Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 224/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 4, art. 149, art. 151, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 210, art. 223
journal: Dz.U. 2023 poz 519
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi I. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Pomorskiego postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej 1. zobowiązuje Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania wniosku skarżącego I. K. o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w terminie 30 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego I. K. sumę pieniężną w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych; 4. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego I. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 5. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 24 października 2022 r. I. K. (dalej także jako "skarżący", "wnioskodawca" lub "strona") wystąpił do Wojewody Pomorskiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

Pismami z dnia 14 listopada 2022 r. Wojewoda Pomorski wystąpił do Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku, Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej, Naczelnika Wydziału IX Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Gdańsku o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Pismami z dnia 17 stycznia 2023 r. wnioskodawca zwrócił się z prośbą o przyśpieszenie rozpoznania jego sprawy ze względu na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą mającą charakter międzynarodowy. Ponadto, złożył wniosek o wgląd w dokumenty.

Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. Wojewoda Pomorski wezwał skarżącego do nadesłania w terminie 14 dni następujących dokumentów: zeznań PIT-37 małżonki za 2020 r. i 2021 r. oraz dokumentów potwierdzających posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu przez okres 3 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, tj. takich, które potwierdziłyby prowadzenie przez wnioskodawcę działalności gospodarczej od dnia 24 października 2019 r. Równocześnie organ pouczył wnioskodawcę, że nieusunięcie wymienionych braków w wyznaczonym terminie spowoduje rozpatrzenie wniosku skarżącego na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W dniu 14 lutego 2023 r. I. K. nadesłał do organu jako załączniki do korespondencji następujące dokumenty: przedłużenie zezwolenia typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium RP z dnia 7 maja 2019 r.; przedłużenie zezwolenia typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium RP z dnia 16 kwietnia 2020 r.; umowa zlecenia nr [...] z dnia 29 kwietnia 2020 r.; aneks 1 do umowy [...], porozumienie zmieniające umowę zlecenia nr [...] z dnia 29 grudnia 2020 r.; umowa zlecenia nr [...] z dnia 24 maja 2019 r.; aneks 1 do umowy [...], porozumienie zmieniające umowę zlecenia nr [...] z dnia 30 grudnia 2019 r.; protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników S. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 21 grudnia 2018 r. wraz z uchwałami i listą obecności; protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników S. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 16 grudnia 20109 r. wraz z uchwałami i listą obecności; protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników S. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 31 sierpnia 2020 r. wraz z uchwałą i listą obecności; protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników S. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 29 grudnia 2021 r. wraz z uchwałami i listą obecności; zeznanie PIT-37 skarżącego za rok 2021; zeznanie PIT-37 małżonki skarżącego za rok 2021; zeznanie PIT-37 skarżącego za rok 2020; zeznanie PIT-37 małżonki skarżącego za rok 2020; zeznanie PIT-37 skarżącego za rok 2019; wydruk informacji z CEiDG prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej; wydruk z portalu ZUS dotyczący ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego za rok 2022.

Pismami z dnia 4 kwietnia 2023 r. I. K. zwrócił się ponownie do organu z prośbą o przyśpieszenie rozpoznania swojego wniosku z dnia 26 października 2023 r., motywując swoją prośbę pojawiającymi się możliwościami rozwoju i rozszerzenia swojej działalności gospodarczej o kolejne kraje Unii Europejskiej. Dodatkowo złożył oświadczenie o osiągniętych w miesiącach styczeń i luty 2023 r. dochodach oraz załączył zeznanie PIT-28 za rok 2022.

W dniu 18 lipca 2023 r. wnioskodawca drogą elektroniczną ponownie zwrócił się do Wojewody Pomorskiego z prośbą o przyspieszenie procesu rozpatrzenia jego sprawy, wskazując że jako przedsiębiorca prowadzący biznes z klientami międzynarodowymi bardzo mocno odczuwa skutki braku aktualnej karty rezydenta czasowego. Podniósł, że ma to negatywny wpływ na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą, w tym jej stabilność, a także podkreślił, że regularnie płaci swoje zobowiązania podatkowe.

