Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1058/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ,  art. 145a, 185 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 566/21 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazano sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od W. D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 566/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA" lub "Sąd pierwszej instancji"), po rozpoznaniu skargi W. D. (dalej: "skarżący"), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a."), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO" lub "organ II instancji") z [...] czerwca 2021 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Dnia [...] marca 2021 r. Starosta [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania, na podstawie zawiadomienia Komendy Miejskiej Policji w W. z [...] marca 2021 r. o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h oraz pouczył o treści art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.").

W piśmie z [...] marca 2021 r. skarżący wskazał, że zarzucane mu przekroczenie prędkości mieści się w zakresie błędu pomiarowego, o jakim mowa w § 19 w zw. z § 21 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1081 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Wniósł również o zawieszenie postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie i zażądał wydania zatrzymanego dokumentu. Powołał się na przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i poinformował, że zakwestionował prawidłowość działania urządzenia do pomiaru prędkości i odmówił przyjęcia mandatu z uwagi na okoliczność, że prędkość, z jaką się poruszał wchodzi w zakres błędu pomiarowego urządzenia do pomiaru prędkości.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. Starosta [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy uznając, że nie zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż rozpoznawanie sprawy przez sąd powszechny nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozpoznawanej przez organ sprawie.

Starosta [...] decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm. dalej: "u.k.p.") oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B na okres trzech miesięcy od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od 3 marca 2021 r. do 3 czerwca 2021 r.

Po rozpatrzeniu odwołania SKO zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu organ zaznaczył, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy była informacja od Policji o elektronicznym zatrzymaniu prawa jazdy strony w dniu 3 marca 2021r. za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym. Na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. po otrzymaniu informacji od Komendy Miejskiej Policji organ był zobowiązany do wydania takiej decyzji. Kolegium zwróciło uwagę, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń faktycznych dotyczących przekroczenia prędkości. Z woli ustawodawcy organ opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art 76 § 1 k.p.a.), stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom. Odnosząc się do wniosku strony o zawieszenie postępowania administracyjnego SKO wskazało, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie powinien mieć zastosowana w sprawie, gdyż - zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18 - prawomocne rozstrzygniecie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Skarżący nie zgadzając się z decyzją SKO zaskarżył ją do Sądu.

Wyrokiem z 27 lutego 2023 r. WSA we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2021 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Zgodnie z tą regulacją starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Jeżeli zaś w chwili wydawania decyzji, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (ust. 1e). Jak natomiast wynika z treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), podstawą wydania decyzji, o której mowa w m.in. w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, jest informacja o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 102 ust. 1d lub art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Informację o takim naruszeniu sporządza i niezwłocznie przekazuje staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia (art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy).

Podkreślił, że na tle tych regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto stanowisko, zaakceptowane następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18, o związanym charakterze decyzji wydawanej przez starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Z brzmienia przepisu, zgodnie z którym starosta "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wywiedziono, że organ ten jest zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji, a rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie są pozostawione do uznania organu, który w związku z powyższym nie jest zobligowany i uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności będących podstawą sporządzenia informacji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.

Zdaniem Sąd pierwszej instancji, w realiach przedmiotowej sprawy najistotniejsze pozostaje to, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 - po rozpoznaniu wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o zbadanie zgodności: art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, ust. 1c, ust. 1d i ust. 1da ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji - orzekł, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, ze zm.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, ze zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, ze zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał przychylił się do stanowiska prezentowanego m.in. przez Rzecznika Praw Obywatelskich, iż zasady demokratycznego państwa prawnego oraz bezpieczeństwa prawnego wymagają, by minimalny standard postępowania dowodowego przed organem administracji zapewniał stronie możliwość kształtowania swojej sytuacji prawnej, tak aby umożliwić jej kwestionowanie stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4. Strona nie powinna być pozbawiona możliwości przedstawienia swoich racji w toku postępowania administracyjnego. Zwrócił uwagę, że jeśli w ramach tego postępowania strona kwestionuje fakt popełnienia naruszenia prawa, wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia powinny być rozstrzygnięte zanim nałożona zostanie na nią sankcja.

Zdaniem WSA, w związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjnym orzeczeniem z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt K 4/21 "ziściła się" przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że dopuszcza się wznowienie postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Jak wykazano wyżej, sytuacja taka niewątpliwie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Zatem pomimo tego, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji organom nie można skutecznie przypisać naruszenia przepisów postępowania, ani prawa materialnego, jakie zarzuca im skarżący, zaistnienie podstawy wznowieniowej z 145a § 1 k.p.a. po wydaniu zaskarżonej decyzji, obligowało Sąd do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie skarżący zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak również sądowego do dnia rozprawy podnosił, że informacja Policji z [...] marca 2021 r. nie odzwierciedla stanu rzeczywistego i kwestionował, że faktycznie dopuścił się naruszenia prawa polegającego na przekroczeniu prędkości o więcej niż 50 km/h na terenie zabudowanym. W ocenie Sądu, w świetle treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r., organ powinien mieć pewność przed wydaniem decyzji na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., że do przekroczenia prędkości o 51 km/h doszło.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi (jej oddalenie), ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., w związku z art. 145a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie rozstrzyganej na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1b ustawy o kierujących pojazdami, w związku z art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 135b ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowi fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 13 grudnia 2022 r. (sygn. akt K 4/21), w którym orzeczono, iż "Art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, z późn. zm.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się zasadna.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że podstawę wydanego przez WSA wyroku stanowił tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości lub części, jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji, uznał, że o ziszczeniu się ww. przesłanki - w związku z art. 145a k.p.a., zgodnie z którym dopuszcza się wznowienie postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja - stanowi wyrok TK z 13 grudnia 2022r, w sprawie sygn. akt K 4/21, którym orzeczono, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy zauważyć, że art. 145a k.p.a. został wprowadzony ustawą z 1 lipca 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643) i uwzględnia treść art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie art. 145a k.p.a. jest więc uzależniona od tego, czy sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją ostateczną w oparciu o przepis prawa, który został następnie uznany za niezgodny z Konstytucją (umową międzynarodową lub ustawą) przez Trybunał Konstytucyjny. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Należy zauważyć, że - po pierwsze podstawą zatrzymania prawa jazdy skarżącemu była informacja o elektronicznym zatrzymaniu prawa jazdy strony, po drugie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy- Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. poz. 541 z późn. zm.), którego niezgodność z Konstytucją w określonym rozumieniu została stwierdzona omawianym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, nie był podstawą wydanych w sprawie decyzji.

Podkreślić trzeba, że zgodnie z ocenianym przez Trybunał Konstytucyjny brzmieniem art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 2015 r. "do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5" (ustawy o kierujących pojazdami):

1) podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2 p.r.d. lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem;

2) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1 d u.k.p. jest informacja, o której mowa m.in. w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2015 r.

Trybunał w uzasadnieniu wspomnianego wyroku stwierdził, że rozwiązywany problem konstytucyjny należało powiązać przede wszystkim z treścią normatywną zrekonstruowaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2015 r. Przepis ten w rzeczywistości miał podstawowe znaczenie w sprawie rozstrzyganej przez Trybunał. Określa on bowiem, co stanowi podstawę wydania przez starostę decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy.

Tymczasem art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2015 r. nie był podstawą orzekania, ani organ (SKO), nie powoływał się na ten przepis. Przepis ten obowiązywał "do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach."

Zgodnie z komunikatem Ministra Cyfryzacji z 4 września 2020 r. w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających weryfikację danych o kierującym pojazdem w centralnej ewidencji kierowców i wprowadzanie do centralnej ewidencji kierowców informacji o zatrzymaniu wydanego w kraju prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem oraz o ich zwrocie (Dz. U. poz. 1533), "Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1517) ogłasza się, co następuje; Termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających weryfikację danych o kierującym pojazdem w centralnej ewidencji kierowców i wprowadzanie do centralnej ewidencji kierowców informacji o zatrzymaniu wydanego w kraju prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem oraz o ich zwrocie ustanawia się na dzień 5 grudnia 2020 r."

Po tej dacie, zgodnie z art. 102 ust. 1b u.k.p., administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji przekazuje staroście informację w przypadkach o których mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, będące podstawą wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy.

Zauważyć należy, że prawo jazdy zatrzymano skarżącemu (elektronicznie) w dniu 3 marca 2021 r. i oba organy orzekały w 2021 r. Kolegium wydając decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. - powołało się na art. 102 ust. 1b tej ustawy i jeszcze raz podkreślenia wymaga, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2015 r. nie był podstawą orzekania organów.

Dlatego nie można się zgodzić z WSA, że w sprawie zaszła podstawa do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 b) p.p.s.a. w związku z przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145a k.p.a., wskutek wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r. Trafnie zatem zarzucił skarżący kasacyjnie organ, że doszło do naruszenia ww. przepisów postępowania, gdyż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął stan prawny w jakim orzekały organy.

Orzekając ponownie, WSA oceni wszechstronnie legalność zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę niewadliwy stan prawny sprawy.

Z tych wszystkich przyczyn, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.