Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2256/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 3, art. 129
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: § 15 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 312
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do  gier
article: art. 9 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 134 poz 779
law: Ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 244/14 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. Spółki z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., objętym skargą kasacyjną wyrokiem

z dnia 4 czerwca 2014 r., oddalił skargę P. Sp. z o. o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.

I

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. (dalej: organ pierwszej instancji) wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu do gier w związku ze stwierdzeniem, że w opinii technicznej z badania poprzedzającego rejestrację tego automatu z dnia [...] listopada 2008 r. została wskazana teoretyczna wypłacalność jednej z gier na poziomie 50%, podczas gdy art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. 2009 r. Nr 201 poz. 1540, dalej: ustawa o grach hazardowych lub u.g.h.) określa wartość wygranych, która nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek.

W dniu [...] września 2013 r. P. Sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań autorów opinii technicznej z badania rejestrującego z dnia [...] listopada 2008 r. i umorzenie postępowania, wskazując na wycofanie przedmiotowego automatu z eksploatacji z dniem [...] czerwca 2012 r. Organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. cofnął rejestrację automatu do gier o niskich wygranych nr poświadczenia rejestracji [...], nr fabryczny [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych, naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. W tym przypadku, jak wynika z badania przedrejestracyjnego automatu, doszło do naruszenia art. 18 ust. 3 u.g.h. poprzez określenie wartości wygranych na poziomie niższym niż 75% kwoty wpłaconych stawek. Organ ustalił ponadto, że przedmiotowy automat nie został wycofany z eksploatacji, dlatego nie było podstaw do umorzenia postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w G. (dalej: Dyrektor IC) decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podał, że pomimo istnienia wynikającego z treści § 15 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r., poz. 312; dalej: rozporządzenie wykonawcze) obowiązku potwierdzenia przez jednostkę badającą dostosowania eksploatowanych automatów do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h., Spółka nie nadesłała uzupełnienia do ważnej opinii technicznej. Organ egzekucyjny wyjaśnił również, że art. 18 ust. 3 u.g.h. nie odnosi się do minimalnej teoretycznej wygrywalności automatu, tylko do zaprogramowanej wartości wygranych uzyskiwanych w automacie, a więc w poszczególnych grach tam zainstalowanych.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka wywiodła skargę wnosząc

o uchylenie decyzji obu instancji, jako sprzecznych z prawem. Jej zdaniem dokonana przez organ wykładnia art. 18 ust. 3 u.g.h. jest błędna, gdyż ustawodawca nie wskazał w tym przepisie, aby miał na myśli zaprogramowaną wartość wygranych w jednej grze (w rozumieniu każdej gry z osobna). Wykładnia literalna ww. przepisu przemawia za uznaniem, że wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności określonej na poziomie 75% nie dotyczy poszczególnych, rozpoznawanych z osobna gier, lecz uśrednionej minimalnej wypłacalności oszacowanej na podstawie minimalnej wypłacalności wszystkich gier zainstalowanych na automacie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 212, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sporu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy skarżąca eksploatując zarejestrowany automat do gier o niskich wygranych była zobowiązana do dostosowania automatu do wymogu określonego

w art. 18 ust. 3 u.g.h. i czy wymóg ten został przez organy prawidłowo określony.

Przywołany przepis dotyczy wartości wygranej w grach hazardowych, która jak wynika z ustępu 1 art. 18 u.g.h., nie może być niższa od ceny losu lub innego dowodu udziału w grze albo kwoty wpłaconej stawki. Przy czym wartość wygranej jest przez ustawodawcę określana procentowo w zależności od rodzaju gry. W przypadku gier na automatach wartość wygranych nie może być niższa niż 75% i jest odnoszona do kwoty wpłaconych stawek (art. 18 ust. 3 u.g.h.). Zdaniem Sądu, wygrywalność niewątpliwie stanowi procent możliwych statystycznie do uzyskania wygranych w stosunku do zaryzykowanych stawek w grze. Jako że stawkę wpłaca się za udział w konkretnej grze, odwołanie się w art. 18 ust. 3 do "kwoty wpłaconych stawek" oznacza, że chodzi

o stawki za udział w danej grze, a nie łącznie we wszystkich grach zainstalowanych

w automacie.

Z kolei, zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy

o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 134, poz. 779; dalej: ustawa zmieniająca), ustawodawca nałożył obowiązek przedstawienia opinii jednostki badającej zarówno na podmioty, które rejestrują automaty do gier, jak i na podmioty, które automaty do gier już eksploatują (uzupełnienie opinii). Opinie te, w obu wskazanych przypadkach, powinny potwierdzać spełnienie przez automat wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h., czyli w zakresie zaprogramowanej wartości wygranych (niezależnie od innych wymagań). Przy czym, jak wynika z § 1 ust. 3 pkt 14 rozporządzenia wykonawczego, w przypadku gdy automat zawiera wiele gier – dla każdej gry oddzielnie w ramach zaprogramowanego cyklu dla każdej gry.

W ocenie WSA, obowiązek dostosowania eksploatowanego automatu do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h., niewątpliwie dotyczy skarżącej i wbrew stanowisku Spółki, organy prawidłowo przyjęły, że treść art. 18 ust. 3 u.g.h. została "uszczegółowiona" przez przepisy rozporządzenia wykonawczego, w tym przepis § 1 ust. 3 pkt 14 rozporządzenia. Skoro więc skarżąca nie przedstawiła prawidłowego

i wymaganego uzupełnienia do opinii, organy, opierając się na treści opinii technicznej

z dnia [...] listopada 2008 r., zasadnie przyjęły, że sporny automat do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, co uprawniało do cofnięcia rejestracji automatu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi WSA nie podzielił stanowiska skarżącej, że nieprawidłowe było zaniechanie przez organ poddania spornego automatu do gier badaniom technicznym przeprowadzonym przez właściwą jednostkę badającą w sytuacji powzięcia przez organ wątpliwości co do spełniania wymogów z art. 18 ust. 3 u.g.h. Zdaniem Sądu, nieuzasadnione było stwierdzenie, że organ nie dysponował odpowiednią wiedzą specjalistyczną, która wystarczałaby do zanegowania spełniania przez sporne urządzenie wymogów prawem przewidzianych, w tym wymogu odpowiedniej wypłacalności, w sytuacji, gdy organ dokonał takich ustaleń w oparciu

o opinię techniczną z dnia [...] listopada 2008 r., na podstawie m.in. której dokonano rejestracji przedmiotowego automatu. Tym samym zarzut naruszenia art. 23a ust. 1 i 2 w zw. z art. 23b ust. 1 ustawy o grach hazardowych był niezasadny.

II

Skargę kasacyjną wniosła P. Sp. z o.o. z siedzibą w G., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie:

art. 18 ust. 3 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię oraz uznanie, że wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności wyrażony w tym przepisie w przypadku automatu posiadającego kilka zainstalowanych gier musi być spełniony przez każdą

z tych gier z osobna, podczas gdy prawidłowa wykładnia naruszonego przepisu wskazuje, że dla realizacji wymogu z art. 18 ust. 3 u.g.h. wystarczające jest, gdy łączna średnia wypłacalność gier zainstalowanych w automacie nie jest niższa niż 75%, w konsekwencji czego sporny automat do gier o niskich wygranych spełnia powyższy wymóg w całości;

art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w zw. z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędne zastosowanie ww. przepisów w stanie faktycznym sprawy wskutek przyjęcia, że sporny automat do gier o niskich wygranych wymagał uzupełniającej opinii jednostki badającej stwierdzającej jego dostosowanie do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h., podczas gdy sporny automat do gier o niskich wygranych spełniał wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności na poziomie nie niższym niż 75%, a zatem obowiązek dostosowania nie dotyczył tego automatu, w konsekwencji czego nie było wymagane także potwierdzenie w formie uzupełnienia do opinii technicznej;

oraz na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 23a ust. 1 i 2 u.g.h. w zw. z art. 23b ust. 1 u.g.h. poprzez nieprawidłowe zaniechanie przez organ poddania spornego automatu do gier badaniom technicznym przeprowadzonym przez właściwą jednostkę badającą w sytuacji powzięcia przez organ wątpliwości co do spełniania przez tenże automat wymogów z art. 18 ust. 3 u.g.h., w sytuacji, gdy organ nie dysponuje odpowiednią wiedzą specjalistyczną, która wystarczałaby do samoistnego zanegowania spełniania przez sporne urządzenie wymogów prawem przewidzianych, w tym wymogu odpowiedniej wypłacalności.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi co do istoty na mocy art. 188 p.p.s.a., alternatywnie

o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz Spółki należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę Spółki decyzję Dyrektora IC z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą cofnięto skarżącej rejestrację automatu do gier o niskich wygranych z powodu niewykazania przez Spółkę, że przedmiotowy automat do gier spełnia warunek określony w art. 18 ust. 3 u.g.h.

Zarzuty skargi kasacyjnej w ramach podstawy prawnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sprowadzają się do stwierdzenia, że WSA niesłusznie zaakceptował stanowisko organów celnych, które błędnie zinterpretowały ten przepis ustawy, co oznacza, że nie było podstaw do cofnięcia rejestracji przedmiotowego automatu. Z kolei na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 23a ust. 1 i 2 u.g.h. w zw. z art. 23b ust. 1 u.g.h. poprzez nieprawidłowe zaniechanie przez organ poddania spornego automatu do gier badaniom technicznym przeprowadzonym przez właściwą jednostkę badającą w sytuacji powzięcia przez organ wątpliwości co do spełniania przez tenże automat wymogów z art. 18 ust. 3 u.g.h.

Przy tak zakreślonej istocie sporu zarzuty skargi kasacyjnej uznać należy za bezzasadne.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zawarty

w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania nie został powiązany z żadnym z przepisów p.p.s.a. A w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy

w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane w tym zarzucie przepisy ustawy o grach hazardowych nie są przepisami regulującymi postępowanie przed sądem administracyjnym, zatem nie mogły zostać naruszone w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Tym samym należy uznać, że skarga kasacyjna złożona w sprawie nie zarzuca skutecznie naruszenia żadnych przepisów proceduralnych w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co z kolei oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. W konsekwencji dla oceny trafności podniesionych

w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych oraz art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w związku z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego. Uchybienie tym przepisom miało polegać na błędnym uznaniu, że wymóg minimalnej teoretycznej wypłacalności w przypadku automatu posiadającego kilka zainstalowanych gier musi być spełniony przez każdą z tych gier

z osobna (podczas gdy wystarczające jest, że łączna średnia wypłacalność gier zainstalowanych w automacie nie jest niższa niż 75%), jak również na błędnym uznaniu, że sporny automat do gier o niskich wygranych wymagał potwierdzenia (w formie uzupełnienia do opinii technicznej) spełnienia wymogów z art. 18 ust. 3 u.g.h. (podczas gdy sporny automat spełniał ten wymóg, a zatem nie wymagał wspomnianego potwierdzenia).

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 18 ust. 3 u.g.h., autor skargi kasacyjnej podniósł, że wykładnia literalna tego przepisu (mająca pierwszeństwo przed innymi wykładniami) nie wskazuje na to, aby ustawodawca miał na myśli zaprogramowaną wartość wygranych w jednej grze (w rozumieniu każdej gry z osobna). Stwierdził również, że skoro ustawodawca użył w tym przepisie liczby pojedynczej w zakresie wyrazów "zaprogramowana wartość [wygranych]" i "w automacie", zaś liczby mnogiej odnośnie do wyrażeń "w grach na automatach", "wygranych" czy "wypłaconych stawek", to zamiarem tegoż ustawodawcy było objęcie wymogiem minimalnej teoretycznej wypłacalności nie poszczególnej gry, lecz uśrednionej wartości wypłacalności wszystkich gier na automacie. Zdaniem kasatora, wykładnia taka wynika też

