Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2356/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24n ust. 2 pkt 6, art. 24n ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2081/14 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. K. na rzecz Ministra Infrastruktury i Budownictwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie certyfikatu audytora bezpieczeństwa.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że skarżąca wnioskiem z [...] lutego 2014 r. zwróciła się o wydanie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, a decyzją z [...] lutego 2014 r. organ orzekł o odmowie wydania tego certyfikatu, ze względu na niespełnienie wymagań, o których mowa w art. 24n ust. 2 pkt 6 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.; dalej u.d.p.), tj. nieposiadanie zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, wydanego zgodnie z art. 24n ust. 9 u.d.p.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2014 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 24n ust. 8 pkt 1 u.d.p. nie jest możliwe wydanie wnioskodawcy certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w przypadku, gdy nie spełnia on któregokolwiek z wymogów wskazanych w art. 24n ust. 2 u.d.p. Jego zdaniem strona nie spełnia warunku wymaganego do uzyskania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, określonego w art. 24n ust. 2 pkt 6 u.d.p., tj. nie posiada zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, wydanego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 14 września 2012 r. w sprawie szkoleń oraz wzoru certyfikatu dla audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1079 – dalej: rozporządzenie z 2012 r.). Załączone w przedmiotowej sprawie zaświadczenie potwierdza ukończenie kursu i zdanie egzaminu zgodnie z zasadami określonymi w uchylonym rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472). Organ odwoławczy wskazał, że art. 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2012 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 472 – dalej: ustawa o zmianie u.d.p.) jednoznacznie wskazuje termin na uzyskanie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w stosunku do osób posiadających zaświadczenie o ukończeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego w dniu wejścia w życie tej ustawy. Przepis ten stanowi, iż osoby posiadające, w dniu wejścia w życie przytoczonej ustawy, zaświadczenie o ukończeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego uznaje się za audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego w rozumieniu rozdziału 2c u.d.p., pod warunkiem uzyskania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. od dnia 31 maja 2012 r. Zatem powód wskazany przez wnioskodawczynię w piśmie z [...] marca 2014 r. jako niedopatrzenie terminu określonego w art. 7 ustawa o zmianie u.d.p. nie zmienia faktu jego przekroczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję uznając ją za zgodną z prawem. W ocenie Sądu I instancji powody wskazane przez wnioskodawcę w piśmie z [...] marca 2014 r. jako uzasadnienie niedotrzymania terminu określonego w art. 7 ustawa o zmianie u.d.p. nie zmieniają faktu jego przekroczenia. Skarżąca złożyła wniosek po terminie przewidzianym w powołanym przepisie. Składając wniosek, nie dostarczyła dokumentów, które potwierdzałyby spełnianie wymogów, o których mowa w art. 24n ust. 2 pkt 6 u.d.p. Z tego powodu zasadnie stwierdzono, że skarżąca nie spełnia wymagań ustawowych do wydania jej certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem Sądu, organ słusznie twierdzi, że wyraźne brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że wniosek może być skutecznie złożony tylko w terminie wprost wskazanym przez ustawę, a więc ww. termin jest terminem prawa materialnego. Uchybienie rocznego terminu do wniesienia żądania stanowi przesłankę do nieuwzględnienia żądania. Prawo do uzyskania certyfikatu przestaje przysługiwać niezależnie od tego, z jakiego powodu uprawniona osoba nie złożyła stosownego wniosku.

W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu.

M. K. zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca wniosła również o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu czterech pytań prawnych. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

I. Prawa materialnego, tj.:

1) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ustawa o zmianie u.d.p. poprzez zastosowanie art. 7 ustawy, pomimo że narusza konstytucyjną zasadę zaufania obywateli do państwa;

2) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ustawa o zmianie u.d.p. poprzez zastosowanie art. 7 ustawy, pomimo że narusza zasadę ochrony praw słusznie nabytych;

3) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ustawa o zmianie u.d.p. poprzez zastosowanie art. 7 w/w ustawy, pomimo że narusza on zasadę ochrony praw słusznie nabytych różnicowanie praw obywateli znajdujących się w takiej samej sytuacji;

4) naruszenie art. 20 i art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ustawa o zmianie u.d.p. poprzez zastosowanie art. 7 w/w ustawy, pomimo że w sposób nieuzasadniony i pomimo nieistnienia ważnego interesu społecznego ogranicza on wolność działalności gospodarczej.

II. Przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. 2016, poz. 1157) poprzez nieprzedstawienie pytania prawnego w zakresie zgodności art. 7 w sytuacji, gdy treść tego przepisu wywołuje uzasadnione wątpliwości co do jego zgodności z art. 2, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, a od odpowiedzi na to pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.).

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie tych przepisów prawa (z uwzględnieniem podziału na jednostki redakcyjne, jeżeli taki podział występuje), które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36).

Zatem wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżonego wyroku musi zadbać o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów.

Przypomnienie powyższych zasad jest konieczne, albowiem zarzuty skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie nie w pełni im odpowiadają.

Wiodący charakter mają zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, które zmierzają do zakwestionowania zgodności z Konstytucją RP art. 7 ustawy o zmianie u.d.p.

W niniejszej sprawie - Sąd I instancji uznał za zgodną z prawem decyzję w której odmówiono skarżącej wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, uznając, że nie spełnia ona wymagania, o którym mowa art. 24n ust. 2 pkt 6 u.d.p. tj. nie posiada zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, wydanego zgodnie z przepisami rozporządzenia z 2012 r. Organ stwierdził również, że brak jest możliwości zastosowania w stosunku do strony skarżącej artykułu 7 ustawy o zmianie u.d.p., który umożliwiał osobom posiadającym w dniu wejścia ustawy zmieniającej - zaświadczenie o ukończeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruch drogowego - uzyskanie uprawnień audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w rozumieniu rozdziału 2c u.d.p., pod warunkiem uzyskania certyfikatu, o którym mowa w art. 24n ust. 6 u.d.p., w terminie 12 miesięcy od dnia wejście w życie ustawy zmieniającej, tj. od dnia 31 maja 2012 r., z powodu przekroczenia przez skarżącą tego terminu.

W tym miejscu należy zauważyć, że potrzeba dokonania nowelizacji ustawy o drogach publicznych oraz zmiany innych ustaw (dokonana ww. ustawą o zmianie u.d.p.) wynikała z konieczności implementacji do prawa krajowego przepisów unijnych tj. dyrektywy 2008/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej (Dz.Urz. UE L 319 z 09.11.2008 r. str. 59), zgodnie z którą państwa członkowskie zobowiązane są do wprowadzenia w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy. Według Parlamentu Europejskiego oraz Rady, transeuropejska sieć drogowa ma fundamentalne znaczenie dla wspierania integracji europejskiej i spójności oraz zapewnienia wysokiego poziomu dobrobytu. W związku z powyższym instytucje te wskazują na potrzebę zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa.

"Celem wprowadzenia proponowanych zmian jest przede wszystkim – zgodnie z art. 1 ww. dyrektywy – ustanowienie oraz wdrożenie procedur dotyczących zarządzania bezpieczeństwem dróg wchodzących w skład transeuropejskiej sieci drogowej (w tym: ocen wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, audytów bezpieczeństwa ruchu drogowego, klasyfikacji odcinków dróg o dużej koncentracji wypadków, klasyfikacji odcinków dróg ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej). (...). Wymienione wyżej zagadnienia nie były do tej pory przedmiotem krajowych regulacji prawnych.

Projektowana regulacja kładzie nacisk na rozwój zawodowy kadry audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz właściwy dobór osób dopuszczonych do wykonywania funkcji audytora, zapewniających rzetelne przeprowadzanie audytu bezpieczeństwa infrastruktury drogowej na każdym z etapów jej projektowania, przygotowania do otwarcia oraz podczas użytkowania. Projektowane przepisy zapewniają jednocześnie podwyższenie umiejętności audytorów poprzez zagwarantowanie osobom wykonującym takie funkcje możliwości podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Zakłada się, że system szkoleń ukierunkowanych na stosowanie właściwych standardów prowadzenia audytu bezpieczeństwa infrastruktury drogowej powinny uruchomić uczelnie wyższe zgodnie z programem szkolenia specjalistycznego określonym w akcie wykonawczym do ustawy.

Projekt ustawy zmierza do określenia spójnego zakresu praw i obowiązków, umożliwiających stosowanie procedur wynikających z przepisów dyrektywy. Przewidywanym skutkiem zmian prawnych będzie poprawa bezpieczeństwa infrastruktury drogowej i zmniejszenie ilości zdarzeń drogowych, w szczególności tych powodujących koszty społeczne, a w konsekwencji również ich obniżenie. (...)

Pkt 4 projektu przewiduje dodanie nowych rozdziałów 2b i 2c, w których zawarte będą przepisy dotyczące zarządzania bezpieczeństwem dróg w transeuropejskiej sieci drogowej (rozdział 2b) oraz statusu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego (rozdział 2c)." (por. uzasadnienie projektu ustawy o zmianie, Sejm RP VII kadencji, Nr druku: 104).

Kwestionowany w skardze kasacyjnej art. 7 ustawy o zmianie u.d.p. umożliwiał osobom posiadającym zaświadczenie o ukończeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego (uzyskanego na podstawie dotychczasowych przepisów) uzyskanie nowych uprawnień – audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, pod warunkiem złożenia stosownego wniosku w terminie 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy zmieniającej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej art. 7 nie nakładał na wnioskodawców obowiązku zdobywania nowych kwalifikacji, a więc odbywania czasochłonnych, odpłatnych kursów. Przepis ten jedynie zakreślał termin (12 miesięczny) na złożenie przez osobę zainteresowaną uzyskaniem certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego wniosku wraz z posiadanymi przez nią w dniu wejścia w życie dokumentami.

Wspomniany przepis stanowi jeden z przepisów przejściowych ustawy o zmianie u.d.p. Naczelny Sąd Administracyjny dokonywał w swoim orzecznictwie oceny przepisów przejściowych, także w kontekście zasad konstytucyjnych. W wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1629/15 (dostępny na CBOSA) NSA wskazał, iż przepisy przejściowe są funkcją wyprowadzanej z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasady prawidłowej legislacji oraz zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa. Dają bowiem pewną ochronę praw nabytych lub interesów w toku albo też ochronę ekspektatyw dobrze ukształtowanych, szczególnie istotną wówczas, gdy prawodawca zmieniając prawo w jakiś sposób pogarsza sytuację prawną jego adresatów. Podobnie jak vacatio legis mogą zapewnić zachowanie przez pewien czas korzystniejszych uprawnień wynikających ze "starego" prawa mimo zastąpienia go nową regulacją prawną, pogarszającą sytuację prawną jej adresatów w tym zakresie. Niewątpliwie taką rolę spełnia też przepis art. 7 ustawy o zmianie u.d.p. umożliwiając, osobom, które ukończyły szkolenia z zakresu wykonywania audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, na dotychczasowych zasadach, zostanie audytorem w rozumieniu zmienionej ustawy o drogach publicznych, pod warunkiem uzyskania certyfikatu wydawanego przez ministra właściwego do spraw transportu. Zatem, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, to nie art. 7 ustawy o zmianie u.d.p. zobowiązuje osoby chcące otrzymać certyfikat audytor ruchu drogowego do uzyskiwania dalszych uprawnień lecz art. 24 n zmienionej u.d.p., który w pkt 6 wymaga posiadania zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego (odbytego już na nowych zasadach), ten przepis nie został jednak wskazany w podstawach kasacyjnych.

Bezpodstawny jest więc zarzut niezgodności przepisu art. 7 ustawy o zmianie u.d.p. z art. 2 Konstytucji RP, w jego aspekcie statuującym zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz ochrony praw nabytych.

W odniesieniu do omawianego zarzutu podnieść też należy, że nie jest kwestionowane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, że ochrona praw nabytych nie ma charakteru absolutnego i nie wyklucza stanowienia regulacji mniej korzystnych dla jednostki, wymaga natomiast dochowania reguł przyzwoitej regulacji, co oznacza w szczególności, że ustawa powinna umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej regulacji (por. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 1996 r. sygn. akt K 25/95, OTK 1996, nr 6, poz. 52, s. 501-502). Trybunał wskazuje również, że zasada ochrony interesów w toku nie może być postrzegana jako gwarancja niezmienności prawa, a w szczególności "wiecznego" trwania określonych uprawnień i przywilejów. Adresaci muszą liczyć się ze zmianą prawa, która może być uzasadniona, albo wręcz wymuszona, zmianą warunków społecznych lub gospodarczych. Ustawodawca ma możliwość ich ograniczania i znoszenia, a prawa, których trwanie nie jest ograniczone horyzontem czasowym, mogą podlegać modyfikacjom (zob. wyrok z 16 września 2003 r., sygn. akt K 55/02, OTK ZU nr 7/A/2003, poz. 75).

