Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 313/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14b § 1 i 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4,
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 5a pkt 38, 39, 40
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 czerwca 2023 r., nr 0115-KDST2-2.4011.38.2023.3.AP w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2023 r., nr 0115-KDST2-2.4011.38.2023.3.AD, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego K. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 26 stycznia 2023 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek K. S. (dalej jako: "wnioskodawca", "skarżący") o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej (tzw. IP BOX).

Pismem z 9 marca 2023 r., nr 0115-KDST2-2.4011.38.2023.1.AD, skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, m.in. do uzupełnienia opisu stanu faktycznego, poprzez wskazanie wszelkich okoliczności i niezbędnych do dokonania oceny tego stanu/zdarzenia przez organ i wydania interpretacji, w tym poprzez wskazanie m.in.: "Czy w ramach prowadzonej działalności samodzielnie prowadził Pan albo prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce?".

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z 15 marca 2023 r. skarżący uzupełnił braki, wskazując m.in., że: "(...) Wnioskodawca uważa, że prowadzona przez Niego działalność w zakresie tworzenia programów komputerowych wypełnia zawarte w elementach składowych definicji prac rozwojowych, tj. art 4 Ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 85, z późn. zm.), o czym świadczy opis wykonanych prac zamieszczony we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej".

Postanowieniem z 26 kwietnia 2023 r., nr 0115-KDST2-2.4011.38.2023.2.AD, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia złożony wniosek.

Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie organ postanowieniem z 30 czerwca 2023 r., nr 0115-KDST2-2.4011.38.2023.3.AP, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ interpretacyjny wskazał, że skarżący sformułował pytanie wyrażające jego wątpliwości w zakresie spełnienia przesłanek działalności badawczo-rozwojowej, podczas gdy - co wynika z analizy całokształtu przedstawionych okoliczności, intencją skarżącego było w istocie uzyskanie interpretacji indywidualnej (na co wskazują wypowiedzi zawarte zarówno w uzupełnieniu wniosku, jak i w stanowisku skarżącego) w zakresie potwierdzenia prowadzenia w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej prac rozwojowych w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 ze zm., dalej jako: "p.s.w.i.n."). A zatem tak uzupełniony wniosek był wyłącznie ukierunkowany na uzyskanie potwierdzenia prowadzenia prac rozwojowych. Poprzez brak jednoznacznych odpowiedzi w zakresie prowadzenia prac rozwojowych oraz posłużenie się sformułowaniami "zdaniem wnioskodawcy", czy "wnioskodawca uważa", skarżący – w opinii organu - dążył do stwierdzenia i przesądzenia przez organ interpretacyjny okoliczności zdarzenia, które są zgodne z jego oczekiwaniami. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem, że organ wywierał na wnioskodawcy presję o stwierdzenie prac rozwojowych czy badań naukowych, ponieważ to wnioskodawca we wniosku określił czego dotyczy sformułowane pytanie nr 1, tj. określenia czy prowadzona przez niego działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową. W tym zakresie skarżący miał zupełną swobodę określenia przedmiotu wątpliwości, w tym wskazania, że wątpliwości dotyczą prowadzenia prac rozwojowych w rozumieniu przepisów p.s.w.i.n.

Dyrektor KIS wskazał, że na podstawie wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnienia organ interpretacyjny nie mógł dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie możliwości skorzystania z preferencji w zakresie IP BOX w stosunku do uzyskiwanych dochodów. To zaś stanowiło zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia dalszych wątpliwości. Tym samym – skoro wnioskodawca nie doprecyzował tła faktycznego sprawy w sposób, który umożliwiłby wydanie żądanej interpretacji indywidualnej – w analizowanej sprawie, wbrew ocenie wnioskodawcy, istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Należy podkreślić, że warunkiem koniecznym dla skorzystania z omawianej preferencji jest wymóg prowadzenia przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej, której efektem jest wytworzenie, rozwinięcie lub ulepszenie określonego rodzaju prawa własności intelektualnej. Kluczowe dla rozstrzygnięcia jest zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie wskazujące, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj. badania naukowe - art. 5a pkt 39 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., dalej jako: "u.p.d.o.f.") lub prace rozwojowe, o których mowa w art. 5a pkt 40 ustawy. Skierowane wezwanie służyło m.in. wyjaśnieniu tych okoliczności sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie:

