Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1594/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145, 151, 183, 184, 189
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 58, 59, 77, 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1255/20 w sprawie ze skargi P.M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 11 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1255/20, oddalił skargę P. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku zażalenia.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Postanowieniem z 11 marca 2020 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (PWINB) odmówił P. M. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim (PINB) z dnia 2 lutego 2018 r., znak: [...], wstrzymujące roboty budowlane przy budowie obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję gospodarczo-socjalną, o wymiarach 7,00 m x 7,00 m na dz. nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz nakładające na P. M. "[...]" obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2018 r.: 1. ostatecznej decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. obiektu budowlanego; 2. projektu budowlanego ww. obiektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia P. M., utrzymał w mocy ww. postanowienie organu wojewódzkiego.

GINB zauważył, że wezwanie organu I instancji zostało wysłane na adres, pod którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z którą związane były roboty budowlane będące przedmiotem postępowania przez organem powiatowym. W takim przypadku doręczenie przesyłki może nastąpić nie tylko do rąk adresata, ale także upoważnionego regulaminowo czy zwyczajowo pracownika. Takie doręczenie wywołuje skutki prawne względem adresata pisma, a zaniedbanie pracownika w zakresie przekazania korespondencji adresatowi obciąża adresata. W takim przypadku nie można mówić o braku winy adresata. Skoro pracownica skarżącego była obecna w miejscu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i podejmowała się odbioru kierowanych do niego pism, to zaniechanie przez nią przekazania korespondencji skarżącemu nie może być przesłanką uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.

Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że z pisma Poczty Polskiej S.A. z 9 października 2019 r znak: [...] wynika, że K. W. dysponowała pełnomocnictwem pocztowym do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącego.

Podsumowując GINB stwierdził, że choć skarżący złożył prośbę o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i dokonał czynności, dla której zakreślony był termin, to jednak nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu.

Skargą P. M. zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku uznał, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa. Sąd wskazał, że skarżący żąda przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie PINB z 2 lutego 2018 r., wstrzymujące roboty budowlane przy budowie obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję gospodarczo-socjalną na dz. nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz nakładające na skarżącego obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2018 r. wymaganych dokumentów. Skarżący podnosi, że wezwanie organu wojewódzkiego w tym przedmiocie odebrał w dniu 19 kwietnia 2018 r. jego pracownik, który przekazał mu je dopiero w dniu 23 czerwca 2018 r.

Sąd wskazał na treść art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. i podkreślił, że termin do dokonania czynności procesowej nie może zostać przywrócony, jeżeli strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Zaniedbania osób, którymi posługuje się strona, obciążają stronę gdyż jest ona odpowiedzialna również za osoby, którymi się posługuje. Tak więc nie tylko wina samej strony, lecz również innych osób, w tym jej pracownika, wyłącza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności, dla której określony był termin. Dlatego zaniedbania pracownika, w zakresie prawidłowego poinformowania przedsiębiorcy i przekazania mu przesyłki, obciążają stronę. Powinnością przedsiębiorcy jest zapewnienie takiej organizacji odbioru pism, aby przebieg korespondencji odbywał się w sposób niezakłócony i wyłącznie przez osoby uprawnione. Nieuwagi, czy zaniedbania pracownika strony nie można kwalifikować jako braku winy strony, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Zaniedbania tych osób obciążają stronę i nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego – w ocenie Sądu - wszelka argumentacja przerzucająca odpowiedzialność na pracownika nie może być uznana za uprawdopodabniającą, w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a., brak winy w uchybieniu terminu. Strona ponosi skutki uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, które wynikły bezpośrednio z jej winy, jak również tych, które powstały z winy osób, którymi się posłużyła (pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji). Zatem uchybienia podmiotów, którymi posłużył się skarżący (które zresztą sam wybrał do dokonania określonych czynności) wprost obciążają stronę, której praw i obowiązków dotyczy postępowanie administracyjne.

Zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo poddał ocenie podnoszone przez skarżącego argumenty i uczynił to nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów, zaś wynik tak dokonanej oceny w postaci wyrażonej w sentencji zaskarżonego postanowienia odpowiada prawu. Sąd w pełni podzielił argumentację organu odnośnie oceny winy skarżącego w uchybieniu terminu. Wskazana przez skarżącego okoliczność, która miała uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, nie była spowodowana zdarzeniami nadzwyczajnymi niezależnymi od woli strony. W świetle wyjaśnień udzielonych przez Pocztę Polską S.A. w piśmie z 9 października 2019 r znak: [...], nie budzi wątpliwości Sądu, że przesyłka z wezwaniem organu z dnia 3 kwietnia 2018 r. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, została odebrana przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji w imieniu przedsiębiorcy - skarżącego, a do uchybienia terminu doszło wyłącznie na skutek błędu ww. pracownika. Przyczyna niedotrzymania terminu wynikała zatem wyłącznie z błędnego wykonania obowiązków pracowniczych i negatywne skutki z tym związane obciążają przedsiębiorcę, który zobowiązany jest należycie zorganizować obsługę administracyjno-biurową przedsiębiorstwa, w konsekwencji czego ponosi odpowiedzialność z tytułu ewentualnych błędów personelu do niej zaangażowanego. Sąd zauważył także za organem II instancji, że skarżący nie kwestionował takiego sposobu doręczania korespondencji na wcześniejszych etapach postępowania. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia to, że doręczenie nastąpiło w miejscu wskazanym przez skarżącego, w którym ma siedzibę jego przedsiębiorstwo. Doręczenie przesyłki do siedziby prowadzonego przez osobę fizyczną przedsiębiorstwa, które jest jednocześnie jej zorganizowanym miejscem pracy, powinno nastąpić, jeżeli nie do rąk adresata – właściciela tego przedsiębiorstwa, to do rąk osoby przez niego upoważnionej. Jak wskazał natomiast NSA w wyroku z dnia 9 czerwca 2000 r. (sygn. akt V SA 1953/99) pojęcie osoby "upoważnionej do odbioru pism" jest pojęciem szerszym niż pojęcie "pełnomocnika" czy "reprezentacji". W ocenie NSA, przez osobę upoważnioną, o której mowa w art. 45 k.p.a. należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo czy tylko nawet zwyczajowo uprawniona przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy przez tę osobę prowadzonej. Podobnie rzecz się ma w przypadku dokonywania odbioru pism dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w miejscu siedziby prowadzonej firmy, które jest jednocześnie miejscem pracy przedsiębiorcy.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, który wskazuje na rozbieżność stanowiska organu II instancji. Uznanie bowiem przez organ wyjaśnień skarżącego, co do rzeczywistej daty przekazania mu wezwania organu wojewódzkiego dopiero w dniu 23 czerwca 2018 r., nie oznacza, że organ zobowiązany był w okolicznościach niniejszej sprawy uwzględnić tę datę, jako dzień początkowego biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Bieg siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków przedmiotowego wezwania liczyć należy od daty jego prawidłowego doręczenia osobie upoważnionej przez skarżącego do odbioru korespondencji, co nastąpiło 19 kwietnia 2018 r. Problemy z dalszym obiegiem korespondencji w przedsiębiorstwie skarżącego stanowią już wyłącznie wewnętrzną sprawę tego podmiotu i nie mogą przemawiać za uznaniem braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie PINB z dnia 2 lutego 2018 r., znak: [...]. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Skargą kasacyjną P. M. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia, że organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, materiał w sprawie został przez organ nierzetelnie rozpatrzony, przy jednoczesnym powieleniu przez Sąd oceny materiału dowodowego zaprezentowanego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co przejawiło się w braku wszechstronnego rozpatrzenia przedłożonych dowodów, w szczególności dotyczących miejsca odbioru wezwania do uzupełnienia braków zażalenia z dnia 1 marca 2018 r., w kontekście rozbieżnych ustaleń poczynionych przez organy administracyjne w tym zakresie przejawiających się w twierdzeniu Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż przesyłka została odebrana w placówce pocztowej oraz odmiennym twierdzeniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jakoby przesyłka doręczona została na adres prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i podjęta przez przebywającego tam pracownika, co doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo jej zasadności oraz nieuchylenia postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2020 roku znak pisma [...]oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z dnia 11 marca 2020 r., podczas gdy, zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., Sąd powinien był skargę uwzględnić i uchylić postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2020 roku znak pisma [...]oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z dnia 11 marca 2020 r.;

2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie, że w przedmiotowej sprawie do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego, podczas gdy z przedstawionych dokumentów wynika, iż skarżący nie ponosi winy za uchybienie terminowi, a w konsekwencji oddalenie skargi pomimo jej zasadności oraz nieuchylenie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2020 roku znak pisma [...] oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z dnia 11 marca 2020 r., podczas gdy, zgodnie z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., Sąd powinien był skargę uwzględnić i uchylić ww. postanowienia.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie przedmiotowej skargi na rozprawie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.

Przedmiotem toczącego się przez Sądem pierwszej instancji postępowania w niniejszej sprawie było postanowienie GINB odmawiające przywrócenia skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie PINB w Powiecie Puckim z dnia 2 lutego 2018 r., znak: [...], wstrzymujące roboty budowlane przy budowie obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem, o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję gospodarczo-socjalną, o wymiarach 7,00 m x 7,00 m na dz. nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz nakładające na P. M. "[...]" obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, w terminie do dnia 31 sierpnia 2018 r.

W ocenie Sądu odwoławczego, WSA w Warszawie przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia i słusznie oddalił skargę strony. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w okolicznościach tej sprawy nie ujawniono innego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem nie było uzasadnionych podstaw do stosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny, w okolicznościach tej sprawy, pozwala na przyjęcie stanowiska, że skarżący (dalej również jako strona) nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków zażalenia.

Przede wszystkim nie jest sporne w sprawie, iż po doręczeniu postanowienia z dnia 2 lutego 2018 r. wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., skarżący złożył niepodpisane zażalenie, zatem słusznie pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r., odesłano zażalenie do strony i wezwano do jego uzupełnienia o własnoręczny podpis w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego wezwania, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. Nie jest kwestionowane, iż pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, zostało w dniu 19 kwietnia 2018 r. (czwartek) odebrane przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji w imieniu przedsiębiorcy tj. K. W.. Zażalenie o podpis nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie, zatem prawidłowo pismem z dnia 19 maja 2018 r. pozostawiono zażalenie bez rozpoznania. W sprawie skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia a w istocie przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia, zaś we wniosku wskazał, że pracownica odebrała na poczcie adresowaną do niego korespondencję a nie była do tego upoważniona.

Rozpoznając wniosek strony organy w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, że w świetle wyjaśnień udzielonych przez Pocztę Polską S.A. w piśmie z 9 października 2019 r. przesyłka z wezwaniem organu z dnia 3 kwietnia 2018 r. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia została odebrana przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji w imieniu przedsiębiorcy – K. W. była umocowania do odbioru korespondencji kierowanej do Przedsiębiorcy – pełnomocnictwo dla tejże osoby złożono dnia 4 kwietnia 2013 r. i wpisano do księgi pełnomocnictw pod poz. [...]. Ustalono, iż w/w. osoba odbierała inną korespondencję w imieniu przedsiębiorcy. Tym samym w sprawie tej ponad wszelką wątpliwość obalono pierwotne twierdzenia skarżącego o braku umocowania dla osoby, która odebrała wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia.

Następnie skarżący wykazywał winę ww. pracownicy w przekazaniu stronie tejże korespondencji, co nastąpiło z dużym opóźnieniem, a to z kolei świadczyć miało o braku winy samego skarżącego w uzupełnieniu braków zażalenia, bowiem do uchybienia terminu doszło wyłącznie na skutek błędu ww. pracownika. Tym samym w realiach tej sprawy należało rozważyć, czy błędne wykonanie obowiązków pracowniczych (przekazanie przesyłki z opóźnieniem) stanowi przesłankę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków zażalenia czy też negatywne skutki z tym związane obciążają przedsiębiorę a więc skarżącego.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że w przedmiotowej sprawie do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego.

Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

O braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. Przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ustawodawca nie uzależnia, bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji- patrz wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2024 r. III FSK 3835/21. Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego, wszelka argumentacja przerzucająca odpowiedzialność na pracownika nie może być uznana za uprawdopodabniającą, w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a., brak winy w uchybieniu terminu. Strona ponosi skutki uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, które wynikły bezpośrednio z jej winy, jak również tych, które powstały z winy osób, którymi się posłużyła (pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji). Zatem uchybienia podmiotów, którymi posłużył się skarżący (które zresztą sam wybrał do dokonania określonych czynności) wprost obciążają stronę, której praw i obowiązków dotyczy postępowanie administracyjne. Powyższe stwierdzenie pozwala Sądowi odwoławczemu na przyjęcie stanowiska, iż w zaskarżonym wyroku trafnie przyjęto, iż skoro przyczyna niedotrzymania terminu wynikała wyłącznie z błędnego wykonania obowiązków pracowniczych to negatywne skutki z tym związane obciążają przedsiębiorcę (skarżącego), który zobowiązany jest należycie zorganizować obsługę administracyjno-biurową przedsiębiorstwa, w konsekwencji czego ponosi odpowiedzialność z tytułu ewentualnych błędów personelu do niej zaangażowanego. Tym samym, w tych okolicznościach, słusznie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków zażalenia, prawidłowo uznając jego zawinienie w tym zakresie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Z kolei przeszkody powodując uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu- patrz wyrok z dnia 13 grudnia 2017 r. II GSK 2857/17. Tymczasem prawidłowe (precyzyjne) zorganizowanie pracy administracyjno- biurowej na terenie przedsiębiorstwa skarżącego, w szczególności w odniesieniu do obiegu korespondencji wpływającej jak i wychodzącej od przedsiębiorcy pozwoliłoby na wyeliminowanie ujawnionych w sprawie błędów upoważnionych pracowników, którymi się posłużono, a których działania obciążają skarżącego. Co do zasady nieprawidłowości organizacyjne jednostki oraz zaniedbania pracowników nie są okolicznościami, które uzasadniają przywrócenie terminu. Zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za odbieranie korespondencji obciążają pracodawcę, który powinien zorganizować prawidłowy nadzór nad wykonywaniem obowiązków przez pracowników (parz wyroki: WSA w Warszawie z 11.02.2011 r., I SA/Wa 1420/10; wyrok NSA z 20.09.2001 r., IV SA 1340/99).

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia, przez Sąd pierwszej instancji, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia, że organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, materiał w sprawie został przez organ nierzetelnie rozpatrzony, przy jednoczesnym powieleniu przez Sąd oceny materiału dowodowego zaprezentowanego przez GINB, co przejawiło się w braku wszechstronnego rozpatrzenia przedłożonych dowodów, w szczególności dotyczących miejsca odbioru wezwania do uzupełnienia braków zażalenia z dnia 1 marca 2018 r., w kontekście rozbieżnych ustaleń poczynionych przez organy administracyjne w tym zakresie przejawiających się w twierdzeniu PWINB, iż przesyłka została odebrana w placówce pocztowej oraz odmiennym twierdzeniu GINB jakoby przesyłka doręczona została na adres prowadzonej przez skarżącego działalności, zaistnienia sprzeczności w poczynionych ustaleniach faktycznych.

Wbrew powyższemu zarzutowi, organy orzekające w sprawie dokonały niezbędnych ustaleń stanu faktycznego wymaganych przy prawidłowym zastosowaniu art. 58 § 1 oraz 59 § 1 k.p.a. Faktem jest, iż PWINB przyjął, iż wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia odebrane zostało w urzędzie pocztowym. To stanowisko jest także zbieżne z tym co podał skarżący w piśmie kierowanym do organu pierwszej instancji z dnia 25 czerwca 2018 r. będącym wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia. Wprawdzie organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie poniósł, iż wezwanie zostało skierowane na adres, pod którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą, a skoro obecna tam w miejscu prowadzonej działalności pracownica podejmowała się odbioru kierowanych do niego pism, to zaniechanie przez nią przekazania korespondencji skarżącemu nie może być przesłanką uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, a nadto wskazano też na pełnomocnictwo pocztowe dla odbioru korespondencji przez K. W., co oznacza, że w postanowieniu odwoławczym jako miejsce odbioru przedmiotowej korespondencji oznaczono siedzibę przedsiębiorstwa.

Zdaniem Sądu odwoławczego sama okoliczność miejsca odbioru przedmiotowej przesyłki nie ma istotnego znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczącej odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków zażalenia. Przede wszystkim trafnie wykazano w realiach tego postępowania, iż wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia zostało właściwie zaadresowane (siedziba przedsiębiorstwa), pismo to, co niesporne, zostało odebrane przez umocowanego do tej czynności pracownika skarżącego w dniu 19 kwietnia 2018 r. a w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków zażalenia.

Wprawdzie z powyższych twierdzeń wynika, że miejsce odbioru przedmiotowej przesyłki w dniu 19 kwietnia 2018 r. zostało oznaczone rozbieżnie w obu postanowieniach, jednak uczyniono to przy właściwej ocenie prawidłowości kierowania jej do adresata a przede wszystkim samej niespornej skuteczności tego doręczenia przez umocowanego do tego pracownika, niezależnie od miejsca gdzie to nastąpiło, czy w urzędzie pocztowym czy siedzibie przedsiębiorstwa. Najistotniejsza w ramach tego postępowania jest właśnie okoliczność prawidłowego doręczenia wezwania do usunięcia braków zażalenia, a ten fakt jest niesporny, potwierdzony wymaganymi ustaleniami i niekwestionowany w kasacji. Powoływanie się we wniesionym środku odwoławczym w tym zakresie na rozbieżności ustaleń nie może doprowadzić do weryfikacji zaskarżonego wyroku a przede wszystkim nie świadczy o innym naruszeniu przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro miejsce odbioru przesyłki - w ustalonym a wyżej przedstawionym stanie faktycznym tej sprawy - nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, co wyżej zaznaczono. Doprecyzowanie w okolicznościach niniejszego postępowania miejsca doręczenia wezwania do usunięcia braków zażalenia w żaden sposób nie wpłynie na treść rozstrzygnięcia podjętego w tej sprawie przez organy nadzoru budowlanego.

Przedstawiona powyżej ocena prowadzi do wniosku, iż skarga kasacyjna i jej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu zaś Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli jego legalności, trafnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako nie zasługującej na uwzględnienie. Tym samym przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły doprowadzić do weryfikacji zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskami skargi kasacyjnej.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi kasacyjnej.