Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4958/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43
journal: Dz.U. 2018 poz 1466
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski protokolant asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2145/20 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 22 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 15 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: spółka) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 22 lipca 2020 r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 11 października 2019 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył spółce administracyjną karę pieniężną za niewyposażenie miejsc, w których magazynowany był zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny wbrew przepisom art. 43 ustawy z 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1466 ze zm., dalej: ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym), w wysokości 15 000,00 zł.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Zaskarżoną decyzją z 22 lipca 2020 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję organu I instancji w całości i wymierzył spółce na tej samej podstawie administracyjną karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że od 28 listopada 2018 r. do 8 lutego 2019 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę. W trakcie kontroli stwierdzono, że spółka posiada zezwolenie na zbieranie odpadów, w tym odpadów o kodach zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wydane przez Starostę Gostyńskiego decyzją z 20 listopada 2013 r., zmienione decyzją z 23 grudnia 2016 r. i decyzją z 15 listopada 2018 r. W trakcie oględzin w dniu 10 grudnia 2018 r. stwierdzono, że na terenie zakładu w miejscu bez zadaszenia zmagazynowany został zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny w postaci drukarek i monitorów komputerowych. Potwierdza to dokumentacja fotograficzna. Protokół kontroli podpisał prezes zarządu spółki bez zastrzeżeń. Ponownych oględzin terenu dokonano 8 lutego 2019 r., ale w tym przypadku przedstawiciel spółki odmówił podpisania protokołu z oględzin. W trakcie tych oględzin nie odnotowano magazynowania w nieodpowiednich miejscach odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Ponadto sporządzono protokół z przyjęcia informacji, że odpady zużytego sprzęgu elektrycznego i elektronicznego nie zostały przyjęte przez spółkę w ramach zezwolenia na zbieranie odpadów, tylko zostały częściowo podrzucone na teren zakładu lub wybrane (wysortowane) z masy przyjmowanych odpadów. Tego protokołu również nie podpisał przedstawiciel spółki. W protokole z kontroli odnotowano także, że organ I instancji w dniu 30 października 2018 r., podczas kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy, od którego spółka dzierżawi nieruchomość, sporządził dokumentację fotograficzną, z której wynika, że na wynajmowanym placu magazynowym były luzem zgromadzone odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Również ten protokół nie został podpisany przed przedstawiciela spółki. Następnie 17 czerwca 2019 r. organ I instancji otrzymał pismo Staroty Gostyńskiego, informujące, że spółka w piśmie z 29 kwietnia 2019 r. zapewniła, że zaprzestała nieselektywnego zbierana odpadów, a zgromadzony zużyty sprzęt został oddany uprawnionemu podmiotowi. Spółka na dowód przedstawiła kartę przekazania odpadów z 26 kwietnia 2019 r. Z karty tej wnika, że spółka przekazała 100 kg odpadów zużytego sprzętu do zakładu przetwarzana sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Skutkiem powyższych ustaleń było wydanie decyzji przez organ I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka nie kwestionuje ustaleń kontroli, z których wynika, że odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego znajdowały się w miejscu, które było niezabezpieczone przed oddziaływaniem czynników atmosferycznych i dostępem osób postronnych. Natomiast nie zgadza się ze stanowiskiem, że jest zbierającym zużyty sprzęt i wywodzi, że nie była zobowiązana do odpowiedniego wyposażenia miejsca, w którym magazynowane były odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W ocenie jednak organu odwoławczego, spółka gromadziła odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przed ich transportem do miejsca przetwarzania, a zatem spełniła definicję zbierania odpadów z art. 3 ust. 1 pkt 23 z ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2018 r., poz. 992 ze zm. - dalej: ustawa o odpadach). Obowiązek z art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym nie jest adresowany tylko do zbierającego sprzęt w rozumieniu przepisów tej ustawy. Z przepisu tego wynika, że każdy podmiot, który zbiera odpady zużytego sprzętu jest obowiązany wyposażyć miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt w sposób wskazany w tym w przepisie. Spółka posiada zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przez Starostę Gostyńskiego z 20 listopada 2013 r. z późniejszymi zmianami, które zezwala na zbieranie odpadów o kodach zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz określa warunki w jakich odpady te powinny być magazynowane (w budynku magazynowym w szczelnych pojemnikach). Oznacza to, że strona składając wniosek na zbieranie odpadów wskazała, że będzie zbierała również odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego i pomimo kilkukrotnych zmian posiadanego zezwolenia nie wniosła o wykreślenie z niego odpadów zużytego sprzętu.

Organ stwierdził, że masa odpadów, które magazynowane były przez spółkę w nieodpowiednich warunkach, była niewielka, a z karty przekazania odpadu wynika, że zostały przekazane do prawidłowego zagospodarowania prowadzącemu zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Przemawia to za wymierzeniem stronie administracyjnej kary pieniężnej w najniższej wysokości.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), ponieważ waga naruszeń jakich dopuściła się strona, będąca przedsiębiorcą profesjonalnie zajmującym się zbieraniem odpadów, a która w posiadanym zezwoleniu miała wskazane jak prawidłowo magazynować odpady zużytego sprzętu, nie może być uznana za znikomą. Brak jest też dowodów wskazujących na możliwość zastosowana art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w świetle art. 189f § 2 k.p.a. nie mogło wpłynąć dostosowanie się przez spółkę do obowiązującego prawa.

Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że spółka przy magazynowaniu zbieranych odpadów w postaci żutego sprzętu elektrycznego i elektronicznego nie przestrzegała ustawowych wymogów określonych w art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, jak również warunków określonych w tym zakresie w zezwoleniu Starosty Gostyńskiego z 20 listopada 2013 r. Wobec tego, słusznie organ uznał, że zachodziły podstawy do wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu, co uwzględnił organ wydając zaskarżoną decyzję (art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym). Organ prawidłowo uznał, że spółka gromadziła odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a tym samym wypełniła dyspozycję art. 4 pkt 23 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Spółka jest podmiotem posiadającym decyzję zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu i wykonującą działalność w zakresie zbierania zużytego sprzętu, skoro taki sprzęt ujawniła kontrola na placu magazynowym spółki. Argumentacja spółki, że nie zbiera tego rodzaju odpadów, ale zostały jej w części podrzucone, a w części wyselekcjonowane z innych odpadów, nie mogła odnieść oczekiwanego skutku. Spółka posiada bowiem zezwolenie na zbieranie tego rodzaju odpadów, a zatem jest podmiotem zbierającym odpady w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Ponadto, jeżeli część zużytego sprzętu została jej podrzucona, to tym spółka przyznaje, że naruszyła obowiązek zabezpieczenia odpadów przed dostępem osób postronnych określony w zezwoleniu na zbieranie odpadów, jak również w art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Z kolei jeżeli część zużytego sprzętu spółka odzyskuje z innych odpadów, to powinna poinformować oddających odpady, że takiego rodzaju odpadów nie zbiera i odmówić ich przyjęcia. Jeżeli spółka tych wszystkich działań nie podjęła w czasie prowadzonej działalności w zakresie zbierania odpadów, to powinna się godzić z tym, że w przypadku stwierdzonych uchybień w zakresie prowadzonej działalności gospodarowania odpadami może ponieść odpowiedzialność przewidzianą w przepisach ustawowych.

Ponadto, w odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 189f § 1 i § 2 k.p.a. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka.

W pierwszej kolejności spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 4 pkt 23 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym przez wadliwe zastosowanie i błędne uznanie, że spółka wypełnia definicję zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny i tym samym obowiązkowi określonemu w art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym.

Po drugie, art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym przez wadliwe zastosowanie i uznanie, że spółka przez cały okres kontroli magazynowała odpady zużytego sprzętu w miejscu do tego nieprzystosowanym.

Po trzecie, art. 189f k.p.a. przez błędne zastosowanie i uznanie, że spółka nie spełnia przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie i brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a.

Po drugie, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. przez swobodną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów.

Po trzecie, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 81a § 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości w sprawie na niekorzyść strony.

Po czwarte, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydanie decyzji w oparciu o niepełny stan faktyczny sprawy.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu instancji i uwzględnienie skargi w całości na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto spółka wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut podnoszący naruszenie art. 4 pkt 23 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym przez wadliwe zastosowanie i błędne uznanie, że spółka wypełnia definicję zbierającego zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny i tym samym obowiązkowi określonemu w art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Wynika to z tego, że stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest częściowo nieprawidłowe, ale pomimo tego zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Z art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym wynika, że miejsca, w których jest magazynowany zużyty sprzęt, wyposaża się w:

1) zadaszenie zapobiegające oddziaływaniu czynników atmosferycznych oraz, w przypadku zużytego sprzętu zawierającego substancje ciekłe, które podczas uszkodzenia zużytego sprzętu mogą spowodować niekontrolowane wycieki do środowiska - w nieprzepuszczalne podłoża wraz z urządzeniami do likwidacji wycieków oraz, w stosownym przypadku, odstojnikami i odolejaczami;

2) utwardzone podłoże;

3) zabezpieczenie uniemożliwiające dostęp osobom postronnym.

Z kolei zgodnie z art. 91 pkt 29 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisom art. 43 nie wyposaża miejsc, w których jest magazynowany zużyty sprzęt, zgodnie z tymi przepisami.

