Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2070/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 356/23 w sprawie ze skargi A.sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 3 marca 2023 r. nr 1001-IEW-2.4253.55.2022.19.UCS.BJ w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań w podatku VAT za niektóre miesiące 2018 r. oraz przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę a także zabezpieczenia na majątku spółki wykonania w/w zobowiązań oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 356/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. w L.(dalej: Strona, Spółka lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 3 marca 2023 r. w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań w podatku w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2018 r. oraz przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę, a także zabezpieczenia na majątku Spółki wykonania ww. zobowiązań, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] o Urzędu Celno -Skarbowego w S. z dnia 2 września 2022 r. (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu pierwszej instancji dokonane przez organ określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych za marzec-kwiecień 2018 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji, jak i określenie przybliżonych dodatkowych zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące luty - kwiecień 2018 r., jest prawidłowe, a organ uprawdopodobnił okoliczności, które legły u podstaw dokonania zabezpieczenia. Ustalone okoliczności wskazują bowiem na możliwość zaistnienia nieprawidłowości i w konsekwencji określenie w przyszłości podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w kwocie wyższej niż wykazane przez stronę w deklaracjach podatkowych VAT-7.

Niezależnie od prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy podatkowe w zakresie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz orzeczenia o jego zabezpieczeniu na majątku Strony, z uwagi na istniejącą obawę jego niewykonania, Sąd wskazał, że koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdyż dotyczą one dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 112c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: ustawa o VAT), co było niedopuszczalne. WSA odwołał się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2023 r. o sygn. akt I FPS 1/23.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł DIAS, zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając wyrokowi WSA:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu art. 135 p.p.s.a. i wadliwym przyjęciu, że art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w sprawie nie może być zastosowany, bowiem sprzeciwia się temu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt I FPS 1/23, stanowiąca, że przedmiotem decyzji o zabezpieczeniu nie może być dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112c ustawy o VAT, co w konsekwencji doprowadziło Sąd do nieuprawnionej konstatacji, że uzasadnionym jest na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ustalenia dotyczące dodatkowego zobowiązania w podatku VAT na podstawie art. 112c ustawy o VAT nie są jedynym elementem skarżonej decyzji, ale uchylone decyzje zawierają na podstawie art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przede wszystkim ustalenia w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku VAT za miesiące marzec i kwiecień 2018 r. oraz należnych odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji od nieuregulowanych zobowiązań za te miesiące (w skarżonej decyzji jest to: punktor pierwszy wypełniony - w całości) oraz orzeczenie o zabezpieczeniu na majątku podatnika łącznej kwoty wynikającej z nieuregulowania zobowiązań w podatku VAT za marzec i kwiecień 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę od nieuregulowanych zobowiązań (w skarżonej decyzji jest to: punktor trzeci wypełniony - w części oznaczonej podpunktorem pierwszym niewypełnionym). Wskazać należy, że Sąd podzielił prawidłowość ustaleń poczynionych przez organy w zakresie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz orzeczenia o jego zabezpieczeniu na majątku podatnika, z uwagi na istniejącą obawę jego niewykonania. Zatem w sprawie wypełniona została dyspozycja art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, czego nie kwestionuje Sąd. W konsekwencji Sąd winien zastosować art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zakresie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2018 r. oraz odsetek za zwłokę należnych na dzień wydania decyzji od nieuregulowanych zobowiązań za te miesiące (w skarżonej decyzji jest to: punktor pierwszy wypełniony - w całości) oraz orzeczenia zabezpieczenia na majątku podatnika łącznej kwoty wynikającej z nieuregulowania zobowiązań w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę od nieuregulowanych zobowiązań (w skarżonej decyzji jest to: punktor trzeci wypełniony - w części oznaczonej podpunktorem pierwszym niewypełnionym) i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić skargę w tej części.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 33 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, przez dokonanie sprzecznych ustaleń w sprawie polegających na jednoczesnym uznaniu, że:

- zarzut naruszenia art. 33 § 1 - § 4 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny, a dokonane przez organ określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych za marzec - kwiecień 2018 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji, jak i określenie przybliżonych dodatkowych zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące luty - kwiecień 2018 r., jest prawidłowe (wyrok: str. 30 akapit ostatni i str. 31 akapit 1 wyroku),

- a dalej uznanie, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było "zabezpieczenie przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego. Bowiem niedopuszczalne było objęcie zabezpieczeniem na podstawie art. 33 § 1 op. tzw. sankcji VAT. Tym samym kwota zabezpieczona skarżoną decyzją jest w tym zakresie zawyżona, (wyrok: str. 31 akapit przedostatni i ostatni).

Sąd dokonał sprzecznych ustaleń w sprawie, bowiem nie można uznać, że prawidłowym było określenie przybliżonych kwot dodatkowych zobowiązań w podatku VAT za miesiące luty - kwiecień 2018 r., przy jednoczesnym zakwestionowaniu ustaleń organów w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 112c ustawy o VAT za miesiące marzec i kwiecień 2018 r. A to uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 33 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na wyciągnięciu z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nieuprawnionych wniosków, polegających na odmowie zastosowania w sprawie art. 33 Ordynacji podatkowej w części skarżonej decyzji dotyczącej określenia przybliżonych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2018 r. oraz kwot odsetek za zwłokę należnych na dzień wydania decyzji od tych zobowiązań oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika łącznej kwoty wynikającej z nieuregulowania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2018 r. oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanych tych zobowiązań. W sytuacji gdy Sąd nie kwestionuje ustaleń organów w zakresie wypełnienia przesłanek zastosowania art. 33 Ordynacji podatkowej. A nadto twierdzi, że ustaleniom organów nie można zarzucić nieprawidłowości, podkreślając właściwie przeprowadzone postępowanie dowodowe, zebranie wystarczających dowodów dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie i dokonanie prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów, co stanowi wystarczające podstawy do zastosowania art. 33 Ordynacji podatkowej w zakresie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku VAT za miesiące marzec i kwiecień 2018 r. oraz należnych odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji od nieuregulowanych zobowiązań za te miesiące (w skarżonej decyzji jest to: punktor pierwszy wypełniony - w całości) oraz orzeczenie zabezpieczenia na majątku podatnika łącznej kwoty wynikającej z nieuregulowania zobowiązań w podatku VAT za marzec i kwiecień 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę od nieuregulowanych zobowiązań (w skarżonej decyzji jest to: punktor trzeci wypełniony - w części oznaczonej podpunktorem pierwszym niewypełnionym). A skoro ustaleniom organów nie można zarzucić wadliwości, co potwierdza Sąd, to skargę w tym zakresie należało oddalić. A to uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy;

3) naruszenie art. 172 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd nie dał jasnych i precyzyjnych wskazówek co do wykonania tego wyroku. Sąd dokonał sprzecznych ustaleń w sprawie, a oceny prawne tam zawarte są niemożliwe do zastosowania. Bowiem z jednej strony uznał zarzut naruszenia art. 33 § 1 - § 4 Ordynacji podatkowej za bezpodstawny, a dokonane przez organ określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych za marzec - kwiecień 2018 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji, jaki i określenie przybliżonych dodatkowych zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące luty - kwiecień 2018 r., jest prawidłowe (str. 30 akapit ostatni i str. 31 akapit 1 wyroku). A z drugiej strony Sąd przesądził, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było "zabezpieczenie przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego. Niedopuszczalne było objęcie zabezpieczeniem na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej tzw. sankcji VAT. Tym samym kwota zabezpieczona skarżoną decyzją jest w tym zakresie zawyżona (str. 31 akapit przedostatni wyroku). Ustalenia Sądu wzajemnie się wykluczają.

W tej sytuacji organ ma poważne wątpliwości w zakresie wykonania skarżonego wyroku, bowiem z jednej strony Sąd przesądził, że zarzut naruszenia art. 33 § 1 - § 4 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny, a dalej stwierdził, że organy naruszyły art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Końcowo Sąd uznał, że w sprawie naruszono art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 112c ustawy o VAT. Przy tak nakreślonych wytycznych co do dalszego postępowania, organ nie jest w stanie ich wykonać. A to uchybienie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji powyższych naruszeń WSA w Łodzi niezasadnie, z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości, zamiast:

- na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalić skargę w części dotyczącej określenia przybliżonych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2018 r. oraz kwot odsetek za zwłokę należnych na dzień wydania decyzji od tych zobowiązań oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika łącznej kwoty wynikającej z nieuregulowania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2018 r. oraz odsetek za zwłokę od nieuregulowanych ww. zobowiązań;

- na podstawie art. 135 p.p.s.a., uchylić jedynie część skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w zakresie, w jakim określają one przybliżone kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalonego na podstawie art. 112 c ustawy o VAT oraz o orzeczeniu o zabezpieczeniu na majątku podatnika kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalonego na podstawie art. 112 c tej ustawy.

Wskazane naruszenia mają istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ocena prawna wyrażona w zaskarżonym wyroku jest wiążąca. Oznacza to, że organy podatkowe ponownie badając sprawę muszą uwzględnić wskazane przez Sąd przepisy, które mają zastosowanie w tej sprawie, a także sposób ich interpretacji.

W związku z powyższymi zarzutami w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 188 p.p.s.a. wydanie orzeczenia w sprawie, bowiem istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego postępowania według norm przepisanych. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

2.2. Strona nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

2.3. Przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jeżeli przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku ani w siedzibie sądu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli nie sprzeciwiają się temu strony lub uczestnik postępowania. W niniejszej sprawie ani Strona ani organ podatkowy nie sprzeciwiały się rozpoznaniu skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, gdyż wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

3.2. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów kasacji dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 33 i art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że ocena wydanej w niniejszej sprawie decyzji DIAS dokonana przez Sąd pierwszej instancji zawiera sprzeczności. Kasator słusznie bowiem podniósł, że WSA jednocześnie uznał, że zarzut naruszenia art. 33 § 1 - § 4 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny, a dokonane przez organ określenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych za marzec - kwiecień 2018 r. oraz określenie przybliżonych dodatkowych zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące luty - kwiecień 2018 r., jest prawidłowe i jednocześnie uznał, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było "zabezpieczenie przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego. Bowiem niedopuszczalne było objęcie zabezpieczeniem na podstawie art. 33 § 1 op. tzw. sankcji VAT".

