Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2673/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala (spr.), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. G. i A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 942/17 w sprawie ze skargi A. G. i A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 22 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 22 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 942/17) oddalił skargę A.G. i A.G. – nazywanych dalej "Skarżącymi", na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 22 czerwca 2017 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżących podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 i art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 18 oraz art. 26d ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.; dalej jako "u.p.e.a.") poprzez przyjęcie, że prowadzenie egzekucji na podstawie zdublowanych tytułów wykonawczych oraz brak wydania postanowienia o utracie pierwotnych tytułów wykonawczych, jest zgodne z obowiązującym prawem.

Ponadto pełnomocnik strony wskazał na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 110b pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 110c tej ustawy w zw. z art. 527 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.; dalej jako "k.c.") poprzez przyjęcie, że zajęcie nieruchomości jest zgodne z obowiązującymi przepisami, chociaż zajęcie nieruchomości należącej do L.G. oraz D.W. nie mogło nastąpić na podstawie załączonych do wniosku tytułów wykonawczych w sytuacji gdy prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w S. z 4 września 2014 r., uwzględniający skargę pauliańską skierowaną przeciwko Skarżącym, dotyczył innych tytułów wykonawczych.

2.2. Pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna, dlatego została oddalona.

3.2. Rozpoznając złożoną przez pełnomocnika Skarżących skargę kasacyjną należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając wyłącznie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia.

Dalej należy zaznaczyć, że art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną profesjonalnego pełnomocnika obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji, a ponadto wskazanie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie, ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa.

Uwagi te są konieczne, ponieważ nieumiejętność prawidłowego sformułowania i uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej przez pełnomocnika Skarżących uniemożliwia ich merytoryczną ocenę.

3.3. W pierwszym z zarzutów wskazano między innymi na naruszenie art. 8 k.p.a. oraz art. 26d u.p.e.a. Pełnomocnik stront nie podał jednak, które z ich jednostek redakcyjnych miały zostać naruszone. Pierwszy z wymienionych przepisów składa się z dwóch paragrafów, natomiast drugi zawiera cztery paragrafy. Ponieważ w tej części zarzutu nie skonkretyzowano podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może zidentyfikować w pełni podstawy zaskarżenia, to zaś uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie.

W pozostały zakresie podjęcie merytorycznej polemiki z tym zarzutem jest niemożliwe z uwagi na sposób w jaki został on uzasadniony. Przedstawiona argumentacja jest niejasna i świadczy o braku zrozumienia administracyjnej procedury egzekucyjnej przez autora skargi kasacyjnej, który wprawdzie wskazuje na konkretny problem, niemniej jednak nie potrafi go przyporządkować do właściwej normy prawnej. Zamiast tego powołuje się na zasadę praworządności i zasadę pogłębienia zaufania, wyjaśniając, że "wystawienie w tej samej sprawie tytułów wykonawczych i doręczenie jego odpisu zobowiązanemu w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy, na podstawie którego przystąpiono już wcześniej do egzekucji jest prawidłowy, uznać należy, za naruszenie ogólnych przepisów postępowania" (s. 4 skargi kasacyjnej). W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik strony wspiera swoją argumentację przywołując art. 26c i art. 26d u.p.e.a., czyni to jednak na tyle ogólnie, że w celu wykazania, iż działania organu egzekucyjnego naruszały niesprecyzowane bliżej przepisy. Zupełnie niezrozumiałe jest również odwołanie się przez pełnomocnika do art. 26d u.p.e.a. regulującego postępowanie w przypadku utraty tytułu wykonawczego. Przez utratę tytułu wykonawczego należy bowiem rozumieć sytuację, w które organ fizycznie je utracił. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, przepis ten nie przystaje do sytuacji procesowej w rozpoznawanej sprawie.

Natomiast drugi z zarzutów nie został powiązany przez pełnomocnika strony z żadnym z ustępów uzasadnienia skargi kasacyjnej. Wiedzę o tym, czego on dotyczył Naczelny Sąd Administracyjny może powziąć jedynie ze zdawkowych wyjaśnień w petitum skargi kasacyjnej. Są one jednak mało dokładne, stąd też również w tym przypadku ocena zarzut okazała się niemożliwa z uwagi na art. 183 § 1 P.p.s.a. Należy też zauważyć, że art. 110c u.p.e.a. składa się z kilku jednostek redakcyjnych, podobnie jak art. 527 k.c.

3.4. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.