Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 563/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2024 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej Międzychodu z dnia 14 listopada 2023 r. nr LXXIII/637/2023 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Międzychód - obręb Międzychód (ul. Pocztowa - dz. nr 1654, ul. Podgórna, ul. Zagrodowa - część dz. nr 1220/51) 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: § 14 ust. 1 i 2; § 21 w zakresie wyrażenia "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej lub grupowej,"; a także § 39 ust. 1 i ust. 2 w zakresie wyrażenia ", przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach"; 2. zasądza od Gminy Międzychód na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Wielkopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Nr LXXIII/637/2023 Rady Miejskiej Międzychodu z dnia 14 listopada 2023 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Międzychód - obrąb Międzychód ul. Pocztowa - dz. nr 1654, ul. Podgórna, ul. Zagrodowa - część dz. 1220/51 (dalej "Uchwała"). Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 609 ze zm.) Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej Uchwały w części, tj.:

a) § 14 ust. 1;

b) § 21 w zakresie wyrazów "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej lub grupowej";

c) § 39 ust. 1 i ust. 2 w zakresie wyrazów "przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach";

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że podstawę prawną podjętej Uchwały stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2023 r. poz. 977 ze zm., zwanej dalej "ustawą" lub "u.p.z.p.").

Odnośnie stwierdzenia nieważności § 14 ust. 1 Uchwały Wojewoda wskazał, że sposoby wydobycia, gromadzenia i wykorzystania lub usunięcia warstw gleby pochodzącej z wykopów budowlanych zostały określone w aktach prawnych rangi ustawowej. Obowiązek zdjęcia i wykorzystania próchniczej warstwy gleby może zostać nałożony wyłącznie w drodze decyzji starosty o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U z 2024 r. poz. 82) i wyłącznie w odniesieniu do określonych rodzajów gruntów, tj. gruntów rolnych klas I, II, lila, lllb, III, IVa i IV oraz torfowisk.

Natomiast odnosząc się do § 6 Uchwały Wojewoda wskazał, że w jego ocenie przepis ten stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, ponieważ uniemożliwia pewne i jednoznaczne przyporządkowanie ustaleń uchwały w zakresie dopuszczonego rodzaju zabudowy i zagospodarowania terenu dla terenu oznaczonego symbolem MNB. Zaskarżona Uchwała jest aktem prawa miejscowego, zatem zawarte w niej regulacje muszą być precyzyjne, aby można było z zapisów planu miejscowego wywieść jednoznaczne normy prawne, które będą przejrzyste i zrozumiałe dla adresatów aktu prawnego. Stąd też, zdaniem organu nadzoru, użyte w § 21 Uchwały sformułowanie "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej lub grupowej" z przyczyn wskazanych powyżej powinno być wyeliminowane. Przedmiotowe wyeliminowanie umożliwi pewne i jednoznaczne przyporządkowanie ustaleń § 21 Uchwały do właściwego oznaczenia terenu MNB wskazanego w § 6 pkt 3 Uchwały.

Dalej wskazano, że uchwałodawca w § 39 Uchwały ustalił wspólne dla wszystkich terenów wskaźniki minimalnej liczby miejsc do parkowania w stosunku do liczby lokali mieszkalnych w budynkach jednorodzinnych, wielorodzinnych i wielorodzinnych z usługami, powierzchni użytkowej lokali usługowych wydzielonych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych lub wielorodzinnych z usługami, powierzchni użytkowej lokali usługowych wydzielonych w budynkach usługowych oraz minimalnej liczby miejsc do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W odniesieniu do terenu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług, oznaczonego w uchwale symbolem MW-U, dopuszczono "realizacje miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach". Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego postanowienia § 39 ust. 1 i 2 Uchwały dopuszczające możliwość realizacji ustalonego normatywu parkingowego dla terenu oznaczonego symbolem MW-U na ogólnodostępnych parkingach (zlokalizowanych poza granicami obszaru objętego uchwałą) stanowią istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Zawarcie w Uchwale w sprawie planu miejscowego ustaleń, które miałyby być realizowane na terenach innych niż objęte granicami tego planu stanowi przekroczenie kompetencji i istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Wojewoda przywołał również przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) i Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679), które nakazują zawarcie miejsc postojowych w miejscowym planie. Plan miejscowy musi w sposób precyzyjny umożliwiać ustalenie spełnienia przesłanki wymaganej liczby stanowisk postojowych. Również zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo m. in. minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową.

