Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 7/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114a
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 17 października 2023 r. nr 0401-IEE.7113.105.2023.2 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku M. G. (dalej także Skarżący) na podstawie tytułów wykonawczych o nr.: [...] [...] [...] [...] [...] obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009 r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za 2008 r. i 2009 r.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. dokonał zajęcia ˝ udziału w nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości S. oraz wezwał do zapłaty zaległości w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. O czynności tej zawiadomiono Skarżącego pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r.

Następnie organ egzekucyjny pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w I. o dokonanie wpisu w księdze wieczystej o wszczęciu egzekucji administracyjnej z ˝ udziału w nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości S., co nastąpiło w dniu [...] maja 2021 r.

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. Skarżący złożył skargę na czynności egzekucyjne zarzucając w niej:

- określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a." – oraz szeregu innych przepisów wskazanych w skardze, w wyniku czego nie uwzględniono okresów, za które nie mogą być naliczane odsetki, co skutkowało, tym, że obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu, co spowodowało wskazanie w tytułach wykonawczych odsetek w nieprawidłowej wysokości oraz prowadzenie egzekucji zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2008 r. i 2009 r. w przypadku, gdy obowiązek ten wygasł wskutek przedawnienia;

- naruszenie art. 64 i art. 64a u.p.e.a. poprzez naliczenie w zawiadomieniu o zajęciu kosztów egzekucyjnych z naruszeniem powyższych przepisów, a nadto naliczenie ich pomimo niewydania w tym przedmiocie postanowienia;

- naruszenie art. 110c § 1 i 2 w zw. z art. 114 u.p.e.a. poprzez wszczęcie egzekucji z ułamkowej części nieruchomości, mimo że do przedmiotowej nieruchomości zastosowanie znajduje art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021r. wniesioną skargę oddalił. W złożonym zażaleniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych, a także umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz kosztów egzekucyjnych. Ponadto Skarżący wniósł o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Na postanowienie to pismem z [...] września 2021 r. Skarżący złożył skargę do WSA w Bydgoszczy. W wyniku jej rozpatrzenia, Sąd wyrokiem z 18 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 638/21 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lipca 2021 r. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest informacji o zawiadomieniu E. G. będącej współwłaścicielem nieruchomości w ˝ części o dokonanym zajęciu tej nieruchomości, do czego obliguje art. 114a u.p.e.a. Uchybienie to, jak wskazał Sąd, może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż współwłaściciel nieruchomości nie jest uczestnikiem postępowania, lecz w toku postępowania przysługują mu określone prawa, np. prawo do przejęcia nieruchomości.

Od tego wyroku organ odwoławczy złożył skargę kasacyjną. Wyrokiem z 8 lutego 2023r. sygn. akt III FSK 731/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. postanowieniem z [...] lipca 2023 r. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z [...] czerwca 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. po ponownym rozpatrzeniu skargi z [...] maja 2021 r. na czynność egzekucyjną zajęcia udziału w wysokości ˝ w nieruchomości o numerze księgi wieczystej [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2023 r. oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.

W uzasadnieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, że pismem z [...] kwietnia 2022 r. poinformował E. G. o zajęciu ˝ udziału w nieruchomości o numerze KW [...] stanowiącego własność Skarżącego. Zawiadomienie to zostało odebrane [...] kwietnia 2022 r. Tym samym została spełniona dyspozycja art. 114a u.p.e.a. Organ egzekucyjny podkreślił, że art. 114a powyższej ustawy nie określa terminu, w jakim należy powiadomić współwłaścicieli o zajęciu. Po dokonaniu zajęcia nie były podejmowane kolejne czynności egzekucyjne związane ze sprzedażą udziału, zatem współwłaściciel nieruchomości faktycznie nie został pozbawiony jakichkolwiek uprawnień, z których mógłby skorzystać podczas egzekucji z udziału w nieruchomości stanowiącego własność zobowiązanego.

Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uchylenie czynności egzekucyjnych, a także umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz kosztów egzekucyjnych. W zażaleniu zawarł również wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi.

Postanowieniem z dnia [...] października 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu odwoławczego dokonane czynności są prawidłowe, a zastosowany środek egzekucyjny mieści się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Zatem brak jest podstaw do uchylenia zajęcia udziału w nieruchomości.

