Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2397/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: § 6 ust. 1-3, § 12 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1368
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów

SENTENCJA

Dnia 26 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 339/23 w sprawie ze skargi K. W. i W. W. na czynność Burmistrza O. z dnia 17 września 2021 r. nr RM.6624.79.2021 w przedmiocie zmiany z urzędu numeracji porządkowej nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 20 lipca 2023 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. W. i W. W. na czynność Burmistrza O. z 17 września 2021 r. nr RM.6624.79.2021 w przedmiocie zmiany z urzędu numeracji porządkowej nieruchomości - 1. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. zasądził od organu solidarnie na rzecz skarżących kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Zawiadomieniem z 17 września 2021 r. nr RM.6624.79.2021 Burmistrz O., działając na podstawie art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.), dalej jako "p.g.k", oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologu z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2021 r., poz. 1368), dalej jako "rozporządzenie z 21 lipca 2021 r.", poinformował o dokonanej z urzędu zmianie numeracji porządkowej nieruchomości w obrębie B., gm. O.: dla budynku znajdującego się na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr ewid. [...] położonej w obrębie B., gm. O., dotychczasowy numer porządkowy "[...]" położony w miejscowości M., gm. O., zmienia się na "[...]" w miejscowości B., gm. O. W uzasadnieniu zawiadomienia organ administracji powołał treść art. 47a ust. 5 p.g.i.k., § 6 ust. 9 i § 12 ust. 3 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r. Wskazał, że w międzyczasie podjęto działania zmierzające do ujednolicenia nadawania numerów porządkowych pod prognozowaną zabudowę w obrębie B. Jednocześnie pouczył o obowiązku wynikającym z art. 47b ust. 1 i 2 p.g.k.

Pismem z 21 września 2021 r. W. i K. W. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, podkreślając, że Burmistrz O. zawiadomił o zmianie z urzędu istniejącej numeracji porządkowej tylko w odniesieniu do części nieruchomości znajdujących się w obrębie B., w ciągu drogi krajowej nr [...].

W piśmie z 30 września 2021 r. Burmistrz O. podtrzymał stanowisko wyrażone w zawiadomieniu z 17 września 2021 r.

W tej sytuacji P. S. i T. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na ww. czynność Burmistrza O. w przedmiocie zmiany z urzędu numeracji porządkowej nieruchomości. W ocenie skarżących na mocy czynności Burmistrza O. doszło do skomplikowania oraz niespójności w obrębie numeracji porządkowych nieruchomości znajdujących się w obrębie B.. Burmistrz O. podzielił bowiem istniejące osiedle położone w obrębie geodezyjnym B. a przynależne dotychczas do miejscowości M., zmieniając tylko części nieruchomości numerację porządkową na B., pozostawiając zaś część nieruchomości z tego obrębu we wsi M..

Wyrokiem z 2 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 1006/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Burmistrza O. z 17 września 2021 r.

