Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 73/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 259, art. 260 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 1 kwietnia 2016r., sygn. akt III SA/Wa 73/16 o odmowie przyznania A. S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015r., nr [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. postanawia utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 kwietnia 2016r. sygn. akt III SA/Wa 73/16


UZASADNIENIE

Skarżąca A.S. wniosła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w związku z obciążeniem emerytury przez urząd skarbowy sytuacja materialna jej i małżonka uległa znacznemu pogorszeniu. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i nie posiada żadnego majątku.

Na wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przedstawiła zeznania podatkowe swoje i męża, z których wynika, że w 2015r. osiągnęła dochód w kwocie 35.210,40 zł (34.758,92 zł w 2014r.), a jej mąż dochód w kwocie 55.501.08 zł (54.996,36 zł w 2014r.). Skarżąca przedstawiła również zawiadomienia o zajęciu świadczeń emerytalnych oraz odcinki emerytur swoje i męża. Z odcinków tych wynika, że Skarżąca otrzymywała emeryturę w kwocie 2420,58 zł, a po zajęciu otrzymuje kwotę 1.685,53 zł, natomiast jej mąż otrzymywał emeryturę w kwocie 3.786,29 zł, a po zajęciu otrzymuje 2.628,52 zł. Ponadto Skarżąca wyjaśniła, że nie posiada rachunków bankowych i nie korzysta z pomocy społecznej. Do kosztów miesięcznego utrzymania Skarżąca zaliczyła opłaty na: energię elektryczną – 1.000 zł, podatek od nieruchomości – 60 zł, radio i telewizor – 130 zł, śmieci – około 60 zł, ubezpieczenie domu – 55 zł, leki – 300-400 zł, telefon – około 100 zł.

Postanowieniem z 1 kwietnia 2016r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego należnego w sprawie. Referendarz sądowy podkreślił, że Skarżąca wraz mężem posiadają stałe źródło dochodów z tytułu emerytur. Świadczenia te wprawdzie zostały zmniejszone wskutek zajęcia przez urząd skarbowy, jednakże porównując kwotę dochodów z miesięcznymi kosztami jakie Skarżąca i jej mąż ponoszą, referendarz sądowy uznał, że Skarżąca jest w stanie wygospodarować kwotę 574 zł na poniesienie wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 12 kwietnia 2016r. Skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wobec wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, złożony przez Skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) dalej powoływana jako "P.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. – art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658).

W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu zaskarżone sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2016r. wydane zostało prawidłowo, w poprawnie ustalonym stanie faktycznym.

Referendarz sądowy słusznie zauważył bowiem, że Skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie uiścić kwoty 574 zł tytułem wpisu od skargi. Zdaniem Sądu powyższa konkluzja jest prawidłowa.

Stwierdzić należy, że zasadnie zważono w zaskarżonym postanowieniu, iż Skarżąca wraz mężem posiadają stałe źródło dochodów z tytułu emerytur. Świadczenia te wprawdzie zostały zmniejszone wskutek zajęcia przez urząd skarbowy, jednakże porównując kwotę dochodów z miesięcznymi kosztami jakie Skarżąca i jej mąż ponoszą, należało uznać, że Skarżąca jest w stanie wygospodarować kwotę 574 zł na poniesienie wpisu sądowego od skargi.

Referendarz słusznie zauważył, że z wyliczenia przedstawionego przez Skarżącą wynika, iż tytułem emerytury po odliczeniu kwoty zajęcia otrzymuje 1.685,53 zł, natomiast jej mąż również po odliczeniu kwoty zajęcia otrzymuje emeryturę w wysokości 2.628,52 zł. Łączny zatem dochód małżonków wynosi 3.614,05 zł. Natomiast miesięczne wydatki Skarżąca określiła na kwotę 2.705 zł.

Zauważyć ponadto należy, że Skarżąca także na etapie sprzeciwu nie przedstawiła argumentacji (ani nie załączyła wspierających tą argumentację dokumentów), która mogłaby skutecznie podważyć ocenę wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy, dokonaną w zaskarżonym postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2016r.

Z tego też względu skonstatować należy, iż Skarżącej prawidłowo i zasadnie odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca nie spełniła bowiem przesłanek przyznania prawa pomocy wynikających z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 259 i art. 260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.