Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1113/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1, pkt 3c i pkt 6, art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. e, art. 30 ust. 1b, ust. 5, ust. 5c, ust. 5d i ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
article: art. 50 ust. 1 i 2a, art. 87 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 4 pkt 2, art. 8 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 106 par. 3, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 27 października 2022 roku nr 280/2022 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia dotyczącego wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Radomszczańskiego z 30 czerwca 2022 roku, znak: GB.6743.13.33.2022.DG; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 października 2022 r., nr 280/2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000)- dalej: k.p.a.; art. 30 ust. 5c, ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) – dalej: p.b.; Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego z dnia 30 czerwca 2022 r., znak GB.6743.13.33.2022.DG w sprawie sprzeciwu od dokonanego przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia PE dn 315 relacji: m. S., gm. [...], pow. [...] – m. P., gm. [...], pow. [...] - odcinek na obszarze powiatu [...] w miejscowości S., O., R., H., na działkach: obręb [...] S. nr ew. – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] R. nr ew. – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], jednostka ewidencyjna Gmina [...].

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że zamiar wykonania w/w robot budowlanych skarżąca spółka zgłosiła Staroście Radomszczańskiemu, jako właściwemu miejscowo organowi administracji architektoniczno – budowlanej, w dniu 30 marca 2022 r. Do zgłoszenia inwestor załączył między innymi projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany planowanej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Kamieńska z dnia 2 września 2020 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz ostateczną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Sieradzu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 stycznia 2021 r. o udzieleniu spółce pozwolenia wodno-prawnego. Z przedłożonej wraz ze zgłoszeniem dokumentacji wynika, że planowane przedsięwzięcie przebiega w większości przez tereny nie objęte aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie spółka przedłożyła w/w ostateczną decyzję lokalizacyjną z dnia 2 września 2022 r., jak również częściowo przez tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania, w tym działkę o ew. nr [...]. Powyższa działka ewidencyjna stanowi działkę drogową (drogę wewnętrzną stanowiącą własność Gminy Kamieńsk) i objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Kamieńsk z dnia 17 czerwca 1997 r., nr XXIV/208/97 w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Kamieńsk z dnia 22 czerwca 1992 r., nr /XVII/140/92. Zgodnie z częścią graficzną planu działka o ew. nr [...] położona jest w jednostce urbanistycznej B, z przeznaczeniem pod dolesienie, objęta całkowitym zakazem zabudowy.

Z uwagi na powyższe, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. Starosta Radomszczański wniósł sprzeciw od dokonanego przez skarżącą spółkę zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowej sieci gazowej, argumentując powyższe niezgodnością planowanego przedsięwzięcia, w zakresie działki ew. [...], z § 3 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego w/w uchwałą z dnia 17 czerwca 1997 r. Jednocześnie organ wskazał, iż pomimo stosownego wezwania inwestor nie wykonał nałożonego na niego, w drodze postanowienia, obowiązku doprowadzenia przedłożonego projektu (w zakresie przebiegu sieci gazowej) do zgodności z postanowieniami powołanego planu.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka, zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 81a k.p.a., jak również art. 30 ust. 5c i ust. 6pkt 2 p.b. w zw. z § 3 pkt 2 planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk z 17 czerwca 1997 r. kwestionowała zasadność uznania planowanego gazociągu za zabudowę w rozumieniu przepisów ogólnobudowlanych. W obszernym uzasadnieniu strona odwołując się do postanowień planu z 1997 r. i z 1992 r.; powszechnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego oraz przepisów techniczno-budowlanych wywodziła, iż przedmiotowa inwestycja stanowi odrębny względem zabudowy, obiekt infrastruktury technicznej, uzbrojenia terenu, a co za tym idzie nie obejmuje jej zakaz wynikający z § 3 ust. 2 planu z 1997 r. Z uwagi na powyższe, spółka wnosiła o uchylenie kwestionowanej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 27 października 2022 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1899), która co wynika z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503) – dalej: u.p.z.p., lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z przedłożonym wraz z dokonanym zgłoszeniem projektem budowlanym, przebieg planowanej przez skarżącą inwestycji obejmuje między innymi działkę ew. nr [...] zlokalizowaną na obszarze, na którym obowiązują postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Kamieńsk z dnia 17 czerwca 1997 r., nr XXIV/208/97. Przedmiotowa działka znajduje się w jednostce urbanistycznej "B" – zakaz wszelkiej zabudowy, teren przeznaczony pod dolesienia. Powyższe, co podkreślił organ odwoławczy nie jest kwestionowane przez stronę. Sporną natomiast pozostaje kwestia, czy ów zakaz zabudowy obejmuje swym zakresem planowaną przez spółkę do realizacji sieć gazową, która zdaniem strony nie stanowi zabudowy w rozumieniu przepisów ogólnobudowlanych. W tym zakresie Wojewoda Łódzki odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, iż wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. obowiązek określenia w planie zasad kształtowania zabudowy obejmuje nie tylko budowę budynków, ale również innych obiektów budowlanych. Pojęcie "zabudowy" jest bowiem pojęciem szerszym niż pojęcie "budynku" Organ wskazał, iż gazociąg stanowi obiekt budowlany liniowy w rozumieniu art. 3 pkt 1 i pkt 3a p.b., którego budowa, wbrew stanowisku skarżącej spółki, mieści się w pojęciu zabudowy. Wobec powyższego organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym planowana do realizacji inwestycja, na odcinku przebiegającym przez działkę o ew. nr [...] pozostaje w sprzeczności z § 3 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1997 r., co czyni zgłoszony sprzeciw zasadnym.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. Sp. z o.o. z siedzibą w T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie:

- art. 87 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie w zakresie utraty mocy obowiązującej uchwały Rady Gminy Kamieńsk z 22 czerwca 1992 r., nr XVIII/140/92 w sprawie ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kamieńsk wraz ze zmianami podjętymi uchwałą Rady Miasta Kamieńska z dnia 17 czerwca 1997 r., nr XXIV/208/97 w sprawie zmiany fragmentów w/w planu ogólnego;

- § 3 ust. 2 planu z 1997 r. w zw. z art. 8 ust. 1-2 w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że funkcja dolesienia i zakazu wszelkiej zabudowy może dotyczyć pasa drogi.

Z uwagi na powyższe, strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej wnosił o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z załączonych do skargi dokumentów, to jest ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Kamieńsk z dnia 22 czerwca 1992 r., nr /XVII/140/92, na okoliczność wykazania, że zmiany wprowadzone uchwałą z 1997 r., utraciły moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r., stosownie do treści art. 87 ust. 3 u.p.z.p.

