Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 328/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2019 poz 2070
law: Ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (t. j)
article: art. 27 par. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. . od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 494/22 w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 lutego 2022 r. nr 1201-IEE.711.2.8.2022.2.LJM w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 czerwca 2022r., sygn. akt I SA/Kr 494/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r., poz. 329,obecnie Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. W. (dalej też: "strona", "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej też: "DIAS", "organ") z 16 lutego 2022r., nr 1201-IEE.711. 2.8.2022.2.LJM w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego według norm przypisanych. Oświadczył również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 1 §1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 ust 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 134 §1 p.p.s.a. w związku z art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1257 z póżn. zm., dalej: "k.p.a.’") poprzez oddalenie skargi z uwagi na nieuchylenie przez WSA nieprawidłowo wydanego postanowienia o oddaleniu skargi, pozwalającego na egzekwowanie należności określonych w tytułach wykonawczych,

2) art. 7b k.p.a. poprzez brak podjęcia współpracy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Urzędem Skarbowym celem ustalenia adresu skarżącego, co WSA w Krakowie całkowicie pominął,

3) art. 58 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo tego, że skarżący podjął wszystkie możliwe działania zmierzające do ustalenia, że w 2017r. korespondencji od organu nie otrzymał, co WSA w Krakowie całkowicie pominął,

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym do ustalenia czy adres przy ul. Pachońskiego był adresem prawidłowym, czy doszło do doręczenia upomnienia warunkującego wszczęcie postępowania egzekucyjnego,

5) art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ("u.p.e.a.") poprzez niedoręczenie skarżącemu upomnienia warunkującego wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. O skuteczności tego rodzaju zarzutów nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z wykazaniem wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie wykazał, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok Sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Pomimo wskazanych wyżej nieprawidłowości Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Przypomnieć należy, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 20 października 2017r. nr TW4180017016860-4180017016881 obejmujących zaległości z tytułu składek w wysokości 40.942,90 zł. Odpisy tytułów wykonawczych doręczono zgodnie z art. 44 k.p.a. w dniu 9 listopada 2017r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniami z 8 listopada 2021r. zajął świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego. Zawiadomienia doręczono pełnoletniemu domownikowi 17 listopada 2021r. Skarżący 24 listopada 2021r. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu podniósł że wcześniej nie otrzymał żadnej informacji, że zalega z zapłatą składek. Podniósł brak doręczenia upomnienia i przedawnienie obowiązku. Jednocześnie wraz z zarzutami złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów.

Postanowieniem z 17 grudnia 2021r., nr 180400/71/12874/2021-9451326553-RED-Mstr Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie na podstawie art. 58 i art. 59 k.p.a., odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Pismem z 28 grudnia 2021r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie. W zażaleniu zarzucił naruszenie przepisów w art. 58 i 59 k.p.a., poprzez nieprzywrócenie terminu do złożenia zarzutów w sprawie pomimo, że według niego, nie otrzymał on żadnej korespondencji w sprawie oraz naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Podniósł, że wcześniej nie otrzymał żadnej informacji, że zalega z zapłatą składek. Zaznaczył, że organ egzekucyjny nie przytoczył żadnego dowodu na potwierdzenie, że tytuły wykonawcze zostały przez niego odebrane. Wyjaśnił, że od 2008r. jest wymeldowany z adresu [...]. Stwierdził, że dopiero 17 listopada 2021r. otrzymał przedmiotowe tytuły wykonawcze.

Postanowieniem z 16 lutego 2021r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 17 grudnia 2021r.

W uzasadnieniu postanowienia zaznaczono na wstępie, że zgodnie z art. 13 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 30.07.2020r.) stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej nastąpiło przed 30 lipca 2020r. Do postępowania egzekucyjnego wszczętego przed tą datą, zastosowanie mają zatem przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020r.

Zgodnie z tymi przepisami, zarzuty z art. 33 § 1 u.p.e.a. wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m. in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Odpisy tytułów wykonawczych doręczono zgodnie z art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze) w dniu 9 listopada 2017r. Następnie w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniami z 8 listopada 2021r. zajął świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego. Zawiadomienia doręczono pełnoletniemu domownikowi 17 listopada 2021r.

Skarżący 24 listopada 2021r. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Jednocześnie wraz z zarzutami złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów.

