Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 60/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 3 listopada 2022 r. nr SKO.415.108.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 2 września 2022 r. nr BG.6730.76.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz strony skarżącej B. sp. z o.o. w S. kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. Sp. z o.o. z/s w S. (dalej: "strona skarżąca", "Spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "SKO", "Kolegium") z 3 listopada 2022 r. nr SKO.415.108.2022 wydana w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 570) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej: "k.p.a.") oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, ust. 2, ust. 4, art. 61 ust. 1-5, art. 63 ust. 2-4 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm. – dalej "u.p.z.p.").

Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wnioskiem z 31 marca 2022 r. (uzupełnionym dnia 14 kwietnia 2022 r., zmienionym dnia 21 kwietnia 2022 r.) skarżąca Spółka zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: budowa elektrociepłowni na biogaz "[...]" o mocy do 0,5 MW, o lokalizacji: R., Gmina [...], obręb [...], dz. nr ew. [...] – fragment określony liniami regulacyjnymi terenu inwestycji o powierzchni 100m2.

Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy [...] decyzją z 2 września 2022 r. nr BG.6730.76.2022 odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanego przedsięwzięcia.

Organ wskazał, że dokonana analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikająca z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji wykazała, że nie zostały spełnione łącznie wymagania zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Jak wyjaśnił organ planowane przedsięwzięcie ujęte jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 – dalej: "rozporządzenie z 10 września 2019 r."). Przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor wezwany do jej przedłożenia, w zakreślonym terminie nie wywiązał się z nałożonego obowiązku. Z tej przyczyny Wójt uznał stwierdził brak możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji.

Nie zgadzając się z powyższym Spółka złożyła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 79a k.p.a. poprzez niezasadne wezwanie strony do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3, art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób zupełny i wyczerpujący i wydanie decyzji negatywnej pomimo, że przedłożony przez inwestora materiał dowodowy wskazuje, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie i stanowi samodzielną elektrociepłownię rolniczą na biogaz nie wymagającą wspomagania przez zewnętrzne obiekty czy instalacje; oparcie decyzji na błędnie sporządzonej analizie urbanistycznej, bowiem brak jest podstaw do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji; brak wyczerpującego uzasadnienia oraz brak przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu i niewyjaśnienie wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania decyzji.

Strona odwołująca kwestionowanej decyzji zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że inwestycja znajduje się na obszarze o którym mowa w ww. przepisie;

- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi

- § 2 ust. 1 pkt 3 i § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 10 września 2019 r. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm. – zwana dalej: "ustawą o udostępnianiu informacji"), poprzez błędną wykładnię i uznanie, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przepis jednoznacznie wyłącza obowiązek (a także możliwość) uzyskania takiej decyzji dla inwestycji dotyczącej budowy elektrociepłowni na biogaz w rozumieniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów z wyłączeniem odpadów niebędących biomasą;

- art. 12 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, że planowana inwestycja nie jest zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że nie zachodzą przesłanki wyłączające obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wobec powyższych zarzutów strona zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie do co istoty sprawy, ewentualnie przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wskazaną na wstępie decyzją z 3 listopada 2022 r. SKO w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium uznało, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z ustalonym stanem faktycznym i prawnym. Nie budzi też wątpliwości rzetelność prowadzenia postępowania i wyjaśnienia przesłanek będących podstawą uzasadnienia decyzji. Zamierzona inwestycja nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i nie jest zgodna z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami szczególnymi, bowiem jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

SKO wskazało, że planowana inwestycja ujęta jest w rozporządzeniu z 10 września 2019 r. W świetle definicji przedsięwzięcia zawartej art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji określenie, że zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, lub przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, nawet jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Kolegium powołało się także na wytyczne Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zgodnie z którymi pojęcie powiązań technologicznych należy interpretować szeroko i badać charakterystykę przedsięwzięć nawet jeśli pozornie są to dwie osobne inwestycje bez wzajemnych powiązań. Organ odwoławczy stwierdził, że należało rozważyć czy pomiędzy ww. instalacjami (biogazownia/elektrociepłownie) zachodziło będzie potencjalne prawdopodobieństwo powiązań technologicznych (np. wspólny element wykorzystywany przez poszczególne instalacje; wspólna droga; wspólny magazyn na substraty wykorzystywane w poszczególnych instalacjach). Analizując załączniki graficzne obrazujące koncepcję zagospodarowania terenu dla: biogazowni rolniczej wraz z niezbędną infrastrukturą umożliwiającą produkcję biogazu oraz elektrociepłowni (składających się tylko z: stacji transformatorowej, kogeneratora i kontenera uzdatniania biogazu - trzy instalacje; stacji transformatorowej i układu ORC- jedna instalacja), planowane elektrociepłownie nie będą mogły funkcjonować samodzielnie, ponieważ do ich funkcjonowania niezbędny jest biogaz, a same nie będą w stanie go wyprodukować. SKO wskazało, że mając na względzie powyższe przewiduje się/zakłada, że planowane elektrociepłownie korzystać będą z biogazu wyprodukowanego przez biogazownię rolniczą planowaną w bezpośrednim ich sąsiedztwie, co przełoży się na ich powiązanie technologiczne. Zaznaczyło, że w rozumieniu rozporządzenia z 10 września 2019 r., za powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia (utwardzone dojścia, dojazdy, mała architektura, zieleń urządzona, uprawy połowę itp.).

Kolegium wskazało także, że wszczęcie postępowania w tej sprawie wywołało sprzeciw mieszkańców dotyczący lokalizacji przedmiotowej inwestycji w bezpośredniej bliskości z budynkami mieszkalnymi. Zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji organ rozpatrzył wszystkie wnioski. Z treści decyzji wynika, że uwagi i wnioski, stron postępowania, mieszkańców oraz organizacji społecznych zostały uwzględnione, gdyż stwierdzono brak możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za bezzasadne. W jego ocenie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, stronom zapewniono czynny udział na każdym etapie postępowania. Podniesione zarzutu mają charakter subiektywny i nie znajdują potwierdzenia w badanym materiale dowodowym.

B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się uchylenia opisanej wyżej decyzji Kolegium i rozważenia zasadności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zawnioskowała także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Kwestionowanej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:

1. art. 79a k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że organ I instancji miał podstawy do wezwania strony do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły nieprawidłowości w zakresie przesłanek koniecznych do wydania decyzji udzielającej warunków zabudowy na przedmiotowej inwestycji;

2. art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 107 §1 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób zupełny i wyczerpujący oraz wydaniu negatywnej decyzji mimo w pełni zgromadzonego materiału dowodowego, a także oparcie się na niepełnym i niespójnym piśmie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z 23 maja 2022 r., podczas gdy materiał dowodowy przedłożony przez inwestora jasno wskazuje, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie i stanowi w pełni samodzielną elektrociepłownię rolniczą na biogaz niewymagającą w żadnym stopniu wspomagania przez zewnętrzne obiekty czy instalacje;

3. art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób zupełny i wyczerpujący oraz oparcie się przy wydawaniu decyzji jedynie na błędnie sporządzonej analizie urbanistycznej, podczas gdy brak jest jakichkolwiek podstaw do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji w sytuacji, gdy inwestycja będąca przedmiotem postępowania jest samodzielną elektrociepłownią na biogaz, a przepisy materialne nie przewidują, obowiązku uzyskania w/w decyzji, a także sam szeroko pojęty zamiar Inwestora nie sprawia, że kiedykolwiek zechce lub poczyni dalsze kroki w celu rozbudowy istniejącej inwestycji;

4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak pełnego i wyczerpującego uzasadnienia ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wraz z wyjaśnieniem podstaw prawnych, z przytoczeniem przepisów prawa poprzez wskazanie w uzasadnieni wyjaśnień, które uzasadniałyby zasadność wezwania z 27 maja 2022 r.;

