Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 151/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200 w zw. z art. 205 par. 2, art. 3 par. 1, art. 134 par. 1,
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 64b ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 9, art. 10, art. 12 par. 1, art. 79a, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżącego P. N. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 maja 2023 r. nr [...], znak: GN.6730.5.2023.JN Wójt Gminy K., po rozpatrzeniu wniosku P. N. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolno stojącego budynku jednorodzinnego z wbudowanym garażem, niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi oraz budowie ścian oporowych, na terenie inwestycji o powierzchni 2322m˛, stanowiącej część działek nr [...] i [...] obręb ewidencyjny S. , gmina K..

Powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy był brak spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), tj. stwierdzenie, że teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania P. N., decyzją z dnia 27 listopada 2023 r., nr SKO/WJ/420/2792/2023, utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji.

Kolegium wskazało, iż organ I instancji sporządził analizę urbanistyczną, w oparciu o wyniki której przygotował projekt decyzji pozytywnej, ustalającej warunki zabudowy, a następnie projekt ten skierował do uzgodnienia z organami odrębnymi oraz do zaopiniowania przez zarządcę drogi gminnej. Negatywna opinia zarządcy drogi gminnej skutkowała ostatecznie wydaniem decyzji negatywnej, odmawiającej ustalenia warunków zabudowy - z powodu braku możliwości urządzenia zjazdu z drogi gminnej w miejscu wskazanym przez inwestora, a tym samym braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Natomiast inwestor kwestionuje tę przyczynę odmowy ustalenia warunków zabudowy, wskazując na decyzję z dnia 12 kwietnia 2022 r., nr GN.7226.46.3.2021, wydaną przez Wójta Gminy K. w sprawie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (działka nr [...]), na działki nr [...] i [...], obręb ewidencyjny S. .

Kolegium zgodziło się z odwołującym i stwierdziło, że ww. decyzja z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej potwierdza możliwość legalnego skomunikowania terenu inwestycji z gminną drogą publiczną. Kolegium stwierdziło, że obecnie opinia zarządcy drogi gminnej dokonuje całkowicie przeciwnej oceny co do bezpieczeństwa ruchu na drodze i ruchu pieszych w rejonie projektowanego zjazdu, niż ta dokonana w postępowaniu zakończonym decyzją zezwalającą na budowę zjazdu. Przy czym opinia ta nie odwołuje się do uprzednio wydanej pozytywnej decyzji lokalizacyjnej i nie wyjaśnia jakie okoliczności powodują taką odmienną ocenę stanu faktycznego. Zdaniem Kolegium nawet jeśli zarządca drogi nie wyjaśnił w swojej opinii tych okoliczności, nie zwalnia to organu wydającego decyzję odmowną z obowiązku rozważenia w uzasadnieniu decyzji kwestii promesy na lokalizację zjazdu.

Kolegium, odwołując się do definicji "dostępu do drogi publicznej", określonej w art. 2 pkt 14 u.p.z.p., wskazało że we wniosku inwestor podał, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji do drogi publicznej nr [...] jest pośrednia, poprzez działki nr [...] i [...]. Z oznaczonego przez inwestora na mapie planowanego przebiegu dojazdu do terenu inwestycji z drogi publicznej wynika, że dla dojazdu nie jest wytyczona droga wewnętrzna, zatem dojazd ten będzie odbywać się na zasadzie służebności drogowej. Znajdująca się w aktach postępowania informacja pochodząca z rejestru gruntów dotycząca działek nr [...] i [...], nie ujawnia obciążenia wskazanych działek służebnościami. Taki stan prawny potwierdza również projekt decyzji pozytywnej, wedle ustaleń którego wnioskodawca powinien wykazać się prawem do dysponowania działką nr [...] na cele przejazdu i przechodu. Według Kolegium taki zapis projektu decyzji jest poprawny, ponieważ na etapie ustalania warunków zabudowy dostęp do drogi publicznej nie musi być prawnie uregulowany. Jak bowiem wskazało Kolegium tytuł prawny do nieruchomości, w tym ewentualnie ustanowiona służebność przejazdu, będzie podlegał badaniu na etapie udzielenia pozwolenia na budowę.

Kolegium stwierdziło jednak, że należy utrzymać w mocy decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy z innego względu.

Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy może odnosić się nie tylko do działki (działek) jako całości, ale również części działki, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony. Kolegium, przytaczając treść art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wskazało, że we wniosku inwestor podał, iż nowa zabudowa ma być realizowana na części działek nr [...] i [...], o powierzchni 2322 m˛ (pkt. 7.2.1 wniosku). W ocenie Kolegium, wskazana przez inwestora powierzchnia nie została jednoznacznie wyodrębniona oraz przedstawiona we wniosku. Jak wskazało Kolegium powierzchnia wskazana przez inwestora nie jest sumą którychkolwiek użytków gruntowych wskazanych dla działek nr [...] i [...] w rejestrze gruntów. Granica wnioskowanego terenu jest wyrysowana z pominięciem granic działek bądź granicy przebiegu użytków gruntowych różnych klas bonitacji. To właśnie z tego powodu, w ocenie Kolegium, obecnie nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniósł P. N. (dalej: "skarżący"), zarzucając jej naruszenie:

1. art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezasadne przyjęcie przez Kolegium, że przez teren inwestycji dla części działki ewidencyjnej lub części działek ewidencyjnych - jednoznacznie wyodrębniony i pokazany we wniosku - należy rozumieć tylko i wyłącznie taką sytuację w której powierzchnia gruntów jest sumą użytków gruntowych lub też granic terenu wyrysowana jest z uwzględnieniem granic działek lub też granic przebiegu użytków różnych klas bonitacji; podczas, gdy przywołane przepisy prawa nakazujące inwestorowi określać granice terenu objętego wnioskiem, nie stawiają opisanych przez Kolegium wymogów i ograniczeń przy jednoznacznym oznaczeniu części działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych;

2. art. 136 § 1 w zw. z art. 15, a także art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie przez Kolegium uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy przez organ drugiej instancji, a w konsekwencji doprowadzenia do rozstrzygnięcia sprawy przez Kolegium pomimo braków w materiale dowodowym.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że inicjując postępowanie przed organem I instancji złożył mapę zasadniczą obejmującą teren inwestycji w skali 1:1000 wraz z obszarem na którym inwestycja będzie prowadzona, a także z określeniem granic terenu objętego wnioskiem w postaci załącznika graficznego zgodnie z dyspozycją przepisów 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz zgodnie z urzędowym drukiem wniosku pkt 7.2 druga opcja "teren inwestycji obejmującej część działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych" i mając na uwadze wyjaśnienia (odwołania) z pkt 8 wniosku. Nadto zgodnie z pkt. 7.2.1. wniosku skarżący podał powierzchnię terenu inwestycji w metrach kwadratowych, tj. 2322 m˛. Okoliczność ta była bezsporna i niekwestionowana zarówno przez organ I instancji jak i przez Kolegium.

Według skarżącego Kolegium błędnie uznało, że skarżący nie dokonał jednoznacznego wyodrębnienia terenu i nie przedstawił go we wniosku. Kolegium stworzyło własną wykładnię, kiedy należy uznać, że teren został jednoznacznie wyodrębniony, zawężając te możliwości do sytuacji, gdy powierzchnia inwestycji to suma użytków gruntowych bądź teren inwestycji wyrysowany jest na mapie z uwzględnieniem granicy działek lub z uwzględnieniem granicy przebiegu użytków gruntowych różnych klas bonitacji. W ocenie skarżącego taka wykładania jest sprzeczna z ww przepisami prawa, treścią wniosku i wyjaśnieniami, dotyczącymi jego wypełnienia oraz aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, gdyż nie wymaga się od wnioskodawcy przy składaniu wniosku o wydanie warunków zabudowy, aby teren inwestycji, który stanowi część działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych był: sumą użytków gruntowych albo był wyrysowany na mapie z uwzględnieniem granicy działek lub wyrysowany na mapie z uwzględnieniem granicy przebiegu użytków gruntowych. Od wnioskodawcy wymaga się jedynie określenia granic terenu w formie graficznej, a także podania dodatkowo powierzchni terenu inwestycji.

Ponadto skarżący podniósł, że Kolegium jako organ odwoławczy ma nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale także rozpoznać całą sprawę i orzec merytorycznie, co powoduje, że ciąży na nim obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Jeśli w ocenie Kolegium zaistniały wątpliwości, co do jednoznacznego wyodrębnienia części działek ewidencyjnych, to powinno przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy zażądać od skarżącego uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albowiem są to braki usuwalne. Kolegium żadnych czynności w tym zakresie nie dokonało na skutek czego skarżący nie mógł bądź złożyć dodatkowych wyjaśnień bądź dodatkowego materiału dowodowego, który pomógłby pozytywnie merytorycznie rozpoznać sprawę przez Kolegium.

Dodatkowo w piśmie z dnia 26 marca 2024 r. skarżący podniósł, że w innych postępowaniach dotyczących tych samych działek zarówno organ I instancji jak i Kolegium wydawali warunki zabudowy pomimo, że teren inwestycji nie był sumą użytków gruntowych, granice terenu nie były wyrysowane z uwzględnieniem granic działek lub też granic użytków różnych klas bonitacji. Wobec tego niezrozumiała jest dla skarżącego sytuacja, kiedy w tym samym czasie innym osobom organy wydają decyzje o warunkach zabudowy bez stawiania nieprzewidzianych ustawą wymogów, a co do skarżącego te same organy w tożsamym stanie faktycznym i prawnym stawiają odmienne wymagania, na skutek czego jako jedyny nie otrzymuje warunków zabudowy. W ocenie skarżącego w jego przypadku dodatkowo naruszono art. 8 § 1 k.p.a., bowiem organy bez uzasadnionej przyczyny odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Kolegium w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs? ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 340 ze zm.).

Zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przedmiotem skargi jest kwestia ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolno stojącego budynku jednorodzinnego z wbudowanym garażem, niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi oraz budowie ścian oporowych na terenie inwestycji o powierzchni 2322 m˛ stanowiącym część działek nr [...] i [...] z obrębu ewidencyjnego S., gmina K..

Stosownie do postanowień art. 61 ust. 1 u.p.z.p., aktualnego na dzień złożenia wniosku, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Odmowa ustalenia warunków zabudowy, uzasadniona jest zatem wyłącznie w przypadku, gdy planowana inwestycja nie spełnia, któregoś z warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p.

Kolegium natomiast, odwołując się do art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., stwierdziło, że zachodzi podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy ponieważ wskazana przez inwestora powierzchnia terenu inwestycyjnego nie została jednoznacznie wyodrębniona oraz przedstawiona we wniosku.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci:

a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo

b) papierowej.

Przepis ten wymienia jeden z warunków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W ocenie Sądu ewentualne braki formalne wniosku bądź też jego niejasność, bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia czy też sprecyzowania, nie może stanowić podstawy do negatywnego załatwienia sprawy. Skarżący wnioskując o ustalenie warunków zabudowy wskazał, iż dotyczy on terenu o powierzchni 2322 m˛ stanowiącego część działek nr [...] i [...] oraz przedłożył mapę zasadniczą w skali 1:1000, na której zaznaczył teren objęty wnioskiem.

Słusznie skarżący podniósł, że ani z przepisów prawa, w szczególności u.p.z.p., ani treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy, który ma charakter sformalizowany i którego treść została ustalona w drodze rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 64b ust. 2 u.p.z.p., nie wynika aby powierzchnia terenu inwestycji miała stanowić sumę użytków gruntowych czy też aby teren ten był wyrysowany na mapie po liniach granic działek bądź liniach granic przebiegu użytków gruntowych różnych klas bonitacji.

Jeśli w ocenie Kolegium powierzchnia terenu inwestycji nie została jednoznacznie wyodrębniona i przedstawiona we wniosku to powinno było umożliwić skarżącemu wyjaśnienie tej kwestii. W rozpatrywanej sprawie jest to istotne ponieważ stanowiło jedyny powód utrzymania w mocy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, a nadto nie było kwestią sporną na etapie postępowania przed organem I instancji.

Podkreślić należy, że do postępowania odwoławczego w zakresie ustalenia warunków zabudowy mają zastosowanie zasady ogólne wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi organy administracji publicznej obowiązane są: stać na straży praworządności (art. 7 k.p.a.), prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), wypełniać wobec stron obowiązki informacyjne (art. 9 k.p.a.), zapewnić stronom udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a także działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a.). Istotne znaczenie ma w sprawie również art. 79a k.p.a. dotyczący obowiązku organu wskazania niespełnionych przesłanek do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony.

W rozpoznawanej sprawie Kolegium nie wywiązało się z obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. Kolegium mając na uwadze zasadę informowania stron zawartą w powyższym przepisie, powinno było udzielić skarżącemu należytego i wyczerpującego wyjaśnienia m.in. o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz udzielić skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w sprawie, które mogłyby przyczynić się do pozytywnego załatwienia wniosku. Niewątpliwie Kolegium w niniejszej sprawie tej zasadzie uchybiło, co ostatecznie spowodowało negatywne rozpatrzenie wniosku strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę. Ponadto obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować, jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2001 r. sygn. akt V SA 44/01, LEX nr 50158, teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 1997 r. sygn. akt SA/Lu 2087/95, LEX nr 30816).

W konsekwencji Kolegium naruszyło również obowiązek wynikający z art. 79a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. Przepis art. 79a § 1 k.p.a. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z intencją ustawodawcy strona nie powinna zostać zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zostać zmuszona do kwestionowania decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie zaskarżania rozstrzygnięć (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 239/19, CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt administracyjnych nie wynika aby Kolegium, zgodnie z art. 79a k.p.a., takiej informacji skarżącemu udzieliło.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że to na organie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, stosownie do postanowień art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jeśli zatem zdaniem Kolegium powierzchnia czy też granice terenu objętego wnioskiem budzą wątpliwości, są niejasne czy też niejednoznaczne, to zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wynikającej w wyżej wymienionych przepisów, powinno przy pomocy skarżącego, wyjaśnić treść i zakres wniosku.

W tym stanie sprawy Sąd, stwierdzając, że naruszenia norm postępowania zawartych w art. 9 i art. 79a § 1 k.p.a. a także art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, uwzględnił skargę i orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (punkt I sentencji wyroku).

Ponownie orzekając w sprawie Kolegium uwzględni przedstawione powyżej uwagi.

O kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone od organu koszty postępowania obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964) w kwocie 480 zł.