Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 23/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżąca – P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie rezerwacji częstotliwości przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o podniosła, że bezpośrednim skutkiem wykonania decyzji jest faktyczne umożliwienie T. dysponowania częstotliwością radiową w zakresie 1800 MHz w ramach wykonywanej przezeń działalności telekomunikacyjnej, co pozwala tej spółce formułować oferty detaliczne oraz konstruować jej strategię rynkową z uwzględnieniem możliwości wykorzystania tej częstotliwości, a tym samym, wzmacnia jej pozycję rynkową w stosunku do jej konkurentów (w tym skarżącej). Odwołując się do specyfiki decyzji rezerwacyjnej, to jest faktu, że jej przedmiotem jest przyznanie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego uprawnienia do wykorzystywania w jego działalności szczególnego dobra, jakim jest widmo radiowe w określonym zakresie wskazała, iż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny, skutki jej wykonania będą niezwykłe trudne do odwrócenia. W ocenie skarżącej, fakt bezpodstawnego uzyskania przewagi konkurencyjnej przez jednego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, będącego adresatem decyzji rezerwacyjnej, w stosunku do innych przedsiębiorców, którzy bezskutecznie ubiegali się o uzyskanie tej samej rezerwacji częstotliwości oraz okoliczność uzyskania przez beneficjenta takiej decyzji określonych korzyści w związku z dysponowaniem widmem radiowym w danym okresie, w szczególności poprzez możliwość zmiany zakresu i technicznych warunków świadczonych usług, a w konsekwencji - pozyskiwania nowych abonentów jest skutkiem bardzo trudnym do zwymiarowania i nie sposób go zniweczyć poprzez zwrot jakichkolwiek świadczeń na rzecz dyskryminowanych i poszkodowanych konkurentów tego podmiotu, czy też w inny sposób wynagrodzić im zaburzenia równoprawnej konkurencji na rynku usług telekomunikacyjnych, związanego z wykonaniem wadliwej (następczo uchylonej) decyzji rezerwacyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ odwołując się do obszernego stanowiska, zawartego w zaskarżonej decyzji, a dotyczącego wniosków skarżącej oraz uczestnika postępowania o wstrzymania wykonania decyzji pierwszej instancji, uznał zawarty w skardze wniosek za pozbawiony podstaw i nie zasługujący na uwzględnienie. Organ zauważył przy tym, że wydanie decyzji służyło rozwojowi konkurencji, gdyż przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia grupa powiązanych osobowo spółek, do której należy skarżąca, kontrolowała 60,33% zasobów pasma 1800 MHz, tj. pasma, którego dotyczyła zaskarżona decyzja.

W wykonaniu zarządzenia Sądu z 5 lutego 2016 r. odpis skargi wraz z zawartym w jej treści wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji doręczono pozostałym uczestnikom postępowania w celu zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku.

Pismem z 22 lutego 2016 r. T. SA wniosła o oddalenie wniosku wskazując, iż w jej ocenie, obowiązywanie decyzji nie stanowi przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Wstrzymanie wykonania decyzji pozbawiłoby ją możliwości korzystania z przyznanych uprawnień oraz doprowadziłoby do pozbawienia ponad 15 milionów abonentów T. możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych z wykorzystaniem częstotliwości 1800 MHz, do których uprawnienie nabyła na podstawie zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 22 lutego 2016 r. S. SA wniosła o uwzględnienie skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w całości, w tym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści pisma wskazała, iż wykonywanie przez T. decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I Instancji niesie ze sobą ryzyko spowodowania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków dla niej, skarżącej jak również pozostałych uczestników rynku konkurujących z T. oraz dla interesu publicznego. Podkreśliła, iż mocą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I Instancji T. został przyznany przez Prezesa UKE, pakiet bardzo cennych dla rynku telekomunikacyjnego częstotliwości z Bloku D, i co ważne T. otrzymała go w sposób niezgodny z obowiązującym prawem. Zdaniem uczestnika postępowania, stan ten niesie ze sobą realne i o dużych rozmiarach zagrożenie znacznego pogorszenia sytuacji konkurencyjnej innych uczestników rynku telekomunikacyjnego w relacjach gospodarczych z T., która w sposób niezgodny z prawem uzyskała możliwość wykorzystywania ww. częstotliwości. Tym samym, T. w sposób niezgodny z prawem uzyskała ogromną przewagę konkurencyjną nad innymi uczestnikami rynku telekomunikacyjnego, wynikającą z dysponowania bardzo istotnym zasobem częstotliwości, poprzez możliwość wypromowania swoich nowych usług świadczonych w oparciu o częstotliwości z Bloku D, przejmowania klientów S. SA i ograniczania obszaru i zakresu działania S. SA. Straty, które S. SA z tego tytułu poniosła i które cały czas ponosi (w tym między innymi wynikające z utraconych korzyści) będą niemożliwe do odrobienia. Brak wstrzymania wykonania decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji spowoduje ponadto, że Prezes UKE podnosić będzie w sprawie o stwierdzenie nieważności przetargu argument konieczności zapłaty ogromnego odszkodowania i ochrony praw nabytych T. Zdaniem uczestnika, wadliwe działanie Prezesa UKE zostałoby nagrodzone i stanowiło negatywny bodziec do powtarzania w przyszłości podobnego schematu. Interes publiczny wymaga, aby już rozpoczęte i warte około 9 MLD PLN procedury nie były prowadzone przez Prezesa UKE w analogicznym trybie, powodującym, że kontrola sądowa staje się fikcją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jakimi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej (NSA [w:] postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1830/12). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (NSA [w:] postanowienie NSA z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (vide: Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku poza przytoczeniem treści art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (NSA [w:] postanowienie NSA z 8 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 145/13, postanowienie NSA z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 294/11).

Obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie jej wykonania mogłoby narazić stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: NSA [w:] postanowienie NSA z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 605/13).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku jako bezpośredni skutek wykonania zaskarżonej decyzji wskazała umożliwienie T. dysponowania częstotliwością radiową w zakresie 1800 MHz w ramach wykonywanej przezeń działalności telekomunikacyjnej, co pozwala tej spółce formułować oferty detaliczne oraz konstruować jej strategię rynkową z uwzględnieniem możliwości wykorzystania tej częstotliwości, a tym samym, wzmacnia jej pozycję rynkową w stosunku do jej konkurentów. Powyższe pozwala przyjąć, iż jako przesłankę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała ryzyko wyrządzenia szkody w postaci wzrostu przewagi T. S.A. na rynku telekomunikacyjnym względem konkurentów, a co za tym idzie zaburzenie równoprawnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Wskazując powyższe skarżąca nie poparła swojego stanowiska dokumentacją obrazującą, w jaki sposób uzyskanie rezerwacji częstotliwości z zakresu pasma 1800 MHz pozwoli T. S.A. na uzyskanie przewagi konkurencyjnej, w jakim rozmiarze przewaga ta zostałaby osiągnięta i czy jej charakter z uwagi na rozmiar należałoby uznać za trwały bądź trudny do odwrócenia.

W ocenie Sądu również dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy nie pozwoliła na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do podnoszonej przez strony kwestii wadliwości zaskarżonej decyzji, zaznaczyć należy, że nawet jej potencjalna wadliwość nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.