Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 242/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., Nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2558/19, uchylającym decyzję Wojewody [...] NR [...] z dnia [...] września 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") NR [...] z dnia [...] lipca 2019 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 16 maja 2019 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek M S (dalej: "inwestor") o wydanie pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej typu "[...]" na działce nr ew. [...] w obrębie [...],[...], gm. [...]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., odmówił zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez inwestora, Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2019 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...]. Decyzja ta stała się następnie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2558/19, uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji. W ocenie Sądu kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a naruszenie to mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy Wojewoda [...] został zobligowany, m.in. do dokładnego zebrania materiału dowodowego, a następnie jego ocenie w odniesieniu do ustaleń obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego.

Po ponownym zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i jego przeanalizowaniu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określone zostały okoliczności weryfikowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich określonych w powyższym przepisie wymagań organ, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast, w sytuacji stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z tymi wymogami, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada w drodze postanowienia obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając rozstrzygnięcie Wojewody [...], wskazał na nienależyte zebranie materiału dowodowego - nieczytelny wyrys z planu miejscowego wydany przez Urząd Gminy [...] w dniu [...] kwietnia 2018 r., znajdujący się w aktach sprawy, a także niedostateczną rozdzielczość dostępnego w Internecie załącznika graficznego do analizowanego planu. W celu wykonania obowiązku nałożonego tym wyrokiem Wydział Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], pismem z dnia [...] października 2020 r., zwrócił się do Wydziału Nadzoru Prawnego o wypożyczenie lub udostępnienie do wglądu załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie pismem z dnia 2 listopada 2020 r., zwrócił się do Gminy [...] o przekazanie do organu kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem załączników graficznych miejscowego planu, które przedstawiają cały teren zalewowy oznaczony symbolem ZZ, na którym znajduje się przedmiotowa działka inwestycyjna nr ew. [...], obręb [...][...], gm. [...].

Organ odwoławczy wskazał, że z Arkusza Nr [...] wynika, że działki nr ew. [...] oraz [...], z których powstała działka nr ew. [...], znajdują się na obszarze oznaczonym w planie symbolem ML (symbol "ML" znajduje się co prawda bezpośrednio na działce nr ew. [...], jednakże oznaczenie to odnosi się do całości obszaru wyznaczonego poprzez pogrubione linie w stosunku do linii stanowiących granice działek). Podniósł, że teren oznaczony symbolem planu ZZ, na którym znajduje się działka inwestycyjna, wyznaczony jest za pomocą linii, która jedynie fragmentem znajduje się na arkuszu Nr 23 - 1/1 i 1/2, jednakże razem z sąsiednimi arkuszami, m.in. 14 - 1/1 i 1/2 (obręb [...]), 26 - 1/1 i 1/2 (obręb [...]), 21 – 1/1, 1/2 i 1/3 (obręb [...]), tworzy zamknięty obszar, wewnątrz którego znajduje się teren zalewowy. W związku z tym organ II instancji uznał, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie planu oznaczonym zarówno symbolem ML (przeznaczenie terenów pod zabudowę rekreacji indywidualnej), jak i ZZ (tereny zalewowe). Na terenach zabudowy rekreacji indywidualnej jako przeznaczenie podstawowe ustala się realizację budynków rekreacji indywidualnej lub ich zespołów, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami, podjazdami oraz małą architekturą, natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się realizację m. in. budynków mieszkalnych, czy mieszkalno-pensjonatowych (§ 24 ust 2 i 3 miejscowego planu). W świetle powyższych ustaleń Wojewoda [...] uznał, że miejscowy plan nie dopuszcza na działce inwestycyjnej lokalizacji innej niż sezonowe obiekty i urządzenia związane z wypoczynkiem i turystyką. Zdaniem organu odwoławczego z analizy zgromadzonego materiału wynika, że projektowana inwestycja nie spełnia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ta okoliczność eliminuje zaś możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych przez inwestora Wojewoda [...] wskazał, że pozostają one bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Inwestor podniósł, że organ I instancji błędnie zinterpretował § 11 pkt 19 miejscowego planu w zw. z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż ze wskazanym zapisem zakazuje się lokalizacji zabudowy na tych terenach za wyjątkiem sezonowych obiektów i urządzeń związanych z wypoczynkiem i turystyką. Na poparcie swoich argumentów inwestor powołuje się na "Analizę zgodności budowy budynków rekreacji indywidualnej na terenach zalewowych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] - uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r." sporządzoną przez mgr inż. arch. W Z z dnia [...] grudnia 2018 r., która jednak nie została dołączona do akt sprawy, ani też przesłana razem z odwołaniem, a także na skargę na decyzję Wojewody [...] NR [...] z dnia [...] września 2019 r., którą – wbrew twierdzeniom inwestora - nie można uznać za ogólnodostępną. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2558/19, wyjaśnił, że analiza powyższych dokumentów nie ma wpływu na ocenę zgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu, gdyż jego wykładania odbywa się na tych samych zasadach, jakie mają zastosowanie wobec innych aktów prawnych, a podmiotami uprawionymi do jej dokonania są organy administracji i sądy administracyjne.

Wojewoda [...] podniósł dodatkowo, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc związanym treścią wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę i załączników do tego wniosku, w tym przede wszystkim treścią projektu budowlanego może jedynie zatwierdzić projekt budowlany i wydać pozwolenie na budowę zgodnie z wnioskiem albo odmówić wydania takiego pozwolenia. W tym miejscu organ II instancji zaznaczył, że w przypadku istniejących niezgodności istnieje możliwość wezwania inwestora - na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, co jednak w przedmiotowej sprawie ze względu na treść miejscowego planu okazało się bezcelowe.

Na zakończenie swoich rozważań organ wojewódzki wyjaśnił, że z złożony w sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczył budynku rekreacji indywidualnej typu "[...]", natomiast zakres projektu budowlanego obejmuje również budowę zbiornika szczelnego bezodpływowego na nieczystości ciekłe (symbol "B" na Projekcie zagospodarowania działki - str. 24 projektu budowlanego; projekt techniczny - str. 37 - 41 projektu budowlanego). Prowadzi to do wniosku, że złożone podanie nie jest spójne z projektem budowlanym. Co więcej, wezwanie inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami prawa, w tym do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, skutkowałoby przede wszystkim koniecznością zmiany treści wniosku o pozwolenie na budowę, czego organ nie może wymagać, gdyż stałoby w oczywistej sprzeczności zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasadą szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.).

Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M S, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zarzuciła kwestionowanej decyzji naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że działka inwestycyjna położona jest na terenach zalewowych oznaczonych symbolem "ZZ", w przypadku gdy prawidłowe i pełne zebranie materiału dowodowego i jego ocena powinny doprowadzić do wniosku, że działka ewidencyjna nr [...] przeznaczona jest pod teren zabudowy letniskowej i nie znajduje się na terenach zalewowych. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Dodała, że z miejscowego planu w żaden sposób nie wynika, by przedmiotowa działka objęta była przeznaczeniem pod tereny zalewowe. Dodatkowo skarżąca dysponuje wypisem ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] grudnia 2020 r. wydanego przez Wójta Gminy [...], z którego wynika, że działka nr ew. [...] przeznaczona jest pod teren zabudowy letniskowej (ML), przy czym Wójt Gminy [...] nie wskazuje by działka znajdowała się na terenach oznaczonych jako tereny zalewowe. Ponadto w niniejszej sprawie zatwierdzenie Studium nastąpiło Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r., natomiast Rada Gminy [...] w 2019 roku podjęła dwie uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwała nr [...] i Uchwała nr [...]. Stąd też zdaniem skarżącej Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] są ze sobą zgodne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej typu "[...]" na działce nr ew. [...] w obrębie [...],[...], gm. [...].

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo.

Należy zauważyć, iż jak to wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, władztwo planistyczne, pod pojęciem którego rozumie się kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na terenie gminy należy do gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie oznacza jednak, iż sposób i tryb kształtowania ładu przestrzennego pozostawiony został wyłącznemu uznaniu gminy. Przeciwnie, nie można zapominać, iż uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak to wynika z treści art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest źródłem prawa. Jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym – do obszaru gminy. Co godne podkreślenia, uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2003 r. o sygn. akt I SA/Lu 882/02). Poszanowanie to oznacza, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, tworzenie i stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że dla nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r.

Przedmiotowa inwestycja zaplanowana została na działce nr ew. [...], która powstała w wyniku podziału działek nr ew. [...] oraz [...]. Poza sporem pozostaje, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem ML, ale także na terenie o oznaczeniu ZZ.

Zgodnie z § 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenów oznaczonych symbolem ML ustala się przeznaczenie terenów pod zabudowę rekreacji indywidualnej (pkt 3). Na terenach przeznaczonych pod zabudowę rekreacji indywidualnej, plan jako przeznaczenie podstawowe ustala (§ 24 ust. 2 i 3) realizację budynków rekreacji indywidualnej lub ich zespołów, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami, podjazdami oraz małą architekturą, natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne ustala realizację m. in. budynków mieszkalnych, czy mieszkalno-pensjonatowych.

