Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 348/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1 pkt 1 lit a) i c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 65
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 110 ust. 1 i 3, art. 174
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 70 ust. 4 i 5, art 41, art. 76 ust. 1, art. 174
journal: Dz.U. 2018 poz 138
law: Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ Policji") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej za 2018 r.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

E. P. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") została przeniesiona z dniem [...] października 2018 r. ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa (dalej: "SOP") w wyniku porozumienia zawartego w dniu [...] sierpnia 2018 r. między Komendantem Służby Ochrony Państwa (dalej: "Komendant SOP") a Komendantem Głównym Policji. Podstawę prawną przeniesienia stanowił art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2019 r., poz. 828 ze zm.), dalej: "ustawa o SOP", oraz § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. poz. 391), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r.".

Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Komendant SOP mianował wnioskodawczynię, przeniesioną do służby w SOP z zachowaniem ciągłości służby, na stopnień i stanowisko służbowe w SOP. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a." ww. rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. E. P. zwróciła się do KGP z wnioskiem o wypłacenie nagrody rocznej za służbę pełnioną w [...] Policji w 2018 r.

KGP decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) w związku z art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, odmówił wnioskodawczyni przyznania nagrody rocznej za 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał art. 110 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 174 ust. 1 ustawy o SOP. Zaznaczył, iż nagroda roczna nie jest świadczeniem związanym z odejściem ze służby, ani nie przysługuje z tytułu rozwiązania stosunku służbowego w Policji, ale zależna jest od okresu służby świadczonej w danym roku kalendarzowym. Zgodnie bowiem z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Reguły tej nie stosuje się m.in. w przypadku określonym w art. 110 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy, tj. gdy policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7 tej ustawy.

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 110 ust. 9 ustawy o Policji nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda. Przy czym policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (art. 110 ust. 10 ustawy). W niniejszej sprawie istotnym jest jednak rozróżnienie sytuacji policjanta zwalnianego ze służby w Policji od przeniesionego do innej służby, na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy właściwymi organami.

Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy o SOP, funkcjonariusz Policji (...) może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Służbie Ochrony Państwa, jeżeli wykazuje predyspozycje do jej pełnienia. Z kolei art. 70 ust. 4 ww. ustawy wskazuje, iż funkcjonariusz przeniesiony ze służby w Policji do służby w Służbie Ochrony Państwa zachowuje ciągłość służby, zatem służba w Policji traktowana jest równorzędnie ze służbą w SOP. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w służbie ochrony państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 111), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r.", Komendant Służby Ochrony Państwa, określając okres służby i staż funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w Służbie Ochrony Państwa.

KGP podkreślił, że stosownie do art. 70 ust. 5 ustawy o SOP funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby. Zachowanie "ciągłości służby", o której mowa w art. 70 ust. 4 ww. ustawy oznacza więc, że funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w SOP prawo do nagrody rocznej oraz wypłata tego świadczenia jest ustalane przez przełożonego właściwego ze względu na miejsce aktualnie pełnionej służby. Przeniesienie pomiędzy służbami wstrzymuje przyznanie odprawy oraz innych należności dla "odchodzącego" funkcjonariusza, które są należne z tytułu rozwiązania stosunku służbowego, jak również tych, które są przewidziane dla funkcjonariusza odchodzącego ze służby, ale nie muszą być należne z tytułu rozwiązania stosunku służbowego. Obliguje to podmiot zatrudniający (właściwego przełożonego) w dotychczasowej służbie do nierealizowania wypłaty wymienionych należności wobec funkcjonariusza przenoszonego do SOP.

Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż wobec KGP powstaje jakiekolwiek roszczenie z tytułu przyznania prawa do nagrody rocznej za rok, w którym funkcjonariusz Policji został przeniesiony do służby w SOP, tj. za rok 2018. W dniu, w którym materializuje się to prawo, wnioskodawczyni nie była już policjantem, ale funkcjonariuszem SOP, natomiast zobowiązanym zgodnie z art. 110 ust. 13 ustawy o Policji do przyznania prawa do nagrody rocznej jest przełożony właściwy w sprawach mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Wnioskodawczyni, w chwili gdy roszczenie stało się wymagalne, nie miała już w Policji przełożonego, o którym mowa w przywołanym przepisie, bowiem od dnia przeniesienia, tj. od dnia [...] października 2018 r., jest nim Komendant SOP.

Z tych względów w stosunku wnioskodawczyni KGP nie jest organem właściwym do przyznania i wypłaty, w jakiejkolwiek części, nagrody rocznej za rok 2018.

Końcowo organ podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10 dotyczącym funkcjonariusza pełniącego służbę w Straży Granicznej do dnia 31 grudnia 2009 r. a następnie przeniesionego z tej służby - z dniem 1 stycznia 2010 r. - do służby w Policji, orzekł, że "wypłata nagrody rocznej dla skarżącej nie może być zrealizowana przez Komendanta (...) Oddziału Straży Granicznej, bowiem skarżąca od dnia 1 stycznia 2010 r. nie jest już funkcjonariuszem Straży Granicznej, a funkcjonariuszem Policji. W związku z przeniesieniem, skarżąca niewątpliwie zachowała jednak ciągłość służby". W powyższej sprawie Sąd wskazał także, iż "roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne dopiero w dniu 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Tak więc roszczenie skarżącej nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia przez nią służby w Straży Granicznej, tj. do dnia 31 grudnia 2009 r.". Tym samym, z uwagi na wymagalność tego świadczenia, które niewątpliwie przysługiwało skarżącej w roku następnym, Sąd jednoznacznie wskazał, że organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej jest organ formacji, w której funkcjonariusz pełnił służbę na dzień 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda.

Pismem z dnia 12 stycznia 2020 r. E. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KGP z dnia [...] listopada 2019 r. zarzucając naruszenie:

1) § 12 i § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w związku z art. 110 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji w związku z art. 70 ust. 6 ustawy o SOP poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organ Policji - ostatni przełożony miejsca pełnienia służby w Policji (w tym przypadku KGP) nie jest zobligowany do przyznania funkcjonariuszowi Policji (byłemu funkcjonariuszowi [...] Policji) przeniesionemu do dalszej służby w SOP prawa do nagrody rocznej w proporcjonalnej wysokości do okresu służby w Policji mimo spełnienia przez niego przesłanek określonych w art. 110 ustawy o Policji,

2) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia decyzji, w tym przede wszystkim zawarcie w nim jedynie lakonicznych stwierdzeń mogących prowadzić do przyjęcia za prawidłową tezy, że w sprawie doszło do wykładni przepisów contra legem,

3) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co doprowadziło do niemożności zgłoszenia wniosków dowodowych - pism z Ministerstwa SWiA kierowanych m.in. do KGP na okoliczność, że skarżącej przysługuje prawo do nagrody rocznej z Policji za proporcjonalny okres pełnienia służby w tej formacji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z pisma Dyrektora Departamentu Porządku Publicznego MSWiA z dnia [...] marca 2019 r. I.dz. [...], które nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a które jednoznacznie potwierdza argumentację i stanowisko zaprezentowane w skardze.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż nabycie prawa do nagrody rocznej nie jest w żaden sposób uzależnione od tego, czy dany funkcjonariusz pełni nadal służbę w roku, w którym ma być wypłacona nagroda roczna. Zależy jedynie od faktu czy funkcjonariusz pełnił służbę w roku, za który nagroda przysługuje, tj. 2018r., a zatem czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 110 ustawy o Policji. Okoliczność więc, że skarżąca nie była już policjantem w dniu 1 stycznia 2019 r. nie ma żadnego wpływu na zasadność wypłaty świadczenia.

Dalej skarżąca powołała § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018r. wskazując, iż kluczowym jest, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, a zatem także dotyczące nagrody rocznej (bowiem jest to świadczenie pieniężne okresowe), może uznać je za zrealizowane jedynie pod warunkiem, że funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu lub za dany okres. Termin "otrzymał" w przypadku świadczeń pieniężnych okresowych należy odczytywać jako "nabył prawo", bowiem termin wypłaty tego typu świadczeń pieniężnych jest regulowany ustawowo i organ nie ma możliwości dokonania jego wcześniejszej wypłaty (art. 110 ust. 9 ustawy o Policji) chyba, że przepis wskazuje, iż taka sytuacja może mieć miejsce w określonym stanie faktycznym (np. art. 110 ust. 10 ustawy o Policji). Powyższe daje zatem podstawę do przyjęcia za prawidłową tezy, iż Komendant SOP może uznać, że określone świadczenie okresowe z tego samego tytułu lub za ten sam okres służby zostało zrealizowane w sytuacji, w której funkcjonariusz nabył do niej prawo w określonym wymiarze w dotychczasowej jednostce organizacyjnej Policji.

W innym natomiast przypadku Komendant SOP, mając na względzie przepis § 12 ww. rozporządzenia, wobec niespełnienia przez funkcjonariusza przesłanki określonej w art. 110 ust. 3 ustawy o Policji, zobligowany jest do przyjęcia, iż jeden dzień służby i stażu w Policji odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP i przyznać prawo do nagrody rocznej takiemu przeniesionemu funkcjonariuszowi na podstawie ustawy o SOP za cały okres (tj. rok kalendarzowy), uwzględniając jednak uposażenie takiego funkcjonariusza, które zostało mu wypłacone w dotychczasowej jednostce organizacyjnej Policji.

Zapis § 12 ww. rozporządzenia reguluje dwie sytuacje: 1) funkcjonariusz przeniesiony został w trakcie trwania miesiąca z Policji do SOP - wówczas uposażenie z SOP podlega odpowiedniemu zmniejszeniu, ponieważ za okres służby w Policji funkcjonariuszowi należy się uposażenie z Policji; 2) funkcjonariusz przeniesiony został w trakcie roku z Policji do SOP - wówczas za ten rok nabył prawo do nagrody rocznej zarówno w Policji (co reguluje art. 110 ustawy o Policji), jak i w SOP. W takiej sytuacji rozporządzenie wskazuje, że Komendant SOP odpowiednio zmniejsza wysokość nagrody rocznej. Metodykę odpowiedniego zmniejszania nagrody rocznej regulują z kolei ustawy pragmatyczne zarówno Policji jak i Służby Ochrony Państwa. Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane w załączonym do skargi piśmie z dnia [...] marca 2019 r. I.dz. [...] Dyrektora Departamentu Porządku Publicznego MSWiA.

Zdaniem skarżącej, podniesiony w zaskarżonej decyzji argument jakoby ciągłość służby świadczyła o tym, że to Komendant SOP powinien wypłacić nagrodę roczną za okres służby w Policji nie jest trafny. Faktem jest, że rozporządzenie MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. gwarantuje tzw. ciągłość służby (§ 1 i § 12). Jednak terminy "ciągłość służby" i "równorzędny" należy odróżnić od należności finansowych, które ustawodawca w ustawach pragmatycznych i prawodawca w ww. rozporządzeniu postanowili uregulować w sposób precyzyjny i odmienny.

KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych powodów aniżeli w niej podniesione.

Poza sporem jest, że na mocy porozumienia zawartego w dniu [...] sierpnia 2018r. między Komendantem Służby Ochrony Państwa a Komendantem Głównym Policji E. P. została przeniesiona z dniem [...] października 2018 r. do służby w SOP z zachowaniem ciągłości służby.

Spornym w niniejszej sprawie jest to, organ której ze służb jest właściwy do wypłaty skarżącej nagrody rocznej za 2018 r. w sytuacji, gdy skarżąca nie otrzymała tego świadczenia w Policji.

Podstawą zmiany formacji, w której skarżąca pełniła służbę było przeniesienie. Instytucja ta znana jest przede wszystkim tzw. stosunkom służbowym o charakterze publicznoprawnym i jest wyrazem dyspozycyjności funkcjonariusza pełniącego służbę, wyrażającej się w jego zależności od podmiotu, na rzecz którego pełni służbę. Natura prawna przeniesienia nie jest jednorodna, jednak najczęściej oznacza ono zmianę określonych elementów stosunku służbowego przy zachowaniu jego bytu prawnego (tożsamości prawnej), np. zmianę stanowiska służbowego albo miejsca pełnienia służby.

W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z przeniesieniem znacznie dalej idącym. Przeniesienie przewidziane w art. 70 ustawy o SOP powoduje bowiem zmiany w zasadzie wszystkich, poza podmiotem pełniącym służbę, elementów dotychczasowego stosunku służbowego. Trudno zatem przyjąć, że dotychczasowy stosunek służbowy zachowuje swą tożsamość - jest tym samym stosunkiem prawnym po przeniesieniu. Przede wszystkim nie jest już stosunkiem służbowym w Policji, lecz stosunkiem służbowym w odrębnej formacji - Służbie Ochrony Państwa. Niemniej jednak ustawodawca nie wiąże tego przeniesienia z ustaniem dotychczasowego stosunku służbowego (w Policji) i nawiązaniem następnego (w SOP). Wprowadza instytucję przekształcenia stosunku służbowego, opartego na fikcji prawnej, tj. uznaniu, że stosunek przekształcony jest nieprzerwaną kontynuacją stosunku służbowego sprzed przeniesienia, z wynikającymi stąd konsekwencjami dla uprawnień przeniesionego funkcjonariusza.

W przypadku funkcjonariusza Policji ustawa o Policji nie traktuje przeniesienia policjanta do innej formacji jako przesłanki ustania jego stosunku służbowego - zwolnienia ze służby (art. 41). Ustawa o SOP nie uznaje natomiast przeniesienia funkcjonariusza innej formacji do służby w SOP za sposób powstania stosunku służbowego funkcjonariusza SOP (art. 76 ust. 1). Teza ta znajduje potwierdzenie w przepisach, obowiązującego od dnia 19 stycznia 2019 r., rozporządzenia MSWiA z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa. Według § 6 ust. 2 pkt 4 i 5 tego rozporządzenia, w porozumieniu w sprawie przeniesienia zawartym pomiędzy Komendantem SOP i Komendantem Głównym Policji określa się: datę ustania służby w jednostce organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę i datę, od której liczy się początek służby funkcjonariusza w SOP (analogiczne regulacje zawierał § 7 ust. 2 pkt 4 i 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie przenoszenia do służby w Służbie Ochrony Państwa). Nie powinno budzić wątpliwości, że terminologia rozporządzenia odnosi się do faktów związanych z przeniesieniem, a nie do czynności prawnych (decyzji) składających się na przeniesienie. Data ustania służby i data, od której liczy się początek służby funkcjonariusza SOP to nie to samo, co data zwolnienia ze służby i data nawiązania stosunku służbowego.

Potwierdzeniem i zarazem konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę modelu przeniesienia funkcjonariusza innej służby do służby w SOP, mającego zresztą swój odpowiednik w ustawie o Policji (art. 25a), są regulacje zawarte w przepisach art. 70 ust. 4 i 5 ustawy o SOP. W myśl tego pierwszego funkcjonariusz Policji przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby. Funkcjonariuszowi przeniesionemu w tym trybie do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby (art. 70 ust. 5). Ustawodawca nie wyjaśnia pojęcia ciągłości służby. Zdaniem Sądu należałoby przyjąć, że chodzi tu o potraktowanie przekształconego stosunku służbowego jako nieprzerwaną kontynuację stosunku zatrudnienia przed przeniesieniem, a więc przyjęcie, jakby nie nastąpiła zmiana formacji. Innymi słowy, chodzi o uznanie służby w innej formacji (Policji) za równorzędną ze służbą w SOP m.in. z punktu widzenia zachowania i nabycia uprawnień związanych ze służbą. Przemawia za tym również treść § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r., według którego Komendant SOP, określając okres służby i stażu funkcjonariusza, uznaje je za równorzędne i przyjmuje odpowiednio, że jeden dzień służby i stażu w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej, Służbie Celno-Skarbowej lub Centralnym Biurze Antykorupcyjnym odpowiada jednemu dniowi służby i stażu w SOP (tożsame rozwiązanie przewidywał § 13 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r.).

Przepis art. 70 ust. 5 ustawy o SOP, który stanowi, że funkcjonariuszowi przeniesionemu do SOP nie przysługuje odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby ma wobec tego charakter deklaratywny. Jedynie potwierdza, że skoro w następstwie przeniesienia nie nastąpiło odejście ze służby wskutek zwolnienia ze służby, to przeniesionemu funkcjonariuszowi nie przysługują świadczenia z tytułu takiego odejścia.

Nagroda roczna jest świadczeniem przewidzianym zarówno w ustawie o Policji, jak i w ustawie o SOP. Uprawnienie do tego świadczenia w razie przeniesienia policjanta na podstawie art. 70 ustawy o SOP do służby w SOP należy zatem oceniać na podstawie obu tych regulacji prawnych, z uwzględnieniem charakteru prawnego i skutków przeniesienia.

Według art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3 tego artykułu). Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 10).

Przepis art. 174 ustawy o SOP stanowi, że funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje (ust. 1). Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda (ust. 2). Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia (ust. 2a). Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej 3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy służby w danym roku (ust. 3). Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał:

1) z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;

2) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;

3) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza, zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 2982 Kodeksu pracy;

4) ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 4).

Z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że nagroda jest świadczeniem przysługującym za dany rok kalendarzowy służby w Policji, pod warunkiem że policjant pozostawał w tym roku w służbie co najmniej przez 6 miesięcy. Prawo do nagrody powstaje zatem z upływem roku kalendarzowego. Zasada ta odnosi się również do policjanta, który w trakcie roku kalendarzowego został przeniesiony do służby w SOP. Nie ma w tym przypadku zastosowania przepis art. 110 ust. 10, ponieważ przeniesienie policjanta do służby w SOP nie wymaga zwolnienia go ze służby w Policji.

Policjant przeniesiony do służby w SOP nabywa zatem prawo do nagrody rocznej dopiero z upływem roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie jako funkcjonariusz SOP, a nie jako policjant. Zgodnie z wyżej przedstawionym rozumieniem ciągłości służby, znajdującym potwierdzenie w § 12 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r., okres służby w Policji policjanta przeniesionego do służby w SOP należy traktować na równi z okresem służby w SOP. Prowadzi to do wniosku, że policjant przeniesiony w ciągu roku kalendarzowego do SOP nabywa z upływem tego roku prawo do nagrody rocznej w SOP.

Przyjęcie odmiennej interpretacji, zakładającej, że w takiej sytuacji nagroda roczna jest wypłacana w stosownej części za okres faktycznej służby w Policji przez właściwy organ Policji, a w części związanej ze służbą w SOP przez Komendanta SOP nie znajduje, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, dostatecznego uzasadnienia zarówno w art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, jak i w przepisach o nagrodzie rocznej zawartych w ustawie o SOP. Przepis przytoczonego wyżej art. 174 ustawy o SOP nie przewiduje możliwości nabycia prawa do nagrody rocznej w SOP przez funkcjonariusza, który nie służył w SOP przez cały rok kalendarzowy z wyjątkiem określonym w ust. 3 tego artykułu. Ten wyjątek nie dotyczy jednak funkcjonariusza przeniesionego do służby w SOP, lecz funkcjonariusza mianowanego do służby w SOP w trakcie poprzedniego roku kalendarzowego. A zatem stanowisko, że funkcjonariusz przeniesiony z Policji do SOP nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji, proporcjonalnie do okresu pozostawania w służbie w Policji w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło przeniesienie, prowadzi - w świetle art. 174 ustawy o SOP - do pozbawienia funkcjonariusza prawa do "uzupełniającej" nagrody w SOP za ten rok kalendarzowy. Takie rozwiązanie podważałoby zawartą w art. 70 ust. 4 ustawy o SOP gwarancję zachowania ciągłości służby w razie przeniesienia.

Można stwierdzić, że przedstawionego stanowiska Sądu nie podważają przepisy wykonawcze do ustawy o SOP, w szczególności § 13 rozporządzenia MSWiA z 13 grudnia 2018 r. Przepis ten stanowi, że Komendant SOP, określając należności pieniężne o charakterze jednorazowym lub przysługujące za dany okres, uważa je za zrealizowane, jeżeli w czasie pełnienia służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych funkcjonariusz otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego samego tytułu. Uposażenie funkcjonariusza z tytułu służby w SOP oraz nagroda roczna podlegają odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli za ten sam okres funkcjonariusz nabył prawo do uposażenia z tytułu służby w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych (przepis o tożsamej treści zawierał § 14 rozporządzenia MSWiA z dnia 15 lutego 2018 r.).

