Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 175/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 46 ust.1, art. 46 ust. 2, art. 2 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 733
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: art. 151, art. 153, art 170, art. 151a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2024r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 3 stycznia 2024r., nr IF-VII.7840.7.26.2022.DB-3 w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 3 stycznia 2024 r., nr IF-YII.7840.7.26.2022.DB-3 po rozpatrzeniu odwołania T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Zamość z 12 kwietnia 2023r., znak: BU-OZ.6740.1.113.2022.EM o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu telekomunikacyjnego.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Spółka T. złożyła wniosek wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na realizację inwestycji polegającej na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego pod przewodnictwem T. Sp. z o.o., [...] Z. Ś., na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w Z.. Wskazała, że obiekt składać ma się z wieży kratowej typu BOT H2/48 o wysokości 49,95 m, na której zainstalowane zostaną anteny i urządzenia stanowiące wyposażenia instalacji radiokomunikacyjnej celem obsługi publicznej sieci telefonii komórkowej. Działka objęta inwestycją znajduje się w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Nr XLVII/482/10 Rady Miasta [...] z dnia 25 października 2010 r. (dalej jako "m.p.z.p.") symbolem 12.6 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Wniosek był kilkakrotnie rozpatrywany przez organy obu instancji oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie:

Organ I instancji kolejnymi decyzjami z 13 października 2022r. i z 12 kwietnia 2023r. odmówił udzielenia pozwolenia, natomiast decyzjami odpowiednio: z dnia 14 grudnia 2022r. i z dnia 12 lipca 2023r. organ odwoławczy uchylił je.

Rozbieżność stanowisk organów dotyczyła wykładni i relacji przepisów m.p.z.p. i przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm., dalej jako "u.w.r."). Zgodnie z § 52 ust. 2 pkt 2 lit "d" m.p.z.p., na terenach, o których mowa wyżej, dopuszcza się budowę nowych elementów sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym sieci i przyłączy telekomunikacyjnych oraz central telefonicznych, natomiast zgodnie § 138 ust. 3 m.p.z.p. zakazuje się lokalizacji nowych masztów i wież dla potrzeb telefonii komórkowej w obszarze miasta ze względu na ochronę jego wartości krajobrazowych oraz utrzymanie obecnych wysokości obiektów istniejących. Natomiast stosownie do art. 46 ust. 1 i ust. 1a u.w.r., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust.1), przy czym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust.1a). Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r. - Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Wyrokiem z dnia 6 września 2023r., sygn. akt II SA/Lu 719/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z 12 lipca 2023r.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji wydając w dniu 12 kwietnia 2023r. decyzję odmowną podtrzymał wcześniejsze stanowisko, że projektowany obiekt narusza postanowienia m.p.z.p. W ocenie organu, z § 52 ust. 2 pkt 2 lit. "d" oraz § 138 ust. 3 m.p.z.p. wynika, że dla terenu objętego planowaną inwestycją plan miejscowy dopuszcza budowę infrastruktury telekomunikacyjnej, ale oprócz wież i masztów, pomimo, że art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazuje, że przez infrastrukturę techniczną należy rozumieć również wieże i maszty, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Organ podkreślił, że z treści art. 46 u.w.r. nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów, czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor nie może na podstawie ww. przepisu żądać, aby obszar objęty planem był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycję. Wojewoda zakwestionował stanowisko organu I instancji, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami m.p.z.p. (ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą nr XLVII/482/10 Rady Miasta [...] z dnia 25 października 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów: [...] – Dz. Urz. Woj. Lub. z 2011 r., Nr 1, poz. 19). Nie zgodził się też z oceną, że w sprawie należy zastosować przepis art. 46 ust. 2 u.w.r. oraz, że w obrębie terenu inwestycji przeznaczonego w planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, możliwa jest budowa infrastruktury telekomunikacyjnej jedynie o nieznacznym oddziaływaniu. W konsekwencji Wojewoda wskazał na konieczność weryfikacji projektu budowlanego pod kątem spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1b-4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021, poz. 2351 dalej jako "pr. bud.") i w tym celu uchylił decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd uwzględnił wniesiony od decyzji kasacyjnej sprzeciw.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie można uznać, jak to uczynił organ I instancji, że sporny projekt budowlany nie spełnia warunku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Pr. bud. ze względu na treść § 138 ust. 3 m.p.z.p. Zakaz zawarty w § 138 ust. 3 m.p.z.p. nie może być bowiem zastosowany w odniesieniu do przedmiotowego obiektu telekomunikacyjnego, ponieważ niewątpliwie stanowi on inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), albowiem służyć ma publicznej sieci telefonii komórkowej, zaś w świetle art. 46 ust. 1 i 1a u.w.r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska organu odwoławczego, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 46 ust. 2 u.w.r., ponieważ sporna inwestycja została umieszczona w przepisach m.p.z.p. (przepis art. 46 ust. 2 u.w.r. dotyczy natomiast tylko przypadku, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym). Organ odwoławczy uznał, że o umieszczeniu spornej inwestycji w planie miejscowym świadczyć ma treść § 52 ust. 2 pkt 2 lit. "d" m.p.z.p., który to przepis dla terenów z planowaną funkcją podstawową zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym terenu oznaczonego symbolem [...], na którym położona jest działka objęta sporną inwestycją, dopuszcza budowę nowych elementów sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym: sieci i przyłączy wodociągowych, kanalizacyjnych, elementów kanalizacji deszczowej, gazowych, ciepłowniczych, stacji transformatorowych, sieci i przyłączy energetycznych, central telefonicznych, sieci i przyłączy telekomunikacyjnych. Sąd uznał to stanowisko za błędne. Pojęcie "umieszczona" nie jest bowiem równoznaczne z pojęciem "dopuszczona", lecz wymaga dużo bardziej precyzyjnych i jednoznacznych zapisów. Aby uznać, że dana inwestycja jest "umieszczona" w planie miejscowym, plan musiałby jednoznacznie przewidywać realizację dokładnie tego rodzaju inwestycji, a także precyzyjnie określać miejsce jej lokalizacji. W ocenie Sądu, na podstawie § 52 ust. 2 pkt 2 lit. "d" m.p.z.p. została dopuszczona do realizacji w obrębie terenu inwestycyjnego wyłącznie infrastruktura techniczna o charakterze pomocniczym względem podstawowej, mieszkaniowej funkcji tego terenu.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, w sprawie ma zastosowanie art. 46 ust. 2 u.w.r., który dopuszcza do realizacji w obszarze przeznaczonym na cele zabudowy jednorodzinnej wyłącznie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, zaś sporna inwestycja nie mieści się w tym pojęciu. Sąd podniósł, że nie budzi wątpliwości, że projektowany obiekt telekomunikacyjny, który składać ma się z wieży kratowej o wysokości 49,95 m, nie mieści się w pojęciu infrastruktury technicznej o nieznacznym oddziaływaniu, o której mowa w art. 46 ust. 2 u.w.r., a które to pojęcie zdefiniowane zostało w art. 2 ust. 1 pkt 4 tej ustawy jako: kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna i nadziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Sąd uznał w konsekwencji, że decyzja organu I instancji o odmowie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, pomimo jej częściowo błędnego uzasadnienia, była zasadna i nie było konieczności jej uchylenia i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny projektu budowlanego pod kątem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1b - 4a Pr.bud.

Zdaniem tego sądu, podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. nie mogły również stanowić zastrzeżenia co do poszerzenia przez Prezydenta Miasta Zamość kręgu stron postępowania administracyjnego o właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działką inwestycyjną. Organ odwoławczy może bowiem we własnym zakresie ustalić krąg stron postępowania administracyjnego, na podstawie akt sprawy, bądź poprzez uzupełnienie postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. Sąd dodał, że przy ustalaniu na podstawie art. 28 ust. 2 Pr. bud. kręgu stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, dla organu nie jest wiążący zakres obszaru oddziaływania planowanej inwestycji określony w projekcie budowlanym, gdyż rolą organu architektoniczno-budowlanego jest weryfikacja prawidłowości granic tego obszaru wyznaczonych przez inwestora, w interesie którego co do zasady leży ograniczenie liczby stron postępowania, które mogłyby kwestionować pozytywne dla niego rozstrzygnięcie.

Końcowo sąd wskazał, że Wojewoda Lubelski ponownie rozpatrując odwołanie inwestora od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 12 kwietnia 2023 r., uwzględni przedstawione wyżej uwagi i wnioski.

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 stycznia 2024r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i zastosowane regulacje prawne.

