Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 17/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 2, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2024 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 listopada 2022 r. I. stwierdza, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 6 listopada 2022 r.; II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu do załatwienia wniosku; IV. przyznaje od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.200 (tysiąc dwieście) złotych; V. oddala dalej idącą skargę; VI. zasądza od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 6 listopada 2022 r. W. G. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu (dalej: organ) z żądaniem udostępnienia informacji w postaci "planu urządzania lasów dla oddziałów [...], [...], [...], [...] na lata 2022 – 2031 w Nadleśnictwie Miękinia, Leśnictwo K., Powiat Średzki, Gmina Miękinia, obręb G.".

Pismem z 6 grudnia 2023 r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej na ww. wniosek wskazując, że od dnia jego wniesienia organ (pomimo upływu roku) nie podjął żadnych czynności w sprawie. Jednocześnie skarżący wskazał, że w IV kwartale 2023 r. Lasy Państwowe rozpoczęły prace leśne w oddziale [...], którego dotyczył wniosek. Skarżący w skardze wniósł o:

1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku,

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności mającej charakter rażącego naruszenia prawa;

3. przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej;

4. wymierzenie organowi grzywny;

5. zasądzenie kosztów postępowania.

Pismem z 18 grudnia 2023 r. organ wskazał, że w odpowiedzi na wniosek z 6 grudnia 2022 r. przesłano skarżącemu plik PUL Nadleśnictwo – Miękinia – op_13-17-1_cz 2.pdf zawierający dane, o które skarżący wnioskował. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, że na stronie BIP Nadleśnictwo Miękinia (podobnie jak na stronach BIP wszystkich nadleśnictw RDLP we Wrocławiu) publikowane są aktualne Plany Urządzania Lasu tych nadleśnictw. Wskazano, że plan PUL Nadleśnictwa Miękinia na lata 2022 – 2031 dostępny jest w BIP od 14 września 2022 r. w zakładce: Co robimy/Plan Urządzenia lasu: https://www.gov.pl/web/nadleśnictwo-miekinia/plan-urzadzania-lasu2, a wskazane oddziały [...], [...], [...], [...] opublikowane są w części: Opisy taksacyjne lasu - obręb Miękinia cz.2 (plik op-13-17-1_cz2.pdf).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż w ocenie organu skarga jest niedopuszczalna (brak ponaglenia), ewentualnie zaś o jej oddalenie. Organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz.1664), dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem wniesionej w sprawie skargi jest bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu (dalej: organ) polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, żądanych przez niego we wniosku z 6 listopada 2022 r. informacji w postaci "planu urządzania lasów dla oddziałów [...], [...], [...], [...] na lata 2022 – 2031 w Nadleśnictwie Miękinia, Leśnictwo K., Powiat Średzki, Gmina Miękinia, obręb G.".

Na wstępie wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18;).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Z treści przywołanych przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślenia również wymaga, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą Sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie (dalszej) oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie za okoliczność niesporną należało uznać, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu będący adresatem wniosku należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, albowiem mieści się w katalogu podmiotowym z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 32 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U z 2024 r., nr 530) Lasy Państwowe jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzania mieniem. W skład Lasów Państwowych wchodzą natomiast następujące jednostki organizacyjne: Dyrekcja Generalna Lasów państwowych, regionalne dyrekcje Lasów Państwowych, nadleśnictwa, inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 32 ust. 2 ustawy). Plany urządzania lasów, o których mowa w art. 18 ustawy, sporządza się zaś dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa (art. 19 ust. 1 ustawy), na zlecenie i koszt Lasów Państwowych (art. 21 ust. 1 ustawy).

Nie jest również w żaden sposób kwestionowane, że informacje których udostępnienia domagał się skarżący spełniają kryteria informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił Dyrektorowi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, o której udostępnienie wnioskował w piśmie z 6 listopada 2022 r. Wskazał, że od dnia złożenia wniosku (6 listopada 2022 r.) do dnia wniesienia skargi do Sądu (11 grudnia 2023 r). - a zatem przez okres roku - organ nie podjął jakichkolwiek czynności mających na celu rozpoznania wniosku.

Z powyższym twierdzeniem nie zgodził się natomiast adresat wniosku podnosząc, że po pierwsze skarga z uwagi na brak wniesienia ponaglenia jest niedopuszczalna i już jako taka winna ulec odrzuceniu. Po wtóre wskując, że skoro wnioskowana przez skarżącego informacja została umieszczona na BIP, to organ zwolniony jest od ponownego udostępniania tej informacji na wniosek. Organ podkreślił również, iż ostatecznie w piśmie z 18 grudnia 2023 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek, we wnioskowanym zakresie.

W ocenie Sądu, pomimo przesłania skarżącemu pisma z 18 grudnia 2023 r., wniesiona skarga - wbrew twierdzeniom organu - zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się - poza wyjątkami wskazanymi w ustawie (na przykład art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) - w trybie unormowanym w k.p.a. (wyrok NSA z dnia 24.05.2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z 6 grudnia 2007 r., sygn. II SAB/Bd 19/07). Z tych względów m. in. skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (wyrok NSA z 22 marca 2028 r., I OSK 2453/16). Tym samym zarzut o niedopuszczalności skargi – z powodu braku ponaglenia – należy uznać za bezzasadny.

Dalej przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią przywołanego wyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z brzmienia tych przepisów wynika zatem wprost, iż co do zasady przewidziany prawem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek wynosi 14 dni od daty jego złożenia. Przewidziana przez ustawodawcę możliwość wydłużenia tego terminu, maksymalnie do 2 miesięcy, odnosi się natomiast do sytuacji, w której w zaistniałe na tle konkretnej sprawy okoliczności, np.: nieprecyzyjne sformułowanie treści wniosku, jego wielowątkowość, czy też występujące wątpliwości, co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną, uniemożliwiają rozpatrzenie żądania w terminie 14 dni. Przy czym (co istotne w sprawie) w tym przypadku organy administracji zobowiązane są przed upływem 14 dniowego terminu, poinformować wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz wskazać nowy termin rozpatrzenia wniosku, nie dłuższy niż 2 miesiące (wyroki NSA z 14 października 2021 r., III OSK 3448/21; z 16 grudnia 2022 r., III OSK 1578/21; wyrok WSA w Olsztynie z 6 kwietnia 2023 r., II SAB/Łd 15/23).

Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, iż wniesiony 6 listopada 2022 r. wniosek skarżącego nie został rozpoznany w ustawowym 14 dniowym terminie. Jednocześnie organ, przed upływem 14 dniowego terminu, nie informował skarżącego o jakichkolwiek okolicznościach uniemożliwiających udzielenia żądanej informacji w w/w terminie, jak i nie zakreślił terminu, w którym wniosek zostanie rozpatrzony. Tym samym późniejsze podjęcie działań przez organ - po upływie roku i już po wniesieniu skargi na bezczynność - nie wyłącza zasadności stawianego temu organowi zarzutu bezczynności i możliwości dokonania merytorycznej oceny tego zarzutu przez sąd administracyjny (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19).

Odnosząc się dalej do udzielonej skarżącemu w dniu 18 grudnia 2023 r. informacji, iż żądane przez niego dane są zamieszczone pod wskazanym adresem strony internetowej BIP Nadleśnictwa Miękinia (podobnie jak na stronach BIP wszystkich nadleśnictw RDLP we Wrocławiu) wskazać należy, iż pismo informujące o odrębnym trybie dostępu do żądanej informacji, stanowi co do zasady, dopuszczalną prawem formę rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Tryb wnioskowy jest bowiem przewidziany dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub w portalu danych, co wynika z treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten wprowadza tzw. negatywną klauzulę wnioskowego trybu udzielania informacji, co skutkuje tym, iż w sytuacji ujawnienia żądanej informacji w sposób określony w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., organ jest zobowiązany do poinformowania, w terminie 14 dni, o powyższym fakcie stronę wnioskującą, wraz z dokładnym wskazaniem adresu internetowego, pod którym się ona znajduje. Przy czym, co wymaga podkreślenia, ta forma załatwienia wniosku jest uznana za skuteczną jedynie wtedy, gdy została uczyniona w terminie, a wszystkie objęte wnioskiem informacje są dostępne pod wskazanym adresem internetowym BIP organu zobowiązanego, w dacie poinformowania o tym stronę wnioskującą. Wskazać również należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w takiej sytuacji organ zobowiązany jest wskazać, gdzie dokładnie zamieszczono określone dane tak, aby strona mogła bez problemu je odnaleźć. W tym celu powinien ujawnić nie tylko adres strony BIP, ale także oznaczyć dokładnie zakładki, czy też podać dokładny adres internetowy podstron, na których umieszczono poszczególne informacje, a także dokładną ścieżkę dostępu do informacji (wyrok WSA w Białymstoku z 26 kwietnia 2023 r., II SAB/Bk 27/23; wyrok WSA w Warszawie z 19 grudnia 2019 r., II SAB/Wa 687/19; wyrok WSA w Olsztynie z 5 października 2023 r., II SAB/Ol65/23; wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2023 r., II SAB/Wr 263/23).

W sprawie wskazano wprawdzie skarżącemu adres strony BIP Nadleśnictwa Miękinia na której publikowane są aktualne Plany Urządzania Lasu, aczkolwiek uczyniono to dopiero w piśmie z 18 grudnia 2023 r., a zatem bezspornie z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bo po upływie roku od daty złożonego wniosku udzielenie informacji publicznej (6 listopada 2022 r.). Ponadto, na marginesie należało również wskazać, że choć w piśmie tym podano zakładkę (Co robimy/Plan Urządzenia lasu: https://www.gov.pl/web/nadleśnictwo-miekinia/plan-urzadzania-lasu2 oraz część: Opisy taksacyjne lasu -obręb Miękinia cz. 2 (plik op-13-17-1_cz2.pdf)), to jednak z uwagi na obszerność przywołanego dokumentu (528 str.), należałoby również dookreślić strony (poprzez ich konkretne wskazanie tj. 266-267), na których znajdują się informacje w zakresie żądanym przez skarżącego we wniosku (oddziały [...], [...], [...], [...]). Podkreślenia bowiem wymaga, że nie wystarczy samo wskazanie strony BIP przez organ. Organ zobligowany jest bowiem do dokonania szczegółowej selekcji zawartych informacji na stronie pod kątem żądania zawartego we wniosku.

Reasumując, Sąd stwierdził, iż wobec bezspornego przekroczenia przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stawiany organowi zarzut bezczynności należy uznać za uzasadniony (pkt I sentencji wyroku). Jednocześnie, w przedstawionych okolicznościach sprawy, Sąd stwierdził, iż bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). W tym zakresie wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to, co wymaga wyeksponowania, musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; wyrok WSA w Łodzi z 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16). W ocenie Sądu nierozpoznanie wniosku skarżącego przez okres roku (zamiast poinformowania skarżącego, w ustawowym terminie 14 dni od daty złożeniu wniosku, o udostępnieniu żądnych przez niego informacji na stronie internetowej BIP) uzasadnia przypisanie stwierdzonej bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa.

Z uwagi natomiast na fakt, że organ na dzień wyrokowania tak de facto zakończył sprawę z wniosku skarżącego (pismem z 18 grudnia 2023 r., a zatem pismem przesłanym skarżącemu już po wniesieniu skargi), postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie do dokonania czynności, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1. 200 zł (pkt IV sentencji wyroku), czyniąc zadość złożonemu w tym zakresie przez skarżącego wniosku w skardze. Wysokość przyznanej sumy nie przekracza, zdaniem Sądu, granic uznania.

W ramach przysługujących kompetencji (Sąd "może"), Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny (pkt V sentencji wyroku). Sąd podziela bowiem pogląd, iż "środki wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane z rozwagą, a więc w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa" (wyrok z 26 listopada 2020 r., sygn. akt I SAB/Łd 13/20). Skoro w rozpoznawanej sprawie postępowanie z wniosku zostało tak de facto zakończone (już po wpłynięciu skargi do Sądu - pismem z 18 grudnia 2023 r.), to Sąd uznał, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a., gdyż nie może być już mowy o pełnieniu przez grzywnę funkcji dyscyplinującej.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt VI sentencji wyroku). Na kwotę kosztów składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł.