Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 665/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 123, art. 124
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Par. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2011 r. Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), skierował P. G. na badania lekarskie z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu celem orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdem (skierowanie Nr [...]).

Pismem z dnia 22 marca 2011 r. P. G. odwołał się od powyższej decyzji Komendanta Powiatowego Policji o skierowaniu go na badania lekarskie domagając się jej uchylenia, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego i umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. P. G. podniósł, że nie było podstaw do wydania tej decyzji, albowiem termin, w którym organ był uprawniony do skierowania go na badania upłynął bezskutecznie w dniu 1 grudnia 2010 r. Odwołujący się podał, że zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, skierowanie na badanie lekarskie następuje w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierowca prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Zdaniem odwołującego się, sformułowanie "w terminie nie dłuższym niż 30 dni" oznacza, że upływ przedmiotowego terminu powoduje wygaśnięcie uprawnienia organów kontroli ruchu drogowego do wystawienia skierowania na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. P. G. wskazał również, że termin ten jest terminem prawa materialnego i z natury swej jest terminem nieprzywracalnym. Jego zachowanie lub nie w sposób bezpośredni wpływa na sytuację materialnoprawną kierowcy. P. G. stwierdził, że istota i sens poddania kierowcy prowadzącego pojazd w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem innego środka działającego podobnie do alkoholu, badaniom lekarskim w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym polega na uzyskaniu aktualnych wyników tych badań, co jest możliwe wyłącznie przy takim sprawdzeniu jego predyspozycji psychofizycznych, które jest jak najmniej oddalone w czasie od daty zdarzenia.

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. W ocenie organu II instancji, zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie albowiem w przedmiotowej sprawie prowadzone było przeciwko P. G. postępowanie karne o przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W toku tego postępowania karnego zebrano dowody, z których wynika, że w dniu 1 listopada 2010 r. w miejscowości A P. G. kierował samochodem marki Ford [...] o nr rej. [...] w stanie nietrzeźwości (przy stwierdzonej zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym: I. badanie 1,12 mg/l i II. badanie 1,08 mg/l). Zdaniem organu odwoławczego, ujawnienie tego faktu bezwarunkowo obligowało Komendanta Powiatowego Policji do skierowania P. G. na badanie lekarskie określone w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 123 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wskazał, że szczegółowe warunki i tryb kierowania na tego rodzaju badania określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 z późn. zm.) oraz ustawa - Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem organu II instancji, poprzez naruszenie terminu określonego w § 2 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Zdrowia, niniejszej decyzji nie można przypisać sankcji nieważności, gdyż wskazany termin do skierowania na badanie lekarskie jest terminem instrukcyjnym.

Z powyższą decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodził się P. G. i pismem z dnia 27 maja 2011 r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, poprzez uznanie, że termin wskazany w powołanym przepisie jest terminem instrukcyjnym, a w konsekwencji uznanie, że jego przekroczenie nie stanowi przeszkody do skierowania na przedmiotowe badania, w sytuacji gdy organ nie był już do tego uprawniony. W uzasadnieniu skargi P.G. podniósł te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji odnośnie upływu terminu do wydania skierowania na badania lekarskie i jego nieprzywracalności. Wskazał również, że uznanie powyższego terminu za instrukcyjny prowadziłoby do wniosku, że niezależnie od tego, czy niepoddanie się przedmiotowym badaniom dotyczyło skierowania wydanego w tym terminie, czy po ponad sześciu miesiącach od jego upływu, ewentualna sankcja w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami pozostałaby cały czas otwarta od dnia zdarzenia. Zdaniem skarżącego, sytuacja taka jest nie do zaakceptowania z uwagi na konieczność zagwarantowania stabilności obrotu prawnego. Ponadto, zdaniem skarżącego, z uwagi na zasadę domniemania niewinności, decyzja taka może być wydana dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego, w wyniku którego zostanie stwierdzone sprawstwo przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie nie uległo zakończeniu. Skarżący stwierdził także, że w przedmiotowym postępowaniu karnym kwestią sporną jest okoliczność, czy to on prowadził pojazd mechaniczny, a badaniu z powodu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości podlega tylko kierujący pojazdem silnikowym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wskazał, że organy Policji przy wydawaniu decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie kierują się stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 197/07, zgodnie z którym termin określony w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami jest terminem instrukcyjnym, z naruszeniem którego ustawa nie wiąże żadnych skutków prawnych. Upływ terminu 30 dni nie powoduje zatem, że przestaje istnieć podstawa prawna skierowania, którą jest art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a naruszeniu terminów instrukcyjnych nie można przypisać sankcji nieważności. Komendant Wojewódzki Policji uznał również, że skoro skierowanie jest decyzją administracyjną, to termin załatwienia takiej sprawy określony został w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, który jako ustawa ma pierwszeństwo przed aktami wykonawczymi. Organ II instancji podniósł, że ustawową przesłanką skierowania na badania nie jest uprzednie ustalenie kwalifikacji prawnej czynu, ani winy sprawcy. W przypadku kierujących pojazdami w stanie nietrzeźwości lub po użyciu podobnie działającego środka wystarczające jest ujawnienie, że dana osoba kierowała pojazdem, a wynik badania potwierdził obecność w jej organizmie alkoholu lub podobnie działającego środka. Organ II instancji podał, że przepis art. 122 ust. 1 pkt 3b ustawy - Prawo o ruchu drogowym mówi, że badaniom podlega "kierujący", nie posługuje się natomiast określeniem: sprawca, uznany za winnego, obwiniony, podejrzany, oskarżony, ani skazany – a tylko przez odwołanie do takiej terminologii z zakresu postępowania karnego i w sprawach o wykroczenia można byłoby wnioskować o konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia sądu karnego w zakresie winy. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił uwagę, że uzależnienie skierowania od zaistnienia określonych przesłanek faktycznych, a nie statusu prawnego osoby w postępowaniu karnym ma swoje uzasadnienie wyłącznie w potrzebie niezwłocznego ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Stwierdził, że nie jest to kolejna sankcja karna, ale czynność administracyjnoprawna zmierzająca do ewentualnego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z przyczyn zdrowotnych. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, w sprawie P. G. zaistniały wystarczające, a zarazem niezbędne przesłanki faktyczne do skierowania go na badania lekarskie. Zebrane dowody, a zwłaszcza wyniki badań na zawartość alkoholu, przeprowadzonych bezpośrednio po ujawnieniu zdarzenia, a także zeznania świadków uzasadniają przyjęcie, że kierował on pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że postępowanie karne nie zostało zakończone, a kluczowym zagadnieniem jest okoliczność, czy to skarżący kierował samochodem, czy też jego syn. Wskazał, iż skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego, Wydział II Karny z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt [...], ale jest to wyrok nieprawomocny, gdyż apelacja skarżącego do powyższego wyroku została przekazana do Sądu Okręgowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i - stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) - kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga P. G. jest nieuzasadniona.