Podkreślił, że z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako "p.p.s.a." był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w omawianym wyżej wyroku Sądu.

W związku z tym, że Sąd wyraźnie stwierdził, że w sprawie ma zastosowanie art. 46 ust. 2 u.w.r., który dopuszcza lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej w terenie przeznaczonym na cele zabudowy jednorodzinnej tylko wtedy, jest to inwestycja obejmująca infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu, a do takich - zdaniem tego sądu - sporna inwestycja nie należy, Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka T. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. , domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 46 ust. 2 u.w.r. i art. 35 ust. 4 pr. bud. poprzez akceptację błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania tego przepisu, skutkujące uznaniem spornej inwestycji za naruszającą ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji odmową udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 33 i nast. pr. bud.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca wyraziła odmienną wykładnię art. 46 ust. 2 u.w.r., niż przyjęta przez Sąd w omawianym wyżej wyroku, powołując się na poglądy wyrażane w doktrynie. Podniosła, że w przepisie tym wprowadzono regułę, że dopuszczalne jest realizowanie każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która nie jest sprzeczna z planem miejscowym, choćby plan miejscowy inwestycji takiej wyraźnie nie przewidywał, czy też nie określał wyraźnego przeznaczenia danego terenu na tego rodzaju inwestycje. Przepis przesądza, że inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie musi być wprost umieszczona w planie miejscowym, by mogła być lokalizowana na obszarze objętym planem. Jej lokalizacja jest dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych ani też nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, które zgodnie z ust. 1 mogą być ustanawiane jedynie wyjątkowo. W odniesieniu do każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej organ musi ustalić, w szczególności przed wydaniem pozwolenia na budowę (...), czy inwestycja nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Jednocześnie ustawodawca istotnie ograniczył swobodę oceny organu, przesądzając m.in., że przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Oznacza to, że na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej, samo tylko takie przeznaczenie nie może być podstawą do stwierdzenia sprzeczności z planem lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu; źródłem tej sprzeczności może być wyłącznie przepis odrębny lub ustanowiony w planie [wyraźnie] zakaz lub ograniczenie. Nie musi to być infrastruktura lokalizowana w ramach inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skarżąca podkreśliła, że w odniesieniu do zdania drugiego w ust. 2 nie jest uprawniona wykładnia a contrario. Nie można zatem twierdzić, że ustawodawca dla określonego w tym przepisie przeznaczenia terenu ograniczył dopuszczalność lokalizowania tylko do wyraźnie wymienionych inwestycji. Różnica sprowadza się jedynie do tego, że inwestycje innego rodzaju wymagają każdorazowo badania co do zgodności z danym przeznaczeniem terenu. Przykładowo, nie ma więc przeszkód, by na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej uznać za dopuszczalne lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej niebędących infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu. Nie jest zatem prawidłowa interpretacja dokonana przez Wojewodę Lubelskiego, że zamierzenie budowlane planowane przez skarżącą niebędące infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w żadnym przypadku nie może zostać zrealizowane na terenie oznaczonym w planie miejscowym jako teren zabudowy jednorodzinnej. Skarżąca podkreśliła, że w przypadku budowy stacji bazowych determinantą wyboru miejsca ich lokalizowania jest możliwa do osiągnięcia wysokość zawieszenia anten, które muszą znajdować się ponad istniejącą zabudową, po to by mogły spełnić swoją funkcję tj. zapewnić otoczeniu stacji bazowej właściwe pokrycie sygnałem radiokomunikacyjnym. Przepisy ochrony środowiska, a w szczególności normy natężenia pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, wymuszają natomiast lokalizowanie anten stacji bazowych znacznie ponad otaczającą zabudową. Wskazując wybrane orzeczenia sądowe, skarżąca podniosła, że ustalenia planu miejscowego powinny być natomiast wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, natomiast w niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały interpretacji zapisów planu miejscowego w taki sposób, że rozwiązania przyjęte w planie de facto uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w miejscu, które wymaga poprawy jakości sieci radiokomunikacyjnej, a co za tym idzie w sposób naruszający przepisy ustawy szerokopasmowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W związku z wydanym już w sprawie - na podstawie art. 151 a § 1 p.p.s.a. - wyrokiem Sądu z dnia 6 września 2023r., sygn. akt II SA/Lu 719/23 należy w pierwszej kolejności należy podnieść, że "z uwagi na skutki prawne wynikające z art. 170 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. należy wykładać art. 64e i art. 151a § 1 p.p.s.a. w ten sposób, że określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądziłoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zasadniczo przyjmuje się, że przepis art. 64e p.p.s.a. ogranicza zakres kontroli sądu do oceny "istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (tak: NSA w wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 774/19). "Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi". (tak: WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1246/19).

W świetle powyższego, Wojewoda Lubelski na skutek wyroku Sądu z dnia 6 września 2023r., sygn. akt II SA/Lu 719/23 miał obowiązek samodzielnie ponownie rozpatrzeć odwołanie Spółki T. . Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda wskazał na przepis art. 153 p.p.s.a. i związanie ocena prawną dokonaną przez Sąd, niemniej jednak jednocześnie organ ten ponownie przeanalizował regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie, odniósł je do stanu faktycznego, w efekcie czego doszedł do podobnego wniosku, jak Sąd, że decyzja odmowna organu I instancji jest prawidłowa.

Rozpatrując obecnie skargę Spółki, Sąd był zobowiązany skontrolować, czy organy odmawiając Spółce udzielenia pozwolenia na budowę, zastosowały prawidłowo przepisy.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowana terenu i projekt architektoniczno- budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę jest możliwe tylko w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr. bud., co wynika z art. 35 ust. 4 pr. bud. Jednym z tych wymagań jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 pr. bud.).

Bezspornie przedmiotowa inwestycja jest inwestycją z zakresu łączności publicznej z rozumieniu art. 6 pkt 1 w z.w z art. 4 pkt 18 u.g.n.

Działka nią objęta jest położona w obszarze oznaczonym w m.p.z.p. symbolem [...] z funkcją podstawową zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na którym dopuszcza się budowę nowych elementów sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym: sieci i przyłączy wodociągowych, kanalizacyjnych, elementów kanalizacji deszczowej, gazowych, ciepłowniczych, stacji transformatorowych, sieci i przyłączy energetycznych, central telefonicznych, sieci i przyłączy telekomunikacyjnych (§ 52 ust. 2 pkt 2 lit. "d" m.p.z.p.). Nie jest kwestionowane, że sporny "telekomunikacyjny obiekt budowlany", składający się z wieży kratowej o wysokości 49,95 m, na której zainstalowane zostaną anteny i urządzenia stanowiące wyposażenia instalacji radiokomunikacyjnej, nie mieści się wśród urządzeń wymienionych w powołanym przepisie m.p.z.p.

Jednocześnie m.p.z.p. w żadnym przepisie nie przewiduje, czy i gdzie na obszarze planu mogą być umieszczane urządzenia i obiekty tego rodzaju, jak sporna wieża telekomunikacyjna. Przepisy m.p.z.p. również wprost nie zakazują lokalizacji takiego urządzenia na określonych obszarach objętych planem.

Ustawodawca w przepisie art. 46 ust. 1 u.w.r. wprowadził zasadę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Oznacza to, jak zauważyła skarżąca, że plan miejscowy nie może całkowicie zakazać lokalizowania inwestycji z zakresu łączności na terenie jego obowiązywania.

Wbrew natomiast zarzutom, z przepisu tego nie wynika zasada, że lokalizacja takich inwestycji jest dopuszczalna w dowolnym miejscu, niezależnie od ustaleń planu. Oczywiście w sytuacji, gdy plan wprost określa, gdzie dokładnie mają być lokalizowane tego typu inwestycje i dana inwestycja jest zaplanowana w tym obszarze, w ogóle nie pojawi się problem jej zgodności z planem. Natomiast takie problemy wystąpią, jeśli plan w ogóle nie przewiduje terenów na lokalizację takich inwestycji, albo gdy określa takie tereny, ale w sposób niezupełny (np. dotyczy tylko pewnych rodzajów inwestycji spośród inwestycji z zakresu łączności). Tę kwestię reguluje sporny przepis art. 46 ust. 2 u.w.r. i jego prawidłowa wykładnia jest kluczowa w niniejszej sprawie. Przepis ten został już wcześniej przytoczony, ale dla porządku Sąd jeszcze raz go powołuje. Otóż zgodnie z nim - jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ustawodawca stwierdza więc, że jeżeli w planie nie wskazano wyraźnie gdzie mogą być lokalizowane inwestycje z zakresu łączności publicznej, to dopuszcza się ich lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Oznacza to, że nie każda inwestycja (z zakresu łączności publicznej) w każdym miejscu może być zlokalizowana, bowiem zależy to od rodzaju przeznaczenia danego obszaru w planie. Jednocześnie ustawodawca rozstrzyga, że w przypadku przeznaczenia terenu pod zabudowę jednorodzinną, nie jest sprzeczne z tą zabudową lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ustawodawca wyraźnie zatem określił, że w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej spośród inwestycji z zakresu łączności publicznej nie są z nią sprzeczne tylko inwestycje obejmujące infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu. Sąd nie podziela więc stanowiska skarżącej wyrażonego w skardze, że nie ma przeszkód, by na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej uznać za dopuszczalne lokalizowanie inwestycji z zakresu łączności publicznej innej, niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu.

Przepisy art. 46 ust.1 u.w.r. i art. 46 ust. 2 u.w.r. zawierają różne normy prawne. Pierwszy z nich zabrania miejscowemu prawodawcy całkowitego zakazywania w planie zagospodarowania przestrzennego lokalizowania (na terenie nim objętym) inwestycji z zakresu łączności publicznej, a więc także infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym odziaływaniu. Drugi dotyczy natomiast dopuszczalności lokalizowania inwestycji z zakresu łączności na obszarach planu o różnym przeznaczeniu, w zależności od charakteru/rodzaju inwestycji. Są to więc różne unormowania. Z zasady, że plan miejscowy nie może zakazać, na obszarze jego obowiązywania, lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej, nie płynie zasada, że takie urządzenia mogą być lokalizowane na terenie planu w dowolnym miejscu. Ustawodawca przyznał prawodawcy miejscowemu w art. 46 ust. 2 u.w.r. (zdanie pierwsze) prawo wskazania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego konkretnych terenów lokalizowania takich urządzeń (poprzez ich "umieszczenie" w planie). Jednocześnie przyjął, że w razie nieskorzystania przez prawodawcę miejscowego z tego prawa, lokalizowanie inwestycji zakresu łączności publicznej jest dopuszczalne, ale tylko wtedy, gdy nie będzie to sprzeczne z przeznaczeniem danego terenu. W przypadku przeznaczenia terenu pod zabudowę jednorodzinną za niesprzeczną z taką zabudową ustawodawca uznał wyłącznie "infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu". Wbrew stanowisku skarżącej, ze względu na różne zakresy norm z art. 46 ust. 1 u.w.r i art. 46 ust. 2 u.w.r., tego ostatniego przepisu nie można rozumieć w ten sposób, że również inne inwestycje z zakresu łączności publicznej (wymienione w art. 46 ust. 1) mogą być dopuszczone na obszarze przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Ustawodawca w art.46 ust. 2 wyraźne określił, jaki typ inwestycji z zakresu łączności publicznej jest do pogodzenia z zabudową mieszkaniową. Gdyby inne inwestycje, niż infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu miały być dopuszczalne, zależnie od ich konkretnych parametrów, zdanie drugie przepisu art. 46 ust. 2 u.w.r. byłoby niepotrzebne. Założenie, że ustawodawca działa racjonalnie, wyklucza taką interpretację.

W świetle powyższego, organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że sporna inwestycja nie jest dopuszczalna na działce położonej w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Charakter inwestycji jako inwestycji z zakresu łączności publicznej jest bezsporny. Skarżąca nie kwestionuje też, że nie mieści się ona w pojęciu "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r. – pojęcie "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" obejmuje kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Skład orzekający podziela stanowisko Sądu wyrażone we wcześniejszym wyroku o sygn. akt II SA/Lu 719/23, że obiekt telekomunikacyjny, który składać ma się z wieży kratowej o wysokości 49,95 m, a więc niemal dziesięciokrotnie wyższej, niż wskazana dla konstrukcji wsporczych w cyt. art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r. - nie mieści się w powyższym pojęciu "infrastruktury technicznej o nieznacznym oddziaływaniu".

W związku z powyższym Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy wskazanych przez skarżącą przepisów, tj. art. 46 ust. 2 u.w.r. i art. 35 ust. 4 pr. bud. Sporna inwestycja została zaplanowana w miejscu, w którym jest niedopuszczalna w m.p.z.p., dlatego organy zasadnie odmówiły udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę.

Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.