Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 106/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Kinga Krzemińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i gazowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego w K. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] cofające K.C. pozwolenie na broń palną sportową i gazową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W 2003 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. C. pozwolenia na broń palną i gazową z uwagi na treść art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji odwołał się od orzeczeń: lekarskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] i psychologicznego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], złożonych do akt sprawy przez K.C. celem potwierdzenia, iż nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.).

W wyniku postępowania odwoławczego wydane zostało przez Instytut [...] Szpital w S. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] września 2003 r., w którym stwierdzono, iż strona nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni. Na badanie psychologiczne zaś strona nie stawiła się nie podając przyczyn. Przedstawiła jedynie przy piśmie z dnia 20 grudnia 2004 r. orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] i orzeczenie psychologiczne z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] stwierdzające brak przeciwwskazań do posługiwania się bronią przez wnioskodawcę.

Od powyższych orzeczeń odwołał się organ I instancji. W wyniku kolejnego postępowania odwoławczego K. C. został skierowany na badanie do [...] Instytutu [...] w W., na które nie zgłosił się bez podania przyczyny. Natomiast dnia [...] stycznia 2005 r. poddał się badaniom w Instytucie [...] w S.. W oparciu o te badania oraz na podstawie dostarczonej przez stronę karty informacyjnej leczenia szpitalnego we wrześniu 2004 r. na oddziale psychiatrii Szpitala "[...]" w K. zostało wydane w dniu [...] stycznia 2005 r. orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające zdolność badanego do posługiwania się bronią. Dlatego też [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. ponownie zwrócił się do psychologa o wyznaczenie dodatkowego terminu badania psychologicznego. Na te badania strona również się nie stawiła.

W tym stanie organ I instancji przyjął, iż przedłożone przez skarżącego pozytywne orzeczenia psychologiczne z dnia [...] czerwca 2003 r. i [...] grudnia 2003 r. zostały skutecznie, w wyniku odwołań, zakwestionowane i straciły walor ostateczności a zatem nie mogą być uważane za orzeczenia, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie strony podzielił argumentację organu I instancji uznając, iż nie budzi wątpliwości fakt, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Strona nie dysponuje bowiem prawomocnym orzeczeniem psychologicznym potwierdzającym, możliwość dysponowania bronią.

Na powyższą decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. K.C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uzasadniając skargę skarżący ponownie podniósł, iż organy Policji naruszyły przepisy prawa pomijając przedstawione przez stronę orzeczenia psychologiczne, nie wzięły po uwagę argumentów zgłaszanych przez skarżącego, w sprawie widoczne było negatywne nastawienie funkcjonariuszy Policji do osoby skarżącego oraz organy dopuściły się przewlekłości postępowania i przekroczyły termin odwołania. Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji w całości.

W odpowiedzi na powyższą skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu badanie psychologiczne przeprowadzone w dniu 7 grudnia 2005 r. (w aktach sprawy), któremu z własnej woli poddał się skarżący nie zmienia słuszności wydanych decyzji bowiem nie jest to orzeczenie sporządzone przez uprawnionego psychologa wydane w trybie odwoławczym.

Ponadto wyjaśnił, że powodem złożenia odwołań był fakt, iż skarżący został zwolniony ze służby z uwagi na stan zdrowia bowiem rozpoznano u niego zespół nerwicowy hipersteniczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 cytowanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia skarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy o broni i amunicji , mianowicie art. 18 ust. 5 pkt 2. Stosownie do tego przepisu właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5.

Oznacza to, że decyzja wydana zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna uzasadnia cofnięcie pozwolenia. Cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni z powodu braku orzeczenia psychologicznego musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi i nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż w przypadku kiedy strona nie przedłożyła stosownego orzeczenia psychologicznego nie udokumentowała tym samym, że posiada zdolność psychiczną do dysponowania bronią.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy Policji prawidłowo oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego skarżący znajduje się w sytuacji dającej podstawę do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie przedmiotowej broni.

Zdaniem Sądu można wprawdzie zasadnie zarzucić organom Policji, iż postępowanie toczące się w tej sprawie trwało zbyt długo, a więc z naruszeniem zasady szybkości postępowania. Niemniej należy wyraźnie podnieść, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy, a ponadto, co należy podkreślić skomplikowany charakter sprawy warunkował tak długi termin jej rozpoznawania.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny cofnęły skarżącemu wydane pozwolenia na broń.

Bezspornie skarżący w niniejszej sprawie nie stawił się na wyznaczone badania psychologiczne a zatem postępowanie odwoławcze w sprawie orzeczenia psychologicznego nie zostało zakończone z przyczyn leżących po stronie skarżącego.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.