5. art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. – poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu, poprzez niejasne wyjaśnienie przesłanek niezbędnych do wydania decyzji, oparcie się jedynie na informacji, że planowana elektrociepłownia nie będzie mogła samodzielnie funkcjonować. Istotą elektrociepłowni jest samodzielne funkcjonowanie, a jej praca nie wymaga korzystania z biogazowni znajdujących się w jej bezpośrednim sąsiedztwie, albowiem surowce będą dostarczane przez zewnętrznych dostawców;

6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia w całości.

Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że organ I instancji miał podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy planowane zamierzenie spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. i organ był zobligowany do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy;

2. art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zamierzenie znajduje się o obszarze o którym mowa w w/w przepisie, podczas gdy nieprawidłowości wskazane w wezwaniu Wójta Gminy [...] z dnia 27 maja 2022 r. nie znajdują żadnego prawnego uzasadnienia w przedmiocie postępowania dotyczącego wniosku Inwestora;

3. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że organ I instancji w sposób należyty uznał, iż planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z przepisami odrębnymi, podczas gdy Inwestor pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. przedłożył wyjaśnienia jednoznacznie wskazując, że nie zachodzą podstawy do uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzone przedsięwzięcia;

4. § 2 ust. 1 pkt 3 i pkt § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu i powielenie błędu organu I instancji uznając, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podczas gdy przepis jednoznacznie wyłącza obowiązek (a także możliwość) uzyskania takiej decyzji dla inwestycji dotyczącej budowy elektrociepłowni na biogaz w rozumieniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów z wyłączeniem odpadów niebędących biomasą;

- art. 12 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, że planowana inwestycja nie jest zespołem urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że nie zachodzą przesłanki wyłączające obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę SKO zwróciło się o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Co do zasady Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.)

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

Sąd podziela w całości stanowisko wyrażone przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 59/23 dotyczące budowy biogazowni rolniczej na dz. nr [...] oraz w wyroku z dnia 7 czerwca 2023 r., II SA/Rz 1665/22 dotycz. Budowy elektrociepłowni na biogaz na tej samej działce.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja w sposób istotny narusza art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przedstawił własnej oceny prawnej, ograniczając się do powielenia argumentacji przedstawionej przez Organ I instancji. Kolegium nie odniosło się do zarzutów odwołania, nie dokonało własnej oceny materiału dowodowego i nie zajęło własnego stanowiska co do tego, czy ustalenia faktyczne, poczynione przez Organ I instancji znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wobec braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że Kolegium nie wykazało przyczyn, dla których należało utrzymać w mocy decyzję Organu I instancji. Sąd po analizie akt sprawy uznał natomiast, że zastosowanie w okolicznościach faktycznych sprawy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a było nieuprawnione. Z tych przyczyn, wobec naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić. Sąd uznał również, że zaistniały podstawy do uchylenia decyzji Organu I instancji, bowiem ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydania decyzji o odmowie warunków zabudowy są niewystarczające, co doprowadziło do istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji Organu I a następnie II instancji, w sprawie przyjęto, że inwestycja nie spełnia wymogu, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku jej zgodności z przepisami odrębnymi, do których należą również regulacje dotyczące przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Z przepisu zawartego w art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. wynika konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia. O zakwalifikowaniu przedsięwzięcia – jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, decydują kryteria wskazane w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym należy mieć na uwadze definicję samego przedsięwzięcia, zawartą w art. 3 pkt 13 u.i.o.ś., który nakazuje traktować przedsięwzięcia powiązane technologicznie jako jedno przedsięwzięcie.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonej decyzji była inwestycja, polegająca na budowie elektrociepłowni na biogaz "[...]" o mocy do 0,5 MW w postaci układu kogeneracyjnego na potrzeby biogazowni rolniczej, o lokalizacji: R., Gmina [...], obręb [...], dz. nr ew. [...].

