Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 247/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 120, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6 i par. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 106 par. 3, art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 22 lutego 2023 r. nr SKO.4140.3958.2022, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kołobrzeg z dnia 25 listopada 2022 r. nr WPiO.3120.3.2021.VII, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

J. M. (uprzednio: P. ) za pismem z 18 grudnia 2019 r. złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości DN-1 za lata 2017, 2018 i 2019, w których zadeklarowała do opodatkowania przedmioty opodatkowania dla stawek pozostałych, a nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w zakresie nieruchomości stanowiących jej współwłasność położonych w K. przy ul. [...] (zgodnie z KW nr [...] stan z 8 listopada 2021 r.:

współwłasność w udziale ˝ J. M. oraz w udziale ˝ P. Sp. z o.o.) oraz [...] (zgodnie z KW nr [...] stan z 8 listopada 2021 r.:

współwłasność w udziale ˝ J. M. oraz w udziale ˝ P. Sp. z o.o.). Deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2020 i 2021, pomimo wezwania

z 30 sierpnia 2021 r., J. M. (dalej: "strona", "skarżąca") nie złożyła.

Postanowieniem z 8 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Kołobrzeg (dalej: "organ I instancji") wszczął z urzędu wobec strony oraz P. Sp. z o.o. (dalej: "spółka") postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2020 i 2021.

Po przeprowadzonym postępowaniu, 21 stycznia 2022 r. została wydana przez organ I instancji decyzja w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 2020 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie (dalej: "organ odwoławczy"), decyzją z 1 lipca 2022 r. nr SKO.4140.570.2022, uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W zaleceniach organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy, tj. domniemanie posiadania samoistnego nieruchomości, zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 t.j. ze zm.; dalej: "O.p.") oraz przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób określony w przepisach art. 180 i nast. O.p.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 25 listopada 2022 r., wydaną na podstawie art. 21 art. § 1 pkt 1 i § 3, art. 207 § 1, art. 210 art. 2 O.p., art. 3 ust. 1

pkt 1, art. 4-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2022.1452 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), a także uchwały Nr XV/195/19 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Kołobrzeg (Dz.Urz.Woj.Zachodniopom.2019.5815) organ I instancji określił stronie i spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło, iż strona oraz spółka są współwłaścicielami w udziale po ˝ działki zabudowanej nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2, przy ul. [...], pow. lokalu [...] m2 funkcja mieszkalna i [...] m2 funkcja budynek pozostały (zgodnie z KW nr [...] stan z 20 stycznia 2022 r.) oraz w udziale po ˝ działki zabudowanej nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2, przy ul. [...], pow. [...] m2 funkcja budynki związane z działalnością gospodarczą i pow. [...] m2 funkcja budynki rybackie (zgodnie z KW nr [...] stan z 20 stycznia 2022 r.).

Organ I instancji zwrócił uwagę, że strona powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, złożyła do organu podatkowego korektę deklaracji na rok 2017, w której zadeklarowała budynek pod działalność gospodarczą o pow. [...] m2 oraz grunt pod działalność gospodarczą o pow. [...] m2 jako budynek pozostały oraz grunt pozostały o pow. [...] m2. W tym

zakresie organ I instancji stwierdził, że powołany wyrok TK nie posiada tożsamego z rozpoznawaną sprawą stanu faktycznego i dodatkowo wyjaśnił dostrzeżone różnice.

W dalszej kolejności organ I instancji podniósł, że zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego, dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przeprowadził, przesłuchania stron i świadków.

Organ I instancji wyjaśnił, że brak korzystania z nieruchomości przez stronę nie był spowodowany działaniami spółki, które uniemożliwiałyby dostęp do nieruchomości. Zdaniem organu I instancji, brak jest dowodów na to, że strona podejmowała działania prawne przeciwko spółce w celu ograniczenia jej władztwa nad nieruchomością. Przedstawione przez stronę stanowisko w tym zakresie dowodzi, że niekorzystanie z nieruchomości było spowodowane brakiem zainteresowania przez stronę, z uwagi na ich zły stan techniczny.

Organ I instancji zwrócił uwagę, że strona w toku postępowania zeznała (16 września 2022 r.), iż nie może korzystać z nieruchomości, ponieważ nie ma do niej kluczy i kodów alarmów. Jednakże, jak wynika z pisma spółki z 29 lipca 2019 r. skierowanego do strony, spółka nigdy w żaden sposób w przeszłości nie utrudniała stronie dostępu bądź też korzystania z nieruchomości. Spółka wskazywała,

że w niewielkim zakresie korzysta z pomieszczeń położonych przy ul. [...], nie potrzebuje też korzystać z niej w sposób wyłączny. Ponadto nie dokonała zmiany zamków, kodów alarmowych i oprogramowania do pilota do bramy przy ul. [...] (mechanizm jest popsuty i bramę otwiera się ręcznie), które pozostają w nieruchomościach takie same jak w roku 2015. Dodatkowo spółka zadeklarowała, że jeżeli zachodzi konieczność to może dorobić brakujące klucze do zamków w przedmiotowej nieruchomości.

Organ I instancji przedstawił, także opis stanu nieruchomości (w oparciu o wyjaśnienia złożone w piśmie z 2 sierpnia 2017 r. skierowanym przez spółkę do strony).

Organ I instancji wskazał również – na podstawie złożonych w toku postępowania zeznań prezesa spółki – że spółka nie korzysta w żadnym zakresie z nieruchomości przy ul. [...]. Korzysta natomiast z pomieszczeń w nieruchomości przy ul. [...]: tj. z pomieszczenia biurowego, garaży, w których składowane są sieci, sztaplarki, urządzenia związane z wykonywaniem działalności rybackiej. Spółka podkreśliła, że nie korzysta nawet z 50% przysługującej jej powierzchni. Wyjaśniała, że od momentu nabycia udziałów jest solidarnie zobowiązana do ponoszenia podatku od nieruchomości, który opłacała za spółkę oraz za stronę (współwłaścicielkę). Opłacone kwoty w części należnej od strony spółka starała się odzyskać i w tym zakresie kierowała do strony wezwania o zwrot. Na potwierdzenie tych okoliczności spółka powołała

się na pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym z 3 czerwca 2019 r. oraz pismo z 29 lipca 2019 r. W powołanym piśmie spółka wskazywała, że w żadnej mierze nie wyłącza posiadania i korzystania przez stronę z przedmiotowej nieruchomości.

Organ I instancji zauważył także, że strona zeznała w toku postępowania,

że do 15 września 2022 r. była zameldowana pod adresem nieruchomości przy ul. [...]. Zdaniem organu I instancji, nieruchomość przy ul. [...] nie interesuje strony, gdyż nie ma ona potrzeby z niej korzystać (tak: na podstawie pisma z 17 lipca 2019 r. skierowanego przez stronę do spółki, które zawierało propozycję ustalenia sposobu korzystania z nieruchomości przy ul. [...] oraz [...]).

Ponadto organ I instancji dostrzegł, że wyjaśnienia strony, iż w okresie

od listopada 2015 r. do kwietnia 2022 r. nie miała możliwości weryfikowania, co dzieje się z nieruchomością przy ul. [...], nie są uzasadnione. Twierdzenie to potwierdza, jego zdaniem, zebrany materiał dowodowy, w tym także zeznania świadka S. R. (przesłuchanie przeprowadzone 5 października 2022 r.).

Końcowo organ I instancji odwołał się do orzecznictwa, w którym analizowana była kwestia samoistnego posiadania ponad udziały przysługujące współwłaścicielom.

W tym zakresie organ I instancji przedstawił obszerne wyjaśnienia, podnosząc m.in.,

że w przypadku posiadania nieruchomości "ponad udział" z zamiarem wyzucia nie tylko z posiadania samoistnego, ale i w konsekwencji w ogóle ze współwłasności nieruchomości innego współwłaściciela, wymaga uzewnętrznienia tej woli tak wobec otoczenia, jak i wobec wyzutego w całości z posiadania nieruchomości współwłaściciela. Niewykonywanie prawa posiadania przez innych współwłaścicieli nie uprawnia do wniosku, że współwłaściciel posiadający przejmuje rzecz w samoistne posiadanie w zakresie ich uprawnień.

W zakresie zasad powstania obowiązku podatkowego, organ I instancji w oparciu o art. 6 ust. 11 u.p.o.l. stwierdził, że jeżeli osoba fizyczna współposiada nieruchomości, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa innego współposiadacza, to osoba taka jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce podatku.

