Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 315/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 09 maja 2011r. Z. R. zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w L. pozwolenia na budowę chodnika po stronie lewej od km 590+965,00 do km 591+228,00 oraz po stronie prawej od km 591+192,55 do km 593+123,00 wzdłuż drogi krajowej nr [...] z wyłączeniem remontu kładki dla pieszych w km 591+616,92, działki nr ewidencyjny [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w B., gmina G. Z. R. jest właścicielem działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz współwłaścicielem działek nr [...],[...],[...],[...], położonych w miejscowości B., gmina G., podnosząc, że w wyniku realizowanej inwestycji działki nr [...],[...] i [...] zostały pozbawione dostępu do drogi publicznej poprzez pominięcie zjazdów do działek nr [...] i [...]. Działki nr [...],[...] i [...] sąsiadują z terenem, na którym zlokalizowana jest inwestycja objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r" Nr [...], znak: [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] oraz utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 201l r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia, na wniosek Z. R., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...].

Na powyższe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 2535/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 201l r. wskazując w uzasadnieniu, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany będzie w pierwszej kolejności do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie organ winien ustalić, czy wskazane przez skarżącego działki rolne znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego - chodnika, usytuowanego wzdłuż tych działek i czy w związku z tym czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w w/w postępowaniu. Sąd zwrócił uwagę, iż w toku podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania czynności, organ winien odnieść się do wszystkich argumentów skarżącego, powoływanych we wniosku o wszczęcie postępowania oraz na etapie postępowania odwoławczego, w szczególności wyjaśnić rozbieżności w stanowisku skarżącego i organu w zakresie występujących na gruncie zjazdów, stanowiących dostęp do jego działek.

Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 23 stycznia 2014r., sygn. akt II OSK 1974/12, oddalającym skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał, że cyt. "Gdy po przeprowadzeniu postępowania okaże się, że wniosek pochodzi od podmiotu nie mającego legitymacji materialnej do jego złożenia, dopuszczalne jest umorzenie takiego postępowania".

W tej sytuacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, ze zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia i pismem z dnia pismem z dnia [...] sierpnia 2014r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu, na wniosek Z. R., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r" Nr [...], znak: [...].

Następnie decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], umorzył, wszczęte na wniosek Z. R., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r" Nr [...], znak: [...]. Zdaniem organu [...] października 2014 r., znak: [...], umorzył, wszczęte na wniosek Pana Z. R., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r" Nr [...], znak: [...].

Organ podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uchylonym postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego stwierdził, że przedmiotowa inwestycja - chodnik, nie ogranicza w żaden sposób zagospodarowania działek skarżącego. Nie istnieją przepisy prawa materialnego, które w związku z usytuowaniem na działce chodnika, wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich działek. Natomiast w odniesieniu do zarzutu Z. R. odnośnie pozbawienia działek nr [...],[...] i [...] dostępu do drogi publicznej poprzez pominięcie zjazdów do działek nr [...] i [...], zaznaczył, że z przesłanej przez wnioskodawcę kserokopii inwentaryzacji zjazdów istniejących, sporządzonej w ramach projektu budowlanego wykonawczego wynika, że zjazdy do w/w działek nie istniały. Wyjaśnil, że zgodnie z przesłaną kserokopią wykazu zjazdów na zdjęciu nr 1 zainwentaryzowano zjazd do działki nr [...] w km 591+404,00, natomiast na zdjęciach nr 2 i 3 zainwentaryzowano zjazd do działki nr [...] w km 591+560,00. Zjazdy te zostały uwzględnione w dokumentacji projektowej.

Pozostałe przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty również nie potwierdzają faktu istnienia przed wydaniem pozwolenia na budowę zjazdów do działek o nrew.: [...],[...],[...].

Zdaniem organu konieczność zapewnienia dostępu do drogi publicznej może dotyczyć tylko sytuacji, gdy dostęp ten ma charakter prawny, a nie faktyczny. Nie można wymagać od inwestora aby projektując obiekt uwzględniał i zapewniał dostęp do drogi publicznej osobom, które nie mają żadnego tytułu do gruntów, po jakich przejeżdżają lub planują przejeżdżać. Nie można także uznać, że z powodu faktycznego wykorzystywania jakiegoś terenu dla dojazdu, osoba dojeżdżająca ma tytuł do domagania się honorowania i zabezpieczenia jej tego dojazdu. Źródłem roszczeń w tym zakresie nie jest stan faktyczny, lecz prawny, wówczas można mówić o interesie prawnym w sprawie (wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/GI 482/08). W związku z powyższym Z. R. nie może przymiotu strony wywodzić z art. 28 ust 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), gdyż nie jest żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie, tj. inwestorem bądź właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Brak jest przepisu prawa materialnego w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, który by w związku z przedmiotową inwestycją wprowadzał ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżącego.

