Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 739/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1ust. 2, art. 2 ust. 3-5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1a, art. 90 ust. 1a, art. 91
journal: Dz.U. 2019 poz 847
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
article: art. 121 par. 1, art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 11, art. 106 par. 3 i 5, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez zezwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 sierpnia 2022 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej: "organ II instancji",

"organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia 16 maja 2022 r., nr [...], którą nałożono na R. T. karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji, w lokalu

przy ul. [...] w S., na pięciu jednostkach komputerowych.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał

art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 t.j. ze zm.; dalej: "O.p."), art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1

lit. a i lit. c, art. 5 ust. 1, ust. 1a i ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada

2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2019.847 t.j. ze zm.; dalej: "u.g.h.").

Organ II instancji przedstawił stan faktyczny, w którym wskazał, że 29 września 2019 r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. podjęli czynności procesowe w lokalu przy ul. [...] w S., oznaczonym jako "[...]", w toku których ujawnili pięć jednostek komputerowych o nazwach i numerach: [...] wraz z komputerem sterującym i routerem. Wobec tego, że przeprowadzony eksperyment procesowy z odtworzenia gier na ww. urządzeniach ujawnił, że gry wypełniały definicję gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., a lokal, w którym ujawniono automaty, nie posiadał statusu legalnego ośrodka gier, przedmiotowe urządzenia komputerowe wraz z jednostkami peryferyjnymi, a także pieniądze przeznaczone

na wypłaty, funkcjonariusze zatrzymali jako dowód rzeczowy w sprawie. Podjęte przez funkcjonariuszy czynności z odtworzenia przebiegu gier zostały udokumentowane protokołem eksperymentu procesowego (dodatkowo kamerą na płycie DVD-R), protokołem przeszukania oraz protokołem oględzin zewnętrznych zatrzymanych urządzeń.

Ponadto, w trakcie wykonywanych czynności, funkcjonariusze przesłuchali w charakterze świadków, na okoliczność urządzania gier na automatach, zastanych w lokalu: pracownika zatrudnionego do obsługi urządzeń i graczy - N. L. (obywatela [...]) oraz graczy - W. C. i D. R., a także pełnomocnika osób, które wynajęły ten lokal - R. B.. Z czynności przesłuchania sporządzili następnie protokoły. Z protokołu przesłuchania R. B. wynikało, że działalność w lokalu prowadziła M. Spółka z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "spóła M. "), w imieniu której umowę najmu podpisał niejaki "R. ". Wszystkie przesłuchane osoby zeznały ponadto, że w miejscu tym prowadzona była działalność hazardowa.

Dowody pozyskane i wytworzone w ramach czynności procesowych zostały następnie przekazane do komórki dochodzeniowo-śledczej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S..

Finansowy organ postępowania przygotowawczego kontynuował czynności procesowe i ustalił, że najemcami, od Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S., lokalu mieszczącego się przy ul. [...] w S. były: K. B. i A. B., na podstawie umowy najmu z 30 listopada 1990 r. (z aneksem). Ustalił także, że lokal ten następnie został oddany w podnajem 13 kwietnia 2019 r. spółce M.. Pod umową widniał podpis "R. A.", złożony w imieniu podnajemcy.

Z kolei umowa na sprzedaż energii elektrycznej do tego lokalu została zawarta 25 marca 2019 r. pomiędzy E. S.A. a R. Spółką z o.o. z siedziba w K. (dalej: "spółka R."). Z upoważnienia nabywcy, podpis pod nią złożył R. T. (dalej także: "Strona", "Skarżący"), który również podał w tejże umowie numer telefonu do celów kontaktowych ze spółką R..

Ustalono także, że N. L. - zatrudniony do obsługi graczy i urządzeń do gier, posiadał umowę zlecenia zawartą 11 lipca 2019 r., w której zleceniodawcą była spółka M. i na której widniał podpis "R. A.".

Ponadto w sprawie urządzania gier na automatach przesłuchano wynajmujące lokal - K. B. i jej córkę A. B.. Po okazaniu im tablicy rozpoznawczej ze zdjęciami czterech osób, wskazały one na podobiznę Strony, jako

tej osoby, z którą miały kontakt podczas oględzin lokalu i podpisaniu umowy o jego najem. Ustalono również, że zatrzymany 24 września 2019 r., w wyniku przeszukania lokalu, router Huawei posiadał kartę SIM, której abonentem była spółka R..

W dniu 25 października 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. (dalej: "organ I instancji") sporządził akt oskarżenia,

m.in. wobec R. T. (dla którego nie ustalił adresu pobytu w Polsce),

o to, że w okresie od 13 kwietnia do 24 września 2019 r., w lokalu przy ul. [...] w S., prowadził grę na automatach wbrew art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h.

Następnie, po ustaleniu adresu do doręczeń w kraju, postanowieniami z dnia 14 marca 2022 r., organ I instancji wszczął wobec Strony postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych

bez zezwolenia oraz włączył do tego postępowania materiał dowodowy zgromadzony w ramach czynności przygotowawczych.

Decyzją z 16 maja 2022 r., organ I instancji wymierzył Stronie karę pieniężną w kwocie [...]zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia w lokalu przy ul. [...] w S., na wskazanych w tej decyzji pięciu jednostkach komputerowych.

Pismem z 3 czerwca 2022 r., Strona złożyła odwołanie od decyzji organu

I instancji, w którym podniosła zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 1-4 i art. 90 ust. 1a u.g.h. oraz art. 122 w zw. z art. 187 O.p. i wniosła o uchylenie tej decyzji w całości

i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie - uchylenie tej decyzji w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołania Strona wskazała, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający, aby można było uznać ją za urządzającego gry na automatach. Organ I instancji nie stwierdził bowiem, aby podejmowała ona aktywne działania, które skutkowały zorganizowaniem przedsięwzięcia, w tym czerpała zyski z przychodów generowanych przez automaty. Z dokumentów zgromadzonych w tej sprawie wynika, że to spółka M. wynajęła lokal, a zatem to ona, jako osoba prawna, jest stroną tej czynności. Samo ustalenie, że Strona działała z upoważnienia spółki M. powinno skutkować uznaniem podejmowanych działań wyłącznie na ryzyko i odpowiedzialność tej spółki. Podobnie wyglądają działania podejmowane w imieniu

i na rzecz spółki R.. Strona zauważyła także, że organ I instancji w żaden sposób nie miarkował wysokości kary, w tym nie uwzględnił skali prowadzonej działalności i czasu jej trwania.

Opisaną na wstępie decyzją z 17 sierpnia 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ II instancji przywołał regulacje prawne związane z grami na automatach, przedstawił ustalenia faktyczne, dokonał oceny przesłanek gry na automatach w zestawieniu z ustalonymi faktami, odniósł się do kwestii urządzania gier na automatach oraz przedstawił swoje stanowisko co do zarzutów odwołania.

Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj.: protokołu eksperymentu procesowego z 24 września 2019 r., zapisu czynności oględzin dokonanego na płycie DVD-R oraz z protokołu oględzin rzeczy - zewnętrzny

z 25 września 2019 r., protokołów z przesłuchania w charakterze świadków:

N. L., D. R. i B. K., organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do pięciu ujawnionych w kontrolowanym lokalu jednostek spełnione zostały wymogi definicji gry na automatach, o której mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., albowiem:

1. Przedmiotowe jednostki były to urządzenia elektroniczne - komputerowe, podłączone do Internetu. Urządzenia były bowiem wyposażone w monitor, klawiaturę i myszkę sterującą oraz były podłączone do jednego komputera centralnego połączonego z routerem i rejestratorem internetowym. Prawidłowe działanie urządzeń wymagało podłączenie ich do sieci Internet, a obsługą graczy i urządzeń zajmował

się zatrudniony w tym celu pracownik.

2. Gry na urządzeniach prowadzone były przez sieć Internet, a wygranymi w nich były rzeczy (wygrana w postaci punktów kredytowych, za które można było podjąć kolejną grę) jak i pieniądze (wypłata gotówkowa dokonywana przez pracownika obsługi).

3. Gry na urządzeniach miały charakter losowy. Gracz nie był bowiem w stanie przewidzieć wyniku gry ani na niego wpłynąć. Decyzji gracza pozostawiono jedynie wybór określonej gry, stawki, jak również momentu jej rozpoczęcia, bez możliwości jego dalszej ingerencji w jej wynik. Stąd też nie było możliwe dostrzeżenie i wytypowanie pożądanego układu symboli, a w konsekwencji kształtowanie wyniku gry poprzez wybór czasu jej zakończenia.

Dalej, odwołując się do dokumentów zgromadzonych i sporządzonych w związku z czynnościami procesowymi prowadzonymi w dniu 24 września 2019 r. w ww. lokalu,

jak też w toku prowadzonego postępowania karnego skarbowego, m.in. w postaci: umowy najmu lokalu użytkowego z [...] kwietnia 2019 r. zawartej przez spółkę M. z K. B. i A. B.; umowy zawartej [...] marca 2019 r. przez spółkę R. z E. S.A.; protokołu oględzin rzeczy z 5 lutego 2020 r.; pisma E. S.A.

z 18 czerwca 2019 r.; wydruków z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczących spółek M. i R. – organ II instancji stwierdził, że Strona była "urządzającym grę" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Organ odwoławczy wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że to R. T. zorganizował działalność, jaką było urządzanie gier na automatach w lokalu o nazwie "[...]" przy ul. [...] w S.. Strona sprawowała nadzór nad tą działalnością. Podjęła bowiem czynności skutkujące wynajęciem ww. lokalu i zapewniające dostawę energii elektrycznej (Strona podając

się za R. A. zawarła umowę najmu lokalu, zaś występując jako pełnomocnik spółki R. podpisała umowę z E. S.A.). Lokal został wyposażony

w urządzenia, które umożliwiały prowadzenie na nich gier. Zadbała ona o dostęp

do lokalu i urządzeń nieograniczonej liczbie graczy, a także zatrudniła personel

do ich obsługi oraz do obsługi osób grających. Czerpała niewątpliwie także zyski z tego przedsięwzięcia. Strona podjęła również środki ostrożności, aby utrudnić jego identyfikację i zatuszować udział w zdarzeniach (świadczą o tym okoliczności założenia i funkcjonowania spółek M. i R., podawanie się za R. A., regulowanie czynszu za najem przelewami w szczecińskich urzędach pocztowych

lub przez pracownika zatrudnionego w lokalu, uiszczanie płatności na rzecz E. S.A.

z tytułu zużytej energii elektrycznej poprzez system Blue Media - płatności kartami debetowymi). Ponadto na żadnym etapie postępowania administracyjnego Strona

nie wykazywała jakiejkolwiek aktywności w kontaktach z organami podatkowymi obu instancji (także z finansowym organem postępowania przygotowawczego). Aktualny adres Strony przy ul. [...] w S., znany jest dopiero

od 1 stycznia 2022 r. i nie jest adresem jej miejsca zamieszkania w Polsce. Jest to adres do doręczeń, pod którym funkcjonuje ogólnopolska firma zajmującej

się m.in. świadczeniem usług obsługi korespondencyjnej podmiotów - "[...]".

Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że z urzędu posiada informację, iż w tym samym lokalu przy ul. [...] w S., w wyniku kontroli przeprowadzonej 28 maja 2019 r., również ujawniono pięć automatów do gry. W tej sprawie także wszczęto wobec Strony postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i 16 maja 2022 r. organ I instancji wydał decyzję o wymierzeniu kary w kwocie [...]zł, od której Strona złożyła odwołanie.

Organ II instancji wskazał także, że wyrokiem Sądu Rejonowego S. w S. z [...] lipca 2022 r., [...], R. T. uznany został winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego i skazany na karę grzywny. Zarzucany czyn dotyczył prowadzenia i urządzania gry

na automatach w postaci dziesięciu urządzeń komputerowych, w czasie nie wcześniej niż przed dniem 13 kwietnia 2019 r. do 24 września 2019 r. w lokalu oznaczonym nazwą "[...]" przy ul. [...] w S., wbrew przepisom art. 6 ust. 1

i art. 14 ust. 1 u.g.h.

Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że w lokalizacji – skontrolowanej 24 września 2019 r. – Strona urządzała gry na automatach, które spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 u.g.h. i działalność tę prowadziła bez koncesji na kasyno gry. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy podlegały podporzadkowaniu pod normę prawną zawartą

w art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 89 ust. 4 pkt 1 u.g.h. Tym samym Stronie prawidłowo została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy odniósł się także do pozostałych zarzutów odwołania,

nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia.

Organ II instancji za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2-4 u.g.h., wskazując, że w stanie faktycznym tej sprawy przepis ten nie miał zastosowania. Organ nie dopatrzył się także wskazywanego przez Stronę naruszenia art. 122

w zw. z art. 187 O.p., w tym poprzez niewyjaśnienie wątpliwości co do tożsamości Strony.

Organ odwoławczy jako nietrafny ocenił także zarzut o potrzebie uwzględnienia przy wymierzaniu wysokości kary sytuacji finansowej Strony, skali prowadzonej działalności oraz czasu trwania naruszenia. Organ wyjaśnił, że wysokość kary pieniężnej, uregulowana w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., została określona w sposób sztywny i wynosi 100 tys. zł od każdego automatu, a nie przykładowo do 100 tys. zł. Nadto w sprawie kar pieniężnych nie ma zastosowania art. 189d Kodeksu postępowania administracyjnego (dział IVa), który odnosi się do przesłanek ich wymiaru, albowiem

z art. 189a § 2 pkt 1 tej ustawy wynika, że w przypadku uregulowania ww. zagadnienia w przepisach odrębnych, przepisów tego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Pismem z 19 września 2022 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:

1) art. 89 ust. 1 pkt 1-4 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, wobec osoby, która nie posiadała przymiotu "urządzającego gry";

2) art. 90 ust. 1a u.g.h poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, przy pominięciu sytuacji finansowej podmiotu podlegającego karze, skali prowadzonej działalności oraz czasu trwania naruszenia;

3) art. 122 w zw. z art. 187 O.p. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy w toku postępowania i oparciu rozstrzygnięcia o wątpliwe zeznania świadków i dokumenty, nie wyjaśniając wątpliwości co do tożsamości R. A.

oraz tego, czy urządzającym gry mogła być spółka M., co z kolei doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy;

4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa materialnego, kiedy to organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu

I instancji w całości i umorzyć postępowanie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji jej poprzedzającej oraz umorzenie postępowania w sprawie,

2) ewentualnie - w przypadku braku przychylenia się do ww. wniosku - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji jej poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty oraz argumentacja na poparcie stanowiska Skarżącego zostały uszczegółowione.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W toku posiedzenia 20 kwietnia 2023 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U.2023.259 t.j.; dalej: "P.p.s.a.) postanowił połączyć sprawy

o sygn. akt I SA/Sz 738/22 i I SA/Sz 739/22 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z przedłożonego przez organ odwoławczy odpisu wyroku Sądu Rejonowego S. z [...] lipca 2022 r., [...] z klauzulą prawomocności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Jak z kolei stanowi art. 3 § 2

pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć

na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu

I instancji nie zostały wydane z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.g.h. grami hazardowymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach zaś zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach

są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych,

w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres wskazanej definicji został rozszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., który stanowi, że grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Porównanie zamieszczonych w art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5 u.g.h. zwrotów "gra zawiera element losowości" oraz "gra ma charakter losowy" prowadzi do wniosku, że o ile na gruncie

art. 2 ust. 3 u.g.h., poza losowością gry na automacie, możliwe jest jeszcze wprowadzenie jako istotnych elementów umiejętności, zręczności lub wiedzy, o tyle

na gruncie art. 2 ust. 5 u.g.h. te elementy (umiejętność, zręczność, wiedza) powinny mieć jedynie charakter marginalny, aby zachowała ona charakter losowy w rozumieniu tego przepisu (por. wyrok WSA w Olsztynie z 23 lipca 2020 r., II SA/Ol 357/20). Przy czym wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca

na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej

w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "losowości", użyte w kontekście gier hazardowych, wiązane jest z zależnością wyniku gry w szczególności od przypadku rozumianego jako zdarzenie lub zjawisko, których nie da się przewidzieć. Przyjmuje się, że wystąpienie "przypadku" oznacza, że wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności. Losowość gier jest rozumiana jako niemożliwość przewidzenia rezultatu gry

w normalnych warunkach. Do zakwalifikowania gry do gier losowych wystarczy stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio

na wynik gry (por. wyrok NSA z 3 marca 2020 r., II GSK 4304/17).

