Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1138/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108 par. 2, 3 i 4, art. 116, art. 162 par. 1, art. 201 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 10, art. 11, art. 13 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 60 poz 535
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze
article: art. 170, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Asesor WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 roku sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe – w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok – spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1138/07

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności Pana K. W. za zobowiązania podatkowe "A" Sp. z o.o., z siedzibą w S., w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 32.074,77 zł.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] w/w organ podatkowy orzekł o odpowiedzialności Pana K. W. za zobowiązania podatkowe "A" Sp. z o.o. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 32.074,77 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 14.139,- zł. Jednakże organ odwoławczy uchylił tą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji ze względu na konieczność ustosunkowania się do dodatkowych dowodów przedstawionych przez stronę w odwołaniu – wszczęcia postępowania układowego z wierzycielami, sprawdzenia wierzytelności przysługujących Spółce od J. K. i firmy "B" oraz sprawdzenia bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Spółki.

Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. orzekł o odpowiedzialności Pana K. W. za zobowiązania podatkowe "A" Sp. z o.o. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 32.074,77 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 16.846,- zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż powyższa zaległość "A" Sp. z o.o. powstała na skutek niewpłacenia podatku dochodowego od osób prawnych zadeklarowanego przez Spółkę w zeznaniu CIT-8 za 2002 r., złożonego w dniu 31 marca 2003 r., a następnie skorygowanego w dniu 23 czerwca 2006 r.

Zarząd Spółki, jak wskazał organ podatkowy, jest jednoosobowy, a Prezesem Zarządu jest Pan K. W.

Po przytoczeniu treści przepisu art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że przedłożony przez stronę dowód w postaci kserokopii podania do sądu o otwarcie postępowania układowego nie wypełnia przesłanek wynikających z art. 116 § 1 w/w ustawy. Sąd Rejonowy dla [....] poinformował, że wniosek podatnika zarządzeniem z dnia [....] r. został mu zwrócony, gdyż nie spełniał wymogów wynikających z ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze. Ponadto wskazano, że postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy dla [....] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości w/w Spółki na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze.

W związku z tym organ stwierdził, że nie można uznać aby wniosek o ogłoszenie upadłości był złożony we właściwym czasie, gdyż wniosek ten był złożony w momencie kiedy podatnik był już niewypłacalny. Również brak należytej staranności w złożeniu wniosku o otwarcie postępowania układowego doprowadziło do odrzucenia wniosku. Zatem organ uznał, że nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit a) Ordynacji podatkowej.

Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. powołał się na pisma Komornika Sądowego (z dnia 27 marca 2007 r., które potwierdzało bezskuteczność egzekucji z majątku "A" Sp. z o.o. i z dnia 5 lutego 2007 r., informujące o bezskuteczności egzekucji z wierzytelności przysługującej Spółce od firmy "C" – J.K., gdyż od tej firmy dłużnikowi nie przysługiwały żadne wierzytelności).

Uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne sprawy organ stwierdził, że wystąpiły przesłanki do wydania decyzji orzekającej odpowiedzialność Pana K. W. zaległości w/w Spółki, gdyż: 1) pełnił on obowiązki członka zarządu w okresie powstania długów, 2) nie zaistniały okoliczności zwalniające członka zarządu od odpowiedzialności, wskazanej w art. 116 § 1 pkt 1 lit a) i b) Ordynacji podatkowej, 3) strona nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [....] r. nr [....] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest, że Pan K. W. w okresie kiedy powstały zaległości podatkowe "A" Sp. z o.o. był Prezesem Zarządu tej Spółki.