Decyzją z 22 lutego 2023 r. nr SKO.4140.3958.2022, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił podstawę kwalifikacji strony jako podatnika w podatku od nieruchomości (w oparciu o art. 3 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l.). Organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ odwoławczy wnioski istotne dla przedmiotowego rozstrzygnięcia poprzedził obszerną analizą wyroku TK z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, oraz wyroku TK z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 15/15.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne (w oparciu o art. 6 ust. 11 u.p.o.l.). Rozwinął zagadnienie i wskazał na uprawnienie do złożenia korekty uprzednio złożonej deklaracji podatkowej (w oparciu art. 81 § 1 i 2 O.p.) oraz podstawę z art. 21 § 3 O.p. do weryfikacji złożonej deklaracji podatkowej (jak i jej korekty).

Organ odwoławczy podkreślił również, że warunkiem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, jest prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Wobec tego, wskazał na reguły wyrażone w art. 122, art. 180 i nast., art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Uwzględniając obszerne rozważania prawne, organ odwoławczy przedstawił wnioski uzasadniające podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Zdaniem organu odwoławczego, bezsporne w sprawie jest, iż strona oraz

spółka byli w 2020 r. współwłaścicielami nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] oraz [...], a także ustalone przedmioty opodatkowania. Za sporną natomiast uznał kwestię opodatkowania nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz to, czy nieruchomość przy ul. [...] była w posiadaniu samoistnym spółki.

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zrealizował wytyczne (wyrażone w decyzji uchylającej z 1 lipca 2022 r.).

W świetle rozważań prawnych organ odwoławczy stwierdził, że już tylko status spółki jako podmiotu prowadzącego jedynie działalność gospodarczą wystarcza do uznania gruntów i budynków (tj. przy ul. [...] oraz [...]) za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą spółki, a tym samym determinuje to stawkę podatku (jako związaną z działalnością gospodarczą) dla wszystkich współwłaścicieli niezależnie od stopnia związania nieruchomości z działalnością gospodarczą (tj. prowadzenia na całości lub części nieruchomości działalności gospodarczej).

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wnikliwie przeanalizował

kwestię "samoistnego posiadania" przedmiotów opodatkowania przez spółkę.

Wszelkie czynności dowodowe w tej materii odbywały się z poszanowaniem unormowań zawartych w O.p. W tych okolicznościach organ odwoławczy zgodził się z wnioskami organu I instancji sformułowanymi na podstawie zeznań świadków i stron postępowania oraz dokumentów przedłożonych przez spółkę.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzuciła jej wydanie przez organ odwoławczy z naruszeniem prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie wyroku TK z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, co do wykładni przywołanych w zaskarżonej decyzji przepisów u.p.o.l., a w szczególności art. 6 ust. 11 u.p.o.l. oraz wyroku TK z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, przez niezasadne przyjęcie, że o związaniu gruntu i budynków z prowadzeniem gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że spółka w 2022 r. wykorzystywała i faktycznie wykorzystuje nieustaloną część działki zabudowanej nr [...] przy ul. [...] w K. do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca natomiast nie korzystała w żadnej części z tej działki ani budynku i nie była dopuszczona do takiego korzystania przez spółkę. Zatem to tylko spółka, jako faktycznie korzystająca z nieruchomości z pominięciem skarżącej jako współwłaściciela, może być zobowiązana do uiszczania podatku od nieruchomości w stawce wyższej od części, którą wykorzystuje do działalności gospodarczej.

W dalszej kolejności skarżąca wyjaśniła status nieruchomości na działce nr [...] przy ul. [...], która nie jest wykorzystywana w żaden sposób a samowola budowlana uniemożliwia jakiekolwiek jej wykorzystanie.

Skarżąca powiązała zasadnicze argumenty zamieszczone w skardze z wyrokiem TK z dnia 2 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 i z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W tym zakresie stwierdziła, że osoba nieprowadząca działalności, tak jak skarżąca nie może być obciążona podatkiem wg stawki przewidzianej dla podmiotów gospodarczych.

Skarżąca podkreśliła, że organ podatkowy błędnie wywiódł z okoliczności sprawy (tj. wykorzystywania przez spółkę do działalności gospodarczej tylko części zabudowanej działki przy ul. [...] i niewykorzystywania w ogóle do działalności gospodarczej działki przy ul. [...]), że skarżąca ma obowiązek ponosić ciężar podatku od nieruchomości dla tych nieruchomości w stawce podwyższonej – przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącej, takie rozumienie przepisów podatkowych narusza zasady określone w art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał twierdzenia w zakresie prawidłowego postępowania organu I instancji.

W piśmie z 11 maja 2023 r. uczestnik postępowania (spółka) wniósł o oddalenie skargi, a także na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci uchwały nr XV/195/19 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 5 listopada 2019 r. na okoliczność wykazania wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Kołobrzeg jakie obowiązywały w 2020 r. oraz o zasądzenie na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. od skarżącej na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu uczestnik przedstawił stanowisko w sprawie, które sprowadza się do twierdzenia, że spółka nie tylko w żaden sposób nie utrudniała korzystania skarżącej z przedmiotowej nieruchomości, ale też skarżąca w żaden sposób nie była nią zainteresowana. Tym samym argumenty, że skarżąca nie korzystała z nieruchomości z powodu przeszkód czynionych przez spółkę są bezpodstawne i niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.

Na rozprawie w dniu 20 września 2023 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j. ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 244/23, I SA/Sz 245/23, I SA/Sz 246/23, I SA/Sz 247/23, I SA/Sz 248/23 do wspólnego rozpoznania oraz odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Mając na uwadze ramy zakreślonej kontroli dokonując oceny legalności zaskarżonych decyzji Sąd stwierdził, że zostały one wydane bez naruszenia przepisów postępowania oraz bez naruszenia prawa materialnego.

Przedmiotem skargi jest wydana przez organ odwoławczy decyzja, dotycząca opodatkowania według wyższej stawki podatkowej nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, będącej w 2020 r. w posiadaniu skarżącej (osoba fizyczna) oraz spółki (osoba prawna).

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odmiennej oceny przez skarżącą i organy podatkowe kwestii zastosowania stawki podatku od nieruchomości od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dla nieruchomości pozostającej we współwłasności osoby fizycznej i osoby prawnej – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Innymi słowy spór dotyczy w okolicznościach niniejszej sprawy kręgu podmiotów będących podatnikami podatku od nieruchomości zobowiązanych do zapłaty podatku.

W konsekwencji spór dotyczy opodatkowania skarżącej, jako współwłaścicielki nieruchomości przy ul. [...] (działka [...]) i [...] (działka [...]), podatkiem od nieruchomości w stawce podwyższonej, tj. przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W przypadku nieruchomości położnej przy ul. [...] w K. , która jest budynkiem mieszkalnym ([...] m2), jak wynika to z decyzji organu I instancji i w ślad za nim organu odwoławczego, organ przyjął stawkę podatku dla nieruchomości mieszkalnej zgodnie z § 1 pkt 2 lit. a uchwały Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 5 listopada 2019 r., stawkę podatku w wysokości 0,81 zł/m2 czyli dla budynków mieszkalnych – co istotne dla budynków niezwiązanych, niezajętych na działalność gospodarczą. Dla gruntów pod tą nieruchomością organ również przyjął stawkę podatku 0,50 zł/m2 zgodnie z § 1 pkt 1 lit. c ww. uchwały tj. jak dla gruntów pozostałych czyli niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Również budynek o pow. [...]m2 używany jako garaż na działce [...] został opodatkowany jako budynek pozostały według stawki podatku 8,05 zł/m2 zgodnie z § 1 pkt 2 lit. e ww. uchwały czyli dla budynków pozostałych tj. niezwiązanych, niezajętych na działalność gospodarczą.

Zatem, twierdzenie skarżącej, że organ podatkowy ustalił dla skarżącej podatek od nieruchomości mieszkalnej położonej w K. przy ul. [...], w wysokości przewidzianej dla gruntów i budynków zajętych czy związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest bezpodstawne i niezgodne z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Kołobrzeg z 25 listopada 2022 r. Zawarty w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego zwrot "status P. Sp. z o.o. jako podmiotu prowadzącego jedynie działalność gospodarczą wystarcza do uznania gruntów i budynków tj. przy ul. [...] (...) w K. za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą spółki, a tym samym determinuje to stawkę podatku (jak związaną z działalnością gospodarczą) dla wszystkich współwłaścicieli niezależnie od stopnia związania nieruchomości z działalnością gospodarczą (tj. prowadzenia na całości lub części nieruchomości działalności gospodarczej)." nie zmienia przyjętego przez organy prawidłowego opodatkowania nieruchomości przy ul. [...] według stawki jak dla budynków (mieszkalnych i pozostałych) i gruntów niezajętych i niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

W związku z tym kluczowe rozważania przedstawione w niniejszym uzasadnieniu odwoływać się będą do nieruchomości przy ul. [...].

