Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1431/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 12a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 16a, art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Choczewo od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 814/20 w sprawie ze skargi Wojewody Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Choczewo z dnia 28 lutego 2020 r., nr XVIII/136/2020 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Choczewo wraz z terenami sąsiadującymi w gminie Choczewo 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz Gminy Choczewo kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 814/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Choczewo z dnia 28 lutego 2020 r., nr XVIII/136/2020 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Choczewo wraz z terenami sąsiadującymi w gminie Choczewo, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały wraz z załącznikiem graficznym nr 1 w części w zakresie przepisów dotyczących kart terenów: 04.MN/U (§ 55 - § 58), 05.MN/U (§ 59 - § 61), 07.MN/U (§ 65 - § 67), 12.MN/U (§ 80 - § 82), 14.MW/U (§ 86 - § 88), 15.U (§ 89 - § 91), 16.MN (§ 92 - § 94), 17.ZC (§ 95 - § 98) oraz 18U (§ 99 - § 103) (pkt 1) i zasądził od Rady Gminy Choczewo na rzecz Wojewody Pomorskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojewoda Pomorski wniósł skargę na wskazaną wyżej uchwałę, zaskarżając ją w zakresie przepisów dotyczących kart terenów 04.MN/U (§ 55 - § 58), 05.MN/U (§ 59 - § 61), 07.MN/U (§ 65 - § 67), 12.MN/U (§ 80 - § 82), 14.MW/U (§ 86 - § 88), 15.U (§ 89 - § 91), 16.MN (§ 92 - § 94), 17.ZC (§ 95 - § 98) oraz 18.U (§ 99 - § 103) wraz z załącznikiem graficznym nr 1 do uchwały stanowiącym rysunek planu w zakresie kart terenów 04.MN/U, 05.MN/U, 07.MN/U, 12.MN/U, 14.MW/U, 15.U, 16.MN, 17.ZC oraz 18.U.

Zaskarżonej uchwale Wojewoda zarzucił istotne naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez brak określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz sposobu ich realizacji i wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Rada Gminy nie zawarła w uchwale regulacji określających minimalną liczbę miejsc do parkowania przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W § 34 ust. 2 uchwały wprowadziła jedynie: "obowiązek zapewnienia co najmniej 1 miejsca parkingowego na: 1) 1 lokal mieszkalny, 2) każde 40 m2 powierzchni budynku usługowego, 3) w budynkach o funkcji mieszanej parametry ustalone w punktach 1 i 2 stosuje się odpowiednio." Co prawda w § 4 ust. 4 i 5 organ uchwałodawczy stwierdził, że: "4. Brak ustaleń ogólnych oznacza, że na obszarze objętym niniejszą Uchwałą nie występują uwarunkowania i zagadnienia wymagające obowiązkowej regulacji lub uwarunkowania wymagające regulacji występują wyłącznie w granicach poszczególnych terenów i zostały uregulowane w ustaleniach szczegółowych lub przepisy odrębne regulują zagadnienie w sposób dostateczny. 5. Brak ustaleń szczegółowych oznacza, że ustalenia ogólne lub przepisy odrębne regulują zagadnienie w sposób dostateczny lub na danym terenie nie występują uwarunkowania i zagadnienia wymagające szczegółowych regulacji.", to jednak umieszczenie takiej regulacji w akcie prawa miejscowego wydanego na podstawie ustawy nie umożliwia pominięcia parametru, który u.p.z.p. określa jako obligatoryjny.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Choczewo wniosła o jej oddalenie w całości, wskazując na brak podstaw do uwzględnienia wymienionych w treści skargi zarzutów.

Rada wskazała, że stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową to miejsca postojowe wyznaczone w pasie drogowym drogi publicznej lub drogi wewnętrznej, na której to obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego (strefa zamieszkania, strefa ruchu). Stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową mogą być zlokalizowane wyłącznie w granicach działki drogowej, oznaczonej w ewidencji gruntów wyłącznie jako użytek drogowy – Dr. Natomiast w terenach oznaczonych w planie miejscowym numerami i symbolami literowymi: 04.MN/U, 05.MN/U, 07.MN7U, 12.MN/U, 14.MW/U, 15.U, 16.MN, 17.ZC nie występują działki drogowe. W granicach tych terenów nie występują strefy zamieszkania, ani strefy ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Nie występują również tereny dróg publicznych. Wskazane tereny są obsługiwane komunikacyjnie w sposób dostateczny i składają się w większości z działek budowlanych, niewymagających dodatkowych podziałów nieruchomości, w szczególności nie wymagają wydzielania dodatkowych dróg wewnętrznych. W przypadku zaistnienia sytuacji, wymagającej wydzielenia dróg wewnętrznych w granicach tych terenów, obowiązek lokalizacji miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na drogach wewnętrznych wynika z ustaleń § 4 ust. 4 i 5, odwołujących się do przepisów odrębnych.

Ponadto organ podniósł, że na terenie oznaczonym numerem i symbolem literowym 18.U, występuje droga wewnętrzna, dla której liczba miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową została ustalona na poziomie określonym w przepisach odrębnych przez ustalenia § 4 ust. 4 i 5, które odnoszą się do obowiązkowych, wynikających z u.p.z.p. oraz przepisów wykonawczych, ustaleń, których brak w planie wynika z uwarunkowań lub z dostatecznej regulacji w przepisach obowiązujących. Z § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 283, dalej: "ZTP"), wynika bowiem, że w uchwale rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego planu, nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Rada Gminy przyjęła w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego standardy, dotyczące zapewnienia miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, zgodne z art. 12a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm., dalej: "u.d.p."). Według organu, ustalenie liczby miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na poziomie wskazanym w art. 12a ust. 2 u.d.p. w planie miejscowym, stanowiłoby powtórzenie przepisów ustawowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Odwołując się do brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Sąd wskazał, że użycie w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zwrotu: "w planie miejscowym określa się obowiązkowo", nie oznacza niedopuszczalności w uzasadnionych przypadkach odstępstw od tej zasady. Przepis ten należy bowiem rozumieć w ten sposób, iż określenie w planie miejscowym danych z tego przepisu jest obowiązkowe wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Przy ocenie, czy taka potrzeba oraz konieczność w określonym przypadku zachodzą, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób zagospodarowania terenu i charakter zabudowy. W przypadku odstąpienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego od określenia któregokolwiek z elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 na organie planistycznym spoczywa obowiązek wykazania zbędności danej regulacji.

Sąd wskazał, że skoro organ planistyczny ma obowiązek, wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., określić minimalną liczbę miejsc do parkowania i "w tym" miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, to konieczne jest określenie w planie minimalnej liczby tych miejsc (podanie wskaźników pozwalających na jej ustalenie).

W ocenie Sądu art. 12a ust. 1 u.d.p. jest adresowany do organu właściwego do zarządzania ruchem na drogach i dotyczy tych terenów, do których zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110 z późn. zm., dalej: "p.r.d.") (drogi publiczne, strefy zamieszkania, strefy ruchu). Nie ma on więc zastosowania na terenach, na których przepisy wspomnianej ustawy nie mają zastosowania (np. parkingi podziemne pod budynkami wielomieszkaniowymi, parkingi wewnętrzne). Zatem nie można przyjąć, że w przypadku braku odrębnych regulacji w planie w zakresie miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową przepis ten – jako przepis szczególny – będzie miał zastosowanie do każdej inwestycji na terenie objętym planem. Nadto w przepisie tym jest mowa o minimalnej liczbie stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, przy czym przy ogólnej liczbie miejsc postojowych do 5 nie przewiduje się obowiązku wyznaczenia stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w taką kartę. Ustalenia planu nie mogą więc naruszać art. 12a u.d.p., jeżeli chodzi o minimalną liczbę miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na terenach wskazanych w tym przepisie. Gmina może jednak w planie wskazać większą liczbę tych miejsc, dostosowując ją do przeznaczenia terenu i innych przyjętych rozwiązań planistycznych. Gmina ma ponadto dowolność w ustaleniu liczby miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na terenach, na których nie mają zastosowania przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Sąd wskazał, że brak określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz sposobu ich realizacji dotyczy terenów: 04.MN/U, 05.MN/U, 07.MN/U oraz 12.MN/U – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, 14.MW/U – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zabudowy usługowej, 15.U – tereny zabudowy usługowej, 16.MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 17.ZC – tereny cmentarzy oraz 18.U – tereny zabudowy usługowej. Zgodnie z § 30 ust. 1 m.p.z.p. teren objęty planem obsługiwany jest przez układ komunikacyjny, w skład którego wchodzą układ drogowy oraz tereny komunikacji kolejowej. Natomiast według § 30 ust. 2 planu: "Układ drogowy miejscowości stanowią: 1) drogi publiczne klasy zbiorczej oznaczone na rysunku planu jako: a) 01.KD-Z – fragment drogi wojewódzkiej (numer W213), b) 02.KD-Z – fragment drogi powiatowej (numer 1429G), c) 03.KD-Z – fragment drogi powiatowej (numer 1306G); 2) droga publiczna klasy lokalnej, oznaczona na rysunku planu jako: 01.KD-L; 3) drogi publiczne klasy dojazdowej, oznaczone jako tereny: 01.-03.KD-D." Stosownie zaś do § 30 ust. 4 planu, powiązanie układu komunikacyjnego, o którym mowa w ust. 1, obsługującego obszar objęty planem z układem zewnętrznym, następuje poprzez istniejącą drogę wojewódzką oznaczoną na rysunku planu jako 01.KD-Z, drogi powiatowe oznaczone na rysunku planu jako 02.KD-Z, 03.KD-Z, drogę gminną oznaczoną na rysunku planu "01.KD-L" oraz przez tereny komunikacji kolejowej: "1.KK".

Jednocześnie Sąd zauważył, że z załącznika graficznego nr 1 zaskarżonej uchwały wynika, że na terenach objętych skargą zaznaczono drogi lokalne stanowiące połączenie komunikacyjne poszczególnych terenów z układem drogowym, o którym mowa w § 30 ust. 1 planu. Poza tym z uwagi na przeznaczenie tych terenów (mieszkaniowe i usługowe) oczywistym wydaje się, że taka infrastruktura drogowa musi powstać też w przyszłości.

Wobec powyższego w ocenie Sądu plan miejscowy w zaskarżanej części obejmuje infrastrukturę, o której mowa art. 12a ust. 1 u.d.p. Tym samym w tej części planu niezbędne było określenie minimalnej liczby miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji, stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Brak określenia tych obligatoryjnych elementów planu w ocenie Sądu stanowi istotne naruszenie zasad jego sporządzania powodujące nieważność zaskarżonej uchwały w części stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Choczewo, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a. naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że w uchwale Rady Gminy Choczewo nr XVIII/136/2020 z dnia 28 lutego 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Choczewo wraz z terenami sąsiadującymi w gminie Choczewo (dalej również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), w części objętej skargą, obowiązkowe było określenie minimalnej liczby miejsc do parkowania przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową oraz sposobu ich realizacji, zaś brak takiego uregulowania stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały;

b. naruszenie art. 12a ust. 1 u.d.p w zw. z art. 2 pkt 1a, art. 2 pkt 16 oraz art. 2 pkt 16a p.r.d. przez jego błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie objętym skargą obejmuje infrastrukturę, o jakiej mowa w tymże przepisie;

c. naruszenie art. 12a ust. 2 u.d.p. w zw. § 118 oraz § 143 ZTP przez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że w przypadku braku odrębnych regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową przepis ten nie będzie miał zastosowania.

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. przez stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części objętej skargą w sytuacji, gdy brak było ku temu podstaw, albowiem zaskarżona uchwala została podjęta zgodnie z przepisami;

b. naruszenie art. 141 § 4 zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak rozstrzygnięcia sprawy w niezbędnym zakresie, tj. brak rozważenia stanowiska prezentowanego przez organ w toku postępowania i brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do przedstawianej przez organ argumentacji i niedokonanie wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i w całości i oddalenie skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a. lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz przyznanie organowi od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Pomorski, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zakwestionowano zasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazując, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Należało zgodzić się z zarzutem błędnej wykładni art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Po pierwsze, zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że obowiązek ujęcia w treści planu miejscowego wszystkich elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie jest obowiązkiem bezwzględnym (co zresztą podkreślał Sąd w zaskarżonym wyroku), ponieważ treść ustaleń planu, o których mowa w tym przepisie powinna być dostosowana do okoliczności faktycznych panujących w obszarze objętym planem. Oznacza to, że obowiązek określenia ustaleń wskazanych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. aktualizuje się wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Dokonując zaś w danym przypadku oceny, czy taka potrzeba bądź konieczności zachodzi, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób jego zagospodarowania, czy też charakter zabudowy. Jeżeli zatem stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w nim niektórych z ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., to ich brak nie może stanowić o niezgodności tak sporządzonego planu z prawem (por. m.in. wyroki NSA z: 6.05.2010 r., II OSK 424/10, LEX nr 673872; z 19.06.2012 r., II OSK 814/12, LEX nr 1166998; 13.06.2017 r., II OSK 75/17, LEX nr 2342754; 13.06.2017 r., II OSK 338/17, LEX nr 2342757; 13.02.2019 r., II OSK 3431/18, LEX nr 3098434; 12.10.2021 r., II OSK 2640/18, LEX nr 3309744, a także: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2023, s. 174 oraz A. Plucińska-Filipowicz, A. Kosicki [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 15). Przedstawione stanowisko w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną.

Po drugie, poprawne odkodowanie normy zobowiązującej określenie w planie miejscowym minimalnej liczby i sposobu realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, wymaga łącznego wykorzystania metod wykładni językowej, systemowej i celowościowej, a co za tym idzie, wyjścia poza samo brzmienie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Kluczową kwestią przy takim podejściu jest uwzględnienie okoliczności dodania do art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. fragmentu wprowadzającego ów obowiązek. Otóż art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. został zmieniony w tym zakresie przez art. 5 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 1446). Zmiana ta była konsekwencją nowelizacji przepisów p.r.d. i u.d.p. Stąd też zarówno zasady wyznaczania stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, jak też istotę samej karty parkingowej i cel, jakiemu ma służyć należy wywodzić odpowiednio z przepisów art. 12a u.d.p. oraz z art. 8 p.r.d. Z takiego systemowego i celowościowego podejścia do treści dodanego nowelizacją z października 2023 r. fragmentu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika, że obowiązkowe określenie liczby miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w ramach minimalnej liczby miejsc do parkowania dotyczy kart parkingowych, o których mowa w art. 8 p.r.d. i odnosi się do miejsc wyznaczanych, stosownie do art. 12a ust. 1 u.d.p., na: 1) drogach publicznych; 2) w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 p.r.d. oraz 3) w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a p.r.d.

Zatem na tych częściach obszaru objętego ustaleniami planu miejscowego, które nie zostały przeznaczone pod drogi publiczne oraz na których nie przewiduje się stref zamieszkania czy też stref ruchu, w rozumieniu wyżej przywołanych przepisów p.r.d., nie ma potrzeby określania liczby miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (por. wyrok NSA z 13.02.2019 r., II OSK 3431/18, LEX nr 3098434).

Z tych też względów należało uznać za zasadny podniesiony przez skarżącą kasacyjnie zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., prowadzący do stwierdzenia nieważności części ustaleń planu, wymienionych w zaskarżonym wyroku.

Należało również zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie zarzucającą, że w wyniku wydania zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia art. 12a u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 1a, art. 2 pkt 16 oraz art. 2 pkt 16a p.r.d. przez uznanie, że plan miejscowy w zakresie objętym skargą obejmuje infrastrukturę wskazaną art. 12a u.d.p. W § 30 planu miejscowego, określono sposób obsługi komunikacyjnej obszaru objętego ustaleniami planu, wskazując istniejący układ drogowy, który pozostaje poza terenami, których ustalenia planu zostały objęte skargą Wojewody.

Wyjątkiem w tym względzie jest wskazana przez skarżącą kasacyjnie droga wewnętrzna znajdująca się na działce przeznaczonej pod zabudowę usługową (18.U). W tym jednak przypadku, na podstawie odesłania przewidzianego w § 4 ust. 4 i 5 planu należy wywodzić, że będą tu miały zastosowanie normatywy wynikające z art. 12a ust. 2 u.d.p. Odesłanie to będzie miało również zastosowanie w przypadkach wynikających z ewentualnych zmian w zakresie skomunikowania terenów, których ustalenia zostały objęte skargą.

Konsekwencją uznania za uzasadnione zarzutów naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz art. 12a u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 1a, art. 2 pkt 16 i art. 2 pkt 16a p.r.d., a tym samym uwzględnienia skargi kasacyjnej, jest uznanie również za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie. Przepis ten bowiem należy do tak zwanych przepisów wynikowych, co oznacza że chcąc skutecznie powołać się na jego naruszenie należy wykazać, że Sąd I instancji błędnie przyjął (tak jak w niniejszej sprawie), że w zakresie wskazanym w skardze, akt prawa miejscowego został wydany z istotnym naruszeniem prawa.

Natomiast za niezasadny należało uznać zarzut błędnej wykładni art. 12a ust. 2 u.d.p. w zw. § 118 oraz § 143 ZTP, z której miałoby wynikać, że w przypadku braku odrębnych regulacji w planie miejscowym w zakresie miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową przepis ten nie będzie miał zastosowania.

Sąd I instancji stwierdzając nieważność ustaleń planu w zakresie określonym w zaskarżonym wyroku nie tyle kierował się regulacją prawną wynikającą z art. 12a ust. 2 u.d.p. (zwłaszcza) w zw. z § 118 oraz § 143 ZTP, ale oparł swoje orzeczenie na wykładni art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz przyjęciu, że na terenach, których ustalenia zostały objęte skargą Wojewody zaznaczono drogi lokalne stanowiące połączenie komunikacyjne poszczególnych terenów z układem drogowym, o którym mowa w § 30 ust. 1 planu miejscowego.

Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania."

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej uchwały, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika, że Sąd musi się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony.

Z kolei w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a.: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a."

Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności, że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.