Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 482/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 25, art. 32 ust. 1, ust. 2, art. 38 ust. 2  pkt 4, ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
article: Art. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 6 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe skargę oddala.


UZASADNIENIE

M. W. pełniła służbę w Policji od 1999 r. Przed zmianą stanowiska, będącą przedmiotem sporu i skargi do tut. Sądu, M. W. – aspirant sztabowy - pełniła stanowisko asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji.

Rozkazem organizacyjnym Nr [...] z dnia [...] 2016 r. w sprawie zmian organizacyjnych Komendant Miejski Policji wprowadził w etacie Komendy Miejskiej Policji zmiany – z dniem 1 lutego 2017 r., w tym w Wydziale Ruchu Drogowego: - w Referacie Kontroli Ruchu Drogowego I włączył: stanowisko etatowe specjalisty oraz w Ogniwie I i II stanowiska etatowe asystenta i kontrolera ruchu drogowego, a w Ogniwie III stanowiska asystenta i referenta; - w Referacie Kontroli Ruchu Drogowego II włączył: stanowisko etatowe specjalisty oraz w Ogniwie I i III stanowiska etatowe asystenta i kontrolera ruchu drogowego, a w Ogniwie II stanowiska kontrolera ruchu drogowego i referenta; - w Referacie Obsługi Zdarzeń Drogowych włączył stanowiska etatowe asystenta i kontrolera ruchu drogowego, a - w Referacie Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym wyłączył: stanowisko etatowe asystenta (które zajmowała skarżąca M. W.) oraz stanowiska etatowe starszego referenta i technika; - w Referacie Techniki Specjalistycznej i Inżynierii Drogowej wyłączył: stanowiska etatowe specjalisty, asystenta, kontrolera ruchu drogowego i referenta oraz włączył: stanowiska etatowe starszego referenta i technika.

Rozkazem personalnym z dnia [...] 2017 r. nr [...] Komendant Miejski Policji zwolnił z dniem 31 stycznia 2017 r. aspiranta sztabowego M. W. – asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego i z dniem 1 lutego 2017 r. mianował ją na stanowisko asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego - z dotychczasowym uposażeniem miesięcznym. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że rozkazem organizacyjnym Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2016 r. wprowadzone zostały w Wydziale Ruchu Drogowego z dniem 1 lutego 2017 r. zmiany organizacyjne, polegające na dostosowaniu struktury do występujących obecnie potrzeb służbowych wynikających z konieczności zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie miasta K. W związku z powyższym rozkazem przesunięto część etatów w ramach Wydziału Ruchu Drogowego. W rezultacie Referat Kontroli Ruchu Drogowego l - II oraz Referat Obsługi Zdarzeń Drogowych zostały wzmocnione etatowo, co - zdaniem organu I Instancji - pozwoli na kierowanie większej liczby policjantów do służby bezpośrednio na drogach, a tym samym wpłynie na podniesienie poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Komendant Miejski Policji uwzględniając kwalifikacje i dotychczasowy przebieg służby M. W. uznał, że zachodzi konieczność mianowania tej policjantki na równorzędne stanowisko służbowe występujące w nowej strukturze organizacyjnej Wydziału Ruchu Drogowego. Nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności organ I instancji miał na względzie ważny interes społeczny, polegający na zapewnieniu sprawnego działania i właściwego toku służby.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego organu I instancji M. W. stwierdziła, że przeniesienie na tzw. "równorzędne" stanowisko służbowe występujące w nowej strukturze organizacyjnej Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji nosi znamiona dyskryminacji, jakiej doświadczyła ze strony przełożonych, a także współpracowników podczas służby w tej komórce organizacyjnej. Nadmieniła, że jest policjantką z 18-to letnim stażem służby w Policji, w tym 10-cio letnim w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji, a do jej podstawowych obowiązków służbowych w latach 2007 - 2015 należało między innymi prowadzenie spraw kadrowych Wydziału, w tym przygotowanie reorganizacji, jakim Wydział był poddawany. Dodała, że swoje obowiązki wykonywała profesjonalnie i bez zastrzeżeń ze strony przełożonych. Ponadto obok pracy biurowej pełniła służbę w terenie podczas prowadzonych cyklicznie zabezpieczeń oraz akcji i działań wzmożonych. Zdaniem odwołującej się, nowe stanowisko nie jest równorzędne z poprzednim, a łączy je tylko dotychczasowe uposażenie miesięczne, a więc grupa zaszeregowania i kwota dodatku służbowego. Ponadto zarzuciła, iż służba na nowym stanowisku pełniona jest w systemie 3-zmianowym, 8-godzinnym i wymaga posiadania specjalistycznych szkoleń z zakresu ruchu drogowego, w tym szkolenia z rekonstrukcji i oględzin zdarzeń drogowych, których ona nie posiada. Ponadto poinformowała, że równolegle skierowała do Komendanta Miejskiego Policji raport z prośbą o przeniesienie na równorzędne stanowisko poza Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji z dniem 1 lutego 2017 r., aby wyeliminować aspekt dyskryminacyjny jaki występuje w stosunku do jej osoby.

