Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 675/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 53  ust. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi D. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 maja 2023 r. nr SKO.450.53.2023 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 28 lutego 2023 r., nr RRG.6733.3.2021, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku solidarnie na rzecz skarżących D. J. i J. J. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

D. J. i J. J. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 9 grudnia 2020 r. do Urzędu Gminy w Nowej Wsi Lęborskiej wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia, rur osłonowych i zasuw odcinających na działkach nr [...] obr. L. oraz nr [..]-[..] obr. M.

Decyzją z dnia 26 kwietnia 2021 r. Wójt Gminy Nowa Wieś Lęborska ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 7 czerwca 2021 r. orzekło o uchyleniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Wójt Gminy Nowa Wieś Lęborska decyzją z dnia 20 października 2021 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia z rurami osłonowymi i zasuwami odcinającymi na działkach nr [..] obr. L. oraz nr [..]-[..] obr. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 7 marca 2022 r. orzekło o uchyleniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając ponownie sprawę Wójt Gminy Nowa Wieś Lęborska decyzją z dnia 28 lutego 2023 r. orzekł o ustaleniu na rzecz P. sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia, rur osłonowych i zasuw odcinających na działkach nr [...] obr. L. oraz nr [..]-[..] obr. M.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, po rozpoznaniu odwołania D. J. i J. J., decyzją z dnia 17 maja 2023 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w dniu 17 maja 2023 r. wydał również decyzję w sprawie dotyczącej ustalenia na rzecz Spółki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci - gazociągu średniego ciśnienia z rurami osłonowymi i zasuwami odcinającymi na działkach nr [..]-[..] obr. M. W orzeczeniu tym dokonano częściowej zmiany rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Oba postępowania dotyczą działek nr [..]-[..] obr. M. Dodatkowo w sprawie orzeczono o lokalizacji inwestycji na działce nr [...] obr. L. W związku z faktem, że obie powyższe sprawy mają elementy zbieżne, część stanu faktycznego została ustalona przez Kolegium o dowody znajdujące się w aktach postępowania dotyczącego tej decyzji.

Następnie, przywołując m. in. treść i wykładnię przepisu art. 4 ust. 1, art. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 503 ze zm.; dalej jako: "u.p.z.p.") Kolegium wyjaśniło, że wnioskodawca złożył wyjaśnienia, z których wynika, że inwestycja polegająca na budowie sieci gazowej - gazociągu średniego ciśnienia z rurami osłonowymi i zasuwami odcinającymi na działkach nr [..] obr. L. oraz nr [..]-[..] obr. M. jest inwestycją celu publicznego. W piśmie z dnia 9 sierpnia 2021 r. pełnomocnik Spółki wskazał, że budowa sieci gazowej będzie miała miejsce na terenie gminy C., N. oraz Miasta L. W piśmie z dnia 6 września 2021 r. wskazano, że paliwo gazowe będzie doprowadzane między innymi do obszarów przemysłowych, wyznaczonych w uchwale nr XXIV/377/2018 Rady Gminy Cewice z dnia 2 października 2018 r. Gaz będzie dostarczany do obiektów [...] zlokalizowanych w S., w tym do bazy [...] zapewniając jednostce dodatkowe źródło energii, co przyczyni się do bezpieczeństwa energetycznego obiektu wojskowego. Realizacja inwestycji przyczyni się również do poprawy jakości powietrza, zwiększenia atrakcyjności inwestycyjnej nieruchomości, zwiększenia dostępności do paliwa gazowego na terenie gmin, w których realizowana jest inwestycja oraz zapewnienia tego paliwa obiektom użyteczności publicznej.

W ocenie Kolegium powyższe wyjaśnienia prowadzą do przyjęcia, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny i interes publiczny w rozumieniu art. 2 pkt 4 u.p.z.p.

Zdaniem organu planowana inwestycja nie jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem jest ona siecią o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa, co wyklucza stosowanie § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839).