Od wyroku tego Burmistrza O. wniósł skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 maja 2023 r., I OSK 1157/22 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że w nadesłanych przez organ aktach znajdowała się dokumentacja, która pozwalała na dokonanie oceny legalności zaskarżonej czynności. Zdaniem NSA, treść zawiadomienia Burmistrza O. z 17 września 2021 r. zawierała dane, które w zestawieniu z przekazanymi aktami sprawy pozwalały na przeprowadzenie sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej czynności. Jednocześnie NSA zwrócił uwagę, że z przekazanej sądowi wojewódzkiemu dokumentacji (załączniki mapowe przedstawiające problematyczny teren, petycję mieszkańców do Przewodniczącej Rady Miejskiej w O. z 30 sierpnia 2021 r. w sprawie pozostawienia numeracji porządkowej nieruchomości w M. bez zmian, protesty i apele mieszkańców adresowane do Burmistrza O.) nie wynika, jakoby uczestnicy postępowania nie znali intencji organu, jakie przyświecały mu przy dokonywaniu zaskarżonej czynności. Spór w tej sprawie dotyczył jedynie zasadności owego zamierzenia. Z tego też powodu argumentacja sądu wojewódzkiego, nie była w tym przypadku adekwatna. Nawet bowiem, jeśli przyjąć, że motywy, którymi kierował się organ, dokonując zaskarżonej czynności, mogły być w sposób bardziej dogłębny wyjaśnione w treści przedmiotowego zawiadomienia, to - biorąc pod uwagę treść pism, składanych do organu przez zainteresowanych mieszkańców, w tym uczestników postępowania - nie można było nie dostrzec, że byli oni w pełni świadomi całości istoty sporu. Podsumowując NSA wskazał, że jakkolwiek zgodzić trzeba się z sądem wojewódzkim, że dokonując kontroli sadowoadministracyjnej, sąd musi posiadać pewną wiedzę na temat motywów dokonania kontrolowanej czynności, to jednak nie można wymagać, by uzasadnienie podjęcia takiej czynności spełniało takie wymagania, jakie przepisy procedury administracyjnej przewidują dla wydania decyzji. Czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., nie kończy bowiem postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony postępowania, a zatem nie mają w tym przypadku zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Za zasadny należało zatem uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., polegający na błędnym zastosowaniu art. 146 § 1 P.p.s.a., ponieważ w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy sąd wojewódzki nie wziął pod uwagę dokumentów powołanych przez skarżącego kasacyjnie, a znajdujących się w aktach sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien rozpoznać ją merytorycznie w oparciu o całość materiału dowodowego, który został zgromadzonego w aktach sprawy a oceny swoje oprzeć na właściwych unormowaniach prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, że organ administracji naruszył prawo. Sąd I instancji wskazał, że w kompetencjach wójta (burmistrza, prezydenta miasta) określonych w art. 47a ust. 5 p.g.k. mieści się wyłącznie ustalanie numerów porządkowych nieruchomości, a nie zmiana miejscowości. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z zawiadomienia z 17 września 2021 r., doszło nie tylko do zmiany numeru porządkowego nieruchomości skarżących z dotychczasowego "[...]" na "[...]", ale także do zmiany określenia miejscowości, w której ma się ona znajdować, tj. z M. na B.. Sąd I instancji podkreślił, że poza numerem porządkowym dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez daną gminę. Ewentualne ujawnienie się wady numeracji porządkowej lub rozbieżności z innymi rejestrami może uzasadniać poprawę ewidencji i zastosowanie trybu aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany w trybie czynności materialno-technicznej, co jednak winno zostać wykazane i odpowiednio udokumentowane. Zdaniem Sądu I instancji, z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, czy nieruchomość skarżących jest faktycznie położona na terenie miejscowości B., jak sugerował organ administracji w odpowiedzi na skargę i w piśmie z 12 lipca 2023 r. W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wyrysowanie granic miejscowości o kodach TERYT wskazanych w załączniku do wydanego na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1443) obwieszczenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 października 2019 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. poz. 2360) właściwych dla B. [...] i M. [...]. Dane ujawnione w ewidencji wskazują wprawdzie na położenie nieruchomości skarżących w obrębie B. w Gminie O., lecz w miejscowości M. W Raporcie dla Punktu Adresowego dla działki skarżących wskazano jako właściwy kod TERYT "[...]" właściwy dla M. a nie dla B. (załączone do pisma organu administracji z 12 lipca 2023 r. – Informacja o działce i Raport dla Punktu Adresowego – k. 156 verte). W ocenie Sądu I instancji, na podstawie akt sprawy nie można także stwierdzić, czy dotychczasowy numer porządkowy nieruchomości nie spełnia wymogów określonych w § 6 ust. 4 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r. i zachodzi podstawa do jego zmiany na podstawie powołanego w zawiadomieniu z 17 września 2021 r. § 12 ust. 3 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r., czy też nie spełnia wymogów określonych w § 6 ust. 1 - 3 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r., co mogłoby uzasadniać jego zmianę na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r. Sąd I instancji podkreślił również, że stosownie do § 6 ust. 9 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r., w przypadku gdy nadawanie kolejnych numerów porządkowych może powodować zaburzenie dotychczasowego ładu i czytelności numeracji porządkowej, organ prowadzący ewidencję podejmuje działania umożliwiające nadawanie numerów porządkowych zgodnie z ładem w zakresie numeracji porządkowej. Nie oznacza to jednak dowolności organu w podejmowaniu działań umożliwiających nadawanie numerów porządkowych zgodnie z ładem w zakresie numeracji. W sytuacji gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia tych zmian całościowo, jak twierdzi organ administracji chociażby w piśmie z 12 lipca 2023 r., to zmiany te powinny mieć charakter kompleksowy, a nie fragmentaryczny jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Burmistrz O. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu Burmistrz zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 133 § 1 oraz 146 § 1 P.p.s.a. poprzez:

