Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 423/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 6 ust 1 pkt 4 lit a art. 6 ust 1  art. 1 ust 2 i art. 6
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par 1 pkt 1 oraz art 149 par 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Spraw Zagranicznych do rozpatrzenia wniosku [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz [...] z siedzibą w [...] kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2023 r. w formie e-mail [...] z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżące Stowarzyszenie" lub "strona skarżąca") zwróciło się do Ministra Spraw Zagranicznych (dalej także: "Minister" lub "organ"), w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej także: "u.d.i.p.") o udostępnienie informacji publicznej obejmującej:

1) skan wszystkich zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, które wydał Konsul RP w [...] w okresie 1 stycznia 2020 r. - 1 grudnia 2022 r.,

2) informację, na podstawie jakich dokumentów wydano każde ze wskazanych wyżej zaświadczeń.

Pismem z dnia 27 marca 2023 r. organ, reprezentowany przez Rzecznika Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, poinformował skarżące Stowarzyszenie, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.

W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że wniosek strony skarżącej ma charakter ogólny, sprowadzający się do zapytania o udostępnienie "wszystkich zaświadczeń" dotyczących zagadnienia. W tej sytuacji, organ uznał zatem, że wniosek nie zawiera jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w ramach procedury dostępu do informacji publicznej.

Ponadto, powołując się na poglądy orzecznictwa, organ wskazał również, że istotą złożenia wniosku o udostępnienie "opinii publicznej" jest uzyskanie informacji w celu realizacji jawności życia publicznego i kontroli władzy publicznej. Organ zauważył, że informacja publiczna powinna stwarzać realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego, a nie służyć gromadzeniu informacji w ramach i na potrzeby działalności statutowej wnioskodawcy. Jednocześnie, organ wskazał, że nie jest informacją publiczną informacja dotycząca stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 1 maja 2023 r. [...] z siedzibą w [...], reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku z dnia [...] marca 2023 r., zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez nieudzielenie informacji publicznej w terminie ustawowym zgodnie z żądanym zakresem.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżące Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Ministra Spraw Zagranicznych do rozpoznania wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło w szczególności, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a także treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych - niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Strona skarżąca wskazała, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona skarżąca stwierdziła, że z uwagi na fakt, iż sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że w świetle art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1281/15).

Skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że dokumentem urzędowym jest każdy dokument, który ma jakiekolwiek znaczenie dla ukształtowania treści późniejszego oświadczenia woli lub wiedzy, a zatem obejmuje rożnego rodzaju dokumenty związane z wykonywaniem kompetencji i zadań publicznych (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., s. 202). Strona skarżąca podniosła, że dodatkową przesłanką zakwalifikowania utrwalonej treści oświadczenia woli lub wiedzy do grupy dokumentów urzędowych jest skierowanie jej do innego podmiotu lub złożenie do akt. Rodzaj adresata oświadczenia woli lub wiedzy jest nieistotny (inny funkcjonariusz publiczny, podmiot, którego oświadczenie woli lub wiedzy bezpośrednio dotyczy, osoba trzecia). W tej sytuacji, konstytutywną przesłanką definicji dokumentu urzędowego jest jego pochodzenie od funkcjonariusza publicznego (E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej (Uwagi krytyczne), "Kontrola Państwowa" z 2002 r., nr 1, s. 29). Pod tym pojęciem, jak zauważyło skarżące Stowarzyszenie, należy rozumieć podmioty wskazane w art. 115 § 13 k.k. Przepis ten w kontekście art. 6 ust. 2 u.d.i.p. należy jednak interpretować zawężająco, gdyż nie każda osoba będąca pracownikiem organu administracji publicznej będzie upoważniona do władczego działania, a tym samym jej utrwalone oświadczenie woli lub wiedzy nie będzie posiadać charakteru urzędowego (takiego kwalifikowanego charakteru nie posiadają w szczególności dokumenty wydane przez osoby pełniące funkcje eksperckie lub udzielające niewiążących prawnie opinii czy analiz (por. T. R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2002 r., s. 144).

Mając na względzie powyższe, skarżące Stowarzyszenie wskazało, że zaświadczenie wydane przez właściwego konsula RP na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi dokument urzędowy, a zatem podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W tej sytuacji, skarżące Stowarzyszenia uznało, że błędne jest stanowisko organu, zgodnie z którym treść wniosku z dnia [...] marca 2023 r. nie nadaje się do rozpatrzenia z uwagi na sposób jego sformułowania. Skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że wnosiło o udostępnienie precyzyjnie zdefiniowanego zbioru dokumentów urzędowych, co do którego zawartości nie można mieć najmniejszej nawet wątpliwości, albowiem przedmiotem wniosku było udostępnienie określonej kategorii dokumentów urzędowych - zaświadczeń określonych w powołanej podstawie prawnej, wydanych przez zdefiniowanego we wniosku urzędnika organu, we wskazanym okresie czasu.

W związku z powyższym, uwzględniając poglądy orzecznictwa, strona skarżąca uznała, że jej wniosek powinien zostać rozpatrzony przez organ, a jego rozpatrzenie nie powinno nastręczać organowi problemów natury semantycznej (tj. niemożności zrozumienia jego treści i ustalenia przedmiotu wniosku).

Ponadto, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło, że błędne jest również stanowisko organu, jakoby wnioskowana informacja publiczna nie nadawała się do wykorzystania dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Tymczasem, jak zauważyła strona skarżąca, jest przeciwnie, albowiem skarżące Stowarzyszenie przygotowuje aktualnie raport "[...]", w którym przedstawi analizę standardu dowodowego, w oparciu o który wydawane są przez konsulów RP zaświadczenia wskazane w art. 37 ust. 1 ww. ustawy. Strona skarżąca podniosła, że powyższy raport, po jego sporządzeniu, zostanie opublikowany na stronie internetowej skarżącego Stowarzyszenia. W tej sytuacji, strona skarżąca stwierdziła, że bez wnioskowanych informacji powyższy dokument nie będzie mógł powstać.

W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że jakkolwiek jej wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, to jego poprawna realizacja przez organ jest dla interesu publicznego szczególnie istotna.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Zagranicznych RP, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na braki formalne, ewentualnie - po uzupełnieniu wskazanych braków formalnych - o jej oddalenie, jako bezzasadnej.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ stwierdził, że zarzut bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2023 r. jest nieuzasadniony. Minister wskazał, że w przypadku uznania, iż wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczy informacji, która nie posiada waloru informacji publicznej, konieczne jest poinformowanie o tym wnioskodawcy za pomocą pisma informacyjnego. W związku z powyższym, jak zauważył organ, w dniu 29 marca 2023 r. udzielono stronie skarżącej odpowiedzi (w formie e-maila) na powyższy wniosek. W tej sytuacji, organ uznał, że podjął zatem materialno-techniczną czynność w postaci sporządzenia i przesłania stronie skarżącej odpowiedzi na wniosek w 14-dniowym terminie, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Ponadto, organ wskazał, że pojęcie sprawy publicznej nie zostało wprawdzie zdefiniowane w cyt. ustawie, ale w świetle poglądów doktryny należy przyjąć, że sprawa publiczna to "przejaw aktywności władzy publicznej. Zalicza się do niej działania lub zaniechania osób (piastunów) tworzących skład osobowy organów władzy publicznej (...)" (por. M. Bidziński /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018). W tej sytuacji, Minister stwierdził, że informacja publiczna musi zatem odnosić się do funkcjonowania państwa i jego organów, do ich aktywności lub zaniechania i dotyczyć interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych statuuje art. 6 u.d.i.p. Przepis ten, jak stwierdził organ, należy czytać łącznie z art. 1 cyt. ustawy, a zatem przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa.

