Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 358/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 3 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1792
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (t. j.)
article: art. 4 pkt 22 lit. c, lit. r, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 11
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2023 r. sprawy ze skargi R GmbH & Co. KG na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej R GmbH & Co. KG kwotę 4017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dnia [...] maja 2021 r. o godz. 12:15 na drodze krajowej nr [...] funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], kierowanego przez R.W.. Kierowca w trakcie kontroli przedstawił wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydanej przewoźnikowi – Firma Ł Ł.Ł., oraz dokumenty na przewożony towar:

- dokument przewozowy CMR bez numeru z [...] maja 2021 r.,

- kwit wagowy z [...] maja 2021 r.,

- informacje przy przemieszczeniu odpadów z [...] maja 2021 r.

Z przedstawionych dokumentów wynikało, iż przedmiotem wwozu do kraju były odpady szkła w postaci nierozproszonej zaklasyfikowane do kodu B2020 (19 12 05), o masie 25990 kg. Nadawcą i organizatorem przewozu odpadów była niemiecka spółka R GmbH & Co. KG, a odbiorcą RR Spółka z o.o..

W toku przeprowadzonej kontroli stwierdzono mieszaninę szkła, tworzyw sztucznych, metali, gruzu i ziemi. Z uwagi na wrażliwy charakter przewożonego towaru oraz związane z tym ryzyko powstania nieprawidłowości, kontrolujący skierowali pojazd na parking na DPG, w celu sporządzenia dokumentacji do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o przeprowadzenie oceny przewożonego towaru.

W odpowiedzi z [...] maja 2021 r. WIOŚ stwierdził, że przewożona mieszanina odpadów w postaci szkła, tworzyw sztucznych, metali, gruzu i ziemi, stanowi odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV i IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów. W ocenie WIOŚ przewożone odpady należy zaklasyfikować pod kodem 20 03 99 – jako odpady komunalne niewymienione w innych podgrupach. WIOŚ zaznaczył, iż na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 wwóz do kraju tego rodzaju odpadów wymaga następujących dokumentów;

- dokument transgranicznego przesyłania/przemieszczenia odpadów – załącznik 1A;

- dokument przesyłania dotyczącego transgranicznego przesyłania/przemieszczenia odpadów – załącznik 1B;

- zezwolenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

W związku z ustaleniami, w dniu [...] maja 2021 r. sporządzono protokół kontroli drogowej, w którym wykazano naruszenie polegające na wwozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów bez wymaganego zezwolenia, stanowiące naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140, w wersji obowiązującej w dacie kontroli, dalej w skrócie u.t.d.) L.p. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy. Funkcjonariusze celno-skarbowi w dniu [...] maja 2021 r. przesłuchali kierowcę w charakterze świadka, zabezpieczyli transport odpadów oraz powiadomili GIOŚ o nielegalnym przemieszczeniu odpadów.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z [...] maja 2021 r., skierowanym do Stowarzyszenia Brandenburgii, powiadomił właściwe organy kraju wysyłki, iż realizowany w dniu [...] maja 2021 r. przewóz był nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniem mieszaniny odpadów nieklasyfikowanych pod żadnym kodem wg rozporządzenia nr 1013/2006, który wymagał uzyskania zezwolenia. Wskazał w piśmie, iż odpowiedzialność za nielegalne przemieszczenie odpadów do Polski spoczywała na firmie R GmbH & Co. KG, która nie dokonała zgłoszenia ani nie uzyskała stosowanego zezwolenia właściwych władz. Organ wniósł o podjęcie stosownych działań gwarantujących zwrot odpadów do Niemiec przez podmiot odpowiedzialny za ich nielegalną wysyłkę.

Pismem z dnia [...] października 2021 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z wykonanym przewozem drogowym odpadów bez wymaganego zezwolenia, informując o możliwości wykazania okoliczności z art. 92c u.t.d., zwalniających z odpowiedzialności za ujawnione naruszenie.

Decyzją z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego nałożył na w/w niemiecką Spółkę karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za organizację przemieszczenia odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia.

Od powyższej decyzji strona, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie:

1) art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji, dalej w skrócie k.p.a.) polegające na wydaniu decyzji wyznaczeniem stronie terminu do zajęcia stanowiska w sprawie, w sytuacji gdy strona uzyskała pierwszą możliwość zapoznania się z aktami postępowania, a więc realną możliwość udziału w postępowaniu, dopiero po wystosowaniu wcześniejszego zawiadomienia, a jednocześnie zamiarem strony było złożenie dodatkowych wniosków dowodowych;

2) art. 10 k.p.a w zw. z art. 79 k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu kluczowego w sprawie dowodu z oględzin przedmiotowych odpadów bez jakiegokolwiek powiadomienia strony o prowadzeniu tych oględzin, a nadto przed wszczęciem przedmiotowego postępowania, a następnie bez przeprowadzenia dowodu z jakichkolwiek zdjęć pozwalających stronie na ustosunkowanie się do ustaleń o rzekomym składzie przedmiotowych odpadów, co uniemożliwiło stronie skuteczną ochronę jej praw i skutkowało brakiem możliwości skorzystania z tego dowodu w niniejszym postępowaniu;

3) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na oparciu kluczowych ustaleń stanu faktycznego sprawy o dokumenty w języku niemieckim, w żaden sposób nieprzetłumaczone na język polski, a więc w sposób niepozwalający na ustalenie czy w rzeczywistości stanowiły one dokumenty inne niż wymagane przez przepisy prawa;

4) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na ustaleniu składu odpadów przewożonych przedmiotowym pojazdem w oparciu o niepełny materiał dowodowy, niezawierający jakichkolwiek zdjęć przedmiotowych odpadów, co doprowadziło do braku możliwości oceny wiarygodności pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie wskazujących na rzekomy charakter tych odpadów, co skutkowało błędnym i niepopartym dowodami stwierdzeniem, że przedmiotowe odpady nie mieściły się w kategorii odpadów wskazanych w załączniku III, IIIB,IV ani IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, podczas gdy odpady te stanowiły odpady o kodzie B2020 w rozumieniu tego rozporządzenia;

5) art. 77 § 4 k.p.a. polegające na uznaniu, że skład przedmiotowych odpadów stanowi okoliczność znaną organowi z urzędu, podczas gdy za okoliczność taką można uznać jedynie fakty stwierdzone bezpośrednio przez sam organ prowadzący postępowanie administracyjne, a nadto przez osobę bezpośrednio prowadzącą postępowanie, a nie fakty wynikające z relacji innych organów administracji, a nadto relacje te muszą podlegać każdorazowo ocenie wiarygodności i nie mogą być uznawane przez organ prowadzący postępowanie jako z góry przesądzone i ustalone.

Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu kontroli odpadów z dnia [...] maja 2021 r. dokonanej przez stronę – na okoliczność faktycznego składu przedmiotowych odpadów i spełnienia przez nie charakterystyki odpadów o kodzie 1912 02 (B2020), co oznaczało że odpady te nie wymagały sporządzenia dokumentacji wskazanej w zaskarżonej decyzji. Nadto wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i umorzenie postępowania w I instancji w całości jako bezprzedmiotowego, ewentualnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z ostrożności procesowej strona wniosła o dołączenie do akt postępowania dokumentacji zdjęciowej przedmiotowych odpadów i przeprowadzenie w tej dokumentacji na okoliczność składu i charakterystyki przedmiotowych odpadów, o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu gospodarki odpadami na okoliczność składu i charakterystyki przedmiotowych odpadów, zapowiedziała również możliwość złożenia wniosku o przesłuchanie świadków, w tym przy pomocy tłumacza przysięgłego na okoliczność składu i charakterystyki przedmiotowych odpadów wskazując, iż zakres okoliczności obejmujących te dowody może wykraczać poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego w II instancji, co może wiązać się z koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.

W toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwrócił się do organu I instancji o przekazanie dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie oględzin odpadów, co organ I instancji uczynił pismem z dnia [...] lipca 2021 r. Nadto Dyrektor DIAS postanowieniem z dnia [...] lutego 2023 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentacji zdjęciowej odpadów na okoliczność składu i charakterystyki odpadów oraz przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu gospodarki odpadami. Następnie pismem z [...] lutego 2023 r. przekazał akta sprawy Naczelnikowi Urzędu Celno-Skarbowego celem przedłożenia akt pełnomocnikowi Spółki do wglądu i zapoznania się.

Pismem z [...] kwietnia 2023 r., pełnomocnik Spółki wniósł o:

- uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w całości bądź,

- uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na uzupełnienie materiału postępowania,

- uzupełnienie materiału dowodowego o protokół "szczególnych oględzin" odpadów o którym mowa w piśmie GIOŚ z [...] maja 2021 r.