Zarówno zatem z treści normy prawnej z art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, jak i z normy z art. 91 pkt 29 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, nie wynika, że przedmiotowa administracyjna kara pieniężna może zostać nałożona wyłącznie na zbierającego zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, a więc na podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie zbierania zużytego sprzętu, który posiada decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu. Spółka trafnie zaznacza (i nie jest to w istocie kwestionowane), że nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie zbierania zużytego sprzętu, a jedynie posiada decyzję w zakresie gospodarki odpadami zezwalającą na zbieranie zużytego sprzętu. Jak wynika z cytowanej definicji, nie został zatem spełniony jeden z warunków uznania spółki za zbierającego zużyty sprzęt w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Nie oznacza to jednak, że nie może być na nią nałożona administracyjna kara pieniężna na podstawie art. 91 pkt 29 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, ponieważ tego rodzaju kara może być nałożona na każdy podmiot, który magazynuje tego rodzaju odpady niezgodnie z warunkami z art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, przykładowo w takich sytuacjach, na jakie powołuje się skarżąca (podrzucenie odpadów, wyselekcjonowane zużytego sprzętu z innej masy odpadów itp.). Takie też stanowisko prezentował organ odwoławczy. Argumentacja skarżącej spółki, które sprowadza się do stwierdzenia, że przedmiotowa administracyjna kara pieniężna może być nałożona wyłącznie na zbierającego zużyty sprzęt, prowadzi do niedopuszczalnych skutków. W takiej bowiem sytuacji, spółka jako podmiot niebędący zbierającym zużyty sprzęt, nie jest obciążona jakimikolwiek wymaganiami w zakresie magazynowania zużytego sprzętu, co jest niewątpliwie sprzeczne z przedmiotem ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, która określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (art. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym). Należy zatem przyjąć, że spółka, będąca podmiotem profesjonalnie zajmującym się gospodarką odpadami, była zobowiązana do przestrzegania warunków z art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, niezależnie od okoliczności przyjęcia zużytego sprzętu do zakładu. Jedynie ubocznie należy zauważyć, że po przeprowadzeniu kontroli, spółka się do tych warunków zastosowała, co podkreśla również w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 3 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, w sprawach dotyczących postępowania ze zużytym sprzętem w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy o odpadach. Ustawa o odpadach w art. 194 ust. 1 pkt 2b przewiduje administracyjną karę pieniężną za magazynowanie odpadów niezgodnie z wymaganiami z art. 25 ust. 1-6 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach, magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady. Te warunki magazynowania odpadów względem zużytego sprzętu reguluje ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, co oznacza, że kwestia ta została uregulowana na gruncie tej ustawy i brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie ustawy o odpadach. Oznacza to również, że nawet w przypadku przyjęcia, że administracyjna kara pieniężna z art. 91 pkt 29 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym może być nałożona wyłącznie na zbierającego zużyty sprzęt (chociaż jak już wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny tego stanowiska nie podziela), prowadziłoby to do konieczności nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie 194 ust. 1 pkt 2b w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach. Z kolei odesłanie z art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach do wymagań w zakresie ochrony środowiska wymagałoby sięgnięcia do art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, który określa te wymagania dla zużytego sprzętu. Stanowisko spółki nie wyłącza zatem odpowiedzialności za nieprawidłowe magazynowanie zużytego sprzętu, a jedynie zmienia podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego rodzaju zmiana podstawy wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej nie jest jednak w tej sprawie uzasadniona.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do tej kwestii jest zatem nieprawidłowe, ponieważ Sąd I instancji nietrafnie przyjął, że spółka jest zbierającym zużyty sprzęt, co nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, uwzględniając, że prawidłowe stanowisko w tej sprawie zaprezentował organ odwoławczy.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym przez wadliwe zastosowanie i uznanie, że spółka przez cały okres kontroli magazynowała odpady zużytego sprzętu w miejscu do tego nieprzystosowanym. Zarzut ten pozostaje w istocie w związku z zarzutami podnoszącymi naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku art. 7 i art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 81a § 1 k.p.a. Spółka wywodzi, że organy nie ustaliły, przez jaki czas odpady były nieprawidłowo magazynowane oraz, czy przechowywanie ich w metalowych pojemnikach miało jakikolwiek wpływ na te odpady i ich oddziaływanie na środowisko. Spółka jednocześnie potwierdza niejako naruszenie art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym wskazując na str. 6 i 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej, że niezwłocznie po powzięciu wiedzy o magazynowaniu odpadów w sposób sprzeczny z art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym podjęła odpowiednie czynności polegające na przeniesieniu odpadów do miejsca właściwego ze względu na charakter odpadów, wyposażanego w zadaszenie, utwardzone podłoże i zabezpieczone przez ingerencją osób trzecich. Ocena wskazanych wyżej zarzutów kasacyjnych jest zatem utrudniona, ponieważ spółka nie wyjaśnia, jaki byłby cel przeprowadzenia przez organy dodatkowych czynności dowodowych, skoro nie kwestionuje magazynowania odpadów z naruszeniem art. 43 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym. Ewentualne ustalenia w tym zakresie nie mogłyby nawet wpłynąć na wymiar kary, która została wymierzona w najniższej, przewidzianej ustawowo wysokości.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie i brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez organ odwoławczy. Zarzut ten nie został w ogóle uzasadniony w skardze kasacyjnej. Ponadto, do zarzutu naruszenia powołanych przepisów Sąd I instancji odniósł się na str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Odniesienie to jest lakoniczne, ale wobec braku uzasadnienia zarzutu kasacyjnego, ocena wyrażona przez Sąd I instancji nie została skutecznie podważona w tym zakresie.

Zarzut naruszenia art. 189f k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie i został częściowo błędnie sformułowany, ponieważ autor skargi kasacyjnej nie wskazał właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który dzieli się na trzy paragrafy, a dwa z nich dodatkowo na punkty. Niezależnie jednak od tego uchybienia formalnego, należy mieć na uwadze, że zastosowanie art. 189f § 1-3 k.p.a. następuje w granicach uznania administracyjnego, co ogranicza zakres kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie, a Sąd I instancji dokonał weryfikacji tego stanowiska pod kątem jego spójności i przedstawionych w nim przesłanek, prawidłowo oceniając, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem organu zaakceptowanym przez Sąd I instancji, ale nie podważa skutecznie tego stanowiska.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.