Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1243/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 915
law: Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Apelacyjnego w B. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

Prokurator Apelacyjny w B. (zwany dalej Skarżącym) złożył za pośrednictwem Rady Miejskiej w Michałowie skargę na uchwałę tejże Rady Gminy

z dnia 30 grudnia 2014 r., nr IV/14/14 w sprawie określania górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości, za opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego 2015 r., poz. 24), żądając stwierdzenia jej nieważności

w całości.

Powyższej uchwale Prokurator zarzucił obrazę art. 6 ust. 2 ustawy z dnia

13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r.

o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2014 r., poz. 915) w zw.

z art. 2 Konstytucji RP – poprzez wskazanie w §1 i 2 uchwały górnych stawek opłat

w sposób opisowy, a mianowicie poprzez wskazanie w § 2 uchwały, że opłata wskazana w § 1 jest powiększona o podatek VAT, bez podania jego wysokości, podczas gdy cena w całości powinna być wyrażona w jednostkach pieniężnych,

co w sposób istotny naruszyło powołane przepisy i podważyło zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa.

Wskazano, że w momencie podejmowania uchwały obowiązywała i nadal obowiazuje ustawa z 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług. Określa ona zasady i tryb kształtowania cen towarów i usług. Art. 3 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy stanowi, że ceną jest wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą należy zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. W cenie uwzględnia się podatek

od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Pojęcie "górna stawka" odpowiada definicji "ceny".

Rada Gminy ustalając górne stawki opłat w kwocie netto określiła cenę w sposób nieodpowiadający definicji ceny, wynikający z przepisów prawnych. Przekroczono zatem grancie ustawowego umocowania wynikające z art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Zdaniem Prokuratora, podatnie stawki opłat a następnie zwiększenie jej

o podatek VAT w nieznanej kwotowej wysokości nie może spełniać wymogów ustawowych, jakim winna odpowiadać cena, a tym samym podejmując taką uchwałę nie wypełniono delegacji ustawowej z art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach.

Końcowo Prokurator podkreślił, że sposób stanowienia prawa, taki jak

w zaskarżonej uchwale, jest też sprzeczny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ podważa zasadę zaufania do państwa i tworzonego prawa. Osoby,

do których skierowana została uchwała miały prawo wiedzieć jak w rzeczywistości ukształtowano górną stawkę opłaty i nie musiały wiedzieć w jakiej stawce winni ponieść opłatę z tytułu VAT i same sobie wyliczać cenę.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w dniu 29 października 2015 r. została podjęta nowa uchwała, którą uchylono zaskarżoną uchwałę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem prawa.

W momencie podejmowania uchwały obowiązywała ustawa z 9 maja 2014 r.

o informowaniu o cenach towarów i usług. Określała ona zasady i tryb kształtowania cen towarów i usług. Art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowił, że ceną jest wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą należy zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę.

W cenie powinien być uwzględniony podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru

(usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Pojęcie "górna stawka" odpowiada definicji "ceny". Zatem Rada Miejska w M. ustalając w § 1, § 2 zaskarżonej uchwały górne stawki opłat w kwocie netto nie ustaliła maksymalnej stawki opłaty za usługi. Przekroczyła tym samym granice ustawowego umocowania wynikające z art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach, a takie naruszenie prawa uznać należało za istotne. Nie można bowiem podawać cen za usługi bez podania wartości podatku od towarów i usług,

a tylko określając należność plus VAT. Zatem zaskarżona uchwała narusza unormowania obecnie obowiązującej ustawy. Dodanie do określonej w złotówkach ceny opisu "+ VAT", jak słusznie wykazano w skardze nie odpowiada definicji ceny,

bo nie została ona wyrażona w jednostkach pieniężnych. Podanie ceny netto + podatku VAT w nieznanej kwotowej wysokości nie może spełniać wymogów ustawowych jakim winna odpowiadać cena, a tym samym podejmując taką uchwałę nie wypełniono delegacji ustawowej z art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach. Tak wypowiedział się m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16.05.2013 r. w sprawie II SA/Gl 116/13 (LEX nr 1316739).

Sytuacja miała by się inaczej, gdyby podatek VAT wskazany był kwotowo

np. 100 zł plus 23 zł podatku VAT. Wówczas zdaniem Sądu zapis ten odpowiadałby obowiązującym przepisom prawa w tym zakresie.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił

jak w sentencji.