z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej z dnia 26 maja 2011 r. oraz z zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyższego stanowiska. Wskazać należy, że art. 18 ust. 3 u.g.h. został dodany ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw. Stanowi on, że "w grach na automatach zaprogramowana wartość wygranych w automacie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek". Zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej, dostosowanie eksploatowanych automatów do gier do wyżej wymienionego wymogu powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Przepis art. 18 ust. 3 u.g.h. stosuje się również do podmiotów prowadzących działalność na podstawie art. 129 u.g.h. do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej). Tym samym podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zobowiązane zostały do dostosowania eksploatowanych automatów do dnia 14 stycznia 2012 r. do powyższych wymogów.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, użyte w art. 18 ust. 3 u.g.h. pojęcie "w grach", jak też brak w przepisie pojęcia "uśrednienie" wyklucza możliwość interpretacji, na którą powołuje się kasator.

Sformułowania użyte w art. 18 ust. 3 u.g.h. wskazują natomiast, że ustawodawca określił wymóg wypłacalności wyrażony w tym przepisie – w przypadku automatu posiadającego kilka zainstalowanych gier – na każdą z tych gier z osobna.

Za przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny rozumieniem omawianego przepisu – wbrew poglądom autora skargi kasacyjnej – przemawia również wskazany przez kasatora fragment uzasadnienia do projektu cytowanej ustawy zmieniającej (Sejm VI kadencji, druk sejmowy nr 3860). W uzasadnieniu tym projektodawca wyjaśnił bowiem, że" "Wprowadzenie minimalnego wskaźnika wygranej ma na celu ochronę interesów graczy, tak aby podmioty urządzające gry na automatach przeznaczały co najmniej 3/4 przychodów na wygrane (...)". Jak wynika z powyższego, postulowanym celem unormowania była zatem ochrona graczy poprzez określenie, że podmiot urządzający grę musi przeznaczyć co najmniej 75% przychodów z gry na wygrane. Cel ten nie zostałby osiągnięty, gdyby przyjąć wykładnię art. 18 ust. 3 u.g.h. postulowaną przez autora skargi kasacyjnej. Gracz nie byłby bowiem chroniony we wskazany wyżej sposób, jeśli wskaźnik minimalnej wygranej (75% wpłaconych składek) odniesie się nie do jednej gry (to jest tej, w której ten gracz uczestniczy), lecz do uśrednionej wysokości minimalnych wygranych we wszystkich grach zainstalowanych w danym automacie (a więc również w grach, w których ten konkretny grający nie uczestniczy).

Wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej, za postulowaną przez niego wykładnią art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych nie przemawia konieczność uwzględniania zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Istotą zasady proporcjonalności jest zestawienie celów aktu prawnego z jego treścią, a więc ze środkami, przy użyciu których cele aktu mają być osiągnięte. Proporcjonalność wymaga, aby podejmowane działania nadawały się do osiągnięcia zakładanych celów. Z tego powodu zasada proporcjonalności zakłada porównanie celu przepisów ze środkami, za pomocą których cele te mają być osiągnięte oraz uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy środki przewidziane dla osiągnięcia danego celu odpowiadają ważności tego celu oraz czy są one konieczne dla jego osiągnięcia. Jeśli istnieje wybór pomiędzy środkami, które nadają się do osiągnięcia danego celu, należy wybierać środki najmniej restrykcyjne, niedogodności natomiast wynikające z ich zastosowania powinny pozostawać w odpowiedniej relacji do urzeczywistnianego celu.

W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej błędnie twierdzi, że cel regulacji z art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych jest osiągnięty wtedy, gdy ogólna zaprogramowana wartość wygranych w automacie jest równa lub większa 75%. Jak wskazano wyżej, celem omawianego unormowania jest jednak – na co wskazuje

w szczególności stosowny fragment uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej – ochrona graczy poprzez ustalenie minimalnej zaprogramowanej wartości wygranej na poziomie 75% kwoty wpłaconych składek. Środkiem do realizacji tego celu jest zobligowanie podmiotów urządzających gry na automatach (jak również na automatach o niskich wygranych, stosownie do treści art. 9 ust. 2 ustawy zmieniającej) do takiego zaprogramowania automatów, aby wartość wygranych w każdej z gier zainstalowanych w tym automacie nie była niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wspomniany środek realizacji celu unormowania z art. 18 ust. 3 u.g.h. jest nieproporcjonalny do założonego celu.

Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w związku z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w stanie faktycznym sprawy. Wskazany jako naruszony art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że podmioty prowadzące działalność

w zakresie gier na automatach są obowiązane dostosować automaty eksploatowane

w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h., w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Z kolei zgodnie z ust. 2 tego samego artykułu, przepis art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się również do podmiotów prowadzących na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia, działalność

w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach oraz

w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Do automatów i automatów

o niskich wygranych eksploatowanych przez te podmioty w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy ust. 1.

Obowiązku dostosowania użytkowanych automatów do gier dotyczy również wskazany przez autora skargi kasacyjnej § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym dostosowanie eksploatowanych automatów do wymogu, o którym mowa w art. 18 ust. 3 u.g.h., w terminie określonym w art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej wymaga potwierdzenia przez jednostkę badającą, przy czym potwierdzenie to wyraża się w uzupełnieniu do opinii, w terminie nieprzekraczającym 40 dni od dnia wejścia

w życie rozporządzenia.

Uzasadniając ten zarzut, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że przedmiotowy automat do gier nie podlegał obowiązkowi dostosowania do wymogu określonego w art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych i uzyskania potwierdzenia w formie uzupełnienia do opinii technicznej, gdyż sporny automat [...] spełniał już wymogi przewidziane przywołanym przepisem ustawy o grach hazardowych. Argumentację na poparcie zarzutu naruszenia wspomnianych przepisów autor skargi kasacyjnej oparł na własnej wykładni art. 18 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, czyli na założeniu, że spełnienie wymogu wynikającego z tego przepisu następuje również wówczas, gdy łączna średnia wypłacalność wszystkich gier zainstalowanych w automacie nie jest niższa niż 75%.

Z tak przedstawionym poglądem nie można się zgodzić. Jak już wyżej zostało to powiedziane, taka wykładnia nie jest prawidłowa i przepis art. 18 ust. 3 u.g.h. należy odczytywać w ten sposób, iż zaprogramowana wartość wygranych w każdej

z zainstalowanych gier odrębnie nie może być niższa niż 75% kwoty wpłaconych stawek. Mając na uwadze tę ocenę oraz fakt, że w skardze kasacyjnej nie został zakwestionowany stan faktyczny przyjęty jako podstawa wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji (kasator nie zarzucił skutecznie naruszenia stosownych przepisów postępowania), stwierdzić należy, że analizowany zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej w związku z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego jest bezzasadny. Prawidłowo bowiem Sąd pierwszej instancji przyjął, że z opinii technicznej badania poprzedzającego rejestrację automatu o niskich wygranych automatu [...] z dnia [...] listopada 2008 r. wynika, iż teoretyczna wypłacalność jednej z gier

o nazwie: [...] została ustawiona programowo na 50%., i bez wątpienia sporny automat – w zakresie tej gry – nie spełniał wymogu określonego w art. 18 ust. 3 u.g.h.

Z kolei przedłożone przez skarżącą pismo z dnia [...] września 2013 r. wraz

z dołączoną do niego kserokopią sporządzonego przez G. Sp. z o.o. Odział

w Polsce "Poświadczenia o zaprogramowanej wysokości wygranych oprogramowania" z dnia [...] lutego 2012 r. nie spełnia warunków określonych w przepisach rozporządzenia, w tym zwłaszcza w § 1 ust. 3 pkt 14 i § 16 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego.

Z tego względu za trafną należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy administracji nie naruszyły prawa uznając, iż przedmiotowy automat – stosownie do postanowień art. 9 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej – wymagał dostosowania do wspomnianego wymogu, czyli przeprowadzenia badania przez jednostkę badającą

i uzyskania potwierdzenia w formie uzupełnienia do opinii technicznej, a więc działań określonych w § 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.