Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 167/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skarg M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanego przez r. pr. A. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej w skrócie: "Burmistrz") z dnia [...] października 2020 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Po rozpoznaniu wniosku Z. Z. (dalej w skrócie: "inwestor") Burmistrz decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64, art. 63 i art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") ustalił dla inwestora warunki zabudowy na przedsięwzięcie pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr ew. 2013/3 w miejscowości [...]".

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz podał, że planowana inwestycja lokalizowana jest na działce nr ew. 2013/3 o pow. 2082 m2, stanowiącej grunty orne RII i Rllla. Zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...], teren inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem "OR - obszar rolny z dopuszczeniem zabudowy w siedliskach rolniczych". Według Studium teren planowanej inwestycji nie leży w obszarze zalewowym, osuwiskowym i nie jest objęty ochroną konserwatorską lub archeologiczną. Na obszarze, na którym planowana jest inwestycja nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, teren ten nie jest też objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku przeprowadzonej analizy warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu inwestycji i terenów sąsiednich Burmistrz stwierdził, że wnioskowana inwestycja w obrębie analizowanego obszaru, położona jest w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie spełnia łącznie wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie, a wobec tego, że zasadne jest ustalenie warunków zabudowy i wydanie pozytywnej decyzji dla inwestora, podczas gdy planowana inwestycja nie spełnia wymogów stawianych przez powszechnie obowiązujące prawo i nie może zostać zrealizowana na spornym obszarze, z uwagi na brak kontynuacji funkcji i naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa.

II. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne wyjaśnienie jej okoliczności, a także poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotne znaczenie dla ustalenia czy planowana zabudowa stanowi konstytucję funkcji na spornym obszarze oraz czy nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, czego skutkiem miało być ustalenie czy w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunkujące wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji;

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na brak w jej treści oceny organu zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonanej przez organ wykładni stosownych przepisów i oceny przyjętego stanu faktycznego sprawy w świetle obowiązujących przepisów u.p.z.p. oraz w zakresie braku wskazania wobec jakich okoliczności, na podstawie jakich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i ustaleń, organ uznał, że inwestycja spełnia łącznie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji SKO przytoczyło treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie a następnie stwierdziło, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w szczególności jest zgodna z wymaganiami wynikającymi z przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO podzieliło ustalenia faktyczne i wnioski z nich wyciągnięte przez organ I instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że w ramach ustalenia wymagań dla inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, Burmistrz prawidłowo wyznaczył wokół działki granice obszaru analizowanego i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przeprowadzona analiza spełnia wymagania ustalone w przepisach ww. rozporządzenia. Teren inwestycji położony jest w okolicy obejmującej zabudowę mieszkaniową, na zabudowę tę składają się budynki mieszkalne oraz towarzyszące obiekty gospodarcze i garażowe. W analizie organ wskazał konkretną zabudowę na sąsiednich działkach (w wyznaczonym obszarze analizowanym) przyjętą do porównania i określił średnie o których mowa w § 5, 6 i 7 ww. rozporządzenia. SKO podkreśliło, że budowa budynku gospodarczego jak i garażowego oraz urządzenia infrastruktury może stanowić uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Z części graficznej analizy wynika, że w obszarze analizowanych położona jest działka nr 1241/4 na której znajduje się budynek gospodarczy, natomiast dla działek nr 2013/10 i 2013/13 wydano decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dla budynków mieszkalnych wraz z budynkami gospodarczymi i garażowymi.

SKO stwierdziło następnie, że ustalone w zaskarżonej decyzji warunki zabudowy nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami przyjętymi na sąsiednich terenach, które nie są objęte zapisami planu miejscowego, jak również nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., który znajduje się w odległości ok. 100 m od terenu inwestycji. Zapisy w/w planu miejscowego zawierają również ustalenia dla terenów zabudowy mieszkaniowej i w zakresie kształtowania zabudowy dopuszczają lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jak również wolnostojących budynków garażowych i gospodarczych.

SKO uznało za niezasadny zarzut oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, skoro budynek gospodarczy (jedna kondygnacja) będzie stanowił uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, jak również zarzut braku udziału skarżącego w postępowaniu uzgodnieniowym i uzyskanie przez organ uzgodnień przed wszczęciem postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że zawiadomieniem z dnia 8 września 2020 r. Burmistrz poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie. Wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania strony otrzymały projekt decyzji i załącznik graficzny. Jednocześnie w zawiadomieniu organ poinformował, że na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji przesłano celem uzgodnienia do Starosty [...] i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Wnioski o uzgodnienie do w/w jednostek uzgadniających zostały wysłane w tym samym dniu co zawiadomienia do stron postępowania. W przewidzianym prawie terminie organy nie udzieliły odpowiedzi (tzw. milcząca zgoda). Ponadto z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 17 września 2020 r. skarżący wniósł zastrzeżenia dotyczące planowanej inwestycji, na które Burmistrz odpowiedział pismem z dnia 28 września 2020 r. SKO zaznaczyło, że zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień z właściwymi organami dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

Dalej SKO wskazało, że obowiązująca linia zabudowy została wyznaczona w sposób zgodny z § 4 ww. rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego intencji budowy przez inwestora "siedliska rolniczego" (zabudowa zagrodowa) SKO wskazało, że przedmiot postępowania został jasno wskazany we wniosku. Natomiast odnośnie odprowadzenia wód opadowych SKO wskazało, że w zaskarżonej decyzji w rozdziale III pkt 4 ppkt 1 ustalono warunki w zakresie odprowadzania wód opadowych, przy czym zapis ten nie wskazuje konkretnego rozwiązania architektonicznego (tj. czy będą to studnie chłonne wody dla celów gospodarczych, czy rozprowadzenie wody po terenie działki), gdyż powyższe powinno zostać rozstrzygnięte na etapie wykonywania projektu budowlanego. SKO wyjaśniło, że zarzuty dotyczące naruszenia stosunków wodnych nie mogą być rozstrzygane w przedmiotowym postępowaniu, a jedynie w odrębnych postępowaniach dotyczących zmiany stanu wody na gruncie lub przed organem budowlanym. SKO uznało za zgodny z prawem zapis w zaskarżonej decyzji dotyczący sposobu odprowadzenia ścieków bytowych zawarty w rozdziale III pkt 3 ppkt 2, który wynika z wniosku inwestora oraz pisma Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 19 czerwca 2020 r. Natomiast wszelkie zarzuty dotyczące oddziaływania przydomowej oczyszczalni ścieków na sąsiednie nieruchomości nie mogą być rozstrzygane w przedmiotowym postępowaniu.

Na koniec SKO podkreśliło, że zgodnie z art. 63 ust. 3 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję SKO zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie przez SKO w ślad za Burmistrzem, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie spełnia wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie i w konsekwencji wydanie pozytywnej decyzji dla inwestora, podczas gdy planowana inwestycja nie spełnia tych warunków, z uwagi na brak kontynuacji funkcji zabudowy oraz naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa.

II. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny i nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy i naruszenie tym samym zasady uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, oraz nieprzeprowadzenie postępowania co do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, pominięcie i brak rzeczowej analizy zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu;

2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na brak w jej treści oceny ze strony organu całości zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonanej przez organ wykładni stosownych przepisów i oceny przyjętego stanu faktycznego sprawy w świetle obowiązujących przepisów u.p.z.p. oraz w zakresie braku wskazania wobec jakich okoliczności, na podstawie jakich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i ustaleń, organ uznał, że inwestycja spełnia łącznie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.;

3) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że SKO w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skoncentrowało się wyłącznie na decyzji Burmistrza dokonując jedynie jej formalnej oceny oraz polemiki z zarzutami odwołania. W związku z powyższym skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące błędnej analizy w zakresie charakteru zagospodarowania, w tym zabudowy, jaka znajduje się na nieruchomościach sąsiadujących z działką nr 2013/3 oraz niespełnienia kontynuacji funkcji planowanej zabudowy. Skarżący wskazał również na sprzeczność decyzji z ustaleniami przyjętymi na sąsiednich terenach objętych postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem w jego ocenie dopuszczenie na działce objętej wnioskiem zabudowy budynkiem jednokondygnacyjnym oraz budynkiem gospodarczym stoi w wyraźnej sprzeczności z przeznaczeniem usługowo- biurowym terenów pobliskiej strefy przemysłowej. Dodatkowo decyzja o warunkach zabudowy może doprowadzić do powstania chaosu architektonicznego oraz dyskontynuacji funkcji zabudowy, z uwagi na dopuszczenie możliwości wybudowania domu jedno lub dwukondygnacyjnego, o każdym możliwym rodzaju układu połaci dachowych (dwuspadowy, wielospadowy).

Skarżący stwierdził ponadto, że organy rozpoznające sprawę nie dokonały analizy skutków decyzji o warunkach zabudowy dla praw i interesów osób trzecich, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Następnie skarżący zwrócił uwagę na naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego, a to przede wszystkim, kluczowych dla postępowania administracyjnego, regulujących zasadę prawdy obiektywnej, czy pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, które znajdują swoje uszczegółowienie przede wszystkim w przepisach dotyczących postępowania dowodowego oraz normujących wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji administracyjnej.