Sąd zwraca uwagę, że zasady sprawdzania stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami zostały określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy:

"Art. 122. 1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega: (...)

3) kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli:

(...)

b) kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu;"

Z konstrukcji tego przepisu wynika, że w razie stwierdzenia sytuacji w wymienionej w przepisie – kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu - badanie lekarskie jest obowiązkowe właśnie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ustawodawca nie przesądził, że stwierdzona sytuacja stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem, a przeciwnie, ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii ustawodawca powierzył lekarzom o specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, to jest tylko tym lekarzom, którzy spełniają wymagania określone m.in. przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15).

Zdaniem Sądu – w niniejszej sprawie okolicznością prawnie irrelewantną jest to, że sprawa karna prowadzona w stosunku do skarżącego nie została zakończona i że – jak wskazuje to skarżący – w sprawie tej "kwestią sporną jest okoliczność, czy to on prowadził pojazd mechaniczny", albowiem istnieją środki prawne na wzruszenie nawet prawomocnej decyzji w przypadku ustalenia przez sąd karny, że to nie skarżący kierował pojazdem. W chwili obecnej, wobec co prawda nie prawomocnego, ale skazania skarżącego przez sąd I instancji, brak podstaw do kwestionowania kierowania pojazdem przez skarżącego. Sąd stwierdza, że skarżący na badania lekarskie został skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, który uznał, że skarżący kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, co – mając na względzie treść przytoczonego wyżej przepisu art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b – w pełni wyczerpuje przesłanki tego przepisu.

Z treści pisemnej skargi wynika, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest kwestia charakteru terminu zawartego w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) wydanego na podstawie delegacji ustawowej art. 123 ustawy – Prawo o ruchy drogowym, a który to przepis rozporządzenia stanowi:

"§ 2. 2. Kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust.1 pkt 3 ustawy, skierowanie na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Kserokopię skierowania komendant powiatowy Policji przesyła do właściwego starosty."

Zdaniem strony skarżącej, termin 30 dni, o jakim mowa w przytoczonym wyżej przepisie, jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu, a który wobec niego już minął. Skarżący uważa, że upływ tego terminu uniemożliwia organowi Policji skierowanie go na badania lekarskie, a wydane już po upływie tego terminu skierowanie na takie badania jest niezgodne z prawem. Natomiast, zdaniem organu administracyjnego, jest to termin instrukcyjny, z naruszeniem którego ustawa nie wiąże żadnych skutków prawnych.

Należy stwierdzić, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie dostrzega różne traktowanie w przeszłości przez sądownictwo administracyjne powyższego terminu, identycznie sformułowanego jak w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 z późn. zm.), co doprowadziło do podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 12/09 (opubl. ONSAiWSA 2010/5/83, LEX nr 577569): "Termin wydania przez organ kontroli ruchu drogowego decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców oraz osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.), jest terminem instrukcyjnym."

Sąd stwierdza, że z uwagi na identyczność brzmienia przepisów obu wskazanych wyżej rozporządzeń Ministra Zdrowia wydanych na podstawie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, określających termin 30 dni - termin 30 dni, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami jest terminem instrukcyjnym. Do takiego stwierdzenia upoważniają Sąd argumenty ujawnione w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały, które Sąd orzekający w pełni podziela przenosząc na grunt niniejszej sprawy. Zasadniczym argumentem przemawiającym za przyjęciem, że sporny termin 30 dni, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. jest terminem instrukcyjnym, jest to, że "skoro podstawa prawna decyzji o skierowaniu na badania została określona w ustawie, która nie ustanawia terminu wydania takiej decyzji, a ponadto upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia wykonawczego nie daje podstaw do określenia tego terminu w rozporządzeniu, to termin określony w rozporządzeniu może być rozumiany wyłącznie jako termin wydania rozstrzygnięcia, którego celem jest zobligowanie organu do szybkiego załatwienia sprawy." Należy zauważyć, że "terminy nakładające obowiązek załatwienia sprawy lub podjęcia danej czynności w określonym terminie są stosowane zarówno w stosunku do organów administracji publicznej, jak i sądów. Upływ takiego terminu nie zwalnia organu od obowiązku załatwienia sprawy (wydania decyzji), aczkolwiek wydanie decyzji po upływie tego terminu może być oceniane jako naruszenie przepisu określającego termin załatwienia sprawy. Jest to jednak naruszenie przepisu, które może pociągać za sobą skutek w postaci odpowiedzialności organu (pracownika), a nie niedopuszczalności wydania decyzji. Charakter tego terminu bowiem pełni taką samą funkcję jak inne przepisy (głównie ustawowe) nakazujące załatwienie sprawy w określonym terminie." Sąd podnosi, że ustawa – Prawo o ruchu drogowym nie uzależnia możliwości skierowania na badania lekarskie od zachowania przez organ określonego terminu, a zatem należy stwierdzić, że w regulacji ustawowej, rozstrzygającej o przesłankach skierowania na badania lekarskie, ustawodawca nie zastrzegł przedawnienia w zakresie skierowania na takie badania (wydania decyzji o skierowaniu na takie badania). Nadto, co należy podkreślić, "skoro regulacja podustawowa ma umożliwić realizację ustawy i nie może regulować spraw o istotnym znaczeniu dla realizacji założeń ustawy, to rozwiązania przyjęte w rozporządzeniu nie mogą ograniczać uprawnień organów wynikających z ustawy, a dotyczących przesłanek kierowania osób kierujących pojazdami na badania" - czy to badania psychologiczne, czy badania lekarskie.

Za takim przyjęciem charakteru tego terminu wskazuje to, że adresatem normy prawnej z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest organ kontroli ruchu drogowego, a nie obywatel. Z tego względu "wykładnia celowościowa tego przepisu nie pozwala na przyjęcie, że omawiana regulacja służy ochronie praw kierującego oraz stabilizacji jego sytuacji prawnej." Instytucja kierowania na badania lekarskie kierujących w stanie nietrzeźwości lub naruszających zasady ruchu drogowego, podobnie jak na badania psychologiczne służy ochronie interesu publicznego i bezpieczeństwie ruchu, nie zaś ochronie praw jednostki. Sąd podziela zwłaszcza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale, że "bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego wymaga zabezpieczenia sprawności działania właściwych organów państwa. Ważny interes publiczny, przejawiający się potrzebą eliminowania spośród uczestników ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla innych uczestników tego ruchu, uzasadnia ponaglenie organów policji" zarówno przy wydawaniu decyzji w trybie art. 124 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jak i przy wydawaniu decyzji w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 tej ustawy "i nie może być równoważony potrzebą ochrony interesu jednostki, która swoim zachowaniem naruszyła zasady ruchu drogowego". Z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że sformułowanie "w terminie nie dłuższym niż 30 dni" należy traktować jako podkreślenie i wzmocnienie obowiązku niezwłocznego podjęcia przez organy decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie, co wskazuje na instrukcyjny charakter tego terminu.

Ma rację organ odwoławczy wskazując na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 197/07, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela: "2. Terminy, o jakich mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących prace na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622) oraz w § 2 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) są terminami instrukcyjnymi. 3. Naruszeniu terminów instrukcyjnych nie można przypisać sankcji nieważności. Tym samym decyzji wydanej z przekroczeniem takich terminów nie można skutecznie przypisać cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a."

Mając na uwadze to, że uchybienie terminom instrukcyjnym nie daje prawa do kwestionowania czynności dokonanej po jego upływie, Sąd uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa, a przeto na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.