Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 603/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a,  art. 92c
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Referent Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi H sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 25 maja 2023 r. nr BP.501.2237.2021.2058.KA12.410814 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 25 maja 2023r., nr BP.501.2237.2021.2058.KA12.410814, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: kpa), art. 4 pkt 1, 3, 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 7 ust. 4 pkt 3, art. 13b ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., zwanej dalej: "u.t.d.") oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania H Sp. z o.o. w K., (zwanej dalej: skarżący, spółka, strona) od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (ŚWITD, organ I instancji) z dnia 18 listopada 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych), utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 16 października 2021 r. około godziny 10:15 w G. na ul. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki Hyundai o nr rej. [...], przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, którym kierował Pan O. K.. W chwili kontroli kierowca wykonywał przewóz osób, transportując jednego pasażera. Przewóz był odpłatny i wykonywany w obrębie G., na trasie z ul. [...] na ul. [...]. W toku przeprowadzonych czynności kierujący okazał wypis nr [...] z licencji [...], udzielonej przedsiębiorcy H Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, NIP [...], na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką, uprawniającej do wykonywania przewozów na obszarze miasta K. Kontrolowany pojazd oznakowany był jako taksówka, na dachu znajdowała się lampa z napisem TAXI. Z zeznań pasażera wynikało, iż przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji BOLT, opłata za przewóz została uiszczona za pomocą aplikacji. Pasażer otrzymał drogą elektroniczną paragon fiskalny na kwotę 23,64 zł wystawiony przez H Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia 16 października 2021 r. Kierowca podpisał protokół kontroli drogowej bez uwag i zastrzeżeń.

W toku postępowania wpłynęło do organu pismo z dnia 20 października 2021 r. nr [...] Prezydenta Miasta G. z którego wynikało, że na dzień 16 października 2021 r., przedsiębiorstwo H Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie posiadało uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta G..

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji, decyzji administracyjnej z dnia 18 listopada 2021 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych) tytułem naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Ww. decyzja została doręczona stronie w dniu 24 listopada 2021 r.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d, tj. naruszenie określone w lp. 1.1 zał. nr 3 do u.t.d.

W uzasadnieniu organ I instancji m.in. wskazał, że dokonanie naruszenia stwierdzono podczas kontroli drogowej przeprowadzonej dnia16 października 2021 r.

Pismem z dnia 30 listopada 2021 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Decyzji tej strona skarżąca zarzuciła naruszanie art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie. W odwołaniu strona wskazała, iż wykonywała przewóz na terenie miasta G. w związku ze zleceniem przez klienta z innego obszaru po zakończeniu kursu z K. do G..

Organ II instancji decyzją z 25 maja 2023 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał. m.in., że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna jest nakładana na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Ponadto organ II instancji, wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zastosowania nie znajdą przepisy art. 189e oraz art. 189f kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia ponieważ kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.

GITD wskazał, że reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Organ II instancji wskazał też, że art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa, ponieważ organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli oraz w toku postępowania administracyjnego i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest spójny i wiarygodny.

Nadto organ II instancji wskazał, że strona nie posiadała uprawnień wykonywania przewozu w mieście G., a przewóz pasażera odbywał się w G. na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Choć art. 6 ust. 5 u.t.d. przewiduje wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze określonym w licencji - to jednak tylko w sytuacjach w przepisie tym określonych. Dopuszczalne jest wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją - w drodze powrotnej przewozu wykonywanego poza obszar licencji, jak i w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Nie ma natomiast możliwości świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji. W każdym innym przypadku będzie bowiem miało miejsce świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji. Nie jest zatem tak, że uprawniony z konkretnej licencji taksówkowej może przyjmować na terenie wskazanym w licencji zlecenia na wykonywanie przewozów na terenie nieobjętym licencja, jak również pojechać z terenu wskazanego w licencji na inny teren i przyjmować następne zlecenia na przewozy na jego obszarze, gdyż wykracza to poza uprawnienia wskazane w art. 6 ust. 4 u.t.d. i poza wyjątki z ust. 5 tego przepisu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że art. 6 ust. 5 u.t.d. wprost nie wyłącza prawa potencjalnego pasażera do próby "zamówienia" przewozu obejmującego w całości obszar inny niż ten na który objęty został licencją przewoźnika. Rzeczą przewoźnika takiej sytuacji jest podjęcie odpowiedniej decyzji co do przewozu, która nie będzie sprzeczna z obowiązkami przewozu wynikającymi z ustawy o transporcie drogowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt: II GSK 3435/15). W związku z powyższym w ocenie organu nieuzasadniony pozostaje zarzut strony w tym zakresie.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z prowadzoną sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 kpa. Nadto rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Argumentacja strony dotycząca braku wpływu na wystąpienie naruszenia poprzez przyjęcie zlecenia przewozu pasażera od pośrednika, który miał wiedzę dotyczącą posiadanych przez skarżącą uprawnień, pozostaje bez wpływu na odpowiedzialność strony w niniejszym postępowaniu. Strona odpowiada za wykonywanie przewozu osób taksówką bez posiadania licencji na obszar w którym zrealizowano przewóz. Podmiot przekazujący zlecenie przewozu osób z naruszeniem przepisów u.t.d. ponosi odpowiedzialność zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Organ II instancji wskazał, że podstawą nałożenia kary była ocena obiektywnego faktu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, ponieważ odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., spółka

zaskarżyła w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 maja 2023 r.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie, tj.:

1.1. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez

nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

1.2. art 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do ustawy w sytuacji gdy w załączniku do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny zostać uregulowane w ustawie zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege scripta, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych;

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:

2.1. art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., art. 189d k.p.a., art. oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a.

2.2. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 w zw. z Ip. 1.1 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nierozważenie odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia była znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa, w szczególności uzyskała odpowiednią licencję na dany obszar, a kara w wysokości 12.000,00 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna.

W związku z powyższym spółka wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w całości,

ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia,

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm

przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi strona m.in. wskazała, że wykonuje krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji udzielonej na teren miasta K. Przewozy są zlecane stronie m. in. za pośrednictwem aplikacji BOLT.

Strona wskazała, że ma wiedzę o tym, że udzielona jej licencja obejmowała obszar na który został jej udzielona tj. na obszar miasta K.

Strona była przekonana, że ma prawo przyjąć zlecenie przewozu wykonywanego w drodze powrotnej. Stronie przewozy zlecane są za pośrednictwem aplikacji BOLT. Podmiot ten posiada informację o licencji jaką dysponuje przewoźnik (strona) i zakresie wynikających z niej uprawnień. W chwili zlecenia przewozu kierowca otrzymuje informację o miejscu odbioru pasażera, nie otrzymuje natomiast informacji o zaplanowanej trasie oraz miejscu przeznaczenia. Informacja ta jest udostępniona kierowcy dopiero po odebraniu pasażera. Tym samym przejazd na trasie G.-G. został stronie zlecony przez pośrednika (BOLT) i strona nie miała wpływu na dobór trasy, a zatem strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia.

Firma BOLT nawiązując współpracę z przewoźnikiem otrzymała informację o jego licencji oraz wynikających z niej uprawnieniach, a zatem powinna przydzielać zlecenia zgodnie z uprawnieniami przewoźnika. Przewoźnik natomiast otrzymując zlecenia ma wyłącznie informację o miejscu odbioru pasażera, bez miejsca przeznaczenia, a zatem strona nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne naruszenie. Aplikacja dopuszcza także zmianę miejsca docelowego w trakcie wykonywania kursu, co może poskutkować odbywaniem się przejazdu poza terenem objętym licencją.

Wyjątkiem jest jednak sytuacja gdy klient z innego obszaru złoży zamówienie. W niniejszej sprawie wystąpiła sytuacja gdy klient z innego obszaru (G.) złożył zamówienie, co wydaje się, że stanowi wyjątek wyłączający ograniczenie dotyczące prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji.

Jednocześnie strona wskazuje, iż niedługo po kontroli poczyniła odpowiednie kroki w celu zapobieżenia naruszania prawa w przyszłości. Wskazała też na to, iż uzyskała już licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną 15 lutego 2022 r. przez Prezydenta Miasta G., obejmującą Gminę G.. Strona postarała się także o uzyskanie licencji dla gmin okalających K., aby sytuacje takie, jak w przedmiotowej sprawie nie miały miejsca.

Strona uważa, iż w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a. bowiem ustawa o transporcie drogowym nie zawiera kompleksowej regulacji dotyczącej zasad nakładania kar, odstępowania od nich i ich miarkowania przywołując na poparcie swojego stanowiska szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

Spółka wskazała, iż pomimo, że ustawa u.t.d. nie zawiera pełnej i kompleksowej regulacji dotyczącej nakładania kar pieniężnych to organ pierwszej instancji z założenia odrzucił możliwość zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. Już samo to zdaniem strony powinno doprowadzić do uchylenia decyzji, gdyż stanowi to naruszenie mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Nadto strona wskazała, że na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W opinii strony taka właśnie sytuacja występuje w niniejszym postępowaniu.

Spółka podniosła też, że konieczne jest również zwrócenie uwagi na najnowszą uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 roku (sygn. akt III OPS 1/21), wydaną w składzie siedmiu sędziów, w której Sąd dopuścił stosowanie art. 189f k.p.a. w odniesieniu do podobnej regulacji dot. administracyjnych kar pieniężnych, zawartej w ustawie z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. NSA stwierdził, że "odstąpienie od ukarania nie jest równoznaczne z umorzeniem postępowania w przedmiocie nałożenia kary, lecz jest wyrazem darowania kary na skutek uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia prawa i jednocześnie stwierdzenia, że ukaranie sprawcy jest niecelowe". Zdaniem strony analogiczne wnioski można wyrazić w stosunku do regulacji dotyczących nakładania administracyjnych kar pieniężnych w u.t.d. - czym innym jest bowiem umorzenie postępowania uregulowane w art. 92c u.t.d., a czym innym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z art. 189f k.p.a., w związku z czym nie znajdzie zastosowania reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. Wobec tego na gruncie ustawy o transporcie drogowym także zasadne jest zastosowanie art. 189f k.p.a.

Strona wskazała, że w ustawie o transporcie drogowym zawarte zostały okoliczności wyłączające odpowiedzialność, których zajście powinno spowodować umorzenie wszczętego postępowania, a jeżeli nie zostało ono wszczęte, to jego nie wszczynanie. U.t.d nie zawiera natomiast przepisów pozwalających na odstępowanie od kary, tj. jednoczesne stwierdzenie naruszenia, odpowiedzialności za nie, ale zaniechanie ukarania z uwagi np. na znikomą wagę naruszenia. Z tego względu uzasadnione jest by w sprawie znalazły zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące kar pieniężnych, w szczególności te pozwalające na odstępowanie od nakładania kar, bowiem u.t.d. nie zawiera regulacji w tym zakresie.

W ocenie strony odmienną, aczkolwiek równie ważną kwestią jest forma zamieszczenia regulacji warunkujących wysokość kary za dane naruszenia. Otóż, wskazanie sankcji i naruszenia zostało zamieszczone w załączniku nr 3 do u.t.d., pod lp. 1.1. Pomimo wszelkich korzyści dla podmiotów objętych ustawą, płynących z przejrzystego przedstawienia poszczególnych kar w formie tabeli, nie sposób zgodzić się z tym, iż takie regulacje, określające odpowiednie sankcje za odpowiednie naruszenia powinny znajdować się w załączniku do ustawy.

W zakresie podniesionego zarzutu dotyczącego nałożenia kary za naruszenia stypizowane w załączniku do ustawy strona wskazała, że podstawową zasadą prawa penalnego (przewidującego kary) jest zasada nullum crimen sine lege scripta, która stanowi, że czyn zabroniony (a takim niewątpliwie są naruszenia) musi być określony w ustawie. Podobnie, zgodnie z zasadą nulla poena sine lege poenall również kara i jej wysokość musi być określona w ustawie. Natomiast naruszenie które zostało przypisane skarżącemu zostało określone w załączniku do ustawy. Zgodnie z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej "w załącznikach do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym."

Wobec powyższego zdaniem strony umieszczenie opisu naruszeń (ich znamion) oraz wysokości grożących kar w załączniku do ustawy a nie w samej ustawie jest błędem nie tylko legislacyjnym, ale narusza normy konstytucyjne i powoduje, że podmiot nie powinien być karany za naruszenia stypizowane poza ustawą - w załączniku do niej, bowiem załącznik znajduje się poza hierarchią źródeł prawa. W powyższym zakresie strona wskazała, że właściwym wzorem kontroli jest art. 42 ust 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że konstytucyjne wymagania dotyczące przepisów karnych odnoszą się do wszystkich przepisów o charakterze represyjnym (sankcjonująco-dyscyplinującym), a więc do wszystkich przepisów, których celem jest poddanie obywatela jakiejś formie ukarania czy jakiejś sankcji (por. orzeczenie z 1 marca 1994 r., sygn. U 7/93, OTK w 1994 r., cz. I, poz. 5, oraz wyrok z 2 września 2008 r., sygn. K 35/06, OTK ZU nr 7/A/2008, poz. 120, s. 1223 oraz powołane tam orzecznictwo). Art. 42 ust. 1 Konstytucji obejmuje swym zakresem nie tylko odpowiedzialność karną za przestępstwa, ale również odnosi się do ustawowej określoności wykroczeń (por. wyrok z 8 lipca 2003 r., sygn. P 10/02, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 62), a także do prawa karnego skarbowego i odpowiedzialności dyscyplinarnej, z tym że do odpowiedzialności dyscyplinarnej postanowienia art. 42 Konstytucji odnoszą się jedynie odpowiednio (por. wyrok 6 listopada 2012 r., sygn. K 21/11, OTK ZU nr lO/A/2012, poz. 119). Art. 42 ust. 1 Konstytucji, stanowi, że: "Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego".

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalanie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika bezspornie, iż w dniu kontroli doszło do stwierdzonych w sprawie naruszeń.

GITD wskazał, iż sam skarżący stwierdził że ma wiedzę o tym, że udzielona mu licencja obejmuje tylko obszar na który została udzielona -tj. miasto K.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał m.in., że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło popełnienie naruszenia określonego w Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odpowiadając na zarzuty strony organ wskazał, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedłożył dowodów na istnienie okoliczności egzoneracyjnych. Organ wskazał, iż skarżący chcąc zwolnić się z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia winien wykazać zaistnienie przesłanek egzoneracyjnych ponieważ skarżący nie może zasadnie oczekiwać od organu, który ujawnił naruszenia iż ten będzie niejako w jej interesie poszukiwał dodatkowych dowodów na okoliczności mogące wyłączyć jego odpowiedzialność za ujawnione naruszenia. Z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że w dniu kontroli kierujący poddanym kontroli pojazdem wykonywał w imieniu przedsiębiorcy H Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarobkowy krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, bez posiadania uprawnień do wykonywania przewozu na terenie miasta G.. Mając na uwadze powyższe stwierdzono naruszenie w postaci wykonywania przez stronę transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. To bowiem na skarżącym spoczywał obowiązek zadbania o to, by posiadać odpowiednie, wymagane przepisami uprawnienia przed rozpoczęciem wykonywania przewozu. Strona nie dochowała należnej staranności w powyższym zakresie, a zatem zdaniem organu brak jest podstaw do wyłączenia jej odpowiedzialności za prawidłowo ujawnione naruszenie.

Odnosząc się do pozostałej argumentacji strony organ wskazał, iż reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym tj. 92b i art. 92c u.t.d., które regulują możliwość odstąpienia od nałożenia sankcji finansowej, nie natomiast przepisom działu IVa k.p.a.

Ponadto organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowej sprawie wypełniono obowiązki wynikające z pryncypialnych zasad postępowania administracyjnego i działając na podstawie przepisów prawa zgromadzono w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego jej rozstrzygnięcia oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, oceniając na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu stron, co potwierdza orzeczenie NSA z dnia 4 lipca 2001 r. (ISA 301/00) "Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej powinien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli maja one znaczenie dla sprawy. "

Organ wskazał, że był obowiązany zebrać i ocenić dowody na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie są istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego ponieważ zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 371).

Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6.

Zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego łub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych).

Sąd podzielił stanowisko organu, iż w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., zaś treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Ponadto Sąd podzielił również stanowisko organu, iż zastosowania w przedmiotowej sprawie nie znajdzie przepis art. 189e oraz art. 189f kpa, które to przepisy regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. użyte w ww. ustawie określenie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do 4 pkt 3 u.t.d. transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5;

2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:

a) (uchylona)

b) nie byli prawomocnie skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a także za przestępstwa, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a ponadto nie orzeczono prawomocnie wobec nich zakazu wykonywania zawodu kierowcy,

c) (uchylona)

d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.

Stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący:

1) gminę;

2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3) miasto stołeczne Warszawę.

Stosownie do art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

Zgodnie z art. 13b ust. 1 u.t.d. rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

W związku z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków łub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Powołany przepis pozwała na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt: II GSK 238/18: Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Ponadto, warto wskazać również na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt: II GSK 278/18: Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę.

W związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko organu, iż to na skarżącym spoczywał obowiązek zadbania o to, by posiadać odpowiednie uprawnienia przed rozpoczęciem wykonywania przewozu. Strona w toku postępowania nie dochowała należytej staranności w tym zakresie. Podstawą nałożenia kary jest ocena obiektywnego faktu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organ dokonuje oceny stanu faktycznego i prawnego z dnia kontroli drogowej. Ponieważ odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia.

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości i jawi się jako bezsporny. Dotyczy to przede wszystkim przebiegu i ustaleń poczynionych podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu16 października 2021 r. około godziny 10:15 w G. na ul. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki Hyundai o nr rej. [...], przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, którym kierował Pan O. K.. W chwili kontroli kierowca wykonywał przewóz osób, transportując jednego pasażera. Przewóz był odpłatny i wykonywany w obrębie G., na trasie z ul. [...] na ul. [...]. W toku przeprowadzonych czynności kierujący okazał wypis nr [...] z licencji [...], udzielonej przedsiębiorcy H Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką, uprawniającej do wykonywania przewozów na obszarze miasta K. Kontrolowany pojazd oznakowany był jako taksówka, na dachu znajdowała się lampa z napisem TAXI. Przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji BOLT, opłata za przewóz została uiszczona za pomocą aplikacji. Pasażer otrzymał drogą elektroniczną paragon fiskalny na kwotę 23,64 zł wystawiony przez H Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia 16 października 2021 r. Kierowca podpisał protokół kontroli drogowej bez uwag i zastrzeżeń. Spółka H z ograniczoną odpowiedzialnością nie posiadała uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta G..

Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo zakwalifikował wykonywany przez skarżącego przewóz jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji na terenie miasta G..

Wyczerpana została zatem hipoteza statuowanej powołanymi wyżej przepisami normy sankcjonującej. Norma ta została w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowana przez nałożenie kary na skarżącego w kwocie 12.000,00 zł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego wydał zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na założeniu, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zwolnienie go z odpowiedzialności.

Należy wskazać, że w dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d nie mieszczą się bowiem takie sytuacje, które są wynikiem zachowań kierowców, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do u.td.

Sąd zauważył, że skarżący zmierza w istocie do zakwestionowania regulacji naruszeń stypizowanych w załączniku nr 3 do ustawy, czego Sąd nie podziela nie dostrzegając w tego rodzaju regulacji sprzeczności z Konstytucją RP.

Z kolei zarzut naruszenia art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., art. 189d k.p.a., art. oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów kpa dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu. W ocenie Sądu zarzut ten jest niezasadny ponieważ regulacja wynikająca z art 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kp.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Natomiast zarzut naruszenia przez organ rozstrzygający art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 w zw. z Ip. 1.1 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nierozważenie odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, w szczególności uzyskała odpowiednią licencję na dany obszar, to kara w wysokości 12.000,00 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary przepisy art. 92a ust. 3 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d.

Zdaniem Sądu ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, incydentalnego charakteru naruszenia, czy też rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

Wykładnia prezentowana przez skarżącego, zdaniem Sądu, jest błędna, ponieważ z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym na terenie jednej gminy był zwolniony z obowiązku posiadania licencji na obszarze innych gmin. Co prawda art. 6 ust. 5 u.t.d. przewiduje wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na obszarze określonym w licencji - to jednak tylko w sytuacjach w przepisie tym określonych. Dopuszczalne jest wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją - w drodze powrotnej przewozu wykonywanego poza obszar licencji, jak i w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Nie ma natomiast możliwości świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji. W każdym innym przypadku będzie bowiem miało miejsce świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji ponieważ żaden przepis ustawy nie przewiduje, iż osoba posiadająca licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1 u.t.d., na terenie jednej gminy może wykonywać przewóz na terenie gminy na której nie posiada licencji.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego o braku przesłanek do zastosowania regulacji z art. 92c u.t.d. W szczególności w niniejszej sprawie nie ma okoliczności ani dowodów wskazujących na to, by skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze.

W opinii Sądu do stwierdzenia odpowiedzialności strony wystarczające jest ustalenie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego wydał zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na założeniu, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zwolnienie go z odpowiedzialności.

Podsumowując, Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie w sposób nie budzący wątpliwości i dający podstawę do wymierzenia kary skarżącemu za stwierdzone naruszenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.