Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 1092/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3 oraz  art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi O. V. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 października 2024 r. O. V. (dalej: strona skarżąca), działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w sprawie dotyczącej wniosku strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę złożonego przez stronę skarżącą w dniu 16 lutego 2024 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 22 listopada 2024 r., przy piśmie z dnia 27 listopada 2024 r., Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od wywiedzionej skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to zostało skutecznie doręczone na wskazany w skardze adres pełnomocnika strony skarżącej do doręczeń w dniu 29 listopada 2024 r. (k. 24 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 6 grudnia 2024 r. (piątek).

W piśmie z dnia 29 listopada 2024 r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę.

Ponadto pismem z dnia 30 grudnia 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w sprawie ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Dołączone bowiem do skargi pełnomocnictwo obejmowało bowiem umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej w sprawie ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania zaświadczenia (k. 6 akt sądowych). Na usunięcie wskazanego braku zakreślono wzywanemu termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 7 stycznia 2025 r. (k. 28 akt sądowych).

W zakreślonym pełnomocnikowi strony skarżącej terminie brak formalny skargi w postaci przedłożenia pełnomocnictwa, zawierającego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi w sprawie ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, nie został uzupełniony. Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 8 stycznia 2025 r. podtrzymał oświadczenie o cofnięcie skargi (k. 29 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.

Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.

Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W wymaganym terminie skarga nie została opłacona, natomiast w piśmie z dnia 29 listopada 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę.

Ponadto zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Pozwala to na konwalidacje stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi.

Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. Dotyczy to również sytuacji gdy przedmiot skargi nie został objęty dołączonym do skargi, jako pisma procesowego, pełnomocnictwem.

Wobec nieprzedłożenia wraz z wniesioną skargą pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej w sprawie ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do przedłożenia w/w pełnomocnictwa. Jak wskazano wyżej, pełnomocnik strony skarżącej został skutecznie wezwany do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej w przedmiocie, w jakim została wniesiona skarga. Wezwanie w tym zakresie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi w dniu 7 stycznia 2025 r. (wtorek), zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał w dniu 14 stycznia 2024 r. (wtorek). Termin ten upłynął bezskutecznie. Pełnomocnik w piśmie z dnia 8 stycznia 2025 r. podtrzymał oświadczenie, zawarte w piśmie z dnia 29 listopada 2024 r., o cofnięciu skargi.

W związku z powyższym, ponieważ w zakreślonym terminie pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do działaniu w imieniu strony skarżącej ze skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, należało skargę odrzucić.

Odnosząc się do zawartego w piśmie z dnia 29 listopada 2024 r., podtrzymanego w piśmie z dnia 8 stycznia 2025 r., oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi należy wskazać, że oświadczenie to mogło doprowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jedynie w przypadku postępowania, które zostało skutecznie wszczęte. Wskazać w tym kontekście trzeba, że skuteczność wszczęcia postępowania sądowego uwarunkowana jest stwierdzeniem, że skarga nie zawiera braków, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu.

W przedstawionych okolicznościach faktycznych wniesiona skarga jest dotknięta brakiem fiskalnym oraz brakiem formalnym. Brak opłacenia skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Natomiast okoliczność dotknięcia skargi brakiem formalnym, którego strona mimo skierowanego do niej wezwania nie uzupełniła w zakreślonym jej terminie, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z tego względu, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.