Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 318/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Wywiadu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 104 poz 710
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2450/20 w sprawie ze skargi M. K. na rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z dyspozycji na stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2450/20 oddalił skargę M.K. na rozkaz personalny Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia z dyspozycji na stanowisko służbowe.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej: "Szef SKW") rozkazem personalnym z [...] października 2020 r. nr [...] przeniósł M.K. (dalej: "skarżący") z dniem 16 listopada 2020 r. z dyspozycji Szefa SKW na stanowisko służbowe głównego specjalisty w Ekspozyturze SKW w S. (stopień etatowy – płk, grupa uposażenia – 21, wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - 21%, dodatek za stopień – 1115 zł, dodatek służbowy w wysokości 55% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień).

Szef SKW w podstawie prawnej powołał art. 9 ust. 1 i 3, art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 75 i art. 79 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1529 ze zm., zwana dalej: "u.s.f.SKWiSWW") oraz § 3 ust. 3, § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 25 września 2006 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2020 r. poz. 474, zwane dalej: "Rozporządzeniem").

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Szef SKW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę M.K. uznając, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem.

Uznając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w sprawie rozpoznawanej organ działał z urzędu, mając na względzie potrzeby Inspektoratu SKW w P. Dlatego też Szef SKW miał prawo, powołując się na potrzeby służby, w ramach swoich uprawnień, przenieść skarżącego do pełnienia służby w innej miejscowości. Uprawnienie to może być wykorzystywane do wzmocnienia jednostki organizacyjnej, w której wystąpiły braki kadrowe, co miało miejsce w sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że wnioskiem o mianowanie skarżącego na stanowisko głównego specjalisty Ekspozytury SKW w S. wystąpił 25 września 2020 r. Dyrektor Inspektoratu SKW w P. Szef SKW w ramach swoich ustawowych uprawnień miał więc prawo zrealizować przyjętą przez siebie politykę kadrową, racjonalnie i celowo wykorzystując funkcjonariuszy w ramach skutecznego i odpowiedniego działania całej podległej mu formacji.

Sąd I instancji stwierdził, że nie było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozkazu personalnego Szefa ABW. Wbrew stanowisku skarżącego, w sprawie możliwe było powołanie się w podstawie prawnej ww. rozkazu na obie normy: art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW, w celu uregulowania sytuacji służbowej funkcjonariusza, który z dyspozycji Szefa SKW został przeniesiony na stanowisko służbowe w innej miejscowości do czasowego pełnienia służby. Z art. 13 ust. 3 i z art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW wynika bowiem instytucja przeniesienia. Pierwszy z przepisów dotyczy przeniesienia na określone stanowisko służbowe, a drugi przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości. Powołanie jako podstawy prawnej w zaskarżonym rozkazie art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW jest również istotne z tego względu, że zabezpiecza sytuację socjalno-bytową funkcjonariusza przeniesionego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, stosownie do przepisów ww. Rozporządzenia. Nie zachodziła więc kolizja przy zastosowaniu przez Szefa SKW łącznie ww. unormowań prawnych - art. 13 ust. 3 i z art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M.K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji niewłaściwie zastosowano art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW poprzez wskazanie w podstawie prawnej zaskarżanej decyzji (rozkazu personalnego) rzeczonych przepisów regulujących dwie, niedające się łącznie zastosować instytucje prawne, co w konsekwencji powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 151 p.p.s.a w sytuacji, gdy w zaskarżonej decyzji niewłaściwie zastosowano art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW.

Jak wynika z treści art. 13 ust. 3 u.s.f.SKWiSWW po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 7, chyba że spełnia warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

Na wstępie zaznaczyć należy, że skarżący kasacyjnie nie zarzucił błędnej wykładni tych przepisów, a jedynie błędne ich zastosowanie. Stwierdzić także należy, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował stanu faktycznego zaistniałego w sprawie i przyjętego przez Sąd I instancji. Zatem należy przyjąć, że skarżący kasacyjnie na moment wydania rozkazu personalnego z [...] października 2020 r. pozostawał w dyspozycji Szefa SKW. Dlatego w sprawie możliwe było powołanie się w podstawie prawnej ww. rozkazu na obie normy: art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW, w celu uregulowania sytuacji służbowej funkcjonariusza, który z dyspozycji Szefa SKW został przeniesiony na stanowisko służbowe w innej miejscowości do czasowego pełnienia służby. Na podstawie art. 13 ust. 3 u.s.f.SKWiSWW nastąpiło przeniesienie skarżącego z dyspozycji Szefa SKW na określone stanowisko służbowe - głównego specjalisty (stopień etatowy – płk, grupa uposażenia – 21, wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - 21%, dodatek za stopień – 1115 zł, dodatek służbowy w wysokości 55% uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień). Natomiast działając na podstawie art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW Szef SKW miał prawo, powołując się na potrzeby służby, w ramach swoich uprawnień, przenieść z urzędu skarżącego do pełnienia służby w innej miejscowości tj. do Ekspozytury SKW w S. Inspektoratu SKW w P. Zatem jak zasadnie przyjął Sąd I instancji nie zachodziła więc kolizja przy zastosowaniu przez Szefa SKW łącznie ww. unormowań prawnych - art. 13 ust. 3 i z art. 14 ust. 1 u.s.f.SKWiSWW. Instytucje wskazane w ww. przepisach nie wykluczały się w stanie faktycznym sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.