Jak z kolei stanowi art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie

jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Jak stanowi art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. W myśl zaś art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach

i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji

lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem

ust. 4 i 5. Jak stanowi art. 32 ust. 1 u.g.h., koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych.

W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, przy czym wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadku gier na automatach wynosi 100.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 1a u.g.h.).

Jak z kolei stanowi wskazany w zarzutach skargi art. 90 ust. 1a u.g.h. ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 3, naczelnik urzędu

celno-skarbowego bierze pod uwagę skalę prowadzonej działalności oraz czas trwania naruszenia. W myśl zaś art. 89 ust. 3 u.g.h. niezależnie od kary pieniężnej wymierzanej przedsiębiorcy określonej w ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego może wymierzyć karę pieniężną osobom pełniącym funkcje kierownicze lub wchodzącym

w skład organów zarządzających osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej urządzających gry hazardowe bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia.

Dla wymierzenia kary pieniężnej konieczne jest, wobec powyższego, ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach, ustalenie charakteru tych gier - czy są to gry na automatach w rozumieniu u.g.h., ustalenie, że gry na automatach

były urządzane bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia.

W ocenie Sądu organy obu instancji w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania zasadnie uznały, że zatrzymane we wskazanym lokalu urządzenia posiadają określone przez ustawodawcę cechy, tj. są urządzeniami elektromechanicznymi (komputerowymi) podłączonymi do Internetu, zawierały element losowości a wygranymi w tych grach były rzeczy – punkty kredytowe, które służyły

do podjęcia kolejnej gry, jak i pieniądze (wypłacane przez obsługę lokalu), a w związku

z tym należą do desygnatów wyżej określonego pojęcia, tzn. są automatami do gry

w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Jak bowiem trafnie wskazały organy ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. protokołu eksperymentu procesowego z 24 września 2019 r., zapisu czynności oględzin dokonanego na płycie DVD-R oraz z protokołu oględzin rzeczy - zewnętrzny z 25 września 2019 r., protokołów z przesłuchania w charakterze świadków: N. L., D. R. i B. K., wynika, że:

- przedmiotowe jednostki były to urządzenia elektroniczne - komputerowe, podłączone do Internetu; urządzenia były bowiem wyposażone w monitor, klawiaturę i myszkę sterującą oraz były podłączone do jednego komputera centralnego połączonego

z routerem i rejestratorem internetowym; prawidłowe działanie urządzeń wymagało podłączenie ich do sieci Internet, a obsługą graczy i urządzeń zajmował

się zatrudniony w tym celu pracownik;

- gry na urządzeniach prowadzone były przez sieć Internet, a wygranymi w nich były rzeczy (wygrana w postaci punktów kredytowych, za które można było podjąć kolejną grę) jak i pieniądze (wypłata gotówkowa dokonywana przez pracownika);

- gry na urządzeniach miały charakter losowy; gracz nie był bowiem w stanie przewidzieć wyniku gry ani na niego wpłynąć; decyzji gracza pozostawiono jedynie wybór określonej gry, stawki, jak również momentu jej rozpoczęcia, bez możliwości jego dalszej ingerencji w jej wynik; stąd też nie było możliwe dostrzeżenie

i wytypowanie pożądanego układu symboli, a w konsekwencji kształtowanie wyniku gry poprzez wybór czasu jej zakończenia.

Sąd wskazuje ponadto, że okoliczności w powyższym zakresie Skarżący

nie kwestionuje.

Kwestią sporną było natomiast, czy Skarżący prawidłowo został uznany

za "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. oraz wysokość nałożonej na Skarżącego kary.

Sąd wskazuje, że choć ustawa o grach hazardowych nie definiuje pojęcia "urządzającego gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, to jednak posługuje się nim

w wielu przepisach, które umożliwiają określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. Na ich podstawie, przy uwzględnieniu potrzeby szerokiego podejścia do rozumienia pojęcia "urządzającego gry na automatach" oraz "urządzania gier na automatach",

w pełni zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności

i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie sprawności oraz stałej aktywności, umożliwiającej ich funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Przedstawione rozumienie "urządzania" potwierdza również definicja zawarta w Słowniku Języka Polskiego PWN, zgodnie z którą "urządzić

– urządzać" oznacza: "wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty", "zorganizować (jakąś imprezę), jakieś przedsięwzięcie itp.", "zapewnić komuś dobre warunki"

(por. https://sjp.pwn.pl/sjp/urządzic;2533410.html.). "Urządzanie", to wedle powyżej przedstawionego słownikowego rozumienia tego zwrotu również "stwarzanie komuś odpowiednich warunków" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2022 r., II GSK 110/19).

Sąd orzekający stanowisko powyższe podziela. Zauważyć należy, że organ odwoławczy podobnie rozumie to pojęcie, co wynika z przywołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji definicji słownikowej słowa "urządzanie" oraz wskazania,

że w przypadku urządzania gier chodzi o prowadzenie, uruchomienie działalności hazardowej w określonym miejscu. Organy wykazały, że Skarżący aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie ww. urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.

W kontrolowanych decyzjach organy uznały, że Skarżący był urządzającym gry

na automatach. Miały na to wskazywać zebrane przez organy dowody, w tym zeznania świadków i dokumenty.

W tym miejscu wskazać jednak należy, że w przypadku podniesienia jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego należy

w pierwszej kolejności rozpatrzyć te ostatnie, ponieważ pozwoli to następnie ocenić właściwe zastosowanie lub wykładnię powołanych przepisów prawa materialnego

w prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy. Przy czym Sąd zaznacza, że ocenę zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy poprzedzić stwierdzeniem, że o ich zaistnieniu nie decyduje każde uchybienie, lecz jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ" rozumieć zaś należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu, a wydanym w sprawie orzeczeniem, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.

W ocenie Sądu, organy nie uchybiły w rozpoznawanej sprawie przepisom postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w tym na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 122

w zw. z art. 187 O.p. poprzez brak zgromadzenia i rozpatrzenia zupełnego materiału dowodowego w zakresie tożsamości R. A. i roli M. Sp. z o.o. w urządzeniu gier na ww. urządzeniach. Zdaniem Skarżącego uchybienia organów

w zakresie ustaleń faktycznych skutkowały błędnym przyjęciem, że jest on urządzającym gry na automatach. W ocenie Sądu, zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem

w uzasadnieniu decyzji kwestię "urządzania" gier na automatach organ omówił szeroko

i wyczerpująco, a na poparcie swojego stanowiska powołał się na uzyskane w sprawie dowody, które uzasadniają twierdzenie o zgromadzeniu w sprawie zupełnego materiału dowodowego.

Wskazać zatem należy, że na organy podatkowe nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania

i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony

i bezwzględny. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności co do stanu faktycznego. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Postępowanie podatkowe powinno być przy tym prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny

być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Stosownie

do art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba

że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

W opinii składu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań,

by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy,

jest kompletny. Podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ przeprowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie

do organów podatkowych, umożliwiając stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się w tej kwestii.

W ocenie Sądu zasadnie uznały organy, że to Skarżący był podmiotem urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., odwołując się do dokumentów zgromadzonych i sporządzonych w związku z czynnościami procesowymi prowadzonymi w dniu 24 września 2019 r. w ww. lokalu, jak też w toku prowadzonego postępowania karnego skarbowego, m.in. w postaci: umowy najmu lokalu użytkowego z [...] kwietnia 2019 r. zawartej przez spółkę M. z K. B. i A. B.; umowy zawartej [...] marca 2019 r. przez spółkę R. z E. S.A.; protokołu oględzin rzeczy

z 5 lutego 2020 r.; pisma E. S.A. z 18 czerwca 2019 r.; wydruków z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczących spółek M. i R..

Ocena przez organy wskazanego materiału dowodowego prowadząca do uznania,

że to Skarżący zorganizował działalność, jaką było urządzanie gier na automatach

w lokalu o nazwie "[...]" przy ul. [...] w S., nie stanowi zaś oceny dowolnej, albowiem nie narusza ani zasad wiedzy, ani logiki, ani też doświadczenia życiowego.

Zasadnie bowiem wskazały organy, że to Skarżący zorganizował ww. działalność i sprawował nad nią nadzór - podjął czynności skutkujące wynajęciem ww. lokalu i jego funkcjonowaniem w zakresie urządzania gier na ww. automatach, w tym zapewniające dostawę energii elektrycznej (Skarżący podając się za R. A. zawarł umowę najmu lokalu, zaś występując jako pełnomocnik spółki R. podpisał umowę z E. S.A.), rozliczał się z dostawcą energii elektrycznej (kartą debetową

a nie za pośrednictwem rachunku bankowego spółki R. ), zapewniał obsługę maszyn i graczy, regulował należności z tytułu czynszu najmu ww. lokalu, zatrudnił personel.

Przy czym Sąd podkreśla, że trafnie w tym zakresie wskazały organy, że świadkowie K. B. i A. B., które zeznały – a ich zeznania były spójne

i wiarygodne - że czynności w zakresie wynajęcia ww. lokalu dokonywane były z osobą podającą się za R. i podczas okazania tablicy rozpoznawczej z wizerunkiem 4 osób rozpoznały go jako Skarżącego. A zatem zasadnie uznano, że złożony pod ww. umową najmu lokalu podpis "R. A." jest w istocie podpisem Skarżącego

i że to Skarżący de facto posługiwał się imieniem i nazwiskiem "R. A.".

Przy czym również umowa zlecenia zawarta z N. L. (pracownik ww. lokalu zatrudniony w celu zapewnienia obsługi ww. urządzeń i graczy) podpisana została przez "R. A.". Ponadto trafnie wskazano także na okoliczności związane

z funkcjonowaniem spółek M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (która na umowie najmu ww. lokalu wskazana została jako najemca) i R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (wskazana na umowie z E. S.A. jako odbiorca energii elektrycznej dostarczanej do ww. lokalu), z których wynikało, że spółki te jedynie pozornie prowadziły działalność a de facto firmowały i uwiarygadniały, w kontaktach z innymi podmiotami, działalność Skarżącego. Spółki te reprezentował sam Skarżący, w istocie nie dokonywały one płatności z rachunków bankowych (wpłaty tytułem czynszu najmu dokonywane były w gotówce, co wynika z potwierdzenia odbioru kwoty [...]zł z 20 sierpnia 2019 r. dokonanego przez K. B. i zeznanie złożone 24 września 2019 r.

do protokołu przesłuchania R. B., zaś na rzecz E. S.A. systemem [...]), pomimo obowiązujących przepisów nie składały do sądu rocznych sprawozdań finansowych. Ponadto M. Sp. z o.o. został wykreślona z rejestru nieco ponad 2,5 roku od jej zawiązania. Trafnie również, w odpowiedzi na skargę, wskazał organ odwoławczy, że stanowisko samego Skarżącego co do osoby, która podpisała umowę najmu ww. lokalu nie jest jednolite. Skarżący raz bowiem wskazuje, że nie została wyjaśniona kwestia tożsamości ww. osoby, tj. R. A., zaś innym razem podnosi, że to on reprezentował M. Sp. z o.o. przy podpisaniu umowy najmu ww. lokalu.

Mając na uwadze powyższe organ w sposób niebudzący wątpliwości Sądu wykazał, w sposób szczegółowy, w oparciu o zebrany zupełny materiał dowodowy, aktywne czynności Skarżącego, które pozwoliły mu na przypisanie Skarżącemu roli "urządzającego" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy zasadnie uznał,

że w ww. lokalizacji – skontrolowanej 24 września 2019 r. – Skarżący urządzał gry

na automatach, które spełniały przesłanki określone w art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 u.g.h.

i działalność tę prowadził bez koncesji na kasyno gry. W tym stanie rzeczy prawidłowo zatem uznały organy, że okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy podlegały podporzadkowaniu pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. i tym samym Skarżącemu prawidłowo została wymierzona kara pieniężna w wysokości [...] zł.

Tym samym niezasadne okazały się również zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2,3 i 4 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Bezpodstawny jest także zarzut w zakresie naruszenia art. 90 ust. 1a u.g.h., który dotyczy instytucji "miarkowania" kary pieniężnej.

Wysokość oraz przesłanki wymiaru kary pieniężnej zostały uregulowane w art. 89 oraz art. 90 ust. 1a i ust. 1b u.g.h. Ustawodawca określił wysokość kary pieniężnej

w dwojaki sposób: w sposób sztywny, np. art. 89 ust. 4 pkt 1 lub poprzez określenie górnej granicy wymiaru kary, np. art. 89 ust. 4 pkt 1 lit c, pkt 2, pkt 6, pkt 6, pkt 7 i pkt 8 u.g.h. Przy czym, wysokość tej kary przypisał w zależności od rodzaju naruszenia. Zatem tylko dla niektórych naruszeń organ ma możliwość jej miarkowania, a w pozostałych przypadkach musi zastosować jej wysokość w sposób sztywny, bez względu na czas naruszenia czy skalę prowadzonej działalności.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że Skarżącemu została wymierzona kara z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., a więc w sposób sztywny, tym samym przepisy dotyczące miarkowania kary

nie dotyczą Skarżącego. Wobec powyższego, skoro przepisy w zakresie miarkowania kary nie dotyczą Skarżącego, to zarzut naruszenia art. 90 ust 1a u.g.h. należy uznać

za nieuzasadniony.

Za oczywiście bezzasadny Sąd uznał również zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa materialnego, kiedy to organ odwoławczy winien uchylić zaskarżoną decyzję

w całości i umorzyć postępowanie. Zgodnie bowiem z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

- Ordynacja podatkowa a zatem ww. art. 138 § 1 pkt 1 pkt 1 k.p.a. nie miał

w rozpoznawanej sprawie zastosowania.

Ponadto Sąd wskazuje w szczególności, że powyższe ustalenia organu, potwierdzone zostały prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego S.

w S. z [...] lipca 2022 r., [...], na mocy którego Skarżący R. T. uznany został winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego i skazany na karę grzywny. Przy czym zarzucany Skarżącemu czyn dotyczył prowadzenia i urządzania przez Skarżącego gry

na automatach w postaci dziesięciu urządzeń komputerowych, w czasie nie wcześniej niż przed dniem 13 kwietnia 2019 r. do 24 września 2019 r. w lokalu oznaczonym nazwą "[...]" przy ul. [...] w S., wbrew przepisom art. 6 ust. 1

i art. 14 ust. 1 u.g.h. zaś w ww. wyroku ustalono, że Skarżący urządzał grę i ją prowadził.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w stosunku do Skarżącego dnia 20 sierpnia 2022 r.

Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 11 P.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Dotyczy to także wyroku skazującego za przestępstwo skarbowe. Sąd administracyjny jest związany tymi ustaleniami prawomocnego wyroku wydanego

w postępowaniu karnym, które odnoszą się do popełnienia przestępstwa. Przez pojęcie ustalenia prawomocnego wyroku, w ujęciu komentowanego przepisu, należy rozumieć ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa oraz miejsca i czasu jego popełnienia (wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r., II FSK 2070/09, CBOSA). Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął w wyroku z 19 lipca 2017 r., I FSK 2204/15, LEX nr 2359741, stwierdzając, że przez pojęcie ustalenia prawomocnego wyroku w rozumieniu

art. 11 P.p.s.a. należy rozumieć ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca

i czasu jego popełnienia (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek. Prawo

o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II). Ponieważ sąd administracyjny, poza wyjątkowymi przypadkami przewidzianymi w art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a., nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych, ograniczając się do badania poprawności trybu gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego przez organ administracyjny, jak również nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty,

tzn. nie ingeruje merytorycznie w treść stosunku administracyjnoprawnego, związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z art. 11 P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego zgodnych z ustaleniami karnego wyroku skazującego (por. wyrok NSA z 12 lutego 2009 r., II GSK 727/08; "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Pod redakcją

prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego. Warszawa 2011 r.). Sprawca przestępstwa skazany prawomocnie w procesie karnym – uczestnicząc w postepowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze strony (uczestnika) – nie może podważać ustaleń wyroku sądu karnego skazującego go za popełnienie przestępstw, jak również nie może skutecznie podnosić zarzutu pozbawienia go możności obrony w procesie karnym

(por. wyr. SN z 17 czerwca 2005 r., III CK 642/04, niepubl).

Sąd będąc związany w rozpoznawanej sprawie ustaleniami ww. wyroku

we wskazanym powyżej zakresie ustaleń tych nie kwestionuje i nie podważa.

W związku z powyższym Sąd będąc związany ustaleniami powyższego prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego S. w S. z [...] lipca

2022 r., mocą którego Skarżący R. T. uznany został winnym popełnienia ww. zarzucanego mu czynu z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego, uznając,

że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie,

na mocy art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.

Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).