Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2223/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie NSA Alicja Stępień Ewa Kwarcińska /spr./ Protokolant Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. i R. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 19 września 2000 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2223/00

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 30 czerwca 2000 r. Inspektor Kontroli Skarbowej w UKS określił podatnikom U. K. i R. K. wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie 21.925,61 zł wraz z odsetkami w kwocie 8.467,80 zł.

Zdaniem organu I instancji przeprowadzona kontrola w firmie podatnika R. K. (Przedsiębiorstwo A) wykazała szereg nieprawidłowości, które zaskutkowały zaniżeniem dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania polegające na bezpośrednim zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu wydatków o charakterze inwestycyjnym, tj. wydatków, które zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych winny być uwzględnione przy ustaleniu wartości początkowej przyjętych do używania środków trwałych i odnoszone w ciężar kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne. Na łączną kwotę zakwestionowanych kosztów w wysokości 54.814,13 zł złożyły się następujące pozycje:

1) a) kwota 849,32 zł wydatkowana na wykonanie ław pod fundamenty budynku handlowo – biurowego i magazynowego budowanego z przeznaczeniem do wykonywania działalności gospodarczej w T. przy ul. P[...]272/ , [...] 2,

b) kwota 750,- zł wydatkowana na transport pospółki na ul. [...]2,

c) kwota 1.300,- zł wydatkowana na wykonanie przyłącza kanalizacyjnego do budowanego pawilonu handlowego,

d) kwota 4.200,- zł wydatkowana na wykonanie robót montażowych pompy ujęcia wody na terenie budowanego obiektu,

e) kwota 8.816,40 zł wydatkowana w okresie od 01.06. - 31.12.1998 r. na usługi ochrony mienia (obiekty, urządzenia i materiały mieszczące się przy ul. [...] 2);

2) kwota 38.898,14 zł wydatkowana na zakup i zamontowanie kolektora słonecznego i pompy ciepła – uznana przez podatnika za wydatki na cele reklamy publicznej.

W ocenie organu kontroli skarbowej wydatki wymienione w punkcie 1 winny być zaliczone do kosztów wytworzenia przyjętego do używania w dniu 30.04.1999 r. środka trwałego i tym samym do wartości początkowej pawilonu handlowo – usługowego, a wydatki z punktu 2 dotyczące zakupu kolektora i pompy ciepła, z uwagi na fakt wykorzystywania ich na potrzeby własne jednostki, tj. jako źródło ciepłej wody i do ogrzewania pomieszczeń winny być odnoszone w koszty poprzez odpisy amortyzacyjne.

Od decyzji tej pełnomocnik podatników złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie, w części dotyczącej kwoty 19.086,38 zł wraz z odsetkami od tej kwoty i umorzenie w tym zakresie postępowania. W uzasadnieniu odwołania zakwestionowano zasadność wyłączenia przez organ I instancji z kosztów uzyskania przychodów roku 1998 wymienionej powyżej w punkcie 1e) kwoty 8.816,40 zł i w punkcie 2 kwoty 38.898,41 zł.

Poza sporem pozostały zakwestionowane przez Inspektora kwoty wymienione w punktach 1a-d w łącznej wysokości 7.099,32 zł wydatkowane na usługi obce związane z realizacją inwestycji, zaliczone do kosztów wytworzenia środka trwałego. Według pełnomocnika podatników wydatki poniesione na ochronę mienia winny być na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej uznane za koszt uzyskania przychodu, a wydatki na zakup kolektora słonecznego i pompy ciepła jako wydatki reklamowe winny być uznane za koszt na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 13 września 2000 r. uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nie uznania za koszt uzyskania przychodu kwoty 3.868,80 zł dot. wydatków za ochronę mienia za okres od m-ca X do XII 1998 r. i orzekła, że należny podatek za 1998 r. wynosi 90.646,70 zł, zaległość podatkowa – 20.377,60 zł i odsetki za zwłokę – 7.372,80 zł.

I.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków

trwałych (...). Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych tj. odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z odrębnymi przepisami – art. 22 ust. 8 ustawy. Przepisami tymi jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz. 35

z późn. zm.). Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 cyt. rozporządzenia za wartość początkową środków trwałych w razie wytworzenia we własnym zakresie uważa się koszt wytworzenia, na który składają się wartość w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, koszty wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Tym samym wszystkie wydatki poniesione w związku z budową pawilonu do dnia przyjęcia do używania, czyli do dnia 30 kwietnia 1999 r. (dowód OT i protokół z przyjęcia środka trwałego) składają się na koszt wytworzenia tego środka trwałego.

W okresie od lipca do grudnia 1998 roku podatnik ponosił wydatki na ochronę mienia tj. obiektu, urządzeń i materiałów – inwestycji w trakcie realizacji.

Ponieważ podatnik zeznał do protokołu przesłuchania strony z dnia 28.03.2000 r., iż od miesiąca października 1998 roku rozpoczął częściowo prowadzenie działalności gospodarczej w budynkach nie oddanej jeszcze do użytku inwestycji, będącej przedmiotem ochrony przez Firmę B i o fakcie tym pismem z dnia 05.11.1998 r. powiadomił Pierwszy Urząd Skarbowy– Izba Skarbowa na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej uznała, że wydatki poniesione za okres od października do grudnia 1998 roku w wysokości 3.868,80 zł jako związane z prowadzoną już w tym obiekcie działalnością gospodarczą stanowią koszty uzyskania przychodów.

II.

W toku kontroli ustalono, że zamontowane urządzenia są wykorzystywane na potrzeby własne jako źródło ciepłej wody i do ogrzewania pomieszczeń, w których wykonywana jest działalność gospodarcza.

Ustalenia te potwierdził R. K. zeznając do protokołu z dnia 28.03.2000 roku "...urządzenia stanowią również źródło ciepła (ciepłej wody i ogrzewania pomieszczeń) pawilonu handlowo – magazynowego. Innych źródeł ciepła nie posiadamy". Na podstawie ustalonego stanu faktycznego Izba Skarbowa na etapie postępowania odwoławczego odrzuciła – jako niezgodny z rzeczywistością – argument pełnomocnika podatników, iż zainstalowany system nie stanowi głównego i wyłącznego systemu grzewczego wytworzonego obiektu.

Fakt, iż zamontowany system grzewczy oparty jest na nowej technologii na miarę XXI wieku, posiada walory proekologiczne i eksploatacyjne i wysokie parametry techniczne oraz to, że dzięki jego zainstalowaniu dokonano sprzedaży wielu tego rodzaju systemów grzewczych, pozostaje w obowiązującym stanie prawnym bez wpływu na zmianę rozstrzygnięcia.

Z wydatków stanowiących bezpośrednio koszt uzyskania przychodów wyłączone są bowiem wydatki na zakup składników wykorzystywanych na potrzeby własne jednostki, w tym także te służące reklamie, które podlegają odpisom amortyzacyjnym. To, że urządzenia te służą również celom reklamy stanowiąc rodzaj oferty handlowej, nie zmienia faktu, że są niezbędną częścią składową środka trwałego.

W ocenie Izby Skarbowej wartość kolektora słonecznego i pompy ciepła zwiększa koszt wytworzenia i zarazem wartość początkową środka trwałego – pawilonu handlowo biurowego na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 i § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 roku.

Od decyzji tej pełnomocnik podatników złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując na następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez przyjęcie, że wydatki na zakup kolektora słonecznego i pompy ciepła nie stanowią kosztów uzyskania przychodu,

2) naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez przyjęcie, że pełne koszty dozoru i ochrony mienia nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,

3) naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej przez brak podjęcia wszelkich prawem dopuszczonych działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niezbędnego do załatwienia sprawy,

4) naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez brak uzasadnienia przyczyn, dla których nie rozważono argumentów podniesionych przez podatników i odmówiono im wiarygodności

i wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonych decyzji w części dotyczącej kwoty 17.538,37 zł wraz z odsetkami od tej kwoty i umorzenie w tym zakresie postępowania,

- zasądzenie na rzecz skarżących kosztów procesu w wysokości 4.354,- zł.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że orzecznictwo sądów poprzez interpretacje obowiązujących przepisów podatkowych zakreśliło granice dopuszczalnych działań podatników oraz określiło dopuszczalny obszar interwencji organów skarbowych. Rozpatrując problematykę kosztów sprecyzowano parę podstawowych zasad.

Z jednej strony stwierdzono, iż konstrukcja prawna kosztów uzyskania przychodu określona w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tejże ustawy. (vide – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z 05.05.1998 r. SA/Rz 1697/96). Kolejna niekwestionowana zasada wiąże możliwość zaliczenia określonego wydatku w koszty uzyskania przychodu z istnieniem związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem i jego wpływem na powstanie lub zwiększenie przychodu.(vide – np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 25.09.1997 r. I SA/Po 411/97).

O celowości przeznaczenia określonych składników majątkowych do prowadzenia działalności gospodarczej decyduje prowadzący tę działalność.

Organ podatkowy może jedynie zakwestionować określone wydatki jako koszty uzyskania przychodu, stosując kryteria wynikające z przepisów prawa (vide – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 18.06.1997 r. I SA/Łd 537/96).

Analizując zaskarżone decyzje w kontekście przedstawionych wyżej zasad, autor skargi stwierdził, że jej ustalenia nie zostały oparte na faktach ujawnionych w trakcie kontroli i że są sprzeczne z tymi zasadami.

Nie wykazano ani braku związku przyczynowego między poczynionym wydatkiem zaliczonym w koszty reklamy a uzyskanym zwiększeniem przychodów, nie wykazano również podstawy prawnej, która uniemożliwia wydatek na zakup tego rodzaju urządzeń, zaliczyć w poczet kosztów reklamy. Nie wykazano nadto aby ten wydatek nie mógł być zaliczony w koszty uzyskania przychodu w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ skarbowy zobowiązany jest do stosowania obowiązującego prawa, nie jest uprawniony do kreowania pozaprawnych zasad podatkowych.

Zakup urządzeń związany był wyłącznie z koniecznością promowania nowej technologii grzewczej na miarę XXI wieku. W realiach 1998 r. była to całkowicie nowa, na rynku polskim, technologia posiadająca niekwestionowane walory proekologiczne i eksploatacyjne. Była to i nadal jest technologia wymagająca znacznych nakładów ekonomicznych. Aby promować tego typu urządzenie konieczne jest okazanie takiego systemu w trakcie pracy. Klient, którego nakłania się do wydatkowania kilkudziesięciu tysięcy złotych wymaga możliwości naocznego zapoznania się z wszystkimi walorami promowanego systemu grzewczego. Słusznym jest stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej, że reklama służy "rozpowszechnianiu informacji o towarach, ich zaletach, wartościach, miejscu i możliwości ich nabycia". Właśnie temu służyły działania podjęte przez podatnika.

Istotne jest, zdaniem pełnomocnika skarżących, również to, że istnieje ewidentne przełożenie tego wydatku na reklamę na wielkość przychodów będącą następstwem sprzedaży tego rodzaju instalacji. Dzięki zainstalowaniu instalacji w celach reklamowych dokonano sprzedaży wielu tego rodzaju systemów grzewczych co w sposób ewidentny miało wpływ na zwiększenie przychodów. Osiągnięty został w ten sposób założony cel. Istnieje w tym zakresie oczywisty związek przyczynowy. Tego istotnego aspektu sprawy organ kontrolujący nie zbadał i w związku z tym nie dał wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 122 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie znajduje – zdaniem Izby Skarbowej – potwierdzenia ani w zebranym w toku postępowania kontrolnego materiale dowodowym ani w treści wydanych decyzji.

Podatnik czynnie uczestniczył w każdym etapie prowadzonego postępowania, był zapoznany z ustaleniami, pouczony o możliwości składania wyjaśnień i zastrzeżeń oraz o środkach zaskarżenia; rozstrzygnięcie zostało podjęte w oparciu o w pełni wyjaśniony i nie budzący wątpliwości stan faktyczny sprawy, a zebrany materiał dowodowy został poddany rzetelnej analizie i ocenie pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 29 maja 2004 r. pismo procesowe. Wskazał, że kolektory słoneczne wraz z pompami ciepła w opinii Departamentu Standardów, Rejestracji i Informatyki GUS są urządzeniami zakwalifikowanymi do kategorii KRŚT 669 jako pozostałe urządzenia nieprzemysłowe. Stwierdzenie to dotyczy pewnej kategorii urządzeń a nie pojedynczego urządzenia pochodzącego od konkretnego producenta. Krajowy Rejestr Środków Trwałych operuje pojęciami ogólnymi a nie zidentyfikowanymi nazwami producentów konkretnymi wyrobami. Jeżeli więc kolektory słoneczne wraz z pompami cieplnymi zaliczono do pewnej kategorii to zaliczenie to dotyczy wszystkich urządzeń o podobnym przeznaczeniu. Skarżący nie sklasyfikował urządzenia jako środka trwałego, gdyż powód jego zainstalowania nie wynikał z potrzeby ogrzewania pomieszczenia lecz z potrzeby okazania zainteresowania klientom urządzenia w ruchu. Urządzenia te stanowią element niezależny od obiektu na terenie którego je zainstalowano i nie podlega amortyzacji na zasadach stosowanych w stosunku do budynków.

W odpowiedzi na powyższe organ odwoławczy wskazał, iż przywołana klasyfikacja obowiązuje od 1 stycznia 2000 r. Ponadto brak jest dowodów źródłowych w postaci np. prospektu czy instrukcji umożliwiających identyfikację parametrów zakupionego w roku 1998 kolektora słonecznego i pompy ciepła, określonej w fakturze jako CETUS 16S; nie pozwala to na odniesienie się do przedłożonej interpretacji urzędu statystycznego dokonanej w piśmie z dnia 16 października 2001 r. Nawet gdyby przyjąć, że zakwestionowany wydatek dotyczy urządzenia o jakim mowa w ww. piśmie urzędu statystycznego, a więc odrębnego środka trwałego amortyzowanego wg stawki 20% rocznie, to stwierdzenie to nie będzie miało wpływu na wysokość zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym dotyczącym roku podatkowego 1998.

Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153/02, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na jej uwzględnienie, bowiem brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko i wyłącznie z punktu widzenia jej legalności a nie celowości tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).

Do kwestii spornych w tej sprawie należy:

I. wydatek na usługi ochrony mienia – obiektu, urządzeń i materiałów znajdujących się przy ul. [...] w T., gdzie skarżący prowadzili inwestycję w postaci budowy pawilonu handlowego – za okres od dnia 1 czerwca 1998 r. do dnia przyjęcia tego pawilonu do użytkowania tj. do dnia 30 września 1998 r.;

II. wydatek w kwocie 38.898,14 zł na zakup i zamontowanie kolektora słonecznego i pompy ciepła.

Ad. I

Zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych. Wydatki te należą w związku z tym nie do kosztów bezpośrednich a pośrednich; zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy kosztem uzyskania przychodu są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6/97, poz. 35 ze zm.; obowiązujące do 31.12.2000 r.).

Za wartość początkową środków trwałych, w razie wytworzenia ich we własnym zakresie uznaje się koszt ich wytworzenia. Wszelkie uzasadnione wydatki jakie strona skarżąca poniosła w związku z budową pawilonu handlowego w trakcie realizacji inwestycji stanowią koszt wytworzenia tego środka trwałego. Tym samym wydatek skarżących związany z ochroną mienia w trakcie realizacji tej inwestycji zwiększają koszt wytworzenia środka trwałego i wydatek ten winien być odniesiony pośrednio w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne. Podstawę do takich wniosków stanowi dyspozycja § 6 ust. l pkt 2 cyt. Rozporządzenia MF z dnia 17 stycznia 1997 r.

Ad. II

Do kosztów wytworzenia środka trwałego w związku z treścią § 6 ust. l pkt 2 i § 6 ust. 5 cyt. Rozporządzenia należy uznać również wartość kolektora słonecznego i pompy ciepła; wydatki te zwiększają wartość początkową pawilonu handlowo – biurowego oddanego do użytku w dniu 30 kwietnia 1999 r.

A/ Argumentacja strony skarżącej, iż wydatek na zakup ww. urządzeń należy zaliczyć do kosztów reklamy nie zasługuje na jej uwzględnienie.

Zgodnie z wolą ustawodawcy za koszt wytworzenia środka trwałego uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środka trwałego m.in. rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych.

Zamontowane urządzenia tj. kolektor ciepła oraz pompa ciepła służy stronie skarżącej jako źródło ciepłej wody oraz ogrzewa pomieszczenia pawilonu. Nie ma znaczenia dla sprawy, czy urządzenia te stanowią jedyne źródło ciepła w tym pawilonie czy też są źródłem alternatywnym ciepła. Nie jest sporne między stronami, że urządzenia te są wykorzystywane przez skarżących na potrzeby własne. Tym samym brak jest podstawy prawnej do zaliczenia wydatku na zakup ww. urządzeń bezpośrednio w koszt uzyskania przychodu (art. 23 ust. 1

pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W ustalonych przez organ odwoławczy okolicznościach sprawy oraz braku odmiennych dowodów skarżących również nie sposób znaleźć argumenty, które uzasadniałyby odmienne stanowisko. Idąc bowiem takim tokiem rozumowania jakie reprezentowane jest w skardze, za koszt związany z reklamą należałoby uznać koszt budowy całego pawilonu bowiem pawilon ten, jakość i kolor użytych farb i materiałów budowlanych również reklamuje działalność skarżących. Użyte przez ustawodawcę pojęcie reklamy należy jednak rozumieć jako rozpowszechnienie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwości nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś. Wbrew stanowisku skarżących skarżący nie wykazali, iż wydatek ten ponieśli w celu osiągnięcia przychodu. Ponadto o publicznym charakterze działania reklamy można mówić wtedy, gdy działanie to występuje w miejscu dostępnym dla wszystkich, jawnie; należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 13 lutego 1998 r. w sprawie I SA/Gd 1228/96, że element publiczności reklamy oznacza jej wyjście poza miejsce działalności gospodarczej, a nie dostępność reklamy w tym miejscu dla kręgu potencjalnych klientów.

B/ Po wtóre: stwierdzenie, iż zakwestionowany wydatek dotyczy odrębnego środka trwałego nie ma wpływu na wysokość zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym dotyczącym roku podatkowego 1998, co jest przedmiotem niniejszej sprawy. Poza sporem jest bowiem fakt, iż skarżący nie zakwalifikował kolektora i pompy do środków trwałych i nie ujął tych urządzeń w ewidencji środków trwałych w roku 1998. Zgodnie z dyspozycją § 7 ust. 7 Rozporządzenia Ministra finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) odpisów amortyzacyjnych od ujawnionych środków trwałych nie objętych dotychczas ewidencją lub wykazem, dokonuje się począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji lub wykazu co w tej sprawie oznacza, iż nie w roku 1998.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/02, poz. 1270) skargę oddalił.