Rozkazem personalnym z dnia 6 marca 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2017 r. nr [...]. Według organu II instancji, rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2017 r. nr [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz nie ma charakteru dowolności ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby - Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego - i ma na celu właściwe rozdysponowanie i dostosowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania Komendy Miejskiej Policji. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko, na które została mianowana policjantka, charakteryzuje się też takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym – jak dotychczas zajmowane. Organ II instancji uznał zatem, że łącznie zostały spełnione wszystkie przesłanki równorzędności stanowiska. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzję podjętą przez organ I instancji, mieszczącą się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, należy uznać za uzasadnioną, bowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych przez niego działań, w tym umiejętności w zakresie doboru kadr i obsady stanowisk, oceniana jest sprawność tej jednostki. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony odwołującej się odnośnie nieuwzględnienia słusznego interesu policjanta uznając, że jeśli nawet mianowanie na wymienione stanowisko skutkuje pewnymi niedogodnościami (np. że służba odbywa się w systemie 3-zmianowym), to interes policjanta nie może być równoważny z potrzebami służby. Zdaniem tego organu, słuszny interes strony nie może też sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy i odmiennej od organu administracji oceny tego samego stanu faktycznego. W kontekście podniesionego argumentu, że służba na nowym stanowisku odbywa się w systemie 3 - zmianowym, organ zauważył, że odwołująca się nie jest jedynym policjantem, który pełni służbę w takim systemie. Organ II instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie uwzględniono zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony, dając jednak prymat interesowi społecznemu i w tym zakresie ograniczając interes strony. Zaznaczono także, że odwołująca się posiada kwalifikacje zawodowe i doświadczenie, które przyczynią się do właściwej realizacji zadań nałożonych na Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji oraz do dalszego rozwoju zawodowego. Organ II instancji dodał także, że niejako niezależnie od postępowania w niniejszej sprawie, Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2017 r. powierzył odwołującej się obowiązki służbowe na stanowisku asystenta Ogniwa do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komisariatu Policji, pozytywnie rozpatrując jej prośbę dotyczącą pełnienia przez nią służby poza Wydziałem Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji.

W skardze na powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji M. W. wniosła o jego uchylenie wraz z uchyleniem rozkazu personalnego organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego sprawy oraz brak przeprowadzenia dowodów na okoliczność uznania równorzędności stanowisk służbowych przenoszonego policjanta;

2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na jakich dowodach organ oparł się uznając, że stanowisko asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego jest równorzędne stanowisku asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego;

3. art. 15 k.p.a. oraz 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na ograniczeniu się przez organ II instancji wyłącznie do zatwierdzenia stanowiska organu I Instancji, bez skorygowania błędów występujących w decyzji organu I instancji, które powinny prowadzić do uchylenia tej decyzji;

4. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 a contrario ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i bezpodstawne uznanie, że poprzednio zajmowane stanowisko jest równorzędne stanowisku, na które skarżąca została mianowana;

5. art. 34 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 4 Zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na mianowaniu skarżącej na stanowisko służbowe, do pełnienia którego nie posiada określonych tym zarządzeniem kwalifikacji zawodowych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy administracyjne obu instancji nie dokonały oceny równorzędności zajmowanych przez nią stanowisk. Organ I instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, a organ II instancji ograniczył się tylko do stwierdzenia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki równorzędności stanowisk, gdyż charakteryzują się one takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W ocenie skarżącej, dokonana przez organ odwoławczy ocena równorzędności stanowisk, oparta wyłącznie na wymienionych przez organ elementach uposażenia i stopniu etatowym, nie może być uznana za wystarczającą. Zdaniem skarżącej, za równorzędne mogą być uznane takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe. Warunki służby określa dokument "karta opisu stanowiska pracy", zgodnie z § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 z późn. zm.). Warunki te muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, pozwalając na dokonanie oceny równorzędności stanowisk. Zdaniem skarżącej, zasadnicze znaczenie dla oceny równorzędności stanowisk ma charakter i rodzaj wykonywanej pracy. Skarżąca wskazała, że z treści § 2 pkt 14 lit. a-e Zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. wynika, że "karta opisu stanowiska pracy" stanowi dokument określający miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku, kryteria oceny realizacji zadań. Wszystkie te elementy, w tym warunki służby, mogą wpływać na ocenę równorzędności stanowisk, w zależności od tego, w jak istotny sposób ulegną one zmianie w przypadku przeniesienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego na "równorzędne" stanowisko służbowe. Zdaniem skarżącej, warunki te, a przede wszystkim ich wpływ na przedmiotową ocenę, muszą być każdorazowo rozważane w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Z uwagi na obowiązujące w Policji różne rodzaje rozkładu czasu służby policjantów, również ten element stosunku służbowego ma istotne znaczenie przy rozważaniu kwestii równorzędności stanowisk. W ocenie skarżącej, warunki służby asystenta Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych i asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym są różne, mają inną specyfikę i diametralnie inny zakres obowiązków. Nowe stanowisko, w przeciwieństwie do poprzednio zajmowanego, wiąże się bowiem z 3-zmianowym systemem służby, 8-godzinnym, co utrudnia skarżącej zorganizowanie m.in. opieki nad niepełnosprawnym bratem czy ukończenie studiów niestacjonarnych, a więc ta okoliczność ma dla niej istotne znaczenie. Ponadto na stanowisku asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym skarżąca zajmowała się m.in. wprowadzaniem danych do systemów komputerowych, udzielaniem odpowiedzi na pisma i interpelacje dotyczące zagrożeń bezpieczeństwa w ruchu drogowym, rejestrowaniem urlopów funkcjonariuszy i pracowników Policji, wprowadzanie wyroków sądowych do systemu KSIP. Była to praca biurowa, głównie przy komputerze. Tymczasem nowe stanowisko asystenta Referatu Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym charakteryzuje się głównie pracą w terenie, tj. likwidacją wypadków i kolizji pojazdów (obejmuje m.in. udzielanie pomocy przedmedycznej ofiarom wypadku, ustalanie stanu trzeźwości, zabezpieczanie śladów kryminalistycznych, rekonstrukcję przebiegu zdarzenia). Zdaniem skarżącej, już na pierwszy rzut oka widać, że są to stanowiska o odmiennej specyfice pracy, których nie można uznać za równorzędne. Ponadto skarżąca podkreśliła, że do jej nowych obowiązków należy likwidacja wypadków i kolizji zaistniałych na terenie miasta K. Nie posiada ona jednak do tego odpowiedniego przygotowania (brak ukończonego kursu specjalistycznego w zakresie rekonstrukcji i likwidacji zdarzeń drogowych), w związku z czym wykonuje głównie proste czynności pomocnicze polegające na zapisywaniu w notatniku służbowych danych dotyczących uczestników zdarzeń i pojazdów, zapisywaniu poleceń dyżurnego KMP dotyczące zadań zleconych patrolowi, w którym pełni służbę, wypełnianiu Karty zdarzenia drogowego do celów statystycznych, wypisywaniu mandatów. Skarżąca stwierdziła, że brak szkolenia specjalistycznego w zakresie ruchu drogowego, a co za tym idzie wymaganych uprawnień, nie pozwala jej na samodzielne sporządzanie protokołów oględzin pojazdów, czy miejsc wypadków, sporządzanie szkiców i rysunków z udziałem specjalistycznego programu komputerowego służącego do tego celu i do rekonstrukcji zdarzeń, zabezpieczanie śladów kryminalistycznych. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza także art. 34 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 4 Zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów, gdyż mianowano ją na stanowisko służbowe, do pełnienia którego nie posiada określonych wymienionym wyżej zarządzeniem kwalifikacji zawodowych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, gdyż przy mianowaniu M. W. na stanowisko służbowe zostały zachowane wszystkie parametry jej dotychczasowego stanowiska, tj. grupa zaszeregowania, stopień etatowy, wysokość uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Organ odwoławczy zaznaczył, że jest to stanowisko w tej samej co dotychczas komórce i jednostce organizacyjnej, tj. Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji. Zdaniem organu, zmiana rozkładu czasu służby i zakresu obowiązków nie przekreśla równorzędności stanowisk, natomiast sam charakter służby w Policji wymaga od funkcjonariuszy podporządkowania się decyzjom organizacyjnym przełożonych, uzasadnionych potrzebami służby. W ocenie organu, jako równorzędne należy traktować takie stanowisko, które nie jest ani wyższe ani niższe od dotychczasowego. Równorzędność stanowiska może być więc rozpatrywana tylko w powiązaniu z pojęciem stanowiska niższego i wyższego, a te w sposób oczywisty nie są oceniane według treści obowiązków wyznaczonych w Karcie opisu stanowiska, a wyłącznie poprzez grupę zaszeregowania, stopień etatowy, wysokość uposażenia wraz z dodatkami oraz ewentualnie usytuowanie w zhierarchizowanej strukturze - zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. z 2017 r. nr 123, poz. 857 z późn. zm.) oraz rozporządzeniu MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.). Organ uważa zatem, że w tym znaczeniu skarżąca z pewnością nie została mianowana na stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego. Zdaniem organu, rozkład czasu służby również nie może stanowić kryterium równorzędności stanowisk, ponieważ byłoby to zaprzeczenie ustawowej reguły wyrażonej w art. 33 ust. 1 ustawy o Policji, że czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, a nadto zaprzeczenie prawa przełożonego właściwego w sprawach osobowych do wprowadzania zmianowego rozkładu czasu służby, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r. nr 131, poz. 1471 z późn. zm.). Organ w związku z tym nie podzielił poglądu, że poza wymienionymi wyżej, zasadniczymi parametrami stanowiska, porównaniu pod kątem równorzędności powinny podlegać inne elementy, takie jak szczegółowe obowiązki wymienione w Karcie opisu stanowiska bądź rozkład czasu służby. W ocenie organu, również brak specjalistycznego przeszkolenia z zakresu ruchu drogowego nie stanowi rzeczywistej przeszkody w wykonywaniu przez skarżącą nowych obowiązków służbowych. Jak sama bowiem przyznała, wykonywała na nowym stanowisku tylko te czynności, które nie wymagają specjalistycznej wiedzy, a które w ocenie organu powinny być traktowane jako element praktycznego przygotowania do bardziej złożonych obowiązków. Organ dodał, że w rozmowie z bezpośrednim przełożonym - Kierownikiem Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych, która odbyła się w dniu 2 lutego 2017 r. skarżąca została poinformowana, że w najbliższym czasie zostanie skierowana na kurs specjalistyczny, na co oświadczyła, że uczestnictwo w takim kursie kolidowałoby z jej sprawami prywatnymi, podobnie zresztą jak praca w systemie zmianowym, w związku z czym nie chce odbywać szkolenia. Potwierdził to przełożony właściwy do spraw osobowych skarżącej Komendant Miejski Policji, stwierdzając w stanowisku do odwołania od rozkazu nr [...], że z analizy potrzeb szkoleniowych wynika, że wszyscy policjanci Wydziału Ruchu Drogowego pełniący służbę na drogach są sukcesywnie kierowani na odpowiednie szkolenie specjalistyczne i również skarżąca podlegałaby takiemu szkoleniu. Organ wskazał, że skierowanie M. W. do pełnienia służby w Wydziale Ruchu Drogowego KMP nastąpiło na jej wniosek, przy czym musiała mieć świadomość charakteru tej służby i podstawowych zadań realizowanych przez funkcjonariuszy, a przy tym nie mogła zakładać, że przydzielone jej obowiązki będą niezmiennie polegały na wprowadzaniu danych do systemów informatycznych oraz innych czynnościach biurowych. Organ nadmienił również, że skarżąca wystąpiła do Komendanta Miejskiego Policji raportem z dnia 20 stycznia 2017 r. z wnioskiem o przeniesienie jej na równorzędne stanowisko poza Wydział Ruchu Drogowego KMP z uwagi na "aspekt dyskryminacyjny" i raport ten został uwzględniony. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 24 lutego 2017 r. skarżącej powierzono pełnienie obowiązków na stanowisku asystenta Ogniwa do Spraw Wykroczeń Wydziału Prewencji Komisariatu Policji.

Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. skarżąca podała, że od dnia 1 marca 2017 r. pracuje na stanowisku asystenta Ogniwa do Spraw Wykroczeń, jako delegowana. Może być tam delegowana przez okres 12 miesięcy, zgodnie z ustawą o Policji. Skarżąca stwierdziła, że nikt jej nie zastąpił na dotychczasowym stanowisku. Dodała przy tym, że w Referacie Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym pracowała z kolegą zajmującym stanowisko specjalisty, który do dnia dzisiejszego posiada niezmieniony zakres obowiązków i z tego zakresu wynika, że skarżąca jest jego zastępcą. Kolega ten wykonuje swoją pracę oraz obowiązki skarżącej mając zmniejszony zakres obowiązków, ale niezmieniony z punktu widzenia formalnego i zamieniony na system zmianowy, aby mógł wykonać wszystkie obowiązki w terminie. Skarżąca wyjaśniła, że w lutym pracowała na nowym stanowisku zgodnie z zakresem obowiązków, a praca na tym stanowisku wymaga posiadania przez policjanta likwidującego zdarzenia drogowe specjalistycznego kursu. Zdaniem skarżącej, jej przeniesienie nie było spowodowane chęcią poprawy funkcjonowania Wydziału, ale względami personalnymi co do jej osoby i kilku innych osób. Skarżąca dodała, że na stanowisku, na które została mianowana, niezbędna jest wiedza z rekonstrukcji zdarzeń drogowych, a także sporządzania protokołów opisu zdarzeń drogowych i generalnie dotychczas na takie stanowiska były przyjmowane osoby z dużym doświadczeniem, którego ona w ogóle nie posiada. Na pytanie Sądu skarżąca przyznała, że pobiera równoważnik na remont mieszkania.

