Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1709/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie  uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 37 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [....] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości I. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części dotyczącej działki nr [...] w P. została wydana z naruszeniem prawa; II. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 817 zł /słownie: osiemset siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą z [...] grudnia 2022 r. nr [...] Rada Gminy [...] (dalej: "Rada" lub "Organ") wyraziła zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej wskazanych w uchwale nieruchomości położonych w P. – m.in. działki nr [...] (§ 1 pkt 1 uchwały). W uchwale wskazano ponadto, że sprzedaż nieruchomości ma na celu poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości gruntowych przyległych do działek będących przedmiotem zbycia (§ 2).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MK zaskarżył ww. uchwałę w zakresie § 1 pkt 1, wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części, przesłuchanie świadków oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze.

Zdaniem Skarżącego, zaskarżony przepis uchwały został uchwalony z naruszeniem art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.) – dalej: "u.g.n.", poprzez wyrażenie zgody na sprzedaż w drodze bezprzetargowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na rzecz właścicieli nieruchomości przyległej obejmującej działkę nr [...] , pomimo niedopuszczalności takiego trybu, gdyż nieruchomość gminna mogłaby poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległych należących do więcej niż jednego podmiotu, tj. oprócz właściciela działki nr [...] , również właściciela działki nr [...] .

Skarżący podniósł, że działka nr [...] przylega bezpośrednio zarówno do działki nr [...] jak i działki nr [...] stanowiącej własność Skarżącego. Powierzchnia działki nr [...] została uprzednio ograniczona od strony wschodniej pod budowę drogi prowadzącej przez miejscowość P. Działania związane z budową nowej drogi zostały podjęte jeszcze w latach 1970 - tych. Wtedy to właściciele nieruchomości przez które miała przebiegać nowa droga w tym m.in. ZK (matka skarżącego) oraz SW - otrzymywali od władz Gminy zapewnienia, iż finalnie wszyscy otrzymają grunt z drugiej strony działek, pozostały z likwidacji "starej drogi". Skarżący podniósł, że w zasadzie każda z działek wymienionych w uchwale otrzymała takową rekompensatę w postaci możliwości nabycia gruntu od strony zachodniej w zamian za ograniczenie jej powierzchni pod nową drogę od strony wschodniej – z wyjątkiem działki nr [...] . Mając przy tym na uwadze położenie tej nieruchomości i jej powierzchnię wskazać należy, iż działka nr [...] bez możliwości powiększenia o dodatkowy pas gruntu od strony zachodniej staje się w pełni niefunkcjonalna. Skarżący podniósł ponadto, że właściciel działki nr [...] jako jedyny nie utracił części gruntu pod budowę nowej drogi, co dodatkowo budzi wątpliwości co do podjęcia decyzji o bezprzetargowej sprzedaży działki nr [...] właśnie na jego rzecz. Skarżący podkreślił przy tym, że nigdy nie wyraził zgody na zbycie działki nr [...] wyłącznie na rzecz właściciela działki nr [...] , a pismem z 4 maja 2023 r. adresowanym do Wójta Gminy [...] , wprost wyraził wolę zakupu działki nr [...] w części przylegającej bezpośrednio do jego nieruchomości tj. działki nr [...] .

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie oraz o dopuszczenie dowodu z decyzji Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2023 r. nr [...] , wydanej w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości.

Organ podniósł, że w świetle art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., sam fakt przylegania nieruchomości gminnej do dwóch nieruchomości, nie jest równoznaczny z funkcjonalnym powiązaniem nieruchomości z każdą z przyległych działek i automatycznie wyklucza bezprzetargowy tryb sprzedaży. Rada podała, że podlegająca zbyciu na podstawie § 1 pkt. 1 zaskarżonej uchwały, działka nr [...] stanowi drogę i jest równocześnie jedyną drogą dojazdową do nieruchomości siedliskowej nr [...] , która nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, gdyż nie przylega bezpośrednio do żadnej drogi publicznej. Zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2023 r. nr [...] , działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...] w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości nr [...] , gdyż ustawodawca nie dopuszcza by w wyniku podziału działki sąsiednie, już istniejące, były pozbawione dostępu do drogi publicznej, posiadanego przed dokonanym podziałem. Z tego powodu nabycie spornej działki poprawi warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej. Natomiast niezabudowana działka rolna nr [...] posiada już dostęp do drogi publicznej, zlokalizowanej na działce nr [...] i przez to nie jest w żaden sposób funkcjonalnie powiązania z działką drogową nr [...] .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga została uwzględniona, bowiem okazała się uzasadniona.

