Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 712/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 6 i 7, art. 48, art. 77 ust. 1 lit. a, ust. 2, art. 85 ust. 1, art. 172 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art.180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedziba w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 września 2023 r. nr 2201-IGC.4306.2.2023.IJS, 2201-IOC.4306.10.2023.IJS w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 września 2023 r. nr 2201-IGC.4306.2.2023.IJS, 2201-IOC.4306.10.2023.IJS w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 5 października 2020 r. złożono uzupełniające zgłoszenie celne o numerze [...], w którym w pozycji 1 objęto blachy płaskie ze stali kwasoodpornej nierdzewnej walcowane na zimno, zadeklarowane do kodu TARIC 7219 33 10 00 z kodem dodatkowym C030. Należności celne określono stosując stawkę celną erga omnes w wysokości 0% oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 0%. Eksporterem towarów był tajwański podmiot – L. Co., Ltd. (dalej także w skrócie "L.").

Komisja Europejska komunikatem RIF EU/2020/002, nadesłanym za pośrednictwem Wspólnotowego Systemu Zarządzania Ryzykiem CRMS, przekazała organowi celnemu informację dotyczącą omijania cła antydumpingowego na wyroby walcowane płaskie ze stali nierdzewnej nieobrobionej więcej niż walcowane na zimno o szerokości 600 mm lub większej (CN 72193100, 72193210, 72193290,72193310, 72193390, 72193410, 72193490, 72193510, 72193590) oraz o szerokości mniejszej niż 600 mm (CN 72202021, 72202029, 72202041, 72202049, 72202081, 72202089) i pochodzące z Tajwanu, wskazując niżej opisany mechanizm oszustwa.

Zgodnie z tym mechanizmem, tajwańskie przedsiębiorstwo L. Co., Ltd., na wystawianych przez siebie fakturach handlowych składało fałszywe oświadczenia, zgodnie z którymi producentem sprzedawanych przez nich wyrobów stalowych była firma C. Co., Ltd. (dalej także w skrócie "C."). Jednocześnie, do każdej partii sprzedawanej blachy przedsiębiorstwo L. Co., Ltd. dołączało podrobione certyfikaty jakości, wskazujące jako producenta blachy podmiot C. Co., Ltd.

Na skutek zawiadomienia o stwierdzonym oszustwie Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie przeprowadził w spółce M. kontrolę celno-skarbową, której ustalenia zawarte zostały w protokole znak [...] z dnia 24 sierpnia 2021 r.

Zgodnie z ustaleniami protokołu, w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia wszczęcia kontroli, złożono 8 zgłoszeń celnych, w których z uwagi na opisane oszustwo, bezpodstawnie zastosowano indywidualną stawkę cła antydumpingowego

w wysokości 0%, przeznaczoną dla wyrobów wyprodukowanych przez C. Co., Ltd. Wśród kontrolowanych zgłoszeń celnych znalazło się zgłoszenie o numerze [...].

Przedmiotowy protokół kontroli celno-skarbowej został przekazany do Wydziału Postępowania Celnego (obecnie Drugiego Działu Postępowania Celnego w Gdyni), celem wydania decyzji określających dla sprowadzonych wyrobów stalowych dodatkowy kod TARIC C999 ze stawką ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 6,8%.

W trakcie trwania kontroli celno-skarbowej Europejski Urząd ds. Nadużyć Finansowych OLAF wszczął dochodzenie w zakresie unikania ceł antydumpingowych na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno. O wszczęciu przedmiotowego dochodzenia poinformowano Polskę i inne kraje Unii Europejskiej w treści komunikatu AM 2020/030 (OC/2020/0259) z dnia 29 czerwca 2020 r. Zgodnie z przekazanym komunikatem, zakresem dochodzenia objęto zgłoszenia celne z lat 2017 - 2020, w których zadeklarowano dodatkowy kod TARIC C030. Celem wszczętego dochodzenia było sprawdzenie prawidłowości stawek ostatecznego cła antydumpingowego deklarowanych w zgłoszeniach celnych w związku z informacjami na temat tego, że tajwańscy pośrednicy sprzedający wyroby stalowe podrabiają świadectwa produkcyjne C. Co., Ltd. aby sprzedawać produkty nabywcom w UE jako produkty C. Co., Ltd. i przekazują fałszywe deklaracje pochodzenia na fakturach handlowych, zgodnie z którymi płaskie produkty walcowane na zimno ze stali nierdzewnej zostały wyprodukowane przez C. Co., Ltd. Podejrzewano, że towary dostarczane z fałszywymi atestami składu chemicznego i właściwości chemicznych są pochodzenia chińskiego lub zostały wyprodukowane przez producentów tajwańskich innych niż C. Co., Ltd.

W dniu 7 lipca 2022 r. do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wpłynął Raport Końcowy, w którym Europejski Urząd ds. Nadużyć Finansowych OLAF poinformował Polskę oraz pozostałe kraje należące do Unii Europejskiej o swoich ustaleniach, dokonanych w sprawie OC/2020/0259. Zgodnie z tymi ustaleniami, w trakcie dochodzenia nie uzyskano dowodów potwierdzających przypuszczenia, że blacha sprzedana do UE przez L. Co., Ltd. była blachą pochodzenia chińskiego.

Wyniki dochodzenia potwierdziły natomiast, że wszystkie certyfikaty jakości stali, mające potwierdzić fakt jej wyprodukowania przez C. Co., Ltd., które zostały załączone do faktur dokumentujących sprzedaż blachy zgłaszanej z kodem dodatkowym TARIC C030, zostały podrobione. Autentyczność ww. oświadczeń została zweryfikowana przez tajwańskiego producenta, który wskazał, że nie wydał tych dokumentów.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 22 ust. 6 w związku

z art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013

z 9 października 2013 r. (zwanego dalej w skrócie: "UKC"), powiadomieniem z dnia

25 listopada 2022 r., Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni poinformował strony o zgromadzeniu dowodów dających podstawę do wydania decyzji w sprawie określenia prawidłowej stawki cła antydumpingowego dla towarów ujętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym i wskazał na możliwość przedstawienia stanowiska w sprawie.

W dniu 19 grudnia 2022 r. wpłynął do organu wniosek importera reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika o dostarczenie kserokopii materiału dowodowego w sprawie w postaci Raportu Końcowego OLAF oraz wyników weryfikacji C. Co., Ltd. wraz z urzędowymi tłumaczeniami. Ww. dokumenty zostały przesłane stronie w dniu 16 stycznia 2023 r., natomiast w dniu 17 stycznia 2023 r. wpłynęło do organu pismo strony, w którym zarzuciła Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni zignorowanie wniosku o udostępnienie ww. dokumentów i złożyła stanowisko w niniejszych sprawach oparte wyłącznie na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu kontrolnym Naczelnika Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie. W przedmiotowym piśmie strona odniosła się do oświadczenia C. CO., w którym ten producent stwierdził, że w latach 2017-2020 nie prowadził transakcji handlowych z L. Co., Ltd., w związku z czym produkty, których dotyczyły faktury wystawione w tych latach przez ww. eksportera prawdopodobnie nie były produktami wyprodukowanymi przez C. Zdaniem strony, treść ww. oświadczenia nie daje jednoznacznych podstaw do stwierdzenia fałszerstwa deklaracji na fakturach, lecz wskazuje jedynie na prawdopodobieństwo wystąpienia nieprawidłowości.

Ponadto strona stwierdziła, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest także jednoznacznych dowodów na omijanie cła antydumpingowego poprzez sfałszowanie certyfikatów składu chemicznego.

W opinii strony, Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni nie dokonał samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie potwierdzenia pochodzenia towarów przed wydaniem stwierdzenia o wystąpieniu nieprawidłowości. Organ winien wykorzystać środki prawne do dokonania takich ustaleń poprzez zwrócenie się do OLAF o przeprowadzenie czynności kontrolnych bądź wskazanie wyników kontroli wskazujących na nieprawidłowości lub też zwrócenie się do Tajwańskiej Izby Handlowej o potwierdzenie prawdziwości danych zawartych w certyfikatach pochodzenia towaru.

W przedmiotowym piśmie wskazano również, że importer dochował należytej staranności dokonując transakcji handlowych z tajwańskim eksporterem, a przypisywanie mu odpowiedzialności za złożone przez tego eksportera oświadczenia, na które strona nie miała wpływu, jest sprzeczne z przepisami prawa.

W dniu 27 stycznia 2023 r. strona odebrała kserokopie materiału dowodowego, o udostępnienie którego zawnioskowała pismem z dnia 19 grudnia 2022 r., jednak do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie odniosła się do treści tego materiału i nie złożyła dodatkowych wyjaśnień w sprawie.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia z 31 marca 2023 r. nr 328000-COC-2.4306.48.2022.MW, Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno

-Skarbowego w Gdyni określił M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w T. oraz solidarnie zobowiązanemu przedstawicielowi pośredniemu W. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kod dodatkowy TARIC- C999 dla towaru ujętego pod pozycją 1 zgłoszenia o numerze [...], określił stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 6,8%, orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych w wysokości 1.897 zł oraz w zakresie podatku VAT określił różnicę w wysokości 436 zł między kwotą podatku w prawidłowej wysokości, a kwotą wykazaną w zgłoszeniu celnym.

Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ pierwszej instancji wymienił:

1. art. 22 ust. 7 w związku z art. 29, art. 48, 56 ust. 1 i ust. 2 lit. c i h, art. 57 ust. 1

i 3, art. 77 ust. 3, art. 84 w związku z art. 18 ust. 1, art. 105 ust. 4, art. 114,

art. 172 ust. 2 UKC (Dz. Urz. UE L nr 269 z 2013 r. ze zm.),

2. rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1776 z dnia 9 października

2019 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87

w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 280/1 z 2019 r. ze zm.),

3. rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz. Urz. UE seria L nr 224 z 2015 r.),

4. art. 73d ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. nr 2073 z 2022 r.), zwanej dalej w skrócie: "p.c.",

5. art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 17, art. 19a ust. 9, art. 30b ust. 1, ust. 4 i ust. 6, art. 33

ust. 2a, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1a, art. 41 ust. 1 w związku z art. 146aa ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r.

poz. 931), zwanej dalej: "ustawą o VAT".

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego i wspólnotowego.

Organ pierwszej instancji wskazał, że sporządzona na fakturze sprzedaży deklaracja dotycząca producenta importowanych wyrobów stalowych została złożona przez pracownika L. Co., Ltd. o imieniu i nazwisku D. Zgodnie z przedstawioną deklaracją, wyroby stalowe zadeklarowane w ww. zgłoszeniu, zostały wyprodukowane przez C. Co., Ltd. dodatkowo do przedmiotowego zgłoszenia celnego załączono certyfikat jakości blachy (ang.: "inspection certificate"), który wskazywał, że przedmiotowa blacha została wyprodukowana przez C. Co., Ltd.

Za pośrednictwem biura OLAF polskie organy celno-skarbowe uzyskały wynik weryfikacji certyfikatu jakość blachy, przedłożonego do przedmiotowego zgłoszenia celnego. Zgodnie z wynikami tej weryfikacji, producent C. Co., Ltd., wskazał, że blacha, która była przedmiotem importu nie została wyprodukowana przez to przedsiębiorstwo.

Ustalenia te jednoznacznie dowodzą, że w przypadku towarów ujętych

w pozycji 1 zgłoszenia celnego brak było podstaw prawnych do zastosowania indywidualnej stawki ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 0%. W myśl przepisu art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429, dla towarów klasyfikowanych do kodu 7219 34 10, które nie zostały wytworzone przez C. Co., Ltd., prawidłowym dodatkowym kodem TARIC jest kod C999 ze stawką ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 6,8%.

W związku ze zmianą zadeklarowanego kodu dodatkowego TARIC, stawki cła antydumpingowego, jak i wysokości należnego cła - zmianie uległa także podstawa opodatkowania podatkiem VAT, a tym samym kwota podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Różnica między kwotą należności podatkowych B00 wykazana w przedmiotowym zgłoszeniu celnym a kwotą należności podatkowych określoną w niniejszej decyzji wyniosła 436,00 zł.

Odnosząc się do stanowiska strony organ wyjaśnił, że przedmiotem postępowania weryfikacyjnego nie były faktury handlowe i zawarte na nich oświadczenia, lecz certyfikat jakości towaru, według którego towar ten został wyprodukowany przez przedsiębiorstwo C. Co., Ltd. Autentyczność przedmiotowego certyfikatu została bezpośrednio zweryfikowana przez producenta C. Co., Ltd., który w oświadczeniu z dnia 26 kwietnia 2021 r. stwierdził, iż certyfikat ten został sfałszowany, w związku z czym nie mógł on być podstawą dla zastosowania zerowej stawki cła antydumpingowego i nie stanowił on przesłanki do odstąpienia od nałożenia na stronę dodatkowych należności celno-podatkowych.

Organ podkreślił, że nie neguje tajwańskiego pochodzenia importowanych towarów, lecz zasadność zastosowania dla tych towarów przez stronę indywidualnego kodu Taric przyznanego konkretnemu producentowi z Tajwanu, który umożliwił zastosowanie zerowej stawki cła antydumpingowego.

Zdaniem organu, przedstawiony przez OLAF materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w sposób wyczerpujący oraz jednoznaczny dowiódł, że w stosunku do towarów objętych ww. zgłoszeniem zastosowano zerową stawkę cła antydumpingowego w oparciu o sfałszowany certyfikat i nieprawdziwe oświadczenie.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie wydanej decyzji, spółka M. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów:

- art. 22 ust. 7 UKC w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 o.p., poprzez niewskazanie

w zaskarżonej decyzji jednostek redakcyjnych w przepisach prawa materialnego wskazujących na podstawy do wydania decyzji niekorzystnej;

- art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p., poprzez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym pomijanie dowodów korzystnych dla strony i wyciąganie z dowodów negatywnych dla niej skutków, dokonanie ustaleń nieznajdujących odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym,

jak również sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenie życiowego;

- art. 188 o.p., poprzez pominięcie wniosku o wystąpienie do OLAF

o przeprowadzenie weryfikacji dokumentacji zgłoszenia celnego w zakresie ustalenia podmiotu, od którego L. dokonywał zakupu na potwierdzenie okoliczności pochodzenia tych towarów.

W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2651), zwanej dalej w skrócie: "o.p.", art. 73 ust. 1 p.c. (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1590) oraz art. 34 ust. 4 ustawy o VAT (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1570), zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 21 września 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz znaczenia informacji uzyskanych od OLAF, organ odwoławczy przystąpił do oceny poszczególnych zarzutów odwołania i towarzyszącej im argumentacji.

Organ wyjaśnił kolejno, że przedmiotem dochodzenia było zarówno potwierdzenie rzetelności dokumentów przekazywanych przez eksportera, jak i samego tajwańskiego pochodzenia towaru.

W protokole z 7 lipca 2022 r. OLAF poinformował, że w toku dochodzenia nie uzyskano dowodów, które potwierdziłyby, że blacha objęta zgłoszeniami celnymi była pochodzenia chińskiego, co pozostawało jednym z zagadnień dochodzenia. Brak dowodów potwierdzających uprzedni przywóz towaru z Chin (stawka 25,3%) nie oznaczał jednocześnie, legalizacji dokumentów znajdujących się w aktach dochodzenia OLAF. W zaskarżonej decyzji oczywiście nie nastąpiła zmiana kraju pochodzenia z Tajwanu na Chiny, niemniej towar objęty zgłoszeniem pochodzący z Tajwanu również podlega cłu antydumpingowemu na podstawie Rozporządzenia 2015/1429. Wyniki dochodzenia wykazały bowiem, że certyfikaty jakości stali, mające potwierdzać fakt jej wyprodukowania przez C. Co., Ltd, załączone do faktur przedstawianych do zgłoszeń celnych z kodem dodatkowym TARIC C030, zostały podrobione. Wysokość zatem ostatecznego cła antydumpingowego, określonego zaskarżoną decyzją nie przekracza wysokości przewidzianej dla towarów tajwańskich, tj. 6,8%, co oznacza, że sam zarzut jest niezasadny.

Organ odwoławczy wskazał następnie, że część zastrzeżeń spółki nie da się skorelować z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy (np. dotyczące części rowerowych, uzasadnienia decyzji o niezakończeniu dochodzenia OLAF). Również zarzut niedysponowania Raportem OLAF okazał się niezrozumiały, albowiem organ pierwszej instancji udostępnił spółce Raport końcowy OLAF wraz z odpowiednimi dokumentami. Strona również operuje tymi dokumentami budując swoje zarzuty. Odnośnie oceny otrzymanych materiałów skarżąca pomija również fakt, że opisywane przez nią certyfikaty dostarczyła razem z fakturami handlowymi, a przedmiotem dochodzenia OLAF były zgłoszenia celne z zadeklarowanym kodem dodatkowym C030, których prawidłowość weryfikowano w oparciu o dołączone do tych zgłoszeń dokumenty. Negowanie na tym etapie certyfikatów jakości prowadzi właściwie do kwestionowania przez samą spółkę wiarygodności złożonych przez nią dokumentów i nie sposób przesądzić co miałoby ostatecznie na celu.

Przedstawiciel C. Co., Ltd. dokonał indywidualnej, jednostkowej oceny okazanych przez OLAF dokumentów, a zatem ocena ich prawdziwości odbywała się każdorazowo w oparciu o posiadany przez OLAF materiał dowodowy. Nie sposób więc uznać, że raz opinia co do konkretnego dokumentu lub grupy dokumentów poddawanych weryfikacji może być podstawą do wywodzenia określonych wniosków dla całości materiału dochodzeniowego. Przeciwnie, każdorazowa ocena musi uwzględniać wynik przeprowadzonego przez C. Co. Ltd. badania konkretnych dokumentów w sprawie. Nie może tym samym stanowić skutecznego argumentu generalny wniosek, co do wszystkich dokumentów będących podstawą analizy OLAF. Jak wynika z oświadczenia z 26 kwietnia 2021 r., przedmiotem badania były 2 świadectwa "inspection certificates", m.in. [...], który jest dostatecznie czytelny ażeby jednoznacznie stwierdzić, że jest to certyfikat złożony przez stronę razem ze zgłoszeniem celnym z 5 października 2020 r. Brak w tym oświadczeniu wątpliwości, producent złożył je w sposób bezwarunkowy i niedyskusyjny. Tym samym niezasadne jest zarzucanie istnienia prawdopodobieństwa co do pochodzenia (produkcji) towarów, ponieważ okoliczność ta w przypadku omawianych zgłoszeń nie miała miejsca, a oświadczenie w sposób niepozostawiający miejsca na interpretację potwierdza nieprawdziwość okazanych certyfikatów. Prezes C. Co. Ltd, w piśmie z 26 kwietnia 2021 r. poinformował, że okazane świadectwa kontroli nie zostały wystawione przez ten podmiot i nie dotyczą CRSS produkowanej przez ten podmiot. Podniesiony przez spółkę zarzut należało zatem uznać za całkowicie nietrafny i niezasługujący na uwzględnienie.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie ustalenia organu pierwszej instancji jednoznacznie dowodzą tego, że w odniesieniu do towarów objętych przedmiotem postępowania nie ma podstaw do zastosowania indywidualnej stawki ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 0%. Świadectwa pochodzenia niepreferencyjnego wystawione na rzecz eksportera nie podważają ustaleń dokonanych przez organy celne. Świadectwa te nie przedstawiają bowiem danych zgodnych ze stanem faktycznym, co potwierdza następczo również dochodzenie OLAF (np. na str. 3-4/8 raportu końcowego - informacja o braku wystarczających dowodów o producencie towarów, wskazanym na świadectwach pochodzenia i równoczesnym ukaraniu eksportera, k. 128), a tym samym nie mogą zostać uznane za przesądzające o prawdziwości zawartych na fakturach handlowych danych. Procedura wystawiania świadectw pochodzenia przez władze celne (lub inne wyspecjalizowane instytucje) kraju eksportu opiera się, co do zasady, na deklaracji oraz dokumentach przedłożonych i załączonych do wniosku o wydanie świadectwa przez przedsiębiorcę, a w tym wypadku na wniosek L.

Wniosek dowodowy dotyczący ustalenia pośrednika nie mógłby zatem zmienić poczynionych ustaleń, przy czym sam fakt zawierania tego typu transakcji nie wymagał dowodzenia, ponieważ wynika on bezpośrednio z raportu [pkt 5, str. 7/8 "Uwagi zainteresowanych osób": L. Co., Ltd. stwierdziło, że wywożone płaskie wyroby ze stali (...) zostały wyprodukowane przez C. Co., Ltd. do UE i zostały zakupione bezpośrednio od C. jak również od lokalnych dystrybutorów i dostawców"]. Zdaniem organu odwoławczego, na etapie postępowania dowodowego, ustalenie danych pośredników i zgromadzenie oświadczeń od nich pochodzących nie mogło mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż producent potwierdził, że sporne towary nie zostały wyprodukowane przez jego przedsiębiorstwo.

Organ dodał, że zarzucając niewskazanie jednostek redakcyjnych w przepisach prawa materialnego, wskazujących na podstawy do wydania decyzji w zakresie przede wszystkim sposobu taryfikacji i określenia stawki celnej spółka jednocześnie powołuje w odwołaniu tożsame podstawy prawne, co zawarte w kwestionowanej decyzji związane z określeniem wysokości ostatecznego cła antydumpingowego, co czyni całkowicie nieadekwatnym i nieracjonalnym argumentację o "braku możliwości odniesienia do podstaw określenia sposobu taryfikacji czy podstaw stawki celnej". Decyzja niekorzystna dla wnioskodawcy określa podstawy, na których ją oparto i zawiera pouczenie o prawie do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 44 (art. 22 ust. 7 UKC). Generalnie w doktrynie przyjmuje się, że uzasadnienie powinno informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania i każdorazowo zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów. Dyrektor Izby uznał ten zarzut za oczywiście niezasadny, ponieważ decyzja Naczelnika Urzędu prawidłowo określa wszelkie podstawy prawne i faktyczne jej wydania wraz z ich wyjaśnieniem i organ ten nie ograniczył się wyłącznie do podania nazw aktów prawnych.

Organ nie uwzględnił ponadto zastrzeżenia co do pozbawienia spółki możliwości wypowiedzenia się co do otrzymanych w dniu 27 stycznia 2023 r. kopii dokumentów, gdyż w odwołaniu strona wypowiada się właśnie co do ich treści. Ponadto powiadomienie o podstawach, na których organ zamierzał oprzeć decyzję zostało doręczone skarżącej 13 grudnia 2022 r., zatem do dnia wydania decyzji strona miała ponad 3 miesiące, w których mogła swobodnie korzystać z przysługujących jej uprawnień procesowych. Niemniej organ ostatecznie oczekiwał jeszcze (dodatkowy) miesiąc od daty doręczenia ostatniej korespondencji, na wpływ ewentualnego stanowiska strony w zakresie otrzymanych dokumentów. Regulacja zawarta w art. 22 ust. 6 UKC nie zamyka spółce drogi czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Reguła zwana "prawem do bycia wysłuchanym" stanowi mechanizm czyniący zadość minimum gwarancyjnemu strony przed organem publicznym i jej ochrony procesowej, do niepomijania jej stanowiska w związku z planowaną (niekorzystną z punktu widzenia jej interesów) decyzją. Służy pewności przedstawienia swojego stanowiska - a zatem zanegowaniu, uzupełnieniu, zaprzeczeniu w każdej formie, ustaleniom organu. Organ tym samym umożliwia zainteresowanemu odniesienie się do stwierdzonych okoliczności, nie czyniąc żadnych ograniczeń (poza wyznaczonym przepisami prawa terminem), a zatem to ustosunkowanie się może polegać na skorygowaniu błędów w ustaleniach i podniesienie istnienia takich faktów, które rzutować będą bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia.

Dyrektor Izby wyjaśnił następnie, że w przypadku powoływania nowych korzystnych dla strony okoliczności, niewynikających ze spójnego materiału dowodowego, ciężar dowodu przesuwa się na jej stronę. Generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Również na etapie drugoinstancyjnym brak było przeciwwskazań do złożenia dowodów wraz

z odwołaniem.

Nie ma też racji spółka twierdząc, że jakikolwiek jej wniosek dowodowy, niepoparty nawet właściwymi argumentami, automatycznie obliguje organ do dalszego gromadzenia materiału dowodowego. Skuteczność zarzutu o naruszeniu regulacji art. 180, art. 187 § 1, czy art. 191 o.p. wymaga co najmniej wykazania, że organ uchybił takim zasadom jak: zasada logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego lub przekroczył granice dokonywania swobodnej oceny dowodów. W następstwie wyjaśnienia wspomnianych zasad organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji, w której strona postępowania podnosi istnienie okoliczności, niepopartych zgromadzonym materiałem dowodowym, winna tę okoliczność udokumentować w sposób niebudzący wątpliwości. Sytuacja taka wystąpi w szczególności, gdy strona formułuje twierdzenia, co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu.

Podsumowując organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że materiał dowodowy był kompletny i nie wymagał dalszego uzupełnienia,

a strona nie wniosła nowych dowodów, mających istotne znaczenie dla sprawy,

które mogłyby skutkowałyby zaistnieniem odmiennych ustaleń. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni prowadząc postępowanie wyjaśniające w niniejszej w sprawie nie uchybił normom. Prawidłowo również dokonał wyliczenia należności celno-podatkowych, z zastosowaniem właściwych stawek cła antydumpingowego oraz podatku, na podstawie dokumentów złożonych przez stronę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję organu odwoławczego reprezentowana przez pełnomocnika M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w T. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów:

1. art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 229 o.p. w sposób rażący poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej

na pominięciu podniesionych przez stronę zarzutów naruszenia prawa materialnego przy kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji;

2. art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 229 o.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na dokonaniu jedynie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w sposób pobieżny

i lakoniczny oraz brak merytorycznego rozpoznania sprawy;

3. art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. przez błędną

ocenę zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego,

brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, co doprowadziło

do błędnych ustaleń stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji;

4. art. 210 § 4 o.p. poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie w zaskarżonej decyzji oceny zarzutów oraz dowodów zgromadzonych w sprawie,

wydanie decyzji na podstawie uogólnień nie mających oparcia w zebranym materiale dowodowym oraz brak uzasadnienia odniesienia się przez organ odwoławczy do argumentów zawartych w odwołaniu.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że organ odwoławczy całkowicie pominął niektóre z zarzutów Spółki w zakresie:

1) oświadczenia prezesa C. z dnia 2 lutego 2021 r. wskazującego

na prawdopodobieństwo, że towary które były przedmiotem faktur handlowych nie były produktami wytworzonymi przez C.,

2) braku odniesienia się przez Naczelnika do argumentów spółki, podniesionych

w odpowiedzi na powiadomienie o prawie do wysłuchania, o działaniu spółki

w warunkach tzw. "dobrej wiary", a które to uchybienie uniemożliwia skarżącej spółce odniesienie się do zasadności zakwestionowania przez organy obydwu instancji w zakresie możliwości umorzenia należności celnych.

Strona skarżąca zauważyła także, że organ odwoławczy naruszył art. 44 UKC pomijając część argumentów wskazanych w odwołaniu, nie dokonując ich analizy oraz nie uzasadniając zasadności lub jej braku, tj. braku odniesienia się do faktu,

że oświadczenie C. wskazywało jedynie prawdopodobieństwo faktu, że produkty nie były produktami C. Odwołujący się wskazywał, że użycie przez producenta blach stalowych określenia "prawdopodobnie" nie przesądza o potwierdzeniu, że ten produkt nie był wyprodukowany przez C.

Dalej spółka podniosła, że analizując materiał sprawy oraz zarzuty odwołania organ odwoławczy popełnił rażące błędy polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego, oraz zgromadzonego materiału zgromadzonego w sprawie, gdyż Naczelnik dokonał błędnej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego. Zignorował twierdzenia strony, że wyjaśnienia C. Co., Ltd. nie wskazują na fakt niewydania przez tego producenta oświadczenia na fakturze. Strona kilkukrotnie wskazywała, że z treści wyjaśnienia wynikało, że oświadczenia producenta wskazują jedynie na prawdopodobieństwo, iż produkty nie były produktami C. gdyż firma ta w latach 2017-2020 nie współpracowała z L. Co., Ltd. Tym samym rażącym nadużyciem swobodnej oceny dowodów jest stwierdzenie przez organy celne obydwu instancji, że materiał sprawy potwierdza, iż deklaracje na fakturach nie zostały wydane przez C. CO. LTD.

Spółka zauważyła, że z oświadczenia C. Co., Ltd. z dnia 2 lutego 2021 r. wynika, iż "prawdopodobnie nie były produktami wytworzonymi przez C. Jednak ponieważ faktura handlowa została wystawiona przez sprzedającego, tj. w tym przypadku L., na podstawie ograniczonego opisu produktów na fakturze firma C. nie jest w stanie niczego dalej dopatrywać się".

Z oświadczenia C. jednoznacznie wynikało zatem, że firma nie jest

w stanie wskazać, czy sprzedawała blachy stalowe L. Firma wskazała, że nie współpracowała z tym podmiotem, ale nie może dopatrzyć się nieprawidłowości. W pismach złożonych w trakcie postępowania spółka wskazywała, że L. mógł zakupić towar od podmiotu, który współpracuje z C., co przesądzało o tym, iż C. nie mogła potwierdzić sprzedaży bezpośrednio do L.

Z tego względu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał

na jednoznacznie stwierdzenie, czy oświadczenie na fakturze zostało sfałszowane przez L.

Konsekwencją tych naruszeń było nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ drugiej instancji, że ustalenia Naczelnika wystarczająco potwierdzają podstawy do zakwestionowania zasadności wymierzenia cła antydumpingowego oraz podatku VAT. Uchybienia te jednoznacznie potwierdzają zarzut brak wyczerpującego i zgodnego z zasadami logiki rozpatrzenia dowodów, co w rezultacie doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Organy celne prowadziły postępowania jednostronnie, kierunkując je na z góry założony cel - wydania decyzji domiarowej. Nie przeanalizowały dowodów przemawiających za brakiem zasadności zakwestionowania oświadczenia na fakturze.

Co więcej uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, określające należności celne i podatkowe, powinno odpowiadać wymogom zawartym w art. 210 § 4 o.p. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odwołuje się tymczasem jedynie do uzasadnienia faktycznego, całkowicie pomijając ich analizę oraz zaistniałe w sprawie okoliczności, które mają istotny wpływ na wynik sprawny. Uchybienie to polegało m.in, na pominięciu argumentów spółki, to jest, argumentów dotyczących jej dobrej wiary oraz wskazań, ze oświadczenia C. mówią tylko o prawdopodobieństwie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy uznał całość podniesionych zarzutów za bezpodstawne

i nieznajdujące oparcia w stanie faktycznym i prawnym.

Uczestnik postępowania, W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., nie zajął stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 lit. a UKC, dług celny powstaje w przypadku objęcia towarów nieunijnych, podlegających należnościom celnym przywozowym, procedurą dopuszczenia do obrotu. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego (art. 85 ust. 1 UKC).

Zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną wyrażany jest poprzez zgłoszenie celne, w którym zgłaszający wskazuje wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 UKC, osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za: a) prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku; b) autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentu załączanego do zgłoszenia, deklaracji, powiadomienia lub wniosku; c) wypełnianie – w stosownych przypadkach - wszystkich zobowiązań związanych z objęciem towarów daną procedurą celną lub z prowadzeniem dozwolonych operacji.

Zgodnie z art. 172 ust. 1 UKC, zgłoszenie celne spełniające warunki określone w niniejszym rozdziale jest niezwłocznie przyjmowane przez organy celne, jeżeli towary, których dotyczy, zostały przedstawione organom celnym. W myśl art. 172 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.

W świetle zaś art. 48 UKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą do celów kontroli celnych weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które miały lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią sporną między stronami była zasadność zastosowania przez organy stawki w wysokości 6,8% dla towaru z poz. 1 objętego zgłoszeniem celnym z dnia 5 października 2020 r. o numerze [...], a w konsekwencji zasadność pobrania ostatecznego cła antydumpingowego według tej stawki.

Zastosowanie stawki cła antydumpingowego wynikało z przepisów obowiązującego w dacie dokonania zgłoszeń celnych rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r., nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu.

Zgodnie z art. 1 tegoż rozporządzenia, niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej, nieobrobionych więcej niż walcowanych na zimno, obecnie objętych kodami CN 7219 31 00, 7219 32 10, 7219 32 90, 7219 33 10, 7219 33 90, 7219 34 10, 7219 34 90, 7219 35 10, 7219 35 90, 7220 20 21, 7220 20 29, 7220 20 41, 7220 20 49, 7220 20 81 i 7220 20 89 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu. Stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa podano w Tabeli, z której wynika, że w przypadku przedsiębiorstwa C. CO. LTD (dalej także w skrócie "C.") stawka cła antydumpingowego wynosi 0%, zaś w przypadku wszystkich pozostałych przedsiębiorstw z siedzibą w Tajwanie, stawka ta wynosi 6,8%.

Nadto w świetle ww. art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/1429 stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi zawierać oświadczenie następującej treści, opatrzone datą i podpisem pracownika podmiotu wystawiającego fakturę, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska: "Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno sprzedanych w ramach wywozu do Unii Europejskiej i objętych niniejszą fakturą, zostało wytworzonych przez (nazwa przedsiębiorstwa i adres) (dodatkowy kod TARIC) w (Tajwanie/ChRL). Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą". W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury, obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".

Jak wynika z akt sprawy, w zgłoszeniu celnym z dnia 5 października 2020 r. o numerze [...], dokonanym w imieniu strony skarżącej (importera), w pozycji 1 zgłoszenia ujęto blachy płaskie ze stali kwasoodpornej nierdzewnej walcowane na zimno w arkuszach o szerokości 600mm lub większej i grubości przekraczającej 1mm ale mniejszej niż 3mm, zawierające 2,5% masy lub więcej (ok. 8%) zadeklarowane do kodu TARIC 7219 34 10 00 z kodem dodatkowym C030. W zgłoszeniu przyjęto w tym zakresie stawkę 0% ostatecznego cła antydumpingowego. W informacjach dodatkowych w załączonych do poz. 1 zgłoszenia dokumentach wskazano, że były to m.in. faktura portowa, oświadczenie packing list, certyfikat pochodzenia, faktura handlowa nr [...] dnia 3 sierpnia 2020 z podpisanym oświadczeniem (C030). Eksporterem towarów był tajwański podmiot – L. Co., Ltd. (dalej także w skrócie "L.").

Organy uznały, że towar objęty poz. 1 przedmiotowego zgłoszenia celnego nie został wytworzony przez ww. przedsiębiorstwo C. wobec czego pobrano ostateczne cło antydumpingowe według stawki 6,8%, albowiem tajwańskie przedsiębiorstwo L. składało fałszywe oświadczenia, zgodnie z którymi producentem sprzedawanych przez nie wyrobów stalowych była C.

Skarżąca natomiast stoi na stanowisku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przejęcia, że dołączone do faktury oświadczenie z całą pewnością jest nieprawdziwe. W tym zakresie skarżąca spółka przede wszystkim koncentruje się na wskazaniu, że organy obu instancji powinny poszukiwać dowodów w celu jednoznacznego wyjaśnienia kwestii tego, czy L. nie mogło kupić towaru, nie bezpośrednio od C., ale być może od pośrednika. Wskazywane przez organy dowody w postaci raportu końcowego OLAF oraz oświadczenia C. strona uznaje za niewystarczające dla przyjęcia, że objęty zgłoszeniem towar z całą pewnością nie został wyprodukowany przez C. To, że firma ta wskazała w oświadczeniu, iż nie współpracowała z L. w latach 2017-2020 nie powinno - w ocenie strony - przesądzać, że towar z pewnością nie pochodzi od C., ponieważ wskazane oświadczenie bazuje jedynie na prawdopodobieństwie.

W kontekście twierdzeń strony Sąd stoi jednak na stanowisku, że kluczowe w realiach sprawy jest niebudzące wątpliwości ustalenie organów, że certyfikat, którym skarżąca spółka posłużyła się zgłaszając towar był podrobiony. Oświadczenie z dnia 26 kwietnia 2021 r., sporządzone przez rzekomego producenta zadeklarowanego w zgłoszeniu towaru (C.), nie odnosi się nawet do faktur wystawianych przez L., lecz bezpośrednio mówi, o tym, że przedmiotowy certyfikat z całą pewnością nie został wystawiony przez C., co potwierdza, że został podrobiony. A to zaś rzutuje na ocenę wiarygodności samej faktury, w zakresie złożonego oświadczenia wystawcy co do producenta towaru objętego fakturą i ocena ta żądną miarą nie może być pozytywna. Dostrzec należy, że raport końcowy OLAF wskazując na proceder omijania cła antydumpingowego w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 5 października 2020 r. o numerze [...] wskazał (Annex 1), że dowodem na sfałszowanie certyfikatu ("mill certificate") jest oświadczenie C. (XI), a więc oświadczenie bezpośrednio stwierdzające podrobienie certyfikatu. Oświadczenie, w którym prezes C. wypowiadał się natomiast co do okazywanych mu faktur pochodzących od L. i gdzie wskazywał, że w ogóle nie współpracował z tą firmą w określonych latach stanowi natomiast odrębne oświadczenie z innej daty (m.in. oświadczenie C. z lutego 2021 r.). Oświadczenie to stanowi dodatkowe potwierdzenie dla stanowiska organów.

W ocenie Sądu, w realiach sprawy, za nietrafne należy uznać zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy celne, a co za tym idzie, wskazujące na wadliwości dokonanych przez te organy ustaleń dotyczących faktycznego producenta towaru importowanego przez skarżącą z Tajwanu.

Wbrew tym zarzutom należy stwierdzić, że organy administracji celno-skarbowej obu instancji prawidłowo zebrały i oceniły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organy nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów uznając, że zebrane w sprawie dokumenty w wystarczający sposób wskazują na dokonanie przez skarżącą importu towarów, które nie zostały wytworzone przez przedsiębiorstwo C. co uprawniałoby do zastosowania preferencyjnej 0% stawki celnej.

Na materiał dowodowy sprawy składają się m.in. takie dokumenty jak: protokół przeprowadzonej u skarżącej kontroli celno-skarbowej sporządzony w dniu 24 sierpnia 2021 r., komunikaty Europejskiego Urzędu ds. nadużyć Finansowych OLAF z dnia 29 czerwca 2020 r. i z dnia 16 lipca 2021 r., raport końcowy OLAF z dnia 7 lipca 2022 r., oświadczenie i wyjaśnienia poczynione przez C. Co., Ltd. m.in. w dniu 26 kwietnia 2021 r. podważające treść dwóch certyfikatów przestawionych przez spółkę przy zgłoszeniach, w tym certyfikatu wykorzystanego przez spółkę w sprawie.

Sąd podziela stanowisko organów, że wskazane dokumenty stanowiły podstawę do dokonania ustalenia, że skarżąca spółka dokonała importu towarów, które nie zostały wytworzone przez przedsiębiorstwo C. Co., Ltd.

Wskazać należy, że w komunikacie Komisji Europejskiej RIF EU/2020/002 z dnia 10 marca 2020 r. stwierdzony został, oparty na twierdzeniach C. Co., Ltd., mechanizm omijania cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 2015/1429. Przedsiębiorstwo to twierdziło, że tajwańskie przedsiębiorstwo L. Co., Ltd. unika płacenia cła wykorzystując podrobione "mill test cerificates" (atesty składu chemicznego i właściwości mechanicznych) firmy C. oraz składając fałszywe oświadczenie na fakturach handlowych ("invoice") o pochodzeniu towaru, iż producentem jest C. CO. LTD.

Kontrola celno-skarbowa przeprowadzona w skarżącej spółce wykazała z kolei, że L. sprzedawało skarżącej towar deklarowany jako wyprodukowany przez C., co zostało prawidłowo ocenione jako niezgodne ze stanem faktycznym.

Powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie w komunikacie OLAF z dnia 29 czerwca 2020 r. oraz w kolejnym dokumencie tego Urzędu z dnia 16 lipca 2021 r., zawierającym opis sytuacji i działań podejmowanych w wyniku dochodzenia. Wynika z nich, że pośrednik handlowy skarżącej – L. – który wystawił załączone do zgłoszeń celnych faktury sprzedaży objętych nim towarów dopuszczał się fałszerstw dokumentów potwierdzających, że towary, w których obrocie pośredniczył, pochodziły (zostały wyprodukowane) przez C.Co., Ltd. czyli podmiot, którego wyroby mogły być zgłaszane do procedury dopuszczenia do obrotu w UE z zastosowaniem 0% stawki cła antydumpingowego, na podstawie rozporządzenia nr 2015/1429.

Dochodzenie prowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF miało na celu ujawnienie procederu podrabiania świadectw produkcyjnych C. aby sprzedawać produkty nabywcom w UE jako produkty C. z obejściem obowiązujących ceł. Dochodzenie prowadzone było we współpracy z organami celnymi Tajwanu, jak również z udziałem producenta C., który przedłożył dokumenty stwierdzające, że atesty składu chemicznego i właściwości chemicznych nie zostały wydane przez tę spółkę i tym samym zostały podrobione. W świetle dokumentów OLAF oraz C. stwierdzić należało, że zebrany przez organy materiał dowodowy wskazuje na powstałe nieprawidłowości.

Przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie doszło do zakończenia dochodzenia, czego efektem jest Raport Końcowy Europejskiego Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF z dnia 7 lipca 2022 r. Raport ten potwierdził podejrzenia co do procederu omijania ceł poprzez nieuprawnione korzystanie z preferencyjnej stawki cła antydumpingowego 0%. Pokreślono, że weryfikacja dokumentów obejmowała autentyczność atestów hutniczych oraz faktur handlowych, której dokonano m.in. z pomocą tajwańskiego eksportera C. Zaznaczono, że wykaz w załączniku nr 1 do raportu zawiera szczegółowy zakres objętego postępowaniem przywozu. W przedmiotowym załączniku wyszczególniono m.in. zgłoszenie celne będące przedmiotem ustaleń w niniejszej sprawie, to jest zgłoszenie celne nr [...] z dnia 5 października 2020 r. Objęty ww. zgłoszeniem celnym przywóz został zakwestionowany jako stanowiący część procederu omijania ceł. Zaznaczano, że w przypadku ww. zgłoszenia dokonano weryfikacji certyfikatu, który okazał się nie być autentyczny. W oświadczeniu z dnia 26 kwietnia 2021 r., sporządzonym przez rzekomego producenta zadeklarowanego w zgłoszeniu towaru (C.), uprawniona do reprezentacji tej spółki osoba jednoznacznie zanegowała prawdziwość certyfikatu złożonego przez stronę skarżącą razem ze zgłoszeniem celnym.

Jak zasadnie zwrócił uprawę organ odwoławczy, oceniane oświadczenie zostało złożone w sposób bezwarunkowy i niedyskusyjny. Jego treść jest precyzyjna. Prezes C., Co. Ltd. jednoznacznie potwierdził, że okazane mu świadectwa kontroli nie zostały wystawione przez podmiot C. i nie dotyczą CRSS produkowanej przez ten podmiot. W tej sytuacji argumentacja strony skarżącej wskazująca na możliwość istnienia prawdopodobieństwa pochodzenia towaru od C. np. poprzez odkupienie towaru przez L. od innego podmiotu który być może wcześniej handlował z C. jest całkowicie nietrafiona w odniesieniu do okoliczności przedmiotowej sprawy, jak też niepoparta żadnymi dowodami.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zatem nie tylko to, że C. nie prowadziła żadnych interesów z firmą L. w latach 2017 – 2020, ale przede wszystkim, że nie wystawiła certyfikatu, który w założeniu miał służyć za dowód, że oświadczenie składane na fakturze przez eksportera co do pochodzenia towaru odpowiada prawdzie. W przedmiotowej sprawie z tego względu, że certyfikat był podrobiony, oświadczenie złożone na fakturze w żadnym stopniu nie może być uznane za pozwalające na skorzystaniu z preferencyjnej stawki cła na sprowadzany towar.

Co istotne wyjaśnienia i oświadczenia C. stanowiły tylko jeden z dowodów, na podstawie których sformułowano tezy raportu końcowego. W raporcie tym odniesiono się też do twierdzeń L., która wskazywała, że kupowała towary tak bezpośrednio, jak i przez pośredników od C. Ponieważ C. zaprzeczyła by w ogóle prowadziła jakiekolwiek interesy z ww. firmą, wyjaśnienia L., na które też nie przestawiła dowodów, w całości zostały uznane za niewiarygodne. W tym zakresie wskazano, że uwagi L. nie zmieniają wniosków zawartych w raporcie, co do potwierdzenia procederu polegającego m.in. na składaniu fałszywych deklaracji na fakturach, że towary dostarczane są wyprodukowane przez C. oraz fałszowaniu certyfikatów.

W aktach sprawy znajdują się zatem dowody, które w bezpośredni sposób odnosząc się do analizowanego zgłoszenia celnego, dołączonego certyfikatu, a w konsekwencji także dołączonej faktury (i oświadczenia) wskazują, że dokumenty te nie mogły stanowić podstawy do skorzystania przez importera z 0% stawki cła antydumpingowego w stosunku do sprowadzonych z Tajwanu towarów.

Odnosząc się do wiarygodności ustaleń OLAF, wskazać należy, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, a prowadząc dochodzenie działa na rzecz i w imieniu Wspólnoty.

Urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. WE. L. 99. 136. 20). Kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normuje obecnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. UE. L. 2013. 248. 1). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 października 2013 r.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96, Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym.

W tym świetle należy wskazać, że wszystkie dokumenty uzyskane od OLAF na czele z raportem końcowym stanowią dopuszczalne dowody w prowadzonym przez organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 180 § 1 o.p. Przepis ten stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko takiemu dokumentowi, a ciężar dowodu spoczywa wówczas na stronie wywodzącej przeciwne wnioski. W toku postępowania skarżącej nie udało się obalić ustaleń, poczynionych w oparciu o dokumenty OLAF.

Skarżąca, kwestionując ustalenia organów dokonane na podstawie dokumentów uzyskanych w trakcie dochodzenia OLAF, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, aby importowany towar został wyprodukowany przez C. Twierdzenia skarżącej, że oświadczenie C. mówi tylko o prawdopodobieństwie, nie podważają prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy. Na uwagę w tym kontekście zasługuje okoliczność, że w sprawie zasadnicze znaczenie ma ocena załączonego do zgłoszenia certyfikatu, którego wiarygodność została podważona. Spółka C. wypowiadała się również w kontekście faktur dokumentujących inne zdarzenia gospodarcze oraz ogólnie braku współpracy z podmiotem L. W omawianym oświadczeniu z kwietnia 2021 r. C. wyraźnie wskazała jednak, że nie jest wystawcą zakwestionowanego w sprawie certyfikatu.

Skarżąca nie przedłożyła jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdziłby jej założenie, że być może towar, którego dotyczy zgłoszenie był zakupiony przez L. od pośrednika, a ten zakupił towar od C. Dodać należy, że w komunikacie Komisji Europejskiej nr RIF EU/2020/002 powołano również twierdzenia C., iż dokonuje ona sprzedaży bezpośrednio do UE, bez udziału tajwańskich handlowców. Skarżąca w zastrzeżeniach do protokołu kontroli ograniczyła się do zakwestionowania ustaleń organów co do tego, że złożone na fakturze oświadczenie nie było zgodne z prawdą. Nie podjęła jednak sama żadnych adekwatnych działań mających na celu potwierdzenie swojej argumentacji, np. poprzez przedłożenie stosownych dokumentów. Wbrew ocenie strony skarżącej nie może to świadczyć na jej korzyść, w tym stanowić o błędach postępowania dowodowego.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko, że organ celny nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na potwierdzenie twierdzeń strony, w sytuacji gdy już ze zgromadzonych w sprawie wiarygodnych dowodów - również o charakterze urzędowym - wynikały tezy przeciwne. Natomiast strona sama nie podejmowała żadnych rzeczywistych działań dla wykazania swoich tez. Nie przedłożyła również dodatkowych dokumentów, pomimo poinformowania jej, że dotychczas zgromadzony materiał daje podstawę do wydania decyzji nakładającej ostateczne cło antydumpingowe, w stosunku do towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem.

W przedmiotowej sprawie najistotniejsze pozostaje, że strona chcąc skorzystać z 0% stawki cła antydumpingowego i sprawozdając towary z Tajwanu powinna dołożyć wszelkich starań, aby wykazać, że jest uprawniona do skorzystania z tego preferencyjnego rozwiązania w zakresie należności celnych, a nie przerzucać obowiązek wykazania powyższego na organ.

Przede wszystkim zatem to dołączone do zgłoszenia celnego dokumenty mają stanowić potwierdzenie, że skorzystanie ze stawki 0% może mieć zastosowanie do danego importu i towaru. W przedmiotowej sprawie załączony do zgłoszenia celnego certyfikat został skutecznie zakwestionowany poprzez końcowy raport OLAF jako certyfikat niepochodzący od C., a zatem sfałszowany. W oparciu o powyższe istniały wszelkie podstawy by stwierdzić, że zawarte w fakturze oświadczenie o wyprodukowaniu towaru przez C. składne przez eksportera nie odpowiada prawdzie. Strona nie przedłożyła w sprawie też żadnych innych dokumentów, na podstawie których dowodziłaby transparentności dostaw zakupionego towaru, jako towaru faktycznie wytworzonego przez C.

Strona skarżąca sama nie przedkładając dokumentów, które mogły podważyć ustalenia wynikające z raportu OLAF i oświadczeń producenta wyrobów, domagała się poszukiwania takich dowodów przez organy celne i potwierdzenia w jej zastępstwie, że towar objęty fakturą pochodził i był wyprodukowany przez C.

Jak wskazano, wykazanie powyższego faktu obciążało skarżącą począwszy od etapu złożenia zgłoszenia celnego w celu wykazania podstaw do skorzystania z preferencji. Strona skarżąca choć sama wskazywała, że nie ma żadnej wiedzy o pośrednikach eksportera, domagała się poczynienia tego rodzaju ustaleń przez organy, a nawet przez OLAF. W tym zakresie zasadnie wskazano stronie, że organ nie ma podstaw aby kwestionować treści wynikające z już zebranych dowodów, które spójnie wskazywały, iż eksporter złożył na fakturze fałszywe oświadczenie.

Reasumując Sąd stwierdził, że ustalenie na podstawie pochodzących od OLAF dokumentów oraz wyjaśnień C., że certyfikat został sfałszowany, a widniejące na fakturze oświadczenie nie odpowiada prawdzie, nie zostało skutecznie zakwestionowane przez stronę skarżącą.

Ustalony w sprawie stan faktyczny, to jest że objęte importem towary pochodzące z Tajwanu nie zostały wyprodukowane przez C. obligował organy celne do zastosowania stawki cła antydumpingowego w wysokości 6,8%. W konsekwencji orzeczono o zaksięgowaniu wymaganej kwoty cła antydumpingowego. Wpłynęło to także na podatek VAT.

Stosownie do postanowień art. 70 ust. 1 UKC, zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się elementy wymienione w art. 71 ust. 1 UKC oraz nie uwzględnia kosztów i wydatków wyliczonych enumeratywnie w art. 72 UKC, m.in. kosztów transportu przywożonych towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Unii. Koszty te zwiększać będą natomiast podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, stosownie do postanowień art. 30b ust. 4 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 1-3a, obejmuje koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia - o ile nie zostały włączone do wartości celnej - ponoszone do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju, jak również wynikające z transportu do innego miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu (art. 30b ust. 4 ustawy o VAT). Organ pierwszej instancji prawidłowo tym samym dokonał wyliczenia należności, uwzględniając nałożone na podstawie art. 1 Rozporządzenia 2015/1429 cło antydumpingowe w wysokości 6,8% (A30).

W tej sytuacji za chybione uznać należy zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 o.p. Materiał dowodowy pozyskany przez organy od OLAF jest jednoznaczny i przekonujący. Organom nie można zarzucić, aby został oceniony sprzecznie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Materiał ten ujawnił mechanizm działania kontrahenta skarżącej, w tym że jego intencją było wykazanie, co nastąpiło w drodze czynu zabronionego, że towar objęty określonymi fakturami był wyprodukowany na Tajwanie przez C. (co miało umożliwić zastosowanie 0% stawki cła).

Stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej, rozpoznanie sprawy powinno nastąpić z uwzględnieniem zasad obowiązujących w postępowaniu, z których wynika, że organ jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych działań (z udziałem strony) zmierzających do zgromadzenia w sposób kompletny i wszechstronny materiału dowodowego i dokonania swobodnej jego oceny. Jednocześnie organ nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich możliwych czynności procesowych (w sposób nieograniczony) w sytuacji, gdy dotychczas zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnia stan sprawy i pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Na marginesie Sąd wskazuje dodatkowo, że całokształt działań strony, w tym jej bierność w postępowaniu i domaganie się aby organ poszukiwał dowodów dla zakwestionowania okoliczności już stwierdzonych innymi wiarygodnymi dowodami nie potwierdza aby działania skarżącej charakteryzowały się dobrą wiarą. W tym miejscu Sąd wskazuje dodatkowo, że w postępowaniu wymiarowym nie mogą być rozpatrywane kwestie zwrotu, czy też umorzenia należności celnych.

Strona domagała się od organu, aby poszukiwał ewentualnych pośredników w zakupie towaru, w sytuacji gdy sama nie miała, jak wskazywała, żadnej pewności, ani wiedzy o istnieniu takiego pośrednika. Wskazywała w tym zakresie, że ma jednak wątpliwości co do ustalonego stan faktycznego sprawy, ale nie może przedstawić żadnych informacji w zakresie tego, czy eksporter kupił towar od pośrednika.

Przypuszczenia strony skarżącej, co do tego, że w sprawie mógł brak udział także pośrednik, niepoparte żadnego rodzaju dowodowymi, nie mogły skutecznie podważyć ustaleń wynikających z końcowego raportu OLAF oraz oświadczeń C. Podkreślenia wymaga, że weryfikacja zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów została już zresztą dokonana przez OLAF, czego wyrazem jest raport końcowy i jego ustalenia. Stronie zasadnie też wskazano, że uwagi dotyczące możliwości wystąpienia pośredników pomiędzy C. były formułowane przez L. jeszcze na etapie dochodzenia prowadzonego przez OLAF. Nie wpłynęły jednak na zmianę ustaleń OLAF co do podrobienia certyfikatów oraz zawierania w fakturach nieprawdziwych oświadczeń o producencie przez L.

Wbrew przekonaniu strony zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Z kolei decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi art. 22 ust. 7 UKC. Decyzja niekorzystna dla wnioskodawcy określa podstawy, na których ją oparto i zawiera pouczenie o prawie do wniesienia odwołania, który to przepis stosuje się w związku z art. 29 UKC.

Uznać należy, że organy obu instancji w pełni zastosowały się do obowiązujących w postępowaniu zasad dotyczących postępowania dowodowego. Organy, kierując się treścią art. 180 § 1 o.p. podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego, określoną w art. 187 § 1 o.p. W uzasadnieniach decyzji szczegółowo przedstawiły przesłanki, którymi się kierowały, podejmując kwestionowane rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie znalazła ponadto pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów, określona w art. 191 o.p., a organy przy ocenie znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego kierowały się prawidłami logiki i prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie.

Odnotować należy ponadto, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, przed wydaniem decyzji, działając zgodnie z art. 22 ust. 6 UKC, poinformował skarżącą o zamiarze wydania niekorzystnej dla niej decyzji oraz możliwości przedstawienia – w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia – swojego stanowiska w sprawie, w tym wszelkich dowodów oraz dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Skarżąca oprócz pism, w których kwestionowała ustalenia organu pierwszej instancji nie dostarczyła żadnych dowodów umożliwiających odstąpienie od naliczania cła antydumpingowego.

Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.