Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1459/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § , art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1228/10 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. sp. z o.o. z siedzibą w T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r., I SA/Gd 1228/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę S., spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (zwana dalej: spółką) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 sierpnia 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z 23 lutego 2010 r. określającą spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. w wysokości 197.687 zł.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że w ocenie organów podatkowych spółka zawyżyła przychody podatkowe na kwotę 40.971 zł (różnice kursowe) oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 972.031 zł, z czego:

1) 811.948 zł dot. wydatków związanych z usługami mediacji w zakresie pośrednictwa w sprzedaży towarów, a udokumentowanymi dowodami wystawionymi przez podmiot, który tych usług nie wykonał – wskazano na naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54, poz. 654 ze zm.) zwanej dalej: u.p.d.o.p.;

2) 95.100 zł dot. wydatków poniesionych na dodatkowe usługi księgowo-doradcze świadczone przez Biuro Rachunkowe A. z siedzibą w G., a udokumentowanych dowodami niezgodnymi z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczych – naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p.;

3) 25.500 zł dot. wydatków poniesionych w związku z zakupem usługi pośrednictwa w sprzedaży rur kwasoodpornych, zasuw klinowych, kształtek rurowych kwasoodpornych, a udokumentowanych dowodami wystawionymi przez I. sp. z o.o. w G., która w rzeczywistości usług tych nie wykonała – naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p.;

4) 7.500 zł dot. wydatków poniesionych z tytułu zakupu usługi pośrednictwa w sprzedaży zaworów zwrotnych; wystawcą faktury była firma V., sp. z o.o. z siedzibą w G.; kwota ta zaewidencjonowana została przez stronę na podstawie dowodu niezgodnego z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej - naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p.;

5) 40.971 zł dot. zrealizowanych dodatnich różnic kursowych, które winny obniżyć koszty podatkowe zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.;

6) 9.191 zł wynikająca z różnic kursowych związanych z rozliczeniami finansowymi prowadzonymi z firmą K. – naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p.;

7) 102,43 zł stanowiące wartość przekroczenia limitu wydatków poniesionych na cele reprezentacji i reklamy – naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.;

8) 101,61 zł z tytułu ujęcia w kosztach uzyskania przychodu podatku naliczonego VAT – art. 16 ust. 1 pkt 46 lit.a/ u.p.d.o.p.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka zarzuciła naruszenie art. 15 i art. 16 u.p.d.o.p. oraz art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej: ord. pod.

4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

5. Uzasadniając wdany w sprawie wyrok sąd pierwszej instancji wskazał, że zarzuty skargi w głównej mierze dotyczyły faktu, czy zasadnie organ podatkowy w zaskarżonej decyzji zakwestionował faktyczne wykonanie kontraktu jaki strona zawarła z amerykańską firmą K.

Jak wynikało z pisemnego oświadczenia prezesa zarządu spółki S. G., cyt.: (...) kontrakt dotyczy usług wykonywanych przez tę firmę w zakresie pośrednictwa sprzedaży towarów technicznych (rury, kształtki rurowe, zawory, części zamienne do maszyn przemysłowych i linii technologicznych itp.) dla zakładów przemysłowych w Polsce, Litwie i Ukrainie. Pośrednictwo to prowadzi do pozyskania przez naszą firmę zamówień na wyżej wymienione towary oraz zapewnienie terminowej płatności za te towary. Usługa wykonywana przez firmę K. jest prowadzona na terenie USA, Kanady, Niemiec, Włoch, Szwajcarii, Chin. Uzgodniono, że za te usługi firma będzie wystawiała faktury płatne przelewem lub gotówką w terminach od 60 do 90 dni licząc od daty faktur. Firma K. posiada oddziały w Litwie i Ukrainie. Od przyszłego roku firma nasza będzie oficjalnym przedstawicielem (agentem handlowym) firmy K. w Polsce (...).

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach postępowania podatkowego wynikało, że K. za wykonanie usług mediacji w zakresie pośrednictwa w sprzedaży towarów wystawiła:

1) w maju 2004r. - 10 faktur na kwotę netto 258 113,54 zł + 22% VAT;

2) w czerwcu 2004r. - 5 faktur na kwotę netto 148 495,59 zł + 22% VAT;

3) w lipcu 2004r. - 3 faktury na kwotę netto 67 791,71 zł + 22% VAT;

4) w sierpniu 2004r. - 3 faktury na kwotę netto 61 650,64 zł + 22% VAT;

5) we wrześniu 2004r. - 2 faktury na kwotę netto 17 268,26 zł + 22% VAT;

6) w październiku 2004r. - 5 faktur na kwotę netto 149 265,69 zł + 22% VAT;

7) w grudniu 2004r. - 4 faktury na kwotę netto 109 362,49 zł + 22% VAT.

Tymczasem, jak w toku postępowania ustalono, głównym odbiorcą towarów sprzedawanych przez stronę skarżącą była w latach 2003-2006 firma I. S.A. Jak wynika z treści protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Pomorskiego Urzędu Skarbowego w tej spółce, I. S.A. z własnej inicjatywy nawiązała kontakt handlowy, (...), a informacje o firmie i jej produktach pozyskała ze stron internetowych oraz katalogów przesłanych (...) przez stronę do I., zaś (...) współpraca z w/w firmą miała charakter bezpośredni, bez udziału innych podmiotów gospodarczych (...).

Na 77 wystawionych przez stronę faktur sprzedaży towarów w roku 2004 – 75 faktur sprzedaży wystawionych zostało przez stronę na I. Organy podatkowe w toku postępowania potwierdziły faktyczne wykonanie ww. umów sprzedaży.

Natomiast wszystkie okoliczności związane z kontraktem z usługobiorcą K. potwierdzają, że kwestionowanie przez organy podatkowe faktycznego wykonania usług zostało przez te organy właściwie wykazane i logicznie uzasadnione. Z drugiej zaś strony skarżąca spółka, wielokrotnie wzywana przez organy podatkowe do zaprezentowania dowodów potwierdzających faktyczne wykonanie usług pośrednictwa handlowego, dowodów takich nie przedstawiła; jedynie w piśmie z 10 października 2008r. S. G. wskazał, że jakiekolwiek wyjaśnienia, również w tym zakresie, nie są możliwe bowiem w dniu 11 września 2007r. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego pod nadzorem Prokuratora Okręgowego w G. dokonała przeszukania pomieszczeń siedziby spółki oraz jego miejsca zamieszkania, zabezpieczając wszystkie dokumenty i nośniki elektroniczne dotyczące działalności spółki w latach 2003-2007.

Sąd wskazał, że organ drugiej instancji zadanie podkreślił w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że na dzień składania ww. oświadczenia z dnia 10 października 2008 r., strona skarżąca była już w posiadaniu zabezpieczonych wcześniej nośników elektronicznych i nic nie stało na przeszkodzie w udokumentowaniu faktycznego wykonania ww. kontraktu. Również z informacji zawartej w piśmie Prokuratury Okręgowej w G. z dnia 25 sierpnia 2009r. wynikało, że jednostka centralna komputera zabezpieczona w miejscu zamieszkania S. G. została mu zwrócona za pokwitowaniem w dniu 4 października 2007r., natomiast dyski twarde komputerów znajdujących się w siedzibie strony zostały zabezpieczone wyłącznie w formie kopii binarnych, wykonanych przez biegłego – na miejscu w siedzibie skarżącego.

Zdaniem sądu, w precyzyjnie zebranym i ustalonym oraz szeroko a jednocześnie logicznie ocenionym materiale dowodowym organy podatkowe wykazały brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że usługi opisane w wystawionych przez K. fakturach zostały przez tę firmę faktycznie wykonane. Dowodem takim nie jest bowiem ani pisemny kontrakt ani fakt, że usługobiorca za niektóre faktury zapłacił, skoro wszystkie pozostałe okoliczności sprawy wskazują na fikcyjność opisanych usług.

Sąd podzielił również stanowisko organu w zakresie wydatków związanych z umową na usługi księgowo-doradcze wykonywane przez G. B. (Biuro Rachunkowe A. z siedzibą w G.). Sad wskazał, że w zakresie tychże usług organy podatkowe nie kwestionowały faktycznego ich wykonania. Zostały zakwestionowane wyłącznie faktury na czynności dodatkowe (na kwotę łączną 95 000 zł), na faktyczne wykonanie, których nie zaprezentowano żadnych dowodów tj. na dodatkowe prace doradcze: doradztwo w zakresie przepisów unijnych, przygotowania konsultingowe do banków, kontroling dla banków, usługi księgowe, dodatkowe sporządzanie spraw, usługi księgowe zmiany przepisów intrastaty i in., sprawozdanie dla potrzeb ISO.