Powyższe braki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Międzychód w zakresie przyjęcia przez organ kolegialny "realizacji miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach", uniemożliwiają zdaniem Wojewody zgodne z obowiązującymi przepisami wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym w szczególności dopełnienie obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej wynikających wprost z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) - sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe rażące naruszenia zasad sporządzania planu wielokrotnie stawały się podstawą odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w I lub w II instancji.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Międzychodu wniosła o jej oddalenie. Organ zwrócił uwagę, że w obrębie Uchwały w jej § 15 oraz § 39 ust. 1-4 lokalny prawodawca posługuje się pojęciem ustala się obowiązek. W zaskarżonym § 14 ust. 1 Uchwały nie zostało zastosowane wbrew temu co twierdzi Skarżący ww. sformułowanie w sprawie ustalenia jakiegokolwiek obowiązku. Co więcej, Skarżący jako organ nadzoru od kilku lat akceptuje analogiczne postanowienia w uchwałach rad gmin.

W odniesieniu do zaskarżonego § 21 Uchwały w zakresie wyrazów "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej lub grupowej", organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia 13 grudnia 2023 r., złożone w toku postępowania nadzorczego (znak [...]), że powyższe jest omyłką pisarską i wymaga sprostowania w uchwale. Organ podał, że wbrew twierdzeniom Skarżącego nie sformułował w swoich wyjaśnieniach, że ww. omyłka pisarska wymaga unieważnienia w treści Uchwały. Organ wskazał w ww. piśmie, że omyłka pisarska wymaga sprostowania lub korekty, co mogła uczynić rada gminy w ramach swoich kompetencji, jednak z uwagi na czasochłonność procedury planistycznej nie zdążyła tego zmienić.

Dalej wskazano, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, w orzecznictwie można odnaleźć stanowiska zgodnie z którymi: w praktyce wszystkie obszary wyznaczone w planie stanowią funkcjonalną całość, ale są również powiązane z terenami zlokalizowanymi poza granicami oraz poza granicami danej gminy (w szczególności w zakresie wspólnej infrastruktury licznej i komunikacyjnej). Nie sposób zatem interpretować poszczególnych zapisów planu z pominięciem istniejących uwarunkowań przestrzennych i zakładać, że dany obszar oznaczony w planie ma funkcjonować samodzielnie w oderwaniu od sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a tym samym z góry wykluczać wszelkie powiązania pomiędzy tymi terenami. Na gruncie odpowiedzialności za szkody planistyczne podnosi się, że "obszary objęte regulacją miejscowego planu stanowią funkcjonalną całość wraz z obszarami znajdującymi się poza jego granicami, nawet jeśli należą one do innej gminy. Widać tę zależność choćby na przykładzie inwestycji użytku publicznego (np. linii infrastrukturalnych i komunikacyjnych). Żaden obszar państwa nigdy nie funkcjonuje w oderwaniu od innych obszarów, wszystkie są powiązane na wielu różnych płaszczyznach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co wynika wyraźnie w treści przepisu art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977, dalej "u.p.z.p." w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia Uchwały). Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 30 listopada 2024 r. pod pozycją 10729.

Skargę na przedmiotową Uchwałę Nr LXXI 11/637/2023 Rady Miejskiej Międzychodu z dnia 14 listopada 2023 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Międzychód - obrąb Międzychód ul. Pocztowa - dz. nr 1654, ul. Podgórna, ul. Zagrodowa - część dz. 1220/51 wywiódł Wojewoda jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 609 ze zm.; w skrócie "u.s.g."). Zaskarżył ją w części obejmującej jej § 14 ust. 1, § 21 w zakresie wyrazów "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej lub grupowej" oraz jej § 39 ust. 1 i ust. 2 w zakresie wyrazów "przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach".

W tym miejscu podkreślić należy, że Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności Uchwały jedynie we wskazanej powyżej części z uwagi na rażące naruszenie prawa, co wyznaczyło zakres zaskarżenia przedmiotowej Uchwały i rozpoznania skargi przez Sąd.