1) błędne uznanie, że Burmistrz O. czynnością materialno-techniczną polegającą na zmianie numeracji porządkowej nieruchomości skarżących, uzewnętrznioną w zawiadomieniu z 17 września 2021 r., dokonał również zmiany określenia miejscowości, w której znajduje się nieruchomość;

2) błędne uznanie, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie w jakiej miejscowości położona jest nieruchomości skarżących,

3) błędne uznanie, że organ nie wykazał i nieodpowiednio udokumentował konieczność dokonania poprawy zapisów ewidencji miejscowości, ulic i adresów wynikającą z wad numeracji porządkowej i rozbieżności z innymi rejestrami;

- co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r., polegającego na błędnym uznaniu, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia możliwości zastosowania wskazanego przepisu do zmiany numeracji porządkowej nieruchomości skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela w całości stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z 23 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2550/23, I OSK 2551/23 i I OSK 2552/23 wydanych w analogicznych sprawach ze skarg kasacyjnych Burmistrza O., w związku z tym w dalszej części uzasadnienia posłuży się przedstawioną tam argumentacją.

Ocenę podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy rozpocząć od wskazania, iż stosownie do art. 47a ust. 1 pkt 1 p.g.k., do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Z kolei art. 47a ust. 5 p.g.k. wskazuje, iż wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Ugruntowane jest przy tym stanowisko, że nadanie numeru porządkowego dokonywane jest w formie czynności z zakresu administracji publicznej (vide: wyroki NSA z dnia 1 lutego 2008 r., I OSK 6/07; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2002 r., SA/Bk 1074/01; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., I OSK 30/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołana powyżej regulacja prawna stanowi podstawę zaskarżonej czynności materialno-technicznej. Kontrowersja powstała w niniejszej sprawie dotyczy zaś tego, czy zakwestionowana przez stronę skarżącą czynność materialno-techniczna stanowi wyłącznie ustalenie dla nieruchomości nowego (zmianę dotychczasowego) numeru porządkowego, czy też, obok zmiany numeru porządkowego, stanowi także zmianę przynależności tej nieruchomości do innej niż dotychczas miejscowości. Nie jest przy tym kwestionowane, że kompetencją wójta (burmistrza, prezydenta miasta), stosownie do treści art. 47a ust. 5 p.g.k., pozostaje wyłącznie ustalanie numerów porządkowych nieruchomości. Natomiast nie należy do kompetencji tegoż organu zmiana miejscowości, na której terenie położona jest określona nieruchomość.

Odnosząc się do tak zakreślonego sporu nie sposób abstrahować od treści zakwestionowanej w niniejszej sprawie czynności materialno-technicznej. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że w dniu 17 września 2021 r. Burmistrz O. zawiadomił skarżących o dokonanej z urzędu zmianie numeracji porządkowej dla budynku znajdującego się na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr ewid. [...] w ten sposób, że "dotychczasowy numer porządkowy "[...]" położony w miejscowości M., gm. O., zmienia się na "[...]" w miejscowości B., gm. O.". Analiza treści powyższego zawiadomienia nie pozostawia wątpliwości, iż jego mocą nie doszło do zmiany numeru porządkowego w ramach określonej miejscowości, na terenie której dotychczas położona była ta nieruchomość (M.), lecz dokonano zmiany jej dotychczasowego numeru porządkowego na numer porządkowy w innej miejscowości (B.). Powyższa analiza treści zaskarżonej czynności materialno-technicznej nakazuje uznać – wbrew temu co wywodzi organ administracji – iż dokonując zmiany numeru porządkowego, doszło w rzeczywistości do faktycznej zmiany przynależności przedmiotowej nieruchomości, z dotychczasowego położenia w miejscowości M., gm. O., na położenie w miejscowości B., gm. O.. W takiej sytuacji przepis art. 47a ust. 1 pkt 1 i 5 p.g.k. nie mógł stanowić podstawy prawnej do tego rodzaju działań organu wykonawczego gminy. Kwestie te zatem trafnie ocenił Sąd I instancji.

Podjęte przez organ w toku postępowania sądowego próby wyjaśnienia treści ww. zawiadomienia i usprawiedliwienia jej koniecznością naprawienia błędów, jakie organ popełnił w przeszłości przy nadawaniu numerów porządkowych przedmiotowej nieruchomości, a także innym nieruchomościom położonym w jej sąsiedztwie, nie mogą przynieść satysfakcjonujących organ rezultatów, skoro treść zawiadomienia w swej zasadniczej części, tyczącej zmiany miejscowości, do której przynależy przedmiotowa nieruchomość, nie należy do kompetencji organu, który czynność tę podjął. Ponadto należy zaakcentować, iż ze stanowiska skarżących, ale także z protestów mieszkańców M. wyraźnie wynika, iż czują się oni mieszkańcami tej właśnie miejscowości i nie chcą aby ta część ich miejscowości, którą dotychczas władze gminy uznawały za M., zmieniła nazwę na B.. Z miejscowością B. nie identyfikują się bowiem jako z miejscem swego zamieszkiwania i prowadzonej działalności. Powyższe stanowisko skarżących, ale także lokalnej społeczności wyrażone w proteście, zaprzecza tezie organu o jedynie technicznym (oczywistym) charakterze błędu dotychczasowych władz gminy O. w określeniu przynależności do konkretnej miejscowości terenu, na którym znajduje się m.in. przedmiotowa nieruchomość. Nie można zatem zgodzić się z organem, że powyższy charakter błędu popełnionego w przeszłości, winien usprawiedliwiać aktualne działania organu zmierzające do jego wyeliminowania, przez zmianę numeracji porządkowej obejmującej w istocie dwie miejscowości. Okoliczności badanej sprawy wyraźnie wskazują, że problem przynależności do konkretnej miejscowości terenu, na którym znajduje się m.in. przedmiotowa nieruchomość ma charakter zdecydowanie głębszy, a jego rozwiązanie w sposób zaprezentowany w zaskarżonym zawiadomieniu przekracza kompetencje organu stanowiącego gminy, co trafnie zauważył Sąd I instancji.

W konsekwencji powyższych uwag nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, iż zaskarżona czynność materialno-techniczna, uzewnętrzniona w zawiadomieniu z 17 września 2021 r. nie prowadziła do zmiany określenia miejscowości, w której znajduje się nieruchomość skarżących, skoro okoliczność ta wynika wprost w ww. zawiadomienia, a działania organu podjęte w dotychczasowym postępowaniu sądowym nie zdołały nadać temu zawiadomieniu innego znaczenia niż to wynikające z jego treści. Nie zdołały w szczególności zdeprecjonować tej części zawiadomienia, które wskazuje na nadanie przedmiotowej nieruchomości numeru porządkowego w innej miejscowości niż ta, w której nieruchomość ta była położona przed ww. zawiadomieniem.

Nie można także zgodzić się z tezą kasacji, iż z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, w jakiej miejscowości położona jest nieruchomość skarżących, co dla autorki kasacji oznacza miejscowość B.. Otóż z okoliczności sprawy wynika, iż przedmiotowa nieruchomość położona jest w miejscowości M.. Dowodzi tego jednoznacznie Raport dla Punktu Adresowego, który dla tej nieruchomości wskazuje na kod TERYT [...], właściwy dla miejscowości M.. Jednocześnie z okoliczności sprawy wynika, że nieruchomość ta znajduje się w obrębie ewidencyjnym B.. Skoro jednak w dotychczasowym postępowaniu nie udało się wskazać wyrysowania granic miejscowości o kodach TERYT właściwych dla miejscowości M. i B., to powyższa okoliczność nie może być uznana za rozstrzygającą o tym, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w miejscowości B.. Nie jest bowiem kwestionowane, iż obręb ewidencyjny nie musi pokrywać się z granicami konkretnej miejscowości o określonym kodzie TERYT, a w konsekwencji również uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w sprawie uchwalenia statusu odpowiednio: sołectwa B. i sołectwa M., nie są w stanie jednoznacznie wskazać na trafność stanowiska organu, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w miejscowości B.. Trafnie w takiej sytuacji dokonano ustaleń w oparciu o dane ujawnione w ewidencji, z których wynika, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w obrębie ewidencyjnym B., w miejscowości M.. Należy przy tym zgodzić się z Sądem I instancji, iż ewentualne wady tej ewidencji, a także rozbieżności z innymi rejestrami powinny uzasadniać zastosowanie trybu aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany w odpowiednim trybie. W badanej sprawie taki tryb nie został jednak zastosowany.

Z pominięciem okoliczności badanej sprawy został natomiast zgłoszony zarzut kasacyjny błędnego uznania, że organ nie wykazał i nieodpowiednio udokumentował konieczność dokonania poprawy zapisów ewidencji miejscowości, ulic i adresów wynikającą z wad numeracji porządkowej i rozbieżności z innymi rejestrami. Przedmiotem skargi pozostaje czynność zawiadomienia o zmianie numeracji porządkowej nieruchomości. Przywołany w tym zakresie jako naruszony przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r. wskazuje, iż w przypadku istnienia numerów porządkowych niespełniających wymogów określonych w § 6 ust. 1-3 tegoż rozporządzenia, które nie zapewniają unikalności związanych z nimi adresów i czytelnej identyfikacji w terenie w powiązaniu z adresami sąsiednimi lub numery porządkowe powtórzone, organ prowadzący ewidencję miejscowości, ulic i adresów dokonuje odpowiedniego przenumerowania z urzędu. Numery porządkowe niespełniające wymogów określonych w § 6 ust. 1-3 rozporządzenia to: 1) numery porządkowe, które nie przyjęły postaci liczb całkowitych; 2) numery porządkowe w postaci innej niż liczby całkowite uzupełnione wielką literą alfabetu łacińskiego, z wyłączeniem litery I, O, Q; 3) numery porządkowe w innej formie opisowej. Z okoliczności sprawy, a w szczególności z treści zawiadomienia z 17 września 2021 r. nie wynika aby którykolwiek z powyższych powodów stanowił podstawę ww. zawiadomienia. Z kolei przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r. wskazuje, że w razie istnienia numerów porządkowych niespełniających wymogów określonych w § 6 ust. 4 tegoż rozporządzenia, tj. w razie prowadzenia numeracji porządkowej dotyczącej części miejscowości, organ prowadzący ewidencję miejscowości, ulic i adresów dokonuje przenumerowania z urzędu albo wnosi do rady gminy o wszczęcie procedury zmiany rodzaju miejscowości zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych. Z okoliczności niniejszej sprawy także nie wynika aby doszło do prowadzenia numeracji porządkowej dotyczącej części miejscowości M. lub B. i tego rodzaju sytuacja obejmowała numer porządkowy nadany dotychczas przedmiotowej nieruchomości. Natomiast powyższe przepisy nie uzasadniają zmiany numeru porządkowego sytuacją występowania rozbieżności pomiędzy informacjami zawartymi w ewidencji miejscowości, ulic i informacjami wynikającymi z innych rejestrów.

Nie doszło zatem do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 21 lipca 2021 r., a w konsekwencji brak jest podstaw do twierdzenia, że nieprawidłowo Sąd I instancji zastosował przepisy 133 § 1 i art. 146 § 1 P.p.s.a.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.