Pełnomocnik ponownie złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu gospodarki odpadami na okoliczność składu i charakterystyki odpadów. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z:

1) decyzji Starosty z [...] stycznia 2014 r., znak [...],

2) decyzji Starosty z [...] września 2014 r., znak [...],

3) decyzji Starosty z [...] stycznia 2017 r. znak [...],

4) postanowienia Starosty z [...] lutego 2017 znak [...],

5) decyzji Starosty z [...] marca 2018 r. znak [...] - pkt 1) - 5), na okoliczność, że zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydane dla miejsca do którego miały być przekazane odpady dopuszczały, a wręcz wymagały, by dostarczana stłuczka szklana klasyfikowana m.in. jako odpad o kodzie 19 12 05, posiadała zanieczyszczenia takie jak stwierdzone w dokumentacji fotograficznej i relacji funkcjonariuszy Urzędu Celno-Skarbowego,

6) przykładowych zdjęć odpadów stłuczki szklanej.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego nie może budzić wątpliwości, iż odpowiedzialność Spółki R GmbH & Co. KG, jako organizatora i nadawcy towaru, może być konsekwencją załadowania niewłaściwego towaru, o którym organizator przemieszczenia odpadów nic nie wie. Nie jest to okoliczność, która może powodować wyłączenie odpowiedzialności strony z uwagi na to, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. Realizując przewóz odpadów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, przedsiębiorca obowiązany jest znać i przestrzegać przepisów prawa obowiązujących w tej dziedzinie i powinien być świadomy konsekwencji występujących w przypadku stwierdzenia naruszeń.

Nieuprawnionym jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wyznaczenia stronie terminu do zajęcia stanowiska w sprawie. Organ I instancji w sposób prawidłowy zawiadomił bowiem Spółkę o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie, zaś strona zapoznała się z dokumentacją postępowania.

W odniesieniu do zarzutu niedokonania tłumaczenia przedstawionych przez kierowcę dokumentów organ wyjaśnił, iż nie wszystkie dokumenty przedstawione w toku kontroli stanowią dowód w sprawie, który zgodnie z przepisami prawa bezwzględnie podlega tłumaczeniu na język polski. Dowód taki musi mieć odniesienie do przedmiotu sprawy, który w obecnym postępowaniu obejmował odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV i IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Podczas przeprowadzonej kontroli drogowej, kierowca przedstawił jedynie kwit wagowy odnoszący się do masy przewożonych odpadów oraz informacje przy przemieszczeniu odpadów o kodzie 19 12 05, które nie były przedmiotem przemieszczenia na terytorium kraju. Ponadto druk informacyjny jest drukiem sformalizowanym i podobnie jak dokument przewozowy CMR nie wymaga tłumaczenia w postępowaniu.

Niezasadny był również zarzut naruszenia postępowania dowodowego w toku prowadzonej kontroli drogowej. Przedmiotowa kontrola drogowa odbyła się na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 3a) i f) u.t.d. Z treści art. 89 ust. 1 pkt 3 u.t.d. wynika, że funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej są uprawnieni na podstawie tego przepisu, do przeprowadzania kontroli w odniesieniu do zezwoleń wymaganych w międzynarodowym transporcie oraz dokumentów przy przewozie odpadów. Zatem dokumentacja fotograficzna kontrolowanego pojazdu, zeznania kierowcy, jak również dokumenty okazane w czasie kontroli pojazdu i przewożonego towaru stanowią wystarczający dowodowy dla wykazania naruszeń przepisów, bez konieczności ich potwierdzania innymi dowodami.

Protokół kontroli ma szczególne dowodowe znaczenie, gdyż jest często podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Istotne jest również, że podawane przez uczestniczących w kontroli informacje są z reguły wypowiadane "na gorąco", spontanicznie, bez kalkulowania ich znaczenia i ewentualnego wpływu na wynik sprawy, tak uzyskany dowód ma zatem walor szczególny.

Ponadto wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o ich wszczęcie. Natomiast podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli wobec podmiotów wykonujących przewozy drogowe stanowią przepisy u.t.d. Naruszenia te są ustalane w drodze czynności kontrolnych i powodują odpowiedzialność tych podmiotów określoną przepisami tej ustawy. Fakt przeprowadzenia kontroli dokumentowana jest poprzez sporządzenie protokołu kontroli, który jest następnie przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie tych naruszeń.

Decyzje w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w sprawach z zakresu transportu drogowego podejmują dwa różne organy, a mianowicie organ I instancji nakładający karę i w postępowaniu odwoławczym organ nadrzędny nad tym organem. Organ odwoławczy postanowieniem z [...] lutego 2023 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentacji zdjęciowej, jak i z opinii biegłego z zakresu gospodarki odpadami na okoliczność składu i charakterystyki odpadów, gdyż dokument urzędowy sporządzony przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska jest dokumentem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ władzy publicznej i stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dowód taki korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności dokumentu) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jakkolwiek domniemania te mogą być obalone, to jednak z tych względów dokument urzędowy staje się najbardziej wiarygodnym środkiem dowodowym. Mimo wniosku pełnomocnika strony o ponowne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu gospodarki odpadami, organ wyraził już swą decyzję w tym zakresie w przedmiotowym postanowieniu. Ponadto art. 78 § 2 k.p.a. pozwala na pominięcie wniosków dowodowych strony, jeżeli jej żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Jednocześnie mnożenie podobnych wniosków dowodowych prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego, bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W tych okolicznościach, organ odmówił uzupełnienia materiału dowodowego o protokół "szczególnych oględzin" GIOŚ gdyż protokół ten jest dokumentem wewnętrznym, wytworzonym w postępowaniu GIOŚ, który strona miała prawo pozyskać własnym sumptem i ewentualnie przedstawić w toku postępowania odwoławczego.

Adresatem powiadomienia GIOŚ z [...] maja 2021 r. jest niemiecki przedstawiciel ochrony środowiska, do którego zostało skierowane pismo, na podstawie stosownych umów międzynarodowych. Organ celno-skarbowy otrzymał pismo jedynie do wiadomości, bez szczególnej dokumentacji prowadzonego postępowania przez GIOŚ, przemawiającej za wycofaniem towaru za granicę państwa.

Ocena przedstawionych przez pełnomocnika strony dowodów wskazuje, że Spółka R (dawniej: R Sp. z o.o.), do której były przewożone odpady, decyzją z [...] stycznia 2014 r. otrzymała zezwolenie na przetwarzanie odpadów na terenie zakładu w postaci szkła opadowego innego niż wymienione w 10 11 11, opakowań ze szkła i szkła oraz odpadów powstających w wyniku przetwarzania odpadów szklanych w postaci metali żelaznych, metali nieżelaznych i innych odpadów z mechanicznej obróbki odpadów innych niż wymienionych w 19 12 11, z uwzględnieniem rocznej ilości przetwarzania odpadów szklanych i masy pozyskania innych odpadów. W decyzji zaznaczono, iż Zakład R prowadzi sortowanie stłuczki, której celem jest wyeliminowanie kamieni, kawałków ceramiki, metali, tworzyw sztucznych i papieru. Jednakże w wyniku kontroli przewożonych odpadów, w ocenie WIOŚ, odpady stłuczki szklanej posiadały również zanieczyszczenia w postaci gruzu, ziemi, folii i pyłu betonowego. Zatem ich rodzaj i ilość spowodowały podjęcie decyzji o nielegalnym przemieszczeniu odpadów z Niemiec do Polski oraz zwrot odpadów do Niemiec przez podmiot odpowiedzialny za ich nielegalną wysyłkę. Ponadto z analizy roboczego tłumaczenia protokołu kontroli z [...] maja 2021 r., nie wynika, aby próba została pobrana z przedmiotowego transportu. Dokument nie posiada informacji o sposobie pobrania prób, ilości prób, miejsc i głębokości pobrania prób w naczepie transportowej. Z treści protokołu wynika jedynie, że pobrano próbę o wadze 54.80 kg, w której znajdowały się frakcje ceramiki, kamieni, porcelany metali nieżelaznych i żelaznych, materiałów organicznych.

Mając na uwadze, iż kontrolowany towar posiadał zanieczyszczenia w postaci gruzu, ziemi, folii i innych zanieczyszczeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej oraz ujętych w powiadomieniu GIOŚ z [...] maja 2021 r., przedłożony dowód w postaci protokołu kontroli jest w ocenie organu dokumentem niewiarygodnym. Ponadto załączone zdjęcia odpadów szklanych, zmagazynowanych na placu, również nie są adekwatnym dowodem, który mógłby bez żadnych wątpliwości zastąpić dowód urzędowy, sporządzony przez organ ustawowo powołany do oceny i klasyfikacji przedmiotowych odpadów, zatrzymanych w dniu kontroli drogowej.

