Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 353/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 221
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 353/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2024 r., sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w M. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Tokarnia z dnia 14 lutego 2024 r. nr RF.3120.1.35.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: skarżąca lub Spółka) jest interpretacja indywidualna Wójta Gminy Tokarnia z 14 lutego 2024 r. nr RF.3120.1.35.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości.

W stanie faktycznym sprawy skarżąca złożyła do organu wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Wskazała, że jest spółką utworzoną przez Z., którego Gmina Tokarnia jest uczestnikiem. Jednocześnie Gmina Tokarnia jest współwłaścicielem Spółki, poprzez objęcie w niej udziałów. Przedsiębiorstwo wykonuje zadania Gmina Tokarnia o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Spółka jest dzierżawcą oczyszczalni ścieków położonej w T., która należy do Z. oraz użytkownikiem należącej do Gmina Tokarnia rozbudowanej oczyszczalni ścieków, jak również dzierżawcą i użytkownikiem infrastruktury kanalizacyjnej, w skład której wchodzą sieci kanalizacyjne wraz z przepompowniami ścieków, należące do Gminy Tokarnia. Na terenie Gmin - uczestników Związku obecnie obowiązuje taryfa za zbiorowe odprowadzanie ścieków zatwierdzona Decyzją Dyrektora RZGW PGW z dnia 28.12.2022 r. znak KR.RZT.70.139.2022 na lata 2023-2025, która obowiązuje od 7 stycznia 2023 r. Zasady ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków określa ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne określa taryfę na okres 3 lat. Ceny i stawki opłat za usługi wodociągowo-kanalizacyjne ustalane są według zasad podanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, wydanego zgodnie z upoważnieniami zawartym w ustawie. Taryfowe ceny i stawki opłat określane są na podstawie niezbędnych przychodów, które w szczególności pokrywają planowane w roku obowiązywania taryf uzasadnione koszty świadczenia przez Spółkę usług.

W trakcie obowiązywania taryf w Spółce występuje nieznaczny zysk z działalności w zakresie gospodarki kanalizacyjnej, ale przeznaczony on jest wyłącznie na pokrycie kosztów związanych z tą działalnością. Tym samym z powyższych zapisów, uzasadnień wniosków taryfowych oraz faktycznych działań Spółki jednoznacznie wynika, iż intencją Spółki nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Spółka sformułowała następujące pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym, grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury, będące własnością Związku i Gminy, dzierżawione i użytkowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych?

W ocenie Spółki grunty, budynki i budowle, wchodzące w skład infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jak również nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l. Działalność w zakresie gospodarki wodnokanalizacyjnej prowadzona przez Spółkę nie wypełnia bowiem jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221) - nie jest ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku. Na poparcie tego stanowiska strona powołała orzecznictwo sądowe, zawarte w wyrokach: WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 r., I SA/Kr 1185/21; WSA w Białymstoku z dnia 26 lipca 2023r., I SA/Bk 215/23, WSA w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2022 r., I SA/Bk 138/22 wskazując, że w powołanych sprawach sąd rozstrzygał zagadnienie, czy w stanie faktycznym grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodnokanalizacyjnej, będące własnością Gminy, administrowane przez wnioskodawcę i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W odpowiedzi na wezwanie organu Spółka wskazała, że ustalając niezbędne przychody na pokrycie kosztów uwzględniło marżę zysku w wysokości minimalnego poziomu nie wyższego niż 1%. Marża jest tworzona by zabezpieczyć płynność Spółki i minimalne środki na nieprzewidziany w taryfie wzrost kosztów odbierania i oczyszczania ścieków. W planowanych na 2023 r. przychodach w wysokości 11,8 mln marża to 93 tys. zł (0,79%). W 2020 r. wystąpiła strata w wysokości 203 331,45 zł, w 2021 r. strata w wysokości 15 230,88 zł, w 2022 r. wystąpił zysk w wysokości 46 511,94 zł.

W interpretacji z 14 lutego 2024 r. organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia wyrok TK z 24 lutego 2021 r. SK 39/19, bowiem ewentualne obciążenie podatkiem od nieruchomości Spółki wiąże się z użytkowaniem przez nią budynków i infrastruktury, a nie tylko z ich posiadaniem. Organ zaznaczył, że najistotniejszą kwestią będzie ustalenie czy Spółka prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Bezsporne jest, że działalność Spółki jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły. Dalej organ zaakcentował, że Spółka przyznała, iż ceny i stawki opłat określono na podstawie niezbędnych przychodów do prowadzenia działalności, zaś zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U z 2023 r. poz. 537) za niezbędne przychody uznaje się wartość przychodów w danym roku obrachunkowym zapewniających m.in. osiągnięcie zysku. Spółka sama przyznała, że uwzględniła marżę zysku, co więcej w 2022 r. osiągnęła zysk 46 511,94 zł. Nie mają znaczenia twierdzenia Spółki, że marża jest tworzona, aby zabezpieczyć płynność, bowiem od początku istnienia Spółka zakładała osiąganie zysków w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. O powyższym świadczy sama umowa Spółki, gdzie w § 16 jest wskazane, że wspólnicy mają prawo do udziału w czystym zysku. Ponadto nawet potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów przesądza, że prowadzona przez Spółkę działalność ma charakter zarobkowy. Mając na uwadze, że wszystkie dzierżawione i użytkowane przez Spółkę i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków uznać należy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, powinny one podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Reasumując, organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

a) art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 1a ust. 1 pkt 3, 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej u.p.o.l.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221 ze zm., dalej Prawo przedsiębiorców) poprzez dokonanie błędnej ich wykładni oraz niewłaściwej oceny ich zastosowania polegającej na uznaniu, że grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Z. oraz Gminy, a dzierżawione i użytkowane przez skarżącą, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odbierania ścieków związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l., co poskutkowało wydaniem niekorzystnej dla skarżącej interpretacji indywidualnej;

b) art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, iż grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej będące własnością Z. oraz Gminy, a dzierżawione i użytkowane przez skarżącą, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odbierania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l., co poskutkowało wydaniem niekorzystnej dla skarżącej interpretacji indywidualnej;

c) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 14h O.p., poprzez pominięcie w wydanej interpretacji indywidualnej orzecznictwa Sądów Administracyjnych, zawierających rozstrzygnięcia w zbliżonych przedmiotowo sprawach, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego;

d) art. 14c § 1 oraz § 2 O.p. poprzez błędne przyjęcie negatywnej oceny stanowiska skarżącej w sytuacji gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy, stanu faktycznego, przepisów wymienionych w pkt. 1 oraz aktualnej linii orzeczniczej Sądów Administracyjnych w zbliżonych przedmiotowo sprawach, stanowisko to winno być uznane w całości za prawidłowe i skutkować wydanej korzystnej dla skarżącej interpretacji indywidualnej.

Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji i zwrot kosztów postępowania.

Skarżąca wskazała, że nie zaprzecza, iż jej działalność nosi cechy zorganizowania i ciągłości oraz że jest wykonywana we własnym imieniu. Natomiast podniosła, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie spełnienia warunku zarobkowego charakteru prowadzonej działalności. Zarobkowy charakter działalności oznacza, że zamiarem (celem) podjęcia działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei należy definiować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami. Skarżąca przyznała, że o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia. W ocenie skarżącej jeżeli określone budowle lub ich części nie są związane z prowadzeniem działalności, która spełnia wszystkie elementy przytoczonej definicji działalności gospodarczej, nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Taka sytuacja może mieć miejsce w przypadku działalności o charakterze użyteczności publicznej obejmującej zbiorowe odprowadzanie ścieków, która wprawdzie jest działalnością zorganizowaną, wykonywaną we własnym imieniu i sposób ciągły, ale nie ma charakteru zarobkowego.

Skarżąca podkreśliła, że nie prowadzi działalności gospodarczej z zamiarem osiągnięcia zysków, a celem jej działalności jest wyłącznie zaspokojenie potrzeb ludności w zakresie zadań własnych Gmin. W znaczeniu subiektywnym, opisana we wniosku działalność nie ma charakteru zarobkowego i w związku z tym nie jest działalnością gospodarczą. Co więcej, przychody skarżącej pokrywają koszty związane z jej działalnością, a przewidywana oraz zakładana marża zysku jest nieznaczna. Chociaż działalność polegająca na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków obiektywnie może przynosić dochód, to jednak przyjęte przez skarżącą założenia co do sposobu prowadzenia tej działalności uzasadniają przyjęcie, że działalność ta faktycznie jest prowadzona sposób, który nie może przynosić dochodu. Oceny tej nie powinno zmienić to, że działalność polegająca na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków obiektywnie może przynosić zysk i jak wskazano we wniosku taki incydentalny zysk wystąpił, który to został przeznaczony na pokrycie kosztów związanych z działalnością w zakresie gospodarki wodno-kanalizacyjnej. Wypracowany zysk jest tu produktem ubocznym działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał swoje stanowisko oraz dodał, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie posiłkował się licznymi wyrokami i interpretacjami. Okoliczność, iż orzeczenia te nie były zgodne ze stanowiskiem skarżącej nie oznacza, iż organ działał w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej i że nie stosował się do wydanych przez inne organy i Sądy Administracyjne orzeczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy grunty budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Z. i Gminy, a administrowanych przez skarżącą i służące do wykonywania zadań z zakresu odprowadzania, odbierania i oczyszczania ścieków związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l. W rozpoznawanej sprawie, zarówno organ, jak i skarżąca uzależnili przypisanie stronie prowadzenia działalności gospodarczej od zarobkowego charakteru tej działalności. W tej mierze niezbędne zatem jest stwierdzenie okoliczności wskazujących na obiektywną możliwość osiągnięcia zysku, jako efektu zamierzonych i nakierowanych na to działań.

Rozpocząć należy od wskazania, że stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od gruntów: związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od budynków lub ich części: mieszkalnych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Z kolei z treści art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.

Stosownie do art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, a zgodnie z pkt 4 za działalność gospodarczą uważa się działalność, o której mowa w Prawie przedsiębiorców. Wg art. 3 tej ustawy działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Z kolei wg art. 4 ust 1 i 2 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Art. 7 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40) wskazuje, że działalność w zakresie m in. kanalizacji jest zadaniem własnym gminy.

Art. 2 ustawy z 20 grudnia 1996 r o gospodarce komunalnej (Dz. U z 2021 r., poz. 679) stanowi, że gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 20222 r., poz. 1074) w § 6 ust 1 pkt 7 stanowi, iż przy kalkulowaniu stawek taryf uwzględnia się m.in. marżę zysku zapewniającą ochronę interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką handlową stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U z 2022, poz. 1467 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz zakreślone ramy stanu faktycznego i sporu, który na tym tle wystąpił w badanej sprawie, zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organowi.

Zasadnie organ nie przyjął argumentacji strony skarżącej, która twierdziła, że działalność spółki prawa handlowego powołanej dla wykonywania zadań z zakresu użyteczności publicznej nie ma charakteru działalności zarobkowej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ocenę wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 18 kwietnia 2024 r. sygn. I SA/Kr 199/24, gdzie Sąd rozpoznając sprawę tej samej Spółki zaznaczył, że wykonywanie zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego przez Spółkę nie oznacza, że Spółka nie wykonuje działalności gospodarczej.

Wskazać trzeba, że na terenie Gmin - uczestników Związku obowiązuje taryfa za zbiorowe odprowadzanie ścieków. Rozporządzenie taryfowe wprost wskazuje, iż jednym z elementów taryfy zatwierdzanej przez regulatora publicznego, jest marża zysku. Nie można przyjmować, iż o niezarobkowym charakterze działalności, miałaby świadczyć wysokość tej marży, która została przyjęta we wniosku przedsiębiorstwa. Słusznie zauważył organ, że we wniosku o wydanie interpretacji, strona skarżąca wskazała, że przy składaniu wniosku o zatwierdzania taryf, Spółka zdecydowała się ująć w propozycji taryfy marżę zysku, która została zatwierdzona przez organ regulacyjny. Świadczy to o tym, że zamiarem strony skarżącej jest osiąganie zysku w ramach oferowanej działalności. Zatem działalność strony skarżącej jest nastawiona na zysk i ten zysk przynosi. Sama skarżąca przyznała, że w 2022 r. osiągnęła zysk w wysokości ponad 46 tys. zł, zaś na 2023 r. zaplanowała zysk jeszcze wyższy, tj. 93 tys. zł.

W tym miejscu dodać należy, że właściciel danej nieruchomości ma obowiązek przyłączenia się do istniejącej sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), a zatem skarżąca ma ustawowo zagwarantowany krąg kontrahentów, co w praktyce oznacza pewność przychodów. Ponadto sam fakt, iż ceny za usługi świadczone przez Spółkę, podlegają zatwierdzaniu przez regulatora nie może być argumentem istotnym z punktu widzenia przyjmowania, czy mamy do czynienia z działalnością zarobkową, czy też nie. Ustawodawca bowiem w przypadku działalności, w których odbiorca usługi ma ograniczoną możliwość wyboru kontrahenta (który działa w warunkach monopolu naturalnego, a tak jest w przypadku strony), częstokroć przewiduje sytuację istnienia organu regulacyjnego, który w imieniu państwa kontroluje, czy nie dochodzi do nadużywania pozycji naturalnego monopolisty i osiągania nieuzasadnionych korzyści finansowych. Tak jest choćby w przypadku taryf za prąd dla gospodarstw domowych, gaz, ogrzewanie lub wodę. Co warte zauważenia, podmiot prowadzący tego rodzaju działalność ma przy tym komfort braku konkurencji - nie musi zatem rywalizować z innymi podmiotami, prowadzącymi tożsamą działalność na relewantnym rynku, ponosząc ryzyko z tego tytułu. Ma zatem pewność osiągania przychodu, co stawia go w korzystniejszej sytuacji względem innych branż, w których elementem działalności jest rywalizacja o klienta.

Kolejnym argumentem za stwierdzeniem zarobkowego charakteru działalności skarżącej jest treść umowy Spółki z 7 grudnia 2011 r., którą skarżąca przedłożyła organowi. Jak trafnie zwrócił uwagę organ, w § 16 umowy Spółki przewidziano, że "Wspólnicy mają prawo do udziału w czystym zysku, przeznaczonym do podziału przez Zgromadzenie Wspólników. Zysk przypadający Wspólnikom dzieli się w stosunku do udziałów". Z powyższego wynika, że zysk nie jest jednorazowym i niespodziewanym zdarzeniem, ale jest zakładanym efektem działalności Spółki, co do którego przewidziano nawet sposób podziału między wspólników.

Sąd ponadto zwraca uwagę, że skarżąca działa w formie spółki prawa handlowego, tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000212716, co oznacza, że w dacie tworzenia została zakwalifikowana, jako podmiot, prowadzący działalność gospodarczą, bowiem tylko takie podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jaką jest skarżąca, co do zasady nastawiona jest na osiąganie zysku, już sam fakt jej utworzenia świadczy o nastawieniu na jego osiąganie. Przedmiot działalności, ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym wyraźnie wskazuje, że strona skarżąca mogła zostać zawiązana w gospodarczych celach zarobkowych (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2869/12, wyrok NSA z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 898/21, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Go 319/23).

Z treści odpisu rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka, jako przedmiot przeważającej działalności zadeklarowała odprowadzanie i oczyszczanie ścieków, ale w zakresie pozostałej działalności znajduje się także dodatkowo: 1) naprawa i konserwacja maszyn, 2) obróbka i usuwanie odpadów innych, niż niebezpieczne, 3) działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami, 4) roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych, 5) wykonywanie instalacji elektrycznych, 6) wykonywanie instalacji wodnokanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych, 7) konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, 8) transport drogowy towarów, 9) wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Powyższe oznacza, że skarżąca poza zadaniami związanymi z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków może prowadzić inną działalność, która ze swej istoty nastawiona jest na zysk (dochód przynieść może, chociażby wynajem nieruchomości, czy inne usługi, które wymieniono powyżej na podstawie odpisu rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 898/21 związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, oprócz samego posiadania tej rzeczy przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny zaś być uznane za związane z tą działalnością. Taka sytuacja ma miejsce na gruncie kontrolowanej sprawy.

W konsekwencji powyższego uznać należy, że grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury, będące własnością Związku i Gminy, dzierżawione i użytkowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wbrew twierdzeniom skarżącej, dokonana przez organ wykładnia przepisów u.p.o.l. nie naruszała prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

W odniesieniu do orzeczeń sądów administracyjnych, na które powoływała się strona skarżąca, wskazać należy, że orzecznictwo to nie dotyczyło podmiotów wykonujących zadania własne jednostek samorządu terytorialnego i działających w formie spółki prawa handlowego. Wskazać należy, że istnieje zasadnicza, ustrojowa różnica między wykonywaniem zadań własnych j.s.t., poprzez działania własne (w formie wydziału lub referatu urzędu), bądź w formie jednostki budżetowej, czy też samorządowego zakładu komunalnego, a spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. W szczególności dotyczy to swobody dysponowania majątkiem, odrębnej podmiotowości (osobowości) prawnej oraz wynikającej z przepisów kodeksu spółek handlowych ochrony przed działaniami, z których mogłaby wynikać szkoda dla spółki.

Końcowo, Sąd stwierdza, że przedmiotowa interpretacja została wydana prawidłowo w oparciu o stan faktyczny, przedstawiony przez stronę skarżącą. Organ, stosownie do treści art. 120 Ordynacji podatkowej, działał na podstawie przepisów i w granicach prawa, a fakt, że nie podzielił stanowiska Spółki nie może być utożsamiany z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonej interpretacji zostały wskazane zarówno przepisy prawa, które stanowią podstawę prawną wydania przedmiotowej interpretacji (s. 1), jak również przepisy, które były przedmiotem interpretacji (s. 3). Jednocześnie, przy wydawaniu przedmiotowej interpretacji, zachowane zostały wszystkie przepisy, regulujące kwestie w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, a organ interpretacyjny wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się, uznając stanowisko strony za nieprawidłowe. Stanowisko organu jest czytelne i nie jest wewnętrznie sprzeczne.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) oddalił skargę.