Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1276/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1172/21 w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 sierpnia 2021 r. nr WI-I.7840.15.1.2021.EG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w N. na rzecz A.M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 20 stycznia 2022 r., II SA/Kr 1172/21, w wyniku rozpoznania skargi A.M., uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 5 sierpnia 2021 r., nr WI-I.7840.15.1.2021.EG, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej: k.p.a., a także art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z 1 grudnia 2020 r. znak: AB.6740.81.2020.ASS odmawiającą na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] sp. z. o. o. z siedzibą w N. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. Budowa zespołu dwóch budynków usługowo-mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budowę wewnętrznych instalacji (wod.-kan., C.O., energii elektrycznej oraz wentylacji mechanicznej, p.poż. i oświetlenia zewnętrznego), przebudowę sieci elektroenergetycznej wraz z budową instalacji hydrantowej i wewnętrznej kanalizacji deszczowej wraz z odprowadzeniem do szczelnego zbiornika, budowę dojść i dojazdu, 16 miejsc postojowych na działkach nr ew. [...], obręb [...] w P. i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu wskazanemu inwestorowi pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji.

Uczestnik postępowania [...] sp. z. o. o. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 8 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego, pomimo że to właśnie organ II instancji w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem, iż planowana inwestycja posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej w rozumieniu faktycznym i prawnym poprzez drogę wewnętrzną prowadzącą po działce nr ew. [...] w P.o szerokości 3,20-3,60 m, stanowiącej w terenie urządzoną jezdnię żwirową;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 8 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym uchyleniu zaskarżonej decyzji m.in. z uwagi na to, że inwestor nie posiada uzgodnienia zjazdu na drogę publiczną, co pozostaje w sprzeczności z treścią decyzji Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z 14 września 2020 r., nr 42ZDW/20, zezwalającej na przebudowę istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] (na zjazd o parametrach zjazdu publicznego) na działkę nr ew. [...] w P. w celu obsługi inwestycji - zabudowy mieszkaniowo-usługowej na działce nr ew. [...] w P.;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji przy niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia i sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną;

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z § 14, § 16 i § 291 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 2065 ze zm.), dalej: r.w.t., poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że działka nr ew. [...], stanowiąca dojazd do drogi publicznej dla planowanej inwestycji objętej projektem budowlanym, nie posiada odpowiednich parametrów przewidzianych dla dojść i dojazdów do działek budowlanych, podczas, gdy jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2021 r., II OSK 2865/20 minimalna szerokość umożliwiająca dostęp i dojście do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę została określona w § 14 ust. 1 r.w.t., a zatem wystarczająca jest szerokość 3 m i nie ma podstaw do zastosowania dalej idących wymogów;

2) art. 33 ust. 1 p.b. poprzez niewłaściwą interpretację tej normy prawnej i w konsekwencji błędne przyjęcie, że projekt budowlany i pozwolenie na budowę powinno obejmować całość zamierzenia inwestycyjnego, a zatem również wykonanie zjazdu drogi publicznej w sytuacji, gdy przepis ten co prawda zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, ale równocześnie przewiduje od tej zasady wyjątki, o których mowa w przepisie art. 33 ust. 1 p.b., za które należy uznać m.in. wykonanie zjazdu z drogi publicznej, przy czym należy podkreślić, że dla planowanej inwestycji istnieje w terenie zjazd na drogę wewnętrzną - działkę nr ew. [...], zgodnie z przedłożonym załącznikiem graficznym (pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich z 18 czerwca 2020 r., co do którego wydana została zgoda na przebudowę - decyzja z 14 września 2020 r., nr 42ZDW/20).

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zrzekając się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, oświadczając, że nie wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W piśmie procesowym z 10 października 2023 r. skarżąca kasacyjnie podtrzymała stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty, uzupełniając sformułowaną w niej argumentację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego kasacyjnie na uzasadnionej podstawie.

Sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom, jakie stawia przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., tylko wyjątkowo może wypełniać podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Ma to miejsce wówczas, gdy wskutek uchybienia wymaganiom określającym zasady motywowania orzeczeń nie poddaje się ono kontroli instancyjnej, w szczególności nie ma wszystkich koniecznych elementów, bądź zawiera takie braki, które ją uniemożliwiają. Sytuacja taka w kontrolowanej sprawie nie zachodzi w przypadku zaskarżonego wyroku uchylającego decyzję Wojewody Małopolskiego z 5 sierpnia 2021 r. Sąd I instancji zamieścił w uzasadnieniu tego wyroku podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz dokonał jej szczegółowego wyjaśnienia w zakresie przesłanek nakazujących przyjęcie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji wadliwie uznał, iż zachodziły warunki do zatwierdzenia projektu budowlanego spornej inwestycji realizowanej na działkach nr ew. [...], obręb [...] w P. Wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, nie jest trafny zarzut, że uzasadnienie wyroku z 20 stycznia 2022 r. nie poddaje się kontroli instancyjnej. Zarzut jego lakoniczności pozostaje w całości nieusprawiedliwiony. Ocena wyjaśnienia w sposób prawidłowy podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia dotyczy zarówno szczegółowo omówionego przez Sąd zagadnienia związanego ze sposobem zapewnienia dostępu do drogi publicznej jako warunku umożliwiającego podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, jak i wypowiedzenia się przez Sąd odnośnie do pozostałych kwestii prawnych rzutujących na wynik sprawy. Analiza mających zastosowanie przepisów umożliwia prześledzenie toku rozumowania Sądu, co każe odrzucić m.in. te uwagi skarżącego kasacyjnie, które podnoszą, że sposób dokonania interpretacji § 14 r.w.t. w uzasadnieniu wyroku uniemożliwiał poznanie racji, które przemawiać miały, zdaniem Sądu, za odmiennym wynikiem jego wykładni względem tego stanowiska, które zaprezentował organ odwoławczy w kontrolowanej decyzji.

W ramach zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd nie uwzględnił w swoich rozważaniach istnienia decyzji na przebudowę istniejącego zjazdu z drogi publicznej na zjazd o parametrach zjazdu publicznego. Ta sama argumentacja stoi również za odrębnie postawionym Sądowi I instancji zarzutem naruszenia w postępowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Argumentacja ta nie wyjaśnia jednakże, w jaki sposób Sąd I instancji mógł uchybić ww. regulacji prawnej, jeżeli wymieniona w skardze kasacyjnej decyzja (decyzja Zarządu Dróg Wojewódzkich w K.e z 14 września 2020 r., nr 42ZDW/20) nie stanowiła części materiału dowodowego składającego się na akta sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją w związku z tym, że skarżący kasacyjnie jako jej adresat nie powiadomił organów administracji architektoniczno-budowlanej prowadzących postępowanie, że o taką decyzję wystąpił i została ona mu wydana. Decyzja ta nie została również załączona przez skarżącego kasacyjnie do akt postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem I instancji wraz z wnioskiem o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z tego dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Orzekanie "na podstawie akt sprawy" w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Jakkolwiek określony dowód nieznany organowi, który wydał decyzję, jeżeli kształtował jej treść, może zostać w toku postępowania sądowego przez stronę przedłożony w celu wykazania zaistnienia w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), niemniej sytuacja ta jest objęta zakresem zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., a nie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W kontekście zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń wypada zauważyć, że w wyjaśnieniach zamieszczonych w odpowiedzi na skargę (pismo z 15 grudnia 2021 r., k. 84-87 akt) skarżący kasacyjnie nie tylko nie odwołał się do faktu dysponowania w postępowaniu odpowiednim pozwoleniem, ile w całości zakwestionował w ogóle potrzebę ubiegania się o nie, wskazując, iż nie ciąży na nim obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej przez zjazd o parametrach zjazdu publicznego.

Powyższą ocenę Sąd I instancji miał na uwadze, formułując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, zgodnie z którym inwestor miał obowiązek przed wystąpieniem o udzielenie mu pozwolenia na budowę uzyskać uzgodnienie zjazdu na drogę publiczną. Tylko w takim zakresie stanowisko zajęte przez Sąd może być traktowane jako nieuchybiające art. 33 ust. 1 p.b. Jak wynika z art. 34 ust. 3 pkt 3 p.b., projekt budowlany powinien zawierać, stosowanie do potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Z przepisu tego wynika a contrario, że oświadczenie takie nie jest wymagane w odniesieniu do dróg gminnych. Ponadto, skoro wymóg, nawet w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich ogranicza się do oświadczenia, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 p.b., to nie jest wymagane uzyskanie przed udzieleniem pozwolenia na budowę zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470). W takim przypadku budowa (przebudowa) zjazdu jest objęta odrębną procedurą, która nie musi być przeprowadzona przed wydaniem pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 10 października 2018 r., II OSK 1682/18). Odrębnym zagadnieniem, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 lutego 2023 r., II OSK 822/21, jest natomiast dochowanie przez inwestora wymogom w zakresie projektu zagospodarowania działki (terenu), określonym w § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935), które dotyczą przedstawienia w części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania działki (terenu) układu komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej.