Pełnomocnik organu podniósł, że czynności wykonywane przez skarżącą na poprzednim stanowisku zostały w części powierzone pracownikowi cywilnemu - pracownicy sekretariatu, ponieważ w dużej części czynności te nie wymagają specjalistycznej wiedzy funkcjonariusza Policji. Pełnomocnik organu podniósł także, że skarżąca nie wyraziła zgody na odbycie szkolenia w zakresie niezbędnym do wykonywania nowych obowiązków, co jest udokumentowane w aktach personalnych. Pełnomocnik organu zaprzeczył, aby w niniejszej sprawie chodziło o "aspekt osobowy", gdyż zmiany organizacyjne dotyczyły 16 osób, a cała reorganizacja była bezpośrednio skierowana na większy udział policjantów w likwidacji zdarzeń drogowych. Zdaniem pełnomocnika organu, skarżąca sama sobie przeczy twierdząc, że przełożeni byli uprzedzeni do niej, skoro sama podnosi, że do chwili wręczenia kwestionowanego rozkazu personalnego naczelnik jej nie znał. Skarżąca została przyjęta do pracy w Wydziale Ruchu Drogowego na własną prośbę i nie mogła przypuszczać, że będzie pracować cały czas w sekretariacie. Poza tym niemożliwe byłoby wykonywanie zadań przez Policję, gdyby mianowanie było uzależnione od zgody policjanta. Pełnomocnik organu podkreślił, że nie ma w ustawie o Policji instytucji wypowiedzenia zmieniającego.

