racji, gdyż np. zignorowała niektóre dowody lub błędnie je oceniła, myliła się w rozumowaniu, bądź też jej argumentacja była na tyle słaba w zestawieniu z argumentacją przeciwną, że nie można uznać istnienia niedających się usunąć wątpliwości. Wymaga tego realizacja wyrażonej w art. 11 kpa zasady przekonywania.

W ocenie Sądu, postępowanie organu wyżej przedstawionych wymogów nie spełnia. Organ w żaden sposób nie udowodnił, że jego pracownik wydając skarżącemu kserokopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nie wprowadził go w błąd pouczając o 14 dniowym terminie do wniesienia odwołania, przy jednoczesnym zatajeniu okoliczności, że termin ten już biegnie od 9 maja 2018r. Organ nie dostrzegł również, że działający osobiści skarżący mógł skutecznie złożyć odwołanie z zachowaniem terminu.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydano w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego, co stanowiło naruszenie art. 7 i 77.

Powyższe uchybienie doprowadziło organ do błędnego, w ocenie Sądu uznania, że skarżący uchybił terminowi, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie.

Ponownie rozpatrując sprawę organ zastosuje się do stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu.