Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 494/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 145 § 1 pkt 1 it a, 200, 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 15 ust. 2a, 24 ust 1, art 14 pkt 6 lit b, 15 ust 1 pkt 10, 15 ust 2a
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] grudnia 2019 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz strony skarżącej Prezydenta Miasta [...] kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad orzekł o odmowie uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego B. rejon ulic [...] i [...] w mieście G. (nr [...]) wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wyjaśnił, że teren objęty sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej mpzp) położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie węzła drogowego "O." drogi ekspresowej [...]. Organ wyjaśnił, że zarządca drogi ekspresowej [...] uzgadnia mpzp w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego zmianę terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

W procedowanym mpzp zaplanowano na terenach położonych w pobliżu węzła drogowego O., w ciągu drogi ekspresowej [...], budowę obiektów przeznaczonych na działalność gospodarczą z zakresu produkcji, składów, baz i magazynów lub usług. Powyższe, w ocenie organu, wpłynie na ruchu drogowy w obrębie węzła O.

Dalej organ wskazał, że zapis w tekście planu w odniesieniu do zasad dotyczących systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, stanowiący: "dostępność drogowa: poprzez zjazdy z ulic [...] i [...]", w żaden sposób nie zapewni prawidłowej obsługi komunikacyjnej bez przebudowy elementów węzła O.

Organ wyjaśnił, że zarządca drogi uzgadniając mpzp stara się przekazać przyszłemu inwestorowi konieczność uwzględnienia w planach inwestycyjnych przebudowy dróg, wynikającą z zapisów art. 16 ustawy o drogach publicznych. W myśl bowiem tego przepisu, budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Informacja ta przekazywana jest poprzez wprowadzenie do zapisów planu informacji, że realizacja nowych inwestycji, wywołująca niewątpliwie wzrost natężenia ruchu pojazdów na drogach publicznych i pogarszająca warunki ruchu na drogach, uwarunkowana jest wyprzedzającą lub równoległą budową lub przebudową układu drogowego w zakresie niezbędnym do jego prawidłowego funkcjonowania i zniwelowania skutków realizacji inwestycji (niedrogowej). Zdaniem organu, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby była zapewniona możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. To zaś, w ocenie organu, powinno się wiązać z przewidzeniem w planie koniecznej rozbudowy systemów komunikacji dającej możliwości obsługi komunikacyjnej tych terenów. Takie rozwiązanie odpowiadałoby wymogom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza jej art. 15 ust. 2a.

Dalej organ wyjaśnił, że stosownie do art.15 ust. 1 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednym z obowiązkowych elementów MPZP jest określenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ponadto organ przypomniał, że według § 4 pkt 9 lit. a) i b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych a także określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. W związku z powyższym, zdaniem organu, w zapisach ogólnych mpzp należy umieścić informację, że w przypadku nowego zagospodarowania terenów (np.[...], na których dopuszcza się działalność gospodarczą z zakresu produkcji, składów, baz i magazynów), obsługa komunikacyjna tych terenów uwarunkowana jest rozbudową części elementów węzła drogowego drogi ekspresowej [...] w celu powiązania objętego planem obszaru z zewnętrznym układem komunikacyjnym stanowiącym drogę ekspresową [...] o treści: "Realizacja nowych inwestycji, wywołująca niewątpliwie wzrost natężenia ruchu pojazdów na drodze [...] i pogarszająca warunki ruchu w obrębie węzła O., uwarunkowana jest wyprzedzającą lub równoległą budową lub przebudową układu drogowego w zakresie niezbędnym do jego prawidłowego funkcjonowania i zniwelowania skutków realizacji inwestycji (niedrogowej) na terenach przeznaczonych pod przyszłe inwestycje".

Niezgadzając się ze wskazanym na wstępie postanowieniem, Prezydent Miasta G., wywiódł do tutejszego Sądu skargę i wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Prezydenta Miasta G. kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2a, art. 15 ust. 1 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 9 lit a) i b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez uznanie, że uzgadniane zapisy w projekcie planu nie odpowiadają wymogom prawnym oraz zaproponowanie przez organ zapisu do planu wychodzącego poza zakres procedury i kompetencji planistycznych gminy, a nadto obejmujących materię uregulowaną ustawowo, w art. 16 ustawy o drogach publicznych.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie, nieuzgodnione przez organ zapisy planu w pełni spełniają warunki wskazane w obowiązujących przepisach, są wyczerpujące oraz sformułowane prawidłowo, w zgodzie z obowiązującymi przepisami, ich zakresem oraz kompetencją organu gminy. W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. rejon ulic [...] i [...] w mieście G. zapewniono możliwość obsługi komunikacyjnej wszystkich terenów umieszczając zapisy: "Zasady dotyczące systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" we wszystkich kartach terenów. W odniesieniu do terenu, który ma największy potencjał inwestycyjny (teren oznaczony symbolem [...] - teren zabudowy produkcyjno-usługowej), a co się z tym wiąże, będzie miał największy wpływ na układ drogowy, w planie (§ 15 ust. 9 pkt 1) w zakresie dostępności drogowej zawarto następujące zapisy:

a) do obszaru wydzielonego liniami podziału wewnętrznego i oznaczonego literą "c" od ulicy [...] ([...]) poprzez jeden zjazd wspólny dla dwóch działek – jak na rysunku planu, od ulicy [...] ([...]),

b) do obszarów wydzielonych liniami podziału wewnętrznego i oznaczonych literami " a" i "b" od ulicy [...] (poza granicami planu) zgodnie z przepisami odrębnymi, od ulicy [...] ([...]) zgodnie z przepisami odrębnymi.

W odniesieniu do ważniejszych ulic zbiorczych, w tym terenu oznaczonego symbolem [...] – teren ulicy zbiorczej – odcinek ulicy [...], w § 20 ust 4 ustalono parametry i wyposażenie, wskazując szerokość w liniach rozgraniczających, przekrój, dostępność do terenów przyległych i wyposażenie minimalne. W ustępie 5 § 20 zawarto zaś regulacje dotyczące powiązania z układem zewnętrznym, wymagając że będzie się to powiązanie odbywać poprzez skrzyżowanie z ulicą [...] ([...]) oraz poprzez skrzyżowanie z ulicą [...] (poza granicami planu).

W § 22 odnośnie terenu oznaczonego symbolem [...] – teren ulicy zbiorczej – odcinek ulicy [...], podobnie ustalono parametry i wyposażenie, zaś w ust. 5 wskazano, że powiązania z układem zewnętrznym odbywać się będą poprzez skrzyżowanie z ulicami [...] ([...]) i Spadochroniarzy (poza granicami planu) oraz poprzez węzeł z [...] (węzeł O. w ciągu [...] poza granicami planu).

W konsekwencji, zdaniem skarżącego, projekt przedmiotowego planu został tak skonstruowany, iż została zapewniona obsługa komunikacyjna wszystkich terenów objętych planem od ulic [...] i [...], co będzie się wiązało z koniecznością rozbudowy układu drogowego, dającej możliwość obsługi komunikacyjnej tych terenów.

Dalej skarżący wyjaśnił, że teren pod rozbudowę ulicy [...] zarezerwowany został poza granicami sporządzanego projektu planu, w obowiązującym w części miejscowym planie zagospodarowania [...] w mieście G. (plan nr [...] - Uchwała Nr [...] z [...] maja 1997 r., Dz. U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]), którego zakres obowiązywania zaznaczono na fragmencie rysunku planu załączonym do skargi. W tymże planie umieszczono dodatkowo inne szczegółowe zasady, jak: obsługa terenów poprzez skrzyżowania, zalecany odstęp między skrzyżowaniami, rezerwa wskazanych terenów pod komunikację. Zostały więc określone (i obowiązują) zasady modernizacji i rozbudowy systemów komunikacji w całym obszarze w sposób systemowy. Wskazane zapisy realizują bowiem wymóg ustawy i aktu wykonawczego, nakazujący określać zasady obsługi komunikacyjnej terenów w zapisach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Każdy teren ma zapewniony dostęp do drogi publicznej z przewidzianymi możliwościami rozbudowy systemów transportu drogowego, w oparciu o stan istniejący w granicach projektu planu i obowiązującego planu w sąsiedztwie. Skarżący zaznaczył, że sporządzany plan pod względem obsługi transportowej był analizowany w niezbędnym zakresie wykraczającym również poza granice opracowywanego planu, uwzględniając stan zagospodarowania istniejący jak również i projektowany – docelowy.

Dalej skarżący wskazał, że uwagi przedstawione przez organ w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu planu oraz propozycja zapisu warunkującego takie uzgodnienie wychodzą poza zakres procedury oraz kompetencji planistycznych gminy i wchodzą swoim zakresem w materię uregulowaną ustawowo tj. w szczególności art. 16 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068). Zapis wnioskowany przez organ porusza zatem kwestie uregulowane w akcie wyższego rzędu niż plan miejscowy, co należy uznać za niedopuszczalne. Skarżący podkreślił, że uzasadnienie odmowy uzgodnienia projektu planu oparte jest wyłącznie o kwestie dotyczące realizacji przyszłych inwestycji, które są rozstrzygane na późniejszym etapie (poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnych), zgodnie z art. 16 ustawy o drogach publicznych.

Powyższe świadczy o braku możliwości wprowadzania żądanych przez GDDKiA zapisów do projektu planu, brak jest także konieczności wprowadzenia takiego zapisu z uwagi na odrębną ścieżkę ustawową zabezpieczającą tę materię. Zamieszczenie proponowanego przez organ zapisu, w którym na tym etapie warunkuje się już w sposób jednoznaczny, ogólny konieczność dokonywania budowy lub przebudowy infrastruktury drogowej bez rozpoznania potrzeb konkretnych inwestycji może spowodować nieuzasadnione ograniczenie prawa właścicieli i zarzut przekroczenia władztwa planistycznego oraz naruszenia zasady proporcjonalności.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż skarżący przywołał błędne przepisy jakie stanowią w jego ocenie podstawy wniesienia skargi, ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 24 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 6 lit. b) tiret trzeci ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej w skrócie "upzp") oraz art. 106 § 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej w skrócie "kpa").

Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b) tiret trzeci upzp, uzgodnienie projektu planu następuje z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Przepis ten określa granice w jakich należy – na etapie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – dokonać rzeczonego uzgodnienia. W orzecznictwie wskazuje się, że chociaż ustawodawca wprost nie określił kryteriów normatywnych jakimi winien kierować się organ dokonując uzgodnienia, ale pośrednio, na podstawie ww. przepisów, jak i przepisów art. 35 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity 2020 r., poz. 470 ze zm.), można wskazać, że zarządca drogi uzgadniając projekt planu zobligowany jest uwzględnić wpływ zagospodarowania terenów przylegających do drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, samej drogi oraz możliwości prawnych realizacji zaplanowanych inwestycji drogowych. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 521/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa. gov.pl, dalej CBOSA). Przyjmuje się również, że zarządca drogi zajmując stanowisko powinien kierować się m.in. cechami i funkcją pełnioną przez drogę do której pasa przylega teren objęty planem, możliwością włączenia do drogi ruchu z tego terenu, a także mieć na względzie zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1425/17, dostępny jw.).

W rozpoznanej sprawie, zarządca drogi odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, żądając umieszczenia w nim informacji o treści: "Realizacja nowych inwestycji, wywołująca niewątpliwie wzrost natężenia ruchu pojazdów na drodze [...] i pogarszająca warunki ruchu w obrębie węzła O., uwarunkowana jest wyprzedzającą lub równoległą budową lub przebudową układu drogowego w zakresie niezbędnym do jego prawidłowego funkcjonowania i zniwelowania skutków realizacji inwestycji (niedrogowej) na terenach przeznaczonych pod przyszłe inwestycje".

Jak należy wnioskować z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, powyższy zapis zrealizuje wynikający z art. 15 ust. 2a, art.15 ust. 1 pkt 10 upzp, wymóg określenia w planie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Jednocześnie organ uznał, że zawarty w planie zapis: "dostępność drogowa: poprzez zjazdy z ulic [...] i [...]", w żaden sposób nie zapewni prawidłowej obsługi komunikacyjnej bez przebudowy elementów węzła O. Nadto, zdaniem organu zaproponowany zapis stanowić będzie informację dla inwestora o konieczności uwzględnienia w planach inwestycyjnych ewentualnej przebudowy drogi.

Odnosząc się do tak sformułowanej argumentacji, trzeba jeszcze raz przypomnieć, że zgodnie z § 4 pkt 9 lit. a) i b) ww. rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych a także określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym.

Aby zatem zadośćuczynić obowiązkowi wyrażonemu w art.15 ust. 1 pkt 10 upzp należy w projekcie planu zawrzeć ustalenia w zakresie układów komunikacyjnych, sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami, klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych a także określić powiązania układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Nie stanowi natomiast wypełnienia tego obowiązku zawarcie informacji wynikającej z przywołanych przez organ uzgadniający przepisów, tj. art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych, ani też informacji o treści zaproponowanej przez organ uzgadniający. Rolą bowiem organu, któremu przedstawiono projekt planu do uzgodnienia, jest dokonanie oceny postanowień planu w zakresie określonym w art. 17 ust. 6 lit. b) tiret trzecie, tj. odnośnie wpływu planowanego sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego na ruch drogowy lub samą drogę, przy uwzględnieniu cech i funkcji pełnionej przez drogę, do której pasa przylega teren objęty planem oraz przy uwzględnieniu możliwości włączenia do drogi ruchu z tego terenu, a także zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie regulacje, w ocenie Sądu, w opiniowanym projekcie planu zostały zawarte w paragrafach wyeksponowanych w skardze, tj. §15, § 20 ust. 5 i § 22 ust. 5, jednak organ nie odniósł się do nich szczegółowo, a jedynie ogólnie skwitował, że są one niewystarczające. Przy czym oceniając te zapisy, organ uznał, że brzmią one: "dostępność drogowa: poprzez zjazdy z ulic [...] i [...]", a zatem nie zapewnią prawidłowej obsługi komunikacyjnej bez przebudowy elementów węzła O. Tymczasem wskazane powyżej zapisy projektu mpzp są bardziej rozbudowane. Zapisy §15, § 20 ust. 5 i § 22 ust. 5 projektu mpzp wyraźnie bowiem odwołują się do obowiązków zapewnienia odpowiednich połączeń komunikacyjnych z układem zewnętrznym (w tym również z [...] – węzeł O. w ciągu [...]) w razie realizacji dopuszczonej planem inwestycji. Organ do tych sformułowań w ogóle się nie odniósł. A to właśnie te regulacje powinny stanowić przedmiot dokładnej i wyczerpującej analizy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy pod kątem opisanych powyżej warunków, tj. zgodnie z zakresem uzgodnienia wytyczonym brzmieniem art. 17 ust. 6 lit. b) tiret trzecie upzp. Nie dokonując ww. analizy zapisów projektu planu, organ uzgodnieniowy naruszył art. 17 ust. 6 lit. b) tiret trzecie upzp oraz art. 15 ust. 1 pkt 10 upzp, a w konsekwencji art. 7 i 77 oraz 80 kpa.

Co prawda w orzecznictwie wskazuje się, że organ uzgadniający powinien również uwzględniać możliwości prawne realizacji zaplanowanych inwestycji drogowych, jednak chodzi tu o inwestycje przewidziane w projekcie planu, ewentualnie konieczne w związku z realizacją postanowień planu, a przede wszystkim podlegające realizacji na obszarze objętym projektem planu. Brak jest natomiast podstaw prawnych dla nakazania, w ramach uzgodnienia, działań które realizowane mają być – jak w niniejszej sprawie – poza obszarem objętym planem. Węzeł drogowy "O." drogi ekspresowej [...], jak wynika z akt sprawy, nie znajduje się w granicach objętych projektem planu.

Niezależnie, Sąd podziela argumentację skarżącego, że nie jest rzeczą organu sporządzającego plan powtarzanie postanowień przepisów powszechnie obowiązujących. Co więcej, w orzecznictwie, przyjmuje się że jest to wręcz praktyka niepożądana. Przepisy powszechnie obowiązujące, rangi ustawowej, obowiązują bowiem i tak, niezależnie od ich powtórzenia w zapisach mpzp. Wskazywanie inwestorowi obowiązków wynikających z przepisów ustawy, a wiążących się z realizacją inwestycji niedrogowej, nie jest konieczne, chociaż – zdaniem Sądu – zapis proponowany przez organ wcale nie determinuje ani rodzaju dopuszczonej inwestycji, ani jej rozmiaru, ani nie wprowadza jakiś istotnych ograniczeń. Sam w sobie, stanowi faktycznie jedynie ogólną informację, co do konieczności uwzględnienia przy realizacji planowanej inwestycji obowiązków wynikających z art. 16 ustawy o drogach publicznych, która jednak i tak – zdaniem Sądu – wynika właśnie z postanowień planu dotyczących zasad komunikacji a przywołanych powyżej i wyeksponowanych w skardze. Stąd Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego w części dotyczącej niemożności zawarcia proponowanego przez organ uzgodnieniowy zapisu, z uwagi na regulowanie nim kwestii dotyczących zakresu uwarunkowań wypływających z art. 16 ustawy o drogach publicznych. Proponowany przez organ uzgodnieniowy zapis, nie reguluje bowiem kwestii zakresu prac wynikających z art. 16, a jedynie mówi o istnieniu takiego obowiązku.

Jeśli zaś chodzi o art. 15 ust. 2a upzp, to przypomnieć należy że zgodnie z jego brzmieniem plan miejscowy przewidujący lokalizację obiektu handlowego, o którym mowa w art. 10 ust. 3a, tj. obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, sporządza się dla terenu położonego na obszarze obejmującym co najmniej obszar, na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w wyniku realizacji tego obiektu. Biorąc pod uwagę brzmienie tego przepisu, nie jest dla Sądu zrozumiałe powoływanie się przez organ uzgadniający na ów przepis. Tym samym nie jest możliwe odniesienie się do zasadności ewentualnego naruszenia tego przepisu. Można jedynie wskazać, że zarzuty w zakresie tego przepisu mogą zmierzać do zakwestionowania obszaru, który objęty jest planem. Ta kwestia jednak pozostaje poza kognicją organu uzgadniającego w ramach art. 17 ust. 6 lit. b) tiret trzecie upzp.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "ppsa"), uchylił zaskarżone postanowienie. Działając w oparciu o art. 200 i 205 § 2 ppsa Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania.

Organ ponownie rozpatrując sprawę weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną powyżej.