Rada uchwaliła zaskarżony akt na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia Uchwały. Jako podstawę prawną wskazano ten przepis oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały nie orzekł o jej nieważności chociażby w części, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę w trybie art. 93 u.s.g. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody 12 lipca 2024 r. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., chociażby w części, dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Żadnych zarzutów w tym zakresie nie podnoszono w skardze.

Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). Zasady sporządzania planu miejscowego w aspekcie jego wymaganej oraz dopuszczalnej treści zostały szczegółowo określone przede wszystkim w przepisach art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. – określających katalog zagadnień (elementów treściowych) podlegających normowaniu w planie miejscowym: "obowiązkowo" (ust. 2) oraz "w zależności od potrzeb" (ust. 3) – a dodatkowo scharakteryzowany w powyżej wskazanym rozporządzeniu Ministra infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy jednak zauważyć, że taki sposób rozumienia owej "obligatoryjności" elementów planu wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w tym przepisie, wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń (por. wyroki NSA: z 23.04.2010 r., II OSK 311/10; z 13.10.2011 r., II OSK 1566/11; z 06.09.2012 r., II OSK 1343/12 – CBOSA; por. też: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, art. 15 Nb 6, s. 18; I. Zachariasz [w:] H. Izdebski, I. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2013, uw. 3 do art. 15). W pewnym sensie są to więc także postanowienia wprowadzane do konkretnego planu miejscowego "w zależności od potrzeb" – z tym że "potrzeb" pojmowanych obiektywnie, jako ściśle uwarunkowanych istniejącymi okolicznościami faktycznymi, a nie, jak na tle art. 15 ust. 3 u.p.z.p., bardziej subiektywnie, jako wynikających z własnej, swobodnej oceny organu planistycznego (por. wyrok NSA z 27.11.2018 r., II OSK 2406/18, CBOSA).

Dalej należy podkreślić, że w świetle art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Na gruncie tych przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z Zasadami techniki prawodawczej, które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016r., poz. 283, dalej "ZTP"). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej trzeba będzie zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ("TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z 27.04.2004 r., P 16/03, OTK-A 2004, nr 4, poz. 36; wyrok TK z 23.05.2006 r., SK 51/05, OTK-A 2006, nr 5, poz. 58; wyrok TK z 16.12.2009 r., Kp 5/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 170; wyrok TK z 03.12.2015 r., K 34/15, OTK-A 2015, nr 11, poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Podobne stanowisko zajął w doktrynie G. Wierczyński, zdaniem którego sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2015, s. 205–206).

Konsekwentnie należy przyjąć, że naruszenie przez organ planistyczny owych "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" będzie równoznaczne z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego.

Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 ZTP (podobnie: § 134 pkt 1) w zw. z § 143 ZTP, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Regulacja ta koresponduje z przepisem art. 94 Konstytucji RP, który wskazuje, że akty prawa miejscowego muszą być ustanawiane nie tylko "na podstawie", ale i "w granicach" upoważnień zawartych w ustawie. W odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego owe granice upoważnienia ustawowego wyznaczają przede wszystkim przepisy art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p.

Powyższe odniesienia o charakterze ogólnym mają zastosowanie w szczególności do postanowienia § 14 ust. 1 Uchwały, który znajduje się w rozdziale III Uchwały zatytułowanym "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu". Zgodnie z treścią tej regulacji "Ustala się selektywne gromadzenie warstwy humusowej i mineralnej pochodzących z wykopów ziemnych, powstałych w wyniku realizacji zapisów planu.".

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Sąd podziela jednak stanowisko Wojewody, że postanowienie § 14 ust. 1 Uchwały stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. do określania powyższej materii w akcie prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

Zamieszczony w postanowieniu § 14 ust. 1 Uchwały obowiązek regulacji powyższego zagadnienia w planie miejscowym nie wynika, bowiem z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ewentualny obowiązek zdjęcia próchnicznej warstwy gleby może zostać, bowiem nałożony w drodze decyzji administracyjnej, która jest wyłączną formą prawną rozstrzygania o tej kategorii spraw. Wobec powyższego żaden przepis prawa lokalnego nie może obligować adresatów planu miejscowego do podjęcia działań w tym zakresie. Postanowienie planu miejscowego rozstrzygające w sprawie obowiązku selektywnego gromadzenia warstwy mineralnej i humusowej jest niedopuszczalne przez to, że determinuje treść decyzji, którą ewentualnie podejmował będzie właściwy organ administracji publicznej.