W odpowiedzi na powyższe twierdzenia pełnomocnika organu skarżąca podała, że autorem całej reorganizacji nie był nowy naczelnik, ale dotychczasowy zastępca naczelnika, który – według niej - kierował się osobistymi uprzedzeniami, w związku z tym szereg osób wykorzystało swoje możliwości i przeniosło się na inne stanowiska. Skarżąca podniosła, iż fakt, że tylko ona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest dowodem na istniejący w Wydziale terror. Zaznaczyła, że spośród osób, które podlegały reorganizacji, tylko ona posiada wiek emerytalny i dlatego – jej zdaniem - pozostałe osoby nie wnosiły skarg - muszą dalej pracować.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Ustawową podstawę prawną wydanych rozkazów personalnych organów I i II instancji stanowi ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, która wskazując na cel i podstawowe zasady działania Policji nie precyzuje pojęcia "stanowiska równorzędnego", na jakie została mianowana skarżąca zaskarżonym rozkazem personalnym. Organy obu instancji powołały co prawda w swych rozstrzygnięciach konkretne przepisy ustawy o Policji, jednak przepisy te nie określają wprost tego pojęcia. Zdaniem Sądu, istotnym jest jednak to, że powołane przepisy znajdują się w Rozdziale 5 ustawy o Policji zatytułowanym "Służba w Policji" regulującym w sposób możliwie precyzyjny kwestie związane ze służbą policjanta "w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować" (według art. 25 ustawy).

Ma rację organ odwoławczy wskazując, że "czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków". Wskazuje na to wprost art. 33 ust. 1 omawianej ustawy o Policji, a z tego – zdaniem Sądu – wynika, że każda zmiana czasu pracy policjanta, np. z dziennego na 3 zmianowy i odwrotnie, mieści się w pojęciu ustawowego "czasu pełnienia służby". Oznacza to, że pomimo indywidualnie odczuwanej jako niedogodność pracy w systemie 3 zmianowym nie można uznać, że praca w systemie 3 zmianowym przypisana jest niższemu stanowisku służbowemu, jak wynikałoby to z zarzutów strony skarżącej.

Sąd stwierdza, że powołany przez organ I instancji art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji jako materialnoprawna podstawa wydanego rozkazu personalnego jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. Pomimo tego, że ten przepis jak i pozostałe zawarte w Rozdziale 5 ustawy o Policji nie zawierają wprost przesłanek uzasadniających przenoszenie policjanta – zwalnianie z dotychczasowego i mianowanie na inne - na równorzędne stanowisko służbowe, to niewątpliwie – zdaniem Sądu – taką przesłankę stanowi reorganizacja, a w tym przypadku Rozkaz organizacyjny Nr [....] z dnia [...] 2016 r. w sprawie zmian organizacyjnych w Komendzie Miejskiej Policji.

Sąd zwraca uwagę na to, że wymienionym wyżej Rozkazem organizacyjnym Nr [...] z dnia [...] 2016 r. w Referacie Koordynacji Działań w Ruchu Drogowym Wydziału Ruchu Drogowego został wyłączone m.in. stanowisko etatowe asystenta, które zajmowała skarżąca M. W. Zdaniem skarżącej, na tym stanowisku nie zatrudniono innej osoby, a jej obowiązki zostały przejęte przez innego funkcjonariusza, któremu zmieniono zakres obowiązków tak, aby był w stanie wykonać wszystkie obowiązki. Zdaniem pełnomocnika organu, dotychczasowe stanowisko skarżącej nie zostało obsadzone przez innego policjanta, a czynności wykonywane dotychczas przez skarżącą w znacznej mierze przejęła pracownica sekretariatu, nie będąca funkcjonariuszem. Pomimo pewnych rozbieżności w twierdzeniach stron istotnym jest to, że zwalniając skarżącą z dotychczasowego stanowiska nie mianowano na to stanowisko innego funkcjonariusza. "Wyłączenie" stanowiska, które zajmowała skarżąca M. W. i jego rzeczywista likwidacja powodują uzasadnione poszukiwanie dla skarżącej innego stanowiska - równorzędnego, a w przypadku braku stanowiska równorzędnego - przeniesienie policjanta na stanowisko niższe (art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy), wiążące się z tym, że w braku zgody funkcjonariusza na takie przeniesienie możliwe jest zwolnienie go ze służby (art. 38 ust. 4 ustawy o Policji).

