Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 714/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), asesor WSA Marta Laskowska, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Starosty (...) na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia (...) lutego 2007 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia (...) stycznia 2007 r. Nr (...).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (..) stycznia 2007 roku, (...) Minister Sprawiedliwości odmówił Staroście (...) udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych.

W uzasadnieniu postanowienia Minister Sprawiedliwości stwierdził, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2000 roku Nr 50, poz. 580 z późno zm.), prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje organom samorządu terytorialnego, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych, określonych w ustawie. Organy samorządu terytorialnego mogą również, na zasadzie art. 6 ust. 1 pkt 10 powołanej wyżej ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, uzyskać informację w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

W omawianym przypadku ma zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym dający prawo pracodawcom do uzyskania informacji

0 osobach w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego

z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw

publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska

urzędniczego, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej

działalności gospodarczej.

Nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisy art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz.565 z poźn. zm.), a także art. 7

1 art. 163 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, ponieważ sprawy związane

z zatrudnieniem pracowników, ustalaniem uprawnienia do zajmowania określonego

stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez

organy samorządu terytorialnego.

Ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie

1

ustawy o pracownikach samorządowych określił wprost, że organ samorządu terytorialnego działa jako pracodawca. Jednocześnie w myśl art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę. Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 6 ust. 1 pkt 10 nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Starosta Powiatowy w (...) podnosząc zarzut, że Minister Sprawiedliwości nie zrozumiał roli jaką pełnią jednostki samorządu terytorialnego. Artykuł 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o KRK stanowi zasadę, że prawo do uzyskania informacji o osobach, przysługuje [...] organom samorządu terytorialnego oraz innym organom wykonującym zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie.

Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (j.t. z 2001 roku Dz. U. Nr 142, poz. 1592 z późno zm.) w art. 4 ust. 1 przewiduje, że powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym. Treść przytoczonego przepisu z ustawy powiatowej jednoznacznie określa wykonywanie przez powiat wyłącznie zadań o charakterze publicznym. Zadań innych niż publiczne, powiat wykonywać nie może. Ponadto zadania wykonywane przez samorząd nakładane są przez ustawę. Taka konstrukcja przepisów przesądza o stosowaniu dla samorządów przepisu art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o KRK.

Literalne odczytanie treści art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o KRK prowadzi do wniosku, że chodzi o pracownika, który dopiero będzie zatrudniony, a przepisy ustawy wymagają dla niego by spełnił wymóg niekaralności. Zawarte jest to w słowach: "udostępnienie dotyczy pracodawców, w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności". Wysnuć należy więc wniosek, że zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 10 w analizowanej sytuacji jest niedopuszczalne, ponieważ z wnioskiem można wystąpić w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia - czyli w czasie przyszłym.

Pracownicy objęci analizowanym wnioskiem są zatrudnieni od dawna, a obecne wniesienie podania spowodowane jest treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych.

Kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko wydanemu postanowieniu

jest, zdaniem Starosty, przyznanie przez organ pierwszeństwa stosowania punktowi 10 ust. 1 art. 6 przed punktem 9. Tymczasem w razie kolizji dwóch równorzędnych uregulowań prawnych należy zastanowić się nad klauzulą derogacyjną lex specialis. Zgodnie z nią w razie obowiązywania dwóch sprzecznych uregulowań prawnych dotyczących tej samej materii należy przyznać prymat tej, która jest bardziej szczegółowa. Nad tą tematyką organ niestety nie skupił żadnej uwagi, a dopiero wynik rozstrzygnięcia takiej kolizji może dać pomyślne skutki przy ustaleniu stosowania konkretnego przepisu. Wnioskować należy, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 9 jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 6 ust. 1 pkt 10, gdyż potrzeba uzyskania zaświadczenia o niekaralności nie wynika z samego zatrudniania, lecz z publicznego charakteru obowiązków wykonywanych przez samorząd.

Starosta stwierdził również, że jeżeli organy samorządowe występują na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych o wydanie zaświadczenia z KRK odnośnie pracowników samorządowych, których praca może łączyć się z dostępem do informacji niejawnych, to zaświadczenie takie jest wydawane bezpłatnie.