Organ zauważył, że w skardze na czynności egzekucyjne Strona podniosła zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., a które były już przedmiotem rozpatrzenia w odrębnych postępowaniach i zostały ostatecznie rozstrzygnięte. Świadczą o tym następujące rozstrzygnięcia:

- postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] marca 2019 r. uchylone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. w części dotyczącej zarzutów zgłoszonych do tytułu wykonawczego nr [...] [...]), w pozostałej części dotyczącej zarzutów zgłoszonych do tytułu wykonawczego nr [...] [...]) utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie;

- postanowienie z dnia [...] marca 2019 r. utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2019 r. w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] [...]

- postanowienie z dnia [...] maja 2019 r., które zostało utrzymane w mocy rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. (w zakresie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz [...]);

- postanowienie z dnia [...] listopada 2020 r. w sprawie zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] [...]).

Wobec powyższego, zdaniem organu, w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie można ponownie podnosić okoliczności, których rozpoznanie odbywa się w innym trybie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że powyższe zostało potwierdzone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 638/21. Organ zaznaczył, że Sąd w wyroku tym wskazał wyłącznie na naruszenie przez organ egzekucyjny art. 114a u.p.e.a. i z tego powodu uchylił postanowienie organu odwoławczego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydając postanowienie z [...] lipca 2023 r. kierując się wskazaniami Sądu zalecił dokonanie niezbędnych czynności procesowych w tym zakresie, z czego organ egzekucyjny wywiązał się. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny pismem z [...] kwietnia 2022 r. zawiadomił E. G., jako współwłaściciela nieruchomości o numerze KW [...] o wszczęciu egzekucji z udziału w ˝ nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego. Zawiadomienie to zostało doręczone dorosłemu domownikowi [...] kwietnia 2022 r. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w I., wykonał zalecenia Sądu zawarte w wyroku z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 638/21.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że organ egzekucyjny nie podejmował kolejnych czynności związanych z egzekucją z nieruchomości. Wobec tego, doręczenie zawiadomienia o zajęciu współwłaścicielce nieruchomości [...] kwietnia 2022 r. nie doprowadziło do ograniczenia jej praw w toku tego postępowania.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi organ wskazał, że zgodnie z art. 54 § 6 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie organ nie znalazł okoliczności uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku w tym zakresie.

Dalej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że organy sprawujące nadzór, zgodnie z art. 23 § 6 u.p.e.a., mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Jak wynika z tego przepisu wstrzymanie następuje wyłącznie z urzędu, a nie na wniosek strony. Zatem strona nie może wnioskować w tym zakresie sprawy.

W złożonej do tut. Sądu skardze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych oraz zwolnienie spod zajęcia, a także uchylenie postanowienia w zakresie kosztów egzekucyjnych, zarzucając:

1) naruszenie art. 54 u.p.e.a. i art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 r., poz. 735) – dalej: "k.p.a." w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez to, że utrzymano w mocy postanowienie, którym oddalono skargę mimo, że określenie egzekwowanego obowiązku, którego dotyczy egzekucja i zawiadomienia oraz wezwanie nastąpiło niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, w tym w szczególności z uwagi na naruszenie przez wierzyciela i jednocześnie organ egzekucyjny przy wystawianiu tytułu wykonawczego art. 27 § 1 pkt 3, art. 26 § 1, § 2 i § 4 i art. 27a u.p.e.a. w zw. z załącznikiem nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. 2016, poz. 1305) oraz w zw. z art. 24 ust. 5 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tj.: Dz. U. 2016 poz. 720), dalej "u.k.s." w zw. z art. 202 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2016 poz. 1948) w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 pkt 2, pkt 3, pkt 7, pkt 7a, pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz. 800), dalej: "O.p." oraz z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (DZ.U. Nr 165, 1373) i tym samym naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2019 poz. 2070) poprzez prowadzenie egzekucji w zakresie obowiązku, który nie istnieje, w szczególności błędne naliczenie odsetek i nieuwzględnienie okresów, w których odsetki nie są naliczane, zgodnie z art. 24 ust. 5 i art. 31 ust. 1 u.k.s. w zw. z art. 202 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 pkt pkt 2, pkt 3, pkt 7, pkt 7a, pkt 8 O.p. oraz z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. Nr 165, 1373), w tym w szczególności nieuwzględnienie również treści postanowienia z dnia [...] listopada 2020 r. znak: [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.,

w którym organ przyjął, iż odsetki nie biegły i nie powinny być naliczane za okres od [...].09.2011 r. do [...].08.2018 r. a także w postępowaniu odwoławczym, a podkreślić należy, że prowadzone było w stosunku do podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 i 2009 r. jedno postępowanie kontrolne, a nadto

w stosunku do podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok równoległe postępowanie kontrolne zakończone decyzjami Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w T. wydanymi w tym samym dniu, a wobec tego również

w pozostałych tytułach wykonawczych brak podstaw do naliczenia odsetek za wspomniany wyżej okres wskazany w postanowieniu z dnia [...] listopada 2020 r. oraz naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw poprzez prowadzenie egzekucji w zakresie obowiązku, który wygasł, a mianowicie, poprzez prowadzenie egzekucji dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2008 i 2009 rok, mimo iż zobowiązanie to wygasło wskutek przedawnienia;

2) naruszenie art. 54 i art. 64 i art. 64a u.p.e.a. poprzez to, że utrzymano w mocy postanowienie, którym oddalono skargę mimo naruszenia art. 64 i art. 64a wymienionej ustawy, naliczenie w zawiadomieniu o zajęciu kosztów egzekucyjnych, a nadto naliczenie ich pomimo niewydania w tym przedmiocie postanowienia;

3) naruszenie art. 54 i art. 64 i art. 64a, art. 110c § 1 i § 2 w zw. z art. 114 u.p.e.a., art. 46 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. 2020 poz. 1359), dalej: "k.r.o." poprzez wszczęcie egzekucji z ułamkowej części nieruchomości, mimo iż do tej nieruchomości i udziałów we współwłasności znajduje zastosowanie art. 46 k.r.o., a zasadności skargi wobec dokonanej wadliwie czynności egzekucyjnej nie sanuje powiadomienie o niej drugiego współwłaściciela w dniu [...] kwietnia 2022 r. czyli ponad rok od dokonania czynności zwłaszcza, że istotne znaczenie ma w postępowaniu egzekucyjnym moment skutecznego dokonania czynności;

4) naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej Sądu wyrażonej w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wydanym w sprawie.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację wspierającą podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oceniając zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji należy stwierdzić, że są one zgodne z prawem.

Z przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070 ze zm.) wynika, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 638/21 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lipca 2021r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia

8 lutego 2023 r. sygn. akt III FSK 731/212 oddalił skargę kasacyjną organu.

Istotę sporu w sprawie zakończonej wydaniem powołanego wcześniej wyroku sygn. akt I SA/Bd 638/21 stanowiło ustalenie, czy czynność zajęcia ˝ udziału w nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości S., dla której Sąd Rejonowy w I. prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz wezwanie do zapłaty zaległości w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania zostały dokonana zgodnie z prawem. Analizując akta sprawy WSA w Bydgoszczy stwierdził, że art. 114a u.p.e.a. przewiduje, że o zajęciu ułamkowej części nieruchomości organ egzekucyjny zawiadamia także pozostałych współwłaścicieli, a o zajęciu użytkowania wieczystego - także właściciela nieruchomości oraz właściwy organ administracji publicznej. W aktach sprawy Sąd nie odnotował, że o zajęciu nieruchomości została zawiadomiona E. G. będąca współwłaścicielem zajętej nieruchomości w ˝ części. Uchybienie to w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ współwłaściciel nieruchomości nie jest uczestnikiem postępowania, lecz w toku postępowania przysługują mu określone prawa, np. prawo do przejęcia nieruchomości (por. art. 110y § 1 u.p.e.a.). Powyższe naruszenie art. 114a u.p.e.a. spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd zobowiązał organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, do uwzględnienia przedstawionej oceny prawnej i dokonania wskazanych, niezbędnych czynności procesowych.

