Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 305/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi L. B. i J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. (zwane dalej "organem odwoławczym") decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. (zwanego dalej "organem I instancji") z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru L.B. i J. B. (dalej zwanych "skarżącymi", "podatnikami" bądź "stronami") podatku od nieruchomości za 2012 r. po wznowieniu postępowania.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 11 lutego 2006 r. skarżący nabyli w drodze umowy kupna sprzedaży domek rekreacyjny, znajdujący się na ogrodzonej działce oznaczonej numerem [...[, dzierżawionej przez sprzedającego na czas nieokreślony od [...].

Następnie na podstawie decyzji [...] z dnia [...] r. w sprawie przydziału działki, podatników przyjęto w poczet członków [...] i zostali oni użytkownikami działki [...] o powierzchni [...] m2 położonej na terenie rodzinnych [...].

W dniu 18 listopada 2011 r. podatnicy złożyli w Urzędzie Miejskim w P. informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, w którym wykazali, że altana posiada powierzchnię zabudowy [...] m2, a wysokość od [...] m do [...] m.

Mając powyższe na uwadze, Burmistrz P. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił podatnikom podatek od nieruchomości za 2012 r. w wysokości [...] zł, uznając, iż z uwagi na powierzchnię zabudowy przekraczającą [...] m2 altana nie podlegała zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "u.p.o.l.").

Pismem z dnia 28 stycznia 2016 r. podatnicy wystąpili do organu I instancji o weryfikację czy wymiar podatku od nieruchomości za ww. altanę jest zasadny. W piśmie skarżący wskazali, iż zgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami prawa budowlanego oraz ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 40 ze zm.) - dalej zwanej "u.r.o.d.", do powierzchni zabudowy altany nie wlicza się m.in. ganku o ile łączna (jego) powierzchnia nie przekracza 12 m2. Wyjaśnili, iż obecnie organ wliczył powierzchnię ganku ich altany, do powierzchni zabudowy, tymczasem ich ganek posiada powierzchnię zabudowy [...] m2. Końcowo stwierdzili, iż powierzchnia zabudowy ich altany nie przekracza [...] m2 i wysokości [...] m, co w przekonaniu podatników uzasadnia odstąpienie od dalszego egzekwowania podatku.

W efekcie żądania zawartego w powyższym piśmie, organ I instancji przeprowadził kontrolę podatkową celem ustalenia powierzchni zabudowy altany, jak i jej powierzchni użytkowej dla potrzeb podatku od nieruchomości, z której to kontroli sporządzono protokół.

Skarżący pismem datowanym na 18 czerwca 2015 r. (wpływ do organu 20 czerwca 2016 r.) złożyli zastrzeżenia do protokołu kontroli. Wskazali, że sami dokonali ponownego pomiaru altany i ich zdaniem powierzchnia zabudowy altany ma [...] m2 a nie [...] m2 jak wykazano w protokole. Ponadto obmiar ganku wg ich pomiaru wyniósł [...] ([...] x [...]) zaś w protokole było to [...] m2. Zauważyli, że obmiaru powierzchni zabudowy altany dokonano taśmą, a dalmierzem laserowym tylko jej wnętrza – co jest niegodne z zapisami protokołu

Podkreślili, iż przepisy obowiązujące od 19 stycznia 2014 (Dz.U. z 2014 r. poz. 40) jasno mówią, że do powierzchni altany nie wlicza się m.in. ganku, dlatego powierzchnia zabudowy altany od 2014 r. wynosi [...] m2. Wyrazili też pogląd, że ich zdaniem zwolnienie wg. u.p.o.l. obejmuje do [...] m2 powierzchni altany, a zatem opodatkowana powinna być wyłącznie nadwyżka ponad tą powierzchnię (która w ich przypadku wynosi ok. [...]m2).

Podatnicy zakwestionowali również prawidłowość obliczenia powierzchni użytkowej wnętrza altany. Powołali się na sposób obliczania powierzchni określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego, wskazując, że w myśl tych przepisów przestrzeni poniżej 1,9 m nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia. W związku z tym przedstawili wyliczenie zgodnie z którym ich poddasze nie powinno być zaliczone do powierzchni użytkowej. Skarżący podkreślili, iż oczekują ponownego pomiaru powierzchni zabudowy altany.