Niesporny charakter miało w sprawie ustalenie, że obsługa komunikacyjna inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę została zaprojektowana jako odbywająca się przez zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...], co nakazywało uznać, iż inwestor zobowiązany był w sprawie uzyskać oświadczenie zarządcy drogi o możliwości połączenia działki nr ew. [...] z drogą publiczną. W świetle treści pism Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z 20 grudnia 2019 r. i 18 czerwca 2020 r. różniących się w ocenie istnienia po stronie inwestora obowiązku przebudowy zjazdu do parametrów zjazdu publicznego Sąd I instancji miało prawo przyjąć, że kwestia ta powinna zostać przez organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy wyjaśniona.

Nie można zgodzić się z zarzutem dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z § 14, § 16 i § 291 r.w.t. Jeżeli argumentem uzasadniającym stawiany Sądowi I instancji zarzut jest przyjmowanie przez skarżącego kasacyjnie, że Sąd błędnie rozważył zagadnienie zapewnienia właściwego dojścia i dojazdu przez działkę nr ew. [...] do projektowanej zabudowy usługowo-mieszkaniowej na działkach nr ew. [...], to nie znajduje podstaw wskazywanie jako naruszonego przez Sąd art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., albowiem w jego zakresie normowania znajdują się wyłącznie wymagania materialne

dotyczące zapewnienia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także przepisami z zakresu ochrony środowiska. Obowiązek sporządzenia projektu zagospodarowania działki (terenu) z przepisami techniczno-budowlanymi, a do tej płaszczyzny oceny odwołuje się zarzut dokonania błędnej wykładni przepisów r.w.t., normuje art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. i to on powinien zostać określony w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jako w sprawie naruszony przez Sąd, mając na uwadze istotę uwag polemicznych sformułowanych w skardze kasacyjnej. Z uwagi na to, że wymienienie § 16 i § 291 r.w.t. w podstawie zgłoszonego zarzutu kasacyjnego stanowiło wyłączną formę nawiązania do ww. przepisów poczynionego w skardze kasacyjnej, odstąpienie przez skarżącego kasacyjnie od przytoczenia treści § 16 i § 291 r.w.t., poddania jej analizie i wyjaśnienia powiązania, jakie skarżący kasacyjnie dostrzega pomiędzy tymi przepisami a regulacją prawną zamieszczoną w § 14 r.w.t., na której koncentrowała się całość merytorycznych uwag autora skargi kasacyjnej, determinuje to, że poprawność oceny prawnej wyrażonej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku mogła podlegać rozważeniu wyłącznie w zakresie normowanym § 14 r.w.t.

Zasadniczym argumentem, który stał za uchyleniem przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji było stwierdzenie, że kwestionowane przez skarżącego zamierzenie inwestycyjne nie zapewnia dojścia i dojazdu do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych poprzez dostęp do drogi publicznej, odpowiedni do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania, z czym należy się w całości zgodzić. Okoliczność, że skomunikowanie działek objętych inwestycją odbywało się dotąd przez działkę nr ew. [...], nie oznacza, iż "odpowiedniość" w zakresie pełnionego dostępu do drogi publicznej w świetle dotychczasowego wykorzystywania tychże działek powinna być przenoszona na "odpowiedniość" w stosunku do nowej zabudowy usługowo-mieszkaniowej, która została zaprojektowana na działkach nr ew. [...]. Przedłożony projekt przewiduje budowę dwóch budynków (powierzchnia zabudowy – 405,10 m2) wraz z wykonaniem 17 miejsc postojowych, przy czym program użytkowy i powiązana z nim charakterystyka liczby przebywających w obu obiektach osób wskazuje, że nie powinna ona przekraczać maksymalnie 37 osób (Projekt budowlany, s. 43-44).