W uzasadnieniu skargi odnośnie do pierwszego ze stawianych zarzutów pełnomocnik spółki wywodził, iż postanowienia uchwały z 1997 r. dotyczące fragmentarycznej zmiany postanowień planu ogólnego z 1992 nie mają charakteru zupełnego, co oznacza, że nie regulują w sposób kompleksowy objętych nią kwestii. Powyższe potwierdza § 4 uchwały z 1997, który stanowi, że "wprowadzone zmiany nie dotyczą podstawowych elementów planu. Ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Kamieńsk z wyjątkiem zmian wprowadzanych w niniejszej uchwale są nadal obowiązujące". Wobec powyższego w ocenie strony skarżącej, stosownie do treści art. 87 ust. 3 u.p.z.p., uznać należy, że postanowienia planu z 1997 r., dotyczące jedynie fragmentów określonych w planie z 1992 r. jednostek urbanistycznych A,B,C, utraciły moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Natomiast, co do drugiego ze stawianych zarzutów strona skarżąca wskazywała na sprzeczność wprowadzonego w § 3 ust. 2 uchwały z 1997 r. zakazu zabudowy działki o ew. nr [...] (drogi wewnętrznej) z powołanymi art. 4 pkt 2 i art. 8 ust. 1-2 ustawy o drogach publicznych. Ponadto w treści skargi spółka zarzucała wadliwe pouczenie, co do przysługującego jej środka zaskarżenia ostatecznej decyzji organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie. Uzasadniając organ wskazywał, iż podnoszone w skardze zarzuty nie były podnoszone w toku postępowania przed organami administracyjnymi, które to postanowienie sprowadzało się w zasadzie do kwestii zasadności uznania przedmiotowego gazociągu za zabudowę, której dotyczy zakaz wynikający z § 3 ust. 2 planu z 1997 r. Dalej organ podnosił, iż wbrew stanowisku strony skarżącej postanowienia planu z 1997 r. nie utraciły mocy obowiązującej z dniem 31 grudnia 2003 r., nadal obowiązują, stanowią całość, określają w sposób zupełny przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, w szczególności poprzez sformułowanie zakazu wszelkiej zabudowy w jednostce planistycznej "B", w której mieści się droga wewnętrzna – działka ew. nr [...], z przeznaczeniem na dolesienie. Tym samym uznać należy, że projektowany przebieg inwestycji, w zakresie działki o ew. nr [...], jest niezgodny z § 3 ust. 2 planu z 1997 r. Natomiast, co do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze zarzutów ustawy o drogach publicznych organ wskazał, że wynikające z nich ograniczenie możliwości ustalenia w planie zakazu zabudowy na drodze wewnętrznej dotyczy urządzeń związanych z obsługą i funkcjonowaniem tej drogi. Projektowany gazociąg jest urządzeniem obcym i nie jest objęty tym zakazem.

W dniu 6 kwietnia 2023 r. obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącej spółki popierał zarzuty i wnioski zawarte w treści wniesionej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 259)- dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 27 października 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Radomszczańskiego z dnia 30 czerwca 2022 r. wydaną sprawie sprzeciwu od dokonanego przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia PE dn 315 relacji: m. S., gm. [...], pow. [...] – m. P., gm. [...], pow. [...] - odcinek na obszarze powiatu [...] w miejscowości S., O., R., H., na działkach: obręb [...] S. nr ew. – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] R. nr ew. – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], jednostka ewidencyjna Gmina [...].

Podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: z 2023 r. poz. 682) – dalej: p.b.

Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 3 pkt 1 p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 3c p.b. obiekt liniowy to obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Natomiast jak wynika z art. 3 pkt 6 p.b. pod pojęciem budowy rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 lit.e p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa sieci gazowych o ciśnieniu roboczym nie wyższym niż 0,5 MPa. Zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1b p.b.). Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 p.b.). W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c p.b.). Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (art. 30 ust 5d p.b.). Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem dokonanego w dniu 30 marca 2022 r. przez skarżącą spółkę zgłoszenia była budowa obiektu budowlanego liniowego - sieci gazowej średniego ciśnienia.

Podkreślenia również wymaga, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn.: Dz.U. z 2023 poz. 344).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503) – dalej: u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Ponadto jak wynika z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. (w tym sieci gazowych o ciśnieniu roboczym nie wyższym niż 0,5 MPa) wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych bezspornie wynika, że planowana przez skarżącą spółkę budowa sieci gazowej przebiega w znacznej części przez tereny nie objęte aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie spółka przedłożyła ostateczną decyzję lokalizacyjną Burmistrza Kamieńska z dnia 2 września 2022 r., jak również częściowo przez tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Kamieńsk z dnia 17 czerwca 1997 r., nr XXIV/208/97 w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Kamieńsk z dnia 22 czerwca 1992 r., nr /XVII/140/92, w tym działkę o ew. nr [...]. Powyższa działka ewidencyjna stanowi działkę drogową (drogę wewnętrzną stanowiącą własność Gminy Kamieńsk), położona jest w jednostce urbanistycznej B, z przeznaczeniem pod dolesienie, objęta całkowitym zakazem zabudowy (§ 3 ust. 2 uchwały z 1997 r.).

Natomiast zasadniczą kwestią sporną, wynikającą z treści rozpoznawanej skargi pozostaje kwestia mocy obowiązującej postanowień planu z 1997 r., a co za tym idzie zasadność wywodzonej przez organy administracji sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami § 3 ust. 2 planu, ustanawiającymi zakaz wszelkiej zabudowy na terenie obejmującym przedmiotową działkę o ew. nr [...].

W ocenie Sądu istotnym dla rozstrzygnięcia powyższego sporu pozostaje brzmienie art. 87 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, iż obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanych na tle powyższego przepisu podkreśla się, iż w związku z tym, że w przepisach brak jest wyraźnej regulacji w stosunku do uchwał podjętych na podstawie przepisów u.z.p. w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., przyjąć należy, że zachowują one moc obowiązującą, jeśli mają na tyle samodzielny charakter, iż mogą w zakresie objętym nowelizacją w sposób zupełny określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu (por. wyroki NSA z 13 marca 2019 r., II OSK 900/18; z 31 sierpnia 2016 r., II OSK 87/15; wyrok WSA w Łodzi z 8 maja 2018 r., II SA/Łd 192/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zmiana planu może mieć bowiem różny zakres i w sytuacji, gdy dotyczyła określonego terenu i w sposób zupełny, samodzielny określała przeznaczenie danego terenu, jak również sposób jego zagospodarowania, to tego rodzaju modyfikacja, o charakterze derogacyjnym, skutkowała zastąpieniem poprzednio obowiązujących postanowień planu nowym aktem, uchwalonym w tym samym trybie, co poprzedni. W konsekwencji tego rodzaju zmianę planu, uchwaloną po 1 stycznia 1995 r. można uznać za nowy plan miejscowy w rozumieniu art. 81 ust. 1 u.p.z.p, do której nie znajduje zastosowania norma z art. 87 ust. 3 ustawy (por. wyrok NSA z13 marca 2019 r., II OSK 900/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę powoływana przez organy administracji publicznej jako podstawa wywodzonego zakazu wszelkiej zabudowy działki o ew. nr [...], uchwała Rady Miasta Kamieńsk z dnia 17 czerwca 1997 r., nr XXIV/208/97 w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Kamieńsk z dnia 22 czerwca 1992 r., nr /XVII/140/92 nie ma takiego charakteru. Wprowadzone w 1997 r. zmiany nie określają bowiem w sposób samodzielny i kompleksowy przeznaczenia oraz sposobu zagospodarowania terenów zlokalizowanych w jednostkach urbanistycznych "A", "B", "C". Za zasadnością powyższego stwierdzenia przemawia treść uchwały z 1997 r., z której preambuły wynika, iż "uchwala się zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania Gminy Kamieńsk zatwierdzonego uchwala Rady Gminy Kamieńsk (...) w jednostkach urbanistycznych "A", "B", "C" zwanego dalej planem". Również w treści § 3 ust. 1-3 uchwały z 1997 r. organ stanowiący gminy wskazując na zmianę dotychczasowego przeznaczenia poszczególnych terenów, w sposób wyraźny posłużył się sformułowaniem "fragmentów terenów", co nie pozwala w ocenie Sądu na uznanie, iż wprowadzone zmiany obejmowały całość terenów, zlokalizowanych, zgodnie z postanowieniami planu z 1992 r., w jednostkach urbanistycznych "A", "B", "C". Co więcej, za brakiem możliwości uznania planu z 1997 r. za kompleksowy i samodzielny przemawia treść jego § 4, który stanowi, iż "wprowadzone zmiany nie dotyczą podstawowych elementów planu; ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Kamieńsk z wyjątkiem zmian wprowadzanych w niniejszej uchwale są nadal obowiązujące". Reasumując Sąd stwierdza, iż postanowienia planu z dnia 17 czerwca 1997 r. nie uchylały w całości postanowień obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Kamieńsk zatwierdzonego uchwałą z 1992 r. dotyczących terenów zlokalizowanych w jednostkach urbanistycznych "A", "B", "C". Wprowadzone zmiany dotyczyły jedynie fragmentów tych terenów, w wyraźnie określonym zakresie, nie obejmowały podstawowych elementów obowiązującego planu ogólnego i pozostawały z nim w ścisłym powiązaniu. Plan z 1997 r. nie stanowił zatem w pełni samodzielnego planu miejscowego, zawierającego wszystkie niezbędne postanowienia planistyczne określone art. 10 ówcześnie obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. W konsekwencji powyższego za zasadne uznać należy stanowisko strony skarżącej, iż postanowienia planu z 1997 r. utraciły moc obowiązującą wraz z postanowieniami planu z 1992 r., z dniem 31 grudnia 2003 r., stosownie do treści art. 87 ust. 3 u.p.z.p. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, iż przebieg przedmiotowej inwestycji, na odcinku obejmującym działkę o ew. nr [...] pozostaje w sprzeczności z ustaleniami § 3 ust. 2 planu z 1997 r., co czyni wniesiony sprzeciw bezpodstawnym.

Z uwagi na powyższe Sąd za uzasadniony uznał zarzut skargi, co do naruszenia art. 87 ust. 3 u.p.z.p.

Za chybiony uznać natomiast należało zarzut skargi, co do naruszenia § 3 ust. 2 z art. 8 ust. 1-2 w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 645). W tym zakresie Sąd podziela pogląd Wojewody Łódzkiego, iż wynikające z powołanych wyżej przepisów ograniczenie możliwości ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu zabudowy na drodze wewnętrznej dotyczy urządzeń związanych z obsługą, funkcjonowaniem i użytkowaniem tej drogi. Projektowany gazociąg jest urządzeniem obcym i nie jest obiektem budowlanym niezbędnym dla właściwego użytkowania drogi.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także podnoszony w skardze zarzut wadliwego pouczenia spółki, co do przysługującego jej środka zaskarżenia decyzji organu odwoławczego. Pomimo niewątpliwe nieprawidłowego pouczenia strony o przysługującym jej prawie wniesienia sprzeciwu, zamiast skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżąca nie poniosła negatywnych skutków prawnych wadliwego działania organu odwoławczego, gdyż co nie ulega wątpliwości, w przewidzianym prawem terminie skutecznie zaskarżyła decyzję z dnia 27 października 2022 r. do tutejszego Sądu. Na marginesie podkreślenia wymaga, iż okoliczność wadliwego pouczenia strony przez organ mogłaby stanowić podstawę do ewentualnego przywrócenia uchybionego terminu procesowego, na wniosek strony skarżącej.

Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze wniosku dowodowego strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów wskazać należy, że do przesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy zostały załączone kserokopie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Kamieńsk z dnia 22 czerwca 1992 r., nr /XVII/140/92 oraz uchwały Rady Miasta Kamieńsk z dnia 17 czerwca 1997 r., nr XXIV/208/97 w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieńsk (...). Z tych też względów, Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił oddalić wniosek dowodowy strony skarżącej.

Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji publicznej zobowiązane będą do uwzględnienia oceny prawnej Sądu wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności, mając na uwadze stanowisko Sądu, co do utraty mocy obowiązującej planu z 1997 r. zobowiązane będą do ponownej oceny kompletności i poprawności złożonej wraz ze zgłoszeniem z dnia 30 marca 2022 r. dokumentacji, w tym przedłożonej przez inwestora ostatecznej decyzji lokalizacyjnej z dnia 2 września 2020 r.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

md