Zarzucili nadto, iż w myśl art. 46 § 1 kodeksu cywilnego altana mimo, iż jest budowlą i jest trwale związana z gruntem, to nie może być zaliczana do nieruchomości, gdyż stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności, a oni nie są właścicielami gruntu na którym stoi altana.

Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. Burmistrz P. obszernie odniósł się do zastrzeżeń.

W odpowiedzi skarżący złożyli kolejne pismo z dnia 21 lipca 2016 r. polemizujące ze stanowiskiem organu, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazali na potrzebę stosowania w sprawie przepisów wykonawczych do prawa budowlanego, ponownie analizując pojęcie nieruchomości i rzeczy na gruncie prawa cywilnego i wskazując, że w protokole kontroli nie wymieniono wszystkich użytych urządzeń pomiarowych. Sprostowali też błędy pisarskie i omyłki rachunkowe zawarte w piśmie z 18 czerwca 2015 r. dotyczące wyników dokonanych przez nich pomiarów altany, wskazując m.in. iż powierzchnia ganku to wg ich pomiaru [...] m2.

Następnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz P. wznowił z urzędu postępowanie podatkowe za okres [...]r. do [...]r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości wobec podatników, właścicieli altanki numer [...], znajdującej się na terenie [...], po przeprowadzeniu którego decyzją z dnia [...] r. uchylił własną decyzję z dnia [...] r., ustalającą podatnikom wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł i ustalił wysokość zobowiązania pieniężnego w tym podatku w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że w wyniku przeprowadzonej na wniosek podatników kontroli ustalono, iż powierzchnia użytkowa altany deklarowana przez podatników w złożonej w dniu 18 listopada 2011 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości była niezgodna z ustaloną podczas kontroli powierzchnią użytkową. Wobec powyższego, zaistniały uzasadnione przesłanki, nieznane dotychczas organowi podatkowemu, do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej zwanej: "o.p.").

W dalszej kolejności organ I instancji wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 7 czerwca 2016 r. ustalono, iż altana znajdująca się na działce w [...] nr [...] stanowi budynek trwale związany z gruntem, posiadający powierzchnię zabudowy [...] m2 - ganek [...] m2 = [...] m2 (przekroczenie o [...] m2 powierzchni zabudowy). W związku z powyższym, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa altana [...] nie spełniała przesłanek do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. i podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Następnie organ dokonał wyliczenia wysokości podatku od nieruchomości, przyjmując łącznie do podstawy opodatkowania powierzchnię użytkową [...] m2 ustaloną w trakcie kontroli.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, podatnicy wnieśli od niego odwołanie.

Nadto wypowiadając się pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ odwoławczy, skarżący zauważyli, że nie doręczono im pisma organu I instancji z dnia [...] r. stanowiącego stanowisko organu I instancji w sprawie odwołania. Jednocześnie z treści pisma skarżących z dnia 23 stycznia 2017 r. wynikało, iż zapoznając się z materiałem dowodowym zapoznali się również z treścią wskazanego pisma organu z dnia 6 października 2016 r. Strony podkreśliły, iż organ I instancji nigdy nie poinformował ich o możliwości skorzystania ze zniżki w podatku od nieruchomości przysługującej emerytom, którymi są oni od 16 lat, mimo treści uchwały Nr [...] w P. z [...] r. Strony powtórzyły też dotychczasowe argumenty dotyczące podstaw prawnych do obliczania powierzchni użytkowej altany, braku kontroli sprawdzającej powierzchni, podlegania opodatkowaniu tylko nadwyżki powyżej [...] m2 powierzchni zabudowy, a także niewyjaśnienia dlaczego podatek naliczono na 5 lat wstecz.

Po rozpoznaniu odwołania podatników od tej decyzji, organ odwoławczy wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte stanowisko, organ odwoławczy przywołał obowiązujące w sprawie przepisy prawa oraz ustalił stan faktyczny sprawy, wyjaśniając następnie, że z akt przedmiotowej sprawy wynikało, że w wyniku przeprowadzonej na wniosek podatników kontroli w dniu 7 czerwca 2016 r. organ podatkowy I instancji ustalił, iż altana nr [...], znajdująca się na działce w [...] stanowiła budynek trwale związany z gruntem, posiadający powierzchnię zabudowy [...] m2 – ganek [...]m2 = [...] m2 (przekroczenie o [...] m2 powierzchni zabudowy - poz. 63 protokół kontroli). W związku z tym przedmiotowa altana nr [...] nie podlegała zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

Organ wyjaśnił, iż czym innym jest powierzchnia zabudowy – która przesądza o fakcie podlegania bądź zwolnienia altany z opodatkowania, a czym innym powierzchnia użytkowa, która w przypadku podleganiu opodatkowaniu stanowi podstawę do obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Organ odwoławczy zauważył, iż stronom wyjaśniono przed organem I instancji, iż postępowanie w sprawie podatku za lata 2011-2016 zostanie wznowione ponieważ powierzchnia użytkowa deklarowana przez podatników jest niezgodna z powierzchnią użytkową ustaloną w trakcie kontroli. Wskazano, że wobec tego zaistniały uzasadnione przesłanki nieznane dotychczas organowi podatkowemu, do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Organ odwoławczy podniósł, że w wyniku dokonanych pomiarów podczas kontroli ustalono, iż altana podatników ma różne wysokości, ze względu na posiadany stromy dach. Powierzchnię użytkową o wysokości mniejszej niż 1,40 m pominięto w pomiarach zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powierzchnię o wysokości od 1,40 m do 2,20 m zaliczono natomiast do opodatkowania w wysokości 50 % powierzchni użytkowej. W związku z tym ustalono, iż altana nr [...] posiadała parter oraz poddasze użytkowe - pokój. Na dole znajdowały się pokój, kuchnia, toaleta o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. Na poddasze prowadziły schody trwale zamontowane. Na poddaszu znajdował się pokój o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2.

Powierzchnia użytkowa parteru wynosiła [...] m2 z tego:

- pokój na parterze - wysokość [...] m, pow. użytkowa [...]m x [...]m = [...]m2;

- kuchnia - wysokość [...] m, pow. użytkowa [...]m x [...]m = [...]m2 (50% do opodatkowania);

- kuchnia - wysokość [...]m, pow. użytkowa [...]m x [...]m = [...]m2 - pow. użytkowa [...]m2 = [...]m2;

- toaleta - wysokość [...]m, powierzchnia użytkowa wynosiła:

1) pomieszczenie pow. użytkowa [...]m x [...]m = [...]m2

2) pomieszczenie pow. użytkowa [...]m x [...]m = [...]m2;

3) pomieszczenie pow. użytkowa [...]x [...]=[...]m2;

W sumie do opodatkowania na parterze przyjęto [...]m2.

Powierzchnia użytkowa poddasza - pokoju wynosiła [...]m2 z tego :

- wysokość od [...]m do [...]m, pow. użytkowa [...]m x [...]m = [...]m2 x 2 boki pokoju = [...]m2 (50% do opodatkowania),

-wysokości [...]m, pow. użytkowa [...]mx [...]m = [...]m2 -[...]m2 (wnęka [...]mx [...]m) = [...]m2

W sumie do opodatkowania na poddaszu przyjęto [...]m2.

Łącznie podstawa opodatkowania wyniosła [...]m2.

Organ odwoławczy wskazał też, że organ I instancji ustalił podatek zgodnie z art. 70 § 1 o.p., który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym i prawnym zasadnie obciążono altanę podatników, znajdującą się na terenie [...], podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków pozostałych, wobec czego podniesione w odwołaniu zarzuty podatników w tym zakresie były nieuprawnione.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - dalej zwanej: "k.p.a."), które to normy obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący zarzucili organom podatkowym pominięcie przez organ I instancji ich wniosku dotyczącego ponownego przeprowadzenia pomiarów altany oraz nieustosunkowanie się przez organ odwoławczy merytorycznie do przedstawianych faktów, nierozstrzygniętych przez organ I instancji, które według organu odwoławczego stanowiły powielenie wcześniej podnoszonych zarzutów i nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym także kwestię ponownego pomiaru altany. Wskazali na różnicę w pomiarach wynoszącą ich zdaniem [...]m2. Do skargi załączyli swoje pisma składane do organów z dnia [...] r. oraz z dnia [...]r., jak również wyrys – rzut dotyczący powierzchni zabudowy altany.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.

Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w tak ustalonym zakresie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie zdaniem Sądu należy rozstrzygnąć kwestię czy sporna altana podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości czy też winna być od tego opodatkowania zwolniona na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

Zgodnie z powyższym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości położone na terenie rodzinnego ogrodu działkowego: grunty, altany działkowe i obiekty gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz budynki stanowiące infrastrukturę ogrodową, w rozumieniu ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40 oraz z 2015 r. poz. 528) z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Ponadto w art. 2 pkt 9a u.r.o.d. wprowadzonym w życie na mocy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 528), obowiązującym od dnia 30 kwietnia 2015 r. zdefiniowano pojęcie altany działkowej – wskazując, iż należy ją rozumieć jako wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do [...] m2 oraz o wysokości do [...] m przy dachach stromych i do [...] m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza [...]m2.

Wprowadzono zatem od dnia 30 kwietnia 2015 r., a nie jak wskazywały strony od 19 stycznia 2014 r. zapis wyłączający z powierzchni zabudowy altany tarasy, werandy lub ganki, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza [...] m2

W przedmiotowej sprawie przedmiotem opodatkowania był jedynie obiekt altany, a pierwszym przedmiotem sporu było to czy podlega on zwolnieniu z opodatkowania w związku z jego powierzchnią zabudowy czy też nie.

W związku z złożonym przez strony wnioskiem o weryfikację zasadności opodatkowania związanym z nowym sposobem liczenia powierzchni zabudowy altany w myśl którego pomniejsza się ją m.in. o powierzchnię ganku, organ I instancji przeprowadził kontrolę powierzchni zabudowy wskazanego obiektu i ustalił, że powierzchnia zabudowy altany wraz z gankiem wynosi [...]m2, a powierzchnia ganku [...] m2. Wobec powyższego w wydanej w następstwie wznowienia postępowania decyzji uznano, że powierzchnia zabudowy spornego obiektu pomniejszona o ustaloną powierzchnię ganku wynosi [...]m2, a zatem również przekracza powierzchnię zabudowy uprawniającą do zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l.

Strona zażądała dokonania powtórnych pomiarów wskazując ostatecznie, że według jej pomiarów powierzchnia altany to [...]m2 zaś ganku [...]m2. Organ I instancji odmówił ponownego pomiaru wskazując, że zarówno z jego pomiarów, jak i pomiarów dokonanych przez strony jednoznacznie wynika, że powierzchnia zabudowy altany, nawet po odliczeniu powierzchni ganku jest większa niż 35 m2, co nie uzasadnia zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. Organ odwoławczy zaś zaakceptował to stanowisko.

Zdaniem Sądu ze stanowiskiem organów należy się zgodzić. Bezwzględnym warunkiem aby dany obiekt wymieniony w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. był zwolniony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest to, aby nie przekraczał on powierzchni zabudowy [...] m2. W niniejszej sprawie o braku spełnienia tego warunku do zwolnienia świadczą wszystkie zgromadzone w sprawie dowody w postaci pomiarów dokonanych w trakcie kontroli prowadzonej przez organ I instancji, pomiarów dokonanych przez same strony, a także w postaci wyrysu dołączonego przez strony do skargi. Tak więc w istocie fakt przekroczenia [...] m2 powierzchni zabudowy przez opodatkowany obiekt, nie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami a organami. Również zdaniem Sądu w świetle stanowisk stron i organu, jak i zgromadzonych dowodów, opodatkowany obiekt nie podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l., w związku czym również bezzasadne były zarzuty dotyczące nieuwzględnienia wniosku stron o ponowny pomiar altany, albowiem był on w badanej sprawie całkowicie zbędny. Wskazać też należy iż w decyzji dotyczącej roku podatkowego 2012 organ nie musiał pomniejszać powierzchni zabudowy altany o powierzchnię ganku, bowiem przepis art. 2 pkt 9a u.r.o.d. jeszcze nie obowiązywał, jednak również to jest bez znaczenia albowiem niesporne jest, iż powierzchnia zabudowy altany, również bez ganku przekraczała [...]m2. Tak samo bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy był zarzut, iż w protokole z kontroli nie wymieniono wszystkich użytych narzędzi pomiarowych, wobec tego, iż w istocie organ, tak jak i strony przyznają iż opodatkowana altana przekracza 35 m2 powierzchni zabudowy także po odjęciu od całości jej powierzchni, powierzchni ganku.

Kolejną kwestią którą należało rozstrzygnąć, była kwestia powierzchni użytkowej altany, będącej podstawą do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Trafnie bowiem wskazały organy iż należy rozróżnić "powierzchnię zabudowy" stanowiącą podstawę do ustalenia czy dany obiekt podlega opodatkowaniu czy też zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l., od powierzchni użytkowej mającej znaczenie przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego. (por. też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 458/10). Organ I instancji wyjaśnił iż "powierzchnia zabudowy" to powierzchnia rzutu poziomego budynku w stanie wykończonym, wyznaczonego przez rzutowanie na powierzchnię terenu wszystkich jego krawędzi zewnętrznych, natomiast podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Powierzchnię użytkową budynku lub jego części definiuje art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. i jest to w myśl tej definicji powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Strony tymczasem podnoszą, iż opodatkowaniu ich zdaniem winna podlegać nadwyżka powierzchni powyżej [...]m2 powierzchni zabudowy ich altany, która – jak twierdzą - podlega zwolnieniu, co w ich przekonaniu winno skutkować tym, że powierzchnia opodatkowana powinna wynosić ok. [...] m2.

Jest to stanowisko mylne. Art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. jednoznacznie bowiem stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości położone na terenie rodzinnego ogrodu działkowego: grunty, altany działkowe i obiekty gospodarcze o powierzchni zabudowy do [...] m2 oraz budynki stanowiące infrastrukturę ogrodową, w rozumieniu u.r.o.d. z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Wnioski płynące z wykładni danego przepisu zdaniem Sądu są jednoznaczne. Zwolnieniu od podatku podlegają wszystkie altany działkowe i obiekty gospodarcze o powierzchni zabudowy poniżej [...] m2, co pozwala bez wątpliwości przyjąć iż każda altana czy obiekt nie przekraczający tej powierzchni podlega w całości zwolnieniu od podatku, każda zaś altana i obiekt przekraczający powierzchnię [...] m2 w całości podlega opodatkowaniu. W sytuacji zaś gdy już podlega w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, to zastosowanie znajdują przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. dotyczące sposobu ustalania powierzchni użytkowej obiektu podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Sąd wskazuje w tym miejscu, iż wobec bezspornego i potwierdzonego dowodami faktu przekroczenia przez sporną altanę 35 m2 powierzchni zabudowy organ prawidłowo, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. ustalił powierzchnię użytkową altany podlegającą opodatkowaniu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. W myśl art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Organ w ramach kontroli dokonał pomiarów powierzchni użytkowej spornej altany, a wyniki pomiarów wykorzystał do ustalenia powierzchni podlegającej opodatkowaniu w myśl reguł wynikających z powyższych przepisów, pomniejszając stosownie do regulacji art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię użytkową podlegającą opodatkowaniu. Za nietrafny należy przy tym uznać zarzut skarżących, iż w sprawie należało zastosować sposób obliczania powierzchni określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego, w myśl których to przepisów, przestrzeni poniżej 1,9 m nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia. Zauważyć należy bowiem, że u.p.o.l. której to przepisy mają pierwszeństwo w niniejszej sprawie zawiera bezpośrednią regulację wskazującą w jaki sposób obliczać powierzchnię pomieszczeń o różnych wysokościach dla celów podatku od nieruchomości.

Nietrafne były także zarzuty skarżących co do tego, że w myśl art. 46 § 1 kodeksu cywilnego altana mimo, iż jest budowlą i jest trwale związana z gruntem, to nie może być zaliczana do nieruchomości, gdyż stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności, a oni nie są właścicielami gruntu na którym stoi altana. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania była wyłącznie altana, zaskarżona decyzja nie ustalała podatku od gruntu. Wskazać tu trzeba, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 2 u.r.o.d. obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych działkowca stanowią jego własność. Niewątpliwie zatem obiekt budowlany znajdujący się na działce skarżących w postaci nabytej przez nich w drodze umowy kupna-sprzedaży altany, stanowił odrębny od gruntu przedmiot ich własności – obiekt budowlany i w związku z tym podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naliczenia podatku za 5 lat wstecz, to należy zauważyć, iż zaskarżona decyzja dotyczyła roku 2012 i została wydana w trybie wznowienia postępowania. Organy obu instancji wyjaśniły stronom, iż postępowanie w sprawie podatku m.in. za rok 2012 zostało wznowione, ponieważ powierzchnia użytkowa deklarowana przez podatników jest niezgodna z powierzchnią użytkową ustaloną w trakcie kontroli. Wskazano, że wobec tego zaistniały uzasadnione przesłanki nieznane dotychczas organowi podatkowemu, do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Z takim uzasadnieniem wznowienia postępowania należy się zgodzić. W myśl wskazanego art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ma wątpliwości, iż taką nową okolicznością faktyczną był ujawniony fakt, że sporna altana posiada inną powierzchnię użytkową niż wynikało to ze znanej organowi, złożonej w dniu 18.11.2011 r. informacji skarżących. Nie sposób też przyjąć aby w odniesieniu do podatku za dany rok upłynął termin przedawnienia. Bowiem nawet gdyby przyjąć za art. 6 ust. 7 u.p.o.l., że w myśl ogólnej zasady w niniejszej sprawie płatność ostatniej raty podatku za rok podatkowy 2012 wypadała na dzień 15 listopada 2012 r., a nadto mając na uwadze wskazaną w treści organów obu instancji zasadę, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku, to do dnia wydania zaskarżonej decyzji termin ten nie upłynął.

Nie może też skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zarzut niedoręczenia stronom pisma organu I instancji z dnia [...]r. [...], będącego stanowiskiem organu w sprawie odwołania. Co prawda zgodzić należy się ze skarżącymi, iż brak dowodu na to, że wskazane pismo zostało im doręczone. Jest to niewątpliwie naruszenie przepisów postępowania. Jednak aby takie naruszenie mogło skutkować uchyleniem decyzji musiałoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Tymczasem zauważyć należy, iż wskazane stanowisko po pierwsze w dużej mierze stanowi potwierdzenie stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, które było stronom już wcześniej znane, po drugie zaś jak wynika z treści pisma stron z dnia 23.01.2017 r., strona zapoznała się ze wskazanym pismem w trakcie zapoznawania z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Co więcej w piśmie z dnia 23.01.2017 r. odniosła się do jego treści, co świadczy o zapoznaniu się z treścią pisma. Wskazać zatem należy, że w myśl art. 200 § 1 O.p. organ umożliwił stronie wypowiedzenie się stronie co do materiału dowodowego, stosownie zaś do art. 192 O.p. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Strona zapoznała się więc z wszystkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Tylko na marginesie wskazać należy, że stanowisko organu I instancji nie stanowiło w istocie dowodu będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a jedynie wyrażenie poglądu organu I instancji, z którym strona ostatecznie jednak się również zapoznała. Tym samym wskazany błąd organu I instancji nie mógł stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zgodzić należy się też, iż organy nie odnosiły się w decyzjach szczegółowo do wszystkich podnoszonych przez skarżących argumentów. Jednakże mimo to wywody organów były prawidłowe a uzasadnienia decyzji zawierały niezbędne elementy pozwalające na prześledzenie toku rozumowania organów, a stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. zawierały uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przepisy o.p. nie wymagają szczegółowego odnoszenia się przez organ do każdego zarzutu strony, ani odnoszenia do każdego pisma złożonego w postępowaniu skoro spełnione zostaną wymogi z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Tak też było w badanej sprawie.

Nie mógł również zasłużyć na uwzględnienie zarzut, iż strony nie zostały poinformowane o możliwości skorzystania z ulgi w podatku od nieruchomości przysługującej emerytom z mocy uchwały Nr [...] w P. z [...]r. Wskazać bowiem należy, że w roku podatkowym którego dotyczy zaskarżona decyzja wyżej wymieniona uchwała nie obowiązywała. Co istotne uchwała [...]Rady Miejskiej w P. z dnia [...]r. obowiązująca od [...]r. pierwotnie przewidywała ulgi dla emerytów. Jednak zauważyć trzeba, że uchwałą nr [...]z dnia [...]r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Sz. stwierdziło nieważność § 1 ust. 1 pkt 2 lit. i w.w. uchwały Rady Miejskiej w P., który to właśnie przepis przyznawał emerytom ulgi. W efekcie przepisy uchwały na rok podatkowy 2012, dotyczące ulg dla emerytów nie weszły w życie, a obowiązujące w tym roku przepisy uchwały nie przewidywały przyznania ulgi emerytom.

Końcowo wskazać trzeba też że nie zasługują na uwzględnienie zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów 77 § 1 i 80 k.p.a. Po pierwsze zdaniem Sądu w świetle wyżej wskazanych argumentów, organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Po drugie przepisy k.p.a. nie znajdowały zastosowania w ocenianym postępowaniu podatkowym, które regulowane było normami zawartymi w o.p. nie zaś w k.p.a.

Końcowo zatem wskazać należy, że badając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.