Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 107/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi L. G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,- (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z 6 lipca 2024 r. pełnomocnik L. G. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zaświadczenia. W skardze wskazano, iż bezczynność w wydaniu zaświadczenie nie podlega zaskarżeniu ponagleniem, o który mowa w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej: K.p.a.) bowiem wydanie zaświadczenia nie jest sprawą administracyjną. Ponaglenie to stanowi środek zaskarżenia, który przysługuje w przypadku bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej lub na przewlekłe prowadzenie postępowania .

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż wniesienie skargi nie zostało poprzedzone złożeniem ponaglenia .

Pismem z dnia 23 lipca 2024 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w tym samym dniu, wezwano stronę skarżącą do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez wskazanie adresu zamieszkania skarżącej.

Pismem oznaczonym datą 30 lipca 2024 r., a złożonym w dniu 1 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej podał adres zamieszkania L. G. i jednocześnie oświadczył, iż z uwagi na wydanie zaświadczenia cofa skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: "P.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi jakie winno spełniać pismo sądowe określono w art. 46 P.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 lipca 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, przez podanie adresu zamieszkania skarżącej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wyżej wskazane wezwanie, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 lipca 2024 r., a powyższy brak formalny został uzupełniony pismem oznaczonym datą 30 lipca 2024 r. przesłanym przez pełnomocnika skarżącej w dniu 1 sierpnia 2024 r. Z powyższego wynika, iż braki formalne skargi zostały uzupełnione po terminie, tymczasem uzupełnienie braków formalnych skargi po terminie jest równoznaczne z ich nieuzupełnieniem, a to oznacza, że skarga, mimo skutecznego wezwania do usunięcia tych braków, nadal je posiada i nie może otrzymać prawidłowego biegu. Z tych przyczyn skarga L. G. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Ponadto zauważyć należy, iż jak wynika z treści skargi oraz odpowiedzi na skargę, L. G., przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zaświadczenia nie złożyła stosownego ponaglenia do organy wyższego stopniem ( art. 37 K.p.a.).

Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 u.p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 53 § 2b u.p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powołanych przepisów wyraźnie wynika, że przesłanką dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia. Powyższa zasada znajduje także zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność polegająca na niewydaniu przez organ zaświadczenia o określonej treści.

Jakkolwiek postępowanie w sprawach zaświadczeń jest postępowaniem odrębnym w stosunku do ogólnej procedury administracyjnej (z uwagi na jego uproszczony charakter jak i odformalizowanie), jednakże znajdują do niego odpowiednie zastosowanie przepisy części ogólnej Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym normujące pojęcia wspólne, do których należy bezczynność organu ( patrz wyrok NSA z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 128/10 – dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl) Trzeba też zauważyć, iż odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści następuje w drodze postanowienia, a zatem w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń ma odpowiednie zastosowanie art. 37 K.p.a. (patrz. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 52.) Dotyczy to także ochrony osoby żądającej wydania zaświadczenia, której przysługuje prawo złożenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie przy odpowiednim zastosowaniu art. 37 K.p.a. ( patrz. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Sądownictwo administracyjne - skarga na bezczynność organu - postanowienie - warunki wniesienia skargi. Glosa do postanowienia NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OSK 465/08, OSP 2009, nr 1, s. 1.)

Skoro strona skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia ( nie wniosła ponaglenia), a tym samym nie spełniła jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to okoliczność ta również uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.

W tych okolicznościach skargę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 P.p.s.a.

Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi w całości wskazać należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 60 p.p.s.a., skarżący może skutecznie cofnąć skargę i oświadczenie to jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zastosowanie powyższego przepisu, prowadzące do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wszczyna skutecznie postępowanie administracyjne, które będzie prowadzące do merytorycznego rozpoznania skargi. Oświadczenie o cofnięciu skargi, złożone przez Skarżącą, nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca nadanie biegu przedmiotowej skardze, która jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.