Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1060/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, 190
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2005 nr 277 poz 1 art. 35
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz  Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
article: par. 7, par. 8
journal: Dz.U. 2007 nr 81 poz 550
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie przyznania pomocy finansowej dla grup producentów rolnych w pomniejszonej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], którą to decyzją organ uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej oraz przyznał Stronie środki z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia 23 lutego 2014 r. do dnia 22 lutego 2015 r., to jest za trzeci rok działalności - w pomniejszonej wysokości, tj. w kwocie [...]zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] marca 2015 r. [...] sp. z o.o. (dalej: "Grupa", "Strona", "Skarżąca’’), złożyła w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych", za okres od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r., to jest za trzeci rok korzystania z pomocy.

Podstawą do złożenia powyższego wniosku była decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] o wpisie do Rejestru Grup Producentów Rolnych wydana przez Marszałka Województwa [...] oraz decyzja z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydana przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów rolnych" w okresie od [...] lutego 2012 r. do [...] lutego 2017 r. w wysokości limitów procentowych i kwotowych określonych w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

W dniu [...] października 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję o odmowie przyznania stronie środków finansowych. Strona wniosła odwołanie.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Prezes ARiMR stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przyznania Grupie środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych'’ w pomniejszonej wysokości, tj. w kwocie [...]zł.

Motywując swoje stanowisko organ II instancji w pierwszej kolejności przywołał przepisy unijne oraz krajowe, które znajdują zastosowanie w sprawie oraz ustalił, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków), tj.: J. S., D. B. K.,K. N. B., M. S. i M. A. B. i jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zarejestrowana przez Sąd Rejonowy dla W. - [...], IX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] stycznia 2012 r. Natomiast decyzją Marszałka Województwa [...] o nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. została wpisana do rejestru prowadzonego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88 poz. 983 ze zm.), dalej: "ustawa o grupach".

Ustalone zostało również, iż Grupa sprzedaje zakupione od swych członków produkty, ze względu na które Grupa powstała, do Ubojni [...] S. i T. sp. j. z siedzibą w K., której wspólnikami są S. T. oraz J. S., który jest jednocześnie członkiem Grupy.

Zgodnie z Informacją odpowiadającą odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] Ubojni [...] S., T. Spółka Jawna, spółkę reprezentuje każdy ze wspólników samodzielnie.

Wraz z wnioskiem o płatność za okres od [...] lutego 2014 r. do [...] lutego 2015 r. w ramach działania "Grupy producentów rolnych" został złożony załącznik nr 3 Wykaz faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających przychody netto Grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze wzglądu na które Grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom. Z powyższego dokumentu wynika, iż w okresie objętym wnioskiem o płatność złożonym w dniu [...] marca 2015 r. Strona sprzedała do Ubojni [...] S., T. Spółka jawna [...] % wytworzonych w Grupie produktów.

Organ odwoławczy podkreślił, że Grupa zobowiązana jest nie tylko do wykazania przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącymi członkami grupy, ale także, że sprzedaż ta powodowała wprowadzenie tych produktów do obrotu i na rynek.

Zgodnie z art. 535 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Jak wynika z treści tego przepisu niezbędnym elementem statuującym zawarcie umowy sprzedaży jest zmiana po stronie właściciela rzeczy.

W ocenie organu II instancji sprzedaż [...]% produkcji Grupy na rzecz Ubojni [...] S. i T. sp. j. nie spełnia warunku sprzedaży odbiorcy niebędącego członkiem grupy, gdyż w sensie cywilistycznym właścicielem produktu zakupionego od Grupy będzie nadal jej członek. Zmienia się jedynie wysokość udziału we własności tych produktów. Skoro dochodzi zatem do sprzedaży przez Grupę produktów do członka Grupy, to nie zostają one wprowadzone na rynek.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że fakt "powiązań" osobowych między Ubojnią [...] S. i T. sp. j. a Stroną powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu (czy też na rynek). Faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu (na rynek) następowało dopiero poprzez Ubojnię [...] S. i T. sp. j., zatem wyliczany w oparciu o sprzedaż do tego podmiotu przychód netto nie może być brany pod uwagę, przy obliczaniu płatności z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych dla Strony.

Organ wskazał, iż o wprowadzeniu produktu do obrotu i na rynek można powiedzieć wówczas, gdy sprzedający został pozbawiony faktycznej możliwości rozporządzania danym produktem, co w odniesieniu do części produkcji sprzedanej do Ubojni [...] S. i T. sp. j. nie miało miejsca, ze względu na fakt, iż J. S. w obu podmiotach posiada funkcje decyzyjne.

Powyższe świadczy o występowaniu relacji powiązania pomiędzy Grupą, a odbiorcą produktów. Dodatkowo organ powołał się na decyzję Komisji z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa nr C 8/2005 (ex N 451/2004), z której wynika, że osoby pełniące funkcje pozwalające im na wywieranie wpływu na działalność, co najmniej dwóch przedsiębiorstw (np. poprzez zasiadanie jednocześnie w zarządach kilku spółek) mogą stanowić o istnieniu powiązania między nimi. Jeśli te przedsiębiorstwa prowadzą działalność na tym samym rynku lub na rynkach pokrewnych, można uznać je za powiązane.

Na podstawie KRS Prezes ARiMR ustalił, że obydwa podmioty, tj. Grupa oraz Ubojnia [...] S. i T. sp. j. prowadzą działalność na tym samym rynku.

Zdaniem organu II instancji, całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje więc, że w niniejszej sprawie doszło do sprzedaży jedynie części produktów, ze względu na które Grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków do odbiorcy niebędącego członkiem Grupy. Organ przypomniał, że zgodnie z dokumentami przedstawionymi we wniosku o płatność, złożonym w dniu [...] marca 2015 r., udokumentowana wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które Grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków, wprowadzona przez Grupę do obrotu w trzecim roku działalności wyniosła [...]zł. Na podstawie załącznika nr 3 do wniosku, wykluczono z płatności kwotę [...]zł przychodów netto Grupy, stanowiącą wartość przychodów netto ze sprzedaży produktów wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych do Ubojni [...] S.i T. sp. j.

Ostatecznie wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które Grupa została utworzona w okresie od [...] lutego 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r. wynosi [...]zł.

Wynika to z wyliczenia: [...]zł - [...]zł = [...]zł.

W związku z powyższym, wysokość pomocy finansowej została wyliczona w następujący sposób:

1) wartość zadeklarowanych przychodów netto do 1 000 000 Euro wyniosła [...] zł;

2) wartość zadeklarowanych przychodów netto powyżej 1 000 000 Euro wyniosła [...]zł ([...]zł - [...]zł);

3) kwota pomocy dla zadeklarowanych przychodów do 1 000 000 Euro wyniosła [...]zł ([...]zł x 4%);

4) kwota pomocy do zadeklarowanych przychodów netto powyżej 1 000 000 Euro wyniosła [...]zł ([...]zł x 2,0%);

5) łączna wnioskowana kwota pomocy wyniosła [...]zł ([...]zł + [...]zł);

6) kwalifikowana kwota przychodów netto Grupy wynosi [...]zł;

7) łączna kwota pomocy dla kwalifikowanych przychodów wynosi [...]zł ([...] zł x 4%);

8) procentowy udział kwoty pomocy dla odrzuconych przychodów netto grupy w stosunku do kwoty pomocy wyliczonej dla zakwalifikowanych przychodów netto Grupy wynosi [([...]zł – [...]zł) x 100] : [...]zł = 119,52%.

Prezes ARiMR dokonał również weryfikacji przesłanki wyłączającej odpowiedzialność za włączenie do wniosku niekwalifikującej się kwoty pomocy (stosownie do art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie nr 65/2011".

Grupa w ramach wnioskowanej kwoty uwzględniła m.in. przychody netto ze sprzedaży produktów do Ubojni [...] S. i T. Sp. j., stanowiące [...]%. W złożonym odwołaniu Grupa wskazała jednakże, iż pozytywna weryfikacja złożonego przez Grupę wniosku za pierwszy okres działalności, w którym potwierdzono prawidłowość postępowania Grupy, mogła utwierdzić Grupę w przekonaniu, że sposób sprzedaży i odbiorcy są zgodne z przepisami prawa, w rezultacie czego, że otrzyma ona płatność również za drugi rok działalności jako grupa producentów rolnych.

Prezes ARiMR wskazuje, iż brak podstaw prawnych wypłaty Grupie całej wnioskowanej kwoty pomocy, nie może jednoznacznie przesądzać o konieczności stosowania obniżki należnej kwoty, stosownie do treści art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011. Nie sposób bowiem w przedmiotowej sprawie uznać, iż Grupa ponosi winę za włączenie do wniosku niekwalifikowanej kwoty, skoro sposób działalności Grupy w przedmiotowej sprawie jest analogiczny jak w pierwszym roku, za który Grupa otrzymała płatność.

W związku z powyższym, zasadnym jest przyznanie Grupie pomocy finansowej w wysokości [...]zł za okres do [...] lutego 2014 r. do [...] lutego 2015 r., to jest za trzeci rok korzystania z pomocy.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła [...] sp. z o.o. zarzucając jej naruszenie:

A. przepisów prawa postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

- art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na zarzuceniu Grupie dokonywania transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i na rynek w sytuacji, gdy podczas rozpatrywania wniosku za pierwszy rok działalności jako grupa producentów rolnych, sprzedaż produktów przez Grupę do Ubojni [...] S., T. Spółka jawna nie była w żaden sposób kwestionowana, nie budziła żadnych zastrzeżeń mimo, iż była dokonywana do tego samego podmiotu co w pierwszym roku działalności (o czym ARiMR wiedziała), w konsekwencji działania i decyzje podejmowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w latach poprzednich utwierdzały Grupę w przekonaniu, że sposób sprzedaży i odbiorcy są zgodne z przepisami prawa, w rezultacie czego, że otrzyma ona płatność również za drugi rok działalności jako grupa producentów rolnych;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K. p. a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności bez wyjaśnienia i rozpatrzenia przyczyn takiego a nie innego sposobu dystrybucji produktów, co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu I instancji, iż sposób i kanały dystrybucji produktów świadczą o niespełnieniu warunków i celów stawianych grupom producentów rolnych w szczególności poprzez niewprowadzenie produktów na rynek i do obrotu;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K. p. a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że produkty nabywane przez Grupę od członków Grupy, nie były wprowadzane przez Grupę na rynek i do obrotu oraz, że były w dalszej kolejności sprzedawane członkom Grupy;

- art. 107 § 3 oraz art. 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organ II przyznał Grupie środki finansowe w zmniejszonej wysokości, odmawiając równocześnie przyznania Grupie środków finansowych za drugi rok działalności we wnioskowanej kwocie, przejawiające się w szczególności w tym, iż organ II nie wyjaśnił dostatecznie przyczyn oraz nie wskazał w jaki sposób naruszono przepisy prawa materialnego, ograniczając się jedynie do stwierdzenia i przedstawienia subiektywnej oceny organu II, że Grupa nie wprowadziła produktów na rynek i do obrotu, nie wyjaśniając przy tym co zdaniem organu II należy rozumieć poprzez wprowadzenie na rynek i do obrotu oraz z jakich przepisów organ wywodzi swoje twierdzenia;

B. przepisów prawa materialnego:

- § 8 ust. 1 oraz § 7 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81 poz. 550), dalej: "rozporządzenie GPR", poprzez bezpodstawne przyjęcie, że sprzedaż produktów przez Grupę do Ubojni [...] S., T. spółka jawna narusza dyspozycję powołanego przepisu, gdyż sprzedaż ta nie stanowi wprowadzenia przez Grupę produktów na rynek, a pośrednio została zakwalifikowana przez Organ II jako sprzedaż do podmiotu będącego członkiem Grupy, podczas gdy z przedstawionego materiału dowodowego wynika, że podmiot do którego następowała sprzedaż, w świetle dyspozycji powyższego przepisu, winien być kwalifikowany jako podmiot "niebędący członkiem grupy" w konsekwencji czego łączna wartość sprzedanych do niego produktów, wskazanych w załączniku nr 3 do wniosku o płatność, winna stanowić podstawę naliczenia pomocy finansowej należnej Grupie;

- § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR w zw. z art. 535 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez dokonanie błędnej wykładni i uznanie, że w konsekwencji sprzedaży produktów zakupionych od członków Grupy na rzecz Ubojni [...] S., T. spółka jawna w sensie cywilistycznym właścicielem produktu zakupionego od Grupy będzie nadal jej członek, podczas gdy nabywca produktów sprzedawanych przez Grupę jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej (spółką jawną), zatem podmiotem niezależnym od wspólników;

- art. 35 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie polegają na wspólnym wprowadzaniu produktów do obrotu, że sprzedaż produktów do Ubojni [...] S., T. Spółka jawna nie stanowi wprowadzenia produktów do obrotu i na rynek, a w konsekwencji działania Grupy nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie;

- art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że Grupa zobowiązana jest do łącznej realizacji wszystkich celów określonych ww. przepisie, podczas gdy z przepisu tego nie wynika obowiązek łącznego spełnienia przez Grupę wszystkich celów wskazanych ww. przepisie;

- art. 35 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § 8 ust. 1-3 rozporządzenia GPR poprzez błędną wykładnię i uznanie, że cała wartość produkcji Grupy zakupionej od jej członków i skierowana na rynek wykazana w załączniku nr 3 do wniosku o płatność nie może stanowić podstawy naliczenia pomocy finansowej za wskazany we wniosku okres referencyjny, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zostały spełnione przesłanki do przyznania Grupie pomocy finansowej w .wysokości obliczonej na podstawie łącznej wartości sprzedaży produktów wykazanej we wniosku o płatność;

- art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 polegające na zastosowaniu norm prawnych zawartych w przepisie, podczas gdy w ogóle nie powinny mieć one zastosowania z uwagi, iż całość kwot winna być uznana za kwalifikowane i zaliczone jako podstawa naliczenia pomocy finansowej.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o :

1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w części w jakiej organ I i organ II nie przyznał pomocy finansowej w wysokości wnioskowanej przez Grupę we wniosku o przyznanie pomocy za trzeci rok działalności zmniejszając ją poprzez obniżenie kwoty wnioskowanej przez Stronę pomocy o kwotę obliczoną w oparciu o przychody, jakie Grupa uzyskała ze sprzedaży produktów zakupionych od członków, a sprzedanych do Ubojni [...] S. i T. sp. j.,

2) orzeczenie na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania na rzecz Strony skarżącej według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 151/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w części odmawiającej Grupie przyznania pomocy finansowej oraz zasądził koszty postępowania.

Uzasadniając uchylenie ww. decyzji w części odmawiającej Spółce przyznania pomocy finansowej ponad kwotę [...]zł. WSA w Warszawie podkreślił, że w postępowaniu przed organem odwoławczym doszło do naruszenia przepisów postępowania dotyczących obowiązku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego. Powyższe spowodowało wadliwość ustaleń, co do spełnienia wynikającej z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 przesłanki istnienia obiektywnych okoliczności. Chodzi o stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków nie może zostać osiągnięty któryś z celów wsparcia określonych w art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. W tej sytuacji przedwczesna jest ocena czy prawidłowo i czy w ogóle zostało ustalone istnienie subiektywnego elementu stworzenia sztucznych warunków polegającego na zamiarze wyłącznego uzyskania korzyści sprzecznej z celami tego systemu.

Sąd I instancji podniósł, że przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa. Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty. Przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE.L z 2005 r. nr 277, s. 1, z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie nr 1698/2005", oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, dalej: "rozporządzenie nr 1975/2006".

Zdaniem WSA, problem w sprawie sprowadza się do właściwej wykładni przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81 poz. 550, z późn. zm.); dalej: "rozporządzenie GPR". Przepis ten stanowi, że wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na postawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów ze względu, na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy.

Organ odwoławczy nie podzielił w pełni stanowiska organu I instancji co do tego, iż w sprawie zaistniała przesłanka z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Przepis ten stanowi, że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Stworzenie sztucznych warunków widzi jedynie w sprzedaży przez Grupę produktów dla Ubojni [...] S. i T. sp. j. (ze względu na osobę J. S., który jest członkiem Grupy). Ta okoliczność nie jest jednak podstawą nie tylko do wykluczenia wsparcia dla Grupy, ale i przyznania jej pomocy finansowej w pomniejszonej wysokości.

Sąd podkreślił, że przepisy nie definiują pojęcia "sztucznych warunków’’ w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu , odwołał się więc do interpretacji dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 12 września 2013 w sprawie C-434/12. WSA zauważył, że z tego wyroku dla stwierdzenia przesłanki zastosowania art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 należy stwierdzić, że w związku z działaniami mogącymi potencjalnie stanowić przejaw tworzenia sztucznych warunków do uzyskania wsparcia, obiektywnie nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia. Cele te określone są przez przepis art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005.

Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, wsparcia udziela się grupom producentów, które zostały oficjalnie uznane przez właściwy organ państwa członkowskiego. Jest poza sporem, że grupa producentów rolnych [...] sp. z o.o. została uznana za grupę producentów rolnych przez Marszałka Województwa [...] zgodnie z przepisami ustawy o grupach. Wśród warunków wpisania grupy do rejestru jest miedzy innymi ustalenie, czy tworzą ją producenci rolni w celach określonych w art. 2 (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach), oraz czy przynależność do jednej grupy wyklucza przynależność do innej grupy producentów danego produktu (art. 4 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy). Nie należy, więc do kompetencji ARiMR ocenianie tych przesłanek, jako mających wpływ na stwierdzenie tworzenia sztucznych warunków, gdyż spełnianie warunków do tworzenia grupy może być przesłanką skreślenia grupy z rejestru grup producentów na podstawie art. 11 ustawy o grupach. Dotyczy to również spełniania przez grupę celów określonych w art. 2 ustawy o grupach, to jest: dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska.

Analiza organu w sprawie powinna się ograniczać do stwierdzenia, czy zachodzą obiektywne okoliczności, pozwalające na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty któryś z celów określonych w art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. W przepisie tym nie sposób doszukać się konieczności koncentracji produkcji czy zapobieganiu dekoncentracji produkcji. Organy nie wskazują, czy działania członków grupy polegające w szczególności na tym, że jeden z nich (J. S.) jest wspólnikiem w spółce jawnej Ubojnia [...] S. i T., której Grupa sprzedaje produkty powodują niemożność osiągnięcia któregokolwiek z celów wsparcia określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005. Zarzuty, co do tworzenia sztucznych warunków dotyczą kwestii koncentracji czy dekoncentracji produkcji, a więc celów istnienia grupy producentów określonych w art. 2 ustawy o grupach, czy też uprawnień poszczególnych członków do tworzenia Grupy.

Ocena takich przesłanek nie należy do kompetencji organów ARiMR tylko do Marszałka Województwa.

Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa ARMiR Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie o sygn. I GSK 1104/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA wskazał, że przepis art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięć organów obu instancji. Rozstrzygnięcie organów opiera się na naruszeniu przez Stronę § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie nie zbadał, czy prawidłowo organ uznał, że w sprawie nastąpiła sprzedaż produktów osobie będącej członkiem Grupy. Ta kwestia stanowiła istotę rozstrzygnięcia organu. Sąd I instancji całkowicie pominął to zagadnienie, koncentrując się na kwestii "sztucznych warunków" w rozumieniu przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, przytaczając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody co badania przez organ przesłanek określonych w ww. przepisie. Tymczasem kontrolowane decyzje takich ustaleń w ogóle nie zawierały. Zatem, w ocenie NSA, w pełni uzasadniony jest postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy.

Za zasadny NSA uznał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. NSA przypomniał, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia.

Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1399/10).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak odniesienia się przez Sąd I instancji do podstawy prawnej i jej wyjaśnienia, stanowi wadę uzasadnienia wyroku, na skutek której wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Dzieje się tak, gdyż nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku będącego przedmiotem kontroli instancyjnej nie wyjaśnia w sposób prawidłowy podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd I instancji nie wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że w stanie faktycznym sprawy nie znajduje zastosowania przepis prawa krajowego, tj. § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, pomimo że w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż spór w sprawie sprowadza się m.in. do właściwej wykładni tego przepisu (str.10). Nie wyjaśnił również, dlaczego w jego ocenie należy w rozpoznawanej sprawie zastosować wyłącznie przepisy prawa unijnego, tj. art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011.

W takiej sytuacji podstawy kasacyjne postawione w oparciu o naruszenie prawa materialnego, zdaniem NSA, są przedwczesne. Sąd II instancji może, bowiem oceniać wyrok w tym zakresie tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że spełnia ona wymogi formalne w zakresie uzasadnienia. Sąd Administracyjny podkreśla, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zarzutem najdalej idącym spośród tych, które zawiera skarga kasacyjna, a to oznacza, że ma on wpływ na ocenę pozostałych, stanowiąc przeszkodę w przypadku jego uwzględnienia na drodze do oceny pozostałych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy wskazać, że na podstawie art. 190 p.p.s.a., Sąd pozostawał związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku NSA. Podkreślić należy, że wykładnia prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko sąd, lecz także organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także strony postępowania. Art. 190 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane.

Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami wskazanych ustaw Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, z późn. zm.), wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu:

- dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup,

- wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych,

- ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, wsparcia udziela się w postaci zryczałtowanej pomocy w formie rocznych rat przez okres pierwszych 5 lat przypadających po dacie, w której grupa producentów została uznana. Oblicza się je na podstawie rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek do pułapu określonego w załączniku I.

Przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1698/2005, zostały zawarte w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011.

Na gruncie prawa krajowego, zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów.

Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia GPR, pomoc wypłacana w formie rocznych płatności obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia wydania decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Stosownie z kolei do § 7 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia GPR, do wniosku dołącza się wykazy faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy.

Natomiast § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR stanowi, iż wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy.

Należy zauważyć, iż regulacje krajowe w zakresie grup producentów rolnych uzupełniają jedynie zagadnienia zawarte w rozporządzeniach unijnych, w zakresie w nich nieokreślonym lub przewidzianym do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Zatem, interpretacja przepisów rozporządzenia GPR, w tym § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit c musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami unijnymi, w tym w szczególności w zakresie zgodności wykładni ww. przepisów z art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005.

Mając powyższe na uwadze, za trafny Sąd uznał pogląd organu odwoławczego, iż grupa producentów rolnych zobowiązana jest nie tylko do wykazania, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit c i § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR, przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy, ale także, iż sprzedaż ta powodowała wprowadzenie tych produktów do obrotu. Nie każdy bowiem przychód ze sprzedaży przez Grupę produktów może zostać uwzględniony przy obliczaniu wysokości płatności, a jedynie taki, który wynikał będzie z wprowadzenia przez Grupę tych produktów na rynek.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której J. S. jest członkiem grupy producentów rolnych, tj. [...]Sp. z o.o. oraz jednym z dwóch wspólników Ubojni [...] S. i T. Spółka jawna. Nie jest również okolicznością sporną, iż część produktów wytworzonych przez członków Grupy sprzedawanych było do podmiotu Ubojnia [...] S. i T. Spółka jawna.

W konsekwencji powyższych ustaleń organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż produkty wyprodukowane przez członków Grupy, dostarczone do Grupy, a następnie sprzedane do Ubojni [...] S. i T. Spółka jawna nie zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z celami wskazanymi w rozporządzeniu nr 1698/2005, a do wartości kwalifikowanych przychodów netto Grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów nie można zaliczyć przychodów pochodzących ze sprzedaży produktów dostarczonych przez Grupę do Ubojni w wysokości [...]zł, gdyż transakcja nie spełnia wymogów określonych w § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR, tj. nie nastąpiła do odbiorcy niebędącego członkiem Grupy.

Istotnie przepis art. 8 § 1 Kodeksu Spółek Handlowych przyznał handlowym spółkom osobowym możliwości nabywania we własnym imieniu praw, w tym własności nieruchomości i innych praw rzeczowych, zaciągania zobowiązań, pozywania i bycia pozywaną. W świetle art. 28 w zw. z art. 8 § 1 K.s.h. spółka jawna wyposażona jest w swój własny majątek, na który składa się wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia.

Przyznanie spółce jawnej podmiotowości prawnej oznacza, że mienie wchodzące w skład majątku spółki stanowią prawa majątkowe przysługujące spółce jako podmiotowi odrębnemu od swoich wspólników. W konsekwencji pozycja prawna wspólnika spółki jawnej nie wiąże się z powstaniem stosunku prawnorzeczowego pomiędzy wspólnikami, wyrażającego się w powstaniu wspólności majątku.

Natomiast w świetle art. 331 § 1 K.c. spółkę jawną należy uznać za jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, zaś art. 8 § 1 K.s.h. za przepis ustawowy, kreujący zdolność prawną takiej spółki, a więc podstawową przesłankę uznania za taką jednostkę. Jednocześnie nadal spółka jawna nie jest osobą prawną, w piśmiennictwie określa się taki podmiot jako "ułomną osobę prawną". Oznacza to, że mimo prawnego wyodrębnienia majątku, który, jak to wcześniej wspomniano, nie łączy się z powstaniem stosunku współwłasności po stronie wspólników, spółka jawna nie jest podmiotem całkowicie odrębnym od wspólników. Nazwa spółki obligatoryjnie musi zawierać nazwy wspólników (art. 24 K.s.h.), spółka jawna nie ma też organów – spółkę ma prawo reprezentować każdy wspólnik i prawa tego nie można wyłączyć względem osób trzecich (art. 29 § 1 i 3 K.s.h ).

Nadto, rozważając spełnienie wymogu sprzedaży poza Grupę, nie można pominąć regulacji art. 22 § 2 K.s.h., w świetle której wspólnicy spółki jawnej ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia, całym swoim majątkiem. Odpowiedzialność wspólników spółki jawnej za zobowiązania spółki jest odpowiedzialnością osobistą, nieograniczoną, solidarną i subsydiarną. Jak stanowi przepis art. 31 § 1 K.s.h., wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika).

Subsydiarna odpowiedzialność wspólników spółki jawnej za jej zobowiązania ma szczególny charakter, gdyż wspólnicy nie tylko odpowiadają za zobowiązania spółki, ale z racji tej odpowiedzialności mają status dłużników, a zatem wierzyciel spółki może domagać się od nich spełnienia świadczenia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 29 listopada 2006 r. sygn. akt II CSK 250/2006, LexPolonica nr 1079211 (OSNC 2007, nr 10, poz. 155), wspólnik spółki jawnej jest wobec wierzyciela tej spółki dłużnikiem w rozumieniu art. 527 i 530 K.c. Subsydiarność odpowiedzialności wspólników rzutuje jedynie na kolejność zaspokojenia wierzyciela z określonych mas majątkowych (teza 1 wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 26 października 2004 r., I ACa 327/2004, LexPolonica nr 383353, OSA 2005, nr 8, poz. 32). Oznacza to, że odpowiedzialność wspólników za dług spółki ma charakter gwarancyjny. Zasada subsydiarnej odpowiedzialności wspólników spółki jawnej nie ogranicza wierzyciela w możliwości kierowania powództwa tylko przeciwko wspólnikom, co wprost wynika z analizy art. 31 § 1 i 2 K.s.h. w powiązaniu z art. 22 § 2 K.s.h., a stanowi istotne ograniczenie dopiero na etapie nadawania klauzuli wykonalności i prowadzenia egzekucji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2012 sygn. akt I ACa 964/11). Odpowiedzialność wspólnika powstaje od samego początku, tj. od zaciągnięcia zobowiązania i jest jednocześnie odpowiedzialnością solidarną. Nie budzi wątpliwości, że wspólnik spółki jawnej staje się dłużnikiem wierzyciela tej spółki już z chwilą zaciągnięcia przez nią zobowiązania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego Łodzi z dnia 3 stycznia 2019 r. sygn. akt I ACa 143/18, LEX nr 2637803 ).

Wyżej wskazane okoliczności przemawiają za przyjęciem poglądu, że skoro spółka jawna nie jest osobą prawną, nie działa przez organy, zaś wspólnicy odpowiadają całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki, w rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że sprzedaż nastąpiła do odbiorcy niebędącego członkiem grupy, gdyż spółka osobowa nie jest podmiotem całkowicie odrębnym od wspólników. Pogląd taki wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2595/15 został zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1185/16.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że okoliczności te dowodzą trafności tezy organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie faktyczne wprowadzenie przez Grupę części produktów na rynek następowało poprzez Ubojnię [...] S. T. sp. j., co powoduje, że część przychodu netto deklarowana we wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od 23 lutego 2014 r. do 22 lutego 2015 r., udokumentowana sprzedażą do Ubojni [...] S. T. sp.j. nie może zostać uwzględniona w płatności.

W konsekwencji powyższych ustaleń organów obu instancji za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia § 7 ust. 2 lit c oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia GPR.

Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005. Organ odwoławczy zasadnie dokonał bowiem obliczenia wsparcia, zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005, na podstawie rocznej produkcji Grupy skierowanej na rynek do pułapu określonego w załączniku I.

Niezasadny jest więc również zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011. Trzeba wskazać, że organ II instancji przyjął, że za włączenie niekwalifikującej się kwoty Skarżąca nie odpowiada, wobec czego nie zastosowano sankcji ustalonych w tym przepisie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, w tym w szczególności art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawie przyznania płatności regulowane ustawą z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz.173 ze zm.), dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich" oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem wykonawczym, jest postępowaniem szczególnym. Świadczy o tym, między innymi, treść regulacji zawartej w przepisie art. 21 powołanej ustawy. Z przepisu tego wynika, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, wskazanych w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy K.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Odrębność tego postępowania, w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego, szczegółowo wskazane w ust. 2 art. 21, wyraża się również w tym, że jak wynika z ust. 3 art. 21 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są zobowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne.

W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w postępowaniu, o którym mowa w przepisie art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu przez organ, albowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy.

Przyjmuje się również, że stanowiąc w art. 21 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 K.p.a. Wobec bowiem zobowiązania strony do przedstawienia wszystkich dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym przeniósł ciężaru dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. np. wyrok NSA z 25 października 2011 r. sygn. akt GSK 1075/10; wyrok NSA z 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 88/11).

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w oparciu o dokumenty oraz twierdzenia przedstawione przez skarżącą Spółkę. Ponadto, dokonano ustaleń faktycznych w oparciu o przeprowadzone z urzędu czynności dowodowe (weryfikacja Krajowego Rejestru Sądowego). W związku powyższym nie można uznać zarzutu naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, za zasadny.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 8, art. 11 oraz 107 § 3 K.p.a. Organy orzekające w sprawie wskazały, które okoliczności faktyczne wzięły pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz zawarły analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W szczególności podstaw do odmiennej oceny nie daje fakt przyznania pomocy finansowej Grupie za pierwszy rok działalności w pełnej wysokości w tożsamych okolicznościach. Art. 8 K.p.a. nie może zobowiązywać organu do powielenia stanowiska, nawet gdy dojdzie do wniosku, że jest ono błędne. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż z tego powodu organ odstąpił od stosowania zmniejszeń przewidzianych w art. 30 ust. 1 rozporządzenia 65/2011, uznając, iż beneficjent nie ponosi winy za włączenie niekwalifikującej się kwoty, gdyż za pierwszy rok otrzymał pomoc bez wyłączenia produkcji sprzedanej do Ubojni [...].

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.