Komornik Sądowy - jak podkreślił organ odwoławczy - pismem z dnia 5 lutego 2007 r. poinformował wierzyciela, iż po podjęciu czynności egzekucyjnych otrzymał odpowiedź, że "A" Sp. z o.o. nie przysługiwały i nie przysługują od firmy "B-J. K. żadne wierzytelności. Pismo to jest dowodem w sprawie i dowód ten nie wymaga dodatkowego postępowania. Z kolei dodatkowa informacja Komornika Sądowego z dnia 27 marca 2007 r. potwierdziła bezskuteczną egzekucję z majątku "A" Sp. z o.o. i Komornik postanowieniem wydanym na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c. umorzył postępowanie egzekucyjne i wskazał, że w toku czynności egzekucyjnych egzekucja z ruchomości, rachunków bankowych i wierzytelności, jest bezskuteczna.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona wskazała, iż Spółce przysługiwała wierzytelność od firmy "D"SA w W., jednakże po sprawdzeniu tej informacji stwierdzono, że Spółka nie posiadała od tej firmy wymagalnych wierzytelności. Ponadto z informacji uzyskanej od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. - jak wskazał organ odwoławczy - wynika, że do tej wierzytelności była skierowana egzekucja, jednakże z informacji uzyskanej od dłużnika zajętej wierzytelności wynikało, że należność ta została przekazana na rzecz firmy "E"na skutek dokonanej cesji wierzytelności.

W związku powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że Pan K. W. nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Spełniona zatem została przesłanka do orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe "A", określona w art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie - jak wskazał organ odwoławczy - nie została również spełniona druga przesłanka uwolnienia się od odpowiedzialności członka zarządu określona w art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a mianowicie Pan K. W. nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, oparte na informacjach uzyskanych od Sądu Rejonowego dla [....] (pismo Sądu z dnia 31 października 2006 r.) oraz na postanowieniu Sądu Rejonowego dla [....] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych z dnia [....] r., którym oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości w/w Spółki na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze.

Końcowo organ odwoławczy wskazał także, iż wniosek strony o zawieszenie postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności Pana K. W. za zobowiązania "A" Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. został rozpatrzony przez Urząd Skarbowy w S. postanowieniem z dnia [....] r. nr [....], które utrzymane zostało w mocy w wyniku rozpatrzenia przez organ drugiej instancji zażalenia i ostatecznie postanowienie to zaskarżone zostało przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej Pan K. W. wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto wniósł o uznanie przesłanek z art. 201 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, uzasadniających zawieszenie postępowania podatkowego.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż wszelkie jej argumenty i pisma kierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie znalazły dostatecznego zrozumienia i rozpatrzone zostały tendencyjnie, tak aby doprowadzić do płynnego wykonania orzeczenia. Nieuwzględnienie postanowień przepisów art. 201 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej pozwala organom do swobodnej oceny i kwalifikacji posiadanych dokumentów. Dokumentacja sprawy jest "rozkompletowana", bo taką strona przejęła od syndyka i nie można jej złożyć do sądu cywilnego w celu odzyskania należnych kwot pieniężnych, które będą służyły do rozliczeń z Urzędem Skarbowym.

Skarżący stwierdził też, iż organy podatkowe w uzasadnieniu decyzji nie odniosły się do wszystkich zgłaszanych przez niego zarzutów, a wskazujących na nieważność podejmowanych czynności w postępowaniu podatkowym.

Skarżący uważa też, iż przebywając w zakładzie karnym jest pozbawiony zdolności do wykonywania czynności prawnych i nie mógł czynnie uczestniczyć w postępowaniu kontrolnym jak i podatkowym, prowadzonych przeciwko "A" Sp. z o.o.

Ponadto - w ocenie skarżącego - zachodzą przesłanki wynikające z art. 201 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej do zawieszenia postępowania w sprawie odpowiedzialności K. W. za zobowiązania podatkowe "A" Sp. z o.o.

Do skargi strona skarżąca załączyła:

- kserokopię wezwania Urzędu Skarbowego w S. z dnia [....] r. o dostarczenie wszystkich dokumentów związanych rozliczeniem podatku od towarów i usług za okres objęty kontrolą podatkową,

- pismo firmy "F" Sp. z o.o. z dnia [....] r., informujące o prowadzeniu przez tą firmę postępowania windykacyjnego przeciwko J. K. na kwotę 963.000,- zł.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [....] r. zarzuciła ponadto organom podatkowym naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, polegające na:

- nieuwzględnieniu podnoszonych przez stronę okoliczności dotyczących przysługujących "A" Sp. z o.o. wierzytelności, m.in. od "B" – J.K., mimo że jej istnienie zostało wykazane przez skarżącego w piśmie stanowiącym załącznik nr 2 do skargi, a które stanowiłoby mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych podatnika;

- nieuwzględnieniu w toku postępowania okoliczności, iż podatnik przebywa w zakładzie karnym; jego czynny udział w postępowaniu podatkowym, o którym mowa w art. 123 Ordynacji podatkowej, jest wiec znacznie utrudniony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do załączników skargi, organ odwoławczy stwierdził, iż pismo Centrum Kompletowania Dokumentów "F" Sp. z o.o. - w którym wskazano, że firma ta na zlecenie "A" Sp. z o.o. prowadzi postępowanie windykacyjne przeciwko J. K. w chwil obecnej kompletuje dokumentację celem przeprowadzenia postępowania sądowego - nie stanowi dowodu na to, iż Przedsiębiorstwu przysługują wierzytelności od firmy "B" J. K. Z kolei pismo Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. dotyczy kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień – listopad 2002 r. i nie ma związku z rozstrzyganą sprawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co nasteruje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z póź. zm.) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (§ 1). Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2).

Pierwszym i podstawowym warunkiem odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest wykazanie przez organ podatkowy, że egzekucja do całego majątku spółki okazała się bezskuteczna. Kolejnym warunkiem jest stwierdzenie, że zaległości podatkowe powstały w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez daną osobę, wskazaną jako tę, która winna odpowiadać za powstałe zaległości. Trzecim warunkiem jest ustalenie, że nie zaistniały żadne okoliczności zwalniające ją od tej odpowiedzialności.

W zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., wykazano, że egzekucja z majątku "A" Sp. z o.o. okazała się bezskuteczna oraz, że Pan K. W. pełnił w 2002, 2003 i 2004 roku funkcję Prezesa Zarządu tej Spółki.

Odpowiedzialność członka zarządu, jako tzw. osoby trzeciej, ma charakter posiłkowy. Wynika to wyraźnie z przepisu art. 108 § 4 Ordynacji podatkowej, który zezwala na egzekucję zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w decyzji. Ma ona charakter konstytutywny - tworzy nowe stosunki prawne, zarówno gdy chodzi o ich podmioty, jak i przedmiot. Podmiotami tych stosunków są osoby trzecie; przedmiotem - odpowiedzialność odnosząca się do obowiązku pokrycia długu. Przypadki, w których decyzja taka nie może być przez organ podatkowy wydana wyliczone są enumeratywnie w art. 108 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

W niniejszej sprawie organy nie były zobowiązane do wcześniejszego wydania decyzji określającej zaległość podatkową, gdyż wystawiły administracyjny tytuł wykonawczy na podstawie złożonej przez podatnika deklaracji CIT-8, a zgodnie z art. 108 § 3 Ordynacji podatkowej w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może się skutecznie uwolnić od odpowiedzialności podatkowej, jeżeli zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej wykaże, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe); albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; wskazuje mienie półki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zgłoszenie wniosku musi być skuteczne i powinno ono zainicjować wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości nieodpowiadający wymogom określonym w ustawie lub nienależycie opłacony zwraca się bez wzywania o uzupełnienie lub opłacenie wniosku, a więc pismo zwrócone nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma procesowego do sądu. W niniejszej sprawie skarżący twierdził, iż złożył wniosek o wszczęcie postępowania układowego. Jednakże z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia [...] r. o sygn.. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...]Wydział ds. Upadłościowych i Naprawczych zwrócił podanie Spółki o ogłoszenie postępowania układowego. Ponadto Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. – Sąd Gospodarczy [..]Wydział Krajowego Rejestru Sądowego w piśmie z dnia [...] r. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., że postanowieniem z dnia [...] r. o sygn. [...] Sąd Rejonowy dla [....] - Sąd Gospodarczy [...]Wydział ds. Upadłościowych i Naprawczych oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości w/w Spółki na podstawie art. 13 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego.

Przyjąć też należy, iż pojęcie "właściwy czas" równoznaczne jest zgłoszeniu upadłości lub wszczęciu postępowania układowego, które nastąpiło w momencie, gdy stwierdzono, że spółka nie ma funduszy na płacenie swoich długów i że nie jest to sytuacja przejściowa. Przypadek ten unormowany jest w przepisach art. 10 i art. 11 powołanego wyżej Prawa upadłościowego i naprawczego - upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, a ustawodawca przyjął, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań.

Należy również podkreślić, że kryterium braku winy jako przesłanka wywodzenia określonych skutków prawnych występuje w Ordynacji podatkowej m.in. w art. 116 § 1 i art. 162 § 1. Jego istotę można streścić w ten sposób, że jako kryterium przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Osoba zainteresowana ma wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niej niezależne. Oczywiste jest, że negatywnie z omawianego punktu widzenia oceniana jest nie tylko wina umyślna, ale także wina nieumyślna w obu jej postaciach, tzn. niedbalstwa i lekkomyślności.

Sąd podzielił pogląd Dyrektora Izby Skarbowej, iż to nie organy podatkowe powinny wykazać brak zawinienia członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością co do niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. To na osobie członka zarządu spółki z o.o. ciąży obowiązek wykazania, że we właściwym czasie zgłosił upadłość lub złożył wniosek o wszczęcie postępowania układowego albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy. Ciężar udowodnienia terminu zgłoszenia takiego wniosku obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi określone okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 1006/01, OSP 2004/5/69).

Z akt sprawy nie wynika aby wszczęcie postępowania układowego bądź upadłościowego (zgłoszenie wniosku w tym zakresie) wobec Spółki z o.o. "A" nastąpiło we właściwym czasie.

Skarżący nie wskazał także mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części – nie wykazał aby Spółce przysługiwały jakiekolwiek wymagalne wierzytelności. Wszystkie informacje w tym zakresie zostały sprawdzone przez organy podatkowe i z tego względu nie można zarzucić im aby w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wskazanych przez stronę skarżącą przepisów postępowania podatkowego.

Ponadto należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r. (w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 824/07) oddalił skargę złożoną przez K. W.. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [....] roku nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności za zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych Spółki z o.o. za 2002 rok. Sąd przyznał rację organom podatkowym, że "nie została spełniona którakolwiek z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania prowadzonego wobec K. W. W szczególności nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie wskazywany w skardze art. 201 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. (...) Fakt przebywania w Zakładzie Karnym, na który powołuje się podatnik, nie jest okolicznością rzutującą na zdolność do czynności prawnych osadzonego. Ewentualne utrudnienia w realnym osobistym korzystaniu z praw i obowiązków strony postępowania nie należą do przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania podatkowego. Istotą wykonywania kary pozbawienia wolności jest ograniczenie możliwości samodzielnego wykonywania swych praw. Odbywanie kary pozbawienia wolności nie niweczy jednak w sposób generalny prawa występowania w postępowaniu jako strona i inicjowania czynności gromadzenia materiału dowodowego, np. poprzez pełnomocnika. (...) Podnoszona w odwołaniu oraz w skardze konieczność uzupełnienia dokumentacji nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania, podpadającej pod którykolwiek z punktów art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy nie był uprawniony do podjęcia postanowienia o zawieszeniu postępowania podatkowego z tej przyczyny. Uczynienie zadość żądaniu strony oznaczałoby w istocie wydanie postanowienia z naruszeniem prawa".

W związku z tym Sąd w tym składzie orzekającym nie był uprawniony do ponownej oceny zasadności odmowy zawieszenia postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności Pana K. W. za zobowiązania podatkowe "A" Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r., gdyż zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

D.T.