Akcentowanie przez skarżącego kasacyjnie, że § 14 ust. 1 r.w.t. określa szerokość jezdni na 3 m i taka też szerokość została zachowana, ponieważ wynikający ze stanu zagospodarowania terenu dojazd posiada zmienną szerokość 3,20-3,60 m, w sposób nieprawidłowy postrzega zakres wymagań prawnych, jakie wynikają z § 14 r.w.t. dla zaprojektowanej zabudowy generującej ruch kołowy, jak i pieszy. O ile zgodzić się należy z uwagą, że § 14 ust. 1 r.w.t. wskazuje, iż szerokość jezdni stanowiącej dojazd do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych nie może być mniejsza niż 3 m, o tyle skarżący kasacyjnie pomija, że przepis ten rozdzielnie kwalifikuje komunikację pieszą i komunikację kołową, przyjmując, iż jakkolwiek ta ostatnia może być realizowana poprzez "dojazd" jezdnią o ww. parametrach, tym niemniej równolegle powinno zostać przez inwestora zapewnione "dojście" o odpowiedniej szerokości (por. wyrok NSA z 13 października 2020 r., II OSK 1691/20; wyrok NSA z 2 października 2019 r., II OSK 365/19). Nadanego przez Wojewodę Małopolskiego odmiennego znaczenia powyższej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny nie aprobuje.

Wymaga zwrócenia uwagi, że powołany w skardze kasacyjnej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2021 r., II OSK 2865/20 przedstawia wykładnię analizowanego przepisu w brzmieniu nieuwzględniającym jego zmiany dokonanej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285). W kontrolowanej sprawie wszczętej wnioskiem inwestora z 12 lutego 2020 r. organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane uwzględnić inny stan prawny niż ten, do którego swoje uwagi odniósł skarżący. Przypomnieć trzeba, że wskazana nowelizacja skutkowała zmianą § 14 ust. 1 r.w.t., polegającą na dodaniu zastrzeżenia, że jezdnia, o której mowa w ww. przepisie, może być rozpatrywana wyłącznie jako forma "dojazdu" do działki budowlanej. Konsekwencją tejże zmiany powinno być odejście od stanowiska interpretacyjnego prezentowanego na gruncie poprzedniego stanu prawnego, zgodnie z którym minimalna szerokość drogi umożliwiającej dostęp i dojście do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę może być odnoszona do szerokości (3 m) wyznaczonej dla "jezdni". W wyroku z 26 maja 2020 r., II OSK 2659/19 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zwrócił uwagę na wymóg dokonania oceny różnicującej stan prawny wynikający z powyższej zmiany r.w.t.

Dla projektowanej zabudowy na działkach nr ew. [...] powyższe wymaganie miało charakter obligatoryjny i zgodzić się trzeba z Sądem I instancji, że nie zostało przez inwestora dopełnione. Należy zauważyć, że gdy połączenie działek budowlanych z drogą publiczną musi zapewniać dojazd do projektowanych budynków, tę funkcję, a zatem odbywanie się ruchu pojazdów po wydzielonym terenie, może spełniać dojście pod warunkiem, że jego szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (§ 14 ust. 3 r.w.t.). Dopuszczalne jest również zapewnienie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego przy zachowaniu jego szerokości nie mniejszej niż 5 m (§ 14 ust. 2 r.w.t.). Zwiększona szerokość ciągu pieszo-jezdnego względem wykorzystywania jako dojazdu dojścia do działki budowlanej w sposób wcześniej opisany jest wynikiem dopuszczenia w r.w.t., że po ciągu pieszo-jezdnym może odbywać się nie tylko wspólny ruch pieszy oraz ruch pojazdów, ale także, iż możliwy jest na nim postój pojazdów. W sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym skarżący, wskazując na charakter urządzonego na działce nr ew. [...] szlaku drożnego, posiadającego niewystarczającą szerokość i niestanowiącego w rzeczywistości "jezdni żwirowej", zakwestionował spełnienie przez inwestora warunku opisanego w § 14 r.w.t., Sąd nie mógł zarzutów tych pominąć, jeżeli prawidłowa ich kwalifikacja pod kątem wpływu na wynik sprawy została dokonana w decyzji Starosty [...]. Decyzja ta nie powinna była zatem zostać przez organ odwoławczy uchylona jako oparta na wadliwym zastosowaniu art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 14 r.w.t.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.