Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1051/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżone zarządzenie pokontrolne
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 340, art. 341 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi Gminy na zarządzenie pokontrolne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie realizacji zaleceń z zakresu korzystania z wód I. uchyla punkt 3, punkt 4 i punkt 5 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Gminy kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Gminy jest zarządzenie pokontrolne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie (dalej: Dyrektor RZGW) z dnia (...) lipca 2020 r. nr (...) w przedmiocie realizacji zaleceń z zakresu korzystania z wód. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniach 27, 29, 30 kwietnia oraz 4, 8, 12, 18, 22, 28 maja i 22 czerwca oraz 10 lipca 2020 r. upoważnieni przez Dyrektora RZGW pracownicy PGW Wody Polskie przeprowadzili w Gminie kontrolę z zakresu gospodarowania wodami. Jej wyniki utrwalono w protokole kontroli nr (...). Zakres kontroli obejmował korzystanie z wód oraz ochrony zasobów wodnych; przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy; wykonywania urządzeń wodnych; przestrzegania nałożonych na właścicieli gruntów obowiązków oraz ograniczeń; utrzymywania wód oraz urządzeń wodnych.

Zarządzeniem pokontrolnym z (...) lipca 2020 r. nr (...) Dyrektor RZGW, działając na podstawie art. 341 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.) oraz w oparciu o wyniki kontroli nałożył na Gminę [...] następujące zalecenia:

Dokonać sprostowania złożonych oświadczeń w zakresie ponoszenia opłat za usługi wodne przesyłanych kwartalnie do Zarządu Zlewni za okres od I kwartału 2018 r, uwzględniając całość powierzchni, z których odprowadzane są wody opadowo-roztopowe. Termin realizacji: do dnia 30 września 2020 r.

Uregulować stan formalno-prawny w zakresie budowy urządzeń wodnych służących do odprowadzania wód opadowo-roztopowych do wód do ziemi lub do urządzeń wodnych. Termin realizacji do dnia 30 października 2020 r.

Uregulować stan formalno-prawny w kwestii odprowadzania wód opadowo- roztopowych. Termin realizacji do dnia 30 października 2020 r.

Złożyć stosowne wnioski w celu zawarcia umów na korzystanie z gruntów pokrytych wodami. Termin realizacji do dnia 30 października 2020 roku.

Utrzymywać w należytym stanie technicznym urządzenia wodne, ubezpieczenia cieku naturalnego oraz rowy melioracyjne, do których odprowadzane są wody

opadowo- roztopowe. Termin realizacji: niezwłocznie od otrzymania zarządzenia z zaleceniem ciągłego przestrzegania.

Jednocześnie zaznaczył, że do dnia 16 listopada 2020 r. do organu należy przesłać informację o podjętych działaniach w celu realizacji zarządzenia pokontrolnego.

W uzasadnieniu organ odnosząc się do poszczególnych zaleceń wyjaśnił, że przeprowadzona kontrola wykazała, że:

W oświadczeniach podmiotu przesyłanych w celu ustalenia opłaty zmiennej za usługi wodne przedstawiona została ilość wód opadowych i roztopowych odprowadzanych na terenie aglomeracji miejskie z obszaru 3 285 m2. Natomiast w trakcie kontroli ustalono, że całkowita powierzchnia z której należało uwzględnić ilość odprowadzonych wód opadowych i roztopowych wynosi 47 215,40 m2. Do przedmiotowej powierzchni wlicza się wskazaną przez kontrolowanego powierzchnię skanalizowanych dróg, parkingów, budynków oraz chodników na terenie miasta [...] oraz powierzchnię wyszczególnione w pozwoleniach wodnoprawnych Starosty z dnia 11 lipca 2017 r. (...), z dnia 30 czerwca 2017 r. (...) oraz z dnia 29 marca 2011 r. (...).

Gmina nie przedstawiła odpowiednich dokumentów na budowę urządzeń wodnych, tj. wylotów odprowadzających wody opadowe lub roztopowe do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych. Niezbędne jest przeprowadzenie czynności mających na celu uregulowanie stanu formalno-prawnego (legalizacji lub likwidacji) urządzeń wodnych, tj.: wylotu odprowadzającego wody opadowo-roztopowe z terenu budynku Domu Ludowego wylotu PCV o średnicy 0 400 mm, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 953 w miejscowości [...], gmina [....], służącego do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z drogi gminnej, wylotu kolektora kanalizacji deszczowej wód opadowych i roztopowych pochodzących ze skanalizowanego terenu Zespołu Szkół w [...] (aktualnie Szkoła Podstawowa w [...]), wylotu odprowadzającego wody opadowe i roztopowe z terenu targowiska "Mój Rynek".

Gmina nie posiada wymaganych pozwoleń wodnoprawnych w zakresie odprowadzania wód opadowo-roztopowych do wód lub do ziemi, za pomocą: wylotu betonowego typu ciężkiego o średnicy 0 315 mm wyszczególnionego w pozwoleniu wodnoprawnym Starosty z dnia 29 marca 2011 r. (...), wylotu odprowadzającego wody opadowo-roztopowe z terenu targowiska "Mój Rynek" zlokalizowanego na działkach o nr ewid. 1082/2, 1077, 1079 i 1080/2, wylotu odprowadzającego wody opadowo-roztopowe z terenu Domu Ludowego w miejscowości, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 1873. Wymóg posiadania pozwolenia wodnoprawnego wynika z art. 389 pkt 1 i art. 35 ust. 3 pkt 7 P.w. Niezbędnym jest złożenie wniosku celem uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego.

Nie przedstawiono umów na korzystanie z gruntów pokrytych wodami, w związku z wydanymi pozwoleniami wodnoprawnymi. Zalecono dokonać weryfikacji czy z uwagi na wskazane w protokole kontroli pozwolenia wodnoprawne konieczne jest zawarcie umów na użytkowanie gruntów pokrytych wodami. Nadto, konieczne jest złożenie stosownego wniosku w celu zbadania zasadności zawarcia umów na użytkowanie gruntów pokrytych wodami, w odniesieniu do istniejących wylotów odprowadzających wody opadowo-roztopowe wskazanych w pkt 2 zarządzenia pokontrolnego. Organ pouczył stronę, że zgodnie z art. 261 ust. 1 pkt 9 P.w. grunty pokryte wodami stanowiące własność Skarbu Państwa, niezbędne do prowadzenia przedsięwzięć związanych z korzystaniem z gruntów pokrytych wodami w sposób inny niż określony w pkt 1-8, oddaje się w użytkowanie za opłatą roczną.". Stosownie zaś do art. 261 ust. 2 P.w. umowę użytkowania zawiera się w formie pisemnej, a do jej zawarcia ze strony Skarbu Państwa są upoważnione odpowiednio podmioty, o których mowa w art. 212 ust. 1.".

Gmina nie wypełnia obowiązków z zakresu utrzymywania w należytym stanie technicznym wylotów kanalizacji deszczowej, ubezpieczenia cieku naturalnego oraz rowów melioracyjnych na warunkach wskazanych szczegółowo w pkt II ppkt 1 pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 29 kwietnia 2016 r. (...), w pkt II ppkt 1a pozwolenia wodnoprawnego Staroty z dnia 3 września 2013 r. (...) oraz w pkt II pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 23 lipca 2012 r. (...).

Skargę na powyżej opisane zarządzenie pokontrolne złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina domagając się jego uchylenia w całości, wstrzymanie wykonania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanemu zarządzeniu zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że okoliczności i fakty podane w zarządzeniu pokontrolnym zostały w przedmiotowej sprawie właściwie ustalone przez kontrolujących, co w konsekwencji skutkowało wydaniem przez organ zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, w którym na Skarżącą nałożone zostały nieuzasadnione obowiązki w przedmiocie gospodarowania wodami.

Gmina zarzuciła, że kontrolujący wnioski z kontroli oparli na własnej interpretacji dostarczonych przez nią dokumentów. Tymczasem nie mogły one stanowić wyłącznej podstawy dla wydanych zaleceń. Mimo ciążącego obowiązku organ nie dokonał własnych ustaleń.

Natomiast Skarżąca odnosząc się do poszczególnych zaleceń wyjaśniła, że w zakresie:

pkt 1 zarządzenia pokontrolnego - na dzień spisania protokołu kontroli Gmina podała zaktualizowane powierzchnie będące podstawą składanych kwartalnych oświadczeń w zakresie ponoszonych opłat za usługi wodne. Skarżąca w bieżących sprawozdaniach i kalkulacjach stosuje zaktualizowaną powierzchnię będącą podstawą do naliczenia opłat. Nałożony w zarządzeniu pokontrolnym obowiązek sprostowania złożonych oświadczeń od I kwartału 2018 r. niesie za sobą poważne konsekwencje finansowe. Skarżąca podjęła czynności weryfikujące powierzchnie, z jakich odprowadzane były na terenie Gminy wody opadowo-roztopowe w okresach od I kwartału 2018 r. Powierzchnie te mogą różnić się od aktualnej powierzchni deklarowanej. Zdaniem Skarżącej wskazany w pkt 1 zalecenia pokontrolnego termin do wykonania tego obowiązku pozostaje nieadekwatny do zakresu prac weryfikacyjnych jakie należy wykonać. Jako przedwczesne oceniła wnioski nakazujące sprostowanie złożonych oświadczeń w zakresie ponoszenia opłat za usługi wodne przesyłanych kwartalnie do Zarządu Zlewni za okres od I kwartału 2018 r., gdyż zaktualizowana powierzchnia dotyczy bieżących oświadczeń. Zaktualizowanie deklaracji od I kwartału 2018 r. wymaga przyjęcia właściwych powierzchni za poszczególne okresy objęte nakazem korekty co jest weryfikowane przez skarżącą a nie było przedmiotem ustaleń kontrolującego.

pkt 2 zarządzenia wiele z istniejących obecnie wylotów powstało jeszcze w latach 70- tych XX w. Nie są to urządzenia nowe. Mimo realizacji przez Skarżącą nowych inwestycji, np. dotyczących remontu Domu Ludowego, targowiska "Mój Rynek", czy Szkoły Podstawowej w [...] w toku prowadzonych prac nie były wykonywane żadne nowe wyloty odprowadzające wody opadowe i roztopowe, a istniejące urządzenia pochodzą z okresów o wiele wcześniejszych. Zarzut organu w przedmiocie wykonywania nowych urządzeń odprowadzających wody opadowo- roztopowe bez odpowiednich pozwoleń jest chybiony i nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie został oparty na żadnych dowodach, uzasadniających takie twierdzenie.

pkt 3 zarządzenia aktualne pozostają argumenty dotyczące pkt 2. Dodatkowo podano, że część z przedmiotowych urządzeń zlokalizowana jest na obszarach należących do Skarbu Pastwa, pozostających we władaniu Starostwa Powiatowego lub w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżąca aktualnie podejmuje działania mające na celu uregulowanie tej kwestii. Osiągnięcie celu w tej materii nie jest zależne wyłącznie od skarżącej i wiąże się z aktywnością podejmowaną również przez inne ograny, a na to Skarżąca nie ma wpływu. Zarzut organu jakoby nie czyniono starań w przedmiocie uregulowania stano formalnoprawnego jest nieuzasadniony i nie poparty żadnymi dowodami.

pkt 4 zarządzenia - podejmuje stosowne działania, które jednak muszą być poprzedzone dokonaniem weryfikacji i aktualizacji istniejącego stanu faktyczno- prawnego, co wiąże się z dodatkowymi nakładami pracy i środków. W dobie pandemii wskazany termin realizacji zalecenia pozostaje zbyt krótki by zrealizować nałożony obowiązek.

pkt 5 zarządzenia - wbrew twierdzeniom organu utrzymuje urządzenia w należytym stanie (w dobie epidemii intensyfikacja działań uległa zmniejszeniu). Gmina posiada stosowne umowy z podmiotami zewnętrznymi w zakresie oczyszczania i utrzymania w należytym stanie urządzeń wodnych i rowów melioracyjnych. Wyjaśniła, że nie wszystkie urządzenia i rowy melioracyjne, są zlokalizowane są na obszarach będących w jej zarządzie. Utrzymanie w należytym stanie urządzeń i rowów melioracyjnych znajdujących się na obszarach niestanowiących własności Gminy e nie należy do jej obowiązków, lecz do obowiązków podmiotów i organów w zarządzie których pozostają przedmiotowe tereny. Skarżąca podtrzymała argumentację odnoszącą się do pkt 3 zarządzenia. Zarzut organu nie wypełniania obowiązków z zakresu utrzymania w należytym stanie technicznym wylotów kanalizacji deszczowej, ubezpieczenia cieku naturalnego jak i rowów melioracyjnych jest nieuzasadniony, przedwczesny i nie został oparty na wystarczających dowodach. Kontrolujący nie dokonali weryfikacji stanu utrzymania w/w urządzeń, co wynika wprost z treści protokołu kontroli.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW zawnioskował o jej oddalenie i podtrzymał prezentowane dotychczas stanowisko. Wyjaśnił, że zarządzenie pokontrolne oparte zostało na protokole z kontroli, a który bez zastrzeżeń został podpisanych przez Burmistrza Gminy. Zaakceptowano zatem stwierdzony w nim stan faktyczny. Organ zaznaczył, że podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, że Gmina nie realizuje wszystkich nałożonych na nią obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pozwoleń wodnoprawnych. Skarżąca nie złożyła żadnych uwag, czy zastrzeżeń do protokołu. Zadeklarowała współpracę w celu realizacji obowiązków jakie ustawa nakłada na kontrolowanego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi organ podał, że protokół kontroli jest sprawozdaniem z przeprowadzonej kontroli, zawierającym opis czynności kontrolnych, w tym stwierdzonego stanu faktycznego. Zawiera informacje przekazane przez stronę kontrolowaną. Dokument ten nie może zawierać danych uzyskiwanych w inny sposób, do których kontrolowany nie miałby dostępu i nie mógłby zweryfikować ich poprawności czy rzetelności. Zarzut dotyczący braku dokonania przez organ własnych ustaleń jest niezasadny.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących pkt 1 zarządzenia organ wyjaśnił, że Skarżąca została zobowiązana do sprostowania złożonych oświadczeń w zakresie ponoszenia opłat za usługi wodne od momentu obowiązywania aktualnego Prawa wodnego, uwzględniając całość powierzchni, z których odprowadzane są wody opadowo-roztopowe, biorąc pod uwagę rozbieżności pomiędzy danymi, za które została naliczona opłata, a tymi za które powinna ona zostać naliczona. Twierdzenie Skarżącej, że zadeklarowane powierzchnie w dotychczasowych oświadczeniach przesyłanych do Zarządu Zlewni, mogą różnić się od aktualne zadeklarowanej powierzchni, jest swoistym przyznaniem się do przedstawiania nieprawdziwych danych w zakresie powierzchni, z których odprowadzane są wody opadowo- roztopowe, a co za tym idzie uiszczanie mniejszych kwot, aniżeli wynika to z powierzchni, z których odprowadzane są wody opadowo-roztopowe z terenów będących we władaniu Gminy

Odnośnie zarzutów dotyczących pkt 2 organ wyjaśnił, że skarżąca podczas kontroli nie przedstawiła dokumentów wskazujących, że urządzenia wodne, na budowę których nie przedstawiono pozwoleń wodnoprawnych zostały zrealizowane do dnia 31.12.1974 r. W żaden sposób nie uprawdopodobniła wykonania wskazanych w protokole kontroli oraz w zarządzeniu pokontrolnym urządzeń wodnych przed ww. datą, ani też nie zakwestionowała zapisów wskazujących, że na budowę części urządzeń wodnych nie przedstawiono pozwoleń wodnoprawnych.

Odnośnie zarzutów dotyczących pkt 3 wyjaśniono, że w trakcie czynności kontrolnych Skarżąca nie przedstawiła pozwoleń wodnoprawnych w zakresie odprowadzania wód opadowo-roztopowych do wód lub urządzeń wodnych. Wymóg posiadania ww. pozwolenia wodnoprawnego wynika z art. 389 pkt 1 i art. 35 ust. 3 pkt 7 P.w. Zdaniem organu fakt zlokalizowania przedmiotowych urządzeń na obszarach pozostających we władaniu Starostwa Powiatowego lub Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad nie ma żadnego znaczenia odnośnie zrealizowania przez Skarżącą obowiązku. Zarządcą ww. urządzeń wodnych jest wyłącznie Skarżąca i to do niej należy realizacja pkt 3 zarządzenia pokontrolnego. Nadto Gmina nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, jakoby zarządcą wspomnianych urządzeń wodnych był inny podmiot, aniżeli ona.

Odnośnie zarzutu w zakresie pkt 4 zarządzenia, organ wyjaśnił, że podany termin jest wystarczający na realizację obowiązku.

Natomiast w odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących pkt 5 organ wyjaśnił, że podczas przeprowadzonych oględzin w terenie stwierdzono, że urządzenia były trudne do odszukania lub sprawdzenia ich stanu, ze względu na znaczne ilości porastających roślin świadczących o niewielkim zainteresowaniu zlokalizowanymi tam urządzeniami wodnymi. Potwierdzeniem tego jest załączona do skargi dokumentacja fotograficzna, jednoznacznie obrazująca stan techniczny przedmiotowych urządzeń wodnych i rowów melioracyjnych. Twierdzenia skarżącej jakoby urządzenia te były utrzymywane w należytym stanie technicznym nie zasługują na uwzględnienie. Jako nietrafione organ uznał argumenty Gminy o zmniejszeniu intensyfikacji działań zmierzających do realizacji obowiązków z uwagi na istniejącą sytuację epidemiologiczną. Organ zaznaczył, że pozwolenia zostały wydane w 2013 i 2016 r., a zatem wcześniej niż wystąpienie w kraju epidemii.

Reasumując organ stwierdził, że przeprowadzając kontrolę dochowano należytej staranności i dokonano ustaleń faktycznych w oparciu o rzeczywisty stan rzeczy na dzień przeprowadzenia kontroli.

Postanowieniem z dnia 20 października 2020 r., sygn. II SA/Rz 1051/20 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. NSA postanowieniem z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. III OZ 37/21 oddalił zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jako częściowo zasadna, została przez Sąd uwzględniona; w pozostałym zakresie została zaś oddalona.

Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137; zwana dalej P.u.s.a.), zaś zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 ust. 3 zzsD ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CON/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r. poz. 374 ).

Przedmiotem swej skargi Gmina [...] uczyniła zarządzenie pokontrolne Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" z dnia 16 lipca 2020 r. Na jego mocy w/w Organ nałożył na Gminę pięć zaleceń pokontrolnych i jednocześnie określił dla każdego z nich termin wykonania. Jednocześnie do dnia 16 listopada 2020 r. zobowiązano Gminę do przesłania Organowi informacji o podjętych działaniach w celu realizacji niniejszego zarządzenia.

Podstawy prawne zaskarżonego do WSA zarządzenia pokontrolnego Dyrektora, wyrażono w art. 341 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 334 pkt 1, 2, art. 335 ust. 1 pkt 1 u.P.w. Zakres kontroli gospodarowania wodami został wyznaczony przez ustawodawcę w art. 334 u.P.w. W myśl tego przepisu kontrola gospodarowania wodami obejmuje w szczególności korzystanie z wód oraz ochronę zasobów wodnych (pkt 1), przestrzeganie warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy (pkt 2). Zakres uprawnień kontrolerów wyznacza treść art. 336 ust. 1 u.P.w. Zakres ten jest stosunkowo szeroki, gdyż obejmuje m.in. uprawnienie do przeprowadzania niezbędnych pomiarów lub badań lub wykonywania innych czynności kontrolnych w celu ustalenia, na terenie kontrolowanej nieruchomości, przestrzegania warunków wynikających z przepisów ustawy, a także stanu urządzeń wodnych.

Z czynności kontrolnych sporządza się protokół kontroli, którego jeden egzemplarz doręcza się kontrolowanemu (art. 340 ust. 1 u.P.w.). Natomiast w myśl art. 341 ust. 1 u.P.w. na podstawie ustaleń kontroli, o której mowa w art. 335 ust. 1, organ wykonujący kontrolę albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej mogą:

wydać kontrolowanemu zarządzenie pokontrolne;

wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego przewidzianego przepisami ustawy;

wystąpić do właściwego organu o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu na prawach strony;

nałożyć grzywnę w drodze mandatu karnego za wykroczenia określone w przepisach ustawy.

Stosownie do treści art. 335 ust. 1 pkt 1 u.P.w. organ wykonujący kontrolę może wydać wobec kontrolowanego zarządzenie pokontrolne, w którym określi treść zaleceń oraz termin ich realizacji. Jeżeli taki akt zostanie wydany to podmiot kontrolowany, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, jest obowiązany powiadomić organ wykonujący kontrolę albo ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej o realizacji zaleceń wskazanych w tym zarządzeniu (art. 341 ust. 1 u.P.w.).

Zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Jak słusznie podkreśla WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 5 lutego 2019 r., o sygn. II SA/Rz 1314/18, LEX, zarządzenie pokontrolne, mimo że nie jest decyzją administracyjną, to nie można mu odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną, na co wskazuje np. treść art. 476 i art. 477 u.P.w. Skoro przepisy u.P.w. uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie wyników dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08, z 18 stycznia 2011 r., II OSK 2036/09, dostępne w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako cbosa).

Należy zgodzić się, iż do zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów K.p.a., bowiem jest to postępowanie odrębne, niepoddane zakresowi przedmiotowemu kodeksu (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12, CBOSA). Na gruncie ustawy - Prawo wodne pogląd ten znajduje także uzasadnienie wart. 14 ust. 6 u.P.w., w którym określono organy wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w sprawach należących do zakresu działania Wód Polskich, w których wydawane są decyzje administracyjne.

Uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu jakim jest zarządzenie pokontrolne, nie może służyć ustaleniu stanu faktycznego. W wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r., o sygn. II OSK 2036/09 (CBOSA), NSA wskazał, że badanie aktu kontroli przez Sąd nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego. Sąd badając zgodność z prawem zarządzenia pokontrolnego może na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się z naruszeniem obowiązującej procedury.

Użyte wart. 335 ust. 1 pkt 1 u.P.w. sformułowanie dotyczące możliwości wydania zarządzenia pokontrolnego na podstawie ustaleń kontroli powoduje, że szczególne i podstawowe dowodowe znaczenie, tak dla samej dopuszczalności wydania takiego zarządzenia w określonej sprawie, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu ma treść protokołu kontroli. Sformułowane zalecenia winny precyzyjnie określać te uchybienia, które znajdują pokrycie w stanie faktycznym opisanym w protokole i w zebranych dowodach, a także w obowiązujących regulacjach. Zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który ma istotne znaczenie dla oceny zasadności skierowanych do adresata zaleceń, co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli. Z kolei stan faktyczny sprawy winien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie należą do organu, niemniej jednak kontrolowany podmiot nie jest w tym zakresie pozbawiony istotnych uprawnień, bowiem może wnieść do protokołu, umotywowane zastrzeżenia i uwagi, bądź odmówić jego podpisania (tak słusznie WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 5 lutego 2019 r., o sygn. II 1314/18, LEX).

Wyrażone w zarządzeniu zalecenia powinny nadawać się do wykonania przez kontrolowanego, co powoduje że po pierwsze powinny mieć swe odzwierciedlenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, po drugie w obowiązujących regulacjach prawnych i po trzecie winny być sformułowane w sposób dostatecznie konkretny, czyli szczegółowo kształtujący wszystkie istotne elementy stosunku ad ministra cyjn oprawnego. Konkretność wypowiedzi organu wiąże się z władczym charakterem zarządzenia, które nie może pozostawiać kontrolowanemu żadnych wątpliwości na temat samych zaleceń i sposobu ich wykonania. Zarządzenie pokontrolne będąc aktem administracyjnym tworzy bowiem zindywidualizowane normy postępowania, od których wymagać należy należytej szczegółowości typowej dla tego rodzaju formy działania organu administracji publicznej (por. Ł.M. Wyszomirski, Sądowa kontrola innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, Warszawa 2018 r., s. 51).

Skarżąca Gmina podnosi nielegalność zarządzenia pokontrolnego w zakresie wszystkich znajdujących się w jego osnowie punktów wyrażających zalecenia wraz z terminem ich wykonania. WSA po przeanalizowaniu zarzutów skargi, treści poszczególnych punktów zarządzenia pokontrolnego ich uzasadnienia oraz protokołu kontroli, zobowiązany był uznać częściową nielegalność zaskarżonego aktu Dyrektora.

W odniesieniu do pkt 1 zarządzenia podkreśla się w skardze, iż nałożony nim obowiązek sprostowania złożonych oświadczeń za okres od I kwartału 2018 r. niesie za sobą poważne konsekwencje finansowe dla Skarżącej. Gmina podjęła czynności weryfikujące powierzchnie z jakich odprowadzane były na terenie Gminy wody opadowe i roztopowe w okresach od I kwartału 2018 r. i powierzchnie te mogą różnić się od aktualnej powierzchni deklarowanej.

W odniesieniu do tej okoliczności w protokole kontroli stwierdzono, iż podmiot kontrolowany w oświadczeniach związanych z ponoszeniem opłaty za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych wskazał ilość : 3285 m2. Natomiast w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że nie wszystkie odwodnione powierzchnie ujmowane były w oświadczeniach przesłanych kwartalnie do Zarządu Zlewni Organ w protokole kontroli w tabeli nr 1 przedstawił czytelny wykaz powierzchni nie uwzględnionych w tych oświadczeniach Gminy w oparciu o podane tam pozwolenia wodnoprawne.

Należy przyznać rację Organowi "Wód Polskich", który w odpowiedzi na skargę słusznie wywodzi, że w myśl art. 552 ust. 2 pkt 2a u.P.w., podmioty obowiązane do ponoszenia opłaty za usługi wodne są obowiązane do składania oświadczeń w związku z ustaleniem wysokości opłat za usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych. Natomiast według art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przepis ten stosuje się do opłat na usługi wodnoprawne.

W trakcie kontroli dowiedziono, czego skarżąca nie kwestionuje, iż deklarowane przez nią powierzchnie, z których odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe nie pokrywają się rzeczywistą łączną powierzchnią, z której Gmina odprowadza te wody. Z danych otrzymanych od kontrolowanej Gmin wynikało, iż szacowana powierzchnia, o którą potencjalnie należy zwiększyć powierzchnie, z których prowadzone są wody opadowe i roztopowe na podstawie pozwoleń wodnoprawnych wydanych przez Starostę wynosi 8 462 m2. Podkreślono także, iż z dostarczonych przez kontrolowanego informacji na bieżąco weryfikowanych wynika, że powierzchnia skanalizowany dróg, parkingów, chodników oraz budynków wynosi szacunkowo na terenie miasta 42 038,40 m2, co daje w przybliżeniu łącznie 50 500,40 m2.

W konsekwencji, zalecenie z pkt 1 dokonania sprostowania złożonych oświadczeń w zakresie ponoszenia opłaty za usługi wodne przesłanych kwartalnie do Zarządu Zlewni w [...] za okres od pierwszego kwartału 2018 r., uwzględniając całość powierzchni, z których odprowadzane są wody opadowe i roztopowe, znajduje pokrycie w tych przepisach u.P.w., które obligują korzystającego z wód do ponoszenia opłaty stałej i zmiennej za odprowadzanie do wód, wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast (art. 268 ust. 1 pkt 3, art. 271 ust. 1 pkt 3, art. 551 ust. 2a pkt 2 u.P.w.). Argument Gminy o znacznych obciążeniach finansowych wobec treści obowiązujących aktualnie regulacji publicznoprawnych nie odgrywał znaczenia dla oceny sformułowanego w zaskarżonym akcie zalecenia.

Zakresem skargi objęto także pkt 2 zarządzenia pokontrolnego. W świetle treści pkt 2, Gmina powinna uregulować stan formalnoprawny w zakresie budowy urządzeń wodnych służących do odprowadzenia wód opadowo - roztopowych do wód do ziemi lub urządzeń wodnych; jako termin realizacji podano dzień 30 października 2020 r. W uzasadnieniu tego zalecenia podkreślono zaś, iż kontrolowana Gmina nie przedstawiła odpowiednich dokumentów na budowę urządzeń wodnych, to jest wylotów odprowadzających wody opadowe lub roztopowe do wód, ziemi lub do urządzeń wodnych.

W uzasadnienie zarzutów Gmina podkreśla, iż wiele z istniejących obecnie wylotów wbrew twierdzeniom Organu kontrolującego powstało jeszcze w latach 70- tych XX w., zatem nie są to urządzenia nowe. Istniejące urządzenia pochodzą z okresów wcześniejszych niż realizacja nowych inwestycji dotyczących remontu Domu Ludowego, targowiska "Mój Rynek" czy Szkoły Podstawowej w [...].

Zdaniem Sądu, znalazły w treści zgromadzonych w toku kontroli dokumentów jak również w treści skargi twierdzenia Organu o tym, iż skarżąca Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby wykonanie wymienionych wyżej urządzeń wodnych nastąpiło przed datą 1 stycznia 1975 r., czyli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 1994 r. nr 38 poz. 230). W świetle art. 133 ust. 1 tej ustawy nastąpiła legalizacja urządzeń wodnych istniejących w dniu jej wejścia w życie. Ponieważ na etapie kontroli skarżąca Gmina nie wykazała w sposób przekonujący realizacji tych urządzeń w czasie pozwalającym na uznanie ich za legalne pomimo braku stosownych pozwoleń, to Organ "Wód Polskich", związany treścią art. 190 ust. 1 u.P.w. miał prawo zalecić kontrolowanej uregulowanie stanu formalnoprawnego wyszczególnionych w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego urządzeń wodnych, wskazując jednocześnie wystarczający termin realizacji na dzień 30 października 2020 r.

Należy tu podkreślić, iż zarządzenie pokontrolne nie przesądza o nielegalności wymienionych w nim urządzeń, a jedynie zaleca ich dysponentowi podjęcie działań wyjaśniających aktualny status formalnoprawny. Nie jest więc wykluczone, że Gmina będzie w stanie wykazać, iż przedmiotowe urządzenia mieszczą się w zakresie hipotezy przepisu art. 133 ust. 1 ustawy - Prawo wodne z 1974 r. Nie ulega zaś wątpliwości, iż do zadań Organów Wód Polskich należy kontrola przestrzegania obowiązku posiadania przez dysponentów urządzeń wodnych odpowiednich dla tych urządzeń pozwoleń i zgód — art. 334 pkt 1 w zw. z art. 190 u.P.w. Z tej przyczyny, skierowane do Gminy zalecenie wyjaśnienia podstaw formalnoprawnych funkcjonowania określonych w zarządzeniu pokontrolnym urządzeń wodnych, znajduje potwierdzenie w prawie, jak również w stanie faktycznym sprawy.

Znalazły natomiast pokrycie w materiale dowodowym zarzuty Gminy, odnoszące się do pkt 3 zarządzenia pokontrolnego, gdzie zalecono kontrolowanej stronie uregulowanie stanu formalnoprawnego w kwestii odprowadzenia wód opadowych roztopowych z terminem realizacji 30 października 2020 r.

W uzasadnieniu tego punktu stwierdzono kategorycznie, iż Gmina [...] nie posiada wymaganych pozwoleń wodnoprawnych w zakresie odprowadzania wód opadowych roztopowych do wód lub do ziemi. Obowiązek posiadania tych pozwoleń ma dotyczyć:

wylotu betonowego typu ciężkiego o średnicy 315 mm wyszczególnionego w pozwoleniu wodnoprawnym Starosty z dnia 29 marca 2011 r" znak (...),

wylotu odprowadzającego wody opadowo-roztopowe z terenu targowiska Mój Rynek zlokalizowanego na działkach : 1082/2, 1077, 1079 i 1080/2,

wylotu odprowadzającego wody opadowo-roztopowe z terenu Domu Ludowego w miejscowości zlokalizowanego na działce o nr 1873.

Sąd stwierdza, iż wynikający z tego punktu zarządzenia obowiązek Gminy, w odróżnieniu od wyżej już omówionych, nie pokrywa się z treścią protokołu kontroli. Otóż w odniesieniu do w/w wylotów na stronie 7 protokołu, stwierdzono jedynie konieczność zweryfikowania przez kontrolowaną Gminę potrzeby uregulowania stanu formalnoprawnego wymienionych wyżej urządzeń wodnych - wlotów służących do wprowadzenia wód opadowych roztopowych do wód do ziemi i do urządzeń. Nie wyjaśniono i nie przesądzono w protokole w jakikolwiek sposób czy urządzenia te jak wynikałoby to z treści zaleceń pokontrolnych i ich uzasadnienia, podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Stwierdzona w protokole kontroli "powinność zweryfikowania konieczności uregulowania stanu formalnoprawnego urządzeń wodnych - wylotów", nie jest równoznaczna z możliwością jednoznacznego stwierdzenia w zaleceniach pokontrolnych obowiązku złożenia przez Gminę wniosków o uzyskanie stosownych pozwoleń wodnoprawnych, co stwierdził Organ w uzasadnieniu pkt 3 zarządzenia pokontrolnego. Dopiero w ramach zweryfikowania stanu formalnoprawnego tych urządzeń (vide pkt 2 zarządzenia pokontrolnego), będzie można ustalić czy na Gminie ciąży obowiązek wystąpienia o stosowne pozwolenie wodnoprawne. Istnieje bowiem możliwość objęcia tych urządzeń powołaną wyżej regulacją art. 130 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo wodne z 1994 r.

Ponadto, zarówno protokół kontroli jak również zarządzenia pokontrolne nie pozwalają też na wyjaśnienie przyczyn, dla których niektóre z urządzeń wymienionych w pkt 2 pokrywa się z urządzeniami wymienionymi w pkt 3. Wskazane punkty zarządzenia mogą pokrywać się co do przedmiotów i jednocześnie wyrażają różne w swej istocie obowiązki podmiotu kontrolowanego - konieczność zweryfikowania i obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wydawane zalecenia nie tylko winny pokrywać się z ustaleniami wyrażonymi w protokole, ale nie mogą pozostawiać wątpliwości co dokładnie ma uczynić kontrolowany, aby usunąć stan niezgodności korzystania z wód z obowiązującymi przepisami.

W kwestionowanym w skardze pkt 4 zarządzenia pokontrolnego nałożono na Gminę obowiązek złożenia stosownych wniosków w celu zawarcia umów na korzystanie z gruntów pokrytych wodami z terminem realizacji do dnia 30 października 2020 r.

Zaskarżony punkt zarządzenia pokontrolnego nie odpowiada prawu, Po pierwsze, nie wskazano dokładnie, jakie grunty objęte są tym zaleceniem w zakresie numeru działki i położenia. Po drugie, nie wskazano także, jaki rodzaj korzystania względem poszczególnych nieruchomości jest wymagany, w świetle obowiązujących przepisów. Zalecenia winny być maksymalnie konkretne i dlatego, nie można przy ich formułowaniu posługiwać się niejednoznacznymi wyrażeniami jak w niniejszym przypadku : "stosowne wnioski w celu zawarcia umów na korzystanie". Wreszcie po trzecie, zalecenie z pkt 4, w sposób kategoryczny nakładające na Gminę obowiązek złożenia wniosków w celu zawarcia umów na korzystanie z gruntów pokrytych wodami nie znajduje pokrycia w treści protokołu kontroli, w którym jedynie zapisano, iż kontrolowany powinien dokonać weryfikacji czy w związku z określonymi pozwoleniami wodnoprawnym, konieczne jest zawarcie umów na użytkowanie gruntów pokrytych wodami. W protokole Organ nie przesądził więc w sposób pozwalający na sformułowanie zaleceń pokontrolnych, iż obowiązek zawarcia określonych umów na korzystanie z określonych gruntów pokrytych wodami, ciąży na skarżącej Gminie.

Sąd podkreśla, iż treść zaleceń pokontrolnych musi mieć wyraźne oparcie w treści protokołu pokontrolnego. Nie można na podmiot kontrolowany nakładać takich obowiązków, które nie wynikają z treści wyraźnych zapisów protokołu kontrolnego. Dopiero jednoznaczne przesądzenie, iż określony co do konkretnych danych identyfikujących grunt powinien zostać objęty umową, będzie pozwalać na konkretyzację tego obowiązku w sposób określony przez Organ Wód Polskich w zaskarżonym zarządzeniu. Natomiast stwierdzenie w protokole jedynie konieczności weryfikacji powinności zawarcia umów na użytkowanie gruntów pokrytych wodami, nie pozawalało na tak kategoryczne sformułowanie zalecenia pokontrolnego.

W pkt 5 zarządzenia zobligowano Gminę do utrzymania w należytym stanie technicznym urządzeń wodnych, ubezpieczenia cieku naturalnego oraz rowów melioracyjnych, do których odprowadzane są wody opadowe roztopowe. W jego uzasadnieniu wyjaśniono zaś, iż kontrolowana Gmina nie wypełnia obowiązków z zakresu utrzymania w należytym stanie technicznym wylotów kanalizacji deszczowej, ubezpieczenia cieku naturalnego oraz rowów melioracyjnych na warunkach wskazanych szczegółowo w pkt II ppkt 1 pozwolenia wodnoprawnego Starosty Krośnieńskiego z dnia 29 kwietnia 2016 r. znak : (...), w pkt II ppkt 1 a pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 3 września 2013 roku znak (...), oraz w pkt II pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 23 lipca 2012 roku znak (...). Kopie w/w decyzji załączono do materiału dowodowego postępowania kontrolnego.

W zakresie powyższego punktu zarządzenia pokontrolnego ustalono w protokole, iż podczas wizji w terenie przeprowadzonej w dniu 8 maja 2020 r. kontrola ustaliła, że Gmina nie wykonuje warunków pozwolenia wodnoprawnego Starosty z dnia 29 kwietnia 2016 roku na wprowadzenie do wód powierzchniowych cieku naturalnego Dopływ z [....], istniejącym wylotem kanalizacji deszczowej wód opadowych roztopowych. W trakcie oględzin stwierdzono brak realizacji obowiązku utrzymania w należytym stanie technicznym wylotu kanalizacji deszczowej, ubezpieczenia cieku naturalnego w obrębie wylotu i koryta cieku naturalnego na długości 50 m poniżej wylotu.

Ten punkt zarządzenia pokontrolnego okazał się nielegalny, bowiem nie wskazuje precyzyjnie o jakie urządzenia wodne, ubezpieczenia cieku naturalnego oraz rowy melioracyjne należy doprowadzić do "należytego stanu technicznego". Również uzasadnienie tego zalecenia nie pozwala na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi w tej kwestii. Nie jest więc wiadome czy chodzi o wszystkie posiadane przez Gminę obiekty tego rodzaju, czy też niektóre z nich. Po drugie, treść zaleceń oraz ich uzasadnienie nie wskazuje Gminie co należy rozumieć przez bardzo pojemne pojęcie "należytego stanu technicznego" i na czym polega nienależyty stan techniczny określonych urządzeń, ubezpieczenia cieku naturalnego oraz rowów melioracyjnych znajdujących się we władaniu kontrolowanego. Nie wyjaśniono zarówno w protokole jak i zarządzeniu, stwierdzonej niezgodności korzystania z wód z warunkami określonymi w pozwoleniach wodnoprawnych wyszczególnionymi w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego.

Jeżeli Organ Wód Polskich decyduje się na formułowanie zaleceń o jakich mowa w pkt 5, to powinien precyzyjnie wskazać na czym te uchybienia polegają, o jakie urządzenia chodzi i gdzie są położone, wyjaśniając przyczyny swego stanowiska poprzez podanie norm tworzących pojęcie "należytego stanu technicznego" i podanie konkretnych niezgodności ustalonego w postępowaniu kontrolnym stanu określonych urządzeń z należytym, czyli prawidłowym stanem technicznym. Odesłanie do określonych w uzasadnieniu punktów pozwoleń wodnoprawnych nie jest wystarczające, bowiem treść tych rozstrzygnięć Starosty nie jest na tyle precyzyjna i konkretna aby mogła stanowić punkt odniesienia dla stwierdzenia określonych nieprawidłowości. Materiał zdjęciowy załączony do protokołu pokontrolnego oprócz krótkiego opisu urządzeń wodnych nie przedstawia jednoznacznego stanowiska Organu w tym przyczyn uznania tych urządzeń za nieodpowiadające prawu czy pozwoleniom wodnoprawnym.

Dlatego Sąd potwierdził zarzut skargi o niewykazaniu przez Organ niewypełnienia przez Gminę obowiązków wynikających z treści pozwoleń wodnoprawnych w zakresie zaleceń z pkt 5 zarządzenia pokontrolnego. Wypowiedzi Organu w tym zakresie nie mogą pozostawiać wątpliwości co do sposobu doprowadzenia urządzeń do stanu pożądanego a także znajdować należyte pokrycie w ustaleniach protokołu i służących temu dowodach.

IV. Reasumując, Dyrektor w zakresie punktów 3, 4, 5 zaskarżonego do WSA zarządzenia pokontrolnego naruszył art. 340, art. 341 pkt 1 u.P.w., poprzez nieprecyzyjne sformułowanie zaleceń, brak należytego ich uzasadnienia oraz niepokrywanie się ich treści z ustaleniami protokołu kontroli. To zaś uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. w zakresie określonym w sentencji wyroku.

W pozostałym zakresie zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia, co nakazywało WSA jej oddalenie na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. obejmując nimi koszty wpisu sądowego należnego od wniesionej skargi.

-----------------------

Sygn. II SA/Rz 1051/20

1