Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 469/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 2, art. 7 ust. 6, art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1689
law: Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 1502/23 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia 13 grudnia 2022 r. nr 160/2022 w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie odbiorników 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. S. na rzecz Ministra Aktywów Państwowych 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1502/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia 13 grudnia 2022 r., nr 160/2022, w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie odbiorników.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła K. S., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm ustawowych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

( art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że określenie "w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu" oznacza każdy sprawny technicznie odbiornik, co jest interpretacją rozszerzającą i zbyt daleko idącą,

( art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten daje podstawę do oparcia rozstrzygnięcia na domniemaniu faktycznym możliwości odbioru programu przez odbiorniki telewizyjne, podczas gdy przywołany przepis ustanawia jedynie domniemanie używania urządzenia, które umożliwia natychmiastowy odbiór programu,

( art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez nałożenie obowiązku opłat abonamentowych na osobę, która spełnia przesłanki zwolnienia z opłat,

( art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu istnienia przesłanek do wydania decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych,

2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji naruszyły normy:

1. art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez błędne zastosowanie polegające uznaniu istnienia przesłanek do wydania decyzji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych,

2. art. 7 k.p.a. tj. zasady prawdy obiektywnej poprzez dowolną i w konsekwencji błędną ocenę przepisów materialnych oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego,

3. art. 7a k.p.a. tj. niezastosowania zasady przyjazne interpretacji przepisów, gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony,

4. art. 75 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów istotnych dla sprawy, m.in. opinii biegłego oraz faktu, że skarżąca ma ustalone prawo do renty,

5. art. 77 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego,

6. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez oparcie decyzji wyłącznie na informacji pozyskanej orientacyjnie przez osobę przeprowadzającą kontrolę, brak przeprowadzenia oględzin pokoi wyposażonych w odbiorniki telewizyjne, a także rozdzielacza sygnału w recepcji oraz brak uwzględnienia opinii technicznej przedłożonej przez skarżącą,

7. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów,

8. art. 81a k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu,

w wyniku czego błędnie ustalono, że skarżąca była zobowiązana do zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i uiszczenia opłat abonamentowych, co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji obu instancji, gdyż doprowadziło do wydania decyzji nakazującej rejestrację odbiorników oraz ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników, a także na treść wyroku WSA w Warszawie, poprzez przyjęcie błędnych ustaleń i utrzymanie decyzji organów w mocy.

Skarżąca wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów:

( opinii biegłego z dziedziny elektroniki i telekomunikacji na potwierdzenie braku spełniania przez odbiorniki będące w posiadaniu skarżącej przesłanek określonych w art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a co za tym idzie na potwierdzenie braku zasadności nałożenia na skarżącą opłaty abonamentowej,

( raportu z kasy fiskalnej za 2020 r. obejmującej rozliczenia wewnętrzne opłat za korzystanie z odbiorników na potwierdzenie ciągłości stosowania przez skarżącą opcji rozdzielania sygnału i uniemożliwiania odbioru sygnału przez telewizory, a co za tym idzie na potwierdzenie braku zasadności nałożenia na skarżącą obowiązku abonamentowego,

( oświadczenia skarżącej oraz kierowniczki recepcji p. K. G. na potwierdzenie funkcjonowania rozdzielacza sygnału, a zatem na potwierdzenie obalenia domniemania posiadania odbiornika generującego obowiązek abonamentowy,

( zaświadczenia CEIDG skarżącej na potwierdzenie profilu działalności gospodarczej skarżącej,

( informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na potwierdzenie, że jest zwolniona z obowiązku abonamentowego – w tym celu skarżąca wniosła o zwrócenie się do ZUS o dzielenie ww. informacji,

( przesłuchania w charakterze świadka K. A. na potwierdzenie zakupu i montażu rozdzielacza sygnału w 2011 r. oraz prowadzenia działalności gospodarczej w lokalu H. od 2014 r.

Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Aktywów Państwowych w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że niewadliwe przeprowadzone przez organ administracji publicznej ustalenia faktyczne uzasadniały – zdaniem Sądu I instancji – po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że wynik kontroli przeprowadzonej w zakresie realizacji obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie uzasadniał wniosek o braku realizacji przez stronę skarżącą obowiązku rejestracji 33 odbiorników telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania z tytułu ich używania należnych opłat abonamentowych, a w konsekwencji – i po trzecie – wydanie rozstrzygnięcia nakazującego rejestrację tych odbiorników oraz ustalającego opłatę za ich używanie w łącznej kwocie 24.255 zł.

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

Zwłaszcza, że – co trzeba podkreślić – ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie można pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), ani też znaczenia konsekwencji wynikających zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, o czym była mowa na wstępie (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).

Z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających uwag wprowadzających, których przypomnienie było konieczne, operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna nie jest zasada i nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, z którego wynika, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem.

Wobec istoty spornej w sprawie kwestii w punkcie wyjścia wymaga podkreślenia, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one stanowią podstawę cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, zwolnienia z obowiązku, przyznania uprawnienia, czy też – tak jak w rozpatrywanej sprawie – nałożenia obowiązku.

Podważając prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, strona skarżąca nie uwzględnia w dostatecznym stopniu tej prawnie doniosłej okoliczności, że zakres postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie oraz koniecznych do ustalenia w tym postępowaniu faktów wyznaczały przepisy ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych.

Przypomnienia i zarazem podkreślenia wymaga więc, że z art. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wynika, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe (ust. 1), a ponadto, że domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2) oraz, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust. 3), zaś opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5 (ust. 5).

Z kolei z art. 5 wymienionej ustawy wynika, że co do zasady odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (ust. 1) – któremu to obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne: 1) wykorzystywane wyłącznie przy tworzeniu audycji lub innych przekazów; 2) wykorzystywane wyłącznie do tworzenia, rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiowych lub telewizyjnych, w tym do kontroli jakości rozpowszechniania lub rozprowadzania; 3) przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy (ust. 2) – a ponadto, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (ust. 3).

Przepis art. 7 ust. 6 tej ustawy stanowi zaś, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3.

Wobec treści przywołanych przepisów prawa – oraz w odpowiedzi na zarzuty z pkt 1) tiret pierwsze – drugie petitum skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – trzeba przede wszystkim stwierdzić, że skoro z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wynika, że posiadanie odbiornika stanowi domniemanie faktu jego używania – co z kolei stanowi postawę obowiązku jego rejestracji (art. 5 ust. 1) oraz uiszczania opłat abonamentowych (art. 2 ust. 1) – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że dla nakazania rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych wystarczające jest ich posiadania w stanie – co stanowi element koniecznych ustaleń – umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2138/15), a w konsekwencji wniosek, że obalenie domniemania ich używania nie może być uznane za skuteczne w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego sprawy wynika, że znajdujące się w posiadaniu strony odbiorniki telewizyjne są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt II GSK 633/15). W konsekwencji, wobec logiki rozwiązania prawnego przyjętego przez ustawodawcę na gruncie z art. 2 ust. 2 wymienionej ustawy (zob. w tej mierze również np. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1062/18) za uzasadniony trzeba uznać wniosek – który nie pozostaje bez wpływu na ocenę odnośnie do braku zasadności zarzutu z pkt 2) ppkt 3. petitum skargi kasacyjnej – że w rozpatrywanej sprawie nie pozostawały wątpliwości, które nie podlegałyby rozstrzygnięciu (usunięciu) w drodze reguł wykładni – a mianowicie wątpliwości, których nie można byłoby rozstrzygnąć, i stąd też właśnie w art. 7a § 1 k.p.a. mowa jest o "wątpliwościach pozostających" – co do treści normy prawnej rekonstruowanej z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, a jeszcze ściślej rzecz ujmując, co do treści tego przepisu prawa oraz co do klaryfikacji znaczeń słów i zwrotów, którymi na jego gruncie operuje ustawodawca, a które miałyby "pozostawać" wobec braku możliwości ich usunięcia przez stosowną interpretację zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się również do art. 2 ust. ust. 6 i ust. 7 wskazanej ustawy.

Abstrahując już nawet od tego – co trzeba podnieść w odpowiedzi na zarzut z pkt 1) tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej – że Sąd I instancji nie wyraził kwestionowanego skargą kasacyjną poglądu, z którego miałoby wynikać, że "stan umożliwiający natychmiastowy odbiór programów" odniósł, powiązał, czy też wręcz zrównał ze sprawnością techniczną (stanem technicznym) posiadanych przez stronę odbiorników telewizyjnych, albowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wskazywana i eksponowana przez stronę kwestia została osadzona w kontekście odnoszącym się do wyposażenia pokoi hotelowych i nie miała wiodącego znaczenia, a co więcej, że została poprzedzona podkreśleniem znaczenia konsekwencji wynikających z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych w relacji do przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych (zob. s. 18 – 19 oraz s. 15 – 18), trzeba więc stwierdzić, nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość podejścia tego Sądu do rozumienia przywołanego przepisu prawa, a co za tym idzie, aby podważać prawidłowość stanowiska, z którego wynika, że strona nie obaliła jednak domniemania używania 33 (niezarejestrowanych) odbiorników telewizyjnych stanowiących wyposażenie wynajmowanych pokoi hotelowych.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne – co wynika przede wszystkim z waloru dowodowego protokołu kontroli, który bez żadnych zastrzeżeń został podpisany przez syna strony pełniącego w prowadzonym przez nią hotelu funkcję kierownika do spraw technicznych, a więc przez osobę dysponującą konieczną wiedzą w tym zakresie – że wymienione odbiorniki telewizyjne znajdowały się w posiadaniu skarżącej, że stanowiły wyposażenie wynajmowanych pokoi hotelowych, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług hotelarskich (26 pokoi dwuosobowych i 7 apartamentów) – która, co nie mniej istotne, nie jest tożsama, ani też nie odpowiada działalności polegającej na wykorzystywaniu odbiorników telewizyjnych lub radiowych wyłącznie przy tworzeniu audycji lub innych przekazów, czy też na ich wykorzystywaniu wyłącznie do tworzenia, rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiowych lub telewizyjnych, w tym do kontroli jakości rozpowszechniania lub rozprowadzania, czy też na ich przeznaczeniu przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazaniu osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 przywołanej ustawy) – odbiorniki te były udostępniane gościom hotelowym. Jakkolwiek za opłatą – przy tym symboliczną, bo w kwocie 1,00 zł plus VAT – której uiszczenie stanowiło warunek dostarczenia sygnału do pokoi hotelowych przez instalację podłączoną do wzmacniacza sygnału antenowego cyfrowej telewizji naziemnej oraz rozdzielacza multiswitch, to jednak jest to bez znaczenia, albowiem w relacji do przedmiotu działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że odbiornik telewizyjny, czy też radiowy znajdujący się na wyposażeniu wynajmowanego pokoju hotelowego nie służy dekoracji, lecz celowi do którego jest przeznaczony, a mianowicie do odbioru sygnału i za jego pośrednictwem do odbioru programów telewizyjnych, czy też radiowych (por. np. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 729/16). Nie jest więc dowolne ustalenie organów administracji publicznej, że znajdujące się w posiadaniu strony i zainstalowane w pokojach hotelowych – czy to już wynajętych, czy też jeszcze nie – odbiorniki telewizyjne znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zwłaszcza, że wbrew stanowisku strony skarżącej wniosku przeciwnego nie uzasadnia argumentacja ze znaczenia konsekwencji mających wynikać z faktu udostępniania i przekazywania sygnału do odbiorników telewizyjnych w poszczególnych pokojach hotelowych przy wykorzystaniu rozdzielacza sygnału oraz po uiszczeniu opłaty (zob. np. s. 4 skargi kasacyjnej). Dowodzi ona bowiem – co trzeba podkreślić – że wraz z uiszczeniem opłaty sygnał był natychmiast aktywowany, co następowało "[...] manualnie, z poziomu administracji obiektu", czy też z poziomu recepcji, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że posiadane przez stronę odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a co za tym idzie, że były używane w prowadzonej przez stronę działalności polegającej na świadczeniu usług hotelarskich.

Nie ma więc podstaw, aby twierdzić – jak podnosi strona skarżącą – że ustalenia faktyczne stanowiąc podstawę wydania zaskarżonej decyzji i przyjęte następnie za podstawę wyrokowania w sprawie miałyby być niepełne, niezupełne, czy też przeprowadzone w oparciu o selektywną, przy tym również błędną, ocenę zebranych w sprawie dowodów, przez co miałyby nie odpowiadać hipotezom norm prawnych rekonstruowanych z przepisów art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych oraz art. 5 ust. 3 i art. 7 ust. 6 tej ustawy prowadząc do niewłaściwego zastosowania tych przepisów prawa.

Zwłaszcza, że ustaleniom faktycznym przeprowadzonym w rozpatrywanej, których podstawę stanowiły ustalenia kontroli odzwierciedlone w jej protokole, strona skarżąca nie przeciwstawiła jednak twierdzeń, dowodów, czy też informacji o dowodach, w świetle których – w tym w szczególności wobec treści przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego wyznaczających konieczny zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie, a co za tym idzie zbiór faktów o prawnie istotnym znaczeniu w sprawie – ustalenia te można byłoby uznać za niepełne, a tym samym za pozbawione waloru kompletności i zupełności, a formułowane na ich podstawie wnioski za naruszające zasadę swobodnej oceny dowodów, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie są zasadne – adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia – zarzuty z pkt 2) ppkt 2. oraz ppkt 4 – ppkt 8 petitum skargi kasacyjnej, których ocena nie może również pomijać – co nie mniej istotne – znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 12 stycznia 2024 r., sygn. akt 381/23; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). W tym też kontekście, o wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych nie sposób jest twierdzić w oparciu o sugestie odnoszące się do potrzeby przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę skarżącą (s. 3 skargi kasacyjnej). Wobec treści przywołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, które wyznaczały zbiór koniecznych do ustalenia w sprawie faktów trzeba stwierdzić, że wnioskowane przez stronę dowody nie mogły służyć skutecznemu podważeniu prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych oraz podważeniu prawidłowości formułowanych na ich podstawie ocen. Abstrahując już nawet od braku ich przydatności, wnioskowane przez stronę dowody – w tym zwłaszcza, co należy uznać za oczywiste wobec treści art. 106 § 3 p.p.s.a., dowód z opinii biegłego z dziedziny elektroniki i telekomunikacji na potwierdzenie braku spełniania przez odbiorniki będące w posiadaniu skarżącej cechy, o której stanowi art. 2 wymienionej ustawy oraz dowód z przesłuchania świadka na okoliczność potwierdzenia zakupu i montażu rozdzielacza sygnału w 2011 r. – nie mogą stanowić przedmiotu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu, albowiem celem postępowania, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05).

Jeżeli w korespondencji do przedstawionych argumentów podnieść, że ocena zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały, tak jak w rozpatrywanej sprawie, skutecznie podważone, nie zaś – co trzeba podkreślić – na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22), to zarzuty zmierzające do wykazania niewłaściwego zastosowania przepisów art. 2 ust. 1 – 2 i ust. 5, art. 5 ust. 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych (pkt 1) tiret pierwsze – drugie i tiret czwarte oraz pkt 2) ppk 1 petitum skargi kasacyjnej) należało uznać za nieuzasadnione.

Podobnie, jak i za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut niewłaściwego zastosowania art. 4 przywołanej ustawy (pkt 1) tiret trzecie petitum skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, gdy podkreślić, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga – co stanowi konieczny warunek jego rozpatrzenia oraz merytorycznej oceny – wykazania i wyjaśnienia, jak dany konkretny przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany, co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, aby zawierało ono wskazany i konieczny zarazem element. Co więcej, i abstrahując już nawet od enigmatyczności omawianego zarzutu, którego konstrukcja nie odwołuje się do żadnej z jednostek redakcyjnych art. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, trzeba stwierdzić, że podnosząc zarzut jego niewłaściwego zastosowania strona skarżąca pomija znaczenie konsekwencji wynikających nie dość, że z ust. 3 i ust. 5 tego przepisu prawa, to również nie uwzględnia treści art. 2 ust. 6 przywołanej ustawy.

W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

12

11