Jednocześnie, mając na uwadze stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 25 marca 2014r., sygn. akt II OSK 2596/12, a także odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez Z. R. zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i w piśmie z dnia 14 września 2014r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentów potwierdzających, że posiada zjazdy wykonane za zgodą zarządcy drogi lub przez zarządcę drogi. Tak więc, zdaniem organu, Z. R. nie może wywodzić swojego interesu prawnego w omawianej sprawie z dokumentów załączonych przy w.w. piśmie z dnia 14 września 2014r., tj. ze zdjęć satelitarnych, fotografii, inwentaryzacji zjazdów oraz z oświadczeń, złożonych przez M. M., R. R. i G. K.

Skoro zatem ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, a wnioskodawca nie przedstawił dokumentów potwierdzających, że sporne zjazdy zostały wykonane w sposób zgodny z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 260 z późn. zm.), to zdaniem organu stwierdzić należy, że Z. R. nie wykazał, by posiadał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2014 r. podtrzymując stanowisko, że postępowanie w omawianej sprawie zostało wszczęte na wniosek podmiotu, któremu nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...], dlatego należało utrzymać w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., znak: [...].

W skardze skierowanej do Sądu, Z. R. zarzucił decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego :

obrazę art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewykonanie zaleceń wskazanych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. VII SA/Wa 2535/11, podzielonych przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 1974/12;

obrazę przepisów postępowania a mianowicie art. 7, art. 77, art. 80 , art. 107 k.p.a. przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia oraz nieodniesienie się w uzasadnieniu do zarzutów podnoszonych przez skarżącego od początku niniejszego postępowania;

błędną wykładnie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez uznanie, że nie ma interesu prawnego właściciel nieruchomości, w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę utrzymywała istniejące na gruncie zjazdy, a takie istniały do działek skarżącego, tak jak do nieruchomości innych położonych wzdłuż tej inwestycji;

Istotne naruszenie przepisów postępowania normujących udział strony w postępowaniu przez zaniechanie powiadomienia o możliwości zapoznania się końcowego z aktami.

Z. R. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak słusznie podkreślił organ administracji - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Jednakże przed merytoryczną oceną kwestionowanej decyzji organ rozpoznający wniosek o stwierdzenie nieważności powinien w sposób bezsporny ustalić czy osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego ma przymiot strony czyli czy ma interes prawny do wszczęcia takiego postępowania przy czym to ustalenie wymaga w wielu przypadkach przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego czyli w zasadzie wszczęcia postępowania. Dopiero wówczas strona może w pełni w sposób nieskrępowany przedstawić swoją argumentację dot. jej interesu prawnego. Jeżeli wnioskodawca nie wykaże się interesem prawnym wówczas organ umarza postępowanie administracyjne. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

To że organ powinien ustalić interes prawny Skarżącego już po wszczęciu postępowania zostało przesądzone wyrokami sądów administracyjnych z dnia 18 kwietnia 2012r. (VII SA/Wa 2535/11 i z dnia 23 stycznia 2014 r. (II OSK 1974/12) Rzeczą organu było więc zgodnie z tymi wyrokami w pierwszej kolejności zbadanie interesu prawnego Z. R. w sprawie wszczętej na jego wniosek Z. R., a dot. stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w L. pozwolenia na budowę chodnika po stronie lewej od km 590+965,00 do km 591+228,00 oraz po stronie prawej od km 591+192,55 do km 593+123,00 wzdłuż drogi krajowej nr [...] z wyłączeniem remontu kładki dla pieszych w km 591+616,92, działki nr ewidencyjny [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w B., gmina G.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał, że w/w inwestycja nie ogranicza w żaden sposób zagospodarowania działek nr ewid. [...],[...] i [...], należących do Skarżącego.

Nie istnieją przepisy prawa materialnego, które w związku z usytuowaniem chodnika na działce inwestora, wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich działek. W odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących pozbawienia działek nr [...],[...] i [...] dostępu do drogi publicznej poprzez pominięcie zjazdów do działek nr [...] i [...], należy stwierdzić, że z przesłanej przez wnioskodawcę kserokopii inwentaryzacji zjazdów istniejących, sporządzonej w ramach projektu budowlanego wykonawczego wynika, że zjazdy do ww. działek nie istniały. Pozostałe przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty również nie potwierdzają faktu istnienia przed wydaniem pozwolenia na budowę zjazdów do działek o nr ew.: [...],[...][...].

Konieczność zapewnienia dostępu do drogi publicznej może dotyczyć tylko sytuacji, gdy dostęp ten ma charakter prawny, a nie faktyczny. Nie można wymagać od inwestora aby projektując obiekt uwzględniał i zapewniał dostęp do drogi publicznej osobom, które nie mają żadnego tytułu do gruntów, po jakich przejeżdżają lub planują przejeżdżać. Nie można także uznać, że z powodu faktycznego wykorzystywania jakiegoś terenu dla dojazdu, osoba dojeżdżająca ma tytuł do domagania się honorowania i zabezpieczenia jej tego dojazdu. Źródłem roszczeń w tym zakresie nie jest stan faktyczny, lecz prawny, wówczas można mówić o interesie prawnym w sprawie (wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/GI 482/08).

W tym miejscu przypomnieć można, iż ocena przymiotu strony Z.R. w sprawie dotyczącej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...], została dokonana w innym postępowaniu nadzwyczajnym, a mianowicie w postępowaniu wznowieniowym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2014r., sygn. akt II OSK 2596/12, oddalającym skargę kasacyjną Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 331/12, oddalającego skargę Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011r., znak: [...], odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...] stwierdził, że cyt. "skarżący posiada jedynie interes faktyczny, a więc nie jest stroną w tym postępowaniu. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę o tym, kto ma przymiot strony rozstrzyga bowiem art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Sąd uznał za prawidłowe twierdzenia organu, że przedmiotowa inwestycja - chodnik, nie ogranicza w żaden sposób zagospodarowania działek skarżącego. Nie istnieją bowiem przepisy prawa materialnego, które w związku z usytuowaniem na działce chodnika, wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich działek. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego istniejących przed datą wydania pozwolenia na budowę zjazdów sąd stwierdził, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy w postaci inwentaryzacji zjazdów istniejących, sporządzonej w ramach projektu budowlanego wykonawczego oraz kserokopia wykazu zjazdów w zestawieniu ze zdjęciami nie potwierdza, aby do działek skarżącego istniały zjazdy. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, za zjazd może być uznany nie każdy dojazd urządzony przez właścicieli nieruchomości przyległych do drogi publicznej, ale tylko ten, który został wykonany przez zarząd drogi lub za jego zgodą. Tylko w tym przypadku można by mówić o interesie prawnym skarżącego, utrzymanie, zachowanie zjazdu, możliwe jest tylko wówczas gdy posiada się taki zjazd wykonany za zgodą zarządcy drogi".

Nie ulega wątpliwości że organ prowadząc inne postępowanie nadzwyczajne ponownie bada czy wnioskodawca posiada przymiot strony, ale biorąc pod uwagę że stan faktyczny i prawny spraw w tej części pokrywa się uzasadnione jest również przypomnienie ustaleń dot. wznowienia postępowania.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi wskazującego, że "działki Skarżącego są objęte decyzją jako obszar oddziaływania inwestycji", że decyzja zawierała zapis bezsporny o utrzymaniu istniejących zjazdów, należy wyjaśnić, iż z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...], nie wynika aby działki należące do skarżącego znajdowały się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Skoro zatem ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie wynika, a wnioskodawca nie przedstawił dokumentów potwierdzających, że sporne zjazdy zostały wykonane w sposób zgodny z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 260 z późn. zm.), stwierdzić należy, że Z. R. nie wykazał, by posiadał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak: [...].

Objęta kontrolowaną decyzją Wojewody inwestycja, nie ogranicza w żaden sposób zagospodarowania działek skarżącego. Nie istnieją przepisy prawa materialnego, które w związku z usytuowaniem - na działce inwestora chodnika, wprowadzałaby ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich działek. Natomiast w odniesieniu do zarzutu Z. R. odnośnie pozbawienia działek nr [...],[...] i [...] dostępu do drogi publicznej poprzez pominięcie zjazdów do działek nr [...] i [...], należy zauważyć, że z przesłanej przez wnioskodawcę kserokopii inwentaryzacji zjazdów istniejących, sporządzonej w ramach projektu budowlanego wykonawczego wynika, że zjazdy do w/w działek nie istniały. Zgodnie z przesłaną kserokopią wykazu zjazdów na zdjęciu nr 1 zainwentaryzowano zjazd do działki nr [...] w km 591+404,00, natomiast na zdjęciach nr 2 i 3 zainwentaryzowano zjazd do działki nr [...] w km 591+560,00. Zjazdy te zostały uwzględnione w dokumentacji projektowej. Pozostałe przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty również nie potwierdzają faktu istnienia przed wydaniem pozwolenia na budowę zjazdów do działek o nr ew.: [...],[...],[...].

Reasumując organ po ustaleniu ,że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego umarz a wszczęte postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z treści art. 105 § 1. Kpa wynika, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu -postępowania:

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1295/08).

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę jako bezzasadną należało oddalić.