Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 272/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3 pkt 1, ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 4 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 roku sprawy ze skargi J.R. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2024 roku nr 17/2024 znak WOP.7721.291.2023.KD w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku obniżenia wysokości ogrodzenia celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r., nr 17/2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775) – dalej: k.p.a.; art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) – dalej: p.b.; Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 21 listopada 2023 r., nr 149/2023 o stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego na M. P. ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 12 października 2020 r., nr 143/20 polegającego na obniżeniu do maksymalnej wysokości 2.20 m. ogrodzenia posadowionego na stanowiących własność zobowiązanej działkach ew. nr [...] i [...], położonych w T. przy ul. [...], a działką nr ew. [...], w terminie do dnia 30 listopada 2020 r., celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że pismem z dnia 27 lutego 2020 r., doprecyzowanym pismem z dnia 6 marca 2020 r. J. R. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z żądaniem podjęcia działań dotyczących legalności ogrodzenia ( w zakresie jego wysokości i koloru), posadowionego na działkach o nr ew. [...] i [...], graniczących z jego nieruchomością oznaczoną nr ew. [...].

W wyniku przeprowadzonych w dniu 5 sierpnia 2020 r. oględzin na miejscu pracownicy organu nadzoru budowlanego ustalili, że na wskazanych wyżej działkach ewidencyjnych znajduje się płot z desek opalanych z słupkami metalowymi, o wymiarach od 2,17 m do 2,25 m.

Powyższe ustalenia skutkowały wszczęciem w dniu 3 września 2020 r. postępowania administracyjnego, zakończonego wyżej wskazaną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 12 października 2020 r. , nakładającego na właściciela działek ew. nr [...] i [...] obowiązek obniżenia, w zakreślonym terminie, wysokości ogrodzenia do maksymalnej wysokości 2,20 m.

Decyzją z dnia 8 listopada 2021 r., nr 155/2021 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją własną z dnia 12 października 2020 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez J. R. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia 2 czerwca 2022 r., nr 137/2022 uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując na niepełne wykonanie nałożonego obowiązku, z uwagi na brak skrócenia metalowych słupków ogrodzenia, co zdaniem organu odwoławczego umożliwi inwestorowi ewentualne przyszłe podwyższenie wysokości przedmiotowego ogrodzenia. Organ wskazał również, iż dla prawidłowego dokonania pomiaru ogrodzenia, niezbędnym jest wyznaczenie punktu początkowego pomiaru.

W toku ponownego postępowania organ I instancji pozyskał dane w zakresie pomiaru rzędnych terenu działek ew. [...] i [...], przeprowadzonych w ramach odrębnie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia stosunków wodnych. W wyniku przeprowadzonych w dniu 20 września 2023 r. oględzin na miejscu, udokumentowanych załączonym do akt protokołem oględzin oraz sporządzoną dokumentacją fotograficzną ustalono, że sporne ogrodzenie znajduje się w całości na działkach należących do inwestora. Na działce o nr ew. [...] ogrodzenie cofnięte jest w głąb działki od jej granicy w odległości od 0,3 m do 0,7 m, natomiast na działce ew. nr [...] o co najmniej 2 m. Wysokość ogrodzenia mierzona przy pomocy mierniczej taśmy stalowej, po obu stronach płotu od poziomu gruntu inwestora do góry stalowego słupka nie przekroczyła 2,20 m. Stwierdzono także, że w granicy z działką o nr ew. [...] występuje ciek wodny, w kierunku którego na działce ew. nr [...] występuje naturalne nachylenie terenu, które nie jest tożsame z nachyleniem terenu działek inwestora. Stwierdzono również, że teren działki ew. nr [...] nie jest zniwelowany.

W oparciu o powyższe ustalenia, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 21 listopada 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim stwierdził wykonanie nałożonego obowiązku, wynikającego z decyzji własnej z dnia 12 października 2020 r.

Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem J. R. wniósł odwołanie, w którym podnosił, iż wbrew stanowisku organu powyższy obowiązek nie został wykonany. Wskazywał, iż konfrontacja materiału fotograficznego wykonanego w sierpniu 2021 r. oraz we wrześniu 2023 r. prowadzi do wniosku, iż nie doszło do obniżenia spornego ogrodzenia na całej jego długości i wszystkich jego elementach, w sposób uniemożliwiający przywrócenie poprzedniej, niegodnej z prawem wysokości. Zdaniem odwołującego się przeprowadzone pomiary odbyły się bez wskazania punktu początkowego pomiaru, a sam pomiar został wykonany od bezprawnie zmienionej rzędnej terenu inwestora.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołując dokonane w sprawie ustalenia faktyczne wskazał, iż podstawę nałożenia na M. P., ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 12 października 2020 r., obowiązku obniżenia, w zakreślonym terminie, ogrodzenia do przewidzianej prawem maksymalnej wysokości, był przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Zgodnie zaś z treścią art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b., stanowiącego podstawę prawną wydania kwestionowanej odwołaniem decyzji, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W trakcie przeprowadzonych w dniu 20 września 2023 r. oględzin na miejscu, dokonano pomiarów od powierzchni gruntu terenu inwestora po obu stronach ogrodzenia, do góry stalowego słupka ogrodzenia, w wyniku których stwierdzono, że wykonane ogrodzenie nie przekracza wysokości 2,20 m, co oznacza, iż nałożony na wyżej wymienioną obowiązek został wykonany. Powyższe, mając na uwadze związanych charakter i zakres rozstrzygnięć przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. obligowało organ do stwierdzenia w drodze decyzji wykonania nałożonego obowiązku.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi J. R. zarzucał, iż objęte nią rozstrzygnięcie jest niezgodne z zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego materiałem dowodowym, a treść wydanej decyzji stanowi przyzwolenie na utrzymanie stanu faktycznego, sprzecznego z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego. Skarżący kwestionował prawidłowość pomiarów dokonanych podczas oględzin w dniu 20 września 2020 r. podkreślając, iż wbrew obowiązkowi wynikającemu z decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2022 r. nie został wskazany punkt początkowy pomiaru. Zdaniem skarżącego, rzetelnie wykonana dokumentacja fotograficzna w dniu przeprowadzonych oględzin, wykazałaby niewywiązanie się przez inwestora z nałożonego nań obowiązku, co próbowano ukryć nieudolnymi próbami podniesienia terenu, a które przekonały przychylny inwestorowi organ. Na dowód powyższego skarżący przedłożył dokumentację fotograficzną, wykonaną zgodnie z oświadczeniem w dniu 6 marca 2024 r., w oparciu o którą wywodzi, że obowiązek nie został wykonany. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 25 czerwca 2024 r. skarżący podnosił, iż dokonane pomiary przeprowadzono w sposób wadliwy bez jego udziału, a nadto wskazywał, że inwestor ponownie podwyższył wysokość ogrodzenia, co potwierdza przedłożona wraz z pismem dokumentacja fotograficzna.

W dniu 4 września 2024 r. obecny na rozprawie skarżący popierał zarzuty i wnioski skargi. Oświadczył nadto, że został powiadomiony o terminie oględzin wyznaczonych na dzień 20 września 2023 r., jednakże brał w nich udział jedynie podczas dokonywania pomiarów od strony jego działki. Nie został dopuszczony do pomiarów wykonywanych po stronie inwestora, po zakończeniu czynności na jego działce odszedł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postepowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć́ istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi J. R. uczynił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 21 listopada 2023 r. o stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego na M. P. ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 12 października 2020 r., nr 143/20 polegającego na obniżeniu do maksymalnej wysokości 2.20 m. ogrodzenia posadowionego na stanowiących własność zobowiązanej działkach ew. nr [...] i [...], położonych w T. przy ul. [...], a działką nr ew. [...], w terminie do dnia 30 listopada 2020 r., celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) – dalej: p.b., w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) nowelizującej przepisy p.b. z dniem 19 września 2020 r., do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W sprawie bezspornym pozostaje, iż postępowanie w sprawie nałożenia obowiązku obniżenia ogrodzenia posadowionego na działkach o nr ew. [...] i [...] zostało wszczęte w dniu 3 września 2020 r. i nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie znowelizowanych przepisów. Podkreślić również należy, iż przywołana wyżej nowelizacja przepisów ustawy p.b. nie obejmowała istotnych dla rozpoznawanej sprawy treści art. 51 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1.

Zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b. po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Stosownie zaś do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Zgodnie z art. 51 ust. 7 p.b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Wskazać należy, iż uregulowane w art. 51 p.b. tzw. postępowanie naprawcze ma charakter dwuetapowy. W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora określone obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3, po czym sprawdza, czy te obowiązki zostały wykonane i w zależności od tego wydaje odpowiednią decyzję na podstawie art. 51 ust. 3 albo art. 51 ust. 4 lub ust. 5 p.b. Na drugim etapie postępowania naprawczego organ nadzoru budowlanego jest związany wydaną przez siebie decyzją ostateczną, wobec czego jest uprawniony wyłącznie do sprawdzenia, czy nałożone na inwestora obowiązki zostały wykonane, nie mogąc odmiennie ocenić tego, czy określone roboty budowlane mają charakter samowolny, kiedy zostały wykonane, kto był ich inwestorem (sprawcą samowoli) i jakie działania są wymagane do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Wydanie decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku uzależnione jest od zebrania kompletnego materiału dowodowego pozwalającego na ocenę doprowadzenia obiektu budowlanego objętego tym postępowaniem do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok NSA z 15 września 2020 r., II OSK 1268/20; wyrok WSA w Kielcach z 25 marca 2024 r., II SA/Ke 51/24; wyrok WSA w Warszawie z 27 lipca 2023 r., VII SA/Wa 367/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, co należy podkreślić termin z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. ma charakter procesowy i jego upływ nie skutkuje wygaśnięciem określonych uprawnień. Oznacza to, iż w przypadku jego uchybienia przez inwestora, lecz wykonania nałożonego obowiązku przed wydaniem decyzji w trybie art. 51 ust. 3 p.b., to samo niedochowanie zakreślonego terminu do wykonania obowiązku stanowiło samoistną podstawę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub jego części (por. wyroki NSA z 16 lutego 2023 r., II OSK 493/20; z 1 września 2021 r., II OSK 1976/18; wyrok WSA w Gdańsku z 4 marca 2020 r., II SA/Gd 460/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie jak już wcześniej wskazano Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim ostateczną decyzją z dnia 12 października 2020 r. nałożył na uczestnika niniejszego postępowania – M. P., jako właściciela działek ew. o nr [...] i [...], obniżenia, w terminie do dnia 30 listopada 2020 r., wysokości ogrodzenia z działką skarżącego oznaczoną nr ew. [...]. Związany powyższą decyzją organ nadzoru budowlanego zobligowany był do sprawdzenia wykonania nałożonego obowiązku. W tym celu przeprowadzone zostały w dniu 20 września 2023 r. oględziny na miejscu, udokumentowane załączonym do akt niemniejszej sprawy protokołem kontroli oraz sporządzoną dokumentacją fotograficzną. Z treści protokołu czynności sprawdzających wynika, że przedmiotowe ogrodzenie posadowione jest w całości na działkach należących inwestora, gdyż jak ustalono na działce o nr ew. [...] ogrodzenie cofnięte jest w głąb tej działki w odległości od 0,3 m do 0,7 m od granicy z działką o nr ew. [...], natomiast na działce ew. nr [...] odległość ta wynosi co najmniej 2 m. Wysokość spornego ogrodzenia zmierzona w dniu kontroli przy pomocy stalowej taśmy mierniczej, po obu stronach ogrodzenia, od poziomu gruntu inwestora do góry stalowego słupka nie przekroczyła 2,20 m.

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę powyższe ustalenia organów nadzoru budowlanego, co należy podkreślić w prawidłowy sposób udokumentowane, prowadzą do stwierdzenia, iż nałożony na inwestora obowiązek obniżenia wysokości ogrodzenia do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami został wykonany. Tym samym procedujące w sprawie organy zobligowane były do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego wykonanie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 12 października 2020 r. Powyższe w ocenie Sądu skutkuje stwierdzeniem, iż wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu.

Zasadności powyższego stwierdzenia nie przeczy podnoszona zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego argumentacja skarżącego, popierana przedkładaną dokumentacją fotograficzną. W tym zakresie wskazać należy, iż skarżący nie zakwestionował w skuteczny sposób ustaleń faktycznych na gruncie, to jest zarówno faktu posadowienia przedmiotowego ogrodzenia wyłącznie na działkach inwestora, jak i jego wysokości, dokonanych w dacie przeprowadzenia kontroli na miejscu, to jest w dniu 20 września 2023 r. Podkreślić należy, iż jak wynika z akt sprawy skarżący miał zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu na każdy jego etapie, czego przejawem jest między innymi okoliczność każdorazowego skutecznego zawiadamiania strony o przeprowadzanych czynnościach procesowych, w tym oględzinach na miejscu. Co prawda z treści protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 20 września 2023 r. nie wynika aby skarżący był obecny przy tych czynnościach, niemniej jednak jak oświadczył skarżący do protokołu rozprawy z dnia 4 września 2024 r. był on zawiadomiony o terminie przeprowadzenia oględzin w tym dniu, brał w nich udział podczas dokonywania pomiarów ogrodzenia od strony jego nieruchomości, a po dokonaniu tych pomiarów odszedł. Powyższe oświadczenie, w ocenie Sądu czyni nieskutecznym stawiany przez skarżącego zarzut pozbawienia go możliwości udziału w przeprowadzanych czynnościach dowodowych z oględzin, tym bardziej że po ich dokonaniu skarżący nie żądał doręczenia sporządzonego protokołu, jak również nie wnosił żadnych zastrzeżeń, co do przeprowadzonych czynności procesowych. Co więcej, pomimo skutecznego zawiadomienia nie skorzystał z przysługującego prawa zapoznania się i wypowiedzenia, co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Wbrew argumentacji strony skarżącej, organy nadzoru budowlanego wskazały punkt początkowy przeprowadzanych pomiarów. Jak już bowiem wyżej wskazano z treści sporządzonego protokołu wynika, iż pomiarów dokonano od poziomu gruntu inwestora (po obu stronach ogrodzenia) do góry stalowego słupka ogrodzenia.

Natomiast, co do przedkładanej przez skarżącego do akt sprawy dokumentacji fotograficznej stwierdzić należy, iż pozostaje ona bez wpływu na wynik sprawy. Jak wskazuje bowiem sam skarżący została ona wykonana w roku 2024, a więc już po dacie przeprowadzonych w dniu 20 września 2023 r. oględzin, które stanowiły podstawę do podjęcia kwestionowanych skargą rozstrzygnięć organów stwierdzających wykonanie nałożonego na M. P. obowiązku. Co więcej, w oparciu o przedłożone wydruki zdjęć nie sposób stwierdzić jaka jest wysokość widocznego na zdjęciach ogrodzenia. Jeżeli w ocenie skarżącego inwestor dokonał ponownego podwyższenia wymiarów ogrodzenia, to strona ma możliwość wystąpienia do właściwego organu nadzoru budowlanego o przeprowadzenie czynności kontrolnych i podjęcie, w zależności od ich wyników, stosownych działań.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

ds