Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 156/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: par. 10 a ust. 1, 3
journal: Dz.U. 2004 nr 141 poz 1497
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.
article: art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia NSA Marek Gorski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej z dnia 4 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 29 lipca 2008 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 lipca 2008 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 10a ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznał D. P. zajmującemu stanowisko służbowe "starszy technik zespołu" dodatek za bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych w kwocie 140 zł przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 0,10.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w/w mnożnik kwoty bazowej wynika z faktu, że D. P. służbę na stanowisku starszy technik zespołu (specjalność wojskowa – eksploatacja i naprawa lotniczych urządzeń radiotechnicznych) pełni od dnia 1 lipca 2004 r.

Kwestionując w/w decyzję D. P. wskazał, że przy bezpośredniej obsłudze statków powietrznych służbę pełni łącznie 21 lat i 5 miesięcy. Cały ten okres winien być zatem uwzględniany przy obliczaniu okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku. Tym samym większy powinien być mnożnik kwoty bazowej, a w rezultacie kwota dodatku.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania Dowódca Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej decyzją z dnia 4 grudnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w świetle § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lutego 2008 r. żołnierzowi zawodowemu, który w dniu jego wejścia w życie zajmuje stanowisko służbowe objęte prawem do dodatku specjalnego, wymienionego w § 10a ust. 3 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, do okresu służby uprawniającego do przyznania tego dodatku wlicza się okres służby pełnionej na tym stanowisku służbowym do dnia wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego.

Odwołujący stanowisko starszego technika zespołu pełni dopiero od dnia 1 lipca 2004 r. Stąd też prawidłowe było przyjęcie przez organ I instancji mnożnika kwoty bazowej wynoszącego 0,10.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D.P. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W ocenie skarżącego organy błędnie interpretują § 10a ust. 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych skracając w sposób nieuprawniony okres służby uprawniający do wyższego współczynnika.

Zdaniem skarżącego w stosunku do jego osoby współczynnik winien wynosić 0,3 a nie 0,1. W aktach sprawy znajdują się bowiem dokumenty potwierdzające pełnienie służby na stanowiskach uprawniających do dodatku przez okres przekraczający 20 lat.

Nadto zdaniem skarżącego w rozpatrywanej sprawie organy przyjęły błędną kwotę bazową. W prowadzonym postępowaniu kwota ta winna wynosić nie 1400 a 1500 zł.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący domaga się dodatku specjalnego w związku z wykonywaniem "bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych" przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej do 0,30 zamiast przyznanego przez organy 0,10 albowiem wbrew stanowisku organów twierdzi, iż stanowisko objęte prawem do dodatku zajmował powyżej 20 lat. Sporny okres to okres od 1 października 2007 r. - 30 czerwca 2008 r.

Stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 lutego 2008 r., które weszło w życie 8 marca 2008 r. (Dz. U z 2008 r. Nr 29 poz. 171) zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych tj. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. ( Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) dodano § 10a ust. 1-4.

Jednocześnie § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia wskazuje, że stosuje się go przy przyznawaniu dodatku specjalnego należnego żołnierzom zawodowym od 1 października 2007 r.

Przepis § 10a ust. 3 wymienia stanowiska służbowe łączące się z prawem do dodatku. Skarżący mimo, że przed datą 1 lipca 2004 r, wynikającą z decyzji personalnej nr Z-15/2004 z dnia 9 czerwca 2004 r. pkt 257 również obsługiwał wojskowe statki powietrzne to stanowisko odpowiadające nomenklaturze oznaczonej w/w przepisem zajmuje na mocy powyżej opisanej decyzji dopiero od 1 lipca 2004 r. Wcześniej bowiem obowiązywało inne nazewnictwo w zakresie stanowisk. Nowe oznaczenie stanowisk służbowych na podstawie tego przepisu związane było z wcześniejszym wejściem w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie korpusów osobowych i grup osobowych kadry zawodowej Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 217, poz. 2140 ). Ustawodawca dodając § 10a do rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych – zawierający nową nomenklaturę nie dostosował jej do wcześniej obowiązującej, powodując, że skarżącemu mimo, że przed 1 lipca 2004 r. także obsługiwał wojskowe statki powietrzne nie uznano tego okresu służby na stanowisku wymaganym dla ustalenia prawa do dodatku.

Rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. nr 147 poz. 934) poprzez dodanie do § 10a ustępu 5 ustawodawca umożliwił do okresu służby uprawniającego do przyznania dodatku specjalnego, o którym mowa w ust. 1, wliczanie okresu pobierania przez żołnierza zawodowego dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych, na podstawie obowiązujących przed dniem 1 lipca 2004 r. przepisów w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Jednakże § 3 tego rozporządzenia stanowi, że rozporządzenie stosuje się przy przyznawaniu dodatków do uposażenia zasadniczego należnych żołnierzom zawodowym od dnia 1 lipca 2008 r.

Zdaniem Sądu w tym składzie, skarżący spełnia wymóg otrzymania dodatku specjalnego na podstawie § 10a ust.1 pkt 3. Wprawdzie przed 1 lipca 2004 r. zajmował on stanowisko służbowe nie wymienione w ust. 3 § 10a, to jednak uwzględniając niekwestionowany przez organy fakt, że w tym okresie jego obowiązki służbowe były identyczne jak po tej dacie a jedynie "oznaczenie" w zakresie stanowisk na podstawie poprzednich przepisów nie zostało przez ustawodawcę dopasowane przy "oznaczaniu" jakie przyjął w § 10a ust. 3, to przesłanką konstytuującą prawo do dodatku specjalnego stanowi dla skarżącego wykładnia ust. 1 § 10a, w myśl której jest on żołnierzem zawodowym, który w ramach obowiązków wynikających z opisu zajmowanego stanowiska służbowego wykonywał bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych. Uznanie, iż ust. 3 stanowi zamknięty krąg stanowisk, których zajmowanie łączy się z prawem do dodatku - przy świadomości, że ustawodawca nie "zsynchronizował" nowego nazewnictwa z funkcjonującym w przeszłości - stanowiłoby w ocenie Sądu, niczym nieusprawiedliwione pozbawienie należnych uprawnień żołnierzy zawodowych, którzy de facto wykonując identyczne obowiązki mimo przyznania im tych uprawnień w rzeczywistości byliby ich pozbawieni. Przeciwna wykładnia oznaczałaby, że ustawodawca wydał przepisy w części martwe, gwarantujące uprawnienia, których nie można nabyć. Z powyższych rozważań wynika, iż przez wydanie nowego zmieniającego rozporządzenia z 30 czerwca 2008 roku, ustawodawca uregulował kwestie, które wynikały już z rozporządzenia z lutego 2008 roku. W ocenie Sądu jest to regulacja zbyteczna, którą w doktrynie określa maksyma "superflua non nocet" tzn. nadmiar nie powoduje szkody.

W końcu należy zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. element w postaci podpisu z podaniem imienia, nazwiska osoby piastującej funkcję organu bądź imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej przez ten organ do wydania decyzji. Podpisanie decyzji bez podania danych wskazujących na istnienie upoważnienia do jej wydania stanowi istotną wadę decyzji, przy czym istnienie takiego upoważnienia nie może być przedmiotem domniemań. W tym stanie rzeczy podpisanie zaskarżonej decyzji w zastępstwie Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej bez wskazania na istnienie upoważnienia do jej wydania stanowi kolejną jej wadę.

Odnośnie pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał je za nietrafne. Słusznie organy przyjęły, że skoro przyznane prawo do dodatku za wykonywanie bezpośredniej obsługi wojskowych statków powietrznych dotyczy okresu od dnia 1 października 2007 r. do dnia 30 czerwca 2008 r. to przy jego ustalaniu należało uwzględnić obowiązującą w tym okresie kwotę bazową a nie kwotę bazową obowiązującą w dniu wydania decyzji.

Na marginesie jedynie dodatkowo wskazać należy, gdyż skarżący nie ponowił w skardze zarzutu zawartego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, iż Sąd uznał za zgodne z prawem ustalenia organów w zakresie prawa skarżącego do jednego dodatku specjalnego ustalonego w najwyższej stawce miesięcznej i sposobu rozliczenia w tym zakresie, uznając uzasadnienie organu odwoławczego za całkowicie prawidłowe.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd na mocy art. 152 w/w aktu normatywnego orzekł w pkt 2, iż zaskarżona decyzja może być wykonana.

Zaprezentowana przez Sąd ocena prawna winna zostać uwzględniona przy ponownym rozpoznaniu sprawy w toku postępowania administracyjnego, przy czym organy muszą rozstrzygnąć jeszcze raz o całości żądania, uwzględniając cały okres w którym skarżący w ramach obowiązków wynikających z opisu zajmowanego stanowiska służbowego wykonywał bezpośrednią obsługę wojskowych statków powietrznych. Natomiast przy rozliczeniach należności powinny uwzględnić kwoty, które skarżącemu już wypłacono ( pkt 2 wyroku).