Zdaniem NSA, błędnie skarżący próbuje podważyć prawidłowość postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego poprzez próbę wykazania, iż doręczenie tytułów wykonawczych, nastąpiło niezgodnie z prawem. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, skarżący nie zgłaszał w toku postępowania zmiany adresu, co skutkowało wysyłaniem pism na adres dotychczasowy oraz uznaniem, że doręczenie na adres [...] jest prawidłowe, pomimo że skarżący faktycznie już tam nie mieszkał. Zgodzić się wobec tego należy z twierdzeniem WSA, że w sprawie wystąpiły wszystkie warunki określone w art. 44 k.p.a., aby przyjąć, że przesyłki zawierające odpisy tytułów wykonawczych z 20 października 2017r. o numerach TW4180017016860-4180017016881 obejmujących zaległości z tytułu składek w wysokości 40.942,90 zł. zostały doręczone skarżącemu w dniu 9 listopada 2017r. w trybie zastępczym. Zatem termin do wniesienia zarzutów upłynął 16 listopada 2017r. To że skarżący nie mieszkał jak twierdzi pod wskazanym w zgłoszeniu do ZUS adresem, jak również to, że został wymeldowany z tego adresu (a zgłosił ten adres w ZUS) nie jest przesłanką do przywrócenia terminu do złożenia zarzutów. Dla zachowania terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne nie ma znaczenia, że zmieniał adresy zamieszkania, jednocześnie nie aktualizując swoich danych płatnika składek. Nie ma to tym bardziej znaczenia w postępowaniu o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W konsekwencji skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, organ egzekucyjny zasadnie odmówił przywrócenia terminu do złożenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., będącego podstawą wydania zaskarżonego postanowienia w związku z art. 18 u.p.e.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2). Z powyższej regulacji wynikają cztery przesłanki przewrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym, które muszą wystąpić łącznie, tj.: brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której ustanowiono przywracalny termin.

Nie budzi przy tym wątpliwości NSA, że strona, która zamierza skorzystać z możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym (lub egzekucyjnym) poprzez złożenie wniosku w tym zakresie (i spełnieniu pozostałych przesłanek) z samej istoty tej instytucji przyznaje, iż do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Nie jest możliwe bowiem przywrócenie terminu, który nie został przez stronę uchybiony. Z kolei uchybienie terminowi może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy termin ten rozpoczął swój bieg. Innymi słowy, musi nastąpić takie zdarzenie, którego skutkiem jest otwarcie terminu do dokonania danej czynności w postępowaniu administracyjnym (lub egzekucyjnym).

Powyższa uwaga natury ogólnej musiała zostać poczyniona z uwagi na treść zarzutów skargi kasacyjnej, która zmierza do podważenia prawidłowości doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności, które powodowały zdaniem skarżącego nieprawidłowość doręczenia tych tytułów nie mają znaczenia w sprawie, której przedmiotem jest przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem NSA, równoczesne kwestionowanie prawidłowości doręczenia tytułów wykonawczych oraz złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w tym postępowaniu należy uznać za wewnętrznie sprzeczne.

W sprawie bezsporne zatem jest, że odpisy tytułów wykonawczych doręczono zgodnie z art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze) w dniu 9 listopada 2017r. pod aktualnym adresem zamieszkania i korespondencji wskazanym w dokumentach ZUS ZFA (zgłoszenie/zmiana danych płatnika składek osoby fizycznej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych), tj. [...]. Siedmiodniowy termin złożenia zarzutów upłynął zatem 16 listopada 2017r. Skarżący złożył zarzuty wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopiero w dniu 24 listopada 2021r., a więc po upływie ustawowego terminu.

Trafnie wskazał WSA, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, w szczególności w przypadkach, w których strona wywodzi korzystne dla siebie skutki. Skarżący kwestionując fakt doręczania pism pod ww. adresem, sam nie wskazuje jaki adres był dla niego właściwym do doręczeń w 2017r. Dodatkowo jak zauważył to Sąd I instancji mimo twierdzeń o zmianach adresów zamieszkania i wymeldowaniu go z ww. adresu już w 2008r. jednocześnie nie zaktualizował swoich danych płatnika składek w ZUS, ponadