Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 239/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 34
journal: Dz.U. 2022 poz 2542
law: Ustawa z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe (t.j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 315/22 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 17 marca 2022 r. nr SKO.403.PO.212.41.2022, SKO.403.PO.211.40.2022, SKO.403.PO.210.39.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2019-2021 oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 listopada 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 315/22 ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej jako: "SKO w Tarnobrzegu", "Organ odwoławczy") z dnia 17 marca 2022 r., nr SKO.403.PO.212.41.2022, nr SKO.403.PO.211.40.2022 i nr SKO.212.41.2022, w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019, 2020 i 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej jako: "WSA w Rzeszowie", "Sąd pierwszej instancji") oddalił skargę.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Wójt Gminy G. (dalej jako: "Wójt") decyzjami z 14 lipca 2021 r., nr PO.III.3120.2.4.7.2021, PO.III.3120.2.5.7.2021, PO.III.3120.3.1.8.2021, określił Spółce wysokość zobowiązań podatkowych za 2019 r., 2020 r. i 2021 r., w kwotach odpowiednio 35 914,00 zł, 36 121,00 zł i 36 452,00 zł oraz odmówił zwrotu nadpłat w podatku od nieruchomości za 2019 r. i 2020 r. w kwotach odpowiednio 24 661,00 zł i 24 662,00 zł. Powyższe decyzje uchylił organ odwoławczy decyzjami z 28 września 2021 r., nr SKO.403.PO.1825.152.2021, SKO.403.PO.1825.153.2021 i SKO.403.PO.1827.154.2021, a sprawy zostały przekazane do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu wskazało, że pojawił się nowy spór w sprawach dotyczących kwestii podatnika gruntu, na których znajduje się budynek hali [...] oraz budynek ekspedycji w stacji [...]. Zaznaczono potrzebę podjęcia przez organ I instancji wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w odniesieniu do spornych nieruchomości. Po ponownym rozpoznaniu spraw Wójt Gminy decyzjami: z 27 grudnia 2021 r., nr PO.III.3120.3.1.18.2021 określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2021 r. w podatku od nieruchomości w kwocie 36 452,00 zł; z 28 grudnia 2021 r., nr PO.III.3120.2.4.19.2021, określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2019 r. w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 35 914,00 zł oraz odmówił podatnikowi zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 24 661,00 zł i z 28 grudnia 2021 r., nr PO.III.3120.2.5.19.2021, określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2020 r. w podatku od nieruchomości w kwocie 36 121,00 zł oraz odmówił podatnikowi zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 24 662,00 zł.

Od wyżej wymienionych decyzji Spółka wniosła odwołania, wnosząc o ich uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy decyzjami z 17 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzje Wójta. W uzasadnieniach decyzji SKO przychyliło się do stanowiska organu I instancji, że Spółka jest samoistnym posiadaczem przedmiotowych nieruchomości, a Spółka będąca osobą prawną i następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego, występuje w obrocie nieruchomościami we własnym imieniu i na własny rachunek. W związku z tym, Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości ww. nieruchomości budynkowych jako ich posiadacz samoistny. Przekazane mienie Skarbu Państwa pod tytułem prawnym "zarządu" czyni Spółkę podatnikiem podatku od nieruchomości i to stawką najwyższą. Z Krajowego Rejestru Sądowego należy wywieść wniosek, że jest ona powołana do prowadzenia działalności gospodarczej, ma nieruchomości związane z działalnością, które potencjalnie mogą być do niej wykorzystane i niczego w tym zakresie nie zmienia to, że w danej chwili stoją one puste. Nieuzasadnione jest odnoszenie zakresu opodatkowania nieruchomości należących do przedsiębiorców stawką dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko do nieruchomości, które w danej chwili mogą przedsiębiorcy przynosić dochód. Znaczenia nie ma także faktyczne i w danym czasie prowadzenie działalności gospodarczej, istotny jest związek nawet pośredni czy potencjalny służący prowadzonej działalności i nie może być on utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną.

Od powyższych decyzji Organu odwoławczego Spółka wywiodła skargę, nie zgadzając się z treścią merytorycznych rozstrzygnięć w jej sprawach. Zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów postępowania poprzez brak dokonania wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawach, a następnie oceny tego materiału dowodowego, a także – poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak stwierdzenia nadpłaty podatku oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że grunty deklarowane przez Spółkę we wniosku o nadpłatę są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także stwierdzenie samoistnego posiadania nieruchomości przez Spółkę, pomimo braku dowodów potwierdzających taki charakter posiadania i istnienia dowodów na posiadanie zależne.

Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał w pierwszej kolejności, że przedmiotem sporu w rozpatrywanych sprawach jest sposób opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu Spółki, tj. budynki hali [...] oraz budynku ekspedycji w stacji [...] – o łącznej powierzchni 1774,20 m2. Sąd pierwszej instancji zauważył, że sporne nieruchomości znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego co najmniej od 28 sierpnia 1986 r., tj. od daty przekazania obiektów do użytkowania. Następnie przedsiębiorstwo państwowe zostało przekształcone w spółkę akcyjną, w której Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem, a spółka wstąpiła we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem było przedsiębiorstwo państwowe. Następnie, na skutek ustawy przekształceniowej część gruntów będących własnością Skarbu Państwa stała się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a część – z mocy prawa i odpłatnie – własnością przedsiębiorstwa państwowego. Z danych w ewidencji gruntów wynika również, że sporne budynki są własnością Skarbu Państwa, a charakter władania Spółki określono jako zarząd. Spółka nie wyjaśniła jednak, z jakich względów stwierdziła, że nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym działek, na których posadowione są sporne budynki. Nie wskazała też, na jakiej podstawie deklarowała się w latach 2016-2018 jako ich właściciel. Odnosząc się do sposobu objęcia przedmiotowych nieruchomości w posiadanie i braku tytułu prawnego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nawet jeśli było to posiadanie bez tytułu prawnego, to nie oznaczało braku statusu podatnika podatku od nieruchomości. Z treści przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłata lokalnych, Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, dalej jako "u.p.o.l") wynika bowiem, że podatnikami podatku nie są tylko m.in. osoby prawne, będące właścicielami lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, ale także będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, albo jest bez tytułu prawnego. Z tego względu brak podstaw do kwestionowania statusu Spółki jako podatnika podatku od nieruchomości w latach 2016-2018. Powołując się zaś na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego i przykładając je do okoliczności faktycznych niniejszych spraw, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wbrew zarzutom skarg organy obu instancji nie poprzestały na kryterium posiadania przedmiotowych nieruchomości przez Spółkę, ale dokonały analizy faktycznego oraz potencjalnego wykorzystywania ich do działalności gospodarczej jako przesłankę opodatkowania wyższą stawką podatkową. Z kodów PKD Spółki wynika, że zakres prowadzonej działalności Spółki jest bardzo szeroki, a dotyczy również kwestii obejmujących obrót nieruchomościami, zaś poza działalnością gospodarczą Spółka nie prowadzi innej działalności. Zdaniem Sądu potwierdzeniem uznania nieruchomości za element składowy przedsiębiorstwa jest również ujęcie ich w ewidencji środków trwałych Spółki, ich amortyzacja, a także uwzględnienie podatku od nieruchomości za 2019, 2020 i 2021 r. w kosztach prowadzenia działalności. Skoro zatem podatnik samodzielnie zdecydował o zaliczeniu określonej nieruchomości do składników majątkowych przedsiębiorstwa, to jej związek z działalnością gospodarczą nie powinien budzić wątpliwości. Sąd pierwszej instancji opowiedział się z prawidłowością stanowiska Organu odwoławczego, konstatując, że nieuzasadnione jest zawężenie zakresu opodatkowania nieruchomości należących do przedsiębiorców stawką dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tylko do tych nieruchomości, które w danej chwili mogą przedsiębiorcy potencjalnie przynosić dochód. Za Organem odwoławczym powtórzył też, że nie tylko sam fakt posiadania nieruchomości przez Spółkę przesądził o opodatkowaniu ich stawkami najwyższymi, lecz realny i faktyczny związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd nie stwierdził nadto naruszenia przepisów dotyczących niepodjęcia się dokładnego wyjaśnieniu stanu faktycznego i zgromadzenia materiału uprawniającego do wydania decyzji. Organy nie przekroczyły również granic swobodnej oceny dowodów.

Reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Spółka wywiodła od rozstrzygnięcia WSA w Rzeszowie skargę kasacyjną i zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj. przyjęcie, że nieruchomości deklarowane przez P. S.A. we wniosku o nadpłatę są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także stwierdzenie samoistnego posiadania nieruchomości przez P. S.A., pomimo braku dowodów potwierdzających taki charakter posiadania i istnieniu dowodów na posiadanie zależne;

2. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p."), poprzez niedostrzeżenie niewłaściwego zastosowania przez organy tych przepisów i przyjęcie przez Sąd, że organy dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i zebrały kompletny materiał dowodowego w sprawie, pomimo że nie zostało dowiedzione posiadanie samoistne Spółki ani żadna inna przesłanka podmiotowa, ani również nie została ustalona możliwość wykorzystania nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 pkt I lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak stwierdzenia nadpłaty podatku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Sformułowała również wniosek o uchylenie w całości wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sformułowane w środku zaskarżenia zarzuty pozwalają na identyfikację spornego problemu poddanego kontroli kasacyjnej, a dotyczącego kwestii poprawności opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu skarżącej Spółki, tj. gruntu i zlokalizowanych na nim budynku hali [...] oraz budynku ekspedycji w stacji [...], o łącznej powierzchni 1774,20 m2.

Zauważyć należy, że tożsamy problem prawny, odnoszący się do tego samego podatnika i analogicznych realiów faktycznych był już przedmiotem wypowiedzi orzeczniczej w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 1402/22. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełnej rozciągłości stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu, uznając zarazem za celowe przywołanie przytoczonej w nim argumentacji.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, t.j. ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.

Odnośnie do zarzutów skargi kasacyjnej podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał je w takim zakresie w jakim możliwe było przyporządkowanie uzasadnienia skargi kasacyjnej do zarzutów postawionych w jej petitum. Przypomnieć trzeba, że zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.

W petitum wniesionej skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano ani wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, ani w jaki sposób przepisy te zostały naruszone według skarżącej. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. uznano za niezasadny, a przyjęty w wyroku stan faktyczny, za miarodajny.

Nie zostały też należycie uzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego. Przede wszystkim nie podano jak naruszone przepisy zinterpretował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem skarżącej, powinna być prawidłowa ich wykładnia. Skarżąca przywołuje jako naruszony art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., jednak nie wykazuje w jakim związku naruszenie to odnosi się do treści tych przepisów. Pierwszy z nich definiuje związek nieruchomości z działalnością gospodarczą, drugi definiuje podatnika.

Przywołany w skardze kasacyjnej art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. wskazuje na trzy różne sytuacje, w których ustawodawca definiuje dany podmiot jako podatnika podatku od nieruchomości, jednak autor skargi kasacyjnej ogranicza uzasadnienie jedynie do polemiki z "rozumowaniem" Sądu, który uznał w przyjętym stanie faktycznym, że skarżąca spełnia przesłanki bycia podatnikiem. Wysoki stopień uogólnienia argumentacji skarżącej nie pozwala na odniesienie się przez NSA do jej stanowiska. Brak uzasadnienia prawnego przyjęcia statusu skarżącej odmiennego od przyjętego w zaskarżonym wyroku, nie pozwala na głębszą analizę tego zagadnienia. Przyjęte przez WSA okoliczności świadczące o posiadaniu nieruchomości przez skarżącą nie zostały skutecznie podważone. Nie podważono, że nieruchomości znajdowały się w posiadaniu P., co najmniej od 28 sierpnia 1986r. tj. od daty przekazania tych obiektów do użytkowania, zgodnie z protokołem nr 1081/86, a P. SA wstąpiła we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem było P.

Skarżąca nie dostrzega, że przywołując art. 34 ustawy o komercjalizacji P., WSA opiera się o stwierdzenie, że grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu P., co do których P. nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stały się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego P., natomiast budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stały się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością P. Nie podważa przysługiwania Skarbowi Państwa prawa własności do gruntu; posiadania przez P. w dniu 5 grudnia 1990 r. tego gruntu oraz braku po stronie P. dokumentów o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej. Nie zostało skutecznie podważone uznanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organy podatkowe, zasadnie przyjęły, że P. nabyło z mocy prawa (ex lege) prawa użytkowania wieczystego gruntów opisanych we wniosku. Z ewidencji gruntów wynika, że grunty, na których posadowione są sporne budynki, są własnością Skarbu Państwa, a charakter władania P. S.A. określono jako zarząd. Jednocześnie, co nie zostało odróżnione w skardze kasacyjnej, należy pamiętać, że spornym pozostawało opodatkowanie dwóch budynków, które były przeznaczone do prowadzenia remontów wagonów i procesu ekspedycji, a więc działań mieszczących się w działalności gospodarczej skarżącej, o niewątpliwym statusie przedsiębiorcy. Skarżąca nie wykazuje, by obiekty te mieściły się w sferze działalności, która nie spełnia definicji działalności gospodarczej. W szczególności nie uzasadnia, do czego zdaje się zmierzać, by działalność związaną z budynkami można było zakwalifikować do sfery wykonywania zadań publicznych z zakresu administracji publicznej. Nie wykazuje, by jej status wyłączał ją z grona podatników określonych w art. 3 ust. 1- 3 u.p.o.l. Ocenę swego statusu, odmienną od oceny przyjętej przez WSA, opiera jedynie na ogólnikowym zaprzeczeniu, co nie daje podstaw do głębszej analizy w ramach instancyjnej kontroli sądowoadministracyjnej.

W tak niepodważonym stanie faktycznym sprawy i przy tak sformułowanym zarzucie oraz uzasadnieniu skargi kasacyjnej niezasadnym jest stwierdzenie, że niewłaściwie zastosowano przepisy prawa materialnego, w tym art. 72 § 1 pkt 1 O.p.

Mając na względzie powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach nie rozstrzygnięto z braku stosownego wniosku strony przeciwnej (art. 209 p.p.s.a.).

s. K. Winiarski s. J. Sokołowska s. A. Juszczyk-Wiśniewska