Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SO/Sz 11/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art.232 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy w terminie postanawia: I. odrzucić wniosek, II. zwrócić wnioskodawcy B. Z. uiszczony wpis w kwocie [...]zł ([...] złotych).


UZASADNIENIE

B. Z. w dniu 29 lipca 2019 r., na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy za nieprzekazanie do Sądu skargi na działania Dyrektora KOWR w K.. Jednocześnie wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając wniosek podał, że w dniu 21 sierpnia 2018 r. złożył skargę (pismo z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. W związku z tym, że do dnia 24 września 2018 r. nie otrzymał żadnej informacji odnośnie prowadzonego postępowania w tej sprawie, pismem z dnia 24 września 2018 r. poinformował o powyższym WSA w Szczecinie.

Następnie, Dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. pismem z dnia 2 października 2018 r. (data nadania) poinformował wnioskodawcę, że Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa w zakresie realizacji umowy dzierżaw nie realizuję zadań w sferze władztwa administracyjnego i w związku z tym nie przysługuje mu skarga do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, w dniu 14 stycznia 2019 r. B. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. . Podkreślił, że nie otrzymał żadnej odpowiedzi w tej kwestii.

W ocenie wnioskodawcy, Dyrektor KOWR w K. zlekceważył prawo poprzez zaniechanie przekazania jego skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie wniosku.

Zdaniem Dyrektora, sprawa będąca przedmiotem wniosku nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego, bowiem regulacja zawarta w art. 55 P.p.s.a. zmierza do zdyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. nie jest organem administracji publicznej i w stosunku do niego sankcja ta nie może być stosowana.

Dyrektor wyjaśnił, że wywiedziona przez wnioskodawcę skarga dotyczyła jego sporu cywilnego z KOWR w przedmiocie umów dzierżawy, a wnioskodawca otrzymał pismo z dnia 22 września 2018 r. ze wskazaniem, że w zakresie realizacji umów dzierżawy KOWR nie realizuje zadań w sferze władztwa administracyjnego. Końcowo zaznaczył, że obowiązek przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę spoczywa wyłącznie na organie administracji i tylko na organ można nałożyć sankcję za niewywiązanie się z tego obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Wniosek podlega odrzuceniu, gdyż skarga, której dotyczy, nie podlega rozpatrzeniu przez sąd administracyjny.

Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przedmiotem skargi B. Z. z dnia 16 sierpnia 2018 r. jest działalność, jak to określił skarżący, Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. prowadząca do odstąpienia od zawartej ze skarżącym umowy dzierżawy.

Odnosząc przedmiot skargi skarżącego do przytoczonego przepisu art. 3 § 2 P.p.s.a. stwierdzić należy, że nie dotyczy on sprawy administracyjnej toczącej się pomiędzy nim a Dyrektorem KOWR Oddział Terenowy w K.. Brak jest bowiem podstawy prawnej do wydania decyzji czy postanowienia, ani do dokonania innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 P.p.s.a. odnoszących się do umowy dzierżawy, a w konsekwencji skarga z dnia 16 sierpnia 2018 r. na działalność Dyrektora KOWR Oddział Terenowy w K. jest niedopuszczalna, gdyż nie mieści się w katalogu spraw wyliczonych w tym przepisie.

Z uwagi zatem na to, że nie jest dopuszczalna skarga na działalność Dyrektora KOWR Oddział Terenowy w K., niedopuszczalny jest także wniosek o ukaranie grzywną tego organu za nieprzekazanie tej skargi.

Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że "wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 P.p.s.a., tj. spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Zważyć należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności wyłącznie administracji publicznej. Wynika to wprost z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.)" (zob. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2012 r., I OZ 887/12; z dnia 29 grudnia 2010 r., I OZ 953/10 oraz z dnia 3 października 2012 r., I OZ 739/12).

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., odrzucił wniosek jako niedopuszczalny. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.