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Opisana na wstępie skarga została wniesiona do Sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Powołany przepis u.s.g. stanowi: Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę łub zarządzenie do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego jest w świetle art. 101 u.s.g. warunkiem dopuszczalności skargi na uchwałę lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego. Orzeczenie stwierdzające nieważność uchwały w całości lub w części może zapaść tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma pod stronie organu nadzoru lub sądu, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Wówczas to mimo naruszenia prawem chronionego interesu skarżącego, w szczególności interesu wynikającego z uprawnień właścicielskich, skarga nie może być uwzględniona (tak słusznie WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Gd 736/18, LEX).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono uchwałę Rady Gminy [....] z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], podjętą w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości mienia komunalnego Gminy [...] położonych w P. w drodze bezprzetargowej w części, tj. § 1 pkt 1 uchwały. W myśl zaskarżonego przepisu Rada Gminy wyraziła zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej nieruchomości położonej w P. jako działka o nr ewid. [...] , o pow. 0,0660 ha, na rzecz właścicieli nieruchomości przyległej obejmującej działkę o nr ewid. [...] .

W podstawie prawnej w/w aktu Rady Gminy [...] powołano m.in. art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., a więc przepis który stanowi: nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Należy pamiętać, że przywołane unormowanie wyraża jeden z wyjątków od zasady ustanowionej mocą art. 37 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.g.n., wedle której nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu terytorialnego są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Podstawowym celem zasady dopuszczającej zbycie nieruchomości j.s.t. w drodze przetargu jest umożliwienie podmiotowi publicznemu, zainteresowanemu zawarciem określonej umowy, wybór najkorzystniejszej dla niego oferty (ochrona interesu publicznego) spośród ofert zgłaszanych przez uczestników przetargu. Wszyscy uczestnicy przetargu mają takie same prawa i obowiązki oraz podlegają jednolitym regułom postępowania. W tych wypadkach tryb przetargowy ma za zadanie zapewnienie uczciwych i jasnych reguł oraz zagwarantowanie dostępu nieograniczonemu kręgowi odbiorców do możliwości nabycia prawa własności nieruchomości (patrz. szerz. E. Klat-Górska, J. Wilk [w:] A. Bródka, A. Nikiforów, E. Klat-Górska, J. Wilk, Gospodarka nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2024, art. 37).

Z przesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że Skarżący jest właścicielem działki o nr [...], która to nieruchomość od swej zachodniej granicy bezpośrednio przylega do wydzielonej w wyniku podziału działki o nr [...] (zob. decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2022 r., o nr [...] , o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] , o pow. [...] ha, znajduje się w aktach sądowych niniejszej sprawy), a więc działki przeznaczonej do zbycia w drodze bezprzetargowej na rzecz właściciela nieruchomości o nr [...] - § 1 pkt 1 uchwały.

Ten fakt ma kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Otóż jeżeli nieruchomość zbywana jest przez gminę w drodze bezprzetargowej, poprzez zastosowanie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., to osoba, która zamierza tę nieruchomość lub jej część nabyć i jednocześnie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działki przyległej do tej nieruchomości gminnej, posiada interes prawny w jej zaskarżeniu do WSA. Interes w zaskarżeniu uchwały zezwalającej na odstąpienie od zasady przetargowego zbycia własności publicznej wywodzi się z art. 140 K.c. dotyczącego granic prawa własności nieruchomości oraz art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Jest prawdą, że art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. nie pozwala na wyprowadzenie roszczenia o zbycie nieruchomości, niemniej jednak osoba, która jest zainteresowana jej nabyciem ma interes prawny na podstawie powołanego przepisu oraz art. 32 Konstytucji RP, który może chronić wnoszących skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Interesem tej osoby jest bowiem to, aby wniosek złożony przez nią w odpowiednim czasie (wyrażający chęć nabycia działki), został wzięty pod uwagę przez procedujące organy na równych zasadach jak wnioski pochodzące od innych podmiotów oraz aby działanie organów w tej kwestii odpowiadało przepisom prawa (zob. wyroki NSA: z 1 lipca 2015 r., sygn. I OSK 861/15, z 23 stycznia 2020 r., sygn. I OSK 1503/18, wyrok WSA w Olsztynie z 14 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Ol 843/21, opubl. w LEX, CBOSA).

Dla Sądu nie ulega też wątpliwości fakt, iż uchwała stanowiąca przedmiot jego kontroli należy do uchwał podjętych w sprawach z zakresu wykonywania administracji publicznej. W ten sposób należy bowiem kwalifikować uchwałę rady gminy stanowiącą wynik zastosowania przepisów u.g.n. wyrażających wyjątki od zasady bezprzetargowego zbycia nieruchomości stanowiących część własności komunalnej oraz przepisów ustawy o samorządzie gminnym wyposażających organ stanowiący w wyłączną kompetencje do podejmowania uchwał przekraczających zakres zwykłego zarządu mieniem nieruchomym gminy, tj. art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Uchwały rady dotyczące tych kwestii nie mogą pozostawać poza kontrolą sądu administracyjnego sprawowaną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. Mają one charakter władczy bowiem wykluczają wobec osób zainteresowanych zasadę przetargowego zbycia nieruchomości podmiotów publicznych.

Powyższe ustalenia natury prawnej oraz faktycznej otworzyły Sądowi drogę do zbadania czy w zaskarżonym zakresie uchwała narusza prawo w sposób istotny. Należało także wziąć pod uwagę także i to, że Rada Gminy swą uchwałę podjęła dnia [...] grudnia 2022 r. Czasokres podjęcia uchwały odgrywa znaczenie dla ustalonej w przepisach formuły uwzględnienia skargi na akt organu j.s.t. nie będącego aktem prawa miejscowego. W myśl art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio – art. 94 ust. 2 u.s.g.

Przyjęta w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. redakcja przepisu pozwala bez wątpliwości stwierdzić, że kwestią rozstrzygającą czy konkretna działka może być zbyta w drodze bezprzetargowej w oparciu o powołane unormowanie jest okoliczność, czy istnieją inne nieruchomości, których właściciele mieliby na podstawie tego przepisu prawo wystąpienia do organu z wnioskiem o sprzedaż nieruchomości na poprawę warunków zagospodarowania własnej nieruchomości. Przy czym, brak reakcji właścicieli innych nieruchomości przylegających do sprzedawanej działki nie może oznaczać, że organ nie ma obowiązku przeprowadzenia przetargu. Poprawa powinna być rzeczywista, możliwa i aktualna, nie zaś hipotetyczna, a do oceny powyższego trzeba sięgnąć po obiektywne kryteria. Organ gminy nie może więc dowolnie wybrać jednego z zainteresowanych właścicieli nieruchomości przyległych - nawet jeżeli uważa, że nabycie przez niego nieruchomości najbardziej poprawiłoby warunki zagospodarowania jego nieruchomości (wyrok WSA w Warszawie z 17 lipca 2023 r., sygn. I SA/Wa 170/23, LEX nr 3648420.). W konsekwencji, zezwolenie na zastosowanie trybu bezprzetargowego nie wchodzi w grę jako wyjątek od art. 37 ust. 1 u.g.n., jeżeli przeznaczona do sprzedaży nieruchomość gminna posiada walory w tym położenie, które mogłaby sprzyjać poprawie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych należących do więcej niż jednego podmiotu. Poza tym, konieczne jest też wykazanie okoliczności świadczących o niemożliwości zagospodarowania nieruchomości jako odrębnych od działek przylegających.

Wyjaśnienie podstaw przyjęcia przez radę stanowiska o dopuszczalności zastosowania powyższego wyjątku na rzecz właściciela określonej nieruchomości w świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych powinno znaleźć się w uzasadnieniu uchwały. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że obowiązek uzasadnienia uchwały (tam, gdzie obowiązek ten nie jest wyraźnie określony ustawowo) wyprowadzany jest z ogólnej zasady ustrojowej związania organów administracji prawem, obowiązku odwoływania się do prawa oraz z kompetencji sądów administracyjnych i organów nadzoru, które - sprawując kontrolę - muszą znać motywy, jakimi kierowała się rada gminy, powiatu czy sejmik województwa, a także z zasady demokratycznego państwa prawnego i zasad szczegółowych, w tym zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, czy zasad "dobrej legislacji". Uchwała, będąca aktem stosowania prawa administracyjnego przez organ jednostki samorządu terytorialnego, po to by poddawała się kontroli (nadzoru i sądowej) i aby taka kontrola była możliwa do przeprowadzenia w pełnym zakresie, powinna odzwierciedlać i prezentować proces stosowania prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 10 października 2023 r., sygn. II SA/Gd 557/23, LEX nr 3619980, wyrok WSA w Rzeszowie z 27 kwietnia 2022 r., sygn.. II SA/Rz 91/22, LEX nr 3349229.).

W uzasadnieniu do uchwały Rady Gminy [...] wyrażającej zgodę na bezprzetargową sprzedaż nieruchomości podano, iż wydzielona działka o nr [...] ma zostać zbyta na rzecz właściciela działki o nr [...] w celu jej powiększenia. Ta działka podobnie jak pozostałe działki powstałe z podziału działki gminnej o nr [...] , zostały wydzielone z przeznaczeniem na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych położonych w miejscowości P., a strony zainteresowane nabyciem nieruchomości złożyły stosowne wnioski o nabycie wskazując, iż powiększenie ich działek umożliwi dojazd do ich nieruchomości oraz poprawi zagospodarowanie.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie dają się obronić argumenty wskazywane przez Radę w odpowiedzi na skargę jako uzasadniające zastosowanie trybu bezprzetargowego na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Wójt w kierowanych do Strony oraz Sądu pismach zwraca uwagę, że w wyniku nabycia działki o nr [...] przez właściciela działki o nr. [...] , uzyska ona dostęp do drogi publicznej zaś działka skarżącego o nr [...] taki dostęp już posiada bezpośrednio od strony wschodniej tj. od drogi powiatowej o nr [...] .

Po pierwsze, według stanu sprzed podziału działka o nr [...] , o pow. [...] ha, posiadała status działki drogowej (użytek oznaczony symbolem dr), co wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków. Działka o podanym numerze bezpośrednio łączyła się z droga publiczną położoną na działce nr [...] zapewniając w ten sposób właścicielom działki nr [...] dostęp do tej drogi. Nie można więc twierdzić, że przed podziałem działki nr [...] w celu sprzedaży beneficjent uchwały uzyskał korzyść, której wcześniej przed podjęciem uchwały nie posiadał. W świetle wymogu płynącego z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. sprzedaż nieruchomości ma poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległych, co oznacza że nie dotyczy to sytuacji gdy takie warunki przed sprzedażą już istniały.

Po drugie, skontrolowana uchwała Rady w pozostałych swych punktach wyraża zgodę na sprzedaż nieruchomości w postaci działek wydzielonych z działki [...] na rzecz właścicieli nieruchomości, którzy podobnie jak skarżący posiadają już bezpośredni dostęp do drogi publicznej – drogi powiatowej o nr [...] . Zatem pozycja Skarżącego nie różni się znacząco od pozycji prawnej właścicieli tych nieruchomości, a jest on traktowany odmiennie niż pozostali adresaci uchwały, którzy zyskali łatwiejszy dostęp do nabycia nieruchomości publicznej, pomimo że podobnie jak skarżący bezpośrednio graniczą z drogą powiatową i podobnie jak on są właścicielami działek niezabudowanych, np. właściciel niezabudowanej działki o nr [...] graniczącej z drogą powiatową może z mocy uchwały nabyć w drodze bezprzetargowej wydzieloną działkę o nr [...] . W myśl podstawowych reguł konstytucyjnych wynikających z zasady równości - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - skarżący podobnie jak właściciele nieruchomości sąsiadujących, zlokalizowanych przy drodze powiatowej, powinien mieć zapewnioną możliwość dostępu do nabycia składników mienia gminnego. Organ gminy nie może stosować różnych a przy tym dyskryminujących kryteriów dostępu do działek wobec potencjalnych nabywców. Jeżeli nabycie części działki drogowej umożliwiono sąsiadom skarżącego znajdującym się w podobnej do niego sytuacji, to z uwagi na zasadę równości w ten sam sposób powinien zostać potraktowany skarżący.

Dodać też wypada, że uzasadnienie uchwały jak również wyjaśnienia Wójta złożone w odpowiedzi na skargę, nie wyjaśniają dlaczego części działki o nr [...] , nie mogłyby zostać zagospodarowane jako odrębne nieruchomości w celu poprawy warunków zagospodarowania działek przylegających. Wyjaśnienie tego zagadnienia w okolicznościach tej sprawy nie jest pozbawione znaczenia dla dopuszczalności zastosowania art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. ponieważ w/w działka posiadając pow. 0,0660 ha mogłaby swymi częściami zaspokajać potrzeby obu zainteresowanych właścicieli, w tym potrzeby związane z dostępem do drogi publicznej. Tymczasem uzasadnienie uchwały ten element normy art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. zbywa lakonicznym stwierdzeniem, że ze względu na wielkość i kształt nie ma możliwości samodzielnego zagospodarowania przedmiotowych działek. To stwierdzenie pomija jednak konkretne uwarunkowania, które należało ustalić w odniesieniu do każdej z nieruchomości objętych uchwałą w tym do nieruchomości, której nabyciem zainteresowany jest Skarżący.

Z powyższych przyczyn zaskarżona do WSA uchwała w części objętej zakresem zaskarżenia narusza prawo w sposób istotny w postaci art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., bowiem nie tłumaczy za pomocą obiektywnych argumentów wywodzonych ze stanu faktycznego sprawy, dlaczego wyłącznie właściciel działki o nr [...] , może w wyniku nabycia całości działki o nr [...] poprawić warunki zagospodarowania swej nieruchomości przyległej, zaś pozostali właściciele takiej korzyści choćby w postaci nabycia części tej nieruchomości nie są w stanie uzyskać. Innymi słowy, nie wykluczono, że w aktualnych warunkach lokalnych nabycie w/w działki pozwoli poprawić warunki korzystania z dwóch nieruchomości przyległych do działki gminnej. Jeżeli możliwość poprawienia tego rodzaju warunków realnie odnosi się do większej liczby nieruchomości, to w myśl art. 37 ust. 1 u.g.n. powinien zostać przeprowadzony przetarg, który najpełniej będzie realizować zasadę dostępu obywatela do składników mienia publicznego.

Mając na uwadze powyższe motywy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd nie orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej części uchwały z uwagi na treść art. 94 ust. 1 u.s.g., który zakazuje takiego sposobu uwzględnienia skargi jeżeli upłynął rok od chwili podjęcia zaskarżonej uchwały. W takim przypadku art. 147 § 1 P.p.s.a., oczywiście jeżeli potwierdzą się zarzuty skargi, umożliwia wyłącznie stwierdzenie wydania uchwały z naruszeniem prawa.

Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 3 pkt 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), obejmując nimi koszty wynagrodzenia adwokackiego (500 zł) wpis należny od wniesionej skargi (300 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł.).