Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 114/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1801
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.
article: par. 2, par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1676
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1231/20 w sprawie ze skargi P Sp. z o.o. z siedzibą w Ł na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 marca 2020 r. nr 46/2020 w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P .Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na rzecz Ministra Aktywów Państwowych 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z 27 stycznia 2020 r. nr 3624.2019 Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., działając na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 - dalej jako ustawa) i § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 10 września 2013 r. w sprawie wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz.U. z 2013 r. poz. 1140) ustalił dla P. Sp. z o.o. w Ł. (dalej skarżąca, spółka) opłata za używanie trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 20.430 zł (wyliczoną wedle wzoru 30 x 30 x 22,70 zł).

II.

Decyzją z 16 marca 2020 r. nr 46/2020, po rozpatrzeniu odwołania spółki, Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wskazując jako podstawę prawną art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych.

Wyjaśnił, że [...] sierpnia 2019 r., zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w Hotelu [...] w S., zajmowanym na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Kontrola została przeprowadzona w obecności prezes zarządu spółki – M. B.

W trakcie kontroli ujawniono 30 odbiorników telewizyjnych: 1 odbiornik TV marki [...] w recepcji oraz 28 odbiorników TV w pokojach i 1 odbiornik TV marki [...] w kręgielni. Do odbiorników doprowadzona była antena naziemna. W trakcie kontroli odbiornik [...] w recepcji był włączony i odbierał program [...]. Stwierdzony okres używania odbiorników w kontrolowanym lokalu wynosił dwa miesiące i został ustalony na podstawie oświadczenia M. B. W protokole z kontroli odnotowano pouczenie o obowiązku rejestracji odbiorników RTV zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych oraz okoliczność braku ich rejestracji. Ponadto protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez prezesa zarządu skarżącej. Do protokołu załączono oświadczenie M. B., opatrzone datą [...] sierpnia 2019 r., z którego wynika, iż 30 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, przy czym uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe albowiem 28 telewizorów znajduje się w pokojach, w których są goście.

Po dokonanej kontroli, w dniu [...] sierpnia 2019 r. strona dokonała rejestracji 30 odbiorników telewizyjnych.

W tych okolicznościach ziściły się podstawy do ustalenia opłaty abonamentowej.

III.

Wyrokiem z 9 września 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1231/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na ww. decyzję Ministra Infrastruktury.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że z protokołu kontroli z [...] sierpnia 2019 r. oraz załączonego do niego oświadczenia wiedzy prezesa zarządu spółki wynika, że w lokalu, w którym skarżąca prowadzi działalność hotelarską, w chwili kontroli znajdowało się 30 odbiorników telewizyjnych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów.

W trakcie kontroli kontrolowany nie dysponował dowodem zarejestrowania ww. odbiorników pomimo, że zgodnie z oświadczeniem M. B. okres ich używania wynosił dwa miesiące. Dodać przy tym należy, że zgodnie z odpisem z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki aktualnym na dzień przeprowadzenia kontroli, prezes zarządu jest uprawniona do jednoosobowej reprezentacji strony a zatem oświadczenie takie należałoby traktować jako oświadczenie strony postępowania, co do okoliczności istotnych w sprawie, a nadto przyjętych w zaskarżonej decyzji zgodnie z twierdzeniami spółki przedstawionymi w toku kontroli.

Zdaniem WSA organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie bez wątpienia upłynął czternastodniowy termin przewidziany na zarejestrowanie wspomnianych odbiorników. Zgodnie bowiem z § 2 i 3 rozporządzenia, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, przy czym zgłoszenie takie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. W sytuacji gdy przedmiotowe odbiorniki były używane od 2 miesięcy przed dniem dokonania kontroli, to należy uznać, że strona uchybiła terminowi ich rejestracji przewidzianemu we wspomnianych przepisach prawa.