Jak wyżej wspomniano, zmiana prawa – w zakresie uprawnień osób mogących przeprowadzać audyty bezpieczeństwa infrastruktury drogowej na każdym z etapów jej projektowania, przygotowania do otwarcia oraz podczas użytkowania, oprócz tego, że wymuszona konicznością dostosowania prawa polskiego do wymogów unijnych była również podyktowana zmianą warunków społecznych i gospodarczych oraz ważnym interesem społecznym tzn. dążeniem do poprawy bezpieczeństwa infrastruktury drogowej i w konsekwencji bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Niezrozumiała jest z kolei argumentacja kasatora, iż "roczny termin do uzyskania certyfikatu audytora, w którym to czasie osoba ubiegająca się o status audytora obowiązana była nadto do odbycia trwającego 120 godzin szkolenia, jest terminem zbyt krótkim, co również stanowi naruszenie zasady pewności prawa, zaufania obywateli do państwa oraz zasad prawidłowej legislacji", gdyż osoby wnioskujące o uzyskanie certyfikatu audytora, w rocznym terminie od wejścia w życie ustawy o zmianie u.d.p. przewidzianym w art. 7 ustawy, nie były zobowiązane do odbywania jakichkolwiek dodatkowych kursów, czy zdobywania nowych kwalifikacji. Powołany przepis jedynie zakreśla termin na złożenie przez osoby zainteresowane uzyskaniem certyfikatu wniosku, wraz z posiadanymi dokumentami.

Z tych wszystkich przyczyn za bezzasadne należało uznać stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej, iż zobowiązywanie osób posiadających stosowne uprawnienia do uzyskiwania dalszych uprawnień narusza konstytucyjne zasady wyprowadzane z art. 2 Konstytucji RP tzn. zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasadę ochrony praw słusznie nabytych.

Jeśli chodzi natomiast o zarzuty naruszenia art. 7 ustawy o zmianie u.d.p. w połączeniu z pozostałymi przepisami Konstytucji RP, wymienionymi a pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej, to zarzuty te w zasadzie nie zostały uzasadnione. Mając na uwadze wymogi skargi kasacyjnej, a także domniemanie konstytucyjności uchwalonych aktów prawnych postawienie zarzutu niekonstytucyjności przepisu ustawy nie może być gołosłowne. Stwierdzenie, że ustawa o zmianie u.d.p. w art. 7 w sposób nieuzasadniony różnicuje pozycję osób znajdujących się w jednakowej sytuacji tj. spełniających w dniu wejścia w życie tej ustawy warunki do uzyskania statusu audytora bezpieczeństwa przez uzależnienie możliwości uzyskania tegoż statusu od terminu uzyskania certyfikatu audytora bezpieczeństwa w żaden sposób nie jest wystarczające dla wykazania, że ww. przepis narusza konstytucyjną zasadę równości. W świetle ustabilizowanego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego z zasady równości przyjętej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wypływa nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej kategorii (zob. wyrok TK z 5 listopada 1997 r., sygn. akt K 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących (zob. orzeczenie TK z 9 marca 1988 r., sygn. akt U 7/87, OTK w 1988 r., poz. 1). Wynika stąd w szczególności, że prawodawca, przyznając jednostkom określone uprawnienia, nie może określać kręgu osób uprawnionych w sposób dowolny. Musi on przyznać dane uprawnienie wszystkim podmiotom charakteryzującym się daną cechą istotną (zob. wyrok TK z 20 października 1998 r., sygn. akt K 7/98, OTK ZU nr 6/1998, poz. 96).

Tak też jest w przypadku ustawy o zmianie u.d.p., która w art. 7 wszystkim osobom charakteryzującym się określoną cechą relewantną (spełniających w dniu wejścia w życie ustawy warunki dla uzyskania certyfikatu audytora ruchu drogowego) przyznaje jednakowe uprawnienie – do uzyskania tego certyfikatu, warunkowane dopełnieniem, jednakowych dla wszystkich, niezbyt uciążliwych formalności tzn. złożeniem wniosku z posiadanymi dotychczas dokumentami w tym, również jednakowym dla wszystkich, terminie 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega w tej regulacji złamania zasady równości przyjętej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Nie zostały w żaden sposób uzasadnione zarzuty naruszenia przez art. 7 ustawy o zmianie u.d.p. – art. 20 i 22 Konstytucji RP, co powoduje, że uchylają się one spod kontroli kasacyjnej.

Z wyżej wymienionych względów skarga kasacyjna bezzasadnie zarzucała sprzeczność wskazanego przepisu ustawy o zmianie u.d.p. z Konstytucją RP. Wobec tego zaś, że argumentacja skargi kasacyjnej nie wzbudziła wątpliwości co do konstytucyjności omawianego przepisu brak było podstaw do występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z art. 193 Konstytucji RP. Bezpodstawny tym samym okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym postawiony w pkt II petitum skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.