Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 10/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 83 par. 3, art. 119 pkt 4, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i lit. d, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 21 ust. 3 pkt 2, ust. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1284
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 26 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2024 roku sprawy ze skargi M. D. i T. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę w zakresie punktów: 9 w części dotyczącej pytania "Czy przed wszczęciem postępowania tutejszy Organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego ?", 10, 12 w części dotyczącej pytania "Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dotyczącymi obowiązku szczepień pracownicy tutejszego Organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem?", 13, 16, 18, 21, 22 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 29 listopada 2023 r., 2. odrzuca skargę w zakresie punktów 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9 w części dotyczącej pytania "Czy tutejszy Organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP?, 12 w części dotyczącej pytania "Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w pkt 1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika?", 15, 19, 20 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 29 listopada 2023 r.


UZASADNIENIE

Pismem z 29 listopada 2023 r. (data wpływu do organu - 5 grudnia 2023 r.) M.D. i T.K., na podstawie art. 2 i art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. (określanego dalej w skrócie jako "PPIS") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem:

1. Ile w każdym z ostatnich 5 pełnych lat i roku obecnym tutejszy Organ wystosował do organu egzekucyjnego wniosków o wszczęcie postępowań w zakresie przymuszania rodziców do wykonania szczepień ochronnych u dzieci?

2. Ile wszczętych na wniosek tutejszego Organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym w punkcie 1 toczy się nadal, ile zostało zawieszonych, a ile umorzonych?

3. Ile z zakończonych w okresie wskazanym w punkcie 1 postępowań zakończyło się na skutek rozpoczęcia lub kontynuowania przez rodziców obowiązku szczepień, a ile w związku z zaistnieniem długotrwałych przeciwwskazań do szczepień lub wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego?

4. Skąd tutejszy Organ pozyskuje informacje o braku realizacji przez rodziców szczepień obowiązkowych? Proszę wskazać jakie instytucje przekazały informacje o braku realizacji obowiązku szczepień w bieżącym roku?

5. Ile upomnień tutejszy Organ w okresie wskazanym w punkcie 1 przesłał do rodziców, którzy nie wykonali wszystkich szczepień obowiązkowych?

6. Jaka była skuteczność wysłanych upomnień? Ilu rodziców po otrzymaniu upomnień rozpoczęło lub zaczęło kontynuować wykonywanie szczepień ochronnych?

7. Czy we wskazanym w punkcie 1 okresie zdarzały się sytuacje, że wszczynano postępowanie egzekucyjne, a dziecko miało zaświadczenie odraczające szczepienia ochronne? Ile takich sytuacji było w każdym z ostatnich 5 lat i w roku obecnym?

8. Ile tutejszy organ w okresie wskazanym w punkcie 1 złożył do organu egzekucyjnego wniosków o umorzenie lub zawieszenie postępowań egzekucyjnych i jakie były podstawy tych wniosków.

9. Czy tutejszy Organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP? Czy przed wszczęciem postępowania tutejszy Organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?

10. Jakie okoliczności wpływają na decyzję tutejszego Organu o wystosowaniu lub nie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?

11. Ile osób pracuje w komórce tutejszego Organu zajmującej się szczepieniami ochronnymi? Czy oprócz inicjowania postępowań egzekucyjnych są inne działania w zakresie szczepień, np. działalność edukacyjna i jakie to są działania?

12. Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dot. Obowiązku szczepień pracownicy tutejszego Organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem? Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w punkcie 1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika?

13. Co możemy zrobić, jeśli stawimy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie zaszczepi dziecka? Jakie kroki powinniśmy podjąć?

14. Czy tutejszy Organ pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów?

15. W jaki sposób Organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP? Ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach? Czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów?

16. Czy Organ zgłasza działania lekarzy stanowiące uchybienie przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej?

17. Ile Organ dokonał zgłoszeń uchybień prawa do Izb Lekarskich w ciągu ostatnich 5 lat?

18. Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz jest obowiązany wydać jakiś dokument?

19. Ile tutejszy Organ w ciągu ostatnich 5 lat odnotował niepożądanych odczynów poszczepiennych z podziałem na poszczególne szczepionki?

20. Ile ze zgłoszeń zostało przez pracownika PPIS zmienionych w zakresie kwalifikacji NOP-u i z jakiej przyczyny?

21. Które z obowiązkowych szczepionek nie zostały przebadane w badaniach klinicznych z grupą kontrolną, której podano neutralne placebo?

22. Czy schemat szczepień, do którego jesteśmy przymuszani groźbą postępowania egzekucyjnego, został zbadany klinicznie w obecnej konfiguracji?

W piśmie z 11 grudnia 2023 r., doręczonym skarżącym 18 grudnia 2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. udzielił odpowiedzi na zawarte w nim 22 pytania.

W zakresie pytania nr 1 organ wskazał, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną. Wobec powyższego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wezwał wnioskodawców do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wyjaśnił, że wnioskowana informacja jest niewątpliwie informacją jakościowo nową i nieistniejącą w chwili składania wniosku, a więc noszącą już znamiona informacji przetworzonej. Wytworzenie przedmiotowej informacji wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami organu i wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających na wytworzeniu nowych zestawień w aspekcie złożonego wniosku. Przetworzenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy polega na stworzeniu nowej informacji z już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku. Ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji na podstawie posiadanych dokumentów obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem proces powstawania informacji publicznej skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i działań. Motywując swoje stanowisko w tym zakresie organ odwołał się do poglądów judykatury. Przywołał także art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ ustosunkowując się do pytań nr 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9 w części dotyczącej pytania pierwszego, 12 w części dotyczącej drugiej części pytania, 15, 19, 20 stwierdził, że wnioskowane informacje są informacjami przetworzonymi i odesłał w tym zakresie do odpowiedzi na pytanie nr 1. Jednocześnie wezwał wnioskodawców zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Odnosząc się do pytania nr 4, PPIS wyjaśnił, że pozyskuje informacje o braku realizacji przez rodziców szczepień obowiązkowych od świadczeniodawcy, który przechowuje tzw. kartę uodpornienia, czyli podmiot sprawujący profilaktyczną opiekę nad dzieckiem. W bieżącym roku informacje o braku realizacji obowiązku szczepień zostały przekazane przez podmioty lecznicze.

Odnośnie drugiego pytania zawartego w punkcie 9 wniosku organ wyjaśnił, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie weryfikuje rejestru NOP.

Udzielając odpowiedzi na punkt 10 wniosku PPIS wyjaśnił: "Stan zaszczepienia dziecka oraz informacja od lekarza o stwierdzeniu/lub braku przeciwwskazań do szczepień."

W kwestii pytania nr 11 organ poinformował, że w PSSE w Ł. zatrudniona jest jedna osoba zajmująca się zagadnieniami szczepień ochronnych. Podejmowane są działania edukacyjne w zakresie szczepień ochronnych z samodzielnym stanowiskiem pracy ds. Oświaty Zdrowotnej i Promocji Zdrowia. Na stronie internetowej oraz mediach społecznościowych PSSE w Ł. systematycznie publikowane są artykuły, komunikaty, materiały informacyjne i ulotki z zakresu promocji szczepień ochronnych. Dodatkowo prowadzono punkty konsultacyjno-informacyjne gdzie zainteresowani mogli uzyskać rzetelne informacje dotyczące szczepień.

Jeśli chodzi o punkt 12 wniosku w części dotyczącej pytania pierwszego organ wyjaśnił, że pracownicy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dotyczącymi obowiązku szczepień konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem.

Organ stwierdził nadto, że informacja żądana w punkcie 13 wniosku nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co do zasady, informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść posiadanych dokumentów wytworzonych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. oraz wystąpień, opinii i ocen przez ten organ dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju posiadanych dokumentów odnoszących się do sfery działalności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.. Informacji dotyczącej pytania pierwszego pkt 13 wniosku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wytwarza, a zatem nie posiada jej w swoich zbiorach. W związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do udzielenia odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie, skoro nie stanowi ono informacji publicznej.

Jeśli chodzi o pytanie nr 14 PPIS w Ł. poinformował, że pełni kontrolę nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów w zakresie weryfikacji kompletności danych zawartych w zgłoszeniu NOP, w razie konieczności kontaktuje się z lekarzem w celu uzupełnienia brakujących informacji.

Odnosząc się do pytania nr 16 PPIS wyjaśnił, że organ nie zgłasza działań lekarzy stanowiących uchybienie przepisów prawa do właściwej Izby Lekarskiej.

W zakresie punktu 17 wniosku organ udzielił odpowiedzi: 0.

Ustosunkowując się do pytań nr 18, 21, 22 PPIS stwierdził, że żądane informacje nie są informacją publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej i odesłał w tym zakresie do odpowiedzi z punktu 13.

Pismem opatrzonym datą 20 grudnia 2023 r. (nadanym na poczcie 3 stycznia 2024 r.), M. D. i T.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej domagając się pkt 1 - zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; pkt 2 - na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; pkt 3 - wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; pkt 4 - zasądzenia kosztów postępowania.

W motywach skargi skarżący stwierdzili, że organ naruszył art. 6 k.p.a. oraz przepisy dotyczące udostępnienia informacji publicznej. Podnieśli, że w odpowiedzi na wezwanie do wykonania obowiązku szczepień ochronnych, 29 listopada 2023 r. złożyli wniosek z 22 pytaniami o udostępnienie informacji dotyczących zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, ciężkiego NOP, przypadków śmiertelnych. 18 grudnia 2023 r. skarżący odebrali pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stanowiące odpowiedź na ich wniosek. W odpowiedzi na pytania o numerach 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 12, 15, 19 oraz 20 organ odwleka udzielenia informacji publicznej zasłaniając się tym, że wnioskowane informacje są informacjami przetworzonymi i udzielenie odpowiedzi na ich temat musi być szczególnie istotne dla interesu publicznego, który dotyczy wszystkich rodziców dostających wezwania z Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych w w/w sprawie i pełne, wyczerpujące odpowiedzi są kluczowe dla sprawy z uwagi na fakt, że w Polsce nie stworzono wiarygodnego i sprawiedliwego systemu odszkodowawczego dla dzieci i rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi, co narusza art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zatem, w zakresie odpowiedzi na pytania o powyższej numeracji organ pozostaje bezczynny w udostępnieniu informacji publicznej.

Dalej skarżący podnieśli, że w odpowiedzi na pytania o numerach 13, 21 oraz 22 organ stwierdził, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi co jest oczywistym uchyleniem się od wyczerpującej odpowiedzi na pytania, które mogą być postrzeżone jako problematyczne.

Odpowiedź na pytanie numer 18 tyczy się pytania o numerze 12, co należy rozumieć jako zupełny brak odpowiedzi na pytanie nr 18.

Ponadto odpowiedź na pytanie nr 16 jest niewątpliwie niepokojąca w rozumieniu sprawy i pytań zawartych we wniosku z 29 listopada 2023 r.

Natomiast odpowiedź na pytanie nr 10 jest zdawkowa i nie jest wyczerpująca.

Podsumowując do dnia dzisiejszego organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej w 16 z 22 wnioskowanych pytań ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji zgodnie z art. 16 ustawy, czym naruszył art. 13 ust. 1 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z 11 grudnia 2023 r. adresowanym do skarżących, odebranym 18 grudnia 2023 r., organ udzielił odpowiedzi na pytania 4, 10, 11, 14, 16, 17 oraz częściowo w zakresie pytania 9 i 12. W zakresie pytania 13, 18, 21 i 22 wyjaśnił skarżącym, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, a tym samym brak jest podstaw prawnych do udzielenia na nie odpowiedzi, zaś w odniesieniu do danych wnioskowanych w pytaniach 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 15, 19, 20 oraz częściowo w pytaniach 9 i 12 organ wyjaśnił, że wnioskowane informacje stanowią informację przetworzoną wobec powyższego wezwał skarżących w terminie 7 dni do wykazania, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przedmiotowe wezwanie pozostało bez odpowiedzi, wobec czego decyzją z 28 grudnia 2023 r. znak: PPIS.SEP.9022.4.2023.AŚ Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. odmówił skarżącym udostępnienia przetworzonej informacji publicznej w postaci szczegółowych danych dotyczących udzielenia odpowiedzi na przytoczone w decyzji pytania.

PPIS odnosząc się do zarzutu niewydania decyzji w terminie określonym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podkreślił, że 11 grudnia 2023 r., a więc w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. do skarżących zostało wystosowane wezwanie do wykazania, że uzyskanie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wyznaczony skarżącym 7-dniowy termin, wobec odebrania pisma 18 grudnia 2023 r. oraz przypadające na jego zakończenie dni ustawowo wolne od pracy upłynął 27 grudnia 2023 r., zaś 28 grudnia 2023 r., a zatem niezwłocznie po upływie wyznaczonego skarżącym terminu na wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, PPIS w Ł. wydał decyzję odmawiającą udzielenia przetworzonej informacji publicznej. Tym samym - zdaniem organu - zachowane zostały terminy określone przepisami u.d.i.p., a zarzut bezczynności w zakresie pytań 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 15, 19, 20 oraz częściowo 9 i 12 uznać należy za nieuzasadniony. Organ nadmienił również, że 16 stycznia 2024 r. do PPIS w Ł. wpłynęło odwołanie skarżących od przedmiotowej decyzji.

Odwołując się następnie do art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz wypracowanego na tym tle orzecznictwa sądów administracyjnych PPIS stwierdził, że nie nosi znamion informacji publicznej domaganie się informacji o obowiązującym prawie. Wykładnia przepisów prawa, podobnie jak ocena ich zastosowania, nie stanowi informacji publicznej. Mając na uwadze przywołane przepisy i wypracowany dorobek judykatury - w ocenie PPIS w Ł. - za informację publiczną nie mogą zostać uznane informacje dotyczące udzielenia odpowiedzi na pytania 21 i 22. Pytania te nie tylko dotyczą stricte wiedzy medycznej a nie spraw publicznych, ale ponadto mają charakter abstrakcyjny i odnoszą się nie tyle do sfery faktów co do sfery wiedzy posiadanej przez organ. Przedmiot tych pytań - w ocenie organu - wkracza w sferę wiedzy medycznej i nie należy do zadań organu administracji publicznej - powiatowego inspektora sanitarnego. Również pytania nr 13 i 18 nie mogą być uznane za pytania dotyczące informacji publicznej, dotyczą one bowiem obowiązujących przepisów prawa i w swej istocie zmierzają do udzielenia porady prawnej skarżącym. W zakresie pytania nr 18 organ nie zgodził się z zarzutem skarżących jakoby nie udzielił w ogóle na nie odpowiedzi, a pytanie to zostało całkowicie pominięte. Wprawdzie w piśmie organu z 11 grudnia 2023 r. przy odpowiedzi na pytanie 18 został wskazany pkt 12 jednakże uznać to należy za oczywistą omyłkę pisarską powstałą przy redagowaniu pisma w żaden sposób nie zmieniającą faktu, że żądane w pytaniu 18 informacje, informacjami publicznymi nie są. W ocenie PPIS w Ł., na oczywistość przedmiotowej omyłki pisarskiej wskazuje nie tylko sam schemat udzielonej przy organ odpowiedzi, zgodnie z którym po każdym pytaniu następuje odpowiedź jego dotycząca, ale również fakt, że w części pytania 12 skarżącym została udzielona odpowiedź, zaś w części otrzymali odmowę, co znalazło wyraz w decyzji PPIS w Ł. z 28 grudnia 2023 r. Informacje wnioskowane w pytaniu 12 nie mogły zatem jednocześnie być i nie być informacją publiczną. Tym samym zasady logicznego rozumowania pozwalają, w ocenie organu przyjąć, że odesłanie do pkt 12 przy pytaniu 18 było tylko oczywistą omyłką pisarską. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut dotyczący pytania 10. Organ podkreślił, że skarżący uzyskali informację, o którą wnosili, a ich lakoniczne twierdzenia o informacji zdawkowej i niewyczerpującej stanowią tylko przejaw ich subiektywnej oceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. pozostaje bezczynny w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem M. D. i T.K. z 29 listopada 2023 r. W rzeczonym wniosku skarżący w 22 punktach sformułowali pod adresem organu konkretne pytania. W treści skargi jej autorzy podnieśli, że zarzut bezczynności dotyczy 16 z 22 pytań, konkretyzując, że chodzi w tym wypadku o pytania zamieszczone w punktach 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 13, 15, 16, 18, 19, 20, 21, 22.

Mając na uwadze zarysowane wyżej kwestie sporne w pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Szczegółowe zagadnienia związane z dostępem do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W myśl art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: pkt 1 - uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; pkt 2 - wglądu do dokumentów urzędowych; pkt 3 - dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej; organy samorządów gospodarczych i zawodowych; podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni, pozostaje bezczynny.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumianych art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. będący adresatem wniosku z 29 listopada 2023 r. jest organem władzy publicznej, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko ją posiada. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 338 - dalej w skrócie "u.p.i.s."), zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie.

Przechodząc następnie do oceny, czy wniosek skarżących dotyczy informacji publicznej wyjaśnić należy, że w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14). Podkreśla się przy tym, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi odnosić się do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź informacji, których organ nie wytworzył, nie jest w ich posiadaniu lub zdarzeń przyszłych (vide: wyrok NSA z 24 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1187/21).

Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że we wniosku z 29 listopada 2023 r., który wpłynął do organu 5 grudnia 2023 r., M. D. i T.K. sformułowali liczne pytania, które przedstawili szczegółowo w 22 punktach. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w piśmie z 11 grudnia 2023 r., z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ustosunkował się do wniosku skarżących, udzielając odpowiedzi odrębnie na każdy z 22 punktów wniosku. Ponad wszelką wątpliwość organ nie zlekceważył wniosku skarżących i nie pozostał wobec niego bierny.

Stwierdzić w związku z tym trzeba, że nie stanowi informacji publicznej wiedza organu - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z zakresu medycyny, czy też mówiąc inaczej szeroko rozumianej wiedzy medycznej, literatury medycznej, ochrony zdrowia, metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych, procedury związanej z rejestracją szczepionki/szczepionek i poprzedzających etap ich rejestracji badań klinicznych. Zagadnienia dotyczące rejestracji szczepionek i poprzedzających je badań klinicznych nie należą do kompetencji rzeczowej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zatem informacje związane z tą tematyką, których udostępnienia żądali skarżący w punktach 21 i 22 wniosku, jak trafnie ocenił organ, nie stanowiły informacji publicznej. Stanowisko organu w tym zakresie zaprezentowane w piśmie z 11 grudnia 2023 r. jest wobec tego prawidłowe i ma pełne oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1845/18, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Szczecinie z 16 listopada 2022 r. II SAB/Sz 211/22, Lublinie z 16 marca 2023 r. II SAB/Lu 10/23 i z 28 grudnia 2022 r. II SAB/Lu 139/22, Białymstoku z 20 stycznia 2023 r. II SAB/Bk 127/22, Warszawie z 10 sierpnia 2023 r. VIII SAB/Wa 34/23, Łodzi z 27 lipca 2023 r. II SAB/Łd 51/23 i z 15 marca 2023 r. II SAB/Łd 1/23, Gdańsku z 2 marca 2023 r. III SAB/Gd 9/23 i z 2 lutego 2023 r. III SAB/Gd 182/22 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Poza zakresem pojęcia informacji publicznej mieści się również wiedza organu o zapisach prawa krajowego i ich właściwej interpretacji. Obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie stanowią materii informacji publicznej. Są one dostępne w oficjalnych publikatorach takich jak Dzienniki Ustaw, Monitory Polskie i Dziennikach Urzędowych. Ponadto, z przepisów u.d.i.p. nie wynika, by w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie organ był zobowiązany udzielać porad prawnych lub medycznych, o co wnosili skarżący w punktach 13 i 18 wniosku pytając: "Co możemy zrobić, jeśli stawimy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień ani nie zaszczepi dziecka. Jakie kroki powinniśmy podjąć? oraz "Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz zobowiązany jest wydać jakiś dokument ? Stwierdzić wobec tego trzeba, że w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej brak było podstaw do wydania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Prawidłową formą działania organu było więc poinformowanie skarżących na piśmie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, co uwolniło organ od zarzutu bezczynności, czyniąc skargę w tym zakresie niezasadną. Dodać w tym miejscu trzeba, że Sąd nie podziela poglądu skarżących, jakoby organ dotychczas nie udzielił odpowiedzi na pytanie zamieszczone w punkcie 18 wniosku, wskazując że udzielona przezeń odpowiedź dotyczy pytania nr 12. Przywołanie w piśmie z 11 grudnia 2023 r., punktu 12 przy udzielaniu odpowiedzi na punkt 18 wniosku, należy potraktować jako oczywistą i niezamierzoną omyłkę pisarską powstałą przy redagowaniu pisma, o czym świadczy dobitnie schemat udzielonej odpowiedzi.

Nadto, co wyraźnie umknęło uwadze skarżących organ udostępnił informację publiczną, o którą wnosili skarżący w punkcie 12 wniosku w części dotyczącej pytania pierwszego "Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dot. Obowiązku szczepień pracownicy tutejszego Organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem?, zaś w części dotyczącej pytania drugiego odmówił jej udostępnienia wydając decyzję z 28 grudnia 2023 r., o czym będzie mowa w dalszej części rozważań. Zakres wnioskowanych w tym zakresie informacji mieści się w dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i lit. d u.d.i.p., stanowiącego, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych oraz o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Tym samym informacje objęte pytaniem pierwszym punktu 12 wniosku zgodnie z zasadami logicznego rozumowania nie mogły jednocześnie stanowić informacji publicznej i nie być informacją publiczną.

W orzecznictwie sądów administracyjnych za informację publiczną uznaje się co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17; wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 119/18 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1284 z późn.zm. - dalej w skrócie "u.z.z.ch.z.") oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. Nr 254, poz. 1711, dalej jako "r.n.o.p."). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p.). Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań.

Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że organ udzielił odpowiedzi na pytanie drugie zamieszczone w punkcie 9 wniosku "Czy przed wszczęciem postępowania tutejszy Organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego?", wskazując, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego organ nie weryfikuje rejestru NOP. Udostępnienie żądanej w tym zakresie informacji publicznej w terminie zakreślonym przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czyni zarzut bezczynności w tym zakresie niezasadnym.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w zakreślonym prawem formie i terminie ustosunkował się również do punktów 10 i 16 wniosku. Mając na uwadze brzmienie pytania zamieszczonego w punkcie 10 wniosku, a mianowicie "Jakie okoliczności wpływają na decyzję tutejszego Organu o wystosowaniu lub nie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego" i udzieloną nań wyczerpującą - w ocenie Sądu - odpowiedź "Stan zaszczepienia dziecka oraz informacja od lekarza o stwierdzeniu / lub braku przeciwskazań do szczepień", twierdzenie skarżących jakoby stanowisko organu było zdawkowe i niewystarczające należy potraktować wyłącznie jako subiektywną ocenę skarżących. Jeśli wnioskodawcy oczekiwali udzielenia bardziej szczegółowej odpowiedzi ze strony organu winni dostatecznie dokładnie sprecyzować pytanie. W tym wypadku odpowiedź udzielona przez organ jest adekwatna do treści sformułowanego pytania. Analogicznie należy ocenić stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na pytanie zamieszczone w punkcie 16 wniosku. Kwestia niepokoju skarżących, jaki wzbudza treść udzielonej przez organ odpowiedzi w tym zakresie, nie podlega ocenie w toku postępowania dotyczącego potencjalnej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Co więcej, nie może również świadczyć o bezczynności organu.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w zakresie punktów: 9 w części dotyczącej pytania "Czy przed wszczęciem postępowania tutejszy Organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego ?", 10, 12 w części dotyczącej pytania "Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dotyczącymi obowiązku szczepień pracownicy tutejszego Organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem?", 13, 16, 18, 21, 22 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 29 listopada 2023 r., o czym orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Przechodząc następnie do oceny zarzutów skargi dotyczących bezczynności organu w zakresie punktów 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 12, 15, 19 i 20 wniosku wyjaśnić należy, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej rola Sądu jest stosunkowo ograniczona. Sprowadza się bowiem do oceny, czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlegał rozpatrzeniu w trybie u.d.i.p. oraz czy został załatwiony przez jego adresata w prawem przewidzianej formie. Uwzględnienie skargi może polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami prawa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ w piśmie z 11 grudnia 2023 r. stanął na stanowisku, iż żądane we wspomnianych wyżej punktach wniosku informacje posiadają walor informacji publicznej z czym niewątpliwie należy się zgodzić. Uznał jednak, że noszą one znamiona informacji publicznej przetworzonej, wobec czego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązał skarżących do wykazania w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Rzeczone pismo zostało odebrane przez skarżących 18 grudnia 2023 r. W tym stanie rzeczy 7-dniowy termin biegł od 19 grudnia 2023 r. do 27 grudnia 2023 r. (dni 25 i 26 grudnia 2023 r. to dni świąteczne - Boże Narodzenie, ustawowo wolne od pracy) i upłynął bezskutecznie. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą (art. 57 § 4 k.p.a.). 28 grudnia 2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 u.d.i.p., wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pytań 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 15, 19, 20 oraz częściowo 9 i 12 wniosku. Wydanie decyzji w omówionym wyżej zakresie nastąpiło zanim skarżący wnieśli do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł.. Co prawda, skarga została opatrzona datą 20 grudnia 2023 r., to jednak dopiero 3 stycznia 2024 r. została nadana w polskiej placówce pocztowej. W rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

Podkreślić w związku z tym należy, że kwestie związane z wniesieniem skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania były przedmiotem rozważań składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19. W rzeczonej uchwale NSA podkreślił, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wobec takiego stwierdzenia, skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na bezczynność jest nie do zaakceptowania z kilku względów. Po pierwsze, pozostaje w sprzeczności z istotą skargi na bezczynność stanowiącej inicjowany na drodze sądowej protest wobec stanu czy to bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Po drugie, dopuszczenie otwartego terminu do wniesienia skargi na bezczynność narusza przyjęty w procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej system wnoszenia środków zaskarżenia co do zasady ograniczonych terminem. NSA wziął jednocześnie pod uwagę praktyczny wymiar przyjęcia otwartego terminu do złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, w wyniku którego zarówno w kilkanaście, jak i w kilkadziesiąt lat po zakończeniu postępowania i załatwieniu sprawy, dopuszczalne będzie prawo do skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z powołanych przyczyn NSA stwierdził ostatecznie, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Wydanie decyzji przed wniesieniem skargi na bezczynność stanowi zatem przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi i przesądza o jej niedopuszczalności. Nie sposób przyjąć, że skarga na bezczynność może być wnoszona także po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego.

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na fakt, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

W ocenie Sądu, rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. znajdują odpowiednie zastosowanie również na gruncie rozpatrywanej sprawy. Wydanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzji z 28 grudnia 2023 r. co do zasady zakończyło postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżących z 29 listopada 2023 r. W związku z tym, w sytuacji gdy skarga została wniesiona już po załatwieniu wniosku skarżących, co miało miejsce 3 stycznia 2024 r., skargę na bezczynność organu należało uznać za niedopuszczalną. W tych okolicznościach merytoryczna kontrola skargi na bezczynność jest niemożliwa. Wobec faktu, że skarżący odwołali się od decyzji PPIS, ocena czy na gruncie rozpatrywanej sprawy mieliśmy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną w związku z czym skarżący winni byli wykazać, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, będzie należała do organu drugiej instancji, czyli w tym wypadku Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Wydana przezeń decyzja administracyjna będzie mogła zostać poddana przez skarżących kontroli tutejszego Sądu z punktu widzenia jej zgodności z przepisami obowiązującego prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę w zakresie punktów 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9 w części dotyczącej pytania "Czy tutejszy Organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP?, 12 w części dotyczącej pytania "Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w pkt 1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika?", 15, 19, 20 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 29 listopada 2023 r.

Na zakończenie wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.