Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 293/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 czerwca 2023 r. I. stwierdza, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 2 wniosku z dnia 6 czerwca 2023 r., która to bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; II. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu do rozpoznania punktu 2 wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2023 r., skierowanym na adres – kontakt@wroclaw.wr.policja.gov.pl F. S. wystąpił o udostępnienie mu:

1. Liczby kart weryfikacji zagrożeń zgromadzonych lub utworzonych przez Policję w związku z zagrożeniami o kategorii "Nieprawidłowe parkowanie" zgłaszanymi przez użytkowników Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa, które zaznaczono na mapie przy "ul. [...]" oraz "ul. [...]" we W. w 2023 r.

2. Skanów lub elektronicznych kopii w/w kart weryfikacji zagrożeń.

3. Informacji o działaniach podjętych przez Policję w związku z każdym z w/w zagrożeń.

W treści wniosku zawarto adnotację, by żądane przez wnioskodawcę informacje przesłać pocztą elektroniczną na wskazany we wniosku adres e-mail.

W ramach odpowiedzi na pytanie – pierwsze i trzecie tegoż wniosku , Komendant Miejski Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Miejski Policji, organ) w piśmie z dnia 16 czerwca 2023 r. poinformował wnioskodawcę, że Komenda Miejska Policji we Wrocławiu w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 6 czerwca 2023 r. w Krajowej Mapie Zagrożeń Bezpieczeństwa przy "ul. [...]" we W., w obrębie skrzyżowania z "ul. [...]" odnotowała dwa zgłoszenia w kategorii zagrożenia "Nieprawidłowe parkowanie". Funkcjonariusze Policji podjęli czynności kontrolne w celu weryfikacji wyżej wymienionych zgłoszeń. Naniesione na mapę zagrożenia w kategorii "Nieprawidłowe parkowanie" zostały niepotwierdzone. Ponadto, w tym samym okresie przy "ul. [...]" odnotowano jeszcze sześć zgłoszeń w kategorii "Nieprawidłowe parkowanie". Po czynnościach kontrolnych podjętych przez funkcjonariuszy Policji trzy zagrożenia zostały niepotwierdzone, a trzy zagrożenia potwierdzone. Natomiast przy "ul. [...]" we W. we wskazanym wyżej okresie nie odnotowano zgłoszeń w kategorii zagrożenia "Nieprawidłowe parkowanie".

Odnosząc się do żądania wyartykułowanego w punkcie drugim wniosku z dnia 6 czerwca 2023 r. Komendant Miejski Policji wyraził stanowisko, że karty weryfikacji zagrożeń sporządzone w związku z naniesieniem zagrożenia na Krajową Mapę Zagrożeń Bezpieczeństwa są dokumentami wewnętrznymi i jako takie nie stanowią informacji publicznej. Nie podlegają więc udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.)

W rozwinięciu tego stanowiska organ wyjaśniał, że dokument wewnętrzny charakteryzuje się dwoma łącznie występującymi elementami: po pierwsze jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy takiego dokumentu zdefiniowane w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Po drugie, jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz.

Pismem z dnia 22 czerwca 2023 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 6 czerwca 2023 r. podnosząc, że organ udostępnił mu jedynie część z informacji objętej tym wnioskiem.

Formując zarzut naruszenia art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 13 u.d.i.p. skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W treści skargi strona podniosła, że zgodnie z wytycznymi Komendanta Głównego Policji z dnia 20 grudnia 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. nr 122), karty weryfikacji zagrożeń zawierają informacje o funkcjonariuszach podejmujących kontrole zagrożeń, zadaniach związanych z zagrożeniami oraz efektach realizowanych zadań. Jednocześnie karty te nie zawierają informacji poufnych, ani takich, które nie podlegają udostępnieniu. Konstatując stwierdziła, że żądane przez nią dokumenty stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, albowiem stanowią informację o działalności Policji w zakresie w jakim Policja wykonuje zadania władzy publicznej i dysponuje majątkiem Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji wniósł o jej oddalenie w całości. Podtrzymując swoje stanowisko w sprawie organ argumentował, że karta weryfikacji zagrożenia jest dokumentem wewnętrznym, jej obieg następuje w ramach jednej jednostki organizacyjnej Policji, nie jest udostępniany na zewnątrz. Jak dalej objaśniał, Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa jest to serwis, który ma charakter wyłącznie poglądowy. Zgodnie z jego regulaminem, zasoby oraz generowane przez użytkownika mapy nie mogą być traktowane jako dokumenty oficjalne. Wskazana przez wnioskodawcę aplikacja składa się z dwóch części: danych statystycznych oraz narzędzia interaktywnego umożliwiającego obywatelowi nanoszenie na nią zagrożeń. W przypadku kart weryfikacji zagrożenia, opisane w nich działania i kolejne etapy realizacji zgłoszenia finalnie umieszczane są na Mapie Zagrożeń poprzez zmianę statusu zgłoszenia (np. nowe, weryfikacja, niepotwierdzone, potwierdzone, potwierdzone wyeliminowane, żart lub pomyłka), co jednocześnie jest bezpośrednią informacją dla użytkownika Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa o aktualnym etapie i sposobie rozstrzygnięcia zgłoszenia. Wskazał, że przedmiotową problematykę regulują przepisy zawarte w Wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 września 2016 r. w sprawie sposobu postępowania policjantów podczas realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa.