Jednak jak wynika z akt sprawy, w stosunku do ww. działki zostało złożonych pięć wniosków przez trzech różnych inwestorów, które dotyczą, oprócz budowy biogazowni rolniczej o mocy do 0,5 MW, także budowy czterech elektrociepłowni: w tym jednej typu ORC (o mocy do 200kW) oraz trzech na biogaz (o mocy każdej do 0,5 MW). Łączna powierzchnia terenu objętego wnioskami wynosi 9,950 m2.

Organ I instancji przyjął, że powyższe przedsięwzięcia są przedsięwzięciami powiązanymi technologicznie a Sąd wnioski w tym zakresie uznaje za prawidłowe i odpowiadające treści art. 3 pkt 13 u.i.o.ś.

Przepis art. 3 pkt 13 u.i.o.ś. pozwala na potraktowanie różnych przedsięwzięć jako jedno nawet wtedy, gdy prowadzone są przez dwa różne podmioty; warunkiem jest istnienie powiązań technologicznych miedzy nimi. Zamiarem ustawodawcy jest wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia, jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 13 maja 2021 r., IV SA/Po 38/21, LEX nr 3182836). Decyzja środowiskowa, o której mowa w art. 71 ust 1 u.i.o.ś. wydawana jest dla "przedsięwzięcia", przez które należy rozumieć nie tylko przedsięwzięcie objęte danym projektem budowlanym, ale również istniejące przedsięwzięcie powiązane technologicznie, kwalifikując je łącznie jako jedno, nawet wtedy, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Celem decyzji środowiskowej, wymaganej przed ustaleniem warunków zabudowy dla przedsięwzięć (inwestycji), które potencjalnie mogłyby - ze względu na swoje rozmiary bądź charakter - powodować nadmierną niedopuszczalną ingerencję w środowisko, jest określenie warunków, na jakich mimo to inwestycja może być realizowana tak, by tę ingerencję ograniczyć. Oddziaływania te mogą przybierać różne formy (hałas, emisje zapachów, drgań, promieniowania, zanieczyszczenia gleby, czy wody etc.) Nie ulega wątpliwości, że wielkość tych oddziaływań zależy od rozmiarów i charakterystyki danego przedsięwzięcia funkcjonującego jako całość, a zatem i warunki, jakie mają zapobiegać nadmiernym oddziaływaniom powinny być określane dla całego przedsięwzięcia. W związku z tym ustawodawca wprowadził w art. 3 pkt 13 u.i.o.ś. definicję "przedsięwzięcia" nakazując za takie uznawać projektowane zamierzenia wraz z istniejącymi już na danym obszarze inwestycjami, które stanowią technologiczną całość (zob. qyrok WSA w Lublinie z 2 lipca 2019 r., II SA/Lu 259/19, LEX nr 2714024, zob. również K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. IV, LEX/el. 2023, art. 71).

Analizując technologiczne powiązanie pomiędzy budową elektrociepłowni oraz biogazowni należy podzielić wnioski Organu I instancji co do tego, że planowane elektrociepłownie będą korzystać z biogazu wyprodukowanego przez biogazownię, co przełoży się na powiązanie technologiczne. Sąd nie podzielił przy tym argumentacji zawartej w skardze, że o braku technologicznego powiązania świadczy możliwość samodzielnego funkcjonowania elektrociepłowni i brak potrzeby korzystania z innej infrastruktury. Zdaniem Sądu kluczowe znaczenie ma bowiem fakt, że na działce nr [...] planowane są elektrociepłownie na biogaz a zatem, które wytwarzają energię wskutek przetworzenia w procesie spalania uprzednio wyprodukowanego biogazu rolniczego w biogazowni planowanej także na tej działce. Powyższe świadczy o powiązaniu technologicznym planowanej budowy biogazowni rolniczej, która ma dostarczać biogaz do elektrociepłowni. Oceniając więc konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy uwzględnić nie tylko parametry inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem, lecz także biogazowni rolniczej i trzech elektrociepłowni planowanych również na dz. nr [...]. Biogazownia wraz z czterema elektrociepłowniami jest powiązana technologicznie, bowiem służy do produkcji energii elektrycznej i cieplnej (por. wyroki: NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1303/13, z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 372/13 z 10 października 2014 r. sygn. akt II OSK 811/13, WSA w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 248/13, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 316/14).

Organ I instancji prawidłowo ocenił więc, że budowa biogazowni jest powiązana technologicznie z planowaną budową na tej samej działce czterech elektrociepłowni. Jednak w postępowaniu nie ustalono zasadniczej kwestii, tj. czy ww. przedsięwzięcie, oceniane jako całość spełnia kryteria, zawarte w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które powodują konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia przed uzyskaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Należy przy tym zauważyć, że zarówno Organy I, jak i II instancji nie odniosły się do argumentacji skarżącej Spółki, zawartej w piśmie z 14 czerwca 2022r. Skarżąca wywodziła, że zarówno parametry elektrociepłowni, jak i biogazowni, a także objęty zamierzeniem teren zabudowy przemysłowej nie spełniają kryteriów, zawartych w § 2 ust. 1 pkt 47, § 3 ust. 1 pkt 82, § 3 ust. 1 pkt 54b i § 3 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, kwalifikujących sporną inwestycję do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Należy wskazać, że § 3 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, w przypadku elektrociepłowni określa kryterium mocy cieplnej nie mniejszej niż 25 MW, które kwalifikuje tego rodzaju przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnośnie biogazowni rolniczej przepis § 3 ust. 1 pkt 82 ww. rozporządzenia wyłącza tego rodzaju inwestycje z kategorii przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko w przypadku gdy zainstalowana moc elektryczna jest nie większa niż 0,5 MW. Należy również uwzględnić, że § 3 ust 1 pkt 54 lit. b ww. rozporządzenia przewiduje że przedsięwzięciem potencjalnie znacząco oddziałującym na środowisko jest zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach nie objętych formami ochrony przyrody, wymienionymi w lit. a. Jak argumentowała skarżąca Spółka, parametry zarówno biogazowni rolniczej, jak i łącznie czterech elektrociepłowni przy uwzględnieniu planowanej zabudowy przemysłowej nie pozwalają na zakwalifikowanie tych inwestycji jako mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Deklarowane parametry przez Skarżącą znajdują potwierdzenie w piśmie Organu I instancji z 10 maja 2022r., stąd też zdaniem Sądu należało w toku postępowania ocenić, czy wskazane w tym piśmie inwestycje oceniane łącznie – wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. O zakwalifikowaniu danego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie decyduje wyłącznie fakt powiązania technologicznego inwestycji, lecz to, czy spełnia ona kryteria wskazane szczegółowo w przepisach § 2 i § 3 ww. rozporządzenia.

Organy I oraz II instancji nie przedstawiły w toku postępowania ustaleń, które pozwoliłyby stwierdzić, że inwestycja objęta wnioskiem, oceniana łącznie z pozostałymi przedsięwzięciami planowanymi na dz. nr [...], wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W uzasadnieniach decyzji Organy I oraz II instancji argumentowały, że Inwestor nie przedstawił decyzji o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia mimo, że planuje inwestycję powiązaną technologicznie z pozostałymi planowanymi elektrociepłowniami. Jednak Organy nie przedstawiły ustaleń co do łącznych parametrów inwestycji i nie skonfrontowały ich z kryteriami, wynikającymi z § 2 i § 3 ww. rozporządzenia. W tych okolicznościach Sąd ocenił, że stwierdzenie organu o braku spełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. ma charakter przedwczesny i nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co prowadzi do wniosku o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją Organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Sąd na rzecz Skarżącego zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się równowartość uiszczonego wpisu sądowego oraz koszty zastępstwa procesowego.