Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1656/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej po rozpoznaniu wniosku K. K. o dopuszczenie do udziału w sprawie postanawia: na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania K. K.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej także w skrócie: "Kolegium", "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej w skrócie: "O.p.") w związku z art. 15, art. 19 pkt 1 lit. a oraz art. 19 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.o.l." lub "ustawa podatkowa"), a także § 1 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w Żarkach z dnia 27 marca 2007 r. nr V/30/2007 w sprawie ustalenia wysokości dziennych stawek opłaty targowej oraz poboru opłat przez inkasentów, ustalenia zasad i terminu rozliczania oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso (Dz. Urz. Województwa Śląskiego z 2007 r., nr 62, poz. 1349 ze zm.) - orzekło utrzymać w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia [...] nr [...] określającej E.K. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży na terenie Gminy Z. na kwotę [...] zł wraz z odsetkami od dnia wymagalności każdorazowej opłaty.

W/w decyzja została zaskarżona przez podatniczkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismem procesowym z dnia 28 października 2013 r.

W piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2014 r., zatytułowanym "Interwencja uboczna po stronie skarżącej, K.K. - właściciel A w Z. wniósł o uchylenie w całości decyzji Kolegium z dnia [...], gdyż ma w tym interes prawny. W uzasadnieniu tegoż pisma odnotował, że uchwały Rady Miejskiej w Żarkach dotyczące opłaty targowej łamią prawo, w tym art. 15 ust. 2b u.p.o.l.

Pismo to zostało potraktowane jako wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze uczestnika postępowania. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 15 lipca 2014 r., Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał K.K. do uzupełnienia wniosku - w terminie 7 dni pod rygorem odmowy dopuszczenia do udziału w charakterze uczestnika postępowania - poprzez wykazanie, iż wynik postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi E.K., tj. decyzja Kolegium z dnia [...] nr [...] dotyczy jego interesu prawnego (art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Odpowiadając na wezwanie Sądu, K.K. (patrz pismo z dnia 24 lipca 2014 r.) stwierdził, że fakt wydania przez Kolegium zaskarżonej decyzji narusza jego interes prawny ponieważ zniechęca podmioty dotychczas współpracujące z firmą A, w tym firmę skarżącej, do dalszej współpracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Wniosek wniesiony przez K. K. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 33 § 1 P.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 P.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie (art. 33 § 2 P.p.s.a.).

Z zacytowanego przepisu wynika, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym oprócz skarżącego i organu, mogą więc brać udział również uczestnicy na prawach strony, oraz pozostali uczestnicy, o których mowa w art. 33 § 2 P.p.s.a.

Uczestnicy na prawach strony - którzy brali udział w postępowaniu administracyjnym wskazani w art. 33 § 1 P.p.s.a., są dopuszczeni do postępowania sądowoadministracyjnego z mocy prawa z chwilą jego wszczęcia. Natomiast pozostali uczestnicy, którzy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, a wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy ich interesu prawnego, mogą zgłosić udział w tym postępowaniu i wnioskować o dopuszczenie ich do tego postępowania w charakterze uczestnika.

Zgodnie z art. 133 Op. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, inkasent, płatnik lub ich następcy prawni, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110 – 117 a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działania organu podatkowego dotyczy. Pojęcie "interes prawny", użyte w w/w przepisie oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. O tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., I SA 1719/92, OSP 1994/10, poz. 199, Lex Polonica nr 299646). Istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego. Dla stwierdzenia interesu prawnego wymagane jest ustalenie związku polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna lub postanowienie) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Podkreśla się przy tym, że interes prawny powinien być indywidualny, własny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które w danej sprawie uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., I OSK 919/2004 Lex Polonica nr 387073, ONSAiWSA 2005/5 poz. 92).

Jak wskazano na wstępie, przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium określająca E. K. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej.

Właściciel firmy A domagał się dopuszczenia go w charakterze uczestnika postępowania, wskazując na dwie okoliczności:

- pierwszą to niezgodność z prawem uchwały Rady Miasta Żarki w sprawie opłaty targowej;

- drugą to – jak nazwał skarżący – zniechęcenie podmiotów dotychczas współpracujących z jego firmą, w tym skarżącej do dalszej współpracy.

Odnosząc się do tak przedstawionej argumentacji, w punkcie wyjścia należy zaakcentować, że przedmiotem oceny legalności w niniejszym postępowaniu nie jest uchwała Rady Miasta w sprawie opłaty targowej, a więc akt prawa miejscowego, ale akt indywidualny tj. decyzja organu określająca wysokość opłaty targowej. Uwaga ta jest o tyle istotna, że inny jest tryb zaskarżania aktów prawa miejscowego, a inny indywidualnych decyzji administracyjnych. Pierwszy zatem z podniesionych argumentów nie mógł zostać uwzględniony.

Nie zasługiwał także na uwzględnienie argument dotyczący "zniechęcania" innych podmiotów do współpracy z wnioskodawcą, gdyż de facto, argumentacja ta dotyczy interesu faktycznego, a nie prawnego wnioskodawcy. Pomijając fakt, że także tej okoliczności wnioskodawca nie wykazał poprzestając na ogólnikowych stwierdzeniach, nie sposób uznać, że decyzja w sprawie określenia wysokości zobowiązania jednemu podmiotowi "przekłada" się w jakikolwiek sposób na interes prawny innego podmiotu. Z tego też względu wnioskodawca nie był w stanie wykazać istnienie przesłanki warunkującej dopuszczenie go w charakterze uczestnika postępowania tj. przepisu prawa materialnego, który kształtowałby jego interes prawny w związku z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego podmiotowi z nim współpracującemu.

W takiej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia wniosku K.K. właściciela A o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika.

Z tych też względów, Sąd działając na podstawie art. 33 §2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.