Zgodnie z ustaleniami kontroli i oświadczeniem prezes zarządu spółki, w lokalu znajdowało się 30 sprawnych odbiorników. W świetle okoliczności, że oświadczenie w przedmiocie ilości odbiorników telewizyjnych znajdujących się w hotelu, daty od jakiej są używane i ich sprawności zostało złożone przez M. B. uprawnioną do jednoosobowej reprezentacji skarżącej, zasadnie wraz z poczynionymi ustaleniami kontrolujących, oświadczenie to, załączone do protokołu kontroli, stało się podstawą przyjęcia za zaistniałe faktów w nim zaświadczonych. Z racji funkcji osoby składającej to oświadczenie powinno być ono uznane za oświadczenie samej strony w przedmiocie okoliczności istotnych w świetle niniejszej sprawy. Okoliczności zaś znajdujące potwierdzenie w tym oświadczeniu i zgodnie z jego treścią stały się następnie podstawą ustaleń faktycznych organów, przy czym zasadnie uznały one, że nie zaistniały żadne okoliczności pozwalające odmówić im wiarygodności i mocy dowodowej w tej sprawie.

Protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Dane wymagane w tej sprawie dla wydania decyzji wynikają zatem z prawidłowo sporządzonego protokołu i załączonego do tego protokołu oświadczenia skarżącej. Nadto strona kwestionując fakty wynikające z tych dokumentów, nie przedłożyła żadnych przeciwdowodów, które skutkować mogłyby inną oceną wyniku postępowania dowodowego niż przyjęta przez organy i nie uczyniła tego ani w toku postępowania administracyjnego ani w samej skardze. Nie przedłożyła np. dowodu zakupu telewizorów, czy montażu anteny w terminie poprzedzającym, nieprzekraczającym ustawowego, 14-dniowego terminu przewidzianego na zgłoszenie, czy też dowodu rejestracji odbiorników przed datą kontroli, co zresztą nie byłoby możliwe albowiem rejestracja nastąpiła po dniu kontroli tj. w dniu [...] sierpnia 2019 r. Fakt dokonania tej rejestracji został uwzględniony przez organy obu instancji i z tego też powodu strona zasadnie nie została zobowiązana do rejestracji odbiorników na zasadzie art. 7 ust. 6 ustawy.

W ocenie WSA przyjęty w sprawie stan faktyczny należy uznać za wiarygodny, znajdujący oparcie w aktach administracyjnych i ustalony w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Nie można zatem skutecznie postawić organom zarzutu braku, bądź niewłaściwego zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Dowody zebrane w aktach stanowiły kompletny i spójny materiał dowodowy, wystarczający do poczynienia istotnych ustaleń faktycznych w sprawie. Organy nie miały też obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie, ponad te wynikające z oświadczenia samej skarżącej, a ujęte w złożonym oświadczeniu albowiem zawierały one oświadczenie wiedzy strony, co do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, tj. ile odbiorników niezarejestrowanych znajdowało się w lokalu spółki, od kiedy i czy umożliwiony był natychmiastowy odbiór programu. Organ nie miał przy tym obowiązku i potrzeby poszukiwania dowodów kwestionujących twierdzenia skarżącej złożone w toku kontroli w sytuacji, gdy nie było żadnych wątpliwości co do ich zgodności z faktycznym stanem rzeczy. Nie można też w tym kontekście czynić zarzutu organowi co do nieusprawiedliwionego odwołania się w zaskarżonej decyzji do okoliczności związanej z zaszeregowaniem hotelu do obiektów trzygwiazdkowych i twierdzenia co do wyposażenia lokalu w telewizory, czy też nieprzedstawienia przez stronę dowodów poświadczających zakup telewizorów. Są to bowiem okoliczności, które słusznie zostały uznane przez organ za poświadczające dodatkowo za zgodnym z prawdą oświadczeniem złożonym przez spółkę w osobie jej prezes zarządu, co do ww. okoliczności.

Prawidłowo także została wyliczona opłata za używanie trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jej wysokość wynika wprost z art. 5 ust. 3 ustawy. Opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Natomiast wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosić musiała łącznie 20.430 zł.

IV.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła P. Sp. z o.o. w Ł. zaskarżając go w całości i zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1801 ze zm. - dalej jako "o.a.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w postaci nienależytego wykonania obowiązku kontroli skutkującego błędnym stwierdzeniem, że Skarżąca jest posiadaczem trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych umożliwiających natychmiastowy odbiór programu, podczas gdy Organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, co skutkowało niesłusznym obciążeniem Skarżącej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1676 ze zm. - dalej jako "rozporządzenie") w zw. z art. 7 ust. 6 a.o. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w postaci nienależytego wykonania obowiązku kontroli skutkującego uznaniem, że Skarżąca nie zarejestrowała trzydziestu odbiorników telewizyjnych w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie, które to ustalenia Organ poczynił na podstawie własnych założeń i domysłów, nie biorąc pod uwagę stanowiska strony Skarżącej;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w postaci nienależytego obowiązku kontroli skutkującego nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji, że Organ nie rozpatrzył całości materiału dowodowego i w konsekwencji:

a) uznał, że Skarżąca była w momencie kontroli w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych i umożliwiający natychmiastowy odbiór programu odbiorników telewizyjnych, podczas gdy z żadnego materiału dowodowego nie wynika, aby wskazana liczba odbiorników została potwierdzona, jak również czy wskazane odbiorniki umożliwiały odbiór programu, co skutkowało niesłusznym obciążeniem Skarżącej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych,

b) uznał, że Skarżąca była w momencie kontroli w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych i umożliwiający natychmiastowy odbiór programu odbiorników telewizyjnych, a Organ nie ma obowiązku przeprowadzania w tym zakresie postępowania dowodowego, podczas gdy Skarżąca na etapie postępowania administracyjnego przedstawiała swoje wątpliwości w zakresie wiarygodności poczynionych przez Organ ustaleń, a Organ w ogóle się do nich nie odniósł i nie przeprowadził czynności wyjaśniających,

c) uznał, że Skarżąca była w momencie kontroli w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych i umożliwiający natychmiastowy odbiór programu odbiorników telewizyjnych przez okres dwóch miesięcy, a krótszego okresu posiadania ww. odbiorników Skarżąca nie wykazała ponieważ nie przedstawiła faktury ich zakupu lub innych dokumentów, podczas gdy Organ którego rolą jest zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego rozstrzygnąć sprawę, o takie dokumenty do Skarżącej się nie zwrócił,

d) uznał, że Skarżąca była w momencie kontroli w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych i umożliwiający natychmiastowy odbiór programu Odbiorników telewizyjnych, ponieważ hotel prowadzony przez Skarżącą został zaszeregowany jako obiekt trzy gwiazdkowy i nie jest prawdopodobne aby przez pięć lat nie został doposażony w odbiorniki telewizyjne o czym na pewno wiedziała Prezes Zarządu Skarżącej, podczas gdy samo zaszeregowanie hotelu nie oznacza automatycznego doposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne umożliwiające odbiór programu, a wobec trwającej rozbudowy hotelu możliwe były opóźnienia w doposażaniu pokoi.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. W każdym z tych przypadków wniesiono także o orzeczenie o kosztach postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

V.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 p.p.s.a.

VII.

Niezasadne są wszystkie zarzuty procesowe, w których strona podnosi istotne naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Sądowi pierwszej instancji zarzucono dokonanie nienależytej kontroli sprawy, skutkujące nieuwzględnieniem faktu nierozpatrzenia przez organy całości materiału dowodowego. W efekcie tego uchybienia miało zdaniem spółki dojść do:

- błędnego uznania, że w momencie kontroli skarżąca posiadała trzydzieści niezarejestrowanych i umożliwiający natychmiastowy odbiór programu odbiorników telewizyjnych, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie potwierdza tej ilości oraz sprawności odbiorników,

- nieuwzględnienia ciężaru dowodzenia faktów przez organ, w sytuacji gdy spółka już na etapie postępowania administracyjnego prezentowała wątpliwości w zakresie wiarygodności czynionych ustaleń, co nie spotkało się z należytą oceną,

- błędnego uznania, że spółka posiadała odbiorniki telewizyjne przez okres dwóch miesięcy i nie wykazała krótszego terminu bowiem nie przedstawiła faktury ich zakupu lub innych dokumentów, w sytuacji gdy to organ powinien zgromadzić materiał dowodowy i o takie dokumenty do skarżącej się zwrócić,

- błędnego wnioskowania o posiadaniu przez spółkę spornych odbiorników na podstawie kategorii prowadzonego hotelu i małego prawdopodobieństwa, aby przez pięć lat nie został on doposażony w odbiorniki telewizyjne, podczas gdy zaszeregowanie obiektu nie oznacza automatycznego doposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne umożliwiające odbiór programu, a wobec trwającej rozbudowy hotelu możliwe były opóźnienia w doposażaniu pokoi.

Jak wskazano zarzuty procesowe są niezasadne. Ogólnie wyjaśnić trzeba, że z powołanych przez skarżącą kasacyjnie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika zasada prawdy obiektywnej oraz zasada dowodzenia faktów mających znaczenie w sprawie.

Niewątpliwe jest, że to na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie w danej sprawie spoczywa główny ciężar wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania i ocenienia dowodów oraz należytego wyjaśnienia powodów ich określonej oceny.

Niemniej jednak nie oznacza to, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, która wykazuje się bierną postawą w tym zakresie. Z treści powołanych wyżej przepisów, normujących postępowanie dowodowe, nie można wyprowadzić tego rodzaju wniosku, że to wyłącznie organy administracji publicznej zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, gdy ona środków takich nie przedstawia. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ nie zwalnia bowiem strony postępowania od współdziałania w jego realizacji. Jest to widoczne zwłaszcza wtedy, gdy dany środek dowodowy pozostaje w wyłącznej gestii strony, zaś dotychczasowe twierdzenia organu mają wystarczające oparcie w już zebranym materiale. W praktyce wynikająca z art. 77 § 1 k.p.a. określana jest mianem zasady koniecznego współdziałania organu i strony w wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy.

Z całą pewnością organy zebrały materiał dowodowy, który był wystarczający i kompletny dla wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Po pierwsze, w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że w obiekcie hotelowym skarżącej znajduje się trzydzieści niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Potwierdza to zarówno protokół kontroli sporządzony przez prawidłowo umocowanych kontrolerów oraz - co najistotniejsze - jasne i nie budzące jakichkolwiek zastrzeżeń oświadczenie spółki, złożone przez jej prezes zarządu, umocowaną do jednoosobowej reprezentacji.

Wskazać zatem należy, że dwa z trzydziestu telewizorów zostały bezpośrednio stwierdzone przez osoby kontrolujące. Potwierdzono również ich gotowość do działania (vide protokół wskazujący umiejscowienie odbiorników oraz nadawany w czasie kontroli program TV). Pozostałe odbiorniki rzeczywiście nie były przez osoby kontrolujące sprawdzane. Jednakże nie było takiej potrzeby, wobec opisanego wyżej oświadczenia prezes zarządu spółki, potwierdzającego ilość odbiorników oraz ich zdolność do działania. Pozwoliło to zatem na odstąpienie od dalszego weryfikowania faktu istnienia odbiorników i ich sprawności. Strona błędnie zatem zarzuca niewykazanie ilość odbiorników, nie chcąc dostrzec oświadczenia złożonego przez prezes zarządu, jak również tego, że odmienna postawa (np. wskazująca na brak odbiorników) wiązałaby się nieuchronnie z dalszym prowadzeniem czynności kontrolnych w poszczególnych pokojach. To zatem z wyłącznej inicjatywy spółki organ poprzestał na złożonym oświadczeniu, po to aby nie zakłócać spokoju przebywających w pokojach gości hotelowych. Formułowanie obecnie zastrzeżeń do tego rodzaju działania nie może i nie będzie korzystać z ochrony prawnej, której niezasadnie domaga się skarżąca.

Po drugie, całkowicie chybione są zarzuty wskazujące na nieprzeprowadzenie właściwej weryfikacji dowodów, bazowanie na domysłach i nie zażądanie przez skarżącą przedstawienia faktur zakupu telewizorów. Istotą tych twierdzeń jest całkowicie nieudolna próba wykazania, że spółka dosłownie na chwilę przed kontrolą zakupiła telewizory i zarejestrowała je w przewidzianym przez prawo terminie 14 dni, zatem nie może być karana.

Wyjaśnić należy autorowi skargi kasacyjnej, że to spółka jest zainteresowana podważeniem określonych twierdzeń organów, wynikających - co istotne - z prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego. To więc w interesie spółki leży przedłożenie faktury bądź faktur w celu udokumentowania określonego stanu (daty zakupu). Pomimo tego, że spółka, prowadząc działalność gospodarczą i właściwą w takim przypadku księgowość, bez wątpienia posiadała możliwość wykazania daty zakupu telewizorów (stanowią one bowiem koszt działalności spółki rozliczany księgowo), nie przedłożyła takich dokumentów nie tylko w toku kontroli ale do dnia wydania niniejszego wyroku. W związku z tym twierdzenie, że to organ powinien ich poszukiwać pozostaje chybione. To spółka powinna dowody te przedstawić, jako ich wyłączny dysponent. Wobec ich braku, w pełni wiążące są ustalenia organów.