Realizacja obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. wymaga również uwzględnienia postanowień przepisów szczególnych - w tym zakresie norm ujętych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556) oraz ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 z późn. zm.).

Na mocy art. 75 ustawy - Prawo ochrony środowiska w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych (ust. 1). Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji (ust. 2). Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą (ust. 3). Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 3 (ust. 4). To m.in. decyzja o pozwoleniu na budowę określa sposób zagospodarowania wydobytych mas ziemnych w razie takiej konieczności. Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w przypadku przedsięwzięć, dla których była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r., poz. 104), określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz inne decyzje, przed wydaniem których została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 1). Ponadto, w decyzji o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji, wydawanej przez starostów na podstawie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wymaganej przed ubieganiem się o pozwolenie na budowę, może zostać nałożony na inwestora, na mocy art. 14 tej ustawy, obowiązek zdjęcia oraz wykorzystania na cele poprawy wartości użytkowej gruntów próchnicznej warstwy gleby z gruntów rolnych klas I, II, IlIa, IIIb, III, IVa i IV oraz z torfowisk.

Uznać więc należy, że uregulowanie sposobu postępowania z warstwą humusową i mineralną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego narusza prawo w sposób istotny. Po pierwsze, plan miejscowy ustala jednorodne zasady gromadzenia warstwy humusowej i mineralnej względem wszystkich terenów objętych planem, natomiast przywołane powyżej przepisy prawa powszechnie obowiązującego świadczą o tym, że postępowanie z zewnętrzną warstwą ziemi może być uregulowane w odmienny sposób na różnych terenach. Ponadto, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych akt prawa miejscowego nie może swoimi postanowieniami wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia, naruszać innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a także nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie (wyrok NSA dnia 30 września 2009 r., sygn. akt. II OSK 1077/09, Legalis nr 215766, wyrok NSA oz. We Wrocławiu z 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/WR 1179/98, Legalis nr 178893).

Zdaniem Sądu, postanowienie § 14 ust. 1 zaskarżonej Uchwały należy uznać za niezgodne z prawem przekroczenie przez organ stanowiący gminy powierzonych przez art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. kompetencji. Tak sformułowany obowiązek niewątpliwie pozbawiony jest więc podstawy prawnej, a ponadto kwestionowane postanowienie planu uznać należy za niezgodną z prawem modyfikację regulacji ustawowych. Ewentualny obowiązek gromadzenia humusowej i mineralnej warstwy gleby może zostać nałożony w drodze decyzji administracyjnej, np. wydawanej na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska, art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, czy też art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tak WSA we Wrocławiu z 15 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 795/15, CBOSA).

Bez znaczenia przy tym pozostaje argumentacja Rady wskazana w odpowiedzi na skargę, że analogiczne postanowienia zawarte są w uchwałach innych gmin.

W tym miejscu, Sąd na podstawia art. 134 § 1 P.p.s.a. uznał za zasadne stwierdzić nieważność także § 14 ust. 2 Uchwały, który odnosi się do regulacji wskazanej w § 14 ust. 1 Uchwały, skoro został zawarty w tym samym § 14 i reguluje sposób zagospodarowania nadmiaru mas ziemi powstałych w wyniku realizacji zamierzeń planu. Postanowienie to w sposób istotny narusza prawo, albowiem tak jak § 14 ust. 1 Uchwały wykracza poza delegację ustawową wynikającą z art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. Nadto, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę postanowienie § 14 ust. 2 Uchwały zostało sformułowane w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości interpretacyjne wbrew zasadzie wynikającej z § 6 ZTP w zw. z § 143 ZTP. Nadto, postanowienie to dopuszcza zagospodarowanie mas ziemi poza obszarem objętym niniejszą Uchwałą, o czym poniżej.

Istotne znaczenie ma bowiem wysłowiony w Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w ich § 6) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6, s. 38–39). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z 26.03.2016 r., IV SA/Po 62/16, CBOSA).

Wobec powyższego akt prawa miejscowego, jak każdy akt normatywny, ze swej istoty powinien zawierać wyłącznie wypowiedzi (postanowienia) służące wyrażaniu norm prawnych, a więc określonych dyrektyw postępowania, a nie przekazywaniu nienormatywnych wypowiedzi (informacji, postulatów itd.). Racjonalny prawodawca używa przepisów prawnych tylko do wyrażania norm prawnych, będących narzędziem do osiągnięcia założonych celów. Przepisy prawne powinny więc zawierać tylko te wypowiedzi, które służą odtwarzaniu norm prawnych. Prawodawca musi unikać wypowiedzi, które nie są niezbędne dla wyrażenia normy prawnej, bo inaczej organy stosujące prawo będą starały się w drodze interpretacji nadać tym wypowiedziom jakieś znaczenie normatywne i w obrocie prawnym znajdą się przepisy wyrażające nie to, co było intencją prawodawcy (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 5 do § 11 ZTP). Zgodnie bowiem z powszechnie przyjętą dyrektywą wykładni, każde wyrażenie tekstu prawnego ma charakter normatywny i dlatego w procesie wykładni interpretator nie może pominąć żadnego wyrażenia. W odniesieniu do przepisów rangi ustawowej omawianą zasadę wyraźnie potwierdza § 11 ZTP, zgodnie z którym w ustawie nie zamieszcza się wypowiedzi, które nie służą wyrażaniu norm prawnych, a w szczególności apeli, postulatów, zaleceń, upomnień oraz uzasadnień formułowanych norm. Zasada ta znajduje odpowiednie zastosowanie do aktów prawa miejscowego, na mocy odesłania z § 143 ZTP.

Podkreślić, zatem należy, że - jak wynika z postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 15 kwietnia 2008 r. sygn. P 26/07 (OTK-A 2008, nr 3, poz. 52) - tworzenie przepisów zbędnych jest błędem techniki prawodawczej, który w konkretnym przypadku może prowadzić do uznania, że doszło do sprzeczności z wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego zasadą poprawnej legislacji – jeśli zostanie wykazane, że skutków tego błędu nie można usunąć za pomocą reguł wykładni i reguł kolizyjnych powszechnie uznawanych i stosowanych w praktyce egzegezy przepisów prawnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 12 do § 11 ZTP).

Powyższe uwagi odnoszą się także do następnego wniosku Wojewody o stwierdzenie nieważności § 21 Uchwały w zakresie wyrazów "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub grupowej". Postanowienie powyższe uniemożliwia pewne i jednoznaczne przyporządkowanie ustaleń planu w zakresie dopuszczonego rodzaju zabudowy. Mianowicie w tym postanowieniu Uchwały Rada wskazała, że na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej lub grupowej, oznaczonym symbolem MNB:

1) ustala się realizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych bliźniaczych

2) dopuszcza się realizację urządzeń infrastruktury technicznej.

Tymczasem teren oznaczony symbolem MNB Rada określiła jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bliźniaczej (§ 6 pkt 3 Uchwały). Tym samym postanowienie § 21 w zaskarżonej części stanowi omyłkę pisarską, czego nie negowała również Rada Miejska Międzychodu w odpowiedzi na skargę.

W tym wypadku Sąd stwierdził, że powyższa omyłka powoduje problemy z prawidłowym odczytaniem treści postanowienia Uchwały oraz z jego spójną interpretacją, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiego postanowienia Uchwały z uwagi na istotne naruszenie prawa.

Przechodząc do wniosku Wojewody o stwierdzenie nieważności postanowienia § 39 ust. 1 i ust. 2 Uchwały w zakresie wyrażenia "przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach" wskazać należy, że w § 39 ust. 1 Uchwały, Rada ustaliła obowiązek zapewnienia min. 2 miejsc postojowych w granicach działki budowlanej dla samochodów osobowych na każdy lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym oraz minimum 1 miejsca postojowego na każdy lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym wielorodzinnym lub wielorodzinnym z usługami, przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach. Natomiast w § 39 ust. 2 Uchwały Rada ustaliła obowiązek realizacji min. 2 miejsc postojowych dla samochodów osobowych na każde rozpoczęte 50 m2 powierzchni użytkowej lokalu usługowego, wydzielonej w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych lub w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach.

W niniejszej sprawie Wojewoda wnosi o stwierdzenie nieważności § 39 ust. 1 i ust. 2 Uchwały w zakresie wyrażenia "przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach" ponieważ dla terenu MW-U dopuszczono realizację parkingów na ogólnodostępnych parkingach, które zlokalizowane mają być poza granicami planu miejscowego. Sąd podziela stanowisko Skarżącego, że uregulowanie takie stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast, w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", integralną częścią uchwały, o której mowa powyżej jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu miejscowego (art. 14 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Przy czym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na danym terenie (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie prawa własności (art. 6 ust. 1 ustawy) na obszarze objętym planem. Dalej, z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika obowiązek określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. W § 4 pkt 7 lit. a) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2404) nakazano ustalenie zasad, parametrów i wskaźników, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy, w tym minimalną liczbę miejsc do parkowania w stosunku do liczby lokali mieszkalnych, liczby osób mogących jednocześnie przebywać w budynku, liczby zatrudnionych lub powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Z powyższych regulacji ustawowych wynika zatem, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest pierwszym etapem prowadzącym do uchwalenia, czy zmiany planu, a jej rolą jest zakomunikowanie wszczęcia właściwego procesu planistycznego oraz wyznaczenie - na załączniku graficznym - granic obszaru, jakiego dotyczyć będą ustalenia przyszłego planu. Zadaniem uchwały uruchamiającej postępowanie w tym przedmiocie jest jednoznaczne wskazanie terenu, do którego odnosi się uchwała i następująca po niej procedura.

Oznacza to, że określony w załączniku graficznym do uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia (zmiany) planu obszar, wyznacza terytorialny zakres regulacji planistycznych. Innymi słowy wyłącznie w odniesieniu do tego obszaru prowadzone są czynności planistyczne i opracowywany projekt lokalnych norm prawnych. Jedynie w odniesieniu do tego obszaru będą obowiązywać uchwalone przepisy prawa miejscowego. Obszar tej musi następnie odpowiadać rysunkowi planu, który zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi załącznik do uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego (wyr. NSA z 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3008/19, CBOSA).

Reasumując, przepis art. 14 ust. 1 u.p.z.p. gwarantuje, że uchwała rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie będzie dotyczyła terenu, co do którego nie podjęto wcześniejszej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. W przypadku, gdy rada gminy, tak jak w realiach rozpoznawanej sprawy, wykroczyła zakresem swoich regulacji poza granice obszaru objętego planem miejscowym, to tym samym dokonała ingerencji w sposób zagospodarowania terenów sąsiednich, które nie są objęte regulacjami Uchwały.

W konsekwencji regulacja Uchwały, która w szczególności wykracza poza teren objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ma to miejsce w przypadku § 39 ust. 1 i 2 Uchwały w zaskarżonej części stanowi samo w sobie naruszenie zasad i jest to naruszenie istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

W niniejszej sprawie obszar objęty planem wynika jednoznacznie z treści uchwały Nr LII/474/2022 Rady Miejskiej Międzychodu z dnia 26 kwietnia 2022 r. i załączonego do niej załącznika graficznego (akta planistyczne). Nadto z części graficznej Uchwały wynika jednoznacznie, że teren oznaczony symbolem MW-U stanowi zabudowaną działkę budowlaną o nr ewid. 1654 i jest w całości objęty obszarem wyznaczonym na załączniku graficznym nr 1 do uchwały z dnia 26 kwietnia 2022 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego dopuszczenie realizacji miejsc postojowych dla terenu oznaczonego symbolem MW-U na ogólnodostępnych parkingach prowadzi do obowiązku ich zapewnienia na obszarach nieobjętych planem.

Nadto słusznie zwraca uwagę Skarżący, że w § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r., poz. 1225) wskazuje się, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Natomiast, przepisy

§ 14 i § 15 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679) wyznaczają wymagany zakres części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, w którym mieści się zestawienie powierzchni parkingów i określenie układu komunikacji wewnętrznej terenu, w tym w szczególności parkingów. Powyższe jest niezbędne do sprawdzenia zgodności projektu z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zacytowane powyżej przepisy szeroko rozumianego prawa budowanego nakładają bowiem na inwestorów obowiązek zapewnienia odpowiednich miejsc parkingowych i postojowych. Organy administracji architektoniczno-budowanej przed wydaniem pozwolenia na budowę (lub przyjęciem zgłoszenia) są zobowiązane do zbadania czy w ramach projektowanej inwestycji zapewniono wymaganą liczbę stanowisk postojowych, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Zatem to plan miejscowy musi w sposób precyzyjny umożliwiać ustalenie spełnienia przesłanki wymaganej liczby stanowisk postojowych. Postanowienia planu dopuszczające realizację parkingów poza granicami planu uniemożliwiają zgodne z obowiązującymi przepisami wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym w szczególności dopełnienie obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej wynikających wprost z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) - sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dopuszczenie możliwości lokalizacji miejsc postojowych poza granicami planu stwarza stan niepewności co do faktycznej możliwości ich realizacji w przyszłości. Jako oczywista jawi się możliwość, że plan/plany lub decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obejmujące te tereny nie będą uwzględniały zaskarżonej Uchwały, a tereny nieobjęte planem uzyskają odmienne przeznaczenie lub staną się niezbędne dla obsługi innej jednostki funkcjonalnej. Tymczasem miejsca do parkowania muszą być urządzane na terenie inwestycji i muszą mieć charakter trwały.

Wszystko to stwarzać będzie stan niepewności co do możliwości przeznaczenia danego terenu i znacznie utrudniać lub uniemożliwiać organowi administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym i obowiązującymi przepisami przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (lub przyjęciem zgłoszenia). Możliwa jest bowiem sytuacja, że ustalenia dwóch sąsiednich planów będą wzajemnie się wykluczać lub przyznawać prawo do skorzystania z tego samego terenu różnym podmiotom, co należy uznać za nieuprawnione. Szczególnie istotne jest, aby miejsca postojowe obsługujące teren danej inwestycji miały charakter trwały gdyż w świetle prawa niedopuszczalna jest sytuacja zapewnienia wymaganych planem miejscowym miejsc postojowych tylko na potrzeby uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę czy decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK1498/06, CBOSA), a o takiej trwałości nie możemy mówić kiedy o warunkach zagospodarowania i zabudowy danego terenu decydować mają dwa odrębnie sporządzane opracowania planistyczne. Również, gdy nastąpi zmiana w strukturze własnościowej danych terenów, wymóg trwałości może nie być możliwy do spełnienia.

Słusznie zarzuca zatem Skarżący, że określenie w Uchwale dopuszczenia lokalizowania miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach, znajdujących się poza granicami planu nie stanowi prawidłowej realizacji obowiązku przewidzianego w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., a wręcz przeciwnie prowadzi do iluzorycznego wypełnienia obowiązku spełnienia warunku określenia, tzw. "normatywu parkingowego".

Odnosząc się do odpowiedzi organu na skargę Wojewody w tym zakresie, Sąd wskazuje, że przytoczone stanowisko orzecznictwa wyroku WSA w Krakowie z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 609/17 i doktryny, która odwołuje się do powyższego orzeczenia dotyczy innego stanu faktycznego sprawy administracyjnej, mianowicie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób też nie zgodzić się z przytoczoną frazą, że w praktyce wszystkie obszary wyznaczone w planie stanowią funkcjonalną całość, ale są również powiązane z terenami zlokalizowanymi poza granicami oraz poza granicami danej gminy (w szczególności w zakresie wspólnej infrastruktury i komunikacji); nie sposób zatem interpretować poszczególnych zapisów planu z pominięciem istniejących uwarunkowań przestrzennych i zakładać, że dany obszar oznaczony w planie ma funkcjonować samodzielnie w oderwaniu od sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a tym samym z góry wykluczać wszelkie powiązania pomiędzy tymi terenami. Jednak, ze stanowiska WSA w Krakowie nie sposób wywieźć, że zaakceptowana została teza, iż regulacje planu miejscowego i przewidziany przez niego sposób zagospodarowania przestrzennego może odnosić się do terenów poza obszarem konkretnego planu miejscowego.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części obejmującej jej: § 14 ust. 1 i 2; § 21 w zakresie wyrażenia "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej lub grupowej,"; a także § 39 ust. 1 i ust. 2 w zakresie wyrażenia ", przy czym w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW-U dopuszcza się realizację miejsc postojowych na ogólnodostępnych parkingach".

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 P.p.s.a., obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, równoważne minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz 1935, ze zm.), jak w punkcie 2 wyroku.