Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 246/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. sp. j. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. sp. j., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona skarżąca podniosła, iż odmowa jego uwzględnienia, a tym samym umożliwienie organowi prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie nałożonej kary może doprowadzić do powstanie znacznej szkody majątkowej po stronie Spółki, a w konsekwencji trudnych do odwrócenie skutków. Wymiar nałożonej kary administracyjnej jest na tyle doniosły, iż Spółka nie ma możliwości uregulowania jej bez konieczności uzyskania dodatkowych środków. Działa w branży transportowej i spedycyjnej, która została szczególnie dotknięta przez pandemię CO\/ID – 19 oraz skutkami galopującej inflacji. Zdaniem Spółki nie jest wykluczone, że konsekwencje uiszczenia kary pieniężnej będą niemożliwe do odwrócenia w ciągu wielu kolejnych lat, o ile w ogóle.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z treści powyższego przepisu, do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

W niniejszej sprawie wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej została objęta decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] października 2022 r. o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł. Należy wskazać, że warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Dlatego tak ważne jest poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz dokumentami uprawdopodabniającymi zasadność uwzględnienia wniosku. Z kolei brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Poza zawartym w skardze wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i powołaniem się w nim na trudną sytuację spowodowaną pandemią COVID-19 oraz inflacją, pełnomocnik Spółki nie wskazał żadnych argumentów przemawiających za pozytywnym jego rozpoznaniem.

Zauważyć trzeba, że konieczność uiszczenia kary pieniężnej jest zwykłym skutkiem jej nałożenia i nie oznacza automatycznie, że jej zapłata spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1562/11).

Z akt niniejszej sprawy nie wynika, by skarżąca Spółka znajdowała się w sytuacji uniemożliwiającej jej pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją. Ponadto ani Spółka ani jej pełnomocnik nie przywołali żadnych okoliczności, ani też nie przedłożyli żadnej dokumentacji, które świadczyłyby o podnoszonym przez pełnomocnika braku możliwości uiszczenia kary bez konieczności uzyskania dodatkowych środków.

W przypadku braku wyczerpującego uzasadnienia wniosku, Sąd nie może działać

w tym zakresie za stronę.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.