Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 70/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I odrzucić skargę II zwrócić skarżącej wpis w kwocie [...]zł.([...] złotych)


UZASADNIENIE

Pismem z 20 kwietnia 2023 r., które zostało nadane u operatora pocztowego w dniu 24 kwietnia 2023 r. I. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie bowiem skarga została wniesiona po wydaniu decyzji zezwalającej Skarżącej na pobyt czasowy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z [...] kwietnia 2023 r. znak:[...] organ udzielił stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia 20 kwietnia 2026 r. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej 6 maja 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu.

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.; dalej: k.p.a.). I tak bezczynność zdefiniowana została, jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Organ, zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.

Sąd wskazuje ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika po pierwsze, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Po drugie, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być aktualny w dacie wniesienia skargi, nie zaś historyczny. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 września 2022 r. sygn. akt I OSK 1175/22 gdzie stwierdził, że rozpatrzenie sprawy przez organ przed wniesieniem skargi powoduje, że zarzucana w skardze przewlekłość tego postępowania przestaje realnie istnieć; ustaje ona jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi, jako zdarzenie przeszłe nieistniejące w dniu jej wniesienia.

Należy również dodać, że w sprawie została wydana decyzja zezwalająca Skarżącej na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP z terminem ważności do 20 kwietnia 2026 roku, a zatem sprawa została załatwiona przez organ zgodnie z wnioskiem. Sąd nie ma wątpliwości, iż datą wydania decyzji jest data [...] kwietnia 2023 r. to jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania. Co prawda doręczenie jej pełnomocnikowi nastąpiło w dniu 6 maja 2023 r. lecz dla oceny, czy w dacie wniesienia skargi na bezczynność organ załatwił sprawę, ma znaczenie data wydania decyzji, a nie data jej doręczenia stronie. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2010 r. sygn., akt II OSK 2051/09, oraz w innym wyroku z 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1967/21.

Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w powyższych uchwałach oraz przywołanych wyrokach.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność w dniu 24 kwietnia 2023 r. (data stempla pocztowego). Jak wynika z akt administracyjnych sprawa została zakończona decyzją Wojewody [...] kwietnia 2023 r., znak: [...] Zatem należało uznać, że skarga na bezczynność organu została wniesiona przez Skarżącą po wydaniu decyzji przez organ, czyli już po ustaniu stanu bezczynności organu.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Zwrot uiszczonego wpisu uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (punkt drugi sentencji postanowienia).