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2007 roku, Nr , (...) Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia (...) stycznia 2007 roku podtrzymując zawarte w nim stanowisko.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Starosta Powiatowy w (...) podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodów, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżone postanowienie, zdaniem Sądu, zapadło z naruszeniem art. 7 kpa i art. 77 kpa.

Przed przystąpieniem do omówienia naruszenia przepisów kpa, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia wskazać należy inne uchybienia popełnione przez organ administracji, które wprawdzie nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia jednakże ich wskazanie jest niezbędne, by zostały one w przyszłości wyeliminowane.

Postanowienie z dnia (...) stycznia 2007 roku wydane zostało przez Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.) rejestr prowadzi wchodzące w skład Ministerstwa Sprawiedliwości "Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego". Biurem informacyjnym kieruje dyrektor, którego powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości. Dyrektor jest organem biura informacyjnego (art. 3 ust.1 i 2 wymienionej wyżej ustawy). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego nie jest samodzielnym organem administracji, tylko częścią Ministerstwa Sprawiedliwości. Dyrektor Biura Informacyjnego nie wydaje więc rozstrzygnięć w imieniu własnym, tylko w imieniu Ministra Sprawiedliwości. To, że rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego wydaje Dyrektor Biura Informacyjnego wynika jedynie z wewnętrznego podziału pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. Konsekwencją tego, że Dyrektor Biura Informacyjnego wydaje rozstrzygnięcia w imieniu Ministra Sprawiedliwości winno być pouczenie strony postępowania o przysługującym jej środku odwoławczym w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a nie o możliwości wniesienia zażalenia.

Zgodnie z treścią art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przepis ten na mocy art. 144 kpa ma odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez organy administracji postanowień.

Uchybienie polegające na pouczeniu o możliwości wniesienia przez stronę postępowania zażalenia zamiast wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż nie pozbawiło strony możliwości skorzystania ze środka odwoławczego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinno jednak zostać wyeliminowane.

Za uchybienie uznać również należy wydanie postanowienia o odmowie udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z treścią art. 9 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym do postępowania na podstawie tej ustawy stosuje się przepisy kpa. Z kolei zgodnie z treścią art. 23 tejże ustawy Informacja o osobie, sporządzona na podstawie danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze stanowi

zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ustawa o Krajowym Rejestrze Karnym w art. 19 ust. 3 określa skutki niespełnienia przez zapytanie lub wniosek wymogów określonych w ust. 1 i 2 tego przepisu. Do wymogów tych nie należy uiszczenie opłaty. Do skutków nieziszczenia opłaty należy więc stosować przepisy kpa.

Zgodnie z treścią art. 261 § 1 kpa jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Z art. 24 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Treść tego przepisu zdaniem Sądu wskazuje, że opłata za udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego powinna być uiszczona z góry. Skutki nieziszczenia opłaty pomimo wystosowanego do strony wezwania określone zostały w art. 261 § 1 i § 2 kpa. Zgodnie treścią tychże przepisów jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana. Zwrot podania następuje poprzez wydanie postanowienia w tym przedmiocie. Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie.

Nieuiszczenie przez stronę postępowania opłaty winno więc skutkować wydaniem przez Ministra Sprawiedliwości postanowienia o zwrocie podania, a nie postanowienia o odmowie udzielenia informacji. Uchybienie to zdaniem Sądu również nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skutkiem zwrotu podania jest bowiem także nieuzyskanie przez stronę postępowania informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Za nieuzasadnione uznać należy zdaniem Sądu zarzuty podniesione w skardze przez Starostę (...). Podzielić należy pogląd Ministra Sprawiedliwości, iż uzyskanie przez Starostę informacji z Krajowego Rejestru Karnego nie jest zwolnione od opłat.

Obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego nałożony został ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1201). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 tejże ustawy w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia jej życie pracodawca

samorządowy zatrudniający osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym występuje z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. Z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1 do 9 i 11. Zwolnienie od opłat nie przysługuje pracodawcom, którzy chcą uzyskać informację z Krajowego Rejestru Karnego w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w jego przypadku zastosowanie ma pkt 9 art. 6 ust.1 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której o udzielenie informacji ubiegają się organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego oraz inne organom wykonujące zadania publiczne, w przypadkach kiedy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na nie zadań, określonych w ustawie. Starosta Powiatowy niewątpliwie jest organem administracji wykonującym zadania publiczne. Obowiązek uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego jest też zadaniem nałożonym na Starostę przez ustawę. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych wyraźnie jednak stwierdził, że z wnioskiem o zapytanie o karalność na podstawie tego przepisu występuje "pracodawca samorządowy", a nie organ samorządu terytorialnego, w którym zatrudnieni są pracownicy samorządowi. Nie sposób zdaniem Sądu przyjąć, iż ustawodawca używa zamiennie sformułowań "pracodawca samorządowy" i "organ samorządu terytorialnego". Starosta jako organ samorządu terytorialnego wykonuje władztwo publiczne. Działając jako pracodawca samorządowy Starosta władztwa takiego nie wykonuje. W takim przypadku Starosta jest jedynie podmiotem zatrudniającym pracownika. Nie ma znaczenia sposób nawiązania stosunku pracy jak również okoliczność, iż zatrudnienie pracowników samorządowych oprócz kodeksu pracy reguluje ustawa z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 21, poz. 124 z późn. zm.). Uprawnienia Starosty w stosunku do pracownika samorządowego wynikają z faktu nawiązania stosunku pracy, a nie z faktu, że Starosta jest organem władzy publicznej. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "pracodawca samorządowy" wskazuje zdaniem

Sądu, iż celem ustawodawcy było nałożenie obowiązku uzyskania informacji z Krajowego Rejestru Karnego na Starostę działającego wyłącznie jako pracodawca. Nakładanie przez ustawodawcę na pracodawców różnego rodzaju obowiązków, w tym także obowiązków pociągających za sobą konieczność poniesienia określonych wydatków pieniężnych, nie jest niczym szczególnym. Całą gamę takich obowiązków zawiera kodeks pracy (Dział IV Rozdział I). Tym samym stwierdzić należy, iż art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym nie ma zastosowania do zapytania o karalność kierowanego przez Starostę w wykonaniu obowiązku wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Przepis ten miałby zastosowanie tylko wówczas, gdyby Starosta występował z zapytaniem o karalność w wykonaniu obowiązku wynikającego z innej ustawy nałożonego na niego jako organ administracji samorządowej, a nie pracodawcę samorządowego.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Starosty, iż art. 6 ust. 1 pkt 10 dotyczy tylko pracownika, który będzie dopiero zatrudniony. Przepis ten dotyczy bowiem również sytuacji związanej z ustaleniem czy pracownik już zatrudniony spełnia nowe wymagania do zajmowania określonego stanowiska. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Z treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych wynika, że informacje z Krajowego Rejestru Karnego będą wykorzystane do ustalenia czy pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym spełnia określone w ustawie warunki, by nadal zajmować to stanowisko.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniem, że istnieje kolizja dwóch sprzecznych ze sobą norm prawnych. Ponownie stwierdzić należy, iż obowiązek wynikający z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych nałożony został na organ administracji pełniący wyłącznie funkcję pracodawcy, a nie na organ administracji sprawujący władztwo publiczne. Skoro obowiązek dotyczy pracodawcy, to zastosowanie ma art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym odnoszący się do pracodawców, a nie art. 6 pkt 9 tejże ustawy odnoszący się do organów administracji wykonujących władztwo publiczne. Przepisy te dotyczą różnych stanów faktycznych i nie ma miedzy nimi sprzeczności.

Okoliczność, iż w wypadku występowania przez organy samorządowe o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego na podstawie ustawy z dnia

22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych informacje te są udzielane bezpłatnie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazać jedynie należy, iż w art. 1 ust. 2 pkt 1 lit. d tejże ustawy mowa jest o tym, że przepisy ustawy mają zastosowanie do organów władzy publicznej w szczególności do organów samorządu terytorialnego.

Na mocy art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych nałożono na pracodawcę samorządowego obowiązek uzyskania z Krajowego Rejestru Karnego informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych aby ustalić czy spełniają oni wymogi określone nowym brzmieniem przepisów tejże ustawy. Nowy wymóg dla pracowników samorządowych wprowadzony wymienioną wyżej ustawą polega na tym, że o ile z pierwotnego brzmienia art. 3 ust.3 pkt 2 ustawy o pracownikach samorządowych wynikała konieczność, by pracownik taki nie był karany za przestępstwo popełnione umyślnie, to z obecnego brzmienia tego przepisu wynika konieczność, by nie był on prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne. Stwierdzić jednak należy, iż z ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że w rejestrze gromadzi się dane wynikające z prawomocnych orzeczeń sądów (art. 1 tejże ustawy). Również z § 2 poprzednio obowiązującego Rozporządzenia Ministrów Sprawiedliwości i Obrony Narodowej z dnia 23 grudnia 1969 roku w sprawie określenia trybu rejestracji osób prawomocnie skazanych oraz sposobu zbierania w postępowaniu karnym danych dotyczących tychże osób, jak również organów obowiązanych do wykonywania tych czynności (Dz. U. z 1969 roku, Nr 37, poz. 327) wynikało, że rejestracji podlegały orzeczenia prawomocne. Jeśli wymóg niekaralności za przestępstwo popełnione umyślnie ustalany był przez pracodawcę samorządowego na podstawie karty karnej, to karalność taka mogła być ujawniona w karcie tylko wówczas, gdy wobec danej osoby zapadł prawomocny wyrok skazujący ją za takie przestępstwo. Nieprawomocne wyroki nie były rejestrowane. Nowo uzyskane informacje nie będą więc jakościowo inne od tych, które pracodawca samorządowy już posiadał. Nadto pracodawca samorządowy będzie musiał ponieść koszty uzyskania tych informacji, które ze względu na liczbę pracowników samorządowych będą dość wysokie. Obowiązek ten ma sens tylko wówczas, gdy przed jego ustanowieniem pracodawca samorządowy nie sprawdzał w oparciu o kartę karną karalności zatrudnianych przez siebie pracowników. Z ustawy wynika jednak, że nałożony jednak został

8

na wszystkich pracodawców. Jest to rozwiązanie nieracjonalne niemniej jednak jest to obowiązujące prawo.

Powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego była niemożność ustalenia przez Sąd czy organ administracji przed wydaniem swoich rozstrzygnięć spełnił ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 261 § 1 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Z akt sprawy nie wynika by organ administracji wyznaczył Staroście taki termin. W aktach sprawy znajduje się pismo Starosty (...) z dnia 3 stycznia 2007 roku, z którego treści można wnosić, iż do Starosty skierowano dwa pisma w sprawie opłaty. Były to pisma z dnia 8 listopada 2006 roku oraz z dnia 1 grudnia 2006 roku. W aktach sprawy nie ma jednak tych pism. Nie wiadomo czy w pismach tych wyznaczono Staroście termin o którym mowa w art. 261 § 1 kpa. Na marginesie zauważyć należy, iż przesłane Sądowi akta sprawy, to luźne kartki bez żadnej numeracji. Braki dowodowe uniemożliwiają Sądowi ustalenie czy organ administracji wywiązał się z wynikającego z art. 261 § 1 kpa obowiązku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy do akt sprawy winny zostać załączone pisma z dnia 8 listopada 2006 roku oraz z dnia 1 grudnia 2006 roku kierowane do Starosty (...). Jeśli pisma te nie zawierały wyznaczenia terminu, o którym mowa w art. 261 § 1 kpa, to ponowne rozstrzygnięcie w sprawie winno być poprzedzone wyznaczeniem Staroście takiego terminu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyeliminowane winny być również wcześniej wskazane przez Sąd uchybienia.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.