Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 971/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 138 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2024 r., znak SKO.Dr./4122/45/2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 4054 zł (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Zarządu Dróg Miasta K. decyzją z 2.2.2023 r., nr 12/P/PK/UK5D/AD/23/ZDMK, nałożył na R. sp. z o.o. z siedzibą we W. , karę pieniężną w wysokości [...] zł, za umieszczenie od dnia wszczęcia postępowania, tj. od dnia 2.12.2022 roku do dnia 2.2.2023 roku urządzenia reklamowego - słupa plakatowo-reklamowego typu "okrąglak" przy ulicy S. (działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. N. H. ), a następnie przy Al. S. (działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. N. H. ) o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 10,50 m kw. niezgodnego z uchwałą krajobrazową oraz nałożył na w/w podmiot obowiązek dostosowania przedmiotowej reklamy do postanowień uchwały krajobrazowej poprzez zastosowanie nowego kształtu zwieńczenia słupa plakatowo-reklamowego typu "okrąglak" zgodnie z § 13 pkt 3 lit. b w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5m.

W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania oraz wskazano, że podczas kontroli pasa drogowego ulicy S. (działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. N. H. ), a następnie przy Al. S. (działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. N. H. ) stwierdzono umieszczenie urządzenia reklamowego - słupa plakatowo-reklamowego typu "okrąglak" o łącznej powierzchni służącej ekspozycji reklamy wynoszącej 10,50 m kw. niezgodnego z uchwałą krajobrazową. Wskazano, że wymieniona powyżej ulica znajduje się w strefie III wg. uchwały krajobrazowej. W dalszej części uzasadnienia opisano przebieg postępowania w sprawie oraz powołano przepisy mające zastosowanie w sprawie. Ustalono, że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie przedmiotowego słupa plakatowo-reklamowego typu "okrąglak", niezgodnego z uchwałą krajobrazową jest R. sp. z o.o. przedmiotowych słupów ogłoszeniowych jest R. S.A. Podano, że w rozdziale II uchwały krajobrazowej ustalono zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. W § 9 ust. 1 określone zostały gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów, z jakich mogą być wykonane tablice reklamowe i urządzenia reklamowe sytuowane na obszarze Miasta K., oraz ich dozwolone formy. Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 pkt 5 w/w uchwały słup plakatowo-reklamowy ("okrąglak") może być wykonany z drewna, metalu, tworzywa sztucznego lub szkła o wymiarach: wysokość do 4,2 m, średnica walca do 1,4 m ze zwieńczeniem określonym w § 13 pkt 3, z tym, że w Podobszarze l III Strefy okrąglak może mieć maksymalną wysokość do 3,95 m. Ponadto zgodnie z § 9 ust. 8 pkt 3 uchwały słupy plakatowo-reklamowe, poza Podobszarem l III Strefy, stanowią wyjątek od zakazu lokalizowania tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych i elementów ruchomych lub emitujących światło o zmieniającym się natężeniu (błyskowe lub pulsujące), takich jak: telebimy, ekrany LED, LCD. Z uzasadnienia decyzji wynika iż przedmiotowy słup plakatowo-reklamowy typu "okrąglak", umieszczony był we wskazanej lokalizacji nieprzerwanie w okresie od dnia 2.12.2022 roku do dnia 2.2.2023 roku i nie został w całości dostosowany do zapisów uchwały krajobrazowej. W uzasadnieniu opisano dokładnie sposób obliczenia kary pieniężnej.

Na zakończenie uzasadnienia decyzji wskazano, iż w trakcie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie organ zbadał możliwość zastosowania art. 189f § 1 kpa. W przedmiotowej sprawie organ nie dopatrzył się przesłanek, które mogą determinować odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z art. 189f k.p.a. Nie sposób też uznać, że do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyżej, o której mowa w art. 189e k.p.a.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył ukarany podmiot zarzucając:

- naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie Skarżącej możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes Skarżącej, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne przesądzają, że organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowej sprawie,

- naruszenie art. 7a k.p.a. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony oraz uznanie, że nie zachodzą przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy na korzyść Skarżącej, podczas gdy zgodnie z art. 7a k.p.a. w przypadku gdy przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony, tym samym przesądzają, że w niniejszej sprawie niewątpliwie nastąpiły wątpliwości, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji .w niniejszym postępowaniu,

- naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a tym samym błędne uznanie przez organ I instancji, że należycie i wyczerpująco poinformował Skarżącą o okolicznościach faktycznych i prawnych będących podstawą wydania przedmiotowej decyzji, podczas gdy okoliczności faktyczne i prawne znane Skarżącej przesądzają o tym, że organ I instancji niesłusznie wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na Skarżącą, całkowicie pomijając fakt, iż organy winne czuwać, aby uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu powinni udzielić niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu,

- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu tj. uniemożliwienie Skarżącej ustosunkowania się co do zebranych przez organ I instancji dowodów i materiałów w niniejszej sprawie, podczas gdy okoliczności faktycznej prawne znane Skarżącej przesądzając tym, że organ I instancji niesłusznie wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu,

- naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie, że organ I instancji w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Skarżącej przesądzają, że organ I instancji błędnie rozpatrzył materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, m.in. poprzez błędnie wymierzone odległości oraz błędne numery działek ewidencyjnych, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji w przedmiotowym postępowaniu,

- naruszenie art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów, jak również braki uzasadnienia decyzji uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania decyzji, a w szczególności: poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych, w celu ustalenia rzeczywistych odległości i lokalizacji słupa na przedmiotowym pasie drogowym, a następnie nieobiektywną, wybiórczą i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego.

Decyzją z 22.4.2024 r. nr SKO.Dr./4122/45/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie na podstawie art. 37d ust. 1, ust. 5, ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2023 r. poz. 977 ze zm.), uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta K. z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie ustalenia ,,Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i rządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 9 marca 2020r., poz. 1984) zwanej dalej uchwałą krajobrazową oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że ulica S. G.-R. znajduje się w I strefie wg. uchwały krajobrazowej. W myśl natomiast § 13 uchwały dopuszcza się sytuowanie słupa plakatowo-reklamowego ("okrąglak"):

1) w Podobszarze l III Strefy - zgodnie z miejscami lokalizacji, wskazanymi na

załączniku nr 2, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 2;

2) na całym obszarze miasta, z wyłączeniem Podobszaru l III Strefy, w

odległości nie mniejszej niż:

- a) 15 m od innego słupa plakatowo-reklamowego;

- b) 15 m od wiaty przystankowej komunikacji miejskiej.

3) posiadającego zwieńczenie:

- a) w obszarze objętym wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO oraz w strefie buforowej tego obszaru, wskazanym na załączniku graficznym, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt l - w kształcie kopuły o podstawie sześciokąta, opisaną na geometrycznie wyznaczonej półkuli o średnicy do 1,4 m, zakończonej iglicą z kulą; u podstawy kopuła zakończona jest poziomym ozdobnym gzymsem wysuniętym przed lico powierzchni słupa - zgodnie z załącznikiem nr 3, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 3;

- b) dla pozostałego obszaru miasta - w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m.

Stosownie do § 4 pkt l ppkt 18 uchwały reklamowej, ilekroć w uchwale mowa o słupie plakatowo- reklamowym ("okrąglaku") - należy przez to rozumieć urządzenie w kształcie walca, służące do umieszczania reklam: bezpośrednio na nim lub w umieszczonej na nim gablocie lub elektronicznej powierzchni reklamowej. Jednakże § 13 pkt 3 lit, b doprecyzowuje, że słup ten ma posiadać zwieńczenie dla obszaru którego dotyczy niniejsze postępowanie w formie walca o średnicy do 1,6 m i wysokości 0,5 m. Zatem tylko element słupa bez zwieńczenia służy do umieszczania reklam.

Dodatkowo słup plakatowo-reklamowy ("okrąglak") ma być wykonany z drewna, metalu, tworzywa sztucznego lub szkła o wymiarach: wysokość do 4,2 m, średnica walca do 1,4 m ze zwieńczeniem określonym w § 13 pkt 3, z tym że w Podobszarze l III Strefy wysokość okrąglaka do 3,95 m. Powyższe uregulowanie również wskazuje, że zwieńczenie to oddzielny element słupa plakatowo - reklamowego - § 9 ust. l pkt 5 uchwały.

Biorąc pod uwagę dokumentację fotograficzną zgromadzoną w sprawie przyjąć należy, że słup reklamowy nie posiadał od dnia pierwszej kontroli (tj. 2.12.2022 r.) żadnego zwieńczenia/zakończenia zgodnie z wymogami uchwały krajobrazowej. Cała powierzchnia słupa była natomiast zajęta reklamą.

Dodatkowo w opinii Kolegium nie budzi wątpliwości, jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa będącego przedmiotem postępowania, a zatem kto jest stroną niniejszego postępowania. Nie jest także źródłem sporu powierzchnia reklamy. Kolegium stwierdza, że w aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli zawierające wykonane w trakcie tych kontroli zdjęcia, z których jasno wynika, że urządzenie reklamowe zawierało informację w postaci naklejki umieszczonej na podstawie przedmiotowego słupa plakatowo - reklamowego z napisem R. (zdjęcie - karta nr 12, karta 13 i karta nr 14 akt sprawy). Nie budzi wątpliwości także ustalony przez organ I instancji okres pozostawania reklamy w pasie drogowym. Jak bowiem wynika z akt sprawy w dniu 2.12.2022 roku wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie przedmiotowego słupa reklamowego niezgodnej z przepisami uchwały krajobrazowej, o czym Strona została poinformowana pismem nr PKK.610.5.64.2022 z dnia 2.12. 2022 r. (doręczone Stronie w dniu 9.12. 2022 r. karta akt nr 6).

Przepisy uchwały są powszechnie obowiązującymi przepisami prawa miejscowego i brak ich nieznajomości nie zwalnia od obowiązku ich stosowania. Oznacza to także, że nałożenie kary nie jest uzależnione od uprzedniego poinformowania odpowiedzialnego podmiotu o stanie sprzecznym z uchwałą. Natomiast wymiar kary wynika wprost z przepisów prawa i, jak wyżej opisano, jest uzależniony od powierzchni reklamy oraz okresu pozostawania reklamy na obszarze objętym uchwałą.

W trakcie postępowania prowadzonego w sprawie organ I instancji zbadał możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. Kolegium stanęło na stanowisku, że w przedmiotowym stanie faktycznym naruszenie prawa przez Odwołującego nie miało związku z ochroną wyższych lub równych wartości, niż wartości chronione przez naruszane przepisy, ani też nie stanowiło działania w interesie publicznym, czy ważnym interesie strony. W opinii Kolegium w niniejszej sprawie mamy do czynienia z większą wagą naruszenia prawa, ze względu na to, iż .dokonuje go podmiot profesjonalny - przedsiębiorca zajmujący się reklamą (a zatem można uznać, iż osoby zarządzające tym podmiotem miały świadomość dokonanego naruszenia prawa, a w każdym razie można od nich wymagać takiej organizacji przedsiębiorstwa, aby nie dochodziło do tego typu sytuacji). Podmiot prowadzi agencję reklamy zewnętrznej, która profesjonalnie zajmuje się prowadzeniem kampanii reklamowych, w związku z czym powinna posiadać pełną wiedzę odnośnie aktów prawa, które mają wpływ na prowadzoną działalność gospodarczą.

Ponadto, naruszenie postanowień uchwały krajobrazowej w sposób bezsporny sprzeciwiało się opisanemu wyżej celowi jaki przyświecał jej uchwaleniu, tj. głównie ochronie krajobrazu oraz ładu przestrzennego poprzez zniwelowanie chaosu reklamowego. Podkreślić należy to, iż ochrona krajobrazu oraz ochrona ładu przestrzennego leży w interesie ogółu i podlega szczególnej ochronie prawnej. Wprowadzone uchwałą krajobrazową ograniczenia uzasadnione dbałością o środowisko, krajobraz i ład przestrzenny, uznać należy za ważny interes publiczny. Zdaniem Kolegium przedsiębiorca - podmiot profesjonalnie działający w obrocie gospodarczym powinien orientować się w obowiązujących przepisach i dążyć do zgodności swojej działalności z obowiązującymi regulacjami, czyli tak zorganizować swoją działalność, żeby wypełniać obowiązujące przepisy prawa, w tym również postanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie wykonywania swojej działalności. O braku znikomego charakteru naruszenia świadczy także fakt, iż naruszenie prawa nie miało charakteru jednorazowej czynności, lecz było to działanie o charakterze ciągłym. Dodatkowo nie był to jednostkowy charakter naruszenia. Kolegium z urzędu wiadomo jest, że takich naruszeń było kilka (obecnie w Kolegium procedowane są również inne podobne sprawy gdzie stroną jest Spółka). Od uchwalenia przez Radę Miasta K. w dniu 26 lutego 2020 r uchwały krajobrazowej. Strona miała 28 miesięcy na dostosowanie nośnika reklamowego do zasad ustalonych w uchwale, a pomimo tego nie podjęła żadnych kroków w tym kierunku, bagatelizując tym samym normy prawa miejscowego regulujące tak istotną kwestię jak ochrona ładu przestrzennego. Ponadto przez cały okres za który nałożona została kara, Strona czerpała korzyści, gdyż na słupach reklamowały się odpłatnie inne podmioty.

Powyższą decyzję ukarana spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie:

1) art. 7 KPA poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a tym samym pozbawienie Skarżącego możliwości dokładnego wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego istotnych dla prawidłowego załatwienia niniejszej sprawy, całkowicie pomijając interes Skarżącego, podczas gdy wszelkie okoliczności faktyczne i prawne znane Skarżącemu przesądzają o tym, że Organ II instancji błędnie ustalił stan faktyczny i błędnie uznał że to Skarżąca jest podmiotem który umieścił słup w przedmiotowej lokalizacji,

2) art. 77 KPA poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie przez Organ II instancji, że "nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa będącego przedmiotem postępowania", podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Skarżącemu przesądzają, że Organ błędnie uznał że podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji jest skarżąca (z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, że to skarżąca jest podmiotem który zainstalował urządzenie we wskazanej lokalizacji jest Skarżąca),

3) naruszenie art. 7 KPA, art. 77 §1 KPA, art. 80 KPA poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego, co skutkowało błędnym uznaniem przez Organ, że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, podczas gdy z materiału dowodowego załączonego do akt sprawy przez Organ I instancji nie wynika że Słup umieszczony w przedmiotowej lokalizacji został umieszczony przez Skarżącą (wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu Decyzji Organu II instancji - z żadnego z przedłożonych dokumentów nie wynika że to Skarżąca umieściła przedmiotowy nośnik we wskazanej lokalizacji),

4) art. 7 KPA, art. 77 § 1 KPA, art. 80 KPA oraz art. 107 § 3 KPA poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie pobieżnego, a nie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, niepodjęcie istotnych czynności dowodowych oraz dokonania dowolnej oceny zebranych dowodów. Jak również braki uzasadnienia Decyzji uniemożliwiające jej weryfikację przez niewyjaśnienie istotnych przesłanek wydania Decyzji, a w szczególności:

- błędne uznanie przez Organ, że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie przedmiotowego słupa we wskazanej lokalizacji, podczas gdy według najlepszej wiedzy Skarżącej przedmiotowy nośnik umieszczony jest w tej lokalizacji od około kilkudziesięciu lat, a Organ i instancji nie dołączył żadnych dowodów świadczących o tym jakoby to Skarżąca była podmiotem, który umieścił nośnik we wskazanej lokalizacji,

- błędne uznanie przez Organ, że "nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa", podczas gdy wszelkie rzekome dowody i twierdzenia Organu nie są wystarczające do nałożenia na Skarżącą kary i nałożenia na nią kary pieniężnej, bowiem nie wynika z nich, że to Skarżąca umieściła nośnik reklamowy w przedmiotowej lokalizacji.

- błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez uznanie za wiarygodny i rzetelny materiał dowodowy zebrany przez Organ I instancji m.in. naklejki z napisem R. , numer słupa czy umowy z podmiotami publicznymi, podczas gdy z żadnego z powołanych przez Organ ł instancji dowodów nie wynika jakoby to Skarżąca była podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, a zatem cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie opiera się wyłącznie na przypuszczeniach Organu I i II instancji, co samo w sobie powinno być podstawą do uchylenia Decyzji Organu I instancji,

- skonstruowanie uzasadnienia Decyzji w sposób uniemożliwiający jej weryfikację, bowiem zawiera ogóle stwierdzenia Organu II instancji, mogące być wykorzystane w dowolnym postępowaniu,

5) art. 77 KPA poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, a tym samym błędne uznanie, że Organ II instancji że Organ I instancji w sposób prawidłowy rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy okoliczności i stan faktyczny znany Skarżącej przesądzają, że Organ II instancji błędnie uznał że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przesądza o tym że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie nośnika we wskazanej lokalizacji, a w szczególności:

- Organ II całkowicie pominął fakt iż z żadnego dowodu przedłożonego przez Organ I instancji nie wynika że to Skarżąca umieściła słup w przedmiotowej lokalizacji;

- Dokumenty i informacje pozyskane przez Organ I instancji nie stanowią wystarczającego dowodu w przedmiotowej sprawie, podczas gdy informacja w postaci "R. [...]", kopie umów czy numer telefonu nie stanowią dowodu, na podstawie którego istnieje możliwość nałożenia kary i z którego wynika że to Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji, co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu,

6) art. 107 § 3 KPA poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że Organ II instancji udowodnił wystarczająco motywy, którymi kierował się przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, podczas gdy z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że Organ I nie zgromadził całego materiału dowodowego w sprawie, a Organ ii instancji błędnie uznał że nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji (nie przedkładając na tę okoliczność żadnego dowodu), co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu,

7) art. 37d ust 1 Ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie i błędne uznanie, że to Skarżąca jest podmiotem, który umieścił urządzenie reklamowe niezgodne z zapisami uchwały krajobrazowej we wskazanej przez Organ I i II instancji lokalizacji, podczas gdy Organ i instancji nie przedłożył na tę okoliczność żadnego dowodu, a Organ II instancji błędnie uznał że nie budzi wątpliwości jaki podmiot jest odpowiedzialny za umieszczenie słupa w przedmiotowej lokalizacji pomimo braku dowodów świadczących o słuszności swoich twierdzeń, co skutkowało wydaniem błędnej Decyzji w niniejszym postępowaniu.

Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" oraz kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Wniesienie skargi skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, przy czym nie z powodu zarzutów podniesionych w skardze.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi należy wskazać, że w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie budzi żadnych wątpliwości to, że przedmiotowe urządzenie reklamowe należy do strony skarżącej i to ona ponosi odpowiedzialność za niezgodność tego urządzenia z postanowieniami uchwały krajobrazowej.

Jak bowiem wynika z akt sprawy, strona skarżąca zawarła w dniu 25 sierpnia 2022 roku z Centrum Kultury P. umowę na druk plakatów i ich ekspozycję na nośnikach reklamowych (k. 24-23 akt administracyjnych). Jednym z załączników do tej umowy jest załącznik zawierający wykaz nośników znajdujących się na terenie K., znajdujących się w dyspozycji strony skarżącej. Pod jedną z pozycji tego wykazu (k. 20 akt administracyjnych) wymieniony jest nośnik reklamowy znajdujący się przy przystanku autobusowym przy Al. S. i ul. A. S. o symbolu [...]. Urządzenie reklamowy będące przedmiotem niniejszego postępowania znajduje się w tej właśnie lokalizacji i ma symbol [...] (dokumentacja fotograficzna - k. 5v akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy nie budzi żadnych wątpliwości, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania należy do strony skarżącej i to ona jest odpowiedzialna za niezgodność tego urządzenia z uchwałą krajobrazową. Odnośnie samej niezgodności urządzenia reklamowego z uchwałą krajobrazową i brakiem przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary, to w tym zakresie w całości należy podzielić ustalenia i ocenę prawną organu I instancji, którą organ bardzo obszernie i szczegółowo uzasadnił (k. 38-35 akt administracyjnych), a która również dość obszernie została przywołana w części historycznej niniejszego uzasadnienia.

Przyczyną uchylenia decyzji organu II instancji jest natomiast okoliczność, że przy obliczaniu wysokości kary, organy przyjęły błędne założenie co do czasokresu, za który kara może być wymierzona. Zgodnie z art. 37d ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie. W przedmiotowym wypadku za datę wszczęcia postępowania organ uznał datę dokonania czynności w sprawie, o której następnie zawiadomił stronę, a nie datę zawiadomienia strony.

Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego – co do zasady – nie formalizują sposobu wszczęcia postępowania z urzędu, a zatem nie przewidują orzekania o tym, że postępowanie zostaje wszczęte. W orzecznictwie przyjęto, że za datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem że o czynności tej powiadomiono stronę (wyrok NSA z dnia 25 listopada 2011 r., II OSK 1679/10, LEX nr 1151992; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 r., I SA/Lu 1262/98, LEX nr 40366; wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., III SA 7955/98, LEX nr 43944; postanowienie NSA z dnia 4 marca 1981 r., SA 654/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 15). Zwykle taką pierwszą czynnością urzędową, którą podejmują organy administracji publicznej, gdy zamierzają wszcząć postępowanie z urzędu, jest zawiadomienie strony lub znanych już wówczas stron o wszczęciu postępowania. Powszechnie w literaturze przyjmuje się, że wszczęcie postępowania z urzędu następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności procesowej w sprawie. Pozytywnie należy ocenić te poglądy doktryny, w których przyjmuje się, że taką czynnością będzie przede wszystkim dzień zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a w braku takiego zawiadomienia – dzień pierwszego wezwania w sprawie (R. Hauser, Wszczęcie postępowania..., s. 9).

Uwzględniając powyższe oraz okoliczności niniejszej sprawy, za dzień wszczęcia kontrolowanego postępowania administracyjnego należy zatem uznać dzień doręczenia stronie skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania tj. dzień 9 grudnia 2022 roku (k. 7 akt administracyjnych), a nie 2 grudnia 2022 roku jak to przyjęły organy. Konsekwencją powyższego jest błędny sposób obliczenia wysokości kwestionowanej kary pieniężnej. Dlatego w ponownym postępowaniu organ II instancji orzeknie reformatoryjnie i nałoży karę obliczoną za okres od 9 grudnia 2022 roku do dnia 2 lutego 2023 roku.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w/w ustawy oraz § 2 pkt. 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Na zasądzoną kwotę składa się zwrot wpisu od skargi w wysokości 437 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości [...] zł. i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.