Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 608/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1, 46 § 1 pkt 4, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3, art. 58 § 3, art. 164
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Sędzia NSA Marek Zalewski Protokolant Agnieszka Warso po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. NV w A., Belgia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Go 833/07 w sprawie ze skargi T. NV w A., Belgia na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W., w sprawie o sygnaturze akt I SA/Go 833/07 ze skargi T. NV w A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności przewoźników za kwotę wynikającą z długu celnego oraz podatku od towarów i usług, odrzucił skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy:

Wniesioną dniu 13 lipca 2007 r. (data nadania) skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. podpisała adwokat M. O., która w dniu 9 października 2007 r. złożyła pełnomocnictwo z dnia 4 czerwca 2007 r. do reprezentowania spółki akcyjnej T. NV.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 17 października 2007 r. wezwał adwokat M. O. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie dokumentu z którego wynika, że B. H., która podpisała pełnomocnictwo do reprezentowania T. NV jest uprawniona do udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu T. NV - pod rygorem odrzucenia skargi.

W zakreślonym terminie do Sądu wpłynęło tłumaczenie z języka niderlandzkiego dokumentów firmy T. NV dotyczące odwołania i powołania członków zarządu oraz dokumenty firmy TBN G. B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dotyczące powołania prezesa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. postanowił skargę odrzucić.

W ocenie Sądu I instancji pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentu z którego wynikało uprawnienie B. H. do udzielania pełnomocnictwa w imieniu skarżącej spółki, adwokat M. O. dokumentu takiego nie przedłożyła. Z przedłożonych dokumentów wynikało jedynie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że B. H. upoważniona była do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu TBN G. B spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która to spółka wchodziła w skład zarządu skarżącej spółki T. NV.

Mając, więc na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz uznając, że brak wykazania się należytym umocowaniem do złożenia skargi do sądu i reprezentowania strony uznać należy za brak istotny, uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.

W skardze kasacyjnej T. NV zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów proceduralnych, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższy zarzut wniosła o: "przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że w dniu 17 października 2007 r., kiedy została wezwana przez WSA do uzupełnienia braków formalnych skargi przebywała na zwolnieniu lekarskim - w okresie od 8 października 2007 r. do 10 listopada 2007 r. - w związku z przebytym zabiegiem operacyjnym. Wskazane okoliczności były przyczyną uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych. Dodała, że niezwłocznie po ich ustąpieniu w dniu 15 listopada 2007 r. skierowała do WSA wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, jednocześnie je usuwając. Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia wskazanych przez Sąd braków z jednoczesnym ich uzupełnieniem nadany został już po dacie wydania zaskarżonego postanowienia Sąd nie mógł uwzględnić powołanych w nim przyczyn uchybienia terminowi a tym samym nie wziął pod uwagę wszystkich zaistniałych w przedmiotowej sprawie okoliczności i skargę odrzucił. W kontekście wskazanych okoliczności, w ocenie skarżącej postanowienie WSA o odrzuceniu skargi, jako wydane bez uwzględnienia kwestii istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, bez wątpienia uznać należy za błędne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.

Aczkolwiek w petitum skargi kasacyjnej jej autorka ograniczyła się do wymienienia naruszonego jej zdaniem przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, to jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz stwierdzenia, że nastąpiło błędne jego zastosowanie a naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynikało, że zarzut wiązany był z okolicznościami faktycznymi mającymi wskazywać, iż strona nie była w stanie z niezawinionych przyczyn uzupełnić braków formalnych skargi w terminie, które to braki zostały uzupełnione po upływie terminu ustawowego wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia i co nastąpiło po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Tak sformułowany zarzut jest chybiony.

Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie skarga została podpisana przez pełnomocnika. Stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Pojęcie pełnomocnictwa rozumieć należy całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowanie pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., str. 123). Ponieważ w niniejszej sprawie umocowanie pełnomocnika nie zostało wykazane w skardze, brak było podstaw do przyjęcia, że skarga została podpisana przez uprawnioną osobę. Z tej też przyczyny uzasadnione było wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi przez wykazanie umocowania osoby podpisującej pełnomocnictwo do reprezentowania strony, a w konsekwencji do wykazania umocowania pełnomocnika. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje przy tym prawidłowości skierowania wezwania do pełnomocnika. W art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawodawca określił siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, w tym skargi. Bezskuteczny upływ terminu ma ten skutek, że stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd jest obowiązany odrzucić skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie.

Jeżeli Sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.), to zgodnie z art. 164 p.p.s.a. jest nim związany od chwili jego podpisania wraz z uzasadnieniem. Wobec tego późniejsza zmiana stanu faktycznego, w szczególności uzupełnienie braków formalnych, pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem. W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja konieczności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu przed odrzuceniem skargi skoro wniosek taki wniesiono po wydaniu przez Sąd postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie nie stoi na przeszkodzie ewentualności przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych i nadania sprawie biegu.

Z wymienionych powodów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.