Po trzecie, niezasadne jest twierdzenie, że WSA i organy oparły się na kategorii obiektu skarżącej jako wyłącznie przesądzającej o konieczności posiadania odbiorników telewizyjnych.

Jakkolwiek Sąd pierwszej instancji wskazuje na kategorię obiektu wiążąc ją z koniecznością posiadania telewizorów (taki jest wymóg w przypadku obiektów trzygwiazdkowych), to jednak okoliczność tę postrzega wyłącznie jako dodatkowo poświadczającą zgodność z prawdą oświadczenia złożonego przez spółkę.

Skarżąca kasacyjnie nie dostrzega zatem, że powołanie się na kategorię obiektu nie stanowiło podstawy ustaleń o posiadaniu odbiorników gotowych do użycia, a o prawdziwości oświadczenia spółki co do ich istnienia.

W tej sytuacji WSA w pełni zasadnie przyjął, że ustalony stan faktyczny sprawy jest wiarygodny i znajduje umocowanie w aktach administracyjnych. Niezasadne są więc twierdzenia o braku bądź niewłaściwym zgromadzeniu materiału dowodowego przez organy. Zebrane dowody stanowiły kompletny i spójny materiał, dając podstawę do wymierzenia opłaty. Słusznie przyjęto także, że organy nie miały obowiązku dalszego poszukiwania dowodów, ponad to co zgromadziły w ramach kontroli.

VIII.

Chybione są także oba zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W ich ramach strona przede wszystkim zwraca uwagę, odwołując się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., na niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 6 ustawy oraz § 2 i 3 rozporządzenia MAiC. Treść obu podniesionych zarzutów wskazuje na nienależyte - zdaniem strony - wykonanie obowiązku kontroli stanu faktycznego sprawy skutkujące błędnym przypisaniem spółce cechy posiadacza trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, pomimo nieprzeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, jak również błędne uznanie, że nie zarejestrowała ona owych trzydziestu odbiorników telewizyjnych w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie (w tym zakresie strona zarzuca organom czynienie niedopuszczalnych założeń, niepopartych dowodami).

Analiza obu podniesionych naruszeń wskazuje zatem, że pomimo formułowania uchybień materialnych (błędnego zastosowania normy prawnej), rzeczywistym celem strony jest podważenie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, które bazują na protokole kontroli oraz oświadczeniu prezes zarządu skarżącej spółki. W istocie więc spółka zwalcza zarzutami materialnymi prawidłowość (zupełność) ustaleń faktycznych, co może i powinno być czynione w ramach naruszeń procesowych, których nieskuteczną próbę spółka notabene podjęła.

Podkreślić wypada, że za niedopuszczalne uznać należy zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można bowiem skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 2 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 1107/22).

Jeżeli zatem skarżąca uważa, że ustalenia faktyczne poczynione w sprawie były błędne, to winna je zwalczać przede wszystkim odpowiednimi zarzutami procesowymi. W takiej sytuacji procesowej jak zastana w sprawie niniejszej (brak skutecznego podważenia ustaleń organu) formułowanie zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest niezasadne. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może bowiem opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu danego faktu. Jego skuteczność zależy od tego, czy stan faktyczny jest należycie ustalony. Winien on zatem nawiązywać do stanu faktycznego przyjętego w sprawie za podstawę orzekania, a nie do stanu hipotetycznego, jaki strona chciałaby w sprawie widzieć.

Jeszcze raz podkreślić należy, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ich ocenę można zwalczać jedynie za pomocą zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 830/23).

W niniejszej sprawie strona nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych w ramach których operował organ i WSA. Poza więc wskazaną wadliwością sformułowanych zarzutów materialnych (kwestionujących stan faktyczny), błędnie wskazano na naruszenie art. 7 ust. 6 ustawy i § 2 i 3 rozporządzenia. Ze stanu sprawy wynika bowiem, że skarżąca nie zarejestrowała w terminie odbiorników, które posiadała co najmniej od dwóch miesięcy. Twierdzenia spółki jakoby fakt ten nie został należycie ustalony i wyjaśniony, a strona pozbawiona możliwości wykazania momentu wejścia w posiadanie telewizorów, pozostaje w sferze daleko idących dywagacji.

IX.

Z tych względów skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).