Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 941/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. K. i J. K. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz J. K. i J. K. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W następstwie wszczętego z urzędu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego w związku z pismami skarżących J. K. i J. K. informującymi o dokonanej przez S. J. samowoli budowlanej polegającej m.in. na wykonaniu na terenie działek nr [...] rur melioracyjnych oraz dodatkowo na działce nr [...] rowu melioracyjnego, powodującej w efekcie zmianę kierunek przepływu wód i możliwości powstania rozlewiska na działce skarżących nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w T. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], na postawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako kpa) umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie prac wykonanych na działkach nr [...] w miejscowości R., gmina L., których inwestorem jest S. J..

W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że przedmiotowe postępowanie jest bezprzedmiotowe, gdyż prace wykonane przez S. J., które nie obejmowały działek skarżących, nie stanowiły robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, dalej powoływanej jako pb), lecz bieżącą konserwację. Potwierdził to, zdaniem PINB, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności pismo Państwowego Gospodarstwa Wodnego (PGW) Wody Polskie z dnia [...] października 2018 r., pismo Wójta Gminy L. z dnia [...] maja 2018 r., oświadczenia i zeznania S. J., W. M. (małżonka i pełnomocnika współwłaścicielki działki nr [...] tj. B. M.), B. M. i A. L. (właściciela działki nr [...]), z którego to materiału wynika, że ułożenie przez S. J. fragmentów rur melioracyjnych m.in. na działce nr [...] realizowane było w ramach istniejącej instalacji melioracyjnej podziemnej, zaś dokonane przez niego pogłębienie na działce nr [...], w wyniku czego powstała rów melioracyjny otwarty, dokonane zostało w ramach istniejącego zagłębienia, będącego elementem instalacji odprowadzającej wodę z okolicznych pól do [...], zaś występujące na działkach nr [...] rozlewisko wody jest wynikiem dokonanego w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku siłą ludzką sztucznego zagłębienia terenu, a nie prac wykonanych przez S. J.. Zdaniem PINB stwierdzone w trakcie przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2019 r. oględzin przedmiotowych działek urządzenia wodne, nie stanowiły nowych obiektów budowlanych, lecz zrealizowane zostały one w ramach konserwacji niezaewidencjonowanych urządzeń melioracyjnych z czasów przedwojennych. Organ podkreślił również, że na zasadzie swobodnej oceny dowodów dał w pełni wiarę oświadczeniom złożonym w sprawie przez S. J., uznając je za spójne, logiczne i odpowiadające poczynionym przez organ ustaleniom.

Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

a) art. 7 kpa w zw. z 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, poprzez niepełne oraz niedokładne wyjaśnienie sprawy, a zwłaszcza niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego niezbędnego do jej wyjaśnienia, a przede wszystkim:

- pominięcie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii, który to zbadałaby czy wykonane prace nie stanowiły wybudowania urządzenia wodnego służącego do odprowadzania wód powierzchniowych lub podziemnych na obszar działki nr [...], a dodatkowo czy ujawnione urządzenia melioracyjne stanowiły urządzenia wybudowane w dawnych czasach;

b) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez błędne przyjęcie, że urządzenia melioracyjne znajdujące się na działce nr [...] zostały wykonane w latach przedwojennych, w sytuacji gdy nie przeprowadzono na tę okoliczność żadnego wiarygodnego dowodu, a twierdzenie to oparto jedynie na lakonicznych oświadczeniach PGW Wody Polskie i osób przyjętych podczas oględzin i to bezpośrednio zainteresowanych w niekorzystnym dla skarżących rozstrzygnięciu, w tym samego inwestora, którym to przyznano walor pełnej wiarygodności

- a wskutek tego również naruszenie przepisów:

c) art. 28 ust. 1 w zw. z 3 pkt 7 pb, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że prace wykonane przez S. J. polegające na przekopaniu rowu i samowolnym ułożeniu rury kierującej wodę na działki nr [...] nie stanowią robót budowalnych lub przebudowy wymagających pozwolenia na budowę czy chociażby zgłoszenia zamiaru budowy organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a winny być traktowane jedynie jako bieżące prace konserwatorskie dokonywane w ramach istniejącej już instalacji podziemnej - podczas gdy na skutek przeprowadzonego postępowania dowodowego organ nie stwierdził jednoznacznie o pierwotnym wyglądzie rowu melioracyjnego oraz instalacji podziemnej, a tym samym nie mógł precyzyjnie określić jaki charakter miały przeprowadzone przez inwestora prace i do jakiego efektu zmierzały, a tym samym nie mógł przyjąć, za pewnik, że na przedmiotowych działkach, za sprawą działań podejmowanych przez Inwestora nie doszło do faktycznego wybudowania nowych urządzeń melioracyjnych