Odnosząc się do ww. przepisu rozporządzenia należy mieć na uwadze hierarchię norm prawnych, z której wynika po pierwsze, że akt wykonawczy nie może być niezgodny z ustawą i po drugie, że przepisów ustawy nie można interpretować kierując się treścią aktu wykonawczego (rozporządzenia). Przyjęty w § 13 ww. rozporządzenia sposób bilansowania należności pieniężnych, które przeniesiony funkcjonariusz otrzymał pozostając w służbie przed przeniesieniem i które mu przysługują z tego samego tytułu w SOP po przeniesieniu, nie przystaje do ustawowych regulacji dotyczących nagrody rocznej. Jak już wyżej wskazano, z art. 110 ust. 1 i 3 ustawy o Policji nie wynika, że policjant przeniesiony do innej służby, a więc niezwolniony ze służby w Policji, nabywa prawo do nagrody rocznej w Policji w roku przeniesienia. Ustawa o służbie w SOP (art. 174) również nie daje policjantowi przeniesionemu do SOP prawa do nagrody rocznej w SOP za okres służby w tej formacji pozostały do końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło przeniesienie.

Przedstawiony powyżej pogląd wskazuje na zasadność stanowiska organu Policji jedynie co do braku obowiązku wypłaty nagrody rocznej skarżącej za okres służby w Policji w 2018 r. i nie przesądza o trafności wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej nagrody rocznej za 2018r. Odmowa przyznania nagrody rocznej, stanowiąca merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, nie może mieć miejsca, albowiem brak jest podstaw prawnych do jego wydania. Zarówno odmowa przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej, jak i jej obniżenie uregulowane są w sposób ścisły w ustawach pragmatycznych obu służb - w art. 110 ustawy o Policji i art. 174 ustawy o SOP, a żadna z wymienionych tam okoliczności w stosunku do skarżącej nie zachodzi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP powołał się na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1848/10 (publ. CBOSA), dotyczącym także przeniesienia funkcjonariusza z jednej służby do drugiej "z zachowaniem ciągłości służby" (ze Straży Granicznej do Policji). Nie dostrzegł jednak, że wyrok ten dotyczył nie odmowy przyznania nagrody rocznej - jak w niniejszej sprawie - a przekazania wniosku funkcjonariusza organowi właściwemu do wypłaty takiej nagrody rocznej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zawarty w tym orzeczeniu i wskazuje, że organ Policji - uznając się niewłaściwym w sprawie wniosku skarżącej o wypłatę nagrody rocznej - miał obowiązek przekazania podania do organu właściwego zgodnie z art. 65 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie (§ 1). Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (§ 2).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że przeniesienie funkcjonariusza Policji do służby w SOP z zachowaniem ciągłości służby nie jest rozwiązaniem stosunku służbowego, a jedynie kończy wykonywanie obowiązków funkcjonariusza Policji - przerywa więź dotychczasowej podległości służbowej i automatycznie poddaje takiej podległości tego funkcjonariusza w innej formacji - w tym przypadku w SOP - w ramach kontynuacji stosunku służbowego. Przeniesienie w trybie art. 70 ustawy o SOP jest więc instrumentem specyficznej migracji funkcjonariuszy pomiędzy formacjami. W konsekwencji wypłata nagrody rocznej dla skarżącej nie może być zrealizowana przez Komendanta Głównego Policji, bowiem skarżąca od dnia [...] października 2018 r. nie jest już funkcjonariuszem Policji, a funkcjonariuszem SOP.

Zauważyć również należy, że w związku z przeniesieniem skarżąca zachowała ciągłość służby, z czego wynika, że nabyła prawo do otrzymania nagrody rocznej za 2018 r. w pierwszym kwartale 2019 roku, a nie otrzymawszy jej w tym terminie jej roszczenie o wypłatę nagrody rocznej stało się wymagalne w dniu 1 kwietnia 2019 r., a więc 1 kwietnia następnego roku, za który przysługuje nagroda. Oznacza to, że roszczenie skarżącej nie stało się wymagalne jeszcze w czasie pełnienia służby w Policji, tj. do dnia [...] września 2018 r. Tym samym KGP nie był organem właściwym do wypłaty nagrody rocznej.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organ Policji wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił treści art. 65 k.p.a. i wbrew braku własnej właściwości merytorycznie rozstrzygnął o odmowie przyznania skarżącej nagrody rocznej za 2018 r., chociaż - jak wynika z uzasadnienia decyzji - miał na względzie jedynie brak własnej kompetencji do wypłaty tego świadczenia.

Komendant Główny Policji będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

Końcowo zauważyć należy, że Sądowi znane są odmienne, co do meritum sprawy, poglądy wyrażone np. w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/19 i z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2722/19 (publ. CBOSA). Jednakże z powodów przedstawionych powyżej Sąd tych zapatrywań nie podziela.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.