Skoro ustalenia stanu faktycznego nie zostały przez stronę skutecznie podważone, to brak było również podstaw do zastosowania art. 81a § 1 k.p.a. regulującego kwestię rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść strony.

Ewidentnie organizatorem przemieszczenia odpadów była Spółka R GmbH & Co. KG. W przedstawionych okolicznościach ta Spółka była odpowiedzialna za załadunek odpadów na środek transportowy i jako organizator i nadawca przewozu odpadów winna być szczególnie zainteresowana procesem załadunku i kontrolą odpadów, których przewóz zadeklarowała w dokumencie przewozowym.

Okoliczności towarzyszące zdarzeniu w dniu [...] maja 2021 r., tj. nielegalne międzynarodowe przemieszczenie mieszaniny niesklasyfikowanej pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV i W/A, świadczą o planowanym, z góry powziętym zamiarze naruszenia przez Spółkę R GmbH & Co.KG przepisów prawa.

W sprawie brak było przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 92c) ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z akt sprawy nie wynika również przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c) ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.t.d. czy na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.

Stan faktyczny sprawy jest oczywisty i wynika z utrwalonego materiału dowodowego. Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Natomiast żądanie przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeśli spełnione zostaną dwa warunki. Po pierwsze, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a po drugie, gdy okoliczności te nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem. Jeżeli organ, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy prowadzące postępowanie dowodowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia adekwatne i wystarczające są inne dowody. Zgromadzona dokumentacja pozwoliła organowi I instancji na prawidłowe określenie stanu faktycznego oraz dokonanie określenia prawidłowej kwalifikacji prawnej, bez konieczności zebrania dodatkowych dowodów.

Organ wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, działał zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a., podjął wszelkie czynności w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i na podstawie jego całokształtu ocenił, czy dane okoliczności zostały udowodnione. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wykazał fakty, które uznał za udowodnione, wskazał na dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których odmów ono argumentom Strony wiarygodności. Wyjaśnił podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art.107 § 3 k.p.a.). Fakt, że analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez stronę rezultatów nie może być powodem do kwestionowania rzetelności poczynań organów celno-skarbowych.

Na powyższą decyzję DIAS R Ost GmbH & Co.KG, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i z art. 15 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji mimo wydania jej bez zamieszczenia w aktach postępowania pierwszoinstancyjnego kluczowych materiałów w sprawie, jakimi były fotografie przewożonych odpadów oraz zawarcie tych materiałów dopiero na etapie postępowania odwoławczego przy jednoczesnym oddaleniu wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu z tych materiałów, co doprowadziło do sytuacji, w której strona została pozbawiona jednej instancji administracyjnej w zakresie tych materiałów znajdujących się w aktach postępowania:

2) art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu pisma WIOŚ za dokument urzędowy, podczas gdy pismo to nie posiada wszystkich elementów konstytuujących tego rodzaju dokument, w szczególności jego sporządzenie nie jest przewidziane powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a nadto ocenieniu go jako w pełni wiarygodny, mimo iż nie opierał się on na samodzielnych oględzinach przedmiotowych odpadów dokonanych przez WiOŚ, a stanowił jedynie bezrefleksyjne potwierdzenie relacji pracowników organu I instancji nieposiadających w tym zakresie wiedzy eksperckiej:

3) art. 76 § 3, art. 78 § 1 k.p.a. i art. 78 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez odmowę przez organ II instancji przeprowadzenia przez Spółkę dowodów przeciwko treści rzekomego dokumentu urzędowego – pisma WIOŚ z [...] maja 2021 r., motywowanego wyłącznie odgórnym przyjęciem przez organ, że dokument ten i tak miałby wyższą wartość dowodową niż wnioskowane przez stronę dowody z opinii biegłego, fotografii oraz z innych dokumentów urzędowych, a nadto motywowanego tym, jakoby okoliczności wskazane w dokumencie urzędowym nie podlegały jakimkolwiek dalszym dowodom jako udowodnione w rozumieniu art. 78 § 2 k.p.a., podczas gdy powyższe nie może stanowić podstawy odmowy przeprowadzenia dowodu:

4) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na wybiórczym wykorzystywaniu materiałów zgromadzonych w aktach postępowania jako dowody, w tym z pominięciem pisma GIOŚ z dnia [...] maja 2021 roku, które w jednej części uzasadnienia decyzji zostało uznane przez organ za dokument "wewnętrzny" zaś w innej jego części za dowód podważający dowody zgłaszane przez stronę, jak również zdjęć odpadów załączonych dopiero na etapie postępowania odwoławczego:

5) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 7b k.p.a. polegające na odmowie przeprowadzenie dowodu z protokołu szczegółowych oględzin odpadów mających stanowić podstawę do sporządzenia pisma GIOŚ z dnia [...] maja 2021 r. argumentowanego tym, jakoby Spółka była obowiązana sama zapewnić sobie ten dokument, mimo iż oczywistym jest że organ dysponował w aktach postępowania pismem sporządzonym w oparciu o ten wnioskowany dowód z dokumentu, wobec czego jego pozyskanie było konieczne dla dokonania oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nadto polegające na zakomunikowaniu tych względów stronie dopiero na etapie uzasadnienia decyzji, co pozbawiło ją możliwości jakiegokolwiek pozyskania tego dokumentu, mimo że mogła ona w sposób usprawiedliwiony oczekiwać wnioskowanego uzupełnienia materiału dowodowego w ramach współdziałania organów administracji:

6) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zignorowanie twierdzeń strony związanych z dowodami z dokumentów podniesionymi w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. wskazujących na to, że decyzja ta uznaje materiał szklany wymagający doczyszczenia (a więc taki jak przedmiotowe przewożone odpady) za stanowiący odpad o kodzie 19 12 05, a zamiast tego przytoczenia w uzasadnieniu decyzji jedynie względów przetwarzania odpadów o innych kodach, jak również zignorowaniu wskazania strony zawartego na str. 3 pisma z [...] kwietnia 2023 r., że wyniki badań załączone do odwołania dotyczyły ogółu odpadów tego rodzaju wytwarzanych w zakładzie Spółki w Niemczech;

7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wykluczenie przydatności dowodów z dokumentów złożonych przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r., z tego powodu, że decyzje opisujące proces przetwarzania odpadów wskazywały na wysortowywanie ze stłuczki szklanej odpadów takich jak kamienie, kawałki ceramiki, metale, tworzywa sztuczne i papier, podczas gdy w przewożone odpady zawierały rzekomo także gruz, ziemię, folię i pył betonowy, a więc zdaniem organu innego rodzaju odpady, podczas gdy samo doświadczenie życiowe wskazuje że są to materiały tego samego rodzaju jak przewidziane przedmiotowymi zezwoleniami;

8) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na rozpoznaniu sprawy w sposób stronniczy, z góry zakładający jakoby rzekome naruszenie Spółki miało charakter "planowany, z góry powziętym zamiarem", mimo braku jakichkolwiek dowodów przemawiających za takim ustaleniem, które to określenia wywodzące się z przepisów prawa karnego wykluczają możliwość budowania zaskarżoną decyzją zaufania do działania organów administracji, jak również wskazują na nieobiektywne, z założenia nastawione przeciwko Spółce prowadzenie postępowania.

Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej w skrócie p.p.s.a.) o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego; ewentualnie, w przypadku niestwierdzenia przesłanek dla wydania wyroku umarzającego postępowanie administracyjne, wnoszę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja DIAS z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], utrzymująca w mocy wydaną w I instancji decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] nakładającą na Spółkę karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za organizację przemieszczenia odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia.

Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż przedmiotem kontrolowanego transportu były nie, jak wynikało z przedstawionych przez stronę dokumentów, odpady klasyfikowane do kodu B202019 12 04 (odpady szkła w postaci nierozproszonej), lecz mieszanina odpadów – odpad niesklasyfikowany pod żadnym kodem w załącznikach III, IIIB, IV ani IVA do rozporządzenia nr 1013/2006 (tzw. odpady spoza list wykazanych w wymienionych załącznikach) w postaci "szkła kolorowego, folii, plastiku, nakrętek metalowych, korków od wina, zmieszana z drobnym gruzem i ziemią, pokryta znaczną ilością pyłu betonowego". Powyższych ustaleń dokonano na podstawie m.in. dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oględzin górnej części naczepy, a także treści pism WIOŚ z dnia [...] maja 2021 r. i GIOŚ z dnia [...] maja 2021 r. W toku kontroli wykonano również fotografie przewożonego ładunku.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE.L.2006.190.1), określającego procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów na terenie Unii, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia (art. 1). W myśl art. 2 pkt 1) tego rozporządzenia "odpady" są zdefiniowane zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE i oznaczają wszelkie substancje lub przedmioty należące do kategorii określonych w załączniku I, które ich posiadacz usuwa, zamierza usunąć lub ma. obowiązek usunąć. Natomiast "mieszanina odpadów", zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia, oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów, która to mieszanina nie została zaliczona do żadnej z kategorii w załącznikach III, IIIB, IV i IVA. Odpady w pojedynczym przemieszczeniu, obejmującym dwa lub więcej rodzajów odpadów transportowanych osobno, nie są uważane za mieszaninę odpadów. Z kolei w myśl art. 2 pkt 35 lit. a) przywołanego rozporządzenia nielegalne przemieszczanie oznacza przemieszczanie odpadów dokonane m.in. bez zgłoszenia i zgody wszystkich właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy przewidujące sankcje za naruszanie przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki, by zapewnić ich stosowanie. Ustanowione sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa Członkowskie zawiadamiają Komisję o Ich krajowych przepisach w zakresie zapobiegania nielegalnym przemieszczaniom i wykrywania ich, a także sankcji za nielegalne przemieszczenia.

