Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 371/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 16 lipca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 551/24 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2024 r. nr WINB-WOA.7721.83.2024.ZS w przedmiocie robot budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2024 r., nr WINB-WOA.7721.83.2024.ZS, którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zawierciu z dnia 11 grudnia 2023 r., nr 176/2023, w zakresie terminu i wyznaczono termin realizacji obowiązku do dnia 30 czerwca 2024 r.; zaś w pozostałej części utrzymano w mocy ww. decyzję organu I instancji, tj. zakresie nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. usunięcia instalacji z rur pcv, odprowadzającej wody opadowe z budynku mieszkalnego na drogę gminną oraz odprowadzenia wód opadowych z połaci dachu budynku mieszkalnego na własny nieutwardzony teren, do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniła złożony wniosek, lecz w sposób niewystarczający. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest rozpoznawany niezależnie od zarzutów i uzasadnienia skargi. W świetle tego, odnosząc się z kolei do dalszej argumentacji przedmiotowego wniosku Sąd zaznaczył, że skarżąca nie podała z jakich powodów wykonanie nałożonego obowiązku jest niemożliwe, czy też znacznie utrudnione. Wystarczającym nie może być twierdzenie o ingerencji w ukształtowanie działki skarżącej nr [...]. Nadto, skarżąca nie określiła, choćby szacunkowo, jakie koszty musi ponieść celem wykonania tego obowiązku.

Zażalenie na ww. postanowienie złożyła skarżąca, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj.

- art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w pominięciu przez Sąd I instancji jednej z przesłanek zastosowania tego przepisu, to jest spowodowania przez wykonanie decyzji trudnych do odwrócenia skutków i brak wzięcia pod uwagę argumentacji skarżącej w tym zakresie;

- art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie polegające na braku zastosowania tego przepisu, w sytuacji gdy zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, to jest Skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania.

W okolicznościach niniejszej sprawy ma rację Sąd I instancji, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał takiej argumentacji, która wskazywałaby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tej oceny nie podważono skutecznie w zażaleniu, tym bardziej, że w dalszym ciągu strona skarżąca swoje twierdzenia opiera na niewykonalności nałożonego na nią w zaskarżonej decyzji obowiązku, co zasadniczo dotyczy merytorycznej oceny legalności decyzji administracyjnej, a nie – przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza tym jeżeli skarżąca argumentuje, że wykonanie decyzji wygeneruje znaczne koszty, to na tle art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna takie stanowisko uzasadnić nie tyle "znacznymi kosztami", co "znaczną szkodą", a tym bardziej, gdy odprowadzenie wód opadowych zgodnie z przepisami prawa na własną posesję ma właśnie uchronić sąsiednie nieruchomości przed ewentualnymi immisjami.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.