Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 786/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 w zw. z art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. A. O. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej M. A. O. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości Zwoleń, uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2014r. i orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...].

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

[...] (dalej również: "skarżąca") wnioskiem - który wpłynął do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dnia [...] lipca 2014 r. - wystąpiła o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu " gospodarczego"o szerokości 6 metrów z drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] do nieruchomości tj. działki o nr ew. [...]. Na mapie dla celów projektowych załączonej do ww. pisma wnioskodawczyni zaznaczyła miejsce planowanej lokalizacji zjazdu. Zjazd ten miałby się znajdować tuż przy granicy działki nr [...] z działką nr [...], ok. km 534 + 830, strona lewa drogi krajowej nr [...].

Pismem z dnia 27 sierpnia 2014 r. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków ww. wniosku poprzez udzielenie informacji, jak będzie wykorzystywana nieruchomość nr [...] oraz poprzez przedłożenie dowodu uiszczenia opłaty skarbowej za wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu.

Odpowiadając na powyższe wezwanie, [...] przysłała pismo z dnia 20 września 2014 r. do którego załączyła wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] (Dziennik Urzędowy Woj. [...] Nr [...], poz. [...]z dnia [...] grudnia 2003 r.), który to plan obejmuje działkę nr [...]. Do pisma z dnia 20 września wnioskodawczyni dołączyła również dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Ponadto poinformowała, iż powyższą działkę planuję wykorzystać na cele mieszkaniowe, z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Generalny Dyrektor i Dróg Krajowych i Autostrad działając jako organ I instancji odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...].

[...]wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi mylne zinterpretowanie wniosku. Wskazała, iż zależy jej na posiadaniu zwykłego zjazdu indywidualnego.

W związku z rozbieżnościami co do charakteru wnioskowanego zjazdu (zjazd indywidualny/ zjazd publiczny) występującymi między wnioskiem inicjującym postępowanie z dnia [...] lipca 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia 20 września 2014 r., a wnioskiem z dnia 3 listopada 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. wezwał stronę do jednoznacznego wyjaśnienia treści jej żądania poprzez wskazanie, czy zamierza ona prowadzić działalność gospodarczą na działce nr [...], czy też nie zamierza jej prowadzić na przedmiotowej działce.

W odpowiedzi skarżąca złożyła pismo z dnia 27 grudnia 2014r. w którym oświadczyła, iż nie zamierza prowadzić żadnej działalności gospodarczej na działce nr [...] w miejscowości [...]. Wyjaśniła iż planuje tam zbudować jedynie budynek mieszkalny.

W tym stanie faktycznym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] lutego 2015r.

Na wstępie uzasadnienia organ wskazał, że dla nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości [...], Sąd Rejonowy w [...] XIII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Z ww. księgi wieczystej wynika, iż działka nr [...] stanowi nieruchomość rolną o powierzchni 0,5900 ha, a jej właścicielem jest [...]. Niezabudowana działka nr [...] przylega od swojej południowej strony do drogi krajowej nr [...], od północnej - do działki nr [...], na której usytuowana jest droga wewnętrzna stanowiąca własność gminy, włączająca się do drogi krajowej nr [...]. Z kolei od wschodu i zachodu działka nr [...] sąsiaduje z działkami nr [...]. Nieruchomość nr [...] jest objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] (Dziennik Urzędowy Woj. [...] Nr [...], poz. [...]z dnia [...] grudnia 2003 r.). Przedmiotowa działka znajduje się na obszarze oznaczonym w akcie prawa miejscowego jednostką MN (tereny mieszkaniowe zabudowy jednorodzinnej). Jak wynika z pisma strony z dnia 27 grudnia 2014 r. planuje ona przeznaczyć działkę nr [...] pod zabudowę mieszkaniową.

Zgodnie z wnioskiem strony, planowanej zabudowie mieszkaniowej obsługę komunikacyjną miałby zapewniać zjazd z drogi krajowej nr [...] usytuowany tuż przy granicy działki nr [...] z działką nr [...], ok. km 534 + 830, strona lewa ww. drogi. Aktualnie - jak wskazała strona w piśmie z dnia 20 września 2014 r. - dojazd do działki nr [...] odbywa się poprzez drogę gminną usytuowaną na działce nr [...].

Dalej organ podał, że wysokość natężenia ruchu drogowego na badanym odcinku drogi krajowej nr [...], obejmującym miejscowość [...], odnotowana podczas Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2010 r. wynosi 9323 pojazdów/dobę oraz posiada tendencję do wzrostu - w 2005 r. wynosiła 6848 pojazdów/dobę. Ponadto ustalono, iż miejscowość [...] znajduje się na odcinku drogi krajowej nr [...], który został zakwalifikowany, na mocy zarządzenia nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (z późn. zm.), do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP).

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał na treść art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, § 9 ust. 1 oraz § 55 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie główną przesłanką odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu indywidualnego jest fakt, iż nie zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, czyli brak jakiegokolwiek dojazdu do nieruchomości strony. W ocenie organu możliwa jest bowiem obsługa komunikacyjna projektowanej na działce nr [...] zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na zasadach dotychczasowych, tj. z wykorzystaniem drogi wewnętrznej stanowiącej własność gminną usytuowanej na działce nr [...] (sąsiadującej z działką strony), włączającej się do drogi krajowej nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących przejezdności przedmiotowej drogi wewnętrznej, organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych doprowadzenie przedmiotowej drogi wewnętrznej do stanu umożliwiającego korzystanie z niej (podniesienie jej parametrów technicznych) leży w gestii właściciela terenu, a więc gminy. Dodał, że zaproponowany przez organ sposób obsługi działki strony stanowiłby dostęp do drogi publicznej w rozumieniu prawa, tj. byłby zgodny z przepisami art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) oraz art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518). Na gruncie tych ustaw przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bowiem nie tylko bezpośredni dostęp do drogi, ale również pośredni dostęp do niej przez drogę wewnętrzna lub poprzez ustanowienie służebności drogowej.

W zakresie wpływu wnioskowanego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego organ podniósł, że znajdowałby się on w miejscu potencjalnie niebezpiecznym, tj. w warunkach występowania na drodze wysokiego natężenia ruchu drogowego (9323 pojazdów/dobę). Odnotowane w sprawie znaczne natężenie ruchu drogowego z tendencją do wzrostu, stanowi ważny argument przemawiający za odmową udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu, gdyż każdy zjazd stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu drogowego występuje na drodze.

Konkludując organ wskazał, iż działając w ramach luzu decyzyjnego, uwzględnia zawsze słuszny interes strony, gdy nie jest on sprzeczny z interesem publicznym. Z uwagi na istnienie sprzecznego interesu w niniejszej sprawie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał wnikliwej i wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego i ostatecznie dał prymat interesowi społecznemu, rozumianemu tutaj jako bezpieczeństwo ruchu drogowego, przed którym interes stron winien ustąpić.

Nawiązując do argumentacji skarżącej podniesionej we wniosku z dnia 3 listopada 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej okoliczności, iż sąsiednie działki posiadają zjazdy z drogi krajowej nr [...], organ wskazał, że przywołane zjazdy co do zasady funkcjonowały od lat i zostały jedynie przebudowane w 2004 r. w ramach zadania "Rehabilitacja drogi krajowej nr [...] na odcinku [...]". Podstawę ww. działania zarządcy drogi stanowi art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Jednocześnie wyjaśnił, iż każda sprawa, w której organ administracji orzeka, jest traktowana i rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego konkretnego przypadku istniejącego w dacie wydawania aktu administracyjnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad złożyła [...]wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

a) bezzasadne przyjęcie, iż na działce [...] do której od strony północnej nieruchomość skarżącej - działka [...], usytuowana jest droga;

b) pominięcie faktu, iż teren na którym zlokalizowana jest działka skarżącej jest terenem zabudowy mieszkaniowej - terenem zabudowanym, na którym obowiązuje ograniczenie prędkości poruszania się pojazdów do 50 km/h;

c) oparcie rozstrzygnięcia na analizie natężenia ruchu sprzed pięciu lat;

d) bezzasadne przyjęcie, że działka skarżącej przylega do odcinka drogi krajowej nr [...] jako drogi głównej ruchu przyspieszonego;

e) bezzasadne oparcie rozstrzygnięcia na treści § 9 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie wobec przyjęcia, że do mojej działki istnieje inna możliwość dojazdu;

f) bezzasadne przyjęcie, iż skarżącej przysługuje roszczenie wobec Gminy [...] o nakazanie wybudowania drogi dojazdowej do działki skarżącej na działce należącej do Gminy.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie najistotniejszych w sprawie okoliczności, a mianowicie tego, czy istnieje prawna oraz faktyczna możliwość odpowiedniego dojazdu do jej działki poprzez działkę nazwaną w zaskarżonej decyzji jako "droga wewnętrzna", jaka jest faktycznie organizacja ruchu na odcinku drogi nr [...] do której przylega działka skarżącej i jakie obowiązują prawne uregulowania w tym zakresie oraz czy, a jeśli tak to na czym faktycznie ma polegać zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym w związku z wybudowaniem wnioskowanego przez skarżącą zjazdu.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie ma możliwości dojazdu do swojej działki poprzez tzw. "drogę wewnętrzną" bowiem droga ta, stanowiąca w istocie działkę nr [...] nie jest zaliczona do żądnej z kategorii dróg publicznych, którymi są drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Tymczasem tylko w odniesieniu to tych kategorii dróg, stosownie do art. 1 ustawy o drogach publicznych, każdy ma możliwość korzystania. Natomiast "droga" na którą powołuje się organ w swej decyzji, oznaczona jako działka nr [...], jest jak to wskazano w decyzji drogą wewnętrzną. Drogi wewnętrzne, stosownie do art. 7 ust. 1 nie stanowią dróg gminnych, a zatem nie są drogami publicznymi. Nie jest zatem prawnie dopuszczalne korzystanie z tego rodzaju drogi przez każdego. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, organ błędnie przyjął, iż skarżąca ma prawo korzystania z tej drogi. Ponadto poza brakiem prawnej możliwości korzystania z tej "drogi", skarżąca nie ma również faktycznej możliwości korzystania z niej, gdyż nieruchomość ta w rzeczywistości stanowi pas gruntu przylegający do pól uprawnych przystosowany do poruszania się maszynami rolniczymi, a nie droga do przejazdu samochodem osobowym.

Dalej podniosła, że organ błędnie wskazał jakoby odcinek drogi do którego przylega działka skarżącej stanowi drogę o ruchu przyspieszonym. Wskazała, że droga ta znajduje się w granicach administracyjnych [...] i na tym odcinku obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. W ocenie skarżącej organ w ogóle nie ustalił charakteru obszaru na jakim znajduje się działka skarżącej, ani też organizacji ruchu jaki panuje na tym obszarze.

W odpowiedzi na skargę, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżona decyzja zapadała z naruszeniem art. 15 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 kpa.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg i Autostrad z dnia [...] lutego 2015r. zapadła w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa wydał reformatoryjne rozstrzygniecie w stosunku do własnej decyzji z dnia [...] października 2014r. zmieniając przedmiot postępowania , bowiem decyzja z [...] października 2014r. odmawiała zezwolenia na lokalizacje zjazdu publicznego zaś decyzja zaskarżona odnosiła się do lokalizacji zjazdu indywidualnego.

Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, za bezwzględnym obowiązywaniem zasady, iż organ odwoławczy jest związany zakresem sprawy przedmiotowo i przedmiotowo ukształtowanym przez organ I instancji przemawia kardynalna w prawie administracyjnym zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej (a zatem tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym) sprawy administracyjnej. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się tylko do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ ten obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną ustanowioną w art. 78 Konstytucji RP, który stanowi, iż każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Ustanowiona w Konstytucji RP zasada dwuinstancyjności jest realizowana w postępowaniu administracyjnym, które przyjmuje w art. 15 zasadę ogólną. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy przez I instancji, a następnie w postępowaniu odwoławczym przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.).

Tym samym aktualny jest podgląd, iż organ odwoławczy nie jest uprawniony do kształtowania prowadzonego przez siebie postępowania (podmiotowo lub przedmiotowo) w sposób odmienny niż uczynił to organ I instancji. Przeciwnie jego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy administracyjnej która zawisła przed organem I instancji i była przedmiotem jego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że działanie organu odwoławczego naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania, która wymaga aby postępowanie przed organem drugiej instancji miało w pełni merytoryczny, a nie tylko kontrolny wymiar.

Jak już zostało to podkreślone postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a zatem organ odwoławczy i postępowanie, które przed nim się toczy, nie może zastępować postępowania przed organem pierwszej instancji. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i ewentualnie w niezbędnym zakresie uzupełniającym materiał dowodowy zgromadzony przed organem niższej instancji. Nie może więc ono wchodzić w rolę postępowania administracyjnego ogólnego załatwiającego sprawę strony, ponieważ naruszałby to prawo strony do rzetelnej kontroli rozstrzygnięć organów niższego rzędu.

Przypomnieć także należy, że strona niezadowolona z decyzji naczelnego (centralnego) organu administracji( co miało miejsce w sprawie niniejszej) może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten stanowi podstawę do przeprowadzenia ponownego postępowania w tej samej sprawie. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 § 3 in fine k.p.a.). Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań nie oznacza bezpośredniego ich stosowania. W postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy nie będą miały zastosowania takie przepisy, jak art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 ostatnie zdanie i art. 138 § 2 k.p.a. Pozostałe przepisy dotyczące odwołań stosuje się odpowiednio (vide B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 562).

W konsekwencji, postępowanie w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) respektować powinno zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.).

Tymczasem w sprawie niniejszej na etapie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc postępowania odwoławczego, organ wyjaśnia, iż intencją wniosku skarżącej z dnia 29 lipca 2014r. było uzyskanie zgody na lokalizacje zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w miejscowości [...].

Przy czym należy mieć na uwadze, iż zgodnie § 55 ust 1.rozporzadzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie przez zjazd publiczny – rozumie się zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego, zaś przez zjazd indywidualny - zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy winien uchylić decyzję z dnia [...] października 2014r. i umorzyć postępowanie w przedmiocie zgody na lokalizacje zjazdu publicznego skoro wniosek skarżącej nie dotyczył takiego zjazdu, a następnie rozpoznać z zachowaniem reguły dwuinstancyjności wniosek o lokalizację zjazdu indywidualnego.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 15 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję .

Stosownie do art. 152 wymienionej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.