W dniu 22 sierpnia 2023 r. I. K. złożył ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Warszawie na niezałatwienie w terminie jego sprawy przez Wojewodę Pomorskiego w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, natomiast pismem z dnia 12 września 2023 r. (nr [...]) Wojewoda Pomorski zawiadomił wnioskodawcę o możliwości wglądu do akt sprawy w dniu 25 września 2023 r.

I. K. w dniu 29 sierpnia 2023 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Pomorskiego w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, wnosząc o:

1/ stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłości postępowania;

2/ zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do załatwienia sprawy w terminie 15 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku;

3/ stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4/ wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

5/ zasądzenie na podstawie art. 199 i art. 200 p.p.s.a zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wnioskodawca przedstawił szczegółowo przebieg podjętych przez siebie działań w celu zrealizowania ciążących na nim obowiązków w związku ze złożonym wnioskiem z dnia 24 października 2022 r. Ponadto wskazał, że organ na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie zakreślił terminu załatwienia sprawy. Po otrzymaniu dostępu do elektronicznej strony klienta, obsługiwanej przez organ, skarżący zobaczył tam datę oznaczoną jako data załatwienia sprawy, wskazującą na dzień 31 maja 2023 r. Podniósł, że po upływie 10 miesięcy wciąż oczekuje na wydanie decyzji w jego sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie.

Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając, że rozpoznając niniejszą sprawę wziął pod uwagę jej przedmiot i związane z tym szczególne okoliczności, w tym przede wszystkim mające zastosowanie przepisy oraz zmiany stanu prawnego mające miejsce jeszcze przed złożeniem, jak i po złożeniu przez stronę wniosku z dnia 24 października 2022 r.

Wojewoda wskazał na przepisy art. 223 w zw. art. 210 ustawy o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1561 ze zm. - dalej jako "u.o.c."), zgodnie z którymi decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej wydaje się w terminie 6 miesięcy, a termin ten biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa lub cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 203 ust. 2 pkt 2, lub upłynął bezskutecznie wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 203 ust. 2a. W związku z tym organ wyjaśnił, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie z dnia 10 lutego 2023 r. uzupełnił stosowne dokumenty w dniu 14 lutego 2023 r., a zatem wskazany powyżej termin 6 miesięcy upływał dla skarżącego w dniu 14 sierpnia 2023 r.

W dalszej kolejności organ zwrócił uwagę na treść art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 830 ze zm. – zwanej dalej także "ustawą pomocową"), który wszedł w życie dnia 15 kwietnia 2022 r. na mocy art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy pomocowej - przed złożeniem przez skarżącego wniosku z dnia 24 października 2022 r. Jak wynika z ust. 1 ww. przepisu w brzmieniu na dzień wniesienia przez skarżącego przedmiotowego wniosku - w okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących m.in. udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (pkt 1 lit. a) w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W okresie, o którym mowa w ust. 1 - co z kolei wynika z art. 100c ust. 3 pkt 1 ww. ustawy - przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. Natomiast art. 100c ust. 3 pkt 2 ww. ustawy określa, że organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Zdaniem organu ważna jest także regulacja art. 100c ust. 4 ww. ustawy, która stanowi, że zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.

Dalej organ wskazał także na przepis art. 100d ustawy pomocowej, który wyznacza nowy okres spoczywania terminów do dnia 24 sierpnia 2023 r. Przy czym przepis ten wszedł w życie z dniem 28 stycznia 2023 r. z mocą obowiązywania od dnia 1 stycznia 2023 r. Tym samym zdaniem organu okres spoczywania biegu ww. terminów - a więc również terminu na załatwienie sprawy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy - jest nieprzerwany od momentu wprowadzenia art. 100c ustawy specjalnej do końca okresu wyznaczonego przez art. 100d ustawy specjalnej, tj. 24 sierpnia 2023 r. - który na dzień wniesienia skargi jeszcze nie nastąpił.

W uzupełnieniu organ wskazał, że wniosek złożony przez skarżącego w dniu 24 października 2022 r. był 805 wnioskiem o wydanie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w 2022 r. Ponadto organ dodał, że na dzień wpłynięcia skargi organ procedował łącznie ponad 20.000 spraw cudzoziemców, wskutek czego na poszczególnego pracownika merytorycznego przypadało średnio 1.750 spraw. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Pomorski podkreślił, że możliwości kadrowe urzędu i kolejność wpływu spraw spowodowało, że urząd nie mógł procedować szybciej w niniejszej sprawie.

Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 223 w zw. z art. 206 ust. 2 u.o.c. jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej został zachowany i nie zawiera on braków formalnych, to pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej stanie się ostateczna. Stosownie zaś do 206 ust. 1 pkt 1 u.o.c. wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., tj. mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu, sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Wojewodzie Pomorskiemu bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest - jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. - wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie, dla swej skuteczności musi zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość, natomiast to, czy w ogóle, a jeśli tak, to w jaki sposób ponaglenie zostało rozpatrzone przez właściwy organ, nie ma znaczenia dla dopuszczalności skargi, ani dla jej skuteczności (zob. wyroki NSA: z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1659/18; z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3092/19 oraz z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 71/20).

W realiach rozpatrywanej sprawy niesporną jest okoliczność, że skarżący powyższy wymóg spełnił, gdyż poprzedził skargę ponagleniem złożonym do właściwego organu (ponaglenie z dnia 22 sierpnia 2023 r. wniesione w tym samym dniu). Tym samym przesłanka warunkująca dopuszczalność wniesienia skargi została w niniejszej sprawie spełniona.

Z uwagi na zamieszczony w odpowiedzi na skargę wniosek organu o oddalenie skargi z uwagi na przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 103 ze zm. – dalej także jako "ustawa o pomocy"), a w szczególności art. 100d tej ustawy, zasadnym wydaje się odniesienie na samym wstępie rozważań do prezentowanego w tym zakresie przez organ stanowiska.

Zdaniem Sądu, stanowisko organu w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że już sam tytuł ustawy "o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa" wskazuje jej adresatów. W art. 1 ust. 1 tej ustawy podano, że ustawa określa szczególne zasady zalegalizowania pobytu obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, w myśl art. 1 ust. 2 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelu Ukrainy, rozumie się przez to także nieposiadającego obywatelstwa ukraińskiego małżonka obywatela Ukrainy, o ile przybył on na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa i nie jest obywatelem polskim, ani obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Dodany do wskazanej ustawy o pomocy z dnia 12 marca 2022 r. na mocy ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz.185) i obowiązujący od dnia 1 stycznia 2023 r. przepis art. 100d ust. 1-4 - do którego odwołuje się organ - stanowi, że okresie do dnia 4 marca 2024 r. zawieszony został bieg terminów dotyczących niektórych spraw z zakresu legalizacji pobytu cudzoziemców prowadzonych na podstawie ustawy o cudzoziemcach, w tym również w sprawach udzielania zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego UE. W okresie zawieszenia biegu terminów nie stosuje się przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie. Ponadto w okresie tym, organowi prowadzącemu postępowanie nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie zawieszenia biegu terminów, nie może być też podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Analogiczna regulacja prawna wynikająca z art. 100c ust. 1-4 omawianej ustawy obowiązywała w okresie od dnia 15 kwietnia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r.

Podkreślenia wymaga, że ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa określa szczególne zasady zalegalizowania pobytu obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 100d tej ustawy (a wcześniej art. 100c) może zatem, co do zasady, znajdować zastosowanie jedynie do ściśle określonego kręgu postępowań, tj. z wniosków obcokrajowców - obywateli Ukrainy, którzy przyjechali do Polski w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa.

Skarżący jest obywatelem Ukrainy, jednak – co należy podkreślić - nie jest osobą, która przybyła do Polski w związku z konfliktem zbrojnym. Z akt sprawy wynika, że przebywa w Polsce przynajmniej od 2018 r. Powołany przepis nie może mieć zatem zastosowania do oceny przewlekłego prowadzenia postępowania oraz bezczynności organu w sprawie toczącej się z jego wniosku. Innymi słowy, oceniając przywołane regulacje prawne stwierdzić należy, że wobec ściśle określonego w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy zakresu podmiotowego i przedmiotowego tej ustawy, jak i braku w tym zakresie zmian w ustawie o cudzoziemcach, przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu toczącym się przed Wojewodą Pomorskim w niniejszej sprawie, jak i – w konsekwencji - podczas kontroli legalności tego postępowania, dokonywanej przez sąd administracyjny (por. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 7 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 146/22 i z dnia 30 czerwca 2023 r., sygn. akt II SAB/Po 43/23 oraz w Gdańsku z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt III SAB/Gd 175/22 oraz sygn. akt III SAB/Gd 174/22).

Odnosząc się do skargi w zakresie skarżonej w niej bezczynności organu należy wyjaśnić, że z ową "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ustaleniem wzajemnych zależności między zasadą legalizmu a zasadą szybkości postępowania zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 916/15), w którym podkreślił, że zasady te nie pozostają ze sobą w kolizji i powinny być realizowane w równym stopniu. Zasada szybkości postępowania nie niweczy zasady legalizmu, której prawidłowa realizacja nie zwalnia z obowiązku prowadzenia postępowania w sposób sprawny, racjonalny i efektywny. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie też o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ww. terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia, zaś obowiązek ten ciąży na organie także w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2 k.p.a.).

W odniesieniu natomiast do zarzutu "przewlekłości postępowania" należy wyjaśnić, że z taka sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (pozorowania prowadzenia efektywnego postępowania w sprawie). Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad czas konieczny dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 69/15 oraz z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SAB/Wr 5/17). Ocena, czy postępowanie jest prowadzone dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy, dokonywana być musi na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W judykaturze wskazuje się, że - oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej - nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawa samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne - co nie oznacza, że zawsze szybkie - prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 34/13) stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Można zatem stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy podejmuje nieefektywne działania, które nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności i nie prowadzą do zakończenia postępowania, a ponadto wtedy, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania.

W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością oraz przewlekłością prowadzenia postępowania przez Wojewodę Pomorskiego.

Oceniając działanie organu pod kątem zarzucanej mu bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania stwierdzić trzeba, że organ zobowiązany jest do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organowi wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Terminy te jednak mogą być modyfikowane przez przepisy szczególne (art. 35 § 4 k.p.a.). Przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 519 ze zm. – dalej w skrócie "u.o.c.") zawierają takie szczególne uregulowania, m.in. w sprawach czasu trwania postepowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Stosownie bowiem do art. 223 w zw. z art. 210 u.o.c., decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE wydaje się w terminie 6 miesięcy (ust. 1), przy czym termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 203 ust. 2 pkt 2, lub upłynął bezskutecznie wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 203 ust. 2a (ust. 2).

Przywołane przepisy regulują w sposób ścisły terminy załatwienia wniosku o udzielenie zgody na pobyt rezydenta długoterminowego UE, wydłużając ten termin do 6 miesięcy od dnia spełnienia wymogów określonych w art. 210 ust. 2 u.o.c.

Uwzględniając powyższe reguły należało uznać, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w przedstawionym powyżej rozumieniu.

