Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 652/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 42 ust. 11, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 88 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego "P." sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 763/13 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego "P." sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego "P." sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I FSK 652/14

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 763/13 , działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., oddalił zaskarżoną przez P. sp. z o. o. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2013 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do listopada 2007 roku. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu skarbowego z dnia 6 listopada 2012r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do listopada 2007 r. Organ stwierdził, że w deklaracjach VAT za ww. miesiące P. sp. z o.o. (zwana dalej podatnik, skarżąca) wykazywała kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w części do zwrotu na rachunek bankowy podatnika, a w części do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Po stronie podatku należnego stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. Z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.,) dalej ustawa o VAT, poprzez opodatkowanie według stawki podatku 0% dostaw udokumentowanych fakturami Nr: [...] z dnia 20 marca 2007 r., wartość brutto 5.000,00 EUR (w przeliczeniu na PLN wartość brutto faktury wyniosła 19.463,00 zł) za sprzedaż maszyny do rozbierania palet, oraz NR: [...] z dnia 27 marca 2007 r., wartość brutto 181,71 EUR (w przeliczeniu na PLN wartość brutto faktury wyniosła 702,92 zł) za dostawę desek. Transakcje wykazane na powyższych fakturach spółka rozliczyła w deklaracji VAT-7 za marzec 2007r., jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Rozliczenia te zostały zakwestionowane przez organy, które uznały, że nie stanowią one wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, lecz dostawy krajowe, które spółka winna opodatkować podatkiem od towarów i usług według stawki 22%. Ustalenia te oparto na tym, że spółka nie posiadała w swojej dokumentacji dowodów, że towar, tj. maszyna do rozbierania palet wymieniona na fakturze [...] z dnia 20 marca 2007r., została wywieziona z terytorium kraju i dostarczona do nabywcy, na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. W odniesieniu do transakcji sprzedaży desek nabywca towarów nie był zarejestrowany dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych i nie posiadał ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Po stronie podatku naliczonego stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły naruszenia: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez firmy: 1. "F" z/s [...], faktura Nr [...] z dnia 6 lipca 2007r., wartość netto 24.250,00 zł, VAT 5.335,00 zł za: "Naprawa nawierzchni na składowisku zrębków", faktura Nr [...] z dnia 12 lipca 2007 r., wartość netto 21.800,00 zł, VAT 4.796,00 zł za: "Naprawa nawierzchni na składowiska papierówki", faktura Nr [...] z dnia 20 sierpnia 2007 r., wartość netto 36.802,00 zł, VAT 8.096,44 zł za: "Remont nawierzchni składowiska odpadów drzewnych"; 2. G.A., [...]: faktura Nr [...], wartość netto 10.000,00 zł, VAT 2.200,00 zł za: "Świadczenie usług transportowych wewnątrz Zakładu". Zdaniem organów prace wymienione na tych fakturach nie zostały w rzeczywistości wykonane przez wystawców faktur. Dodatkowo, w odniesieniu do usług udokumentowanych fakturą VAT nr [...] z dnia 30 listopada 2007r., organy podatkowe wskazały, że brak jest dowodów potwierdzających rzeczywiste wykonanie zafakturowanych czynności przez firmę figurującą na tej fakturze jako jej wystawca. Dalej organy wskazały naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktury Nr [...] z dnia 18 kwietnia 2007 r., wartość netto 2.700,00 zł, VAT 594,00 zł za "Przyj spr do windyk wg zestawienia", jako faktury dokumentującej zakup usług wykonanych na rzecz innego podmiotu, tj. na rzecz "P" spółka jawna, z faktur dokumentujących wydatki nie związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług oraz nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, a dokumentujących zakup zabawek, roweru, zegarka, okapu, piekarnika, lodówki, kurtki, swetra. W toku kontroli podatkowej podatnik nie okazał ww. przedmiotów. W konsekwencji organy uznały, że stwierdzone nieprawidłowości powodują nierzetelność ksiąg podatkowych w części wykazanego obrotu ze sprzedaży towarów oraz w zakresie odliczeń od podatku należnego i tym samym nie uznały ich za dowód w w/w częściach w oparciu o przepis art. 193 § 4 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm.,), dalej O.p. Organy mając na uwadze treść art. 23 § 2 tej ustawy odstąpiły od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. 2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Sąd oddalając skargę podniósł, że organy podatkowe trafnie uznały, że posiadane przez skarżącą spółkę dowody nie uprawniały do kwalifikacji dostawy dokonanej na podstawie faktury nr [...] z dnia 20 marca 2007r., jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i zastosowania stawki podatku 0%. Zdaniem Sądu bezsporne jest, że spółka wykazując, że nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów przedłożyła fakturę VAT nr [...] za dostawę maszyny do rozbierania palet nr inwentarzowy [...]. Faktura ta została przez podatnika ujęta zarówno w prowadzonym rejestrze dostaw, jak i deklaracji podatkowej VAT-7 za marzec 2007 r. Oprócz ww. faktury strona nie przedłożyła innych wiarygodnych dokumentów, wskazanych w przepisie art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy o VAT, potwierdzających, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego, niż terytorium kraju. Przedłożone dokumenty w postaci: korespondencji e-mailowej z dnia 19 marca 2007r. i z dnia 31 sierpnia 2012 r. wraz z listem przewozowym cmr, pisma z dnia 25 lipca 2012r., oraz dowodu wpłaty gotówkowej i wyciągu z rachunku bankowego spółki organy trafnie oceniły jako niespełniające przesłanki wskazanej w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy VAT. W konsekwencji jako bezzasadne Sąd ocenił zarzuty skargi dotyczące błędnych ustaleń w kwestii spełnienia przez spółkę wymagań uprawniających do zastosowania stawki 0% VAT. Sąd następnie zauważył, że kolejną kwestią sporną było prawo spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie 20.427,44 zł wynikający z faktur VAT wystawionych przez "F" oraz G.A. Sąd podniósł, że z ustalonego stanu faktycznego, wbrew twierdzeniom skarżącej wynika, że zaewidencjonowane przez stronę skarżącą faktury, na których jako wystawcy widnieją: "F" oraz G.A. opisujące wykonanie usług na rzecz skarżącej, w rzeczywistości nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności i tym samym nie stanowią dla ich odbiorcy podstawy do odliczenia podatku w nich naliczonego. Sąd argumentował, że skarżąca w złożonej skardze nie wskazała takich argumentów ani dowodów, które podważyłyby zajęte w sprawie stanowisko. Sąd dodał, że nie jest wystarczające dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury samo twierdzenie, że prace zostały wykonane, tym bardziej, że organ podatkowy wcale nie kwestionował faktu wykonania prac, ale to że ich wykonawcą byli E.W. i G.A. Za trafne Sąd uznał też stanowisko organów podatkowych w kwestii braku prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie zabawek, rowerka dziecięcego, zegarka, piekarnika, lodówki oraz kurtki i swetra. Przedmiotem działalności spółki jest świadczenie usług transportowych oraz produkcja i sprzedaż opakowań drewnianych (palet), drewna opałowego, a także wyrobów z drewna (np. desek, klepek, trocin). Spółka zaś w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że zakup kwestionowanych towarów (tj. zabawek, rowerka dziecięcego, zegarka, kurtki, swetra, lodówki, okapu i piekarnika) miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i wykonywaniem przez stronę działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. 3. Skarga kasacyjna W skardze kasacyjnej skarżąca spółka zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości. Zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt. 1 litera "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) zwanej w dalszej części skargi "k.p.a." oraz w zw. z art. 122 O.p. przez bezzasadne oddalenie skargi "P" spółka z o.o., bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i z zaniechaniem rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a przez to uznanie, że nie zachodzą warunki do zmiany względnie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2013 r. Dalej zarzucono naruszenie art. 106 § 1 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a i w zw. z art. 122 O.p. przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, a przez to uznanie, że prawidłowe było postępowanie Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora Izby Skarbowej. W kolejnych zarzutach wskazano na naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię: art. 42 ust. 1 pkt.2 oraz art.42 ust. 11 ustawy o VAT przez uznanie, że skarżący nie spełniał wymagań do stosowania stawki 0 % i pominięcie dyspozycji art. 42 ust. 11, art. 88 ust.3a pkt.4 lit. a w/w ustawy przez uznanie, że usługi objęte rozliczonymi przez skarżącą fakturami nie zostały wykonane oraz art. 88 ust. 1 pkt.2 ustawy o VAT przez jej błędną interpretację. Wskazano również naruszenie art.16 ust. 1 w zw. z art.15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r. (Dz. U. 1992 Nr 21, poz. 86, z późn. zmianami) w zw. z art. 86 ustawy o VAT przez przyjęcie, że tylko koszty poniesione bezpośrednio w związku z uzyskiwanym przychodem stanowią podstawę do odliczenia podatku VAT. Wskazując na przedstawione wyżej zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i o przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, z pozostawieniem rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. 4. Odpowiedź na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Argumentował, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów oraz że objęty skargą kasacyjną wyrok odpowiada prawu. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

5.2. Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej, na wstępie przypomnieć należy, że zostały one w jej treści podzielone na dwie grupy, mianowicie na zarzuty naruszenia przepisów postępowania i zarzuty materialnoprawne. Zatem najpierw należy rozważyć zarzuty dotyczące przepisów postępowania. Taki sposób postępowania przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym uznaje się m.in., że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (tak np. wyroki z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120 i z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 397/07, LEX nr 468936).

5.3. Za chybione uznać należało zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz w zw. z art. 122 O.p., przez bezzasadne oddalenie skargi bez dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zarzutami tymi, skarżąca zmierza w istocie do podważenia, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, ustaleń faktycznych organów podatkowych, a zaakceptowanych przez Sąd I instancji, gdyż jej zdaniem ustalenia te są niepełne, a ocena zgromadzonych dowodów błędna. W pierwszej kolejności należało wskazać, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, nie mają zastosowania w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe nie stosowały więc art. 7 ani 80 k.p.a., a tym samym nie mogło dojść do naruszenia tych przepisów w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej w toku sądowej kontroli legalności jej wydania. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że jej autor nie zgadza się z poglądem Sądu pierwszej instancji potwierdzającym słuszność stanowiska organów podatkowych w zakresie zakwestionowania prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez F., Nr [...] z dnia 6 lipca 2007r., za naprawę nawierzchni na składowisku zrębków, Nr [...] z dnia 12 lipca 2007 r., za naprawę nawierzchni na składowisku papierówki, Nr [...] z dnia 20 sierpnia 2007 r., za remont nawierzchni składowiska odpadów drzewnych, z uwagi na ustalenie, że prace wynikające z tych faktur w rzeczywistości nie zostały wykonane przez podmiot na nich widniejący. Autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi w tym zakresie, że ten poparł stanowisko organów podatkowych uwzględniające oświadczenie oraz zeznania jedynie jednego świadka, to jest E.W. Tymczasem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, co zostało podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, organy podatkowe nie ograniczyły się przy ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w omawianym zakresie, jedynie do zeznań E.W. i tym samym nie naruszyły art. 122 O.p. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że organy podatkowe ustalając stan faktyczny sprawy, wzięły pod uwagę treść zeznań wszystkich świadków, w tym także pracowników firmy "F", oraz zeznania W.G. Zeznania te są zbieżne i nie potwierdzają wykonania wymienionych w fakturach prac przez podmiot w nich wymieniony. Również H.W., prezes skarżącej spółki, nie potrafił jednoznacznie i wiarygodnie wskazać, że prace wymienione na spornych fakturach faktycznie zostały wykonane. Analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje bezsprzecznie, że organy podatkowe zakwestionowały jedynie część faktur wystawionych przez E.W., w tym wymienione powyżej trzy faktury. Natomiast faktury, co do których E.W. potwierdził wykonanie usług, zostały przez organy uwzględnione, a wynikające z nich prawo do odliczenia podatku naliczonego, niezakwstionoawne. Tym samym jako nieuzasadnione należy ocenić te argumenty uzasadnienia skargi kasacyjnej, które wskazują na niewłaściwe rozumowanie Sądu przyjęte przy przeprowadzaniu sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji poddające w wątpliwość faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej E.W. w ramach przedsiębiorstwa F. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie popełnił też błędu przy dokonaniu kontroli czynności organów podatkowych w zakresie nie uznania prawa spółki do odliczenia podatku wynikającego z faktury wystawionej przez G.A., Nr [...] z dnia 30 listopada 2007 r., za świadczenie usług transportowych wewnątrz Zakładu". Autor skargi kasacyjnej argumentował, że Sąd pierwszej instancji pominął możliwość wykonywania działalności gospodarczej przez G. A. za pośrednictwem osób trzecich. Tymczasem G.A. oświadczył, że prace wykonywał osobiście. Przedmiotem spornych usług były natomiast usługi transportowe wewnątrz Zakładu polegające na załadunku, przemieszczaniu i rozładunku na placu, wewnątrz Zakładu skarżącej. Każde wejście i wyjście na teren Zakładu było monitorowane, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie ta argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej, że usługi wykonane na spornej fakturze wystawionej przez G.A. były w rzeczywistości wykonane przez osoby trzecie (podwykonawców), zaś spółka nie ma wiedzy kto faktycznie je wykonywał oraz nie interesuje się tym jaki podmiot daną usługę na terenie jej Zakładu wykonuje, a tym samym nie wie kto usługi te wykonywał. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji za organami podatkowymi wskazał, że brak było dowodów potwierdzających rzeczywiste wykonanie zafakturowanych czynności przez firmę figurującą na spornej fakturze jako jej wystawca. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdzał, że skarżąca, jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, nie nabywała spornych usług.

5.4 W świetle powyższego, jako niezrozumiały, a tym samym i nieuzasadniony należało ocenić zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 1 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 122 O.p. Przepis art. 106 § 1 p.p.s.a. stanowi, że po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu rozprawy (karta 67) wynika jednoznacznie, że na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 roku sprawozdanie z przebiegu sprawy złożył sędzia sprawozdawca. Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera zarzutów podważających treść tego protokołu. Z kolei przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. przesądza, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 tego przepisu, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnych argumentów na poparcie zarzutu naruszenia tego przepisu przez Sąd, co w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a., nakazującego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie skargi kasacyjnej jedynie w granicach podniesionych w niej zarzutów, powodowało konieczność oddalenia zarzutu naruszenia art. 106 § 1 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 122 O.p. 5.5. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę prawidłowości postępowania podatkowego, wyrażoną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności w niniejszej sprawie zostały zachowane wszystkie wymagane przepisami Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania dowodowego. Organy podatkowe, a za nimi Sąd pierwszej instancji poddały analizie zebrane w tej sprawie dowody w sposób kompleksowy. Prawidłowe pozostaje stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe było dokładne. W toku tego postępowania wykorzystano wszystkie dowody, które były możliwe do przeprowadzenia, a następnie dowody te oceniono i wyprowadzono z nich wnioski, które trafnie przez Sąd I instancji zostały ocenione jako logiczne i spójne.

Z tych wszystkich względów zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art.122 O.p. uznać należało za bezpodstawne.

5.6. W efekcie, za chybiony uznać także należało zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Skoro bowiem w niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał za w pełni odpowiadające prawu ustalenia organów podatkowych, z których wynika, że sporne faktury nie dokumentują świadczenia faktycznie przez ich wystawców usług, zaakceptowanie przez Sąd I instancji konsekwencji tego ustalenia, w postaci pozbawienia Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tychże faktur, jest w pełni zgodne z art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z przepisu tego wypływa wniosek, że podatnik może obniżyć podatek należny o taki podatek naliczony, który pozostaje w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które zostało zarówno faktycznie dokonane, jak też realnie odzwierciedlone w dokumentującej je fakturze. Oznacza to, że faktura, by dawała prawo do obniżenia podatku należnego o wynikający z niej podatek naliczony, powinna odzwierciedlać zdarzenie mające faktycznie miejsce tak co do podmiotu transakcji (wystawca faktury musi być rzeczywistym dostawcą towaru), jak i przedmiotu transakcji (zafakturowany towar musi być tożsamy z rzeczywiście dostarczonym co do cech, ilości i terminu dostawy).

Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tytułem przykładu przywołać należy wyroki z: 29 czerwca 2010 r., I FSK 584/09; 19 listopada 2010 r., I FSK 1772/09; 19 listopada 2010 r., I FSK 1830/09; 3 grudnia 2010 r., I FSK 2079/09; 6 lutego 2013 r., I FSK 389/12; 6 lutego 2013 r., I FSK 466/12; 27 lutego 2013 r., I FSK 666/12; 7 marca 2013 r., I FSK 609/12, 24 maja 2013 r., I FSK 842/12.

5.7. Nie zasługiwał na uwzględnienie także wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.16 ust.1 w zw. z art.15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 86 ustawy o VAT. Ani organy podatkowe ani też Sąd I instancji nie kwestionowały wynikającego ze wskazanych powyżej spornych faktur prawa do odliczenia podatku naliczonego, ze względu na brak związku z przychodem. Jeszcze raz trzeba przypomnieć, że powodem zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych, opisanych powyżej faktur, o których mowa w skardze kasacyjnej, był brak wykonania usług przez w fakturach wskazane podmioty, co zostało podkreślone w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji. Z uwagi natomiast na brak stosownych zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia, poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawały te twierdzenia Sądu pierwszej instancji, które wskazywały na brak prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie zabawek, rowerka dziecięcego, zegarka, piekarnika, lodówki oraz kurtki i swetra z uwagi na nieistnienie związku między dokonaniem tych zakupów z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą i wykonywaniem przez stronę działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

5.8. Wreszcie należało oddalić także zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 pkt.2 oraz art.42 ust. 11 ustawy o VAT przez uznanie, że skarżący nie spełniał wymagań do stosowania stawki 0 % i pominięcie dyspozycji art. 42 ust. 11, art. 88 ust.3a pkt.4 lit. a ustawy o VAT. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jej uzasadnieniu żadnej argumentacji na poparcie tego zarzutu. Tymczasem Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organy podatkowe słusznie wskazały na braki w dokumentacji, które nie pozwalały na zakwalifikowanie spornej dostawy maszyny do rozbierania palet oraz dostawy desek, jako wewnątrzwspólnotowych i objęcie ich 0% stawką podatku, co skutkowało koniecznością potraktowania wyżej wymienionej dostawy jako dostawy na terytorium kraju i opodatkowania według stawki podstawowej w wysokości 22%.

5.9. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego udzielonego z urzędu (t.j., Dz. U. z 2013 r., poz. 490).