- co doprowadziło do:

d) naruszenia art. 48 ust. 1 pb poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanych przez inwestora urządzeń melioracyjnych, a zatem przywrócenie stanu niezagrażającego działkom sąsiednim, a zwłaszcza działkom należącym do skarżących;

e) naruszenia art. 197 ust. 1 pkt 2 w zw. z 389 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. Prawo wodne, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że na przedmiotowych działkach nie doszło do powstania urządzenia melioracyjnego jakim jest drenowanie, a tym samym inwestor nie był zobowiązany do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, obejmującego przede wszystkim ich wykonanie oraz spowodowane ich powstaniem szczególne korzystanie z wód;

f) naruszenia art. 234 § 1 w zw. z § 2 i 3 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. Prawo wodne, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że inwestor nie dopuścił się zmiany kierunku wód opadowo-roztopowych oraz wód ze źródeł występujących na jego gruncie oraz odprowadzania tych wód działając na szkodę gruntów sąsiednich - tj. działek stanowiących własność skarżących, a tym samym nie ciąży na nim obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego.

Formułując powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji WINB stwierdził, że organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające i w oparciu o zgromadzone dowody wydał właściwe rozstrzygnięcie. Prawidłowo wskazał on podstawę prawną, jak również odpowiednio uzasadnił słuszność wydanego rozstrzygnięcia. Zdaniem WINB, w sprawie należało podzielić stanowisko organu I instancji dotyczące bezprzedmiotowości postępowania, gdyż z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że nie można postawić inwestorowi zarzutu wykonania robót w warunkach samowoli budowlanej, jako że wykonane przez niego prace stanowiły jedynie konserwację już istniejących urządzeń melioracji wodnych, a nie ich przebudowę. Wykonie zaś bieżącej konserwacji urządzeń melioracji wodnych nie podlega regulacji art. 48 ust. 1 pkt. 1 i 2 pb. WINB powołał się na pismo PGW Wody Polskie z dnia [...] października 2018 r., w którym wskazano, że na działkach objętych postępowaniem nie występują zainwentaryzowane urządzenia melioracji wodnych, natomiast mogę występować niezainwentaryzowane urządzenia, które zostały wykonane w przeszłości, dla których brak jest dokumentów źródłowych. Podkreślił, że wobec braku dokumentacji wskazującej na istnienie i przebieg urządzeń melioracyjnych na przedmiotowych działkach, prawidłowo PINB przesłuchał w sprawie stronę i pozyskał oświadczenia osób (w tym właścicieli sąsiednich działek) mogących mieć istotne informacje dla przebiegu sprawy. Jednocześnie zaznaczył, że oświadczenia złożone przez B. M. i A. L. były spójne co do stanu pierwotnego rozlewiska i zgodne z zeznaniami S. J.. Również okoliczność wcześniejszego istnienia zagłębienia w miejscu stwierdzonego podczas oględzin rowu melioracyjnego na działce nr [...] - które to zagłębienie według oświadczenia inwestora zostało przez niego pogłębione ze względu na zbieranie się na jego działce nr [...] wody - została potwierdzona przez W. M.. Zeznania i oświadczenia S. J. zostały także potwierdzone, zdaniem WINB, wyjaśnieniami zawartymi w piśmie Wójta Gminy L. z dnia [...] maja 2018 r. odnośnie wykonania w latach odległych, nawet przedwojennych, urządzeń melioracji wodnej, co potwierdziło również PGW Wody Polskie. W sprawie nie potwierdziły się więc, jak podsumował WINB, zarzuty skarżącego J. K.. Jednocześnie WINB podkreślił, że w sprawie mamy do czynienia ze sporem dotyczącym podziemnych urządzeń, a co za tym idzie trudno stwierdzić jaki był ich stan poprzedni. Dlatego też PINB, wobec braku dokumentów, musiał oprzeć się głównie na zeznaniach i oświadczeniach, dając wiarę zeznaniom i wyjaśnieniom inwestora S. J. oraz oświadczeniom B. M., W. M. i A. L.. Podsumowując WINB stwierdził, że w sprawie należało podzielić stanowisko organu I instancji, co do bezprzedmiotowości niniejszego postępowania.

Na powyższą decyzją skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie jak i uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący podnieśli zarzuty tożsame z podniesionymi już na gruncie odwołania z dnia [...] lipca 2019 r., powołując dodatkowo zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji z powołaniem się na art. 105 § 1 kpa, podczas gdy rozstrzygnięcie to winno być traktowane jako wadliwe i niezgodne z przepisami prawa, a także zasadami współżycia społecznego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali w szczególności na przeprowadzenie w ograniczonym zakresie postępowania dowodowego, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który ich zdaniem były konieczny z uwagi na charakter i usytuowanie urządzeń będących przedmiotem sporu w sprawie oraz ze względu na brak posiadania przez organ fachowej i specjalistycznej wiedzy w zakresie urządzeń melioracyjnych, a także na oparcie ustaleń na oświadczeniach osoby zainteresowanej w sprawie tj. S. J. oraz pismach PGW Wody Polskie i Wójta Gminy L. wskazujących tylko na prawdopodobieństwo występowania niezaewidencjonowanych urządzeń melioracyjnych z czasów przedwojennych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy prace wykonane przez S. J. na działkach objętych kontrolowanym postępowaniem stanowią roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 pb, jak twierdzą skarżący, czy też bieżącą konserwację, jak uznały orzekające w sprawie organy. Rozstrzygnięcie tej kwestii determinuje stwierdzenie czy w sprawie miało miejsce wykonanie robót w warunkach samowoli budowlanej, jako że bieżąca konserwacja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia.

To czy wykonane przez S. J. czynności pozostawały w zgodzie z wymogami prawa budowlanego zależy więc od tego jakiego rodzaju prace one stanowiły. Zgodnie z art. 28 ust. 1 pb roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, gdzie określone zostały roboty nie wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę oraz wymagające zgłoszenia. Stosowanie do art. 3 pkt 7 pb przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 bp). Przebudowa natomiast to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a pb). Remont został z kolei zdefiniowany w art. 3 pkt 8 pb poprzez wskazanie, że należy przez to pojęcie rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

W przepisach prawa budowlanego brak jest zaś definicji "bieżącej konserwacji", do której odwołał się ustawodawca w art. 3 pkt 8 pb. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez pojęcie bieżącej konserwacji należy rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót nie polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale mających na celu utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się, czy też zniszczeniem i dla utrzymania go w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem tegoż obiektu. Tak więc bieżącą konserwacją będą prace budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż roboty budowlane określone jako remont (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 704/05 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Dla kwalifikacji danych prac jako konserwacji niewątpliwie należy uwzględniać indywidualny charakter robót wynikający z okoliczności konkretnej sprawy. Istotne znaczenie ma przede wszystkim, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2027/17 (dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query), zakres wykonanych robót, przy czy nie można pomijać rezultatu osiągniętego w wyniku robót, w porównaniu ze stanem obiektu sprzed wykonania robót oraz funkcji pełnionej przez obiekt przed robotami oraz po ich wykonaniu. Niewątpliwie zwłaszcza w przypadku urządzeń wodnych istotne znaczenie ma ich funkcja (kształtowanie zasobów wodnych lub korzystanie z tych zasobów) oraz zakres ustawowych obowiązków związanych z utrzymaniem urządzeń wodnych (spoczywający na właścicielach urządzeń obowiązek ich utrzymywanie w drodze eksploatacji, konserwacji i remontu w celu zachowania ich funkcji). Istotą bieżącej konserwacji, jak wskazano powyżej, jest przede wszystkim utrzymanie obiektu w stanie zgodnym z jego przeznaczeniem, funkcją. Utrzymywanie zaś urządzeń wodnych mające na celu zachowanie ich funkcji, wymaga podejmowania czynności zapewniających zachowanie ich dotychczasowej funkcji, a zatem nie sprowadza się jedynie do utrzymania czy odtworzenia ich stanu pierwotnego (por. ww. wyrok NSA z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2027/17 i przywołane w nim orzeczenia).

W sprawie organ I instancji uznał, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że w przypadku prac wykonanych na polach przez S. J. mamy do czynienia z bieżącą konserwacją, gdyż podjęte przez niego działania dotyczące urządzeń melioracji wodnej tj. ułożenie rur melioracyjnych oraz pogłębienie istniejącego zagłębienia, realizowane były w ramach odpowiednio istniejącej instalacji melioracyjnej podziemnej oraz istniejącej niecki (zagłębienia) będącej elementem instalacji odprowadzającej wodę z okolicznych pól do [...]. Stanowisko to zostało zakwestionowane przez skarżących, którzy w odwołaniu zarzucili oparcie ustaleń przede wszystkim na dowodach osobowych, tj. osoby zainteresowanej w sprawie - S. J. i jego sąsiadów oraz pismach PGW Wody Polskie z dnia [...] października 2018 r. i Wójta Gminy L. z dnia [...] maja 2018 r., w których wskazuje się jedynie na prawdopodobieństwo, możliwość wystąpienia określonego stanu rzeczy, przy jednoczesnym pominięciu i nieprzeprowadzeniu wiarygodnego dowodu jakim jest opinia biegłego z zakresu hydrologii, który wiarygodnie i obiektywnie ustaliłby charakter wykonach prac, tj. czy w sprawie miało miejsce wykonanie nowych urządzeń wodnych, czy instalacja melioracyjna istniała na terenie wykonanych prac już wcześniej i jaki był zakres ingerencji w nią S. J. oraz czy dokonał on zmiany kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych, roztopowych i wód ze źródeł.

Pomimo podniesienia przez skarżących zarzutu nieprzeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego, organ II instancji odnośnie potrzeby skorzystania w sprawie z tego konkretnego środka dowodowego w ogóle się nie odniósł, pomimo że zarzut skarżących niepowołania biegłego w sprawie i oparcia rozstrzygnięcia jedynie na domniemaniach i możliwości istnienia na spornym terenie niezaewidencjonowanych urządzeń melioracji wodnej stanowił zasadniczy przedmiot odwołania. Jednocześnie organ II instancji w całości podzielił ustalenie organu I instancji, że prace wykonane przez S. J. nie stanowiły robót budowlanych, lecz jedynie bieżącą konserwację istniejących urządzeń melioracji wodnej. Stanowisko to jednak w okolicznościach sprawy jest zdaniem Sądu przedwczesne. Niewątpliwie przedmiotem kontrolowanej sprawy nie były prawa i obowiązki wynikające z ustawy Prawo wodne, w tym także obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego oraz ewentualne następstwa braku wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast czym innym jest konieczność oceny w sprawie czy w następstwie prac wykonanych przez S. J. nie nastąpiła istotna zmiana funkcji pełnionej przez obiekt przed wykonanymi pracami i po ich wykonaniu. Jeżeli bowiem potwierdziłyby się twierdzenia skarżących, że w wyniku zrealizowanych robót doszło do zmiany kierunku i natężenia spływu znajdujących się na gruntach S. J. (będących jego własnością i użytkowanych przez niego) wód opadowych i roztopowych lub wód ze źródeł, i nie spływałyby one jak dotychczas do [...] z dwóch stron tj. w stronę działki nr [...] i w stronę podzielonej działki nr [...], lecz całość tych wód spływałaby w jednym kierunku (przebiegającym m.in. przez działkę skarżących), to zaistniałoby domniemanie lub co najmniej uzasadnione przypuszczenie, że w sprawie nie mamy do czynienia z utrzymaniem dotychczasowej funkcji obiektu lecz z istotną zmianą jego funkcji. Odnieść to należy zwłaszcza do zrealizowanego przez S. J. i potwierdzonego w protokole oględzin z dnia [...] lutego 2019 r. rowu o długości [...] m na terenie działki nr [...], w miejscu istniejącego dotychczas niewielkiego zagłębienia, niecki. Gdyby się okazało, że wykonanie przedmiotowego rowu w połączenie z wykonanym drenażem na polach i z ułożeniem rur melioracyjnych m.in. na działce nr [...], nie sprowadzało się jedynie do przywrócenia dotychczasowej funkcji zagłębienia, lecz jak twierdzą skarżący polegało na zmianie tej funkcji poprzez doprowadzenie do sytuacji, że całość wód, które dotychczas miały spływałać w dwóch kierunkach do [...], aktualnie w efekcie wykonanych prac spływałyby jedynie w jedynym kierunku przez przedmiotowy rów i w efekcie działkę skarżących, to nie byłoby podstaw do stwierdzenia, że w sprawie mamy do czynienia z bieżącą konserwacją, lecz z robotami budowlanymi, kwalifikowanymi co najmniej jako przebudowa, której istotą jest zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. W sprawie nie dokonano analizy zrealizowanych prac w tym aspekcie, co oznacza, że stanowisko organu odwoławczego o charakterze wykonanych prac przez S. J. – bieżąca konserwacja, nie podlegających reglamentacji prawa budowalnego, jest przedwczesne.

Z powyższych względów, związanych z brakiem odniesienia się do zasadniczego zarzutu odwołania o nieprzeprowadzeniu w sprawie koniecznego z uwagi na usytuowanie i charakter zrealizowanych robót dowodu w postaci opinii biegłego, oraz z brakiem dokonania weryfikacji dotychczasowej i aktualnej funkcji stwierdzonych w trakcie oględzin i w toku postępowania urządzeń wodnych we wskazanym przez Sąd aspekcie, a zatem ze względu na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i w konsekwencji naruszenie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 kpa i w zw. z art. 140 kpa, Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów sentencji wyroku. Organ odwoławczy w szczególności odniesie się do zarzutu odwołania dotyczącego potrzeby skorzystania w sprawie z opinii biegłego, a także wypowie się co do kontynuacji lub zmiany funkcji, objętych kontrolą urządzeń wodnych.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).