Ponadto, organ wskazał, że dostęp do informacji publicznej stanowi konstytucyjne prawo każdego obywatela (art. 61 Konstytucji RP). Minister podniósł, że podmiotem uprawnionym do uzyskania informacji publicznej jest "każdy", a organ nie może żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu takiej informacji. W tej sytuacji, jak uznał organ, w przypadku, gdy objęte żądaniem udostępnienia informacje są informacjami publicznymi i znajdują się w posiadaniu organu, a nie zachodzą określone w art. 5 u.d.i.p. przesłanki ograniczające dostęp, organ ma, co do zasady, obowiązek ich udostępnienia.

Uwzględniając powyższe, Minister Spraw Zagranicznych podtrzymał stanowisko, że informacja żądana przez skarżące Stowarzyszenie nie stanowi informacji publicznej, a zatem nie ma podstaw do jej udostępnienia na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Minister podkreślił bowiem, że nie każde działanie organu władzy publicznej będzie informacją publiczną, a tylko takie, które dotyczy i jest nośnikiem sprawy publicznej. W związku z tym, organ stwierdził zatem, że wniosek ogólny, sprowadzający się do wniosku o udostępnienie "wszystkich zaświadczeń" dotyczących danego zagadnienia, nawet za skonkretyzowany przedział czasowy, nie zawiera jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w ramach procedury dostępu do informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1562/13).

Ponadto, Minister podniósł, że nie można tracić z pola widzenia okoliczności, iż strona skarżąca w krótkich odstępach czasu złożyła analogiczne wnioski o dostęp do informacji publicznej nie tylko w odniesieniu do działalności Konsula RP w [...], ale również w odniesieniu do kilkudziesięciu innych placówek zagranicznych. Według organu, skala działań strony skarżącej nakazuje zatem postawić pytanie, czy w przedmiotowej sprawie (sprawach) nie mamy do czynienia z przekroczeniem granic korzystania z prawa do informacji publicznej. Organ powołał się w tym miejscu na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 7265/21 stwierdził, że "w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a zatem brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce bardzo często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. Zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Nadużywanie prawa do informacji może bowiem ograniczać dostęp do niej innym podmiotom i zakłócać funkcjonowanie urzędu". Ponadto, organ zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1947/19, w którym wskazano, iż "(...) suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznych".

W piśmie procesowym z dnia 22 października 2023 r. skarżące Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika, ustosunkowując się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę - zarzuciło, że Minister utrudnia sprawowanie funkcji kontrolnej instytucji społeczeństwa obywatelskiego wobec organu administracji publicznej. Strona skarżąca wskazała, że przygotowywany przez Stowarzyszenie raport "[...]" przedstawia ocenę spójności standardu dowodowego stosowanego przez konsulów RP w procesie wydawania obywatelom RP zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 ww. ustawy. W tej sytuacji, strona skarżąca uznała, że rzetelność metodologiczna raportu wymaga, by analiza przeprowadzona przez skarżące Stowarzyszenie opierała się na danych ze wszystkich konsulatów RP.

Strona skarżąca podniosła ponadto, że praktyka administracyjna konsulów RP w zakresie wydawania wspomnianych zaświadczeń jest niejednolita, co potwierdza sam organ w skierowanej do skarżącego Stowarzyszenia wiadomości e-mail z dnia 28 sierpnia 2023 r., stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszego pisma, w której stwierdził: "W nawiązaniu do przekazanych pytań, należy wskazać, że przepisy UBiA nie wskazują wprost, jakie dokumenty musi przedstawić wnioskodawca w celu otrzymania zaświadczenia na przywóz broni i amunicji na terytorium RP. (...) Stąd zwykle złożenie wniosku o zaświadczenie poprzedza kontakt z konsulem w celu doprecyzowania wymogów". W tym miejscu, strona skarżąca zauważyła, że owo "doprecyzowanie wymogów" przybiera niekiedy postać formułowania wobec wnioskodawcy żądań nie znajdujących podstawy w przepisach prawa powszechnie obowiązującego.

Uwzględniając powyższe, strona skarżąca podkreśliła, że polskie środowisko posiadaczy broni ma prawo uzyskać informację co do tego, jak konsulowie RP wywiązują się z obowiązku nałożonego na funkcjonariuszy publicznych przez przepisy ustawy o broni i amunicji. Strona skarżąca zaznaczyła jednocześnie, że dostęp do informacji na temat działalności polskiego państwa we wskazanym wyżej obszarze nie jest przywilejem, lecz konstytucyjnie i ustawowo zagwarantowanym prawem.

Ponadto, skarżące Stowarzyszenie zarzuciło, że organ nie wykazał w niniejszej sprawie żadnej z przesłanek rzekomego nadużycia prawa do informacji publicznej. Strona skarżąca zauważyła, że Minister powołał się wprawdzie na liczne orzeczenia sądów administracyjnych odnoszące się do instytucji nadużycia prawa do informacji publicznej, lecz nie odniósł tego do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Strona skarżąca wskazał tymczasem, że raport opublikowany przez skarżące Stowarzyszenie na podstawie informacji przekazanych przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych będzie służył interesowi publicznemu i poprawie praktyki administracyjnej konsulatów RP w zakresie wydawania zaświadczeń określonych przepisem art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Na marginesie, strona skarżąca zauważyła, że konieczność przygotowania przez Ministra Spraw Zagranicznych informacji do udostępnienia rozłoży się na poszczególne placówki konsularne, a zatem - wbrew zarzutom organu - w niczym nie zaburzy to funkcjonowania Ministerstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Na wstępie należy zauważyć, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W tej sytuacji, wobec uzupełnienia przez skarżące Stowarzyszenie braków formalnych skargi, Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Jednocześnie, warto zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie zachowano wskazany powyżej tryb rozpoznania.

Przechodząc do oceny merytorycznej, wskazać należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Należy podkreślić, że w świetle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, aby uchylić się od zarzutu bezczynności, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji powinien:

- udostępnić stronie wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.);

- wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź też jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.);

- poinformować wnioskodawcę, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

- poinformować wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.);

- poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Z kolei, art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu, wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy), a także czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że Minister Spraw Zagranicznych jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych

w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Podstawowym natomiast zadaniem u.d.i.p. jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną, a działania administracji były jawne i transparentne. Zatem prawo do uzyskania informacji publicznej stanowi emanację konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Jak wynika z art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo to przysługuje "każdemu", a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Co istotne, gospodarzem postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej jest wnioskodawca. On bowiem określa jakie informacje chce uzyskać oraz w jakim celu. Zatem klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 548/21, podobnie wyroki NSA z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 833/19 oraz z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2160/17).

Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, a także z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19).

W świetle powyższego, uznać należy, że każda informacja dotycząca spraw załatwianych przez organ administracji publicznej i każdy wydany przez ten organ akt administracyjny jest informacją publiczną. Informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oraz o zasadach ich funkcjonowania w zakresie dotyczącym publicznej działalności tych podmiotów. Wskazać trzeba, że z powyższą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., która eksponuje element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyroki NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 oraz z dnia 27 października 2013 r., sygn. akt III OSK 2285/22).

Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że przedmiot wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej obejmował - po pierwsze - skan wszystkich zaświadczeń określonych w art 37 ust 1 ustawy o broni i amunicji, które wydał Konsul RP w [...] w okresie 1 stycznia 2020r. - 1 grudnia 2022 r., a - po drugie - informację, na podstawie jakich dokumentów wydano każde ww. zaświadczeń.

W tej sytuacji, ustosunkowując się do argumentacji organu, iż ze względu na ogólny charakter spornego wniosku nie mógł on podlegać rozpoznaniu, wskazać należy, że wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom, albowiem nie stanowi on podania, w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775 - dalej: "k.p.a."), gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. W związku z tym, przyjmuje się, że tylko w sytuacji wydania decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej, o umorzeniu postępowania), braki wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresowych wnioskodawcy powinny być usuwane w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1742/18, z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2621/16, z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3085/19, a także z dnia 22 marca 2018r., sygn. akt I OSK 2399/16).

Należy zatem wskazać, że za minimalny wymóg wniosku o udostępnienie informacji publicznej uznaje się jedyne jasne sformułowanie żądania. W przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej brak jest natomiast nakazu, aby wnioskodawca musiał podać swoje dane osobowe, albowiem może informację uzyskać ustnie, może wnioskować także o przesłanie jej na poste restante czy też na adres skrytki pocztowej. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, przy czym postępowanie to jest odformalizowane i uproszczone (por. m.in. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 692/18).

W świetle powyższego, Sąd uznał, że trafne jest stanowisko skarżącego Stowarzyszenia, iż sporny wniosek strony skarżącej z dnia [...] marca 2023 r. dotyczył udostępnienia zbioru dokumentów urzędowych, zaś sposób zdefiniowania tego zbioru nie budzi wątpliwości. We wniosku wskazano bowiem jednoznacznie zakres żądanych informacji, podstawę prawną, podmiot, od którego żądane informacje pochodzą, a także przedział czasowy zakresu żądania.

Biorąc zatem pod uwagę minimalne wymagania co do wniosku o udostępnienie informacji, jakie przewiduje ustawa o dostępie do informacji publicznej, należało uznać, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia winien podlegać rozpoznaniu w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p.

Ponadto, Sąd stwierdził, że - wbrew stanowisku organu - przedmiot wniosku stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2516), przywóz broni i amunicji, z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej, przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Z przepisu tego wynika, że obywatel polski ma obowiązek dysponowania - przed przywozem broni i amunicji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej - zaświadczeniem właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie, o którym mowa w ww. przepisie, wydawane przez konsula RP na podstawie art. 34 pkt 9 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1329), jest dokumentem urzędowym i przysługuje mu domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą (zob. Z. R. Kmiecik, Instytucja zaświadczenia w prawie administracyjnym, Lublin 2002, s. 46-47). Wzór zaświadczenia stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie określenia wzorów zaświadczeń uprawniających do przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wywozu z tego terytorium oraz przewozu przez nie broni i amunicji, wzorów zaświadczeń nabycia broni lub amunicji przez cudzoziemców oraz obywateli polskich mających miejsce stałego pobytu za granicą, oraz wzoru zgody na wywóz broni lub amunicji z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 213), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 20 lutego 2012 r.".

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Przepis ten wymienia rodzaje dokumentów urzędowych podlegających udostępnieniu, przy czym katalog ten nie ma charakteru zamkniętego. Definicję dokumentu urzędowego zawiera art. 6 ust. 2 u.d.i.p. stanowiąc, że dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Jak stanowi art. 115 § 13 pkt 4 Kodeksu karnego, funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych.

W tej sytuacji, nie ulega zatem wątpliwości, że konsul, będący kierownikiem urzędu konsularnego, którego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zagranicznych na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej (art. 10 i art. 12 ustawy Prawo konsularne), jest funkcjonariuszem publicznym.

Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że zaświadczenie wydawane przez konsula RP w trybie art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, stanowi dokument urzędowy, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., a zatem posiada walor informacji publicznej.

W konsekwencji, Sąd uznał, że żądanie udostępnienia skanów zaświadczeń, wydanych w oparciu o ww. przepis, przez Konsula RP w [...], we wskazanym przedziale czasowym, jest żądaniem o udostępnienie informacji publicznej i podlega rozpoznaniu w trybie oraz na zasadach określonych w u.d.i.p.