Pozostaje poza sporem okoliczność, że stanowisko, na które została mianowana policjantka, charakteryzuje się takim samym - jak dotychczas przez nią zajmowane - stanowiskiem "asystenta" i stopniem służbowym "aspiranta sztabowego" oraz takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. W niniejszej sprawie nie jest więc kwestią sporną, że nowe stanowisko służbowe w zakresie zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego i dodatku za stopień nie uległy zmianie. Istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia, czy zachowanie powyższych parametrów jest wystarczające do uznania, że skarżącą mianowano na równorzędne stanowisko służbowe z poprzednio zajmowanym, jak twierdzą to organy, czy też elementy te są niewystarczające i zasadnicze znaczenie ma charakter i rodzaj wykonywanej pracy, jak twierdzi to skarżąca.

Sąd zauważa, że na zajęte przez skarżącą stanowisko niewątpliwy wpływ ma nie do końca jednolite orzecznictwo sądowoadministracyjne, a zwłaszcza to stanowisko, według którego dokonując analizy równorzędności stanowisk służbowych w Policji uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ich ocenę, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. Ma rację skarżąca o tyle, że z § 2 pkt 14 lit. a-e wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji Zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z dnia 15 października 2007 r., Nr 18; Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 z późn. zm.) wynika, iż warunki służby określa dokument – "karta opisu stanowiska pracy". Karta ta wskazuje miejsce występowania oraz cel stanowiska, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, warunki służby lub pracy na stanowisku oraz kryteria oceny realizacji zadań. Wymienione elementy, za wyjątkiem warunków służby i wymagań w zakresie kwalifikacji, w niniejszej sprawie w zasadzie są bardzo podobne na obu stanowiskach – poprzednio zajmowanym przez skarżącą i mającym być zajmowanym i to nie one stanowią o sporze miedzy stronami.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie jedynie w pewnym zakresie podziela stanowisko skarżącej, choć nie w sposób tak kategoryczny, jak przedstawia to skarżąca. Zdaniem Sądu, wymienione wyżej elementy - zaszeregowanie, mnożnik kwoty bazowej, dodatek służbowy i dodatek za stopień mogą – w konkretnym stanie faktycznym sprawy - nie być wystarczające dla oceny równorzędności stanowisk służbowych i dla dopełnienia tej oceny można brać pod uwagę także inne elementy wynikające z Karty opisu stanowisk służbowych, w tym charakter i rodzaj wykonywanej pracy. Tak więc, zdaniem Sądu, te pozostałe elementy wynikające z Karty opisu stanowisk służbowych mogą i powinny być rozważane jedynie w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, a jednocześnie należy mieć na względzie to, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym.

W realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na to, że dotychczasowe stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącą zostało w ramach reorganizacji faktycznie zlikwidowane, a obowiązki wynikające z tego stanowiska w znacznej mierze przejęła osoba cywilna (pracownica sekretariatu nie będąca na etacie funkcjonariusza Policji). W tej sytuacji dla oceny równorzędności stanowisk służbowych nie jest wykluczone poprzestanie na stwierdzeniu, że wskazane wyżej zasadnicze elementy - zaszeregowanie, mnożnik kwoty bazowej, dodatek służbowy i dodatek za stopień - których tożsamości skarżąca nie kwestionuje, wyczerpują pojęcie równorzędności stanowiska służbowego dotychczas zajmowanego przez skarżącą i stanowiska, na które skarżąca została mianowana.

Sąd nadto zauważa, że decyzja dotycząca mianowania policjanta na stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny i jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, nie mniej jednak z racji charakteru służby w Policji, celu i zakresu działania Policji, słuszny interes społeczny ma w tych sprawach niewątpliwy priorytet, natomiast słuszny interes policjanta przejawia się w niezaakceptowaniu sytuacji, w której skorzystanie organu z przyznanego mu uprawnienia miałoby charakter nadużycia.

Sąd stwierdza, że w przeciwieństwie do spraw, na sygnatury których wskazuje skarżąca (I OSK 3069/14 i III SA/Kr 791/16), akta niniejszej sprawy zawierają Karty opisu stanowisk pracy. Z uzasadnienia sprawy o sygn. akt I OSK 3069/14 wynika, że: "W aktach sprawy znajduje się jedynie karta opisu stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącą podczas pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w S. Brak w nich natomiast karty opisu stanowiska służbowego na które została ona mianowania w Komendzie Miejskiej Policji w (...). Oznacza to, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie, jaki zakres obowiązków będzie obciążał A.I. na "nowym" stanowisku służbowym i dokonanie porównania ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym" i podobnie z uzasadnienia sprawy o sygn. akt III SA/Kr 791/16 wynika, że: "W aktach sprawy znajduje się jedynie karta opisu stanowiska służbowego skarżącego - Kontrolera Ruchu Drogowego. Brak w nich natomiast karty opisu stanowiska służbowego, na które został on mianowany, tj. dzielnicowego. Oznacza to, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na ustalenie, jaki zakres obowiązków będzie obciążał skarżącego na "nowym" stanowisku służbowym i dokonanie porównania ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym." W powyższej sytuacji jest oczywistym, że stanowisko sądownictwa administracyjnego zawarte we wskazanych wyżej przez skarżącą orzeczeniach nie może zostać uwzględnione.

Niezależnie od powyższych stwierdzeń Sąd zauważa, że z Karty opisu dotychczasowego stanowiska pracy skarżącej wynikają następujące warunki pracy: "praca w pomieszczeniu biurowym, przy monitorze ekranowym, sztuczne oświetlenie, okresowo praca w terenie", natomiast z Karty opisu stanowiska pracy, na które została mianowana: "praca w terenie, praca w pomieszczeniu biurowym – sporządzanie dokumentacji, przy monitorze ekranowym, sztuczne oświetlenie". Jest niewątpliwym, że warunki pracy uległy zmianie o tyle, że obecnie skarżąca ma zasadniczo, a nie jak poprzednio okresowo, wykonywać pracę w terenie, nie mniej – zdaniem Sądu – nie można uznać, iż stanowisko służbowe, na które została mianowana skarżąca nie jest równorzędne, albowiem – co należy ponownie podkreślić - zakres obowiązków na poprzednio zajmowanym stanowisku nie wymagał w pełni powierzenia ich policjantowi, posiadającemu wiedzę specjalistyczną i korzystającemu w sensie uprawnień z przepisów ustawy o Policji, a wystarczającym było powierzenie ich osobie cywilnej.

Z kolei konieczność zaliczenia na obecnie powierzonym stanowisku kursu specjalistycznego z zakresu ruchu drogowego– zdaniem Sądu – nie można także uznać za dyskryminację, czy znaczną uciążliwość, skoro poza sporem pozostaje okoliczność, że do Wydziału Ruchu Drogowego skarżąca została przyjęta na własną prośbę i w każdym czasie powinna liczyć się ze skierowaniem na specjalistyczne kursy związane z pełnieniem służby w tym Wydziale.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza nadto, iż podziela w pełni stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego o możliwości jednostronnego kształtowania stosunku służbowego. W szczególności Sąd podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 605/11, opubl. LEX nr 984785: "Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność policji, a nie według osobistych odczuć czy potrzeb rodzinnych policjanta". Sąd podkreśla jednocześnie, że dyspozycyjność policjanta, o której powyżej mowa jest jednocześnie źródłem wielu przywilejów funkcjonariuszy, np. mieszkaniowych, o których stanowi także omawiana ustawa o Policji w Rozdziale 8 zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji".

Tak więc, w sytuacji braku wykazania przez skarżącą i braku dokumentów w aktach sprawy mogących wskazywać na to, że wydając rozkaz personalny z dnia 24 stycznia 2017 r. nr [...] Komendant Miejski Policji nie kierował się "zobiektywizowanymi kryteriami, uwzględniającymi mobilność i skuteczność policji", a innymi względami niż potrzeby służby, Sąd uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone rozkazy personalne nie naruszyły prawa. Wręcz przeciwnie, z akt sprawy, a zwłaszcza z załączonego do akt personalnych skarżącej kopii Rozkazu organizacyjnego Nr [...] z dnia [...] 2016 r. w sprawie zmian organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji oraz z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że dokonane zmiany, w tym przeniesienie skarżącej na inne stanowisko, miały na celu skierowanie większej liczby policjantów do służby bezpośrednio na drogach, a tym samym podniesienie poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone rozkazy personalne nie naruszyły przepisów prawa, a zatem Sąd - nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych rozkazów personalnych, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi nie uwzględnił, orzekając - jak w wyroku.