W piśmie z dnia 28 lipca 2023 r. skarżący przedstawił stanowisko polemiczne do tego jakie zaprezentował organ w odpowiedzi na skargę.

W piśmie z dnia 5 listopada 20223 r. skarżący wskazał, że w kwestii jawności kart weryfikacji zagrożeń wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 79/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest zarzucana Komendantowi Miejskiemu Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Miejski Policji) bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 6 czerwca 2023 r.

Między stronami nie ma sporu co do tego, że Komendant Miejski Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sporna jest natomiast kwestia odnośnie do tego, czy żądanie wyrażone w punkcie drugim wniosku z dnia 6 czerwca 2023 r. odnosi się do informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na wniosek, czy też – jak to przyjął organ – odnosi się do dokumentu wewnętrznego, nie podlegającego udostępnieniu w trybie ustawy dostępowej.

Wypada w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, CBOSA). Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 25/13, LEX nr 1317375).

W wyrokowanej sprawie Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że karty weryfikacji zagrożeń, o których udostępnienie wystąpił skarżący w punkcie drugim wniosku z dnia 6 czerwca 2023 r. (domagając się ich udostępnienia w formie skanów lub elektronicznych kopii) nie stanowią dokumentu wewnętrznego, lecz są informacją publiczną, którą organ obowiązany był udostępnić stronie w terminie ustawowym, wynikającym z dyspozycji art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W odniesieniu do zarysowanej kwestii spornej Sąd w całości podziela stanowisko oraz argumentację jaką zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 8 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 79/23 (dostępnym na stronie - https://orzeczenia.nsa.gov., podobnie jak pozostałe orzeczenia powołane w uzasadnieniu) i uznaje ją za własną.

Warto wyjaśnić, że pojęcie dokumentu wewnętrznego nie jest pojęciem normatywnym, ale jego definicja została wypracowana a contrario do definicji dokumentu urzędowego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie prawa administracyjnego przyjęto, że dokument wewnętrzny jest to dokument roboczy potrzebny do podjęcia końcowych, ostatecznych decyzji, działań, czynności, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3405/21). Wskazuje się, że dokument wewnętrzny charakteryzuje się dwoma, łącznie występującymi elementami: po pierwsze, jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy takiego dokumentu zdefiniowane w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Po drugie, jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz.

Jednocześnie podkreśla się, że koncepcja "dokumentu wewnętrznego" nie może doprowadzić do naruszenia uprawnienia jednostki dostępu do informacji publicznej. Celem ustawy jest zapewnienie transparentności życia publicznego poprzez wprowadzenie elementu kontroli społecznej, jakim jest m.in. wgląd w dokumenty urzędowe. Z tego względu za dokument wewnętrzny mogą zostać uznane wyłącznie te dokumenty urzędowe, które nie wiążą organu i nie przedstawiają jego stanowiska na zewnątrz. Wyłączenie dokumentów wewnętrznych spod reżimu ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter wyjątku, wobec czego pojęcie to powinno być wykładane wąsko (wyroki NSA z 13 października 2021 r., III OSK 3405/21 i 21 lipca 2015 r., I OSK 1607/14).

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 79/23, że charakteru dokumentu wewnętrznego nie można przypisać kartom weryfikacji zagrożenia, które sporządzane są przez funkcjonariuszy Policji w ramach realizacji powierzonych przepisami prawa zadań oraz przedstawiają konkretne ustalenia i sposoby działania funkcjonariuszy co do zgłoszonych anonimowo naruszeń prawa i związanych z tym zagrożeń.

Uwzględnić należy, że zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa powstała w wyniku konsultacji społecznych i stanowi interaktywne narzędzie, dzięki któremu można zapoznać się z najważniejszymi informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i zagrożeń w danej lokalizacji. Dostępna jest ona m.in. w serwisie www.policja.pl i z założenia ma zapewnić mieszkańcom łatwiejszy kontakt ze służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo. Dzięki temu narzędziu mogą oni łatwo i anonimowo zgłosić sytuacje w swoim otoczeniu, które uważają za niebezpieczne. Policja weryfikuje sygnały o zagrożeniach, a jeśli informacje okażą się prawdziwe, podejmuje odpowiednie działania. Szczegółowy sposób postępowania policjantów podczas realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa określają wytyczne nr 3 Komendanta Głównego Policji z 14 września 2016 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Komendy Głównej Policji z 26 września 2016 r. pod poz. 58. Zgodnie z § 5 ust. 1 tych wytycznych, po stwierdzeniu pojawienia się na Mapie Zagrożeń zagrożenia posiadającego status "Nowe" koordynator lokalny (wyznaczony policjant w komendzie powiatowej/miejskiej/rejonowej Policji) niezwłocznie, lecz nie później niż w ciągu dwóch dni od daty jego naniesienia, zapoznaje się z kategorią zagrożenia i jego lokalizacją oraz sporządza kartę weryfikacji zagrożenia. Wzór karty weryfikacji zagrożenia określa załącznik do wytycznych (§ 5 ust. 2). Przepis § 6 ust. 1 wytycznych stanowi, że koordynator lokalny w karcie weryfikacji zagrożenia wskazuje w szczególności: 1) kategorię zagrożenia; 2) przybliżoną lokalizację zagrożenia; 3) komórkę organizacyjną w jednostce organizacyjnej Policji odpowiedzialną za weryfikację zagrożenia; 4) czas i sposób podejmowania działań w celu weryfikacji zagrożenia. W karcie weryfikacji zagrożenia kierownik komórki organizacyjnej wpisuje opis podjętych działań oraz ich efekty, a także zamieszcza informację o potwierdzeniu lub niepotwierdzeniu zagrożenia (§ 9 ust. 2 i 3 wytycznych). Następnie, zgodnie z § 10 ust. 1 wytycznych, koordynator lokalny dokonuje na Mapie Zagrożeń zmiany statusu zagrożenia z "Weryfikacja", odpowiednio na status "Potwierdzone" lub "Niepotwierdzone". W myśl § 10 ust. 2 wytycznych, w przypadku potwierdzenia występowania zagrożenia, koordynator lokalny przekazuje kopię karty weryfikacji zagrożenia kierownikowi komórki organizacyjnej Policji, w której właściwości pozostają zadania zmierzające do wyeliminowania potwierdzonego zagrożenia. Stosownie do § 13 ust. 1 pkt 3 wytycznych, nadzór nad realizacją przez policjantów zadań związanych z funkcjonowaniem Mapy Zagrożeń sprawuje na terenie powiatu – komendant powiatowy/miejski/rejonowy Policji lub jego zastępca.

Unormowania te potwierdzają, że informacje zawarte w karcie weryfikacji zagrożenia stanowią informacje publiczne, albowiem dotyczą form i metod realizacji zadań publicznych powierzonych Policji. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że wnioskowane informacje mogą zawierać polecenia służbowe. Przy ocenie charakteru wnioskowanej informacji jako informacji publicznej znaczenie ma przede wszystkich zakres powierzonych Policji zadań i sposób ich wykonywania.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171) do podstawowych zadań Policji należą m.in.: 1) ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; 2) ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; 3) inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; 4) wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń.

Mając na uwadze przytoczone przepisy, jak również treść przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdzić należy, że wnioskowane przez skarżącego karty weryfikacji zagrożenia stanowią informację publiczną, albowiem wskazują na sposób realizacji powierzonych Policji zadań przez funkcjonariuszy Policji. Bez wątpienia zatem stanowią "sprawę publiczną", która w orzecznictwie definiowana jest jako sprawa ogółu (dobra ogółu).

W ślad za argumentacją przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 79/23 wskazać należy, że "sprawa publiczna" to przejaw działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponuje element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). NSA podkreślił, że zgodnie ze stanowiskiem judykatury wypracowanym na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3461/21, z 7 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3195/21, z 21 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 1059/22.

Przyjęcie poglądu, że żądanie zawarte w punkcie drugim wniosku odnosiło się do informacji publicznej oznacza w konsekwencji, że organ miał obowiązek udostępnienia informacji, o których traktuje ten punkt wniosku, albo wydania decyzji odmawiającej jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. w przypadku stwierdzenia, że żądane informacje podlegają prawnej ochronie. Brak podjęcia tych działań jest równoznaczne z pozostawaniem organu w bezczynności, dlatego też Sąd, w punkcie I sentencji wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w zakresie odnoszącym się do żądania wyartykułowanego w punkcie drugim wniosku z dnia 6 czerwca 2023 r.

W tym samym punkcie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł o tym, że stwierdzona bezczynność organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Komendant Miejski Policji w terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej, natomiast stwierdzona w sprawie bezczynność tego organu w zakresie rozpoznania punktu drugiego tegoż wniosku wynikała z błędnej oceny podmiotu zobowiązanego, że żądanie wyartykułowane w tym punkcie wniosku nie dotyczy informacji publicznej i jako takie nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w punkcie II sentencji wyroku, Sąd zobowiązał Komendanta Miejskiego Policji do rozpoznania w/w punktu wniosku, w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

O kosztach postępowania sądowego, na który składał się uiszczony przez stronę wpis od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt III sentencji wyroku).