W ocenie Sądu, nie ulega również wątpliwości to, że publiczny charakter ma także informacja o tym, na podstawie jakich konkretnie dokumentów wydano każde z zaświadczeń będących przedmiotem wniosku. W tym zakresie skarżące Stowarzyszenie żąda, aby organ wymienił dokumenty (poprzez sporządzenie listy, czy też "wypunktowanie"), w oparciu o które procedował w każdej indywidualnej sprawie, zakończonej wydaniem zaświadczenia. Według Sądu, taka "indywidualizacja" żądania wniosku pozostaje bez wpływu na kwalifikację wnioskowanej informacji jako publicznej. Skarżące Stowarzyszenie nie domaga się bowiem udostępnienia konkretnych dokumentów dotyczących indywidualnej sprawy zakończonej wydaniem zaświadczenia, w szczególności nie domaga się udostępnienia wniosków indywidualnych osób, inicjujących postępowanie o wydanie zaświadczenia (na okoliczność składania wniosków do konsula powoływał się Rzecznik Prasowy MSZ w e-mailu skierowanym do skarżącego Stowarzyszenia w dniu 28 sierpnia 2023 r.), lecz wnosi o udostępnienie informacji, z której wynikałoby, na podstawie jakich dokumentów wydane zostały poszczególne zaświadczenia. Tak sformułowane żądanie dotyczy informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem odnosi się do sposobu wykonywania przez konsula zadania publicznego, określonego w art. 34 pkt 9 ustawy Prawo konsularne.

Należy zauważyć, że na poparcie swego stanowiska co do tego, że żądanie wniosku skarżącego Stowarzyszenia nie dotyczy informacji publicznej, Minister podnosił, że "nie jest informacją publiczną informacja dotycząca stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego". Rzecz jednak w tym, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia nie dotyczył informacji o prawie (o wykładni czy też stosowaniu prawa przez organ administracji publicznej), lecz informacji na temat działalności podmiotu władzy publicznej, polegającej na wykonywaniu jego ustawowych zadań.

W tym kontekście, zauważyć należy również, iż w obowiązującym prawie nie skonkretyzowano dokumentów, jakie należy przedłożyć celem uzyskania omawianego zaświadczenia. Przepisy ustawy o broni i amunicji ani też rozporządzenia MSWiA z dnia 20 lutego 2012 r. nie konkretyzują dokumentów wymaganych do przedłożenia w postępowaniu o wydanie zaświadczenia z art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zaświadczenie takie wydawane jest bowiem po ustaleniu określonych faktów, a zatem po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego (art. 102 i nast. ustawy - Prawo konsularne). W tej sytuacji, uznać należy zatem, że dokumenty, w oparciu o które wydaje się zaświadczenie, muszą wynikać z publicznych rejestrów, ewidencji lub zostać przedłożone w postępowaniu. Należy jednak jeszcze raz wyraźnie podkreślić, że skarżące Stowarzyszenie nie wnioskowało o dostęp do konkretnych dokumentów złożonych w indywidualnej sprawie o wydanie zaświadczenia, lecz jedynie o wskazanie, w oparciu o jakie dokumenty zaświadczenia te zostały wydane.

Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że wnioskowana przez skarżące Stowarzyszenie informacja jest informacją publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W tej sytuacji, wobec dokonania błędnej kwalifikacji żądanej informacji i zaniechania rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2023 r. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że Minister Spraw Zagranicznych dopuścił się bezczynności, która nie ustała do daty wyrokowania.

W związku z tym, Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] marca 2023 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Oznacza to, że organ zobowiązany będzie do załatwienia wniosku z uwzględnieniem motywów rozstrzygnięcia przedstawionych w niniejszym wyroku.

Stwierdzając bezczynność organu, Sąd ocenił, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci bezczynności wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. W tym miejscu, warto jedynie zauważyć, że przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a P.p.s.a. uznaje, że rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy się z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. m.in. wyroki NSA z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt Il OSK 151/21, z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 644/21, czy też z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 2439/20). Tymczasem, w ocenie Sądu, takie okoliczności nie zaistniały jednak w niniejszej sprawie. Bezczynność organu nie wynikała bowiem z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Według Sądu, błędna interpretacja przepisów prawa przez organ nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.