Nadmienić trzeba, że powyższą ocenę prawną w zakresie naruszenia art. 114a u.p.e.a. podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając wyrokiem z dnia 8 lutego 2023r., sygn. akt III FSK 731/22 skargę kasacyjną organu. NSA wskazał, że nie zgadza się z zaprezentowaną przez organ wykładnią tego przepisu polegającej na uznaniu, że regulacja ta nie wskazuje terminu na zawiadomienie pozostałych współwłaścicieli o zajęciu ułamkowej części nieruchomości, co oznacza, że organ może to zrobić w dowolnym momencie, a mając na względzie uprawnienia współwłaściciela na etapie licytacji nieruchomości, ma to nastąpić przed licytacją. NSA podał, że przepis ten zobowiązuje zawiadomić o zajęciu ułamkowej części nieruchomości, a nie o licytacji ułamkowej części nieruchomości. Proponowana przez autora skargi kasacyjnej wykładnia powyższego przepisu wypacza jego sens, gdyż pozwala organowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne dowolnie decydować o tym, kiedy wykonać obowiązki nałożone ustawą, a ich ewentualne niewykonanie pozostawia poza kontrolą, najpierw organu w trybie skargi na czynność egzekucyjną, a w dalszej kolejności sądu administracyjnego. Organ akcentuje uprawnienia współwłaścicieli nieruchomości na dalszych (jeszcze nie zaistniałych w niniejszej sprawie) etapach postępowania, a nie dostrzega ciążących na nich obowiązków. Stosownie bowiem do art. 114e u.p.e.a. w przypadku prowadzenia egzekucji z ułamkowej części nieruchomości, opisowi i oszacowaniu wartości podlega cała nieruchomość. Wartością takiej części nieruchomości jest odpowiednia część oszacowanej wartości całej nieruchomości. Współwłaściciel nieruchomości jest więc zobowiązany do udostępnienia tej nieruchomości celem dokonania opisu i oszacowania. W konsekwencji, skoro współwłaściciela nieruchomości nie zawiadomiono o zajęciu ułamkowej części nieruchomości, zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie art. 114a u.p.e.a., co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W kwestii pozostałych wniesionych zarzutów skargi, WSA w Bydgoszczy w podanym wyroku I SA/Bd 638/21 nie podzielił stanowiska skarżącego co do ich zasadności. Podkreślając subsydiarny i komplementarny charakter wobec innych środków prawnych wskazanej w art. 54 § 1 u.p.e.a. skargi na czynności egzekucyjne, WSA orzekł, że nie może ona mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutów określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a., w tym z uwagi na naruszenie przy wystawianiu tytułu wykonawczego art. 27 § 1 pkt 3, art. 26 § 1, § 2 i § 4 i art. 27a u.p.e.a., a w szczególności błędne naliczenie odsetek i nieuwzględnienie okresów, w których odsetki nie są naliczane oraz przedawnienie należności objętej tytułem wykonawczym WSA wskazał, że wpisują się one w podstawy odrębnego środka prawnego, tj. zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, o jakich mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., które zostały rozpatrzone w odrębnie przeprowadzonych postępowaniach i ostatecznie rozstrzygnięte.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naliczenia kosztów egzekucyjnych z naruszeniem art. 64 i 64a u.p.e.a. oraz niewydania w tym przedmiocie postanowienia WSA wyjaśnił, że w tym zakresie ustawa egzekucyjna przewiduje odrębną procedurę, określoną w przepisie art. 64c § 6a i § 7 u.p.e.a., wymagającą złożenia przez zobowiązanego wniosku o wydanie przez organ egzekucyjny stosownego zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, a następnie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, na które przysługuje zażalenie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 46 k.r.o. w zw. z art. 110c i art. 114 u.p.e.a. WSA stwierdził, że małżonkowie stali się z chwilą ustania wspólności majątkowej małżeńskiej współwłaścicielami w częściach ułamkowych, co pozwoliło organowi egzekucyjnemu na dokonanie zajęcia udziału we współwłasności nieruchomości w 1/2 części, powstałego wskutek ustania małżeńskiej majątkowej wspólności ustawowej.

W związku z wydaniem przez NSA wskazanego wyżej wyroku o sygn. akt III FSK 731/22, orzeczenie WSA w Bydgoszczy stało się prawomocne od dnia 8 lutego 2023 r. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008r., sygn. akt I FSK 613/08).

Niezależnie od tego, w myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wynika z niego, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie.

Wobec tego należy podkreślić, że w cytowanym wyroku I SA/Bd 638/21 została przesądzona kwestia, jak prawidłowo powinna wyglądać czynność zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym udziału w nieruchomości. Stan prawny sprawy nie uległ zmianie, zatem przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności obecnie zaskarżonego postanowienia wykazała, że skarga nie jest zasadna, gdyż organy prawidłowo wykonały wytyczne zawarte w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 638/21. Wbrew zarzutom skargi, w toku ponownego rozpatrzenia uwzględniono wskazania Sądu wyrażone w tym orzeczeniu. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny pismem z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] zawiadomił E. G., jako współwłaściciela nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości S., dla której Sąd Rejonowy w I. prowadzi księgę wieczystą nr [...] o wszczęciu egzekucji z udziału w ˝ nieruchomości, stanowiącego własność skarżącego. Zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone dorosłemu domownikowi [...] kwietnia 2022 r. Realizacja tego obowiązku odpowiada więc treści normatywnej wynikającej z art. 114a u.p.e.a., który obliguje organ egzekucyjny do zawiadomienia o zajęciu ułamkowej części nieruchomości także pozostałych współwłaścicieli. W świetle tych okoliczności, sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie jest więc zasadny. Skarżący podnosi także, że jego zdaniem wadliwie dokonanej czynności egzekucyjnej nie sanuje powiadomienie o niej drugiego współwłaściciela, do którego doszło [...] kwietnia 2022r., czyli ponad rok od dokonania czynności. Podkreślił przy tym, iż istotne znaczenie ma w postępowaniu egzekucyjnym moment skutecznego dokonania czynności.

Należy wobec tego wskazać, że organ egzekucyjny po dokonaniu zajęcia nie podejmował kolejnych czynności związanych z egzekucją z nieruchomości. Wobec tego doręczenie zawiadomienia o zajęciu współwłaścicielce nieruchomości [...] kwietnia 2022r. nie doprowadziło do ograniczenia jej praw w toku tego postępowania. Ponadto, nawiązując do treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. akt III FSK 731/212 trzeba również odnotować, że zawiadomienie o wszczęciu egzekucji z nieruchomości nie pozostało poza kontrolą w trybie skargi na czynność egzekucyjną, a przed ponownym jej rozpatrzeniem, wszystkie wymogi ustawowe dotyczące stosowania tego środka egzekucyjnego zostały spełnione. Natomiast w kwestii momentu skutecznego dokonania czynności należy odwołać się do treści art. 110c § 4 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania do zapłaty, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów wraz z odpisem wezwania, z zastrzeżeniem § 5, który stanowi, że dla każdego, kto wiedział o wszczęciu egzekucji, skutki zajęcia powstają z chwilą, gdy o wszczęciu egzekucji powziął wiadomość, chociażby wezwanie nie zostało jeszcze zobowiązanemu wysłane ani wpis w księdze wieczystej nie był jeszcze dokonany. Zatem stanowisko skarżącego wyrażone w tym względzie we wniesionej do Sądu skardze nie jest zasadne.

Należy równocześnie podkreślić, iż od orzeczenia wydanego w sprawie I SA/Bd 638/21 skarżący nie zdecydował się wywieść własnej skargi kasacyjnej. Wynika z tego, że zgodził się z oceną prawną wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji tak co do skutków naruszenia obowiązku zawiadomienia przez organ egzekucyjny pozostałych współwłaścicieli o zajęciu ułamkowej części nieruchomości, jak i co do braku zasadności pozostałych zarzutów skargi.

Odnotować należy, że obecnie podniesione w skardze w punktach od 1) do 3) zarzuty, w tym zwłaszcza uzasadnienie użyte na ich poparcie, odnoszą się wprost do przedmiotu oceny dokonanej w wyroku o sygn. akt I SA/Bd 638/21. Mając na względzie, że Sąd już wypowiedział się wiążąco w tym zakresie we wskazanym wyroku, dalsze wywody ograniczą się do najistotniejszych kwestii.

