Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 84/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7.; art. 77 par.1; art. 80; art. 136; art. 107 par.3; art. 11
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. J.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Kierownika Działu do Spraw Osób Zobowiązanych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. z dnia [...] lipca 2017r., znak: [...] na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia [...] września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 489 ze zm., dalej zwanej ustawą z [...] września 2007 r.).odmawiającą [...] umorzenia w całości lub w części, a także rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. na osobę uprawnioną - K. S. w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi, które na dzień wydania decyzji wynosiły [...] zł.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w O. L. z dnia [...] września 2015 r., sygn. akt III RC [...] M. J. została zobowiązana do płacenia alimentów na rzecz córki - K. S. w wysokości [...] zł miesięcznie.

Z uwagi na fakt, że strona nie wywiązywała się ze swojego obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, stało się ono uprawnione do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie zasądzonych alimentów.

Stąd, decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] Prezydent Miasta L. przyznał świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla osoby uprawnionej - K. S. w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] września 2017 r.

W związku z powyższym, począwszy od stycznia 2017 r. do września 2017 r. organ właściwy wierzyciela wypłacał osobie uprawnionej - K. S. świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie po [...] zł miesięcznie, stosownie do treści art. 2 ust. 11 ustawy z [...] września 2007 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do M. J. – [...]j, będącej dłużnikiem alimentacyjnym, z informacją o obowiązku zwrotu wraz z odsetkami należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej - K. S..

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. strona zwróciła się o rozłożenie na raty i umorzenie w części należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną - K. S., wskazując na bardzo trudną sytuację zdrowotną i finansową.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. zwrócono się do Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Ursynów W. o wezwanie M. J. - S. celem złożenia dodatkowych wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku dłużnika, potwierdzających aktualną sytuację rodzinną, dochodową i zdrowotną. Ponadto, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. zwrócono się z wnioskiem do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym L. - Zachód w L. o udzielenie informacji o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej Nr Kmp [...].

W dniu [...] czerwca 2017 r. do organu wpłynęło pismo z Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Ursynów W. z dnia [...] maja 2017 r. informujące, że pracownik socjalny nie zastał M. J. - S. w miejscu zamieszkania, a na pisemne wezwanie nikt nie stawił się do organu.

Następnie organ ustalił, że M. J. - S. nawiązała kontakt z pracownikiem socjalnym.

W dniu [...] czerwca 2017 r. do organu wpłynęły następujące dokumenty: oświadczenie o prowadzonym gospodarstwie domowym, składzie rodziny oraz uzyskiwanych dochodach oraz oświadczenie majątkowe, oświadczenie z dnia [...] czerwca 2017 r. dłużnika alimentacyjnego, oświadczenie z dnia [...] czerwca 2017 r. dłużnika, doprecyzowujące podanie dłużnika z dnia [...] kwietnia 2017 r. w części dotyczącej wysokości rat miesięcznych, jakie będzie mógł spłacać dłużnik, kopia orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] kwietnia 2017 r., kopia skierowania do poradni specjalistycznej, kopia decyzji ZUS 111 Oddział w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., kopia zleceń dla pacjenta z dnia [...] października 2016 r. i z dnia [...] maja 2017 r., kopie paragonów z aptek i gabinetu lekarskiego, potwierdzenia obciążeń konta w okresie od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] maja 2017 r. na łączną kwotę [...]zł, kopia informacji o działalności gospodarczej prowadzonej przez dłużnika w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., kopia postanowienia [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. - Mokotowa w W. Nr Km [...] z dnia [...] października 2015 r., kopie potwierdzeń przelewów otrzymanych w mBank dotyczących świadczeń ZUS, (w miesiącu grudniu 2016 r. kwota [...]zł i kwota [...]zł, w styczniu 2017 r. kwota [...]zł, w miesiącu lutym 2017 r. kwota [...]zł, w marcu 2017 r. kwota [...]zł, w kwocie [...]zł i w kwocie [...]zł, w maju 2017 r. w kwocie [...]zł).

Z zamieszczonego w aktach sprawy zestawienia zobowiązań dłużnika alimentacyjnego - M. J. – [...] wynika, że kwota należności, do których zwrotu jest obowiązana, wynosiła na dzień [...] lipca 2017 r. [...] zł (k. 37) wraz z ustawowymi odsetkami w kwocie [...]zł.

Na podstawie materiału dowodowego zamieszczonego w aktach sprawy organ pierwszej instancji ustalił, że strona jest mężatką, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada na utrzymaniu innych osób i nie ma stałego miejsca zameldowania, Obecnie mieszka u znajomych (bez umowy najmu lokalu mieszkalnego), gdyż, jak oświadczyła, w październiku 2015 r. została eksmitowana z mieszkania, którego była właścicielem, z powodu zadłużenia względem banku. Strona nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, nie otrzymuje świadczeń z Urzędu Pracy. Źródłem dochodu strony jest świadczenie rehabilitacyjne przyznane decyzją ZUS III Oddział w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. na okres od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. Akta sprawy nie zawierają dodatkowej informacji stanowiącej o obecnym źródle utrzymania dłużnika. Jak wynika z oświadczenia M. J. - S. z dnia [...] czerwca 2017 r., strona w okresie od listopada 2016 r. do kwietnia 2017 r. uzyskiwała dochody z tytułu zasiłku chorobowego, a następnie ze świadczenia rehabilitacyjnego wypłacanego przez ZUS w wysokości [...] zł, zaś miesięczny dochód na osobę wyniósł [...] zł. Wnioskodawczyni ponosi miesięcznie wydatki związane z zabezpieczeniem potrzeb bytowych, to jest [...] zł opłaty za mieszkanie, [...] zł kosztów związanych z leczeniem, a także [...] zł kosztów związanych z wyżywieniem i środkami czystości. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem majątkowym, strona nie posiada majątku w postaci ruchomości, ani też nieruchomości.

Z załączonej dokumentacji wynika, że dłużniczka nie legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, jednakże pozostaje pod specjalistyczną opieką lekarską.

Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji uznały, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do umorzenia kwoty świadczenia, do której zwrotu obowiązana jest M. J.. Kolegium w pełni podtrzymało ustalenia i argumentację organu pierwszej instancji.

Organy podkreśliły, że strona ma możliwość wystąpienia do sądu z wnioskiem o zniesienie obowiązku alimentacyjnego bądź obniżenie wysokości zasądzonych alimentów z uwagi na sytuację materialną, tymczasem akta sprawy nie zawierają informacji, aby wnioskodawca występował do sądu o obniżenie bądź uchylenie obowiązku alimentacyjnego.

Wskazały, że obowiązek alimentacyjny ciąży na obojgu rodzicach, a alimenty służą realizacji ochrony dobra dzieci. Wypłata świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie zwalnia zatem rodzica z obowiązku płacenia alimentów na rzecz dziecka. W takiej sytuacji, zdaniem organów, zobowiązana M. J. - S. powinna czynić starania, aby wywiązać się z obowiązku alimentacyjnego, a w sytuacji wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych, podejmować wszelkie możliwe działania dla ich spłaty.

Organy wyjaśniły, że wiek wnioskodawczyni (43 lata) oraz wysokie kwalifikacje zawodowe świadczą o tym, że może ona w przyszłości podjąć zatrudnienie. Zdaniem organów, przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. potwierdza fakt, że dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Organ drugiej instancji wskazał dodatkowo, że akta sprawy nie zawierają informacji o aktualnym na dzień wydania decyzji źródle dochodu wnioskodawczyni, bądź przyznanych formach pomocy ze strony państwa.

Organy obu instancji uznały, że sytuacja dochodowa dłużnika jest trudna, jednakże nie uzasadnia zastosowania najdalej idącej ulgi w spłacie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w postaci ich umorzenia w całości lub w części, ani rozłożenia ich na raty. Wskazane przez stronę okoliczności nie czynią jej sytuacji wyjątkową, ani nie mogą stawiać jej w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do innych dłużników alimentacyjnych, bowiem z samej istoty zadłużenia wynika zły stan finansowy i życiowy dłużnika. Podnoszona przez wnioskodawcę konieczność ponoszenia kosztów związanych z egzystencją, czy fakt posiadania zadłużenia wobec innych wierzycieli, nie czyni jej sytuacji nadzwyczajną na tle innych dłużników alimentacyjnych.

W skardze na decyzję kolegium M. J. podniosła, że jest osobą bezdomną, obecnie bardzo chorą, a jej nieruchomość została zlicytowana.

Wskazała, że jej działalność gospodarcza nie funkcjonuje i że zalega bankom około [...] zł, gdyż pieniądze z licytacji nieruchomości nie pokryły nawet 50% wartości zadłużenia. Wyjaśniła, że po utracie etatowej pracy w teatrze, czyli po 17 latach pracy, wpadła w spiralę zadłużenia i depresję. Podjęła leczenie, które trwa do chwili obecnej. Podniosła, że na przestrzeni ostatnich kilku lat przez większość czasu utrzymywała się tylko z pomocy.

Do skargi dołączyła kontrakt socjalny, program wychodzenia z bezdomności, decyzję OPS potwierdzającą trudną sytuację życiową, aktualny dokument świadczący o stanie zdrowia, wysokość zasiłku rehabilitacyjnego ZUS od stycznia 2017 r., zaświadczenie US o dochodach w 2016 r., orzeczenie ZUS oraz wypis ze szpitala.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W rozpoznawanej sprawie spór koncentruje się wokół uznania, czy organ drugiej instancji zasadnie przyjął brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o umorzenie w części należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej, a w pozostałej części rozłożenie ich na raty.

Stan faktyczny sprawy został przedstawiony we wstępnej części uzasadnienia.

Materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie stanowi art. 30 ust. 2 ustawy z 7 września 2007 r., w myśl którego organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.

Z konstrukcji cytowanej normy prawnej wprost wynika, że decyzja wydawana na jej podstawie zapada w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ może". Oznacza to sytuację, w której właściwy organ administracji ma możliwość wyboru konsekwencji prawnych w ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Uznanie administracyjne nie polega więc na swobodzie organu administracji w zakresie odnoszącym się do ustalania stanu faktycznego. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szczegółowego zbadania stanu faktycznego i odzwierciedlenia w aktach sprawy wyniku postępowania dowodowego. Decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego nie może być zatem decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać słuszny interes strony i interes społeczny (tak m. in. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., II GSK 863/10, LEX nr 966221).

Wskazać trzeba, że w świetle art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), na organach administracji spoczywa obowiązek uwzględniania z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Przyjmuje się przy tym, że "organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany – zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a. – załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków" (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1982 r., SA 820/81, OSPiKA 1982, nr 1-2, poz. 22 wraz z glosą aprobującą J. Łętowskiego).

W ocenie Sądu, kolegium uchyliło się od wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, naruszając nie tylko powołany art. 30 ust. 2 ustawy z 7 września 2007 r., lecz również art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., w konsekwencji czego doszło również do naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a., który zawiera wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji.

Zgodnie z dyspozycją ostatniego z powołanych przepisów, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Szczególnie wnikliwie i przekonująco powinny być uzasadnione decyzje, które nie uwzględniają żądań wnioskodawcy. Z uzasadnienia takiej decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Uzasadnienie powinno realizować wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Inaczej rzecz ujmując, adresat decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego musi być przekonany, że organ, rozstrzygając sprawę, rozważył wszystkie okoliczności sprawy, a zapadła wobec niego decyzja w ustalonych przesłankach faktycznych i prawnych nie mogła być inna.

Tymczasem uzasadnienie decyzji wydanej przez organ drugiej instancji w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie jedynie do potwierdzenia ustaleń organu pierwszej instancji i wskazania, że rozstrzygnięcie wniosku skarżącej ma charakter uznaniowy, bez wyczerpującego odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co stoi w sprzeczności z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala sądowi na kontrolę zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia. Oczywistym jest bowiem, że treść uzasadnienia decyzji kolegium nie ujawniania w sposób należyty założeń, przesłanek i drogi rozumowania prowadzącego do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia w ramach "luzu uznaniowego" (zob. J. Łętowski, Wpływ Konstytucji na prawo administracyjne, [w:] M. Wyrzykowski (red.), Konstytucyjne podstawy systemu prawa, Warszawa 2001, s. 152).

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że kolegium uchybiło również jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasadzie dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej.

Organ odwoławczy ograniczył się do przytaczania regulacji prawnych i lakonicznych stwierdzeń o obowiązku alimentacyjnym strony jako rodzica. Nie odniósł się do wszystkich przedstawionych w odwołaniu argumentów na poparcie wniosku skarżącej. Skoro ustawodawca stworzył dla zobowiązanego trzy rozwiązania, które winny przyczyniać się do poprawy jego sytuacji, w ramach których może on wystąpić o rozłożenie spłaty zadłużenia na raty, o odroczenie terminu spłaty zadłużenia a także o umorzenie zadłużenia, to realizując zagwarantowane przez ustawodawcę prawo do ubiegania się o jedną z tych ulg, organy każdorazowo zobligowane są zindywidualizować i odnieść te możliwości prawne do sytuacji życiowej wnioskodawcy. Tymczasem w niniejszej sprawie kolegium ograniczyło się do zbadania zasadności przesłanek umorzenia należności, nie rozważając możliwości rozłożenia ich na raty.

Kolegium nie podjęło żadnych kroków w celu ustalenia, czy odmowa umorzenia części i odmowa rozłożenia na raty pozostałej części przedmiotowych należności nie doprowadzi do nieodwracalnych dla skarżącej strat i, biorąc pod uwagę bardzo trudną jej sytuację, nie spowoduje zagrożenia dla jej dalszej egzystencji, uniemożliwiając jej zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych, w tym wynikających z potrzeby zapewnienia leczenia, pożywienia, odzieży i obuwia, a także utrzymania gospodarstwa domowego bez zwiększania zadłużenia.

Argumentem przemawiającym za odmową umorzenia należności alimentacyjnych, czy rozłożenia ich na raty nie może być ustalenie, że jakkolwiek "sytuacja materialna strony jest niewątpliwie trudna", to "jednak nie można jej uznać za wyjątkową, czy szczególną, która uzasadniałaby podjęcie decyzji o umorzeniu należności dłużnika, gdyż obowiązkiem rodzica jest dostarczanie środków na utrzymanie dziecka". Gdyby bowiem podzielić taką argumentację, wówczas należałoby uznać, że przesłanka "sytuacji dochodowej i rodzinnej", wymieniona w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, nie ma żadnego znaczenia.

W świetle tak sformułowanej przesłanki obojętna dla rozstrzygnięcia sprawy jest z kolei podnoszona przez organy obu instancji okoliczność, że "strona ma możliwość wystąpienia do sądu z wnioskiem o zniesienie obowiązku alimentacyjnego bądź obniżenie wysokości zasądzonych alimentów z uwagi na sytuację materialną, tymczasem akta sprawy nie zawierają informacji, aby wnioskodawca występował do sądu o obniżenie bądź uchylenie obowiązku alimentacyjnego". Ustalenie, czy istnieją przesłanki umorzenia w całości lub w części należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami, ewentualnie rozłożenia ich na raty, powinno być dokonywane na podstawie danych odzwierciedlających bieżącą sytuację dłużnika, tj. stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji.

Kolegium w sposób nieuprawniony pominęło fakt, że jako organ drugiej instancji miało upoważnienie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Zamiast tego wskazało jedynie, że "akta sprawy nie zawierają informacji o aktualnym na dzień wydania decyzji źródle dochodu wnioskodawczyni, bądź przyznanych formach pomocy ze strony państwa".

Kolegium nie podjęło żadnej czynności dowodowej w sprawie, opierając swoje ustalenia jedynie na materiale zgromadzonym przez organ pierwszej instancji. Tymczasem do skargi skarżąca dołączyła dokumenty istotne z punktu widzenia jej sytuacji osobistej i majątkowej, datowane na okres po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, a przed rozstrzyganiem przez organ drugiej instancji. Mowa tu o informacji o przebytej rehabilitacji leczniczej z [...] października 2017 r. (k. 15-17 akt sądowych), a także kontrakcie socjalnym zawartym [...] października 2017 r. w celu uzyskania lokalu komunalnego (k. 11 - 14 akt sądowych).

Ponownie zatem należy podkreślić, iż wskazane wyżej okoliczności oraz ogólnikowość i lakoniczność zawartych w decyzji kolegium wyjaśnień nasuwa wniosek o przekroczeniu przez ten organ granic uznania administracyjnego, skutkującym naruszeniem powołanych wyżej przepisów: art. 30 ust. 2 ustawy z 7 września 2007 r. oraz art. art. 7, 8, 11, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a.

Zaskarżona decyzja została wydana również z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż nie było w tej sytuacji podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy uwzględni powyższe uwagi. Należy w tym miejscu podkreślić, że sąd nie rozstrzygnął, czy odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej o częściowe umorzenie i częściowe rozłożenie na raty należności była zasadna, czy też nie. Stwierdził jedynie, że ocena organu drugiej instancji w tym zakresie była powierzchowna, nie poparta wystarczającymi argumentami i że w związku z tym powinna być dokonana ponownie z uwzględnieniem wszelkich okoliczności dotyczących sytuacji osobistej i majątkowej skarżącej, w tym nie tylko jej bezdomności, choroby i braku stałej pracy, ale również młodego wieku, pozytywnych rokowań co do stanu zdrowia oraz wykształcenia i bogatego doświadczenia zawodowego.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji.