Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 58/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 40 § 2, art. 105 § 1, art. 127, art. 111 § 1b i § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy, zaskarżoną odrębnie – dwoma odwołaniami wniesionymi przez stronę J. L. oraz jego pełnomocnika radcę prawnego P. S., decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW na działce nr [...] w [...] gmina [...].

1.1. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 713, dalej u.s.g.), art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej jako k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 741; dalej u.p.z.p.).

1.2. Stan sprawy wynikający z akt administracyjnych jest następujący: wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. J. L., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 0,499 MW na działce nr [...] w [...] gmina [...].

Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2019 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji.

Po rozpatrzeniu odwołania J. L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

1.3. W ponowionym postępowaniu Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW na działce nr [...] w [...] gmina [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dnia [...] lutego 2021 r. Rada Miejska [...] podjęła Uchwałę nr XXII/180/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie wsi [...],[...] i [...] (uchwała została ogłoszona w Dz. Urz. Woj. [...] z 2021 r. pod poz. 418 i weszła w życie dnia 26 lutego 2021 r.).

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji powołał art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wskazując, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy stało się bezprzedmiotowe, ponieważ przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się wyłącznie w sytuacji gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

1.4. Od tej decyzji odwołanie złożył osobiście skarżący J. L. oraz, odrębnie w imieniu skarżącego - jego pełnomocnik radca prawny P. S. Jak przyjęło Kolegium oba odwołania zostały złożone w terminie, gdyż decyzję organu I instancji doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] maja 2021 r., a J. L. w dniu [...] maja 2021 r. Odwołanie pełnomocnika skarżącego zostało złożone (nadane) w dniu [...] czerwca 2021 r., a odwołanie wniesione osobiście przez J. L. zostało nadane listem poleconym w dniu [...] czerwca 2021 r. (dowody doręczenia i nadania znajdują się w aktach administracyjnych).

Po rozpatrzeniu tych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ocenę prawną organu I instancji co do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy w sytuacji uchwalenia planu miejscowego dla terenu objętego inwestycją.

1.5. Od decyzji Kolegium J. L. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego P. S. wniósł (jedną) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wskazując, że decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ oba wniesione odwołania nie były podpisane.

Stosując przepis art. 55 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935.; dalej p.p.s.a.) Kolegium uchyliło zaskarżoną do sądu własną decyzję z dnia [...] września 2021 r., nr [...]. W tym samym dniu Kolegium wezwało wnoszących odwołanie o ich uzupełnienie - podpisanie. W dniu [...] października 2021 r. wpłynęły oba podpisane przez skarżącego i jego pełnomocnika odwołania.

W następstwie tej autokontroli tutejszy sąd postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 r. w sprawie II SA/Go 865/21 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.

1.6. Procedując już z uzupełnionymi (podpisanymi) odwołaniami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przystąpiło do ich ponownego rozpatrzenia i dnia [...] października 2021 r., wydało opisaną w punkcie 1 niniejszego uzasadnienia decyzję. W jej uzasadnieniu opisano przebieg sprawy i stanowiska stron. W rozważaniach Kolegium podzieliło ocenę prawną organu I instancji co do bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania, podkreślając, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie tego wniosku i czyni postępowanie bezprzedmiotowym. Zdaniem Kolegium także bezprzedmiotowość powstała w toku postępowania administracyjnego stanowi przesłankę jego umorzenia i nie zmienia tego skutku fakt, że w momencie wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jego merytoryczne rozpoznanie było możliwe.

Kolegium nie podzieliło też zarzutu pełnomocnika skarżącego co do niezastosowania przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. powołując się na to, że uchwała Rada Miejskiej w [...] z dnia 2 lutego 2021 r., nr XXII/180/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie wsi [...],[...] i [...], została ogłoszona i weszła w życie 26 lutego 2021 r. Zdaniem Kolegium wniesiona przez pełnomocnika strony do tutejszego sądu skarga na te uchwałę nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego.

2. W skardze wniesionej do sądu z zachowaniem terminu pełnomocnik skarżącego zaskarżył decyzję Kolegium z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w całości zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 111 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. przez rozpoznawanie dwóch odwołań z dnia [...] lipca 2021 r. oraz z dnia [...] czerwca 2021 r. dotyczących tej samej sprawy, podczas gdy organ powinien wyłącznie rozpatrzeć odwołanie z dnia [...] lipca 2021 r., które to zostało złożone przez pełnomocnika strony po tym, gdy Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], gdyż 14-dniowy termin do złożenia odwołania od ww. decyzji powinien być liczony od dnia otrzymania postanowienia o odmowie jej uzupełnienia, zaś postępowanie w sprawie odwołania z dnia [...] czerwca 2021 r. nie powinno w związku z tym być prowadzone przez organ, a w konsekwencji umorzone;

2) art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej, poprzez rozpatrywanie przez tego samego sprawozdawcę samorządowego Kolegium odwoławczego dwóch odwołań w tej samej sprawie, gdzie w jednym postępowaniu zawieszono postępowanie z urzędu (dot. odwołania z dnia [...] lipca 2021 r.), zaś w drugiej utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy (dot. odwołania z dnia [...] czerwca 2021 r.);

3) art. 40 § 2 k.p.a. przez doręczenia decyzji bezpośrednio stronie postępowania, podczas gdy organ I instancji powinien doręczyć decyzję wyłącznie ustanowionemu przez stronę postępowania pełnomocnikowi;

4) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez niezastosowanie przedmiotowych regulacji, a w konsekwencji brak ponownego rozpoznania sprawy i nieodniesienie się do zarzutu numer 5 podniesionego w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., czego skutkiem było pozbawienie skarżącego prawa do dwuinstancyjnego postępowania;

5) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia we właściwym dla niej trybie zagadnienia wstępnego, będącego we właściwości sądu, które ma wpływ na wynik sprawy głównej, tj. postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, a w konsekwencji bezpodstawne wydanie decyzji o umorzeniu postępowania i nieuwzględnienie wniosku o jego zawieszenie;

6) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wnikliwego uzasadnienia, które zostało sformułowane w sposób lakoniczny i oparty w dużej mierze na opisie stanu faktycznego, a przy tym nie umożliwia stronie zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia, tokiem rozumowania organu I instancji oraz organu odwoławczego, ponadto brak jest odniesienia się do wszystkich twierdzeń strony postępowania, uzasadnienie nie zawiera wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz wszystkich faktów mających znaczenie w sprawie wraz z ich wyjaśnieniem, brak zasadniczych przyczyn rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia zastosowanych podstaw prawnych decyzji oraz niewskazanie zasadniczych powodów wydania przedmiotowej decyzji, a w konsekwencji również naruszenie art. 7, 8,11, 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały omówione.

2.1. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

2.2. W skardze zawarto również wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. kserokopii postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2021 r., nr [...].

3. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując

stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

4. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r. postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie zostało zawieszone na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z wniesioną i rozpatrywaną przez tutejszy sąd skargą J. L. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 3 lutego 2021 r., nr XXII/180/21 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie wsi [...],[...] i [...], z powodu której uchwalenia i wejścia w życie umorzono postępowanie administracyjne w niniejszej prawie jako bezprzedmiotowe. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.

Wyrokiem z dnia 15 września 2021 r., II SA/Go 507/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę na wskazaną uchwałę. W następstwie rozpoznania wniesionej przez pełnomocnika skarżącego skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 października 2024 r., II OSK 2844/21 oddalił te skargę kasacyjną.

Wobec ustania przyczyny zawieszenia postanowieniem z dnia [...] października 2024 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

6. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia na wstępie jest ocena prawna wydanej przez Kolegium w dniu [...] października 2021 r. decyzji w kontekście zarzutów skargi dotyczących wyłącznie kwestii proceduralnych związanych z rozpatrzeniem przez organ dwóch odwołań, to jest wniesionego osobiście przez stronę oraz odrębnie przez jego pełnomocnika od tej samej decyzji organu i instancji. W ocenie skarżącego jest to naruszenie prawa istotne, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, a nawet stwierdzenia jej nieważności.

Ta specyficzna sytuacja, jak wynika z akt administracyjnych sprawy uzupełnionych w toku postępowania sądowego, jest efektem tego, że decyzja organu I instancji zostało doręczona zarówno stronie (skarżącemu), jak i jej pełnomocnikowi (choć wystarczające było doręczenie jej wyłącznie pełnomocnikowi strony) oraz tego, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] czyli decyzji zaskarżonej odwołaniem przez stronę o dwa elementy: rozstrzygnięcie co do złożonego przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania oraz uzupełnienie decyzji o pouczenie w zakresie rozstrzygnięcia tego wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. organ I instancji odmówił uwzględnienia tego wniosku i uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] maja 2021 r. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] lipca 2021 r. (z akt i skargi nie wynika, że zostało ono zaskarżone). Wcześniej jednak skarżący oraz jego pełnomocnik złożyli odrębnie odwołania - z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz dnia [...] czerwca 2021 r., opisane wyżej w punkcie 1.4 uzasadnienia (w tamtym czasie oba niepodpisane).

Uzupełnienie tego braku, odrębnie dla każdego z tych odwołań nastąpiło już po opisanej wyżej autokontroli na wezwanie Kolegium z dnia [...] września 2021 r. (k. 16 akt administracyjnych). Wezwanie to doręczono skarżącemu dnia [...] września 2021 r. i jego pełnomocnikowi [...] października 2021 r. Oba braki zostały uzupełnione w 7-dniowym terminie zakreślonym przez Kolegium (por. k. 12 do 16 tomu akt administracyjnych).

7. Rozważając dopuszczalność merytorycznego rozpatrzenia prze Kolegium tych odwołań, w aspekcie ich ewentualnej przedwczesności i zachowania terminów do ich wniesienia należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 111 § 1b i § 2 k.p.a. w przypadku wydania postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Termin ten co oczywiste znajduje także zastosowanie do pełnomocnika strony jeśli został ustanowiony (art. 40 § 2 k.p.a.).

Jak opisano to wyżej strona i jej pełnomocnik wnieśli odrębnie odwołania, przy czym pełnomocnik złożył dodatkowo wniosek o uzupełnienie decyzji co, w świetle wyżej wskazanego przepisu, przedłużało termin zaskarżenia decyzji do czasu doręczenia mu postanowienia w przedmiocie uzupełnienia.

Nie czyniło to jednak, w ocenie sądu, wniesionego środka odwoławczego niedopuszczalnym z powodu przedwczesności. Po pierwsze z tego powodu, że w momencie wniesienia odwołania istniał już substrat zaskarżenia (decyzja organu pierwszej instancji była już doręczona, a więc znajdowała się w tzw. obrocie prawnym czyli wywoływała skutki). Przepis art. 111 § 2 k.p.a. ma charakter gwarancyjny dla strony i ma przeciwdziałać konkurencji środków prawnych. W szczególności chodzi o to, by strona lub jej pełnomocnik mogli się odnieść w odwołaniu do postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji, bowiem w tym przedmiocie nie służy zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., I OSK 875/07, CBOSA).

Po drugie z tego powodu, że uzupełnienie odwołań przez ich podpisanie nastąpiło już po wydaniu i doręczeniu postanowienia organu I instancji o odmowie uzupełnienia decyzji. Mimo zatem, że oba odwołania zostały wniesione wcześniej, to zostały skutecznie wniesione dopiero na skutek terminowego usunięcia braków (czyli ich podpisania) w następstwie wezwania Kolegium dnia [...] września 2021 r., czyli już po zakończeniu procedowania w przedmiocie uzupełnienia decyzji organu I instancji.

8. Kolejną kwestią, na której skupia się skarga jest to, że Kolegium co wynika z części wstępnej zaskarżonej decyzji rozpatrzyło dwa odwołania – strony i jej pełnomocnika wniesionej od tej samej decyzji organu I instancji. Sąd zgadza się ze skargą, że jest to nieprawidłowe, gdyż od jednego rozstrzygnięcia w postaci decyzji administracyjnej stronie służy tylko jedno odwołanie (art. 127 § 1 k.p.a.)

Jeśli jednak, bez względu na przyczynę (czy jest to działanie celowe czy nie) zdarzy się tak, że pełnomocnik strony i sama strona odrębnie sformułują i wniosą do organu pisma nazwane przez nich odwołaniem – środek ten się nie duplikuje. Pozostaje nadal jednym odwołaniem tyle, że zawartym w dwóch odrębnych pismach. Pełnomocnik strony jest bowiem jej przedstawicielem, nie zaś kolejną stroną lub uczestnikiem postępowania administracyjnego dysponującym własnym interesem prawnym.

Ustawa nie zabrania jednakowoż takiego postępowania i praktyka odnotowuje takie przypadki (podobnie bywa w przypadkach skarg do sądu administracyjnego). W takich sytuacjach, właśnie po to by dać jasno wyraz temu, że stronie służy jeden środek odwoławczy i nie może być on przez tę stronę lub jej pełnomocnika duplikowany, pierwsze ze złożonych pism jest traktowane jako odwołanie (podobnie skarga), a drugie, które zostało wniesione później już jako pismo procesowe je uzupełniające. Spotyka się także przypadki łącznego traktowania obu pism jako jednego środka zaskarżenia, szczególnie gdy zostały wniesione w tej samej dacie.

9. Kolegium postąpiło inaczej i niezgodnie z prawem, ale nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze dlatego, że wystarczające do merytorycznego rozpatrzenia sprawy było to, że choćby jedno z tych odwołań zostało wniesione przez osobę do tego uprawnioną z zachowaniem terminu (w niniejszej sprawie oba pisma zostały wniesione zachowaniem terminu i oba były dopuszczalne). Zostały zatem spełnione przesłanki umożliwiające merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Po drugie dlatego, że na etapie odwoławczym oba odwołania zostały załatwione jedną decyzją. Skutek w postaci nieważności mógłby być rozważany w sytuacji, gdyby te odwołania zostały rozstrzygnięte odrębnymi decyzjami.

Po trzecie dlatego, że Kolegium odniosło się do argumentów podnoszonych w zarówno w jednym, jak i drugim piśmie. Spotykane w orzecznictwie przypadki uwzględniania z tej przyczyny skargi zachodziły bowiem w sytuacji gdy strona i jej pełnomocnik wnieśli dwa odrębne odwołania, a organ II instancji rozpatrzył tylko jedno z nich, w ogóle nie odnosząc się do argumentów podnoszonych w drugim – przy czym były to argumenty istotne dla sprawy. Takie uchybienie było kwalifikowane jako mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W innych przypadkach rozpatrzenie takich dwóch odwołań nie jest kwalifikowane jako naruszenie skutkujące koniecznością uchylenia decyzji odwoławczej (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r., II SA/Gd 320/12 i WSA w Bydgoszczy z dnia 4 czerwca 2024 r., I SA/Bd 120/24; CBOSA).

Podobnie to, że zarówno organ I instancji, jak i Kolegium zbędnie dokonywali doręczeń decyzji, jak i wezwań lub innych pism także stronie, obok jej pełnomocnika, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie było to w świetle art. 40 § 2 prawidłowe, ale wszystkie gwarancje strony zostały zachowane, bo nie wpłynęło to ani na ograniczenie zaskarżalności wydanych decyzji, ani na możliwość wypowiedzenia się co do wszystkich istotnych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

10. W sprawie nie ma wątpliwości co do trafności rozstrzygnięcia wydanego przez oba organy. Zgodnie z art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: pkt 1 - lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; pkt 2 - sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Jak stanowi art. 6 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (ust. 1). Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (ust. 2 pkt 1).

11. Z powyższych unormowań jednoznacznie wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy dla danego terenu objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadą jest bowiem, że o przeznaczeniu terenu winien w pierwszej kolejności decydować miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obowiązywanie dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zasady wyklucza prowadzenie postępowania oraz prawną możliwość wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. W sytuacji, gdy dla konkretnego terenu obowiązuje plan miejscowy, możliwość realizacji inwestycji oceniana jest bezpośrednio na podstawie przepisów tego planu. Uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w toku postępowania o wydanie warunków zabudowy skutkuje uznaniem, że postępowanie takie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (z wielu por. wyroki NSA z 13 grudnia 2006 r., II OSK 65/06; 19 października 2012 r., II OSK 1138/11; 2 grudnia 2016 r., II OSK 563/15; 9 stycznia 2023 r. II OSK 2344/21 oraz 4 stycznia 2023 r., II OSK 2488/21; CBOSA).

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wobec uchwalenia i wejścia życie planu miejscowego dla terenu objętego wnioskiem skarżącego o wydanie warunków zabudowy postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe i taka tylko mogli być treść wydanych decyzji (czego skarżący nie podważa bowiem skardze nie ma jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii).

12. Z tej perspektywy omówione wyżej błędy proceduralne popełnione przez organy nie mają wpływu na zgodność z prawem wyniku sprawy. Podobnie kwestie podnoszone we wniosku pełnomocnika strony o uzupełnienie decyzji organu I instancji. To czy organ odwoławczy się do nich odnosił nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Inne niedostatki argumentacyjne uzasadnienia decyzji Kolegium również są bez znaczenia dla wyniku sprawy.

Kwestia zawieszenia postępowania się już zdezaktualizowała. Problem prejudykatu w postaci postępowania mogącego prowadzić do nieważności planu miejscowego został bowiem prawomocnie rozstrzygnięty na drodze sądowej. Plan miejscowy pozostaje nadal obowiązujący i jego trwałym skutkiem jest bezprzedmiotowość niezakończonych przed wejściem w życie tego planu postępowań administracyjnych w przedmiocie warunków zabudowy na terenach objętych tym planem.

W sprawie nie ma mowy o jakimkolwiek naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Sąd nie stwierdził też z urzędu w kontrolowanym postępowaniu innych uchybień w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z tych względów skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.