Jak wynika z ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1792 ze zm.), organem właściwym w zakresie międzynarodowego przemieszczenia odpadów, odpowiedzialnym za wykonanie rozporządzenia nr 1013/2006 jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska (art. 3 ust. 1), natomiast zadania oraz właściwość Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie nadzoru nad międzynarodowym obrotem odpadami, w szczególności dotyczące egzekwowania przepisów, o których mowa w art. 50 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1013/2006, określają przepisy odrębne (art. 3 ust. 3).

Podstawową regulację prawną w tym zakresie, dotyczącą podejmowania i wykonywania transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) oraz niezarobkowego przewozu drogowego (krajowego i międzynarodowego) stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, określająca m.in. zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to – zgodnie z art. 4 pkt 22 – obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 lit. a-y) u.t.d. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. c, r u.t.d. użyte w ustawie obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów oraz ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

Przepisy art. 92a u.t.d. regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy, jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Pod pojęciem każdej innej osoby wykonującej inne czynności związane z przewozem drogowym należy, zgodnie z art. 92a ust. 11 u.t.d., rozumieć w szczególności: spedytora, nadawcę, odbiorcę, załadowcę, organizatora wycieczki, organizatora transportu, operatora publicznego transportu zbiorowego.

Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie (art. 92a ust. 1 u.t.d.). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Z kolei zgodnie z zapisem Ip. 4.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia sankcjonowany jest karą pieniężną w wysokości 12.000 złotych.

W ocenie Sądu kwestia rodzaju przewożonych odpadów (ich klasyfikacji) nie została jednakże w niniejszej sprawie należycie udowodniona. Jak wynika z treści art. 75 § 1 k.p.a., w toku postępowania administracyjnego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu oględziny zewnętrznej, wierzchniej warstwy przewożonego ładunku, dokonane przez funkcjonariuszy UCS podczas kontroli w dniu [...] maja 2021 r., oraz treść pism WIOŚ z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] i GIOŚ z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] nie stanowiły jednakże materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne przesądzenie o sposobie zakwalifikowania tych odpadów do określonego kodu, wobec niedokonania przez organ ustaleń w zakresie dokumentacji posiadanej przez WIOŚ. Z treści znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru datowanego na [...] maja 2021 r. wynika, iż funkcjonariusze celno-skarbowi dokonali oględzin jedynie górnej części naczepy (wywrotki), jednakże jak wynika z dalszej części formularza, na potrzeby wydania rzetelnej opinii przez WIOŚ towar został udostępniony inspektorom WIOŚ w miejscu wstrzymania dalszego transportu, tj. na parkingu drogowym przejścia granicznego w [...]. Zatem NUCS z jednej strony – po własnych oględzinach górnej części naczepy – udostępnił kontrolowany ładunek inspektorom WIOŚ celem przeprowadzenia oceny przewożonego towaru, "na potrzeby wydania rzetelnej opinii przez WIOŚ", z drugiej natomiast strony organy obydwu instancji w toku prowadzonego postępowania nie zwróciły się do WIOŚ o posiadaną przez niego dokumentację, w szczególności o ewentualny protokół szczegółowych oględzin poddanego kontroli towaru. Poza dokonanymi przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oględzinami górnej części naczepy organy poprzestały na załączeniu do akt sprawy przywołanych wyżej pism WIOŚ i GIOŚ, przy czym organ odwoławczy sam przyznaje w zaskarżonej decyzji, iż adresatem drugiego z tych pism jest niemiecki przedstawiciel ochrony środowiska w Poczdamie, do którego zostało ono skierowane na podstawie stosownych umów międzynarodowych. Organ celno-skarbowy otrzymał to pismo jedynie do wiadomości, bez szczegółowej dokumentacji.

Powyższe prowadzi do konkluzji, iż materiał dowodowy nie został w niniejszej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, również z tego względu, iż o uzupełnienie materiału dowodowego o protokół "szczegółowych oględzin" odpadów, o którym mowa w piśmie GIOŚ z dnia [...] maja 2021 r., wnioskowała w toku postępowania administracyjnego skarżąca Spółka. Informacja o nieuwzględnieniu przez DIAS tego konkretnego wniosku została stronie zakomunikowana w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2023 r., a więc w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie administracyjne. Spółka nie miała już zatem możliwości samodzielnego zwrócenia się do WIOŚ o omawianą dokumentację, a następnie przedłożenia jej w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego. Wniosek ten został wprawdzie zgłoszony przez skarżącą Spółkę na etapie postępowania odwoławczego, jednakże analiza akt sprawy wskazuje, iż w toku całego postępowania materiał dowodowy sprawy był gromadzony przez organy fragmentarycznie. Dokumentacja fotograficzna z przeprowadzonych dnia [...] maja 2021 r. przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oględzin została bowiem załączona do akt sprawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego, po wydaniu decyzji przez organ I instancji i dopiero wówczas strona mogła się z tym dowodem zapoznać.

Uzupełnienie materiału dowodowego o ewentualną szczegółową dokumentację WIOŚ na temat kontrolowanego ładunku oraz jego ocena, było również istotne w świetle przedłożonych przez Spółkę decyzji i postanowień Starosty z [...] stycznia 2014 r., [...] września 2014 r., [...] stycznia 2017 r. oraz z [...] lutego 2017 r. zezwalających na przetwarzanie na terenie Zakładu [...] (a więc jak wynika z akt sprawy, w miejscu przeznaczenia kontrolowanego transportu) opakowań ze szkła, dopuszczających powstawanie w wyniku przetworzenia odpadów takich jak metale żelazne, metale nieżelazne, szkło, inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów. Jak wynika z tych decyzji, przetwarzanie miało polegać m.in. na doczyszczaniu w celu doprowadzenia stłuczki szklanej do takich parametrów jakościowych, aby powstał gotowy produkt.

Ponadto – co również istotne – zwrócenie się przez organ celno-skarbowy do WIOŚ o tę dokumentację pozwoliłby na zweryfikowanie, czy organ ochrony środowiska dokonał swoich ustaleń istotnie w oparciu o samodzielne, szczegółowe oględziny przewożonego towaru, czy jego pracownicy pobrali i badali próbki kontrolowanych odpadów, czy też może oparto się jedynie na nadesłanym protokole z oględzin górnej części naczepy dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych i sporządzonej przez nich dokumentacji fotograficznej, przedstawiającej wierzchnią część odpadów znajdujących się w naczepie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 9 czerwca 2021 r., II SA/Gl 190/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Omawiana wyżej okoliczność stanowi w ocenie Sądu naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji DIAS na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z tej przyczyny odnoszenie się przez Sąd do kwestii materialnoprawnych niniejszej sprawy byłoby na obecnym jej etapie przedwczesne. W związku z powyższym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

W toku ponownego rozpoznania sprawy – nie przesądzając na obecnym etapie o treści decyzji kończącej niniejsze postępowanie – DIAS, czyniąc zadość wymogowi wynikającemu z art. 153 p.p.s.a., winien zwrócić się do WIOŚ o nadesłanie posiadanej przez ten organ dokumentacji (ewentualnie do GIOŚ, w zależności od tego, który organ znajduje się w jej posiadaniu) na temat poddanego kontroli w niniejszej sprawie ładunku, w szczególności protokołu ze szczegółowych oględzin tego ładunku – o ile taki protokół został przez te organy sporządzony – a następnie oceny uzupełnionego materiału dowodowego i wydania decyzji kończącej postępowanie, z uwzględnieniem regulacji zawartych zarówno w k.p.a. jak i przepisach prawa materialnego, w tym ustawy o transporcie drogowym.

Zawarte w pkt II sentencji wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.), a także w treści § 2 pkt 5 w związku z 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Na zasądzoną tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę złożyła się również opłata skarbowa od złożonego przez stronę skarżącą dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.