Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 307/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Ł.S na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 17 lutego 2023 r. nr WOP.7721.243.2022.MH w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan Ł. S. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: PWINB) z 17 lutego 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie (dalej: PINB) z 28 października 2022 r., nakazującą rozebrać Skarżącemu wybudowaną wiatę o wymiarach 5,00 m x 9,70 m zlokalizowaną na terenie działki nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] miasta Kościerzyna, w części działki przeznaczonej pod drogę gminną 09.KD.D zgodnie z ustaleniami planu miejscowego Miasta Kościerzyna uchwalonego uchwałą Rady Miasta Kościerzyna numer LV/431/10 z dnia 31 marca 2010 r. (Dz. U. Woj. Pom. Nr 69, poz. 1120 z dnia 11 maja 2010 r.), zmienionego uchwałą numer XL/366/21 z dnia 30 czerwca 2021 r., która weszła w życie 25 sierpnia 2021 r.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

PINB decyzją z 28 października 2022 r. nakazał Skarżącemu rozbiórkę opisanej powyżej wiaty. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że według oświadczenia Skarżącego jest On inwestorem wznoszonego obiektu, który buduje od sierpnia 2021 roku jako wiatę o pow. zabudowy do 50 m2, która nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W dniu 1 kwietnia 2022 r. przeprowadzono kontrolę uzupełniającą (pierwsza kontrola odbyła się 24 września 2021 r.), w trakcie której ustalono, że przedmiotowy obiekt posiadał w całości obite deskami dwie ściany szczytowe oraz ścianę podłużną od strony północnej obiektu, w której zamontowano dwa wrota i jedne drzwi. Natomiast ściana podłużna od strony południowej na długości 2,82 m posiada wykonane deskowanie do wysokości oczepu wraz z zamontowanym oknem. Głównym elementem konstrukcyjnym są słupy drewniane. Dach dwuspadowy pokryty blachą trapezową. Obiekt nie posiada wydzielonego pomieszczenia. Nie posiada przyłączy do mediów. Obiekt w obecnym stanie pełni funkcję wiaty, w której magazynowane są narzędzia. Przedmiotowy obiekt (wiata) należy zakwalifikować do obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego, którego wzniesienie nie wymaga pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia na działce. Zdaniem PINB, brak konieczności uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia obiektu nie zwalnia z obowiązku wykonywania robót budowlanych zgodnie z przepisami o czym mówi przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Z pomiarów wykonanych w terenie jak i z mapy z naniesionym obiektem dostarczonej przez Miasto Kościerzyna, wiata prawie w całości usytuowana jest na części działki, która zgodnie z planem miejscowym przeznaczona jest pod drogę (symbol 09.KD.D). Obiekt ten, pomimo że nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru budowy to został wybudowany niezgodnie z prawem miejscowym, czyli niezgodnie z przepisami. W § 13 pkt 5 planu określono zasady kształtowania przestrzeni publicznej i obowiązuje w niej zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych, usługowo - handlowych a nawet nośników reklamowych.

PWINB utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że budowa przedmiotowej wiaty nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Natomiast, mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2016r., sygn. akt II OPS 1/16, należało stwierdzić, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine Prawa budowlanego a także 51 ust. 7 ww. ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. W związku z powyższym, organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do oceny prawidłowości tych robót pod kątem zastosowania przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 Prawa budowlanego. Art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie jedynie w sytuacji, kiedy roboty budowlane nie są zakończone, a są aktualnie wykonywane. Natomiast w sytuacji, kiedy roboty zostały wykonane i aktualnie nie są prowadzone, powinien mieć zastosowanie przepis art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, PINB zasadnie zastosował w przedmiotowej sprawie przepisy art. 50, 51 Prawa budowlanego. Dokonując oceny przedmiotowej wiaty z przepisami wziął pod uwagę obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W § 13 pkt 5 planu miejscowego Miasta Kościerzyna, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Kościerzyna nr LV/431/10 z dnia 31 marca 2010r.i zmianą tego planu zatwierdzoną uchwałą nr XL/366/21 z dnia 30 czerwca 2021 r., obowiązującą od 25 sierpnia 2021 r. określono zasady kształtowania przestrzeni publicznej. Z wytycznych określonych w cyt. powyżej aktach prawnych wynika, że na terenie działki nr [...] w obrębie geodezyjnym [...] miasta Kościerzyna, obowiązuje zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych, usługowo - handlowych a nawet nośników reklamowych. Ponadto jak wynika z akt sprawy budowa przedmiotowej wiaty została zrealizowana w części działki, na terenie planowanym pod drogi gminne oznaczone symbolem 09.KD.D. Stwierdzić zatem należało, że zrealizowane roboty budowlane są niezgodne z przepisami, tj. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sporządzony 1 kwietnia 2022 r. protokół kontroli, przeprowadzonej w obecności Skarżącego, szczegółowo określa położenie przedmiotowej wiaty. Szkic sytuacyjny stanowiący załącznik do w/wym. protokołu szczegółowo określa usytuowanie obiektu i jego wymiary. Na mapie tej przedstawiony jest ciąg komunikacyjny (tj. teren planowany pod drogi gminne oznaczony w planie symbolem 09.KD.D.). Szkic potwierdza fakt, że przedmiotowa wiata usytuowana jest na terenie planowanym pod drogi gminne oznaczone w planie symbolem 09.KD.D. (w taki sposób, że prawie cała część obiektu wiaty znajduje się na tym obszarze, jedynie jeden skośnie usytuowany narożnik, znajduje się poza tym obszarem). W tej sytuacji, mając na uwadze, że konstrukcyjnie przedmiotowa wiata stanowi jeden obiekt, bez możliwości wydzielenia jego części, rozbiórce podlega jako całość. PWINB podniósł, że jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 4 kwietnia 2021r. Skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta Kościerzyna o wykreślenie planowanych dróg 03.KD.L, 09.KD.D., 13/1.1.KDW, 16/1.3.IT oraz poszerzenie drogi 07.KD.D wzdłuż działki nr [...] obręb Kościerzyna, przy kolejnej zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżącemu wiadomym było zatem już w dacie budowy przedmiotowej wiaty, że jest ona usytuowana na obszarze do tego nieprzeznaczonym. Pomimo to wiata została zrealizowana.

W wniesionej do Sądu skardze na powyższe rozstrzygnięcie PWINB zarzucono niepoprawną wykładnię przepisów prawnych, co w konsekwencji spowodowało niewłaściwe zastosowanie przepisów:

- art. 7 i 77 ust. 1 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie,

- art. 8 ust. 1 K.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 107 ust. 3 K.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 35 K.p.a. poprzez prowadzenie przewlekłego postępowania i naruszenie terminu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że wiata nie jest obiektem, o którym mowa w § 13 pkt 5 planu miejscowego. Zarzucono naruszenie zasady równej ochrony prawnej prawa własności oraz naruszanie art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakwestionowano okoliczność dokonania pomiarów na działce poprzez niewyjaśnienie czy osoba, która ich dokonała posiada uprawnienia do ich wykonania zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz czy pomiary wykonane zostały z użyciem urządzeń pomiarowych posiadających odpowiednie atesty/dopuszczenia/legalizacje, zgodnie z ustawą z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru długości, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Ponadto wskazano, że Miasto Kościerzyna posiada ponad 23 tys. mieszkańców i organ nie określił, kto dokładnie z "miasta Kościerzyna" dostarczył mapę i czy posiadał uprawnienia do jej wykonania. Podniesiono także, że plany miejscowy został wydany z rażącym naruszeniem prawa.

Odpowiadając na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z 21 listopada 2023 r. uzupełniano skargę podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz zarzucając dodatkowo naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt ustawy – Prawo budowlane poprzez nakazanie rozbiórki wiaty z powodu niezgodności z zapisami planu miejscowego, w sytuacji, gdy wybudowanie wiaty tych ustaleń nie naruszało. Wniesiono nadto o zwieszenie postępowania w sprawie, z powodu wniesienia do Sądu skarg na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja PINB były zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682) - dalej jako "p.b.", przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przy czym stosownie do art. 51 ust. 7 p.b., przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Z kolei art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach.

W niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały powyższe unormowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 października 2016 r. (II OPS 1/16) wskazał, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. Zaznaczyć trzeba, że w jednolitym orzecznictwie przyjmuje się, iż przepisami, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., są również przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego, jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej, polegającym na budowie tego obiektu niezgodnie z przepisami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 lutego 2023 r., II SA/Gd 983/22).

W przedmiotowej sprawie podstawą wydania nakazu rozbiórki było wybudowanie obiektu budowlanego wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezspornym było, że działka [...] objęta była uchwałą Rady Miasta Kościerzyna z dnia 31 marca 2010 r., numer LV/431/10, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północnej części miasta pomiędzy ulicą Drogowców, trakcją kolejową a północną granicą miasta Kościerzyna (Dz. U. Woj. Pom. Nr 69, poz. 1120 z dnia 11 maja 2010 r.), zmienioną uchwałą Rady Miasta Kościerzyna z dnia 30 czerwca 2021 r., numer XL/366/21, w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w północnej części miasta pomiędzy ulicą Drogowców, trakcją kolejową, a północną granicą miasta Kościerzyna (Dz. U. Woj. Pom. z 2021 r., poz. 3056). Zgodnie z planem miejscowym, teren na którym usadowiono sporną wiatę jest w znakomitej większości przewidziany został pod dojazdową drogę publiczną (09.KD.D.). W § 12 ust. 2 planu miejscowego wskazano, że zainwestowanie i użytkowanie istniejące w dniu wejścia w życie niniejszego planu uznaje się za zgodne z planem, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Niezgodne z planem, w tym położone niezgodnie z określonymi liniami zabudowy istniejące budynki, mogą być poddawane remontom i modernizacji bez prawa powiększania kubatury budynku oraz zmiany funkcji. W § 13. planu miejscowego, określono ustalenia dla systemów komunikacji, zasady ich modernizacji i rozbudowy. W ust. 1 pkt 2 lit b, zaliczono tren 09.KD.D. do układu dróg publicznych. Natomiast w ust. 5 wskazano, że na wszystkich terenach układu komunikacyjnego obowiązują następujące zasady kształtowania przestrzeni publicznych: 1) zasady umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury: nie mogą powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej oraz nie mogą kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi; 2) zasady umieszczania w przestrzeni publicznej nośników reklamowych: zakaz lokalizacji nośników reklamowych; 3)zasady umieszczania w przestrzeni publicznej tymczasowych obiektów usługowo handlowych: zakaz sytuowania tymczasowych obiektów usługowo handlowych; 4) zasady umieszczania w przestrzeni publicznej urządzeń technicznych: urządzenia techniczne nie mogą powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej oraz nie mogą kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi; 5) zasady lokalizacji zieleni: zieleń nie może powodować istotnych ograniczeń w komunikacji kołowej, rowerowej i pieszej oraz nie może kolidować z sieciami i urządzeniami podziemnymi.

W realiach niniejszej sprawy nie ulegało wątpliwości, że sporna wiata nie istniała w dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu oznacza to, że jej budowy nie sposób rozważać w kontekście dotychczasowego kontynuowania zagospodarowania działki. § 12 ust. 2 planu miejscowego wprost odnosi się do zainwestowania istniejącego w dniu wejścia w życie planu, czyli sytuacji która w realiach przedmiotowej sprawy nie zaistniała. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 35 (w wersji obowiązującej w dacie orzekania przez organy administracji) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977) – dalej jako "u.p.z.p.", tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Unormowanie to jednak, wbrew zarzutom skargi nie mogło być podstawą lokalizacji przedmiotowej wiaty w miejscu przeznaczonym planistycznie pod drogę publiczną. Po pierwsze, § 43 w związku § 3 pkt 15 planu miejscowego, nie przewiduje zagospodarowania tymczasowego dla terenu 09.KD.D., co w ocenie Sądu należy intepretować jak zakaz zagospodarowania tymczasowego. Po drugie, nawet gdyby uznać, że zakaz taki nie wynika z powyższych przepisów planu miejscowego, to z treści art. 35 u.p.z.p. nie sposób wywieźć możliwości wykorzystywania terenu w sposób dotychczasowy poprzez budowanie nowych obiektów budowlanych. Unormowanie to wprost odnosi się do zagospodarowania istniejącego w momencie wejścia w życie planu miejscowego i ukierunkowane jest na możliwość utrzymania istniejącego stanu rzeczy. Sąd podziela pogląd, że nie jest zasadnym twierdzenie, iż wobec braku określenia przez lokalnego prawodawcę w planie konkretnego, tymczasowego zagospodarowania terenu, możliwe jest uwzględnienie dotychczasowego sposobu wykorzystania terenu do czasu jego zagospodarowania zgodnego z planem, w oparciu o art. 35 u.p.z.p. Taka wykładnia przepisów planu prowadziłaby do sytuacji, w której pomimo wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nadal dopuszczalne byłoby realizowanie nowych przedsięwzięć z powołaniem się na dotychczasowy sposób wykorzystania terenu (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2112/15). Dodatkowo jedynie odnotować należy, że twierdzenia Skarżącego dotyczące dotychczasowego zagospodarowania działki [...] nie korelują z faktem zabudowywania tej działki (w innej części) zgodnie z postanowieniami planu miejscowego (zabudowa mieszkaniowa).

W dalszej kolejności uznać należy, że Skarżący błędnie prawo do wybudowania wiaty wywodzi z treści § 13 ust. 5 planu miejscowego. Zgodnie z art. 35 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 645) – dalej jako "u.d.p.", w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. W pasie terenu, o którym mowa w ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi. Ich usunięcie w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania. Sporna wiata nie stanowi, jak sam podnosi Skarżący, tymczasowego obiektu budowlanego, zatem z mocy ustawy wykluczono możliwość wybudowania jej na terenie 09.KD.D. Dodatkowo wskazać można, że przyszła droga ma być drogą publiczną (gminną). Zgodnie z art. 2a ust. 2 u.d.p. ustawy, właścicielem tej drogi może być tylko gmina, która będzie również ewentualnie jej zarządcą. Kwestia lokalizowania urządzeń w pasie drogowym uregulowana została w art. 39 i nast. u.d.p. Ustawodawca wyposażył zarządcę drogi w możliwość zezwalania w uzasadnionych przypadkach na lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam (art. 39 i 40 u.d.p.), i to do takich także sytuacji należy odnieść postanowienia § 13 ust. 5 planu miejscowego, które w tym zakresie zaktualizują się dopiero po wybudowaniu planowanej drogi. Sąd dostrzegł, że w uzasadnieniu decyzji PWINB kwestia zastosowania § 13 ust. 5 planu miejscowego nie została w pełni uzasadniona, jednakże nie zmienia to oceny zasadności rozstrzygnięcia ze względu na wybudowaniu wiaty na terenie 09.KD.D.

Także zarzut skargi odnoszący się do dokonania pomiarów na działce nie okazał się zasadny. Otóż w toku postępowania Skarżący nie kwestionował poprawności dokonania lokalizacji spornej wiaty na terenie przeznaczonym pod drogę. Nie robił tego ani w trakcie oględzin nieruchomości ani w dalszym toku postępowania. Z tego powodu żądanie wyjaśnienia, czy osoba która dokonała pomiarów, posiadała uprawnienia do ich dokonania oraz czy pomiary wykonane zostały z użyciem urządzeń pomiarowych posiadających odpowiednie atesty/dopuszczenia/legalizacje zgodnie z ustawą z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach oraz Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru długości, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych uznać należy za bezcelowa, zwłaszcza przepisy prawa nie wymagają od organu administracji badania tych kwestii. Obowiązkiem organu administracji jest wynikającym z art. 7 K.p.a. jest ustalenie rzeczywistego stanu sprawy, co w tym zakresie nie było kwestionowane. Nie można przy tym nie zauważyć, że trafnie podnosi PWINB w uzasadnieniu decyzji, iż Skarżący domagając się zmiany planu miejscowego poprzez usunięcie z niego przedmiotowej drogi, miał świadomość że lokalizuje wiatę w sposób sprzeczny z jego postanowieniami.

Podobnie jako pozbawiony podstaw prawnych należało uznać zarzut braku określenie, kto z Miasta Kościerzyna dostarczył mapę i czy miał uprawnienia do jej wykonania. Otóż jak wynika z pisma z 17 stycznia 2021 r., mapy użyte w sprawie dostarczył Burmistrz Miasta. Jak już wyżej wskazano Skarżący nie kwestionował poprawności lokalizacji wiaty dokonanej przez organy administracji. Nie kwestionował także poprawności użytej mapy, która posłużyła do tych ustaleń. Brak było zatem podstaw faktycznych i prawnych do ustalania tej kwestii, w szczególności w sytuacji dysponowania przez organu administracji wyrysem z planu miejscowego.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku argument skargi dotyczący niezgodności planu miejscowego z prawem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, o którym mowa w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP i stanowi obowiązujące prawa dopóki nie zostanie uchylony bądź jego nieważność zostanie stwierdzona w stosownym postępowaniu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd ocenia zgodność decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. W dacie wydawania decyzji przez organy obu instancji, plan zagospodarowania stanowił obowiązujące w niniejszej sprawie normy prawny, które organy nadzoru budowlanego zobowiązane były uwzględnić przy wydawania decyzji. Z tego też powodu Sąd odmówił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej jako "P.p.s.a." zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zawisłych przed sądem skarg na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując uznać należało, że wydanie nakazu rozbiórki spornej wiaty było uzasadnione z powodu jej umiejscowienia na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną. Racją miały przy tym organy administracji wskazując, że co prawda wiata prawie w całości usytuowana została na terenie przeznaczonym pod drogę gminną, to jednak jej konstrukcyjna całość powoduje nakaz rozbiórki w całości.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na orzeczenia.nsa.gov.pl.