Natomiast zgodnie z § 11 pkt 19 miejscowego planu, w zakresie ochrony środowiska, przyrody i kształtowania zieleni ustala się zakaz lokalizacji zabudowy na terenach zalewowych - ZZ, za wyjątkiem sezonowych obiektów i urządzeń związanych z wypoczynkiem i turystyką.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając poprzednią decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2019r., wyrokiem z dnia 21 lutego 2020r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2558/19, wskazał, że zadaniem organu odwoławczego będzie wyjaśnienie kwestii położenia działki inwestycyjnej na terenie oznaczonym ZZ i ustalenie granic obszaru oznaczonego w miejscowym planie jako teren zalewowy ZZ. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że wykładnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna odbywać się według tych samym zasad, jakie mają zastosowanie wobec innych aktów prawnych, a podmiotami uprawnionymi do jej dokonania są organy administracji i sądy administracyjne. Nie może jej zatem przeprowadzić biegły w drodze opinii (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 maja 2014 roku, sygn. akt: II OSK 3020/12).

Stąd brak znaczenia dla sprawy złożonej przez skarżącą Analizy Zgodności Budowy Budynków Rekreacji indywidualnej na terenach zalewowych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z grudnia 2018 r.

Kwestią więc zasadniczą było wskazanie przez organ granic obszaru ZZ i umiejscowienie działki nr ew. [...] na rysunku planu. Realizując wytyczne zawarte w przywołanym wyżej wyroku Wojewoda [...] zwrócił się do Wydziału Nadzoru Prawnego o wypożyczenie lub udostępnienie do wglądu załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie pismem z dnia 2 listopada 2020 r., zwrócił się do Gminy [...] o przekazanie do organu kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem załączników graficznych miejscowego planu, które przedstawiają cały teren zalewowy oznaczony symbolem ZZ, na którym znajduje się przedmiotowa działka inwestycyjna nr ew. [...], obręb [...], gm. [...].

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że analiza zarówno Arkusza Nr 23 1/2 , jak i Arkusza 23 1/1 wskazuje, że działki nr ew. [...] oraz [...], z których powstała działka nr ew. [...], znajdują się na obszarze oznaczonym w planie symbolem ML i jednocześnie na terenie oznaczonym symbolem ZZ. Teren oznaczony symbolem planu ZZ, na którym znajduje się działka inwestycyjna, wyznaczony jest za pomocą linii, która jedynie fragmentem znajduje się na arkuszu Nr 23 - 1/1 i 1/2, jednakże razem z sąsiednimi arkuszami, m.in. 14 - 1/1 i 1/2 (obręb [...]), 26 - 1/1 i 1/2 (obręb [...]), 21 – 1/1, 1/2 i 1/3 (obręb [...]), tworzy zamknięty obszar, wewnątrz którego znajduje się teren zalewowy. W ocenie Sądu z jednej strony granicę terenu ZZ wyznacza linia oznaczone tym symbolem , z drugiej linia WR oznaczająca rów melioracyjny . Teren wewnątrz stanowi obszar zalewowy do którego zastosowanie ma § 11 pkt 19 miejscowego planu i na którym znajduje się działka inwestycyjna.

Rzeczywiście – jak wskazuje skarżąca - wypis ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] grudnia 2020 r. wydany przez Wójta Gminy [...], stwierdza, że działka nr ew. [...] przeznaczona jest pod teren zabudowy letniskowej (ML). Jednak brak informacji, że działka inwestycyjna znajduje się również na terenie zalewowym (ZZ) nie może być utożsamiany z informacją , że działka nr ew. [...] na tym obszarze się nie znajduje.

Należy także podkreślić, że źródłem obowiązującego prawa jest jedynie aktualny w dacie wydania decyzji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a nie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego.

W tej sytuacji istotnym stało się jaki rodzaj zabudowy przewiduje projekt budowlany przedstawiony organowi architektonicznemu do akceptacji.

Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowalne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm. przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Sąd podziela stanowisko co do tego, że przy dokonywaniu kwalifikacji obiektów budowlanych organ winien mieć na uwadze elementy funkcjonalne takiego obiektu, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania takiego obiektu jako całości użytkowo-technicznej.

Skład orzekający akceptuje w pełni pogląd wyrażony przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2014r., II OSK 2840/13, z którego wynika , że z punktu widzenia Prawa budowlanego obiekt budowlany należy kwalifikować, przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić.

Złożony przez skarżącą wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczył budynku rekreacji indywidualnej typu "[...]", natomiast zakres projektu budowlanego obejmuje również budowę zbiornika szczelnego bezodpływowego na nieczystości ciekłe (symbol "B" na Projekcie zagospodarowania działki - str. 24 projektu budowlanego; projekt techniczny - str. 37 - 41 projektu budowlanego). Prowadzi to do wniosku, że złożone podanie nie jest spójne z projektem budowlanym. Zaprojektowany obiekt wraz z infrastrukturą nie stanowi sezonowego obiektu i urządzeń związanych z wypoczynkiem i turystyką, na realizację którego zezwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W tej sytuacji za uprawnione należy uznać stanowisko Wojewody, że projektowanej inwestycji nie można zaliczyć do obiektów ani urządzeń sezonowych.

Niezgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami prawa miejscowego skutkować musi odmową udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.