Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 557/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wydania zarządzenia wykonawczego do uchwały w sprawie wysokości czynszu za lokale mieszkalne wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu gminy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 złotych (słownie sto).


UZASADNIENIE

A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 101 a ust. 1 w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wydania zarządzenia wykonawczego do uchwały w sprawie wysokości czynszu za lokale mieszkalne wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu gminy.

Skarżący nadmienił, że do dnia wniesienia skargi organ nie wydał wskazanego zarządzenia mimo, iż był do tego zobowiązany uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] jak i art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Skarżący nadmienił, że konsekwencją bezczynności Burmistrza jest negatywny wpływ na finanse Gminy. Podniósł, że od dnia wejścia w życie ww. uchwały wszystkie czynsze za wynajem gminnych lokali są naliczane nieprawidłowo i mogą być kwestionowane przez najemców.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że skarżący nie jest stroną umowy najmu lokalu gminnego, zatem nie ma interesu prawnego do wniesienia przedmiotowej skargi.

Pismem z dnia 5 marca 2018 r. wezwano skarżącego do wykazania interesu prawnego w związku z zarzucaną Burmistrzowi Miasta [...] bezczynnością w zakresie wydania zarządzenia wykonawczego do uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...].

W odpowiedzi na powyższe skarżący nadmienił, że jego interes prawny został naruszony w ten sposób, iż bezczynność organu naraża budżet gminy na straty. Zaznaczył, że jest mieszkańcem gminy, a Burmistrz dopuszczając się bezczynności naraża gminę na wymierne straty finansowe. Bezczynność Burmistrza wiąże się z tym, iż jednostka samorządu ma mniej pieniędzy na remonty, czy inwestycje przeprowadzane na jej terenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie

jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a,).

Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego (por: uchwała NSA o sygn. akt OPS 1/04, a także wyrok WSA z 28 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 609/06, LEX nr 230637 oraz wyrok NSA z 24 listopada 2004 r" sygn. akt OSK 919/04, niepubl.). W związku z tym istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków.

Na obecnym etapie postępowania sądowego w niniejszej sprawie sporne jest, czy skarżący A. P. ma interes prawny do wniesienia przedmiotowej skargi, a jeśli tak, to czy ten interes prawny został naruszony bezczynnością Burmistrza Gminy [...]?

Zdaniem orzekającego Sądu, skarżący nie ma własnego interesu prawnego w znaczeniu obiektywnym i materialnoprawnym w postępowaniu, którego przedmiotem jest bezczynność Burmistrza Miasta [...] w sprawie wydania zarządzenia wykonawczego o wysokości czynszu za lokale mieszkalne mieszkaniowego zasobu gminy.

Podkreślenia wymaga, że elementem definicji strony postępowania sądowoadministracyjnego jest interes prawny bezpośrednio odnoszący się do sfery danego podmiotu. Interes prawny to interes zgodny z prawem i przez prawo chroniony. Interes prawny skarżącego powinien wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i odnosić się do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Interes prawny A. P. do wniesienia niniejszej skargi musi zatem bezpośrednio dotyczyć jego sfery prawnej. Skarżący może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego tylko wtedy, gdy jego własnego obowiązku lub uprawnienia dotyczyłoby niniejsze postępowanie.

Strona twierdzi, że jest mieszkańcem gminy, zatem uszczuplenie budżetu, będące konsekwencją bezczynności Burmistrza, będzie miało wpływ na mniejszą ilość przeprowadzonych remontów czy inwestycji w społeczności, w której mieszka.

W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się skarżący, uzasadniając swoją legitymację procesową, należy zakwalifikować co najwyżej jako interes faktyczny, nie poparty żadnym interesem prawnym, a tym bardziej interesem prawnym, który zostałby naruszony.

W niniejszej sprawie brak jest bezpośredniego wpływu przedmiotu sprawy na sferę prawną skarżącego, co nie pozwala na uznanie go za stronę.

A. P. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie legitymuje się zindywidualizowanym bezpośrednim interesem prawnym. Skarżący nie może powołać się na konkrety przepis prawa, z którego może wywodzić żądanie konkretnego zachowania przez Burmistrza. Fakt, iż jest on mieszkańcem gminy czyli członkiem wspólnoty samorządowej, również nie może stanowić podstawy do przyjęcia, iż posiada on legitymację procesową. Wpływu zarzucanej bezczynności Burmistrza na finanse Gminy nie można zaś utożsamiać z bezpośrednim wpływem na prawa czy obowiązki skarżącego.

Skoro skarżący nie ma własnego interesu prawnego do wniesienia skargi, zatem nie ma też podstawy, aby stwierdzić, że jego interes prawny został naruszony stosownie do wymagań przepisu szczególnego (art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.). Wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu. Reasumując, skarżący nie wykazał swojej legitymacji procesowej w rozumieniu art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 a ust. 1 w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym orzekł, jak w sentencji postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.