W tym miejscu, odnosząc się do poczynionej przez organ w odpowiedzi na skargę uwagi odnośnie przetworzenia informacji publicznej prostej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podkreślić należy, że na obecnym etapie postępowania rzeczą Sądu była wyłącznie ocena, czy przedmiotem żądania wniosku jest informacja publiczna, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. To obowiązkiem organu rozpoznającego ponownie wniosek skarżącego Stowarzyszenia będzie ewentualna kwalifikacja żądanej informacji, a więc rozważenie, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, co z kolei będzie determinowało ewentualne dalsze czynności organu uwzględniające tę kwalifikację.

Ustosunkowując się z kolei do podnoszonego przez organ faktu złożenia przez skarżące Stowarzyszenie wielu analogicznych wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz związanych z tym rozważań, "czy w przedmiotowej sprawie (sprawach) nie mamy do czynienia z przekroczeniem granic korzystania z prawa do informacji publicznej", Sąd zauważa, że obywatelskie prawo do informacji publicznej, jako prawo dostępu do wiadomości o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych oraz podmiotach wykonujących zadania publiczne obowiązkiem rozpoznania wniosku. Natomiast, nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej definiuje się jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (por. m.in. wyroki NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14, z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15, a także z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16). Tymczasem, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna pojęcia nadużycia prawa do informacji, jako przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej. W tej sytuacji, należy zachować szczególną ostrożność w posługiwaniu się tą instytucją, pamiętając o tym, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego, tj. jawności działania instytucji publicznych. Uznać należy zatem, że skoro prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, to wszelkie pozaustawowe przesłanki ograniczające to prawo mogą utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem instytucji publicznych. W konsekwencji, podnieść należy, że ewentualne powołanie się na nadużycie prawa do informacji musi być zastrzeżone wyłącznie do przypadków skrajnych, w których wnioskodawca wykazuje się dużą dozą złej woli, a ilość i zakres objętych wnioskami informacji może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 4371/21 oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Niemniej jednak, należy jednocześnie wskazać, że w sytuacji, gdy organ stwierdza, iż celem działania wnioskodawcy nie jest jakakolwiek dbałość o interes publiczny, lecz wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania określonego organu i całego szeregu innych organów władzy publicznej, do których skierował on swoje wnioski, to mogą zaistnieć podstawy do stwierdzenia nadużycia prawa do informacji publicznej. Tym niemniej, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie eksponowane w odpowiedzi na skargę okoliczność dotyczące liczby wniosków złożonych przez skarżące Stowarzyszenie, w połączeniu z rzekomą obszernością i złożonością żądanych informacji, których udostępnienie - jak zauważył Minister - wymaga być może m.in. wyselekcjonowania spośród innych danych, zaangażowania personelu urzędniczego i środków technicznych, mogą stanowić podstawę do rozważania ewentualnego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jednakże nie pozwalają stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie doszło do nadużycia przez stronę skarżącą publicznego prawa podmiotowego do informacji publicznej. W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest argumentów, które w sposób jednoznaczny pozwoliłyby przyjąć na obecnym etapie, że skarżące Stowarzyszenie planuje wykorzystać wnioskowaną informację w sposób sprzeczny z istotą prawa do informacji publicznej, nadużywając tym samym regulacji zawartych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzekł, jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku.

Orzekając z kolei o kosztach postępowania sądowego, które w niniejszej sprawie obejmują wpis od skargi w wysokości 100 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego strony skarżącej w stawce minimalnej wynoszącej 480 złotych, Sąd - rozstrzygając w oparciu o przepisy art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1935) - postanowił, jak w punkcie 3 sentencji wyroku.