Analizując realia rozpatrywanej sprawy podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE zostało zainicjowane złożonym przez niego wnioskiem w dniu 24 października 2022 r., przy czym – co należy podkreślić – wniosek ten został złożony osobiście (w tym dniu zostały złożone odciski linii papilarnych wskazanych palców cudzoziemca), zaś z przeprowadzonej w tym samym dniu przez pracownika Urzędu analizy formalnej złożonego wniosku wynikało, że wniosek nie zawierał braków formalnych. W dniu 14 listopada 2022 r. organ – stosownie do art. 223 w zw. z art. 207 ust. 1 u.o.c. – wystąpił do Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej, Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku oraz do Naczelnika Wydziału IX Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Gdańsku - o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium RP stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 207 ust. 4-7 u.o.c. komendanci wskazanych organów przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, a jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni, przy czym w takim przypadku organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę o przedłużeniu terminu, natomiast jeżeli wskazane służby nie przekażą informacji w ww. terminach, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony. W rozpoznawanej sprawie, poza Komendantem Morskiego Oddziału Straży Granicznej, którego odpowiedź wpłynęła do Urzędu w dniu 24 listopada 2022 r., pozostałe z wymienionych powyżej służb nie przekazały Wojewodzie Pomorskiemu informacji dotyczących skarżącego, o których mowa w art. 207 ust. 1 u.o.c., ani też nie wnosiły o przedłużenie 30-dniowego terminu na przekazanie tych informacji. W dniu 17 stycznia 2023 r. wpłynęło pismo skarżącego wnoszące o przyśpieszenie rozpoznania sprawy, w którym skarżący podnosił, że spełnił wszystkie wymogi, bardzo potrzebuje karty rezydenta UE z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą, a także wskazywał, że jego żona i dziecko już taką kartę otrzymali. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o poinformowanie go jakie kroki musi zrobić, by uzyskać wgląd do akt sprawy. Pismem z dnia 10 lutego 2023 r. organ wezwał skarżącego do nadesłania w terminie 14 dni zeznań PIT-37 małżonki za 2020 r. i 2021 r. oraz dokumentów potwierdzających posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu przez okres 3 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku (takich, które potwierdziłyby prowadzenie przez wnioskodawcę działalności gospodarczej od dnia 24 października 2019 r.), które to zostały przez skarżącego złożone osobiście w dniu 14 lutego 2023 r. Następnie w dniu 6 kwietnia 2023 r. skarżący (bez wezwania) złożył pisemne oświadczenie o otrzymanych dochodach z prowadzonej działalności w roku 2022 oraz w miesiącach styczeń-marzec roku 2023, do którego załączono zeznanie PIT-28 za 2022 rok, a także prośbę o przyspieszenie postępowania, potwierdzenie zapłaty mandatu karnego oraz historie wpłat składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W dniu 18 lipca 2023 r. do organu wpłynęło podanie skarżącego o przyspieszenie rozpoznania jego sprawy, do którego załączone zostało zeznanie PIT-36 za 2022 r. W dniu 12 września 2023 r. organ dokonał przeliczenia nieprzerwanego pobytu cudzoziemca oraz jego dochodów, a ponadto – jak wskazał w odpowiedzi na skargę - uznając za uzasadniony zarzut cudzoziemca co do jego wniosku o wgląd do akt, poinformował skarżącego pismem z dnia 12 września 2023 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że fakt złożenia przez skarżącego w dniu 24 października 2023 r. prawidłowego pod względem formalnym wniosku, i następstwie sekwencja opisanych powyżej czynności organu podejmowanych w tej sprawie – mając dodatkowo na uwadze szczególna aktywność i zaangażowanie we współpracę z organem samego skarżącego - świadczą o tym, że organ w sposób przewlekły prowadził przedmiotowe postępowanie, a co nader istotne w dalszym ciągu, nie rozpoznając merytorycznie złożonego wniosku, pozostaje w stanie bezczynności. Stwierdzić należy, że czynności w sprawie podejmowane były przez organ w dużym i nieuzasadnionym odstępie czasowym, zaś zwłoka w terminowym ich dokonywaniu nie znajdowała uzasadnienia ani w charakterze, ani w stanie faktycznym sprawy. Skoro wniosek pod względem formalnym był prawidłowy w dniu jego złożenia, tj. 24 października 2022 r. trudno znaleźć uzasadnienie dla tego, by wniosek o udzielenie przez odpowiednie służby informacji czy wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt na tym terytorium skarżącego stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, został sporządzony dopiero w dniu 14 listopada 2022 r., skoro są to rutynowe procedury, a w konsekwencji zwyczajne czynności wykonywane przez organ w postępowaniach dotyczących udzielenia zezwolenia na pobyt cudzoziemców. Przyjmując z kolei, że wymiana informacji ze wskazanymi służbami – stosownie do art. 207 ust. 6a u.o.c. - odbywa się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a żadna ze wskazanych służb nie zawiadomiła Wojewody Pomorskiego o przedłużeniu 30-dniowego terminu, to należało przyjąć, że wymóg uzyskania powyższej informacji został w rozpoznawanej sprawie spełniony już w połowie grudnia 2022 r. Wystąpienie zatem organu z wezwaniem skarżącego o nadesłanie określonych dokumentów związanych osiąganym dochodem dopiero w dniu 10 lutego 2023 r. jawi się jako oczywiście nieuzasadnione z punktu widzenia realizacji zasady szybkości postępowania. Opisane powyżej działanie organu w postępowaniu mającym na celu rozpoznanie złożonego przez skarżącego wniosku wykazuje, że pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu w niniejszej sprawie występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania tego postępowania. Zważywszy natomiast na treść art. 223 w zw. z art. 210 u.o.c. i zawarty w tym przepisie 6-miesięczny termin na załatwienie sprawy (wydanie decyzji) w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, przyjąć należy, że termin ten upływał z dniem 24 kwietnia 2023 r. Z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę przekazanych tutejszemu Sądowi w dniu 23 października 2023 r. nie wynika natomiast, by postępowanie administracyjne toczące się w sprawie udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia zostało do momentu złożenia skargi – czy nawet wydania wyroku przez Sąd - zakończone. Mając zatem powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania.

W konsekwencji, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązał Wojewodę Pomorskiego do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.

Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy Sąd ocenił jednocześnie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.

Orzekając w zakresie uregulowanym przywołanym przepisem Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13).

W ocenie Sądu opisane powyżej działanie Wojewody Pomorskiego w niniejszej sprawie – polegające na opieszałym, powodującym nieusprawiedliwione okresy przerw między poszczególnymi czynnościami oraz długotrwałym, bowiem trwającym ponad czas konieczny dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - cechuje rażące naruszenie prawa.

Nieuzasadnione przedłużenie przez organ administracji postępowania, a także brak jego zakończenia uczyniło zasadnym przyznanie skarżącemu z tego tytułu sumy pieniężnej na podstawie art.149 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 3. sentencji wyroku.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna jest dodatkowym - oprócz grzywny - środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, stanowiącym dla organu swoistą sankcję za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. Jednocześnie suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi formę rekompensaty dla strony skarżącej za oczywiście nieuzasadnioną zwłokę w załatwieniu jej sprawy. Suma pieniężna, chociaż ma charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych ani nie ma waloru odszkodowania, tak jak rozumiane jest ono na gruncie prawa cywilnego. Stanowi ona natomiast swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zaś jej przyznanie powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1442/20 oraz z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt I GSK 1172/20). Suma pieniężna powinna wynagrodzić stronie niedogodności związane z opieszałym, a co za tym idzie wadliwym działaniem organu. W okolicznościach sprawy przyznanie sumy pieniężnej ma zatem na celu zwalczenie wadliwego działania organu oraz jego zdyscyplinowane na przyszłość.

Mając na uwadze z jednej strony postawę skarżącego wykazywaną w toku postępowania, cechującą się pełną gotowością do współpracy z organem w jak najszybszym rozpoznaniu sprawy, a z drugiej strony w istocie bezzasadnie długi czas prowadzenia tego postępowania, do wydłużenia którego skarżący się nie przyczynił, Sąd uznał, że przyznana skarżącemu suma pieniężna w wysokości 2.000 zł będzie kwotą adekwatną, stanowiącą dla strony rodzaj rekompensaty za związane z oczekiwaniem na rozpoznanie złożonego wniosku niedogodności oraz zdyscyplinuje organ na przyszłość.

Sąd natomiast, uznając, że przyznana suma pieniężna będzie wystarczającym środkiem dyscyplinującym organ, jak również mając na uwadze wyjaśnienia organu złożone w odpowiedzi na skargę obrazujące ilość spraw wpływających do organu i posiadane możliwości kadrowe, odstąpił od wymierzenia grzywny organowi, oddalając w tym zakresie złożona skargę, o czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono w punkcie 5. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez niego praw, tj. 100 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.).

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).