W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że postępowanie wszczęte skargą na czynności egzekucyjne stanowi jedynie fragment postępowania egzekucyjnego i nie prowadzi do kontroli całego postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, w kontekście przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia prawidłowości jego prowadzenia. Istotne jest natomiast zbadanie zgodności z prawem oraz prawidłowości dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, w tym tego, czy zastosowany środek egzekucyjny jest dopuszczalny w świetle przepisów u.p.e.a. Nie jest to więc uniwersalny środek ochrony prawnej, za pomocą którego zobowiązany mógłby kwestionować wszelkie czynności oraz zdarzenia mające miejsce w toku postępowania egzekucyjnego. Jak trafnie podnosi się w judykaturze oraz w piśmiennictwie, skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia. W związku z tym, jeżeli przewidziany jest inny środek ochrony prawnej, taki jak zarzuty czy też zażalenie, to wykluczone jest kwestionowanie określonych okoliczności sprawy za pomocą skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. (por. wyroki NSA z dnia 17 maja 2022 r. sygn. akt III FSK 583/21, z dnia 4 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 112/21, P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 54.). Skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia.

Przepis art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

W przedmiotowej sprawie zastosowano jeden z takich środków – egzekucję z nieruchomości (art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.). Należy wskazać, że do egzekucji z ułamkowej części nieruchomości i do egzekucji z użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o egzekucji z nieruchomości, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej (art. 114 u.p.e.a.). Jak wynika z art. 110c § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości. Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (§ 2 tego przepisu). Równocześnie z wysłaniem wezwania zgodnie z § 2-2b, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów wraz z odpisem tego wezwania (art. 110c § 3 u.p.e.a.).

W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. przystąpił do egzekucji administracyjnej z nieruchomości poprzez zajęcie nieruchomości, wzywając zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Wraz z wezwaniem, w dniu [...] kwietnia 2021 r., doręczono skarżącemu zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] o zajęciu ˝ udziału w nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...]. W dalszej kolejności organ złożył do Sądu Rejonowego w I. wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji administracyjnej z ˝ udziału w tej nieruchomości, a jak już wcześniej wspomniano, realizując wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu o sygn. akt I SA/Bd 638/21 organ egzekucyjny pismem z [...] kwietnia 2022 r. skutecznie zawiadomił też współwłaściciela nieruchomości gruntowej o wszczęciu egzekucji z udziału w ˝ nieruchomości stanowiącej własność skarżącego czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 114a u.p.e.a. W rezultacie, czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Należy stwierdzić także, że organ egzekucyjny zastosował, przewidziany prawem środek egzekucyjny, spełniając przy tym wymogi formalnoprawne. W konsekwencji, brak było podstaw do uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną w tym przedmiocie.

W zarzucie nr [...]) skargi do sądu skarżący podnosi kwestię naruszenia szeregu przepisów, które w istocie stanowią podstawę do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Za organem należy więc podać, że podniesione okoliczności były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnych postępowaniach i zostały ostatecznie rozstrzygnięte postanowieniami Naczelnika Urzędu Skarbowego w I.:

– z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] uchylone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w części dotyczącej zarzutów zgłoszonych do tytułu wykonawczego nr [...] [...]), w pozostałej części dotyczącej zarzutów zgłoszonych do tytułu wykonawczego nr [...] [...]) utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie;

– z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] [...]

– z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], które zostało utrzymane w mocy rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] (w zakresie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] oraz [...]

– z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w sprawie zarzutów dotyczących egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] [...]).

Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego w kwestii naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z wygaśnięciem dochodzonego w drodze egzekucji obowiązku. W ramach zgłoszonego środka zaskarżenia skarżący nie mógł bowiem skutecznie wykazywać przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 54 i art. 64 i art. 64a u.p.e.a. Prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności z tytułu podatku dochodowego oraz z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane okresy. Z tego względu nie mógł mieć zastosowania przepis art. 64a u.p.e.a., który zawiera wykaz czynności egzekucyjnych dotyczących obowiązków o charakterze niepieniężnym, za które pobierane są opłaty, wraz z określeniem ich wysokości i momentu powstania obowiązku ich uiszczenia. Co do zaś zarzutu naliczenia kosztów egzekucyjnych z naruszeniem art. 64 u.p.e.a. oraz niewydania w tym przedmiocie postanowienia, to ustawa egzekucyjna przewiduje w art. 64c § 6a i § 7 u.p.e.a. konieczność złożenia przez zobowiązanego wniosku o wydanie przez organ egzekucyjny stosownego zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, a następnie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, na które przysługuje zażalenie. Wobec istnienia przewidzianej prawem odrębnej procedury, nie jest więc możliwe skuteczne kwestionowanie w ramach skargi na czynności egzekucyjne sposobu naliczenia kosztów egzekucyjnych w zawiadomieniu o zajęciu. Uzupełniająco można podać, że jak już podkreślił Sąd w wyroku o sygn. akt I SA/Bd 638/21, organ egzekucyjny zawiadomił zobowiązanego pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. o ograniczeniu wysokości opłaty manipulacyjnej oraz opłaty za czynność egzekucyjną.

W kwestii sformułowanego w punkcie 3) skargi zarzutu naruszenia art. 54 i art. 64 i art. 64a, art. 110c § 1 i § 2 w zw. z art. 114 u.p.e.a. i art. 46 k.r.o. należy odnieść się do treści księgi wieczystej nr [...]. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wydruku aktualnego tej księgi, w Dziale II ujawniono, że właścicielami po ˝ udziałów tej nieruchomości są M. G. i E. G.. W rezultacie, organ egzekucyjny mając na uwadze istniejący stan prawny nieruchomości zajął tylko ˝ udziału stanowiącą własność skarżącego. Jak stanowi art. 46 k.r.o., w sprawach nieunormowanych w artykułach poprzedzających dotyczących małżeńskiego ustawowego ustroju majątkowego od chwili ustania wspólności ustawowej do majątku, który był nią objęty, jak również do podziału tego majątku, stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności majątku spadkowego i o dziale spadku. WSA w Bydgoszczy w wyroku o sygn. akt I SA/Bd 638/21 przyjął, że "(...) Konsekwencją ustania wspólności jest to, że do dotychczasowego majątku wspólnego aż do chwili podziału tego majątku stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności majątku spadkowego i dziale spadku, tj. art. 1035–1036 k.c. Z kolei art. 1035 k.c. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów o współwłasności w częściach ułamkowych, tj. do art. 195–221 k.c. Z takiego podwójnego odesłania wynika, że następuje przekształcenie bezudziałowej wspólności ustawowej we wspólność w częściach ułamkowych. Zgodnie z art. 43 § 2 k.r.o. od chwili ustania wspólności ustawowej małżonkowie mają równe udziały w majątku, który był nią objęty, z ewentualną możliwością innego ukształtowania wysokości udziałów w oparciu o art. 43 § 2 k.r.o. Wskutek ustania wspólności ustawowej w miejsce dotychczasowych trzech majątków, tj. majątku wspólnego i dwóch majątków osobistych, powstają dwa majątki, z których każdy obejmuje dotychczasowy majątek osobisty każdego z małżonków oraz przysługujący mu odpowiedni udział ułamkowy w ich majątku wspólnym. Od chwili ustania wspólności ustawowej każdy z małżonków nabywa przedmioty majątkowe z przysługujących mu środków na swoją rzecz. W sytuacji kiedy przedmiot majątkowy nabywają oboje małżonkowie, następuje to na zasadach współwłasności w częściach ułamkowych i ich udziały wchodzą w skład majątków osobistych" (por. B. Kubica [w:] Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, red. M. Fras, M. Habdas, WKP, Warszawa 2021, art. 46). Wiążąca pozostaje więc ocena wyrażona w tym orzeczeniu, że niezależnie, czy do podziału majątku doszło, małżonkowie stali się z chwilą ustania wspólności majątkowej małżeńskiej współwłaścicielami w częściach ułamkowych, co pozwoliło organowi egzekucyjnemu na dokonanie zajęcia udziału we współwłasności nieruchomości w ˝ części, powstałego wskutek ustania małżeńskiej majątkowej wspólności ustawowej.

Reasumując, Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy stwierdza, że sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty nie są zasadne i nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Zaskarżona czynność egzekucyjna nie została obarczona wadami, które mogłyby zostać uwzględnione w ramach wniesionej skargi. Odmienna ocena sprawy przez skarżącego nie przesądza, że ustalenia organów są błędne, a podjęte czynności niezgodne z podanymi przepisami.

Mając powyższe na względzie, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

H. Adamczewska-Wasilewicz J. Szulc T. wójcik