Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1958/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2024 r. sprawy ze skargi D. sp. j. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 października 2023 r. nr SKO.UL/41.7/363/2023/19051/RS w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 października 2023 r. nr SKO.UL/41.7/363/2023/19051/RS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania D. sp.j. z siedzibą w C. (dalej "inwestor", "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr. ewid. [...]i[...] , położonych w obrębie[...].

Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało m.in. art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1, ust. 2 art. 61 ust.1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 977 ze zm., dalej w skrócie u.p.z.p.) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej w skrócie k.p.a. ).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podało, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora złożony do Burmistrza Miasta i Gminy S. We wniosku wskazano, że planowana jest budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewid. [...]i[...], położonych w obrębie[...]. Burmistrz poinformował inwestora o braku możliwości wydania wnioskowanej decyzji dla elektrowni o mocy powyżej 500 kW lub o mocy powyżej 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VI i nieużytki, jednocześnie wskazując na możliwość odpowiedniej zmiany wniosku. Pomimo tego inwestor podtrzymał swój wniosek. Następnie decyzją z dnia 2 sierpnia 2023 r. Burmistrz umorzył postępowanie. Od decyzji tej inwestor wniósł zaś odwołanie.

W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji Kolegium przytoczyło i omówiło podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia. Według Kolegium nie budzi wątpliwości, że na terenie, na którym nie obowiązuje plan miejscowy budowa elektrowni fotowoltaicznej wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59 u.p.z.p., a nie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 50 tejże ustawy. Kolegium zauważyło przy tym, że gdyby prawodawca przewidywał całkowite wyłączenie stosowania przepisów chroniących ład przestrzenny w odniesieniu do elektrowni fotowoltaicznych to umieściłby je w katalogu inwestycji celu publicznego, tak jak to uczynił w przypadku morskich farm wiatrowych (art. 6 pkt 4a u.p.z.p.) albo elektrowni jądrowych (art. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących).

Kolegium przede wszystkim jednak wskazało na treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Sięgając do projektu ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw, a także opierając się na wykładni językowej tych przepisów przyjęło, że gminy mogą władczo wpływać na rozmieszczenie wolnostojących urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW lub o mocy przekraczającej 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki. Oznacza to, że tereny pod taką inwestycję "wskazuje" gmina w studium, a następnie w planie miejscowym. Przemawia za tym także wykładnia systemowa. Na poparcie tego stanowiska Kolegium przywołało wyroki sądów administracyjnych

Kolegium zaakcentowało także, że nie można przyjąć, by ww. przepisy odnosiły li tylko do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) a zakres ich stosowania był ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych.

Według Kolegium brak jest możliwości wydania decyzji o ustaleniu warunków dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocach przekraczających wartości określone w 10 ust. 2a u.p.z.p. Skoro zaś prawodawca nie dopuszcza lokalizowania w oparciu o decyzje z rozdziału 5 u.p.z.p. elektrowni fotowoltaicznych o mocach przekraczających wartości z art. 10 ust. 2a tejże ustawy, to nie było możliwe wydanie ani decyzji o ustaleniu ani o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem Kolegium byłoby to działanie wykraczające poza kompetencje organu wykonawczego gminy. Organ ten rozstrzygałby wówczas o materii zarezerwowanej dla rady gminy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika także, że według Kolegium przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ma zastosowanie tylko do tych inwestycji z zakresu fotowoltaiki, których moc nie przekracza progów wynikających z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Skoro zaś inwestor nie skorzystał z możliwości obniżenia mocy planowanej elektrowni do wartości umożliwiających organowi I instancji wydanie decyzji kończącej sprawę co do istoty, to według Kolegium postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Inwestor wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium, zaskarżając ją w całości.

W skardze zarzucono naruszenie art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a w związku z art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się rażąco błędną interpretacją woli ustawodawcy, że gmina może całkowicie zabronić lokalizowania elektrowni fotowoltaicznych o mocach przekraczających wartości podane w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., a więc w przypadku braku umieszczenia w studium powyższych elektrowni, nie jest możliwe wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zarzucono także naruszenie art. 61 ust. 3 oraz 10 ust. 2a u.p.z.p. w związku z art. 2 ust. 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii poprzez błędną wykładnię przejawiającą się bezzasadnym uznaniem, że art. 10 ust. 2a u.p.z.p. posługuje się węższym pojęciem niż pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" do którego odnosi się art. 61 ust. 3 u.p.z.p., z czego organ wywodzi istnienie wyjątku wyłączającego stosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w przypadku inwestycji budowy urządzeń odnawialnego źródła energii. Ponadto zarzucono naruszenie art. 61 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie przejawiające się przyjęciem, że w przypadku budowy elektrowni fotowoltaicznej mogłaby ona powstać wyłącznie w sąsiedztwie innej tego rodzaju elektrowni, co jest konsekwencją zasady dobrego sąsiedztwa, oraz że elektrownie fotowoltaiczne ewidentnie zaburzają ład przestrzenny i konkurują z produkcją rolną o te same grunty. Zarzucono także naruszenie art. 9 ust. 4 i 5 w związku z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że ustalania studium nie mają wiążącego charakteru w niniejszym postępowaniu; studium nie jest bowiem aktem prawa miejscowego, a jego postanowienia nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji.

W skardze sformułowano również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz respektowanie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Nadto zarzucono naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 oraz w związku z art. 104 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W związku z podniesionymi zarzutami strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenia tych decyzji, a także zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy z całkowitym pominięciem art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., które nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odnoszą się one do tzw. lokalnego porządku planistycznego i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do gminnych aktów planistycznych.

W skardze zawarto także wniosek o zwrot na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła wywód zmierzający do wykazania zasadności podniesionych zarzutów oraz wadliwości zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z infrastrukturą techniczną. W ocenie Kolegium umorzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora było prawidłowe. Ze względu bowiem na moc wnioskowanej farmy fotowoltaicznej w stanie prawnym adekwatnym do oceny wniosku inwestora lokalizacja farmy fotowoltaicznej o wskazanej we wniosku mocy możliwa była wyłącznie w oparciu o odpowiednie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według organu odwoławczego w przypadku braku takiego planu miejscowego organ nie może wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy dla farmy fotowoltaicznej o mocy większej niż 500 kW (a w niektórych, ściśle określonych sytuacjach o mocy przekraczającej 1000 kW). Nie może przy tym wydać nie tylko decyzji pozytywnej ale także decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium powoduje to, że postępowanie zainicjowane wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy w świetle przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. o rozmieszczaniu farm fotowoltaicznych, o mocy większej niż wskazana w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., organy gminy decydują nie w drodze decyzji o warunkach zabudowy lecz wyłącznie w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. Spór sięga tym samym art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i wykładni tego przepisu w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej prawie. Zgodnie z nim przepisów ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tego artykułu nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (obecnie: t.j. Dz.U. z 2023 r. nr 1436 ze zm, dalej w skrócie u.o.z.e.). Chodzi zatem o to, czy jeżeli moc wnioskowanej farmy fotowoltaicznej przekracza wielkość wynikającą z art. 10 ust. 2a u.p.p.z., to czy w takiej sytuacji należy zastosować 61 ust. 3 u.p.z.p., czy też, jak chciałoby Kolegium, należy przyjąć, że ocena wniosku o wydanie warunków zabudowy dla takiej farmy nie mieści się w zakresie kompetencji organu, gdyż o lokalizacji farm fotowoltaicznych rozstrzyga wyłącznie lokalny prawodawca w ramach ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych w kwestii dotyczącej wykładni powyższych przepisów występowały rozbieżności, co zresztą zostało odnotowane przez organ odwoławczy. Sąd nie zgadza się przy tym z wykładnią jaką w omawianym tutaj zakresie przyjęło Kolegium.

Najpierw jednak należy przypomnieć, że znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, a obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r., brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p. - nie powinien, zdaniem Sądu, budzić większych znaczeniowych wątpliwości. W przypadku bowiem odnawialnych źródeł energii przepis ten wprost odsyła do definicji tych źródeł zawartej w odrębnej ustawie. Skoro zatem ustawodawca nakazał, w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej odnawialnych źródeł energii, stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie, to zdaniem Sądu organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem.

Z kolei znajdujące zastosowanie w realiach rozpoznawanej sprawie brzmienie ustawy 10 ust. 2a u.p.z.p. zostało zasadniczo ukształtowane w drodze nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1873).

Dla porządku dodać także należy, że przed datą wydania zaskarżonej decyzji weszła już w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688). Jednak ze względu na treść przepisu przejściowego tj. art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej, w realiach rozpoznawanej sprawy mają zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed tej nowelizacji i w takim brzmieniu będą one przywoływane w dalszej części uzasadnienia, w tym dotyczy to art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w brzemieniu nadanym w drodze wskazanej wyżej nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw.

Z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii (oze) w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Co istotne, z tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zdaniem Sądu takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż podane w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. muszą najpierw zostać rozmieszczone w studium, po aby później ich lokalizacja mogła zostać wprowadzona w planie miejscowym. Wszak pod zastrzeżeniem, że taki plan zostanie w ogóle uchwalony. Przepisy art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i wbrew temu co wywodzą organy, zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Należy przy tym zaakcentować, że okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1580/18). Prowadzi to zaś do konkluzji, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż podana w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie może z góry wyłączać dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Należy bowiem pamiętać, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p., w brzmieniu znajdującym zastosowanie w realiach rozpoznawanej sprawy, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest jednak aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Tym samym jego ustalenia nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji nie ma podstaw do tego, aby art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. uwzględniać przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, tak jak to uczyniły organy w realiach rozpoznawanej sprawy.

Ponadto za wyrokiem NSA z 12 października 2022 r. sygn. II OSK 1482/21 należy zwrócić uwagę na zawarte w pkt 5 uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. jednoznaczne wskazanie, wedle którego "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...)". zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej.

Nie sposób także pominąć stanowiska, wedle którego urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, a tym samym nawet przed nowelizacją art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymagały przy ustalaniu warunków zabudowy realizacji zasady dobrego sąsiedztwa. Wskazał na to NSA w przywołanym powyżej wyroku z 12 października 2022 r. sygn. II OSK 1482/21, podzielając tym samym stanowiska NSA wyrażone wcześniej w wyrokach z dnia: 27 września 2017 r. sygn. akt II OSK 158/16; 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2637/15; 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 762/12). Stanowisko to nie było jednak jednolicie przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (odmienny pogląd wyrażony został m.in. w wyrokach NSA z 29 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2657/13 oraz z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 794/16). Właśnie z uwagi na występujące w orzecznictwie rozbieżność w omawianym tutaj zakresie, ustawodawca zdecydował się usunąć wątpliwości interpretacyjne poprzez literalne wymienienie oze. Stąd wspomniana wyżej zmiana brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wprowadzona ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw.

Sąd podziela linię orzeczniczą, zgodnie z którą lokalizacja farmy fotowoltaicznej niezależnie od jej mocy, dokonywana jest na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i nie wymaga oceny przesłanek zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej (zob. np. wyroki NSA: z 29 czerwca 2022 r. sygn. II OSK 1276/21, z 12 października 2022 r., sygn. II OSK 1482/21, z 3 listopada 2022 r. sygn. II OSK 2130/22, z 22 listopada 2022 r. sygn. II OSK 2249/22; z 11 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 2619/22, z 17 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 2706/22, z 13 czerwca 2023 r. sygn. II OSK 1407/22, z 9 maja 2023 r. sygn. II OSK 911/22, z 13 września 2023 r. sygn. II OSK 1693/22, z 10 października 2023 r. II OSK 83/23. Interpretacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna opierać się na zastosowaniu reguł wykładni językowej wobec jednoznacznego i jasnego brzmienia tego przepisu. Wykładnia systemowa z odwołaniem się do treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW nie może mieć miejsca, skoro brzmienie przepisu nie budzi wątpliwości. Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie, wprawdzie wskazane regulacje zawarte są w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nieprawidłowe jest dążenie do ich systemowego powiązania. Instytucje te zostały uregulowane odrębnie, w sposób kompletny. Brak jest uzasadnionych podstaw, by w drodze wykładni rozszerzającej przepisy prawne regulujące w sposób kompletny wydawanie decyzji o warunkach zabudowy były uzupełniane innymi przepisami u.p.z.p. nie odnoszącymi się do tej kwestii.

W konkluzji stwierdzić należy, że w stanie prawnym mającym zastosowanie w realiach rozpoznawanej sprawy lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p. niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p, nie wymaga oceny spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2). Wbrew zaś stanowisku organów, stanowiącemu przede wszystkim skutek błędnej wykładni art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w stanie prawnym znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa nie przewidują możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji wyłącznie w oparciu o ustalenia zawarte w planie miejscowym. W razie braku takiego planu miejscowego realizacja takiej inwestycji możliwa jest po uzyskaniu stosownej decyzji o warunkach zabudowy i to niezależnie od tego, czy i w jaki sposób rozmieszczenia farm fotowoltaicznych przewidziano w studium. Oceniając zaś wniosek inwestora w tym zakresie organ zobligowany jest zastosować art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm), zwanej dalej p.p.s.a.).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200, art. 202 § 2 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składał się wpis sądowy w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. Prowadząc ponownie postępowanie organy uwzględnią dokonaną w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.) i zgodnie z nią rozpoznają wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.