Dalej skarżący podniósł, że w sprawie doszło do naruszenia jego uprawnień do czynnego udziału w postępowaniu. Organ I instancji w dniu wystosowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania do skarżącego (8 września 2020 r.) przekazał także projekt decyzji właściwym organom celem dokonania uzgodnień. Tym samym skarżący został pozbawiony możliwości złożenia do akt sprawy swoich uwag i zastrzeżeń w zakresie gospodarowania wodami opadowymi pochodzącymi z działki nr 2013/3 w taki sposób, aby mógł się z nimi zapoznać Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] w toku postępowania uzgodnieniowego. Zgłoszone później przez skarżącego w piśmie z dnia 17 września 2020 r. uwagi i wnioski w zakresie gospodarowania wodami opadowymi pochodzącymi z działki nr 2013/3 mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie w ramach postępowania uzgodnieniowego.

Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji zabrakło również pełnego, szczegółowego, rzetelnego i zgodnego z przepisami postępowania administracyjnego wyjaśnienia, dlaczego organ wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy jedynie od strony działki drogowej nr 1135/11 - nie uczynił tego jednakże dla działki drogowej 2013/8, której współwłaścicielem pozostaje skarżący. Ponadto, organy obu instancji niedostatecznie wyjaśniły i w sposób niewystarczający uzasadniły w swych decyzjach kwestie powiązania pomiędzy planowaną przez wnioskodawcę zabudową zagrodową, a prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym, odprowadzania ścieków bytowych, w tym wpływu wybranego sposobu ich odprowadzania na panujące w sąsiedztwie stosunki wodne.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja narusza przepisy prawa.

Zasadniczo, wyłączną przyczyną uwzględnienia skargi jest naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz. 1588 (dalej w skrócie "rozporządzenie 2003").

I. Sąd podziela systemowe argumenty SKO, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy uzależnione jest od uprzedniego, pozytywnego zweryfikowania wymogów ustanowionych treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powołany przepisy na zasadzie enumeracji pozytywnej wskazuje warunki, jakie musi spełniać planowanie zamierzenie, aby organ mógł wydać dla niego decyzję zgodnie z wnioskiem. Systematyka art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. pozwala założyć, że punktem wyjścia weryfikacji dopuszczalności planowanej inwestycji jest spełnienie przez nią rygorów tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, wyartykułowanej w pkt 1 powołanego przepisu. Stosownie do jego treści wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, "jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu." W pewnym uogólnieniu można zatem przyjąć, że z zasady dobrego sąsiedztwa wynika obowiązek dostosowania nowej zabudowy do cech zabudowy już istniejącej na danym terenie, przy uwzględnieniu kontynuacji funkcji tej zabudowy. Dostosowanie nowej zabudowy dotyczyć ma stanu dotychczasowej zabudowy, wyznaczonego przez zastane w danym miejscu cechy i parametry

o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów).

II. Obszar analizowany

W celu sprawdzenia, czy planowanie zamierzenie spełnia wymóg z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przez front działki należy natomiast rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę - § 2 pkt 5 i § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 2003. W realiach niniejszej sprawy za front działki przyjęto część działki, oznaczoną na załączniku graficznym do decyzji literami A-B. Jest to pas działki przylegający bezpośrednio do drogi gminnej – ul. L. Szerokość frontu działki wynosi 24 metry. Z tych też względów Sąd ustalenie frontu działki ocenia jako prawidłowe. Prawidłowo Sąd ocenia również wyznaczenie obszaru analizowanego. Ponieważ szerokość frontu działki wynosi 24 metry, zasadnie przyjęto, że promień obszaru analizowanego powinien odpowiadać wartości ok. 72 metrów. Wartość ta wprawdzie nie została bezpośrednio wyrażona

w treści analizy oraz decyzji, jednakże potwierdza ją załącznik graficzny, na którym wykreślono granice obszaru analizowanego.

III. Funkcja zabudowy

Odnosząc się do funkcji urbanistycznej planowanego zamierzenia,

a konkretnie jego zgodności z istniejącym sposobem zabudowy i zagospodarowania terenu, Sąd podziela stanowisko organów, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna stanowi kontynuację istniejącej a obszarze analizowanym funkcji.

Z treści decyzji oraz przeprowadzonej analizy wynika, że na obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi – działki nr: 1241/4, 1241/2, 2012/15. Podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na niezgodność z istniejącą funkcją zabudowy wolnostojącego budynku gospodarczego, czy garażu są nietrafne. Budynek garażowy stanowi uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie stanowi jej zaprzeczenia. Ponadto, słusznie zwraca uwagę SKO, że na działce nr 1241 znajduje się budynek gospodarczy, a dla działek nr 2013/10 i 2013/13 zostały wydane warunki zabudowy obejmujące budynki mieszkalne wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi eksponujących brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego tereny sąsiednie. Systemowo, organ powinien odnieść się do terenu objętego MPZP wyłącznie wówczas, gdy wchodzi on w obszar analizowany. SKO słusznie podało, że nie doszło do naruszenia postanowień MPZP uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2014 roku. Działka 2013/3 znajduje się ok. 100 metrów od terenu objętego planem. Plan dopuszcza zarówno zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną, jak

i budowę budynków gospodarczych oraz garażowych (k.10); teren oznaczony symbolem MN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z urządzeniami towarzyszącymi - § 4 pkt 1 Planu; przez urządzenia towarzyszące Plan rozumie między innymi budynki garażowe i gospodarcze - § 2 pkt 5. Istotne jednak jest przede wszystkim to – na co zwrócono uwagę w analizie oraz zaskarżonej decyzji – że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o tożsamej funkcji, jak ta, której dotyczy kwestionowana skargą decyzja.

III. Intensywność zabudowy.

Zgodnie z § 5 rozporządzenia 2003 wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Ze sporządzonej analizy wynika, że średni wskaźnik tej wielkości w obszarze analizowanym wynosi 14,98%. Wnioskowany przez inwestora wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 16,81%; pow. działki 2013/3 wynosi 2082m2, a wnioskowana powierzchnia zabudowy wynosi 350m2. Jak wynika z analizy parametr powierzchni zabudowy dla działek zabudowanych w obszarze analizowanym kształtuje się w przedziale od 12,8% do 24,8%. W takim układzie ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy w widełkach 12% do 17% Sąd ocenia jako prawidłowe i odpowiadające powołanym wyżej przepisom rozporządzenia 2003.

IV. Po myśli § 7 rozporządzenia 2003 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli przedmiotowa wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszczono inny sposób wyznaczenia wysokości, jeżeli wynika to z analizy.

Z treści analizy wynika, że urbanista przeanalizował zabudowę znajdującą się na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanego terenu (działki nr: 1241/4, 1241/2, 2012/15). Ustalił, że wysokość elewacji frontowej na tych działkach wynosi każdorazowo 9 m. Urbanista wskazał, iż budynki znajdujące się na tych działkach są dwukondygnacyjne. W takim układzie wyznaczenie wskazania wysokości elewacji frontowej w przedziale od 6 m. do 9 m., w zależności od tego, czy zabudowa będzie jedno, czy dwukondygnacyjna Sąd ocenia jako prawidłowe.

V. Geometria dachu

Zgodnie z § 8 rozporządzenia 2003 geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W zaskarżonej decyzji przyjęto, że na głównej bryle budynku dach ma być dwuspadowy lub wielospadowy,

o jednakowych kątach nachylenia głównych połaci od 20o do 45o, kierunek głównej kalenicy zbliżony do kierunku równoległego do północnej granicy działki 2013/3.

W analizie znajduje się informacja o tym, że na działkach zabudowanych w obszarze analizowanym dachy są dwu i wielospadowe, o kątach nachylenia połaci od 20o do 45o , a kierunki kalenic są zbliżone do kierunków prostopadłych i równoległych do linii podziałów geodezyjnych. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd ocenia jako prawidłowe.

VI. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wyznaczonej przez organy nieprzekraczalnej linii zabudowy, którą ustalono w odległości od 6 do 6,5 metra od granicy działki drogowej nr 1135/11 – drogi gminnej - ul. L., z której będzie się odbywał wjazd na działkę. Przyjęcie marginesu 0,5 metra wynikało z faktu, że granica działki 2013/3 nie przylega idealnie równolegle do granicy działki drogowej. Ponieważ na działkach bezpośrednio sąsiednich nie ma zabudowy, organy trafnie przyjęły, że w tym zakresie miarodajny będzie parametr wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, tabela Lp. 3 lit. c – droga gminna, teren zabudowany, który wynosi min. 6 metrów. W takim układzie do naruszenia § 4 rozporządzenia 2003 nie doszło.

Wyznaczanie linii zabudowy od strony działki 2013/8 było zbędne z dwóch względów: po pierwsze jest to droga prywatna, a nie droga publiczna (wewnętrzna droga gminna), a po drugie, z tej działki nie będzie odbywał się wjazd na teren działki 2013/3.

VII. Szerokość elewacji frontowej

Jak wynika z § 6 rozporządzenia 2003 roku szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy.

Z treści analizy urbanistycznej wynika, że średnia szerokość elewacji frontowej dla obszaru analizowanego to 14,3 m., natomiast maksymalny i minimalny parametr tego wskaźnika kształtuje się w przedziale od 12 do 17 metrów. Autor analizy nie wskazał żadnego parametru szerokości elewacji frontowej podając, iż z uwagi na szerokość działki 2013/3, która wynosi 24 metry, ograniczenie dla szerokości elewacji frontowej budynku mieszkalnego od strony głównego wjazdu na działkę, tj. elewacji zachodniej – stanowią warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd takie określenie szerokości elewacji frontowej ocenia jako wadliwe. Po pierwsze nie wskazano, konkretnie o jakie limity chodzi. Zakładać należy, iż decydujące powinny być w takim skonfigurowaniu reżimy ustalone § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. 2019 r., poz. 1065. Powołany przepis określa podstawowe limity odległościowe budynku od granicy działki, kształtując je na poziomie 4 metrów - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz 3 metrów - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Przyjmując zatem ograniczenie maksymalne wynoszące po 4 metry od każdej z granic limitujących elewację zachodnią planowanej inwestycji, przy ustalonej szerokości działki 24 m., maksymalna szerokość elewacji frontowej powinna wynosić 16 metrów. Biorąc pod uwagę, że średni parametr szerokości elewacji frontowej dla obszaru analizowanego wynosi 14,3 metra, Sąd nie znajduje przeszkód do jego jednoznacznego określenia. Rozstrzygnięcie organów w tym zakresie pozostawia tę kwestię otwartą, powodując niepewność co do tego, czy w sprawie może znaleźć zastosowanie § 12 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, który dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio w granicy, albo

w odległości 1,5 metra od granicy, jeżeli taką możliwość przewiduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, albo decyzja o warunkach zabudowy. Wobec przyjętej formuły rozstrzygnięcia kwestia ta jest niejasna i musi zostać konwalidowana.

Z tego wyłącznie powodu Sąd uchylił decyzję SKO i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zadaniem SKO będzie zreformować decyzję organu I instancji w zakresie dotyczącym ustalenia wskaźnika szerokości elewacji frontowej z uwzględnieniem postanowień § 6 rozporządzenia 2003. W sprawie nie ma potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a jeżeli taka potrzeba w ocenie SKO zajdzie, to organ będzie mógł skorzystać z trybu przewidzianego treścią art. 136 § 1 K.p.a.

Sąd nie podziela zarzutu skargi wskazującego na pozbawienie skarżącego możliwości udziału w postepowaniu uzgodnieniowym. Z akta sprawy wynika, że skarżący został poinformowany o przekazaniu projektu decyzji do uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Staroście [...] oraz PGW Wody Polskie wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania – pismo z dnia 8 września 2020 roku k.8. Stosownie do postanowień art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym jednak zastrzeżeniem, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Skoro więc katalog podmiotów uprawnionych do kwestionowania postanowienia o uzgodnieniu decyzji jest - na gruncie u.p.z.p. - ograniczony wyłącznie do osoby inwestora, to brak jest podstaw, aby przyjmować, że zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, organ prowadzący postępowanie miał obowiązek gwarantowania pozostałym stronom – poza inwestorem – czynnego udziału w postępowaniu uzgodnieniowym – zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Kr 195/19. Skarżący miał zagwarantowaną możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co uczynił pismem z dnia 17 września 2020 roku. Organ I instancji wziął je pod rozwagę i udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 28 września 2020 roku. Nie można wobec tego twierdzić, że art. 10 K.p.a został naruszony.

Interesy skarżącego, w podnoszonym przez niego zakresie, dotyczącym odprowadzania wód opadowych zostały uwzględnione w pkt. III ppk 4) decyzji, gdzie ustalono, iż wody opadowe mają być odprowadzane na teren własny, pod warunkiem zapewnienie ochrony interesów osób trzecich, oraz tak, aby nie zakłócać gospodarki wodnej sąsiednich działek.

Sąd nie podziela zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone rzetelnie i w pełnym zakresie. Uzasadnienie decyzji SKO dowodzi, że organ odniósł się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów w stopniu, który w pełni realizuje wymogi kodeksowe.

Z wyłożonych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., jako naruszającą przepisy prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 6 rozporządzenia 2003.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.