Z uwagi jednak na to, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe z uwagi na naruszenie przez organ art. 33 Ordynacji podatkowej (o czym będzie mowa poniżej), brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku.

3.3. Zasadniczym powodem oddalenia skargi kasacyjnej jest trafność stanowiska Sądu pierwszej instancji w kwestii dotyczącej zabezpieczenia przybliżonej kwoty dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług (art. 33 § 1, § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej). Na jego zasadność wpływ miała uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2023 r., I FPS 1/23, na którą Sąd wojewódzki się powołał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tezie tej uchwały uznano, że przedmiotem decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej nie może być dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112c ustawy o VAT. W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że zabezpieczeniem nie można objąć dodatkowego zobowiązania podatkowego, ponieważ wymagałoby to uwzględnienia przesłanek ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, które są właściwe dla postępowania wymiarowego, gdy tymczasem przesłanki postępowania zabezpieczającego i wymiarowego nie powinny być kompilowane, ze względu na odrębne cele obu postępowań.

Powyższa uchwała korzysta z mocy ogólnie wiążącej, wynikającej z art. 269 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Stąd też z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować.

3.4. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym rozstrzygnięcie organów podatkowych w zakresie określenia przewidywanej kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz zabezpieczenia jej na majątku Spółki było nieprawidłowe, jest trafne i daje podstawę do uchylenia w całości decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

3.5. Na uwzględnienie nie zasługiwały natomiast pozostałe zarzuty skargi wniesionej do Sądu wojewódzkiego, dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 33 Ordynacji podatkowej, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. WSA miał bowiem podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie organy podatkowe wykazały zaistnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie tej instytucji, tyle, że ocenę Sądu należało odnieść do kwot przyszłych zobowiązań określonych w niniejszej sprawie po odjęciu kwot dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

W szczególności prawidłowa była ocena przyjęta przez Sąd pierwszej instancji, że organy podatkowe obu instancji wykazały istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę nie zostaną przez Stronę wykonane. Uprawdopodobniono, że w okresie objętym kontrolą celno-skarbową Spółka pozorowała wytwarzanie oleju posmażalniczego. WSA zasadnie zaaprobował wnioski organów podatkowych, zgodnie z którymi faktury wystawione przez Skarżącą w okresie kontrolowanym (w których przedmiotem sprzedaży miał być olej posmażalniczy) są fakturami nierzetelnymi przedmiotowo, potwierdzającymi transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, co skutkowało zastosowaniem art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Nie budzi wątpliwości prawidłowość stanowiska Sądu pierwszej instancji, który zgodził się z organami podatkowymi co do wykazanych nieprawidłowości w rozliczeniach Spółki w zakresie podatku naliczonego, wynikającego z faktur VAT wystawionych przez A.sp. z o.o., A.sp. z o.o., A. sp. z o.o., A.L sp. z o.o. sp. k., D.sp. z o.o., D.sp. z o.o., V.sp. z o.o., gdyż nie odzwierciedlały one rzeczywistych transakcji gospodarczych i stwierdzały czynności, które faktycznie nie zostały dokonane.

Prawidłowa była też ocena WSA dotycząca zasadności wydania w niniejszej sprawie decyzji o zabezpieczeniu w oparciu o przedstawioną przez organy podatkowe analizę finansowo – majątkową Skarżącej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na dane wynikające z zeznania podatkowego Skarżącej o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za lata 2018 – 2021 w kontekście prowadzonych przez organy podatkowe wobec Spółki kontroli celno – skarbowych za lata 2016 – 2019 i ujawnionych w ich trakcie nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych Strony, co doprowadziło do wydania decyzji zabezpieczających na kwotę powyżej 58 mln. Sąd zwrócił też uwagę, że Skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości, a posiadane przez nią składniki majątku ruchomego w postaci: zbiorników, instalacji elektrycznej podłączenia agregatu, kotłów grzewczych, wagi zbiornikowej, wysokociśnieniowego urządzenia myjącego Karcher i utwardzonego placu przedstawiają wartość w wysokości 762.874,76 zł, a samochodu osobowego - ok. 110.000 zł, który został już zajęty w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadne stawisko Sądu pierwszej instancji, że stwierdzona nierzetelność w rozliczeniach z budżetem państwa z tytułu zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2018 r. uzasadnia zaistnienie przesłanki określonej w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej i potwierdza słuszność dokonania w rozpoznanej sprawie zabezpieczenia przyszłych zobowiązań podatkowych wraz z należnymi odsetkami na majątku Spółki. Jednocześnie brak było podstaw prawnych do objęcia zaskarżoną decyzją i decyzją ją poprzedzającą kwot dodatkowego zobowiązania podatkowego, o czym była mowa powyżej.

3.6. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, przyjął, że zaskarżony wyrok, mimo częściowo nieprawidłowego uzasadnienia, odpowiada prawu, co w świetle treści art. 184 p.p.s.a. uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych wywodów Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Elżbieta Olechniewicz Jan Rudowski Marek Kołaczek sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA