Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 11/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. z siedzibą w P. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zainicjowanego wnioskiem skarżącej z [...] maja 2022 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu dotyczącego zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej w terminie 30 (trzydziestu) dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dopuścił się przewlekłości, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na rzecz skarżącej M. z siedzibą w P. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 19 stycznia 2024 r. [...] sp. z o. o. z siedzibą w P. (dalej: "Skarżący", "Spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: "Prezes URE", "organ"), na przewlekłość postępowania organu w sprawie o znaku: [...] dotyczącej rozstrzygnięcia przez Prezesa URE sporu w trybie art. 8 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne (Dz. U z 2021 r. poz. 716, z późn. zm., dalej: "P.e."), dotyczącego odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej przez [...] sp. z o. o. z siedzibą w P. (dalej: "E."), instalacji odnawialnego źródła energii - Elektrowni Fotowoltaicznej o nazwie "N." o mocy przyłączeniowej 0,5 MW, planowanej na działce ewid. nr [...] w miejscowości N., gmina P., powiat p., województwo z..

Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12, art. 9, art. 6 w zw. z art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a.") poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania;

2) zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie;

3) stwierdzenie, że przewlekłość prowadzenia postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów;

5) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że pismo wszczynające postępowanie przed organem, tj. wniosek o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego odmowy przez przedsiębiorstwo zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej - zostało złożone 27 maja 2022 r. Następnie opisał przebieg postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wniosek Skarżącego inicjujący postępowanie otrzymał 3 czerwca 2022 r. Wskazał następnie, że pismem z 20 czerwca 2022 r. wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty skarbowej w wysokości 10 złotych. 8 lipca 2022 r. organ wysłał Skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Wobec uzyskania stanowiska E. datowanego na 17 sierpnia 2022 r., organ 15 marca 2023 r. przesłał ww. stanowisko Skarżącemu oraz wezwał go do przedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości, na której miała zostać zrealizowana planowana inwestycja, innego niż umowa przedwstępna sprzedaży z 8 października 2021 r., rep. [...] nr [...], wskazując przy tym, że tytuł prawny powinien zawierać jednoznaczne zapisy o wydaniu nieruchomości lub jej części na potrzeby przygotowania planowanej inwestycji w postaci instalacji odnawialnego źródła energii. Skarżący przy piśmie z 7 kwietnia 2023 r. przedłożył nową umowę o korzystaniu z nieruchomości z 12 stycznia 2023 r. zawartą przez niego z Przedsiębiorstwem Rolniczym "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w D..

Kolejno Skarżący 29 maja 2023 r. wniósł do organu ponaglenie, natomiast pismem z 2 czerwca 2023 r. Spółka została ponownie wezwana przez organ do nadesłania innego, aktualnego, tytułu prawnego, który to tytuł powinien zawierać jednoznaczne zapisy o wydaniu nieruchomości lub jej części na potrzeby planowanej inwestycji. Organ nadto pismem z 5 czerwca 2023 r. skierował do Skarżącego odpowiedź na ponaglenie z 29 maja 2023 r.

Odpowiedzią z 25 września 2023 r. organ poinformował Skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie [...] oraz zakreślił 14-dniowy termin na zapoznanie się przez Spółkę z materiałem dowodowym lub złożenie uwag i wyjaśnień w siedzibie URE. Kolejne ponaglenie Skarżącego wpłynęło do organu 25 września 2023 r., odpowiedź organu została udzielona pismem z 2 października 2023 r. 10 stycznia 2024 r. do organu wpłynęło kolejne ponaglenie Skarżącego. Następnie pismem z 17 stycznia 2024 r. Prezes URE, działając na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 P.e., zawiadomił strony postępowania o niezakończeniu w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a., przedmiotowej sprawy, z uwagi na jej szczególnie skomplikowany charakter, który wymaga szczegółowej analizy pod kątem zgodności z przepisami P.e., wyznaczając jednocześnie nowy termin załatwienia sprawy do 29 lutego 2024 r. Organ podkreślił, że Strony poinformowano również, że w związku z dużym napływem wniosków o rozstrzygnięcie sporów dotyczących odmowy zawarcia umowy o przyłączenie do sieci, czynności w ww. sprawach są podejmowane w możliwie najkrótszych terminach, wynikających z możliwości kadrowych Wydziału ds. Rozstrzygania Sporów. Kolejnym pismem z 17 stycznia 2024 r. organ poinformował Skarżącego - w odpowiedzi na ponaglenie - że działając na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 P.e. zawiadomił strony o niezakończeniu w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a. przedmiotowego postępowania administracyjnego i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy.

Organ wyjaśnił, że Skarżący wniósł kolejne ponaglenie 17 stycznia 2024 r., przy czym w odpowiedzi na wskazane pismo, organ zajął ponownie stanowisko w piśmie z 24 stycznia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

W niniejszej sprawie Skarżący wniósł do Prezesa UKE o rozstrzygnięcie w trybie art. 8 ust. 1 P.e., sporu dotyczącego odmowy zawarcia przez przedsiębiorstwo energetyczne E. umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej instalacji odnawialnego źródła energii Spółki.

Przedmiotowa skarga jest dopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 9 w zw. z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a."). Jak wynika z akt administracyjnych, Skarżący przed jej złożeniem wystąpił do Prezesa UKE z ponagleniami w trybie art. 37 K.p.a., pismami z 25 maja 2023 r., 20 września 2023 r., 10 stycznia 2024 r. i 17 stycznia 2024 r., wskazując na przewlekłość prowadzonego postępowania.

Terminy załatwienia sprawy administracyjnej unormował ustawodawca w art. 35 K.p.a. chyba, że ustawodawca uregulował inne terminy w przepisach szczególnych, jak wynika z art. 35 § 4 K.p.a. Zgodnie zatem z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Jak wynika z art. 35 § 2 K.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z art. 35 § 3 Kp.a. wynika natomiast, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ponadto, zgodnie z art. 35 § 3a Kp.a., załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Do terminów określonych w powyższych przepisach nie wlicza się – jak stanowi art. 35 § 5 Kp.a. – terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285, 1860 i 2699), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W myśl art. 36 § 1 i § 2 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).

Z art. 37 § 1 K.p.a. wynika, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W świetle art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób dłuższy niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jest to prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki NSA z: 13 października 2022 r., sygn. akt I OSK 1551/20; 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 1530/21; 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1903/15; 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1156/16; 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; opubl. jal niżej cytowanie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017r., s. 414).

Biorąc pod uwagę zacytowane przepisy oraz rozumienie pojęcia "przewlekłości postępowania", po przeanalizowaniu przebiegu spornego postępowania administracyjnego, Sąd doszedł do wniosku, że Prezes URE dopuścił się przewlekłego prowadzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie wniosek Skarżącego inicjujący postępowanie wpłynął do organu 3 czerwca 2022 r., Prezes URE jednak dopiero 20 czerwca 2022 r. wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez nadesłanie dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty skarbowej w wysokości 10 złotych. Prezes URE po uzyskania stanowiska E. datowanego na 17 sierpnia 2022 r., które wpłynęło do organu 22 sierpnia 2022 r., dopiero pismem z 15 marca 2023 r. przesłał to stanowisko Skarżącemu i wezwał jednocześnie Skarżącego do przedstawienia tytułu prawnego do nieruchomości, na której miała zostać zrealizowana planowana inwestycja, innego niż umowa przedwstępna sprzedaży z 8 października 2021 r. Pismem z 25 września 2023 r. organ poinformował Skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz zakreślił 14-dniowy termin na zapoznanie się przez Spółkę z materiałem dowodowym lub złożenie uwag i wyjaśnień w siedzibie URE, jednak do dnia rozprawy przed Sądem – 5 czerwca 2024 r. – nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto organ dopiero pismem z 17 stycznia 2024 r. zawiadomił strony postępowania o niezakończeniu w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 K.p.a., przedmiotowej sprawy, z uwagi na jej szczególnie skomplikowany charakter, wyznaczając jednocześnie nowy termin załatwienia sprawy do 29 lutego 2024 r., którego jednak nie dotrzymał. Już samo zestawienie dat dokonania powyższych czynności – bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przebiegu całego postępowania – wskazuje, że Prezes URE prowadził sporne postępowanie administracyjne w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, co w sposób oczywisty pozwala postawić organowi zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie.

Zarzucana zatem organowi przez Skarżącego przewlekłość postępowania jest całkowicie zasadna, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w pkt 2 sentencji wyroku.

Rozważając, czy przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, należy zauważyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; publ. CBOSA).

Uwzględniając okoliczności powołane przez Prezesa URE w odpowiedzi na skargę, wyjaśniające przebieg postępowania w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że przewlekłość Prezesa NFZ nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Prezes URE podniósł, że w latach 2018-2020 ilość spraw w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu na podstawie art. 8 ust. 1 P.e., w Wydziale ds. Rozstrzygania Sporów wynosiła łącznie 70 postępowań. Od października 2021 r. organ odnotował wpływ średnio 30 wniosków miesięcznie. Według stanu na dzień 20 lutego 2024 r. w Wydziale ds. Rozstrzygania Sporów procedowanych było łącznie 718 spraw, wszczętych w trybie art. 8 ust. 1 P.e. Organ wskazał również, że znaczny napływ wniosków został odnotowany w okresie braków kadrowych w Wydziale ds. Rozstrzygania Sporów, które uniemożliwiały należyte funkcjonowanie komórki. We wrześniu 2022 r. stan zatrudnienia w Wydziale ds. Rozstrzygania Sporów opiewał na 1 osobę, tj. wyłącznie naczelnika wydziału. Rotacja pracowników wpłynęła na znaczne spowolnienie rozpoznawania spraw. Mimo zwiększenia zatrudnienia (w dniu sporządzenia odpowiedzi na skargę, Wydział ds. Rozstrzygania Sporów liczył 6 pracowników merytorycznych oraz naczelnika), ilość spraw przypadająca na 1 osobę była nadal znaczna i wynosiła ponad 100 postępowań. Organ zwrócił również uwagę na skomplikowany charakter przedmiotowego sporu wymagającego przeprowadzenia dokładnego postępowania wyjaśniającego. Prezes URE podkreślił, że specyfika tego rodzaju spraw wymaga wnikliwości po stronie organu. Jak wyjaśnił prezes URE, długi okres rozpatrywania wniosku Skarżącego nie wynika z lekceważącego podejścia organu, lecz z fizycznej niemożliwości prawidłowego procedowania oraz natury prawnej problemu występującego w przedmiotowym stanie faktycznym. Pomimo podejmowanych przez organ działań, nie doszło do zwiększenia nakładów celem zwiększenia obsługi kadrowej organu i za stan ten, jak podkreślił organ, nie jest obiektywnie odpowiedzialny Prezes URE. Organ stwierdził, że proceduje rzetelnie i merytorycznie, jednak kolejki w obsłudze wniosków w opisanych warunkach są nieuniknione, co oznacza, że nie można twierdzić o rażącym naruszeniu prawa przez Prezesa URE.

W świetle wyjaśnień Prezesa NFZ, Sąd uznał, że przewlekłość nie wynikała z celowego działania organu, jawnego braku woli załatwienia sprawy i lekceważenia przepisów prawa dlatego Sąd uznał, że przewlekłość Prezesa NFZ nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., również w pkt 2 sentencji wyroku.

Jednocześnie, ponieważ do dnia rozprawy Sąd nie uzyskał informacji o załatwieniu przez Prezesa URE spornej sprawy, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku, zobowiązał Prezesa URE do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu dotyczącego zawarcia umowy o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

Sąd doszedł również do wniosku, że w realiach tej konkretnej sprawy żądanie przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej nie jest usprawiedliwione. Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., jest jednym z dwóch alternatywnych środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi. W postanowieniu z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 705/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., stanowi "szczególnego rodzaju zadośćuczynienie za stan bezczynności organu". W związku z tym nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym Skarżący powinien nawiązać do określonego uszczerbku (o charakterze majątkowym lub niemajątkowym) wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana, w istotnej mierze, wskazaną argumentacją (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2017 r., I OSK 1313/16; z 16 maja 2017 r., I OSK 2934/16; z 7 września 2017 r., I OSK 798/17; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17). W świetle okoliczności sprawy, Sąd nie ma wątpliwości, że przedłużające się oczekiwanie Skarżącego na rozstrzygnięcie sporu z przedsiębiorstwem energetycznym o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej instalacji odnawialnego źródła energii Spółki, może wiązać się z wymiernymi stratami, jednak Skarżący nie wykazał żadnych konkretnych i wymiernych szkód oraz krzywd, które spowodowała stwierdzona przewlekłość, ograniczając się w tym zakresie do ogólnych sformułowań. Dlatego w tym zakresie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a., w pkt 3 sentencji wyroku.

Z tych względów Sąd w związku z brzmieniem art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, w związku z brzmieniem art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd postanowił w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz w związku z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Prezesa URE na rzecz Skarżącego kwotę 597 zł, na którą składał się uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) oraz opata skarbowa (17 zł).

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art.119 pkt 4 P.p.s.a.