Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1333/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Referent stażysta Dorota Szczepek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania W. B., decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] maja 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania W. B. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wójt Gminy B. decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...] odmówił przyznania W. B. wnioskowanego przez niego [...] maja 2018 r. zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że według art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Tymczasem z informacji uzyskanej z Kasy [...] Ubezpieczenia Społecznego z [...] maja 2018 r. wynika, że W. B. wraz z emeryturą otrzymuje dodatek pielęgnacyjny w związku z ukończeniem 75 lat życia, który przyznany jest od 1 stycznia 2014 r. - bezterminowo.

W. B. od powyższej decyzji złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną, cierpiącą na wiele chorób. Niska emerytura, nie wystarcza mu na życie, dlatego też złożył wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] maja 2018 r., uznając za zasadne poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne i prawne sprawy. W szczególności to, że zgodnie art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r. S. B., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zasiłek pielęgnacyjny jest mu niezbędny w celu realizacji potrzeb w zakresie leczenia. Skarżący podkreślił, że ma ciężko chore [...], problemy z [...] oraz puchnięcie [...]. Dotychczas otrzymywane świadczenia nie wystarczają mu w żadnym stopniu na realizację choćby podstawowych potrzeb. Brak przyznania zasiłku narusza jego prawo do godnego życia, które gwarantuje mu art. 30 i art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 16 ust. 6 ustawy 28 listopada 2003 r. świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952, ze zm.) – dalej zwanej "uśr" zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego.

Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jednakże ze znajdującej się w aktach administracyjnych informacji z Kasy [...] Ubezpieczenia Społecznego z [...] maja 2016 r. wynika jednocześnie, że od 1 stycznia 2014 r. skarżący wraz z emeryturą pobiera dodatek pielęgnacyjny, przyznany mu w związku z ukończeniem 75 roku życia.

Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 16 ust. 6 uśr wyłączająca możliwość pobierania zasiłku pielęgnacyjnego. Z powołanego przepisu jednoznacznie bowiem wynika, że w przypadku zbiegu dwóch uprawnień (do zasiłku pielęgnacyjnego i do dodatku pielęgnacyjnego) osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje. Oznacza to, że wydając decyzje zaskarżone decyzje, organy obu instancji działały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że orzekające w sprawie organy nie kwestionują tego, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. W niniejszej sprawie istotne jest to, że jeżeli osoba uprawniona do emerytury, uzyskała w trybie art. 75 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U z 2018 r. poz. 1270 ze zm.), dodatek pielęgnacyjny, to nie może pobierać obu świadczeń – dodatku pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego. Celem obu tych świadczeń jest finansowanie zwiększonych wydatków osób niezdolnych do pracy i w podeszłym wieku. Jedno z tych świadczeń wyklucza drugie. Nie ma przy tym znaczenia w jakiej sytuacji materialnej, dochodowej, czy zdrowotnej znajduje się skarżący. Organ administracji, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kierując się trudną sytuację osobistą strony, nie może przyznać skarżącemu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, ponieważ takie działanie miałoby charakter rażącego naruszenia prawa – art. 16 ust. 6 uśr.

Skarżący zarzucił również organom naruszenie konstytucyjnej zasady godności człowieka (art. 30) oraz zasady równości (art. 32). W ocenie Sądu ze stwierdzeniem tym nie można się zgodzić. W. B. utożsamia bowiem naruszenie zasady godności i równego traktowania, z niepodzieleniem przez organy administracyjne jego stanowiska zaprezentowanego w sprawie, dotyczącego trudnej sytuacji materialnej w jakiej się znajduje. Tymczasem skarżący powinien zdawać sobie sprawę, że instytucja zasiłku pielęgnacyjnego, nie służy zaspokajaniu wszystkich pożądanych przez stronę potrzeb bytowych. Jak wskazuje art. 6 ust. 1 uśr zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Oznacza to, że zasiłek pielęgnacyjny potraktowany został przez ustawodawcę, jako dodatkowe źródło dochodu osoby do niego uprawnionej. Podkreślić również należy, że sytuacja, w której osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje, dotyczy każdej osoby znajdującej się w tożsamej sytuacji, a więc skarżący nie jest tu wyjątkiem. Strona nie może zatem czynić zarzutu organom nierównego jej traktowania.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.