Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 351/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar, Asesor WSA Andrzej Nikiforów, Anna Kuczyńska – Szczytkowska (sprawozdawca), Protokolant Referent Tomasz Gołębiowski, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 maja 2023 r., sprawy ze skargi K. B., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia 21 stycznia 2022 r. nr BP.501.1539.2021.1278.DL1.166580, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, , I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 lipca 2021 r. nr WITD.DI.0152.I0053/39/21; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. B. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 21 stycznia 2022 r. nr BP.501.1539.2021.1278.DL1166580 wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej: utd), lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1) – uchylająca decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, DWITD) z dnia 21 lipca 2021 r. nr WITD.DI.0152.I0053/39/21 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.600 zł i nakładająca karę pieniężną w wysokości 1.550 zł

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 11 maja 2021 r. przeprowadzono w L. na "ul. [...]" kontrolę drogową zestawu pojazdów składającego się ciągnika siodłowego marki R. o nr rej. [...] oraz naczepy marki K. o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5t. Pojazdem, którym kierował R. M., wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji, w imieniu i na rzecz skarżącego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 11 maja 2021 r. W trakcie kontroli pobrano dane z karty kierowcy na dzień kontroli oraz 28 dni poprzedzających kontrolę.

Decyzją z dnia 21 lipca 2020 r. nr WITD.DI.0152.I0053/39/21 Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.600 zł za naruszenie stwierdzone w toku kontroli, tj. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, za każdy wpis. Jako podstawę nałożenia kary wskazał m.in. lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80, art. 81a i art. 107 kpa. Ponadto wskazał, że organ nie zweryfikował celowości przepisu lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, a za naruszenie odpowiedzialność ponosi kierowca, który nie został ukarany mandatem karnym.

Zaskarżoną decyzją GITD uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.550 zł.

W uzasadnieniu decyzji GITD w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy zawarte w dziale IVa k.p.a. wobec pierwszeństwa przepisów odrębnych uregulowanych w utd. Następnie przywołał treść art. 34 rozporządzenia 165/2014 i wskazał, że konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, który karą pieniężna w wysokości 50 zł sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Zauważył, że w sprawie analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, że kierowca nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzenia symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy kierowcy za wymienione w decyzji dni oraz symbolu zakończenia dziennego okresu pracy kierowcy za określone dni. Łącznie kierowca nie dokonał 32 wpisów. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w dniu 11 maja 2021 r. kierowca został zatrzymany do kontroli w trakcie dziennego okresu pracy co oznacza, że nie miał jeszcze obowiązku wpisać symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że kierowca nie dokonał 31 wpisów manualnych i odstąpił od ukarania za przypadek nie spełnienia wymogu wprowadzenia symbolu zakończenia dziennego okresu pracy kierowcy z dnia 11 maja 2021 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że wbrew twierdzeniom strony, z art. 34 rozporządzenia 165/2014 nie wynika obowiązek wprowadzania symboli państw jedynie przy przewozach międzynarodowych. Zacytowany przez stronę fragment nakłada jedynie dodatkowy obwiązek wprowadzania symboli państw po przekroczeniu granicy. Kierowca zgodnie z przepisami ma obowiązek wprowadzać symbole państw przy każdym przewozie, gdyż na tej właśnie podstawie można ustalić czy wykonywane są przewozy jedynie krajowe, czy również międzynarodowe. Brak wprowadzania symboli państw uniemożliwia dokładną analizę danych cyfrowych oraz ustalenie czy przewozy wykonywane są zgodnie z posiadanym uprawnieniem. Organ odwoławczy dodał, że bez znaczenia dla niniejszego postępowania jest to, że kierowca nie został ukarany mandatem karnym, gdyż postępowanie administracyjne jest niezależne od postępowania mandatowego wobec kierowcy. GITD podkreślił także, iż w czasie kontroli kierowca wyjaśnił, że nie miał świadomości obowiązku wprowadzania symboli państwa, a negowanie tego obowiązku przez stronę wskazuje, iż kierowca nie był prawidłowo przeszkolony i za jego naruszenie odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca. Organ odwoławczy wskazał, że powołany przez skarżącego wyrok TSUE z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie C-870/19 dotyczy całkowicie innego stanu faktycznego, a mianowicie nieprzedstawienia wykresówek w trakcie kontroli. W sprawie kierowca regularnie nie dokonywał wpisów manualnych dotyczących kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy. Takie naruszenia nie mogą zostać uznane za jedno naruszenie, gdyż każdy wpis dokonywany jest osobno. Ponadto literalne brzmienie przepisu lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, wymusza na ogranie nałożenie osobnej kary za brak każdego pojedynczego wpisu. Organ odwoławczy wskazał, że nie było podstaw do zastosowania art. 92c utd, ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu.

W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego organ nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c utd.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie:

1) Art. 15 k.p.a. oraz art. 127 k.p.a przez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji;

2) art. 107 § 1 k.p.a. nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego;

3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 34 pkt 7 rozporządzenia nr 165/2014 i lp. 6.3.8. załącznika nr 3 utd przez uznanie, że przewoźnik wykonujący wyłącznie przewozy krajowe ma bezwzględny obowiązek wpisu symbolu kraju rozpoczęcia i zakończenia przewozu;

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a to przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami k.p.a., art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że obowiązek wpisów symboli kraju rozpoczęcia dziennego okresu i zakończenia dziennego okresu pracy, nie dotyczy kierowców przedsiębiorcy posiadającego uprawnienia do wykonywania wyłącznie krajowych przewozów drogowych. Zdaniem skarżącego pozbawione logiki jest żądanie by kierowca nie przekraczając nigdy granic państwa dodatkowo ręcznie wpisywał wirtualne wpisy, nie mające żadnego wpływu na możliwe nieprawidłowości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżoną decyzję, wydano m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 utd, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei stosownie do ust. 7 art. 92a utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.

Kwestią sporną w sprawie jest zasadność nałożenia kary pieniężnej na skarżącego z tytułu naruszenia polegającego na braku wprowadzenia symboli państw, w których rozpoczął się i zakończył dzienny okres pracy kierowcy, zakwalifikowane przez organ według załącznika nr 3 do utd jako czyn opisany w lp. 6.3.8. "niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy".

W pierwszej jednak kolejności należy podkreślić, że nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji co do tego, iż do stwierdzonego podczas kontroli wskazanego naruszenia utd rzeczywiście doszło. Wynika to jednoznacznie z treści protokołu kontroli i pozostałych dowodów zawartych w aktach sprawy administracyjnej. Przy niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, w ocenie Sądu, organy te należycie zgromadziły dowody, a dysponując pełnym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, w zgodzie z regułami proceduralnymi określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sformułowane przez skarżącego zarzuty skargi odnoszące się do kwestionowania prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych okazały się chybione.

Co także istotne, w toku wszczętego postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej skarżący nie kwestionował braku ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, twierdził jednak, że skoro wykonywany był krajowy przewóz drogowy, nie miał takiego obowiązku. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wyłączenie odpowiedzialności z tytułu stwierdzonych naruszeń.

Wbrew zarzutom skargi, Sąd podziela stanowisko organów, że obowiązek z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 dotyczy wszystkich przedsiębiorców wykonujących transporty drogowe, niezależnie czy są to przewozy krajowe czy międzynarodowe. Słusznie wskazuje organ, że na podstawie tych wpisów organ ma możliwość sprawdzenia czy przewozy wykonywane są zgodnie z posiadanymi uprawnieniami.

W ocenie Sądu nieprawidłowe było natomiast stanowisko organów odnośnie kwalifikacji stwierdzonego naruszenia w zakresie przypisania takiemu naruszeniu poziomu przewinienia BPN – bardzo poważne przewinienie. Taki sposób ustalenia poziomu przewinienia pozostaje w sprzeczności z przepisami unijnymi - rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej rozporządzenie nr 2016/403. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w podobnej sprawie w wyroku tut. Sądu z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 581/21, przyjmując je jako własne (podobnie WSA we Wrocławiu w wyroku z 21 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 637/21, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mający zastosowanie w sprawie załącznik nr 3 do utd w rubryce 4 powołuje się na Nr grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia nr 2016/403.

Wskazać należy, że rozporządzenie nr 165/2014 zgodnie z art. 1 określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym w celu weryfikacji zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 15, (WE) nr 1072/2009 16, (WE) nr 1073/2009 17, dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/15/WE 18, dyrektywami Rady 92/6/EWG 19 i 92/106/EWG 20 oraz w zakresie delegowania pracowników w transporcie drogowym - zgodności z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE 21 , 2014/67/UE 22 oraz (UE) 2020/1057 23. Tachografy muszą spełniać wymogi niniejszego rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania.

Zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.

Z kolei rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej rozporządzenie nr 2016/403 - w załączniku I pkt 2 określa Grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf).

Zaznaczyć trzeba, że ustawodawca unijny w ww. rozporządzeniu podzielił naruszenia na trzy kategorie naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń bądź zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego.

W przypadku naruszeń z załącznika I pkt 2 ww. rozporządzenia dotyczących tachografu, Tabela określa: Podstawę prawną naruszenia, Rodzaj naruszenia oraz Poziom przewinienia z podziałem na NN – najpoważniejsze naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie, PN – poważne naruszenie. Ustawodawca unijny dokonał również grupowania rodzajów naruszeń na dot. Instalacji tachografu – pkt 1 tabeli, Użytkowania tachografu, karty kierowcy lub wykresówki pkt 2 -19 tabeli, Przedstawianie informacji pkt 20-26, Wadliwe działanie pkt 27-28 tabeli.

W przypadku naruszenia art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 dokonano rozróżnienia na naruszenia z grupy Użytkowanie tachografu, karty kierowcy lub wykresówki oraz na naruszenia z grupy Przedstawianie informacji.

Sporne w sprawie naruszenie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia, tj. brak wprowadzenia danych na kartę kierowcy w postaci kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy, w rozporządzeniu nr 2016/403 jest to naruszenie sklasyfikowanie w grupie Przedstawianie informacji pod pkt 23 tabeli i poziom tego przewinienia został określony jako PN (poważne naruszenie).

W sprawie w załączniku nr 3 lp. 6.3.8. utd określone zostało naruszenie w postaci niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, z oznaczeniem poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie) i powołaniem pozycji 2.17. rozporządzenia nr 2016/403. A w rozporządzeniu nr 2016/403 załącznik I pkt 2, w tabeli 2 pod nr 17 wskazane jest naruszenie - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych w stosownych przypadkach, które dotyczy art. 34 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014.

W ocenie Sądu ujęte pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 utd naruszenie niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, nie uwzględnia rozgraniczenia naruszeń art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego nr 2016/403; gdzie ustawodawca unijny rozgraniczając poszczególne naruszenia art. 34 (poz. Tabeli od 13 do 23) dokonał rozgraniczenia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń.

Tym samym zdaniem Sądu organy w sprawie w sposób wadliwy dokonały wymierzenia kary za stwierdzone naruszenie, ponieważ wymierzona została kara jak dla naruszenia wg poziomu przewinienia BPN (bardzo poważne naruszenie), a według ustawodawcy unijnego rodzaj stwierdzonego naruszenia ma poziom przewinienia PN (poważne naruszenie).

W tym miejscu wskazać należy na bezpośredni skutek rozporządzeń w prawie Unii oraz konieczność zapewnienia skuteczności prawa Unii. Jak również wyjaśnić trzeba, że załącznik III do dyrektywy nr 2006/22/WE nie miał na celu ustanowienia dokładnego i wyczerpującego wykazu naruszeń rozporządzeń nr 165/2014 i nr 561/2006, lecz ograniczał się do skierowanych do państw członkowskich wytycznych w sprawie wspólnej skali naruszeń tych rozporządzeń (por. wyrok TSUE z dnia 24 marca 2021 r., C-870/19, C-871/19, ECLI:EU:C:2021:233, pkt 42). Wykaz naruszeń zawarty w załączniku III do dyrektywy nr 2006/22/WE uległ modyfikacji w związku ze skorzystaniem przez Komisję Europejską z uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 3 dyrektywy oraz art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1071/2009, który zobowiązywał Komisję do sporządzenia wykazu kategorii, rodzajów i wagi poważnych naruszeń przepisów unijnych, które, oprócz naruszeń wymienionych w załączniku IV do tego rozporządzenia, mogą doprowadzić do utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorców transportu drogowego lub zarządzającego transportem. Przy czym rozporządzenie nr 2016/403 zawiera trzy załączniki, z których dwa (załącznik I i III) dotyczą wykazu naruszeń m.in. przepisów rozporządzenia 165/2014, jednak nie są tożsame, ponieważ ustanowiony w załączniku I wykaz naruszeń, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, jest szerszy aniżeli zawarte w załączniku III do tego rozporządzenia zmiany załącznika III do dyrektywy nr 2006/22/WE.

W ocenie Sądu, brak wskazania w załączniku nr 3 do utd wprost naruszenia jak w sprawie, nie powinien skutkować brakiem stwierdzenia naruszenia, jak również nie powinien powodować wskazania na naruszenie zbliżone. Organy powinny wprost wskazać naruszony przepis prawa unijnego, tj. art. 37 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 i zachować właściwą wagę naruszenia.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy powinny uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 21 lipca 2021 r. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów złożył się uiszczony przez stronę wpis od wniesionej skargi w kwocie 100 zł.