W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że opierając się na ustaleniach własnych oraz wyjaśnieniach pełnomocnika wnioskodawcy zawartych w piśmie z dnia 6 września 2021 r., popartych analizą załączników graficznych do decyzji i map satelitarnych, organ dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.) oraz analizy stanu faktycznego i prawnego, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust.3 pkt 2 u.p.z.p.) w wyniku której stwierdzono następujący stan faktyczny części działek objętych wnioskiem:

działka nr [...] obr. M. jest własnością Gminy Nowa Wieś Lęborska i jest użytkowana przez P.;

działka nr [..] obr. M. stanowi własność D. J. i J. J. W jej skład wchodzą grunty orne, pastwiska, grunty pod rowami, grunty zadrzewione i zakrzewione użytki rolne. Na działce zlokalizowana jest napowietrzna sieć energetyczna oraz sieć wodociągowa, kanalizacja sanitarna oraz sieć teletechniczna. Działka sąsiaduje z terenem kolejowym od strony północnej i wschodniej. Obecnie na działce nr [...] brak jest jakiejkolwiek zabudowy i brak jest wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę;

działka nr [...] obr. M. stanowi niezagospodarowaną skarpę i teren zielony, będący własnością Skarbu Państwa;

działka nr [..] obr. M. jest własnością Gminy Nowa Wieś Lęborska i funkcjonuje na niej istniejąca infrastruktura techniczna w postaci sieci teletechnicznej, kanalizacji sanitarnej i sieci elektroenergetycznej. Działka w znacznej części biegnie wzdłuż drogi wojewódzkiej;

- działka nr [..] obr. L. stanowi własność Gminy Miejskiej Lębork. Jest to droga wewnętrzna, zaś trasa sieci gazowej została zlokalizowania wzdłuż istniejącej jezdni, z wyjątkiem przejścia pod drogą, które zostało zaprojektowane metodą bezwykopową w rurze osłonowej.

W niniejszej sprawie Wójt Gminy Nowa Wieś Lęborska wysłał projekt decyzji celem uzgodnienia: Staroście Lęborskiemu, Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Gdańsku i projekt ten został przez uzgodniony pozytywnie przez wszystkie wskazane wyżej organy. W rezultacie uznać należy, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji dokonał odpowiednich uzgodnień, realizując tym samym obowiązek wynikający z art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

Kolegium wskazało jednocześnie, że ze względu na wewnętrzny charakter drogi biegnącej przez działkę nr [...] obr. L., a tym samym brak posiadania przez tę drogę charakteru drogi publicznej, nie było konieczne dokonywanie co do niej uzgodnień z Gminą Miasto Lębork.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego pominięcia badania, czy proponowany przez inwestora przebieg inwestycji jest uzasadniony, usprawiedliwiony zamierzonym celem i racjonalny oraz czy ograniczy lub uniemożliwi korzystanie z nieruchomości osób trzecich w najmniej uciążliwy z możliwych sposobów Kolegium -przywołując wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 353/17 - wskazało, że organy ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są zobowiązani do konsultacji ze stronami szczegółowych rozwiązań technicznych. Szczegółowe kwestie dotyczące technicznych rozwiązań inwestycji nie stanowią zatem przedmiotu sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego a będą rozstrzygane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego.

Reasumując powyższe Kolegium uznało, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona. Stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji został rozpoznany. Ustalone zostały również warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, jako że projekt został poddany odpowiednim uzgodnieniom. Stanowisko wnioskodawcy przedstawione w toku postępowania przemawia za tym, że interes publiczny przeważa nad indywidualnym interesem właścicieli części nieruchomości, przez które przebiegać ma sieć gazowa. Istotne znaczenie w tym zakresie ma również treść art. 56 u.p.z.p., który stanowi jedną z najważniejszych dyrektyw interpretacyjnych w toku rozpoznawania sprawy o ustalenie inwestycji celu publicznego.

W ocenie Kolegium nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia zasady zapewnienia reprezentowanej stronie należytego udziału w postępowaniu. Organ wyjaśnił, że J. J. otrzymywał informacje o przebiegu postępowania a także, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy także zarzut, że organ wysyłał korespondencję do stron z pominięciem D. J. i J. J. SKO zauważyło jednocześnie, że niezależnie od wysyłania korespondencji bezpośrednio do części stron postępowania, o przebiegu postępowania organ pierwszej instancji informował także w drodze obwieszczenia. W ocenie Kolegium na wydane rozstrzygnięcie nie miało wpływu stanowisko Spółki przedstawione w piśmie z dnia 12 sierpnia 2022 r., o którym odwołujący się mogli nie wiedzieć. O stanowisko to organ pierwszej instancji wystąpił bowiem z ostrożności i nie zmieniło ono w żaden sposób treści planowanego rozstrzygnięcia (ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak w projekcie).

Końcowo Kolegium wskazało, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, o co wnioskowali odwołujący się, w świetle nadrzędnego celu przyświecającego wnioskodawcy oraz przy uwzględnieniu zasad rządzących postępowaniem w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 56 u.p.z.p.), było w niniejszej sprawie zbędne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. J. i J. J. wnieśli o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775, ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") poprzez zaniechanie dokonywania doręczeń do rąk ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Zarzucili także naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nie odniesienie się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu od decyzji oraz nieinformowanie oraz poprzez zaniechanie przez organy administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony skarżącej będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zarzucili także naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania strony do organów państwa, a także naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony skarżącej będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Skarżący podnieśli, że w toku postępowania administracyjnego złożyli do akt sprawy pełnomocnictwo dla pełnomocnika profesjonalnego. Ustanowienie pełnomocnika skutkuje, zgodnie z treścią art. 40 § 2 k.p.a., wyłączeniem zasady doręczania pism bezpośrednio stronie, która w tym zakresie jest zastępowana przez pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji, pomimo złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy, dokonywał doręczeń w sposób całkowicie dowolny, przesyłając część korespondencji pełnomocnikowi a część stronom, z pominięciem pełnomocnika. Pominięcie pełnomocnika w toku czynności uniemożliwia stronie ochronę jej praw i interesów oraz otrzymania ochrony prawnej. Niezależnie od powyższego taki sposób doręczenia korespondencji powodował, że pełnomocnik miał w toku całego postępowania niepełny obraz sprawy i pozostawał w nieświadomości odnośnie poczynań organu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

Przedmiotem sprawy jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – sieci gazowej średniego ciśnienia, wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 997 ze zm.; dalej "u.p.z.p.").

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.).

Wśród celów wskazanych w art. 6 u.g.n. ustawodawca wymienił w pkt 2: budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Powyższe oznacza, że sporna inwestycja w postaci budowy gazociągu stanowi – co bez naruszenia prawa ustaliły organy obydwu instancji – inwestycję celu publicznego odpowiadającą treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Ustalenie charakteru spornej inwestycji (mającej zapewnić dostawy gazu nowym nieruchomościom) powodowało konieczność rozważenia obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na obszarze zaplanowania inwestycji nie obowiązuje bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.).

Podkreślenia wymaga, że w przypadku gdy inwestycja obejmuje swoim zasięgiem nieruchomość, co do której inwestor nie ma tytułu prawnego to nie musi on, na tym etapie postępowania uzyskiwać zgodę właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości. Decyzja lokalizacyjna jest bowiem pierwszym etapem działań inwestycyjnych, na którym nie jest jeszcze badana kwestia prawa dysponowana nieruchomością. Możliwość jej wydania determinowana jest przede wszystkim zgodnością z prawem. W toku tego postępowania organ obowiązany jest dokonać czynności, uregulowanych w przepisach prawa, w tym w szczególności – dokonać uzgodnień z organami, wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., w zakresie wynikającym z ich właściwości rzeczowej. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Wójt podjął się uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Pismem z 15 czerwca 2022 r. Wójt wystąpił o dokonanie uzgodnień do Starostwa Powiatowego w Lęborku, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Gdańsku (k. 6 akt organu I instancji). Zauważyć w tym miejscu należy, że w aktach postępowania przy wskazanym piśmie nie ma projektu decyzji mimo, iż został on wskazany jako załącznik. Nie wiadomo zatem czy w ogóle projekt decyzji został przekazany do uzgodnień, a jeżeli tak – to jaka była jego treść. Powyższe działanie organu I instancji podważa tryb uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a na etapie sądowej kontroli nie ma możliwości zweryfikowania co zostało przekazane do uzgodnień.

W nadesłanych aktach sprawy znajduje się natomiast dokument określony jako "Decyzja Nr .... (Projekt) o lokalizacji inwestycji celu publicznego" ozn.: RRG.6733.3.2021.

Zwrócić należy uwagę, że zarówno wskazany "Projekt ..." jak i utrzymane w mocy w tej części przez Kolegium rozstrzygnięcie Wójta z 28 lutego 2023 r. zawiera "Wymagania dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu" (pkt 5), gdzie rozstrzygnięto, że teren, objęty wnioskiem leży w obszarze chronionego krajobrazu "Fragment Pradoliny Łeby i Wzgórza Morenowe Na Południe od Lęborka" i obowiązują na nim zakazy i ograniczenia określone uchwałą z 25 lipca 2016 r. Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2016 r. poz. 2942).

Organy obu instancji nie uwzględniły jednak, że 29 kwietnia 2022 r., a więc przed przystąpieniem do uzgodnień, w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego opublikowano pod poz. 1673, uchwałę nr 526/XLI/22 Sejmiku Województwa Pomorskiego z 28 marca 2022 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wzgórz Lęborskich. Na mocy tej uchwały utworzono wskazany w uchwale obszar chronionego krajobrazu, obejmujący teren planowanej inwestycji (zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. uchwały z 28 marca 2022 r. przebieg granicy Obszaru Chronionego Krajobrazu Wzgórz Lęborskich). Podkreślenia przy tym wymaga, że na podstawie § 9 ww. uchwały z 28 marca 2022 r., w zakresie uregulowanym niniejszą uchwałą utraciła moc wskazana w rozstrzygnięciu Wójta uchwała nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w Województwie Pomorskim. Sąd dokonując analizy obu opisanych wyżej uchwał, uwzględnił przy tym, że zawierają one odmienne przepisy w zakresie zakazów i ograniczeń, których zastosowanie do analizowanej inwestycji powinno być przedmiotem rozwagi organów. Tym samym, w ocenie Sądu, organy obu instancji nie dokonały w sposób właściwy zarówno uzgodnień i jak i określenia przedmiotu rozstrzygnięcia z perspektywy mogących mieć zastosowanie zakazów i nakazów, ustanowionych ze względu na ochronę przyrody w wyżej wymienionej uchwale.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostają natomiast uchybienia w zakresie doręczeń. Strona skarżąca nie wykazała bowiem, że uniemożliwiło jej to dokonanie konkretnych czynności procesowych. Art. 40 § 2 k.p.a. przewiduje, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że regulacja zawarta w tym przepisie ma charakter gwarancyjny dla strony, a jej celem jest zwolnienie mocodawcy z obowiązku osobistego działania. Z tego powodu doręczanie w toku postępowania pism samej stronie postępowania, a nie jej pełnomocnikowi, stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., ale takie naruszenie nie zawsze musi prowadzić do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Ocenę skutków pominięcia w danej sprawie pełnomocnika każdorazowo odnieść bowiem należy do okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie - realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona skarżąca nie wykazała, by poniosła negatywne konsekwencje w związku z zarzucanym sposobem doręczenia. Przy czym to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Nadto skarżący zarówno przed Wójtem i jak i Kolegium reprezentowani byli przez profesjonalnego pełnomocnika, który bezspornie miał możliwość w toku prowadzonych postępowań dokonywać czynności procesowych i z tych możliwości korzystał, co potwierdzają chociażby zawiadomienie z dnia 15 marca 2022 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 10 § 1 k.p.a., zgłaszane przez skarżącego zastrzeżenia do projektu decyzji piśmie z dnia 8 lipca 2022 r., czy oświadczenie z 12 grudnia 2022 r. Także na wcześniejszych etapach (w sprawie dwukrotnie wydawano decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.) strona brała czynny udział w postępowaniu.

Sąd w składzie orzekajacym podziela przy tym stanowisko orzecznictwa (wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1373/19), że ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona. Stwierdzenie to nie sięga jednak tak daleko, aby obejmowało obowiązek badania przez organy słuszności, czy też celowości realizacji inwestycji, jak też - prowadziło do nałożenia na wnioskodawcę wymogu przestawienia wszystkich rozwiązań alternatywnych lokalizacji inwestycji i szczegółowego omówienia, dlaczego został wybrany dany jej wariant. Organ orzekający nie może modyfikować wniosku inwestora, korygować lokalizację przyszłego zamierzenia. Aby odmówić ustalenia lokalizacji w sposób wskazany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Oceniając decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy mieć na uwadze nie tylko słuszny interes indywidualny, ale także publiczny cel, jakiemu służyć ma planowana inwestycji, który to cel usprawiedliwia między innymi ograniczenie prawa własności osoby trzeciej. Tym samym, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, organy nie były zobowiązane do badania alternatywnej trasy przedmiotowej inwestycji, wskazywanej przez skarżących.

Jednakże wskazane wyżej uchybienia w dokonaniu uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. oraz nieuwzględnienie uchwały nr 526/XLI/22 Sejmiku Województwa Pomorskiego z 28 marca 2022 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wzgórz Lęborskich, świadczą o naruszeniu przez organy obu instancji powołanych przepisów prawa materialnego oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska.

Ponownie rozpoznając sprawę orzekające organy zobowiązane będą uwzględnić ocenę prawną dokonaną przez sąd, dokonać uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. a podczas wydawania rozstrzygnięć zobowiązane będą uwzględnić całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i skonfrontować go z przesłankami wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynikającymi z przepisów prawa obowiązujących w dacie wydawania decyzji, co powinno znaleźć swój wyraz również w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć.

O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na co złożyły się: poniesiony wpis od skargi w kwocie 500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł.