Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1488/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 43
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi K.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 sierpnia 2023 r. nr 2401-IEE.7192.322.2023.2.MD UNP: 2401-23-184918 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2023r. nr 2401-IEE.7192.322.2023.2.MD UNP: 2401-23-184918 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 3 lipca 2023r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2505 ze zm., dalej: u.p.e.a.) i art. 18 u.p.e.a. oraz art. 61a § 1 i § 2 k.p.a.

Stan sprawy wynikający z zaskarżonego postanowienia.

Organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 18.01.2018 r. nr [...] wystawionego przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w G. Zawiadomieniem z 7.02.2018 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty podatku. Przesyłka zawierająca zawiadomienie i odpis ww. tytułu wykonawczego została doręczona 15.02.2018 r. na adres B., ul. [...]. Zawiadomieniem z 10.06.2019r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty podatku. Zawiadomieniem z 8.07.2020 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B S.A. Zawiadomieniem z 22.05.2023 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku P S.A.

Pismem z dnia 28 maja 2023r. K.M. (dalej: skarżąca, zobowiązana) – data wpływu do organu: 2 czerwca 2023r., wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjny.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2023r. organ pierwszej instancji odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie złożonego zarzutu. Organ zwrócił uwagę na treść art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 2070 ze zm., dalej: ustawa zmieniająca) do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazano, iż zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postepowania egzekucyjnego.

Podkreślono, iż odpis tytułu wykonawczego z 18.01.2018r. nr [...] z 18.01.2018r. wraz z zawiadomieniem z 7.02.2018r. nr [...] o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, został doręczony 15.02.2018 r. na adres B., ul. [...], a zatem wniosek skarżącej został wniesiony z naruszeniem terminu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. oraz na podstawie przepisów przejściowych.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji. Zobowiązana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że przesyłka zawierająca tytuł wykonawczy oraz zajęcie wierzytelności, odebrana 15.02.2018 r. przez pełnoletniego domownika, nie mogła być doręczona na adres: B., ul. [...], gdyż skarżąca zameldowana tam była do 9.02.2017 r. Zatem w ocenie zobowiązanej, skoro nie otrzymała ona w/w tytułu wykonawczego oraz zajęcia do chwili sporządzania zażalenia, to nie zaczął w ogóle biec termin do wniesienia zarzutów. Ponadto w zażaleniu wskazano, iż nałożona kara pieniężna przedawniła się z 31.12.2022 r., a upomnienie nie zostało jej doręczone.

DIAS postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2023r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 3 lipca 2023r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

DIAS stwierdził, iż organ pierwszej instancji poprawnie ustalił stan faktyczny oraz zasadnie przyjął, że zarzuty zostały wniesione po terminie, a tym samym nie było możliwości merytorycznego rozpoznania wniesionych zarzutów. Z materiału dowodowego wynika, że odpis tytułu wykonawczego z 18.01.2018 r. doręczony został pełnoletniemu domownikowi 15.02.2018 r. zgodnie z art. 43 k.p.a. Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 22.02.2018 r. W konsekwencji DIAS uznał, iż zarzuty skarżącej zostały wniesione po upływie tego terminu, tj. 1.06.2023 r. (data nadania w placówce pocztowej).

Co do zarzutów podniesionych w zażaleniu z 10.07.2023 r., to według organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że dopiero 30.04.2019 r. zobowiązana wskazała inny adres zamieszkania, tj. B., ul. [...]. Natomiast w zeznaniu rocznym za rok 2017, który podatniczka złożyła dnia 30.04.2018 r. wskazano adres zamieszkania:

B., ul. [...]. Ponadto, jak zaznaczono w postanowieniu DIAS, pracodawca R Sp. z o. o. przesyłając do Urzędu Skarbowego informacje o uzyskanych przez zobowiązaną dochodach PIT-11 za 2017 r. i 2018 r. wskazał jej adres zamieszkania jako B., ul. [...]. Zauważono, że jak wynika z art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 375, dalej: u.e.p.), w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną objętą rejestrem PESEL nieprowadzącą działalności gospodarczej lub, i niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie, aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym.

Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5. Czyli podatnik taki ma dwie możliwości poinformowania urzędu skarbowego o zmianie miejsca zamieszkania. Pierwsza możliwość to podanie nowego adresu zamieszkania w dowolnej, składanej deklaracji podatkowej np. w zeznaniu rocznym. Natomiast druga możliwość to złożenie zgłoszenia aktualizacyjnego ZAP-3. Korzystają z niego ci podatnicy, którzy m.in. swój obecny adres chcą zgłosić przed terminem złożenia, np. deklaracji. W przekonaniu organu odwoławczego nowy adres zamieszkania, tj, B., ul. [...] skarżąca zaktualizowała 30.04.2019 r. poprzez złożenie zeznania rocznego PIT-37 za 2018 r. Ponadto wskazano, iż upomnienie zostało wysłane na adres: B., ul. [...] i doręczone w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze), a doręczenie nastąpiło na adres wskazany przez skarżącą w zeznaniu rocznym, tj. adres zamieszkania. Końcowo DIAS stwierdził, że odpis tytułu wykonawczego z 18 stycznia 2018r. wraz z zawiadomieniem organ egzekucyjny wysłał na prawidłowy adres (tj. adres miejsca zamieszkania).

Na powyższe postanowienie DIAS wniosła skargę do tut. Sądu.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 41 § 1 k.p.a., art. 43 k.p.a., art. 44 k.p.a., art. 76 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 26 § 5 i art. 27 § 1 pkt 8 i 9 u.p.e.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS oraz postanowienia organu pierwszej instancji i zobowiązanie organu do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wniosła również o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, iż pod adresem w B. przy ul. [...] mieszkała do 9 lutego 2017r. Skarżąca zwróciła uwagę, iż do akt sprawy dołączono oryginał poświadczenia wymeldowania jej z pobytu stałego przez Urząd Miejski w B. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 76 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie powyższego dokumentu urzędowego. Wyjaśniła, iż poinformowała ustnie pracodawcę o zmianie adresu, a ponadto wymeldowanie z adresu w B. ul. [...] nastąpiło po zapadnięciu merytorycznej decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia 8 maja 2017r.

W ocenie skarżącej nie miała ona obowiązku zawiadomić organu o każdej zmianie swojego adresu zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. Podniosła, że odpis tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2018r. doręczony został dnia 15 lutego 2018r. na adres B. u. [...] jej matce. Jednak według skarżącej w dniu 15 lutego 2018r. nie zamieszkiwała ona pod w/w/ adresem, a matka nie była jej domownikiem. Skarżąca zwróciła uwagę, że skutecznie podważyła domniemanie doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. poprzez przedstawienie świadczenie wymeldowania z adresu: B., ul. [...] z dniem 9 lutego 2017r. W konsekwencji doręczenie w dniu 15 lutego 2018r. nie wywołało żadnych skutków prawnych, a 7 dniowy bieg terminu do zgłoszenia zarzutów nie rozpoczął się. Zdaniem skarżącej niniejsza sprawa dotyczy egzekucji administracyjnej prowadzonej przez organ pierwszej instancji, tym samym w razie zmiany adresu należy stosować art. 41 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Dlatego skarżąca nie miała obowiązku zawiadomienia wierzyciela o zmianie adresu, gdyż zmiana nastąpiła po zakończeniu merytorycznego postępowania administracyjnego.

Końcowo skarżąca stwierdziła, iż nie otrzymała ona tytułu wykonawczego, a zatem nie nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony akt narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2023r., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 3 lipca 2023r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Należy wskazać, że czynność materialno-techniczna doręczenia odpisu tytułu wykonawczego posiada doniosłe prawnie znaczenie. Jego skuteczne dokonanie skutkuje co do zasady wszczęciem egzekucji (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Tym samym niedoręczenie zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego jest równoznaczne z niedopuszczalnością egzekucji. Środkiem prawnym umożliwiającym obronę przed niedopuszczalną egzekucją są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), które zobowiązany może wnieść w terminie 7 dni od chwili doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego.

Osią sporu między stronami jest to, czy organ egzekucyjny doręczył skarżącej odpis tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2018r. W tym dniu została bowiem odebrana korespondencja przesłana do skarżącej na adres: B. ul. [...]. Korespondencja została odebrana przez dorosłego domownika – matkę skarżącej, która potwierdziła jej odbiór własnoręcznym podpisem. Z potwierdzenia odbioru wynika także, że odbierający domownik podjął się oddania pisma adresatowi. Poza przedmiotem sporu pozostaje przy tym, że w dacie odbioru korespondencji skarżąca nie byłą zameldowana pod w/w adresem. W ocenie organów, korespondencja skierowana do skarżącej została jej prawidłowo doręczona w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 43 k.p.a.

W tym miejscu podkreślić należy, iż doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. możliwe jest wyłącznie w razie nieobecności adresata w mieszkaniu. Przez nieobecność należy jednak rozumieć sytuację przejściową, wynikającą ze zwyczajnych okoliczności życia codziennego. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (Wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., I OSK 2339/12). Wynika z tego jasno, że jednym z warunków skuteczności doręczenia w trybie art. 43 k.p.a. jest fakt zamieszkiwania adresata pod wskazanym adresem.

Przenosząc powyższe w realia kontrolowanej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że twierdzenie organu odwoławczego, co do skuteczności doręczenia skarżącej w dniu 15 lutego 2018r. tytułu wykonawczy, jest co najmniej przedwczesne.

Organ nie wykazał bowiem, iż skarżąca na dzień doręczenia spornej przysyłki, czyli na dzień 15 lutego 2018r. zamieszkiwała pod adresem: B. ul. [...], a tym samym, że jej matka miała przymiot "domownika", o którym mowa w art. 43 k.p.a.

Kwestia prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego podlega badaniu na każdym etapie postępowania egzekucyjnego i powinna być brana pod uwagę z urzędu. Stwierdzenie przez organ braku doręczenia tytułu wykonawczego musi prowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego w każdym jego stadium i to niezależnie czy nastąpi to w wyniku uwzględnienia zarzutów (art. 33 u.p.e.a.), czy w wyniku analizy podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.). W jednym i w drugim przypadku kwalifikacja prawna takiego stanu rzeczy jest ta sama – niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Pogląd taki wyrażono m.in. w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 3 lutego 2016 r., III SA/Wa 982/15 oraz w licznych wcześniejszych orzeczeniach sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., II FSK 2545/10 wskazano, że doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego ma istotne znaczenie proceduralne, ponieważ zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. dopiero z chwilą skutecznego dokonania powyższej czynności procesowej dochodzi do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Skoro bowiem doręczenie odpisu tytułu wykonawczego stanowiło warunek wszczęcia egzekucji, brak tego doręczenia powoduje, że egzekucja jest niedopuszczalna i stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Jeśli zatem fakt niedoręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego został stwierdzony przez sam organ egzekucyjny, to rozpoznając wniosek skarżącej w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, powinien on przede wszystkim rozważyć skutki wskazanego zdarzenia w odniesieniu do dopuszczalności samej egzekucji. Dopuszczalność egzekucji administracyjnej stanowi bowiem przesłankę, która warunkuje możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a wszelkie okoliczności wpływające na możliwość prowadzenia egzekucji powinny być brane pod uwagę z urzędu przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Jeśli organ stwierdzi, że egzekucja jest niedopuszczalna ma obowiązek, zastosować przewidziane przez ustawę środki procesowe (por. art. 29 oraz art. 59 u.p.e.a.).

W tym miejscu podnieść należy, iż stosownie do postanowień art. 9 ust. 1d ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 375, dalej: u.z.i.p.) w przypadku zmiany adresu miejsca zamieszkania przez podatnika będącego osobą fizyczną mającą identyfikator podatkowy, o którym mowa w art. 3 ust. 1, nieprowadzącą działalności gospodarczej lub niebędącą zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, za dokonanie aktualizacji uznaje się podanie przez tego podatnika aktualnego adresu miejsca zamieszkania w składanej deklaracji lub innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym. Podatnicy mogą również dokonać aktualizacji adresu miejsca zamieszkania według wzoru określonego na podstawie art. 5 ust. 5 (zgłoszenie aktualizacyjne ZAP-3).

Sąd w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że przed wszczęciem postępowania podatkowego z urzędu podstawowe znaczenie mają informacje zawarte w rejestrze (urzędowym zbiorze informacji). Opowiedzenie się za odmienną tezą podważałoby w gruncie rzeczy skuteczność działań aparatu publicznego, który – ze względu na brak dostatecznych danych, umożliwiających komunikowanie się ze stroną (podmiotem dysponującym w sprawie interesem prawnym) – nie byłby w stanie wywiązać się z nałożonych nań obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2017 r., II FSK 585/15). Zdaniem Sądu powyższa teza znajdzie odpowiednie zastosowanie na gruncie przepisów k.p.a.

Podnieść należy, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika czy przed wysłaniem tytułu wykonawczego z dnia organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w zakresie niezbędnym do prawidłowego ustalenia adresu skarżącej, na który winna być kierowana korespondencja. W szczególności nie wiadomo czy organ poddał w tym celu analizie dane z systemu POLTAX, Centralnej Rejestracji i Ewidencji Podatników SERCE oraz ze złożonego przez skarżącą zeznania za 2016 r. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w momencie doręczenia tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2018r. nr [...] wraz z zawiadomieniem z 7 lutego 2018r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, czyli w dniu 15 lutego 2018r. skarżąca nie była zameldowana pod adresem: B. u. [...]. Jednocześnie organ nie wskazał na jakiej podstawie ustalił, iż w dniu wysłania przesyłki doręczonej w dniu 15 lutego 2018r. adresem zamieszkania skarżącej była adres: B. u. [...].

Co prawda organ powołuje się, iż w zeznaniu rocznym za 2017 rok skarżąca wskazała adres zamieszkania: B. ul. [...], jednak zeznanie to złożone zostało dopiero w dniu 30 kwietnia 2018 roku, a zatem już po dokonaniu doręczenia tytułu wykonawczego, które miało miejsce w dniu 15 lutego 2018r. W konsekwencji nie sposób z faktu wskazania przez skarżącą w zeznaniu rocznym za 2017 rok jako adresu zamieszkania: B. ul. [...], wywodzić skutków prawnych dla doręczenia mającego miejsce przed datą złożenia tegoż zeznania. Powyższego skutku nie sposób również wywodzić z oświadczenia woli pracodawcy skarżącej (przesłanie informacji o dochodach PIT – 11 za 2017r. oraz za 2018r.), gdyż w takim przypadku nie można przyjąć, iż to zobowiązana zakomunikowała organowi prawidłowy adres miejsca swego zamieszkania.

Jednocześnie, co istotne, organ nie podaje czy przed wysłaniem skarżącej tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2018r. podjął jakiekolwiek czynności w celu ustalenia prawidłowego miejsca zamieszkania skarżącej i czy w tym celu poddał analizie dane z systemu POLTAX, Centralnej Rejestracji i Ewidencji Podatników SERCE oraz ze złożonego przez skarżącą zeznania za 2016 r.

W konsekwencji organ zobowiązany będzie do wyjaśnienia i wykazania jakie konkretnie czynności podjął przed dniem wysłania skarżącej tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2018 roku, w celu ustalenia prawidłowego adresu skarżącej i czy poddał w tym celu analizie dane z systemu POLTAX, Centralnej Rejestracji i Ewidencji Podatników SERCE oraz ze złożonego przez skarżącą zeznania za 2016 r. Organ nie wyjaśnił bowiem czy przed dniem wysłania tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2018r. w posiadanych przez organ systemach ewidencji jako adres skarżącej figurował: B. ul. [...]. Dopiero bowiem wykazanie, iż organ przed wysłaniem tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2018r. w istocie dokonał uprzedniej weryfikacji adresu skarżącej w niezbędnym zakresie, umożliwia przyjęcie domniemania, iż na dzień doręczenia czyli na dzień 15 lutego 2018r. miejscem zamieszkania skarżącej był: B. u. [...].

W ponownym postępowaniu organ odwoławczy weźmie pod uwagę wyrażone powyżej wskazania Sądu.

Sąd stwierdza, iż organ dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 43 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W konsekwencji mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożył się wpis od skargi 100 zł.