Z materiału dowodowego sprawy, w tym z zeznań G. B. wynikało, że faktycznie wykonywał na rzecz spółki bieżące usługi księgowo-doradcze za kwotę 1.300 zł miesięcznie (następnie 1.400 zł); w pozostałym zakresie zawyżał on kwoty wynagrodzenia. G. B. w zeznaniach z dnia 19 lipca 2007 r., z dnia 31 sierpnia 2007 r. oraz z dnia 31 października 2007 r. opisał procedurę wystawiania faktur kosztowych dla strony; wskazał, że prezes zarządu S. G. w rozmowie z nim oznajmił, że skoro firma tak dobrze się rozwija, to przydałyby się spółce faktury kosztowe i czy może to załatwić. G. B. dzwonił więc do dużych firm audytorskich ustalając za jakie usługi firmy te pobierają jakie wynagrodzenie i dostosowując te ustalenia do aktualnej sytuacji skarżącej spółki, wystawiał zawyżone faktury kosztowe; płatności za te faktury skarżąca spółka dokonywała w formie bezgotówkowej, na konto bankowe G. B.; nadwyżka była przez niego (najczęściej w ciągu 2 dni) wypłaca z konta i zwracana S. G.. Za zawyżoną wartość danej faktury G. B. otrzymywał zwrot podatku VAT oraz ustalony procent wartości faktury. Z treści opinii sądowo-psychiatrycznej G. B. przeprowadzonej na polecenie Prokuratury Okręgowej w G. Wydział VI Do Spraw Przestępczości Gospodarczej wynika, że G. B. nie jest chory psychicznie; nie wynika, żeby w okresie zarzucanych mu czynów działał w stanie ostrych zaburzeń psychotycznych czy jakościowych zaburzeń świadomości.

Sąd podzielił również stanowisko organu w zakresie kwestionowania wydatku poniesionego przez spółkę na podstawie faktur wystawionych przez I., sp. z o.o. (usługi pośrednictwa w sprzedaży rur kwasoodpornych, zasuw klinowych i kształtek rurowych ze stali kwasoodpornej) oraz V., sp. z o.o. (usługi pośrednictwa w sprzedaży zaworów zwrotnych) wobec wykazania fikcyjności usług. G. B. zeznał, że faktury wystawiane przez I., sp. z o.o. to tzw. puste faktury kosztowe – usługi w nich opisane nie były wykonane. W toku postępowania podatkowego zeznania te potwierdziły się ustaleniami organów podatkowych, w tym w zakresie ustalenia następujących faktów - sprzedaży w 2002 r. wszystkich udziałów tej spółki przez jej jedynego udziałowca K. N. pani E. J. i zmianie od 2002r. nazwy spółki na R. Dlatego spółka I. pod wskazanym we fakturze adresem i NIP nie istniała od roku 2002. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. oświadczył, że nie można ustalić faktycznej siedziby firmy R. Przesłuchana w charakterze świadka E. J. zeznała, że w roku 2004 nie sprzedawała skarżącej spółce żadnych usług. W toku postępowania ustalono ponadto, że G. B. w firmie V., sp. z o.o. był pełnomocnikiem. Prezes zarządu skarżącej strony S. G. wskazał, że wydatek w kwocie 7 500 zł dotyczył usług badania rynku w zakresie planowanych dostaw elementów tytanowych dla zakładów chemicznych; usługa ta polegała na wyszukiwaniu potencjalnych nabywców. Ze strony firmy V., sp. z o.o. zeznawał G. B. wskazując, że usługa została wykonana poprzez wyszukanie klienta (firma L. z W.) a dowody na to są w posiadaniu strony. Wbrew jednak takim twierdzeniom strona nie zaprezentowała żadnego dowodu, poza faktem wystawienia faktury, na wykonanie opisanych w fakturze usług.

Sąd wskazał, że fikcyjność usług potwierdzały zeznania T. T., którego nazwisko widnieje na wystawionej fakturze nr [...], a który zeznał, że ostatnią fakturę w tej spółce, jako jej współwłaściciel (ze siostrą), wystawił w roku 1999. Świadek ten zeznał, że księgowość V., sp. z o.o. prowadził G. B. (dysponował pieczątką firmy), który mu doradził, żeby firmy nie likwidować i poczekać na kupca; nic mu nie wiadomo na temat działalności gospodarczej spółki w roku 2004; nic nie wie o współpracy ze stroną skarżącą. Oświadczył, że nie podpisał kwestionowanej faktury. Z opinii biegłego z 18 czerwca 2008r. wynika, że zapisy wyrazowo-cyfrowe na fakturze i dowodzie zapłaty z 23 czerwca 2004r. oraz podpis T. T. zostały nakreślone przez G. B.

Powyższe, zdaniem sądu, potwierdzało prawidłowość przeprowadzonej oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy podatkowe obu instancji i wskazanie naruszeń przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p., art. 16 ust. 1 pkt 46 lit.a/ u.p.d.o.p. i, art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.

Sąd nie podzielił żadnego z zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w art. 193 § 1 ord. pod. wskazano, że skoro w przypadku m.in. kontraktu z K. kwestionowano fakt realnego wykonania usługi, a nie tylko fakt dokonania wydatku spółki w tym zakresie; tym samym organy podatkowe były uprawnione do oceny rzetelności ksiąg podatkowych strony. W zakresie zarzutu naruszenia art. 181 ord. pod. wskazano, że w postępowaniu organ podatkowy może wykorzystać dowodowo również materiały m.in. zgromadzone w innych postępowaniach, w tym zarówno podatkowych, jak i administracyjnych oraz karnych albo w postępowaniach w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, pamiętając, że określone dowody, w tym zwłaszcza z przesłuchania świadka czy też z oględzin, opinii biegłych, po włączeniu do innego postępowania są de facto dowodami z dokumentów. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2 i art. 210 § 4 ord. pod. analiza akt administracyjnych nie daje podstaw dla stwierdzenia, że organy podatkowe zaniechały niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego lub nie dopuściły dowodu, który mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego domowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka G. B. sąd wskazał, że w skardze nie wykazano istotnego wpływu na wynik tej sprawy faktów, które miałyby być udowodnione tym zeznaniem, w sytuacji gdy treść niekorzystnych dla strony twierdzeń tego świadka została potwierdzona pozostałymi, dopuszczonymi w toku postępowania podatkowego, dowodami.

W ocenie sądu brak tłumaczenia z języka angielskiego na język polski kontraktu z firmą K., złożonego do akt postępowania podatkowego przez stronę, w sytuacji takiej, jaka występuje w rozpoznanej sprawie, spowodował naruszenie w ww. zakresie przepisów procedury; rzecz bowiem nie dotyczy zakresu przedmiotowego kontraktu, czy oceny wydatku w ramach istnienia jego związku z osiągniętymi przychodami ale faktu jego fikcyjności i zawarcie wyłącznie na potrzeby wykorzystania umowy dla osiągnięcia oznaczonych celów podatkowych. Tym bardziej stanowisko to jest uzasadnione, że strona złożyła kopię kontraktu z pismem przewodnim o stosownej treści. Oczywiście możliwe było wezwanie strony do przedłożenia tłumaczenia kontraktu, ale brak polskiej wersji językowej fikcyjnego kontraktu nie stanowi uchybienia prawu.

Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazując, że obowiązkiem podatnika było wykazanie w toku postępowania nie tylko faktu dokonania wydatku, ale w pierwszej kolejności tego, że usługa, której on dotyczy została faktycznie wykonana. Zdaniem sądu w sprawie nie dokonuje się oceny zasadności poniesionego wydatku; sprawa dotyczy kwestii uprzedniej a mianowicie, czy mamy do czynienia z realnie wykonaną umową. Skoro zatem zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że przychód osiągany przez spółkę w roku 2004 nie był, wbrew twierdzeniom spółki, implikacją kwestionowanych wydatków, gdyż usługodawcy w kwestionowanym przez organy zakresie usług zafakturowanych nie świadczyli. Materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że w przypadku usług wykonywanych przez G. B., ich cena - była bezzasadnie zawyżana w wystawianych przez niego fakturach dla celów podatkowych polegających na zwiększeniu puli kosztów uzyskania przychodu.

Sąd wskazał również, że w wyroku z 5 stycznia 2010r., I SA/Gd 1102/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 2 sierpnia 2010r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2004r.

6. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- "art. 141 § 4 pkt 1 lit." w zw. z art. 122 ord. pod. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 i art. 191 ord. pod. w zakresie faktycznie poniesionych wydatków na rzecz spółki K.,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 i art. 121 ord. pod. poprzez przyjęcie w postępowaniu podatkowym dowodów sprzecznych z prawem,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 190 ord. pod. gdzie sąd zaakceptował naruszenie przez organy podatkowe terminu gwarantującego stronie udział w przesłuchaniu świadka G. B., wskutek czego strona nie wzięła udziału w przesłuchaniu świadka.

W związku z tak postawionymi zarzutami spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana WSA w Gdańsku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

8. Odnosząc się do zarzutu naruszenia "art. 141 § 4 pkt 1 lit." w zw. z art. 122 ord. pod. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 i art. 191 ord. pod. w zakresie faktycznie poniesionych wydatków na rzecz spółki K. należy wskazać, że zarzut ten jest o tyle nieprecyzyjnie sformułowany, iż wskazuje na nieistniejące jednostki redakcyjne wymienionych jako naruszone przepisów p.p.s.a. (art. 141 § 4 tej ustawy nie jest podzielony na punkty i litery, a z kolei jej art. 145 § 1 pkt 1 nie zawiera "lit. 1"), a ponadto nie podaje, na czym polegało podnoszone naruszenie tychże przepisów. Dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnosić, że jej autorowi chodziło o to, że sąd pierwszej instancji niezasadnie, bo z naruszeniem wymienionych przepisów p.p.s.a., zaakceptował jako prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe w zakresie usług wykonanych na rzecz spółki przez firmę K., podczas gdy, w ocenie pełnomocnika spółki, organy podatkowe ustalając stan faktyczny sprawy naruszyły wskazane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej, a także w związku z tym, co zostało dodane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wynikającą z art. 121 § 1 tej ustawy zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu tym brak jest przy tym jakiegokolwiek nawiązania do normatywnej treści wskazanych jako naruszone przez sąd pierwszej instancji przepisów p.p.s.a. Jeżeli zatem autor skargi kasacyjnej podnosi, że naruszony został przepis dotyczący wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku, to należałoby oczekiwać, iż wyjaśni w skardze kasacyjnej, w jakim zakresie kwestionowane uzasadnienie zaskarżonego orzeczenie wymogów tych nie spełnia.

Wskazać należy, że zarówno organy podatkowe, jak i następnie sąd pierwszej instancji, w uzasadnieniach wydanych w sprawie rozstrzygnięć podały i wyjaśniły podstawy faktyczne uzasadniające ocenę, że faktury wystawione na rzecz spółki przez firmę K. z siedzibą w USA nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Natomiast podjęta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej próba podważenia tego stanowiska opiera się w zasadniczej mierze na tyleż ogólnikowych, co gołosłownych twierdzeniach: o tendencyjnej kontroli podatkowej, dokonaniu przez organy podatkowe dowolnych ustaleń w zakresie zebranego materiału dowodowego, czy też zaakceptowanych przez sąd nielogicznych twierdzeniach i wywodach tych organów. Zarzucając sądowi pierwszej instancji zaakceptowanie naruszenia przez organy podatkowe wymienionych przepisów, tj. art. 122, art. 187 § 1 ord. pod. w związku z art. 121 § 1 ord. pod., polegającego na zaniechaniu przez organy podatkowe podjęcia działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niepodjęciu czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, pełnomocnik spółki nie sprecyzował, jakie to konkretnie czynności procesowe powinny zostać jeszcze przez te organy podjęte.

Skoro sam Prezes Zarządu Spółki, na co zwrócił również uwagę sąd pierwszej instancji, w zakresie zawartego z firmą K. kontraktu, wyjaśniał w toku postępowania podatkowego, że kontrakt ten dotyczy usług wykonywanych przez tę firmę w zakresie pośrednictwa sprzedaży towarów technicznych dla zakładów przemysłowych w Polsce, na Litwie i Ukrainie i pośrednictwo to prowadziło do pozyskiwania przez spółkę zamówień na tego rodzaju towary oraz zapewnienie terminowości płatności za te towary, to nie mogło być oceniane jako nielogiczne działanie, podjęcie przez organ podatkowy czynności sprawdzających u odbiorców towarów w celu zweryfikowania prawdziwości twierdzeń o istnieniu tego pośrednictwa. Jak podkreśliły organy podatkowe, żaden z odbiorców towarów dostarczanych przez spółkę nie potwierdził uczestniczenia pośrednika w zawieraniu transakcji ze spółką, a część z nich udział taki zdecydowanie wykluczyła, w tym także główny odbiorca, Spółki – I. S.A.

Ponadto trzeba wskazać, że jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów handlowych, pierwszy kontrakt z firmą I. S.A. został zawarty w lutym 2003 r., natomiast firma K., jak wynika z informacji przekazanych przez amerykańską administrację podatkową, została zarejestrowana w dniu 15 października 2004 r., co również podważa tezę, że sprzedaż towarów przez spółkę na rzecz I. S.A. był rezultatem działań podejmowanych przez K.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie zwrócił uwagę, że w toku postępowania podatkowego spółka była wielokrotnie wzywana o przedstawienie jakichkolwiek dających się zweryfikować dowodów mogących potwierdzić działania podejmowane na jej rzecz przez jej amerykańskiego pośrednika. Spółka dowodów takich jednakże nie przedstawiła ograniczając się, co czyni również w skardze kasacyjnej, do ogólnych twierdzeń, że działania takie podejmowane były przez jej kontrahenta wyłącznie poza granicami kraju.

Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe, wskazywanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 od. pod.

9. Ponadto zaznaczyć trzeba, iż analogiczną ocenę w zakresie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe wyraził już wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1230/11. Wprawdzie wyrok ten dotyczył podatku od towarów i usług za 2004 r., niemniej odnosił się również do kontaktów spółki z firmą K. i wystawianych przez tę firmę na rzecz spółki faktur za usługi pośrednictwa, a przedmiotem zawartej w nim oceny była skarga kasacyjna spółki zawierająca identyczne, jak w niniejszej sprawie zarzuty.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także stanowisko wyrażone w ww. wyroku NSA z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1230/11 co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 i art. 121 ord. pod., poprzez przyjęcie w postępowaniu podatkowym dowodów sprzecznych z prawem. Wskazać zatem należy, że w skardze kasacyjnej w żaden sposób nie podważono ustaleń dokonanych przez organy podatkowe i nie przedstawiono własnej wersji zdarzeń. Pismo Biura Wymiany Informacji Podatkowych w Koninie zawierające zasadniczą informację, jest sporządzone w języku polskim (w języku angielskim sporządzone były jedynie załączniki) i stanowi dokument, którego treści jednak nie podważono. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że przyjęcie tego dowodu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych stanowiło naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

10. Jeżeli chodzi natomiast o zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 190 ord. pod., oparty na twierdzeniu, że spółka nie została powiadomiona o terminie przesłuchania świadka G. B. i w związku z tym pozbawiona została możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu tego świadka, podkreślić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie, tj. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. sporna kwestia dotyczyła zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur wystawionych na rzecz spółki przez firmę K.. Co do związanych z tą kwestią okoliczności G. B. zeznawał w trakcie śledztwa prowadzonego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w G. i to na podstawie włączonego jako dowód (postanowieniem z dnia 10 lipca 2008 r.) do akt sprawy podatkowej protokołu przesłuchania z tego śledztwa organy podatkowe czyniły swoje ustalenia. Natomiast w trakcie wspomnianych w skardze kasacyjnej i objętych postawionymi w tym zakresie zarzutami przesłuchań w dniach 19 lipca 2007 r. i 31 sierpnia 2007 r. G. B. nie zeznawał odnośnie kontaktów i rozliczeń spółki z firmą K., lecz na temat wystawianych przez siebie jako prowadzącego Biuro Rachunkowe "A." faktur dla spółki za wykonane na jej rzecz usługi, co nie było przedmiotem postępowania podatkowego dotyczącego 2004 r. Już z tego zatem tylko powodu wskazywane w skardze kasacyjnej w tej mierze uchybienia procesowe nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Zauważyć również należy, że przesłuchanie G. B. w dniu 19 lipca 2007 r. miało miejsce w ramach prowadzonego wobec niego postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, nie zaś w postępowaniu prowadzonym wobec spółki.

11. Nie mogły mieć również znaczenia dla sprawy i zostać wzięte pod rozwagę przez związany granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty odnoszące się do materialnoprawnych aspektów uznania określonych wydatków za podatkowe koszty uzyskania przychodów, albowiem argumentom tym nie towarzyszyło sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia konkretnych przepisów normujących tę problematykę, tj. np. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Poza tym, w rozpoznawanej sprawie u podstaw zakwestionowania przez organy podatkowe u spółki określonych kosztów uzyskania przychodów, leżały poczynione przez te organy ustalenia faktyczne co do rzeczywistego wykonania usług, nie zaś wykładnia przepisów prawa materialnego dotyczących kosztów uzyskania przychodów.

12. Mając na uwadze powyższe rozważania i wnioski oraz uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).