1. art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej jako: "o.p."), poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącego, co sugeruje treść wezwania z 9 marca 2023 r., a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie;

2. art. 14b § 1 o.p., poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana;

3. art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 i pkt 1 o.p., poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem interpretacji indywidualnej nie mogą być przepisy p.s.w.i.n., jako niestanowiące przepisów prawa podatkowego, podczas gdy bezpośrednio do tych przepisów odwołują się przepisy u.p.d.o.f., które miały podlegać interpretacji;

4. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 w zw. z art. 14h o.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku, mimo że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, ten sam organ interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne w podobnych przypadkach, merytorycznie rozpoznając wnioski dotyczące, takich zagadnień jak m.in. wypełnianie znamion działalności badawczo-rozwojowej, a tym samym prowadzenie prac rozwojowych lub badań naukowych na gruncie przedmiotowych przepisów u.p.d.o.f. odnoszących się do preferencji IP BOX;

5. art 170 § 1 w zw. z art. 14h o.p., poprzez nieprzekazanie sprawy do organu właściwego do określenia, czy opisana we wniosku o interpretację podatkową działalność mogłaby stanowić działalność badawczo-rozwojową;

6. art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego polegające na nierównym i wybiórczym traktowaniu podmiotów prawa w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, jak również niedziałanie na podstawie i w granicach prawa (zasada legalizmu); organ podatkowy wydawał uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależnienia tego od faktu samookreślenia charakteru prowadzonej działalności.

W związku z powyższym skarżący wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, które zostały wydane przez Dyrektora KIS; zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa przez doradcę podatkowego oraz wydatku dotyczącego opłaty skarbowej w kwocie 17 zł, według norm przepisanych; skierowanie do organu wytycznych co do sposobu przeprowadzenia postępowania; rozpatrzenie skargi na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ interpretacyjny właściwie zastosował przepisy art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h o.p. i co za tym idzie, pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Zadane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania dotyczyły kwalifikacji prawnej działalności gospodarczej skarżącego, na podstawie art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.

W ocenie organu treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej nie była jednoznaczna i jasna, dlatego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wezwano skarżącego do doprecyzowania okoliczności sprawy, poprzez udzielenie odpowiedzi na liczne pytania, w tym sprowadzających się do określenia, czy działalność, którą prowadzi skarżący, stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 i ust. 3 p.s.w.i.n. Kwestia ta, w opinii organu, jest elementem stanu faktycznego, którego niewyjaśnienie uniemożliwiało odniesienie się do wątpliwości interpretacyjnych wnioskodawcy. Ponadto, zdaniem organu, wnioskodawca w sposób niepełny i niejednoznaczny odpowiedział na pytania dotyczące innych kwestii związanych z charakterem jego działalności gospodarczej, dotyczących m.in. kwestii ustalania wartości wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich czy kwestii przyporządkowania poszczególnych wydatków do konkretnego programu komputerowego. Według skarżącego złożony wniosek i jego uzupełnienie pozwalało na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, gdyż przedstawił on własne stanowisko w sprawie wypełniania znamion działalności badawczo-rozwojowej, a także w sposób wyczerpujący opisał swoją działalność gospodarczą, jej cechy, specyfikę, cele, a także uzupełnił treść wniosku odpowiedzią na wszystkie pytania zadane przez organ.

Dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędna jest zatem ocena, czy opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku oraz jego uzupełnieniu był na tyle kompletny, by organ mógł pozostawić wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

W ocenie sądu analiza przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz stanowiska, a także odpowiedzi na pytania zadane przez organ, prowadzą do wniosku, że zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi przejaw bezpodstawnego przerzucenia na skarżącego ciężaru dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz uchylania się przez organ interpretacyjny od wydania interpretacji indywidualnej. W realiach niniejszej sprawy obowiązkiem organu, wynikającym z powołanych przez niego przepisów o.p., była ocena legalności wyrażonego przez wnioskodawcę stanowiska, na tle szczegółowo przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Tym samym, dokonanie oceny czy opisana we wniosku działalność dotycząca realizacji projektów informatycznych, wypełnia znamiona działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu przepisów art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.

W zaskarżonych postanowieniach organ interpretacyjny wskazuje, że opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego powinien zostać doprecyzowany poprzez jednoznacznie wskazanie, czy skarżący prowadzi lub prowadził prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 p.s.w.i.n. Organ ocenił, że skarżący w tym zakresie wyraził tylko swoją opinię i w związku z tym nie wiadomo, czy przedstawił własne stanowisko w sprawie, czy okoliczności faktyczne. Powyższe doprowadziło organ do nieprawidłowej konkluzji, że wniosek nie został skutecznie uzupełniony, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej.

Jeżeli przyjrzymy się przepisom art. 30ca i art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. (które to zostały wskazane przez skarżącego we wniosku i których interpretacji skarżący oczekiwał w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego), to niewątpliwie "informacja" odnośnie prowadzenia działalności obejmującej badania naukowe i/lub prace rozwojowe jest składową definicji działalności badawczo-rozwojowej zawartej w ustawie podatkowej. Zdaniem sądu nie ma jednak racji organ, że "informację" tę podatnik ma dostarczyć organowi jako element opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Stawiając przed podatnikiem takie wymaganie, organ przerzuca na podatnika ciężar dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdyż biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z treścią art. 5a ust. 38 u.p.d.o.f. działalność badawczo-rozwojową stanowi działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowana w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań, to odpowiedź przez podatnika na tak sformułowane pytanie organu interpretacyjnego sprowadza się w zasadzie do samodzielnej odpowiedzi na zadane we wniosku o interpretację pytanie. Wnioskodawca oczekiwał interpretacji przedstawionych okoliczności faktycznych i oceny swego stanowiska, a organ przyjął, że proces ten wnioskodawca ma zrealizować samodzielnie i jego wynik przyjąć jako stan faktyczny. Obowiązkiem organu było jednak dokonanie oceny merytorycznej tego stanowiska.

Orzecznictwo sądów administracyjnych w zbliżonych stanach faktycznych wyraźnie kwestionuje zasadność pozostawiania bez rozpatrzenia wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej z powodu niewyczerpującego, niejednoznacznego przedstawienia stanu faktycznego.

Organ interpretacyjny nadal jednak konsekwentnie stoi na stanowisku, że sama kwalifikacja opisanych czynności jako prac rozwojowych leży po stronie wnioskodawcy. Pogląd ten jest błędny, co potwierdzają liczne wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym tut. sądu (zob. np. wyroki: WSA w Białymstoku z 12 marca 2021 r., I SA/Bk 73/21, z 6 marca 2022 r., I SA/Bk 60/22; WSA w Bydgoszczy z 7 grudnia 2021 r., I SA/Bd 571/21; WSA w Gdańsku z 26 kwietnia 2022 r., I SA/Gd 189/22; wszystkie wyroki przywoływane w uzasadnieniu dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić, że NSA w swoim orzecznictwie zdecydowanie stawia tezę, że: "W trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. nie można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął, czy podejmowane przez niego czynności stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f." (zob. wyrok NSA z 23 listopada 2021 r., II FSK 1049/21), a także, że "skoro skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną wątpliwość." (zob. wyrok NSA z 17 grudnia 2021 r., II FSK 1239/21) oraz że "zasadne jest żądanie wydania interpretacji, czy prowadzona działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową." (zob. wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r., sygn. II FSK 1333/21).

W realiach niniejszej sprawy stwierdzenia te zasługują na pełną akceptację. Organ interpretacyjny w sposób nieuprawniony domagał się od skarżącego stwierdzenia, czy oprogramowanie tworzone jest w ramach prac rozwojowych, co de facto sprowadzałoby się do dokonania samodzielnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przez wnioskodawcę, a więc w istocie odpowiedzi na pytanie, które skarżący skierował do organu.

Z akt sprawy wynika, że skarżący podkreślał, iż u.p.d.o.f. w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw pozapodatkowych. Zasadne było zatem żądanie skarżącego wydania interpretacji, czy prowadzona przez niego działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową, skoro ustawodawca w art. 5a pkt 38 odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy pozapodatkowej.

W świetle powyższego wezwanie wystosowane przez organ do skarżącego w celu doprecyzowania wniosku nie mogło służyć temu, aby udzielił on jednoznacznej odpowiedzi w tej kwestii. Organ mógł co najwyżej podjąć kroki zmierzające do doprecyzowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w celu dokonania oceny w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. To właśnie kwestia działalności badawczo-rozwojowej stanowi przedmiot interpretacji i wymaga wyjaśnienia w niniejszej sprawie, w związku z tym nie można traktować jej jako element stanu faktycznego, który ma przedstawić wnioskodawca. Skarżący we wniosku oraz w piśmie uzupełniającym szczegółowo opisał prowadzoną działalność gospodarczą przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, a w pozostałych aspektach udzielił w sposób wyczerpujący wymaganych przez organ informacji. W takim stanie rzeczy organ interpretacyjny powinien był udzielić odpowiedzi merytorycznej, a nie pozostawić wniosek bez rozpatrzenia.

Z treści wniosku i jego uzupełnienia wynika, że skarżący ma wątpliwości w zakresie zakwalifikowania opisanych czynności jako działalności badawczo -rozwojowej. W związku z tym jest to kwestia kwalifikacji prawnej i sfera własnego stanowiska skarżącego odnośnie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego, nie zaś element samego stanu faktycznego, który ma zostać wyczerpująco przedstawiony we wniosku. Samodzielne dokonanie kwalifikacji działalności jako badawczo-rozwojowej pozbawiłaby sensu przedmiotowy wniosek o interpretację. Gdyby skarżący posiadał pewność co do faktu, że prowadzona przez niego działalność jest działalnością badawczo-rozwojową, to nie wystąpiłby o przedmiotową interpretację.

Dodatkowo można także przytoczyć treść art. 14b § 1 o.p., zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Biorąc pod uwagę takie brzmienie przepisów, to w sytuacji gdy skarżący przedstawił kompletny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz własną jego ocenę prawną, niewydanie interpretacji podatkowej stanowi zaniechanie realizacji obowiązku organu podatkowego nałożonego na niego na mocy przepisów Ordynacji podatkowej.

Tym samym uznać należało, że w sprawie doszło do nieprawidłowego zastosowania art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14h o.p., a zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 169 § 1 oraz art. 14h o.p.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 w zw. z art. 14h o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Sąd nie ma podstaw do uznania, że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, ten sam organ interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne w podobnych przypadkach, merytorycznie. Ta kwestia wykracza poza zakres kognicji przedmiotowej sprawy. Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest bowiem kwestia procesowa, a nie merytoryczna, a zatem dotyczy oceny przez sąd dopuszczalności merytorycznego rozpoznania wniosku o interpretację. W konsekwencji sprowadza się to do oceny, czy stan faktyczny podany we wniosku umożliwia subsumpcję powołanych we wniosku przepisów prawa materialnego.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 2, 7 i 32 Konstytucji RP związanych z zasadą równego traktowania obywateli, praworządności i demokratycznego państwa prawa. Kwestia załatwienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ma charakter stricte indywidualny. Organ ma prawo rozstrzygnąć wniosek w formie procesowej. Nie zmienia tej oceny fakt, że organ w niniejszej sprawie oczekiwał dokonania interpretacji prawnej przedstawionych okoliczności faktycznych przez wnioskodawcę. Taka ocena należy bowiem do organu interpretującego i może być dokonana w interpretacji indywidualnej. Nieprawidłowe załatwienie wniosku nie dowodzi, że organ naruszył przepisy Konstytucji, naruszył natomiast powołane w skardze przepisy o.p.

W ocenie sądu niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 170 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Skoro przepisy u.p.d.o.f. prawo do skorzystania z ulgi z tytułu kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uzależniają od spełnienia przesłanek określonych w ustawie podatkowej (tu: u.p.d.o.f.), która jednocześnie definiując daną przesłankę (tu: działalności badawczo-rozwojową), odsyła w tym zakresie do p.s.w.i.n., nie uzasadnia, zdaniem sądu, przekazywania wniosku w tym zakresie do innego organu. Dyrektor KIS, jako że ocenia czy wnioskodawca prowadzi działalność badawczo-rozwojową i od tego uzależnia przyznanie, bądź odmowę przyznania ulgi, powinien samodzielnie dokonać oceny w tym zakresie i wydać interpretację indywidualną.

W tym stanie rzeczy sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).