W ocenie skarżącej w sprawie organy podatkowe powinny uwzględnić wyrok TK

z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 i wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r.,

sygn. akt SK 39/19. W opinii skarżącej uznać należy, że współwłasność nieruchomości z osobą prawną nie jest wystarczającą przesłanką do zakwalifikowania gruntu i budynków podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca podkreślała, że jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej nie może być obciążana podatkiem od nieruchomości wg stawki przewidzianej dla podmiotów gospodarczych również i to w sytuacji gdy skarżąca nie korzystała w żadnej części z tej działki ani budynku i nie była dopuszczona do takiego korzystania przez Spółkę P.

Organy podatkowe uznały, że osoba fizyczna, będącą współwłaścicielem lub posiadaczem nieruchomości wraz z osobą prawną, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości, według podwyższonych stawek, obowiązujących dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na wstępie Sąd uznał za uzasadnione powołanie przepisów prawa znajdujących w sprawie zastosowanie.

Podatnikiem podatku od nieruchomości na mocy art. 3 ust. 1 u.p.o.l. jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka nie posiadająca osobowości prawnej, która faktycznie włada nieruchomością jak właściciel i wykazuje wolę wykonywania tego władztwa dla siebie.

Na mocy art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach. Ponieważ przepis ten należy wykładać w powiązaniu

z art. 3 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l., trzeba przyjąć, że również w przypadku współwłasności przedmiotu opodatkowania obowiązuje zasada pierwszeństwa obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza przed właścicielem. Jeżeli zatem, mimo wielości współwłaścicieli, nieruchomością samoistnie włada tylko jeden z nich, to obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na nim.

Posiadanie samoistne to zaistniały stan faktyczny. Posiadanie samoistne nieruchomości polega bowiem na faktycznym wykonywaniu w stosunku do niej wszelkich uprawnień, które składają się na treść prawa własności, a zatem, co do zasady, przynależą właścicielowi (art. 336 kodeksu cywilnego). Oznacza to, że ten, kto jest posiadaczem samoistnym rzeczy powinien być przez otoczenie postrzegany jako jej właściciel. Dla samoistnego posiadania rzeczy konieczne jest zatem sprawowanie nad nią faktycznego władztwa (corpus) oraz zamiar władania nią dla siebie

(cum animo rem sibi habendi). Zauważyć bowiem należy, że posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli (nawet jeżeli jest to tylko jeden z wielu współwłaścicieli) zwykle wynika wyłącznie z wykonywania prawa własności przysługującego współwłaścicielom z respektowaniem prawa własności przysługującego wszystkim z nich, to jest posiadającym nieruchomość i nie posiadającym. To, że pozostali współwłaściciele nieruchomości z niej nie korzystają i nie pobierają pożytków, nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1748/06, że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., w sytuacji, gdy nieruchomość stanowi współwłasność, to obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach solidarnie. Oznacza to między innymi, że wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej (korzystania z niej), pozostają bez znaczenia z punktu widzenia ponoszenia ciężarów w podatku od nieruchomości (płacenia podatku) (por. wyroki NSA : z 17 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1087/16; z 5 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 729/16;z 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1336/17; z 28 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1367 i sygn. akt II FSK 1393/19).

Interpretacja powyższa nie odnosi się jednak do sytuacji takiej, w której jeden ze współwłaścicieli posiada samoistnie nieruchomość z zamiarem "wyzucia" z własności innych współwłaścicieli (por. wyrok NSA z 28 października 2019 r., sygn. akt II FSK 1393/19, z 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 541/17, z 17 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 2230/17, z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2031/18). W przypadku posiadania nieruchomości "ponad udział" zamiar wyzucia nie tylko z posiadania samoistnego, ale i w konsekwencji w ogóle ze współwłasności nieruchomości innego współwłaściciela, wymaga uzewnętrznienia tej woli tak wobec otoczenia, jak i wobec wyzutego w całości z posiadania nieruchomości współwłaściciela.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawy, w tym przede wszystkim przesłuchania stron i świadków, z pism kierowanych przez skarżącą do spółki i ze spółki do skarżącej, wynika że w spornym okresie skarżąca miała dostęp i możliwość korzystania ze swego udziału w nieruchomości przy ul. [...].

Analiza prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdziła, że skarżąca nie korzystała z przedmiotowej nieruchomości, lecz okoliczność ta nie była spowodowana działaniami spółki, które zmierzałyby do uniemożliwienia, albo uniemożliwiałyby dostęp do nieruchomości. Jak słusznie podnosiły organy podatkowe, brak jest dowodów na to, że skarżąca podejmowała działania prawne, ale także faktyczne przeciwko spółce, które przemawiały za ograniczenia jej władztwa nad nieruchomością. Całościowa ocena okoliczności sprawy potwierdza, że skarżąca nie była zainteresowania nieruchomością przy ul. [...] (np. vide pismo skarżącej z 17 lipca 2019 r.). Zdaniem sądu twierdzenia skarżącej, iż nie może ona korzystać z nieruchomości, ponieważ nie ma do niej kluczy i kodów alarmów a działania te wiążą się z wyzuciem jej ze strony spółki z posiadania, nie przekonuje. Dostrzec natomiast należy, że spółka oświadczała gotowość przygotowania dla współwłaścicielki kluczy do nieruchomości (w przypadku, gdyby takimi nie dysponowała), a ponadto przekonująco wyjaśniała, że nie utrudniała skarżącej dostępu, bądź też korzystania z nieruchomości. Wyjaśniła bowiem zakres w jakim korzysta z nieruchomości i sposób dostępu do terenu i budynków, który pozostaje niezmieniony od roku 2015.

Sąd zwraca uwagę, że brak zainteresowania skarżącej przedmiotową nieruchomością potwierdzają, również zeznania samej skarżącej oraz m.in. ww pismo

z 17 lipca 2019 r. skierowane przez nią do spółki, w którym zawarła propozycję ustalenia sposobu korzystania z nieruchomości przy ul. [...] oraz [...].

Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, organy podatkowe prawidłowo zobowiązały solidarnie skarżącą oraz spółkę.

Sąd zwraca jeszcze uwagę na art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie zaś z pkt 4 art. 1 u.p.o.l., przez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646 ze zm.).

Gramatyczna wykładnia ww. przepisu wskazuje, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami przewidzianymi w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek.

Taka wykładnia została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15. W uzasadnieniu TK podkreślił m.in., że zastosowane w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje deklarowanego przez ustawodawcę celu regulacji i prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej.

"W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Szczególnie rażące jest nałożenie takiego obowiązku na współposiadaczy gruntu wówczas, gdy jeden z nich nie jest przedsiębiorcą. Celem ustawodawcy nie było zaś opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie (por. B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nabytych i wykorzystywanych w celach osobistych, "Finanse Komunalne" nr 5/2010, s. 73; R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne.

601 pytań i odpowiedzi, Warszawa 2012, s. 235 i 348).

Również w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny uznał za sprzeczną ze standardami konstytucyjnymi taką wykładnię

art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w świetle której o stosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. decyduje wyłącznie fakt posiadania gruntu (budynku lub budowli) przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). W ocenie Trybunału, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Trybunału zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Z tezy wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. w sposób jednoznaczny wynika, że jest on adresowany do wszystkich podatników będących przedsiębiorcami lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (osób fizycznych, jak i osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych posiadających w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l.), co nie jest takie jednoznaczne w przypadku poprzedniego orzeczenia. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź odnosi się bowiem do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną.

Nawiązując do zarzutów skargi odwołujących się do ww. wyroków TK z 12 grudnia 2021 r., sygn. SK 13/15 oraz z 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19, Sąd wskazuje na wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21.

NSA w powołanym orzeczeniu uwzględnił ww. wyroki TK i sformułował tezę, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy

(innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to,

czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej,

lub przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana

prowadzenie działalności gospodarczej, lub nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca

podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej", którym prawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i c u.p.o.l. O ile zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można uznać za równoznaczne ze związaniem tego gruntu z działalnością gospodarczą, o tyle związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 6 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 260/23).

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, że organy obu instancji dokonały analizy faktycznego oraz potencjalnego wykorzystywania spornej nieruchomości do działalności gospodarczej spółki w 2020 r. W sprawie ustalono, że spółka przedmioty opodatkowania zakupiła 29 czerwca 2017 r., a przedmiotem przeważającej działalności spółki jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Nie ulega wątpliwości, że przedmiot działalności spółki obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem grunty i budynki (nieruchomości) mogą być przeznaczone jedynie do działalności gospodarczej.

Zasadnie organy podatkowe podnosiły, że do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w myśl wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19) zalicza się nie tylko grunty, budynki wykorzystywane faktycznie (obecnie), ale także grunty i budynki, które przejściowo nie są faktycznie wykorzystywane przez osobę prawną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale z uwagi na ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one choćby potencjalnie wykorzystywane na ten cel. Tak, więc budynki i grunty mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej spółki, lecz nie są wykorzystywane w pełni z uwagi, iż wymagają prac remontowych.

Przywołane, bezsporne okoliczności faktyczne sprawy, potwierdzają związanie gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nieruchomości przy ul. [...] są i mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zauważyć też należy, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 825/20). Nieistotna jest zatem okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne, czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów, z zastrzeżeniem rzecz jasna jakiejkolwiek gospodarczej przydatności nieruchomości. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem, w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów (wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1031/09).

Sąd stwierdza, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność kilku osób, będących i niebędących przedsiębiorcami, to wówczas fakt włączenia jej do przedsiębiorstwa jednej z nich powoduje obowiązek zapłaty podatku według stawki najwyższej solidarnie przez wszystkich. W tych okolicznościach, już tylko status spółki, jako podmiotu prowadzącego jedynie działalność gospodarczą jest wystarczający do uznania gruntów i budynków (przy ul. [...]) za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą spółki. W konsekwencji powyższe wpływa na wysokość stawki podatku ze skutkiem dla wszystkich współwłaścicieli, czyli również wobec skarżącej.

Sąd zwraca uwagę, że zarzuty skarżącej dotyczące powołanych w skardze wyroków TK nie mogły odnieść zamierzonych skutków. Przesądzają o tym wyżej przedstawione obszerne wyjaśnienia Sądu. Dodać jednak należy, że wyrok TK z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 zapadł w stanie faktycznym, gdzie współwłaścicielami gruntu byli małżonkowie, inaczej zatem niż w niniejszej sprawie. Zatem zasadnie organ odwoławczy uznał, że osoba fizyczna (w niniejszej sprawie skarżąca), będąca współwłaścicielem wraz z osobą prawną (w niniejszej sprawie spółką z o.o.), obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości dla nieruchomości przy ul. [...], tak jak osoba prawna, czyli w niniejszej sprawie według podwyższonych stawek, obowiązujących dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Sąd nie stwierdził również, by organy podatkowe naruszyły art. 120, art. 122

i art. 187 § 1 O.p., podjęły bowiem niezbędne czynności dowodowe i zgromadziły materiał uprawniający do wydania decyzji. Przebieg postępowania i zgromadzony materiał wskazują również, że strona miała możliwość przedkładania dowodów i miała zapewniony udział w postępowaniu. Kompleksowa analiza zebranego materiału dowodowego i wnioski z niej wynikające, w ocenie Sądu, należy uznać za trafne

i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p.

Organy wystarczająco wyjaśniły bowiem zasadność przesłanek, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcie, wskazując przy tym fakty, które uznały za udowodnione i dowody na których się oparły, jak również okoliczności oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji przytaczając przepisy prawa mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera zatem wszystkie elementy składowe narzucane treścią art. 210 § 1 O.p., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p.). To, że ustalenia organu podatkowego odbiegają od stanowiska strony, nie oznacza automatycznie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.

Uwzględniając powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.

Odnosząc się natomiast do wniosku uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania (zamieszczony w piśmie z 11 maja 2023 r.) stwierdzić należało, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. regulującego zwrot kosztów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Brak jest zatem podstawy prawnej do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania uczestnikom postępowania od skarżących niezależnie od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego.

Ponadto w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. uznać należało, że zamieszczony

przez uczestnika w piśmie z 11 maja 2023 r. wniosek dowodowy nie zasługiwał

na uwzględnienie. Sąd może przeprowadzić dowód z dokumentu na wniosek strony lub z urzędu, o ile ma on charakter dowodu uzupełniającego i jego celem jest wyjaśnienie istotnych wątpliwości sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W tych okolicznościach żądanie przeprowadzenia dowodu z przepisów aktu prawa miejscowego stanowiącego podstawę orzekania, nie spełnia warunków ww. regulacji. Jest to akt prawa powszechnie obowiązujący.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.