Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 113/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł /słownie: sto 9złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga JM (dalej: "skarżący") na bezczynność Burmistrza Miasta [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 7 sierpnia 2023r. skarżący zwrócił się o przesłanie projektu organizacji ruchu dla placu [...] w Z. Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem w terminie przewidzianym ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.Dz.U. z 2023. 1634) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do załatwienia wniosku z 7 sierpnia 2023r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wobec uwzględnienia skargi, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz o niewymierzenie grzywny. Burmistrz podał, że 16 października 2023r. otrzymał skargę, a 19 października 2023r. udostępnił skarżącemu całość wnioskowanej informacji. Jednocześnie organ wyjaśnił, że nieudostępnienie informacji w terminie było spowodowane przeniesieniem siedziby referatu zagospodarowania przestrzennego, budownictwa, inwestycji, ochrony środowiska i gospodarki gruntami oraz licznymi awariami systemu teleinformatycznego organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022.2492 t.j. z późn. zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023.259 t.j. dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a.

Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa o dostępie do informacji publicznej, która jednak nie definiuje pojęcia bezczynności.

Na mocy art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z 25.10.2012r., II SAB/Kr 122/12, dostępny na str. CBOSA). Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 10.01.2013r., II SAB/Sz 51/12, CBOSA). Niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 §1 p.p.s.a.

Celem skargi na bezczynność wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 9.12.2020r.,II SAB/Rz 107/20, CBOSA).

W odpowiedzi na skargę organ uznał skargę za zasadną i wskazał, że żądana informacja jest informacją publiczną, a Burmistrz [...] był zobowiązany do jej udzielenia. Wyjaśniono też, że opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej wynikało z czasowej zmiany lokalizacji właściwego referatu z uwagi na prowadzony remont. Termin do udzielenia odpowiedzi minął 21 sierpnia 2023r. Wniosek trafił do merytorycznego pracownika 16 sierpnia 2023r, ale remont pomieszczeń referatu i przeniesienie do innego lokalu spowodowało późniejsze udzielenie odpowiedzi już po wniesieniu skargi 16 października 2023r., to jest pismem z 19 października 2023r. W piśmie tym organ podał, że Plac [....] nie jest objęty projektem organizacji ruchu, bo stanowi drogę wewnętrzną i nie jest zaliczony do żadnej kategorii dróg gminnych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Organ podał, że w naprowadzonych okolicznościach sprawy brak jest przesłanki do kwalifikowania tego opóźnienia jako rażącego naruszenia prawa. Podkreślono, że nieudostępnienie informacji z przekroczeniem terminu nie było przejawem złej woli organu, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia obowiązku udzielenia informacji publicznej. Na opóźnienie to miała wpływ konieczność zmiany miejsca położenia referatu i problemy techniczne. Sąd uznał, że opisane opóźnienie nie nosi cech rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Przeniesienie referatu o tak szerokim zakresie przedmiotowym jest dużym i czasochłonnym przedsięwzięciem, co miało też wpływ na przyjętą ocenę.

Z tej przyczyn Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku, ale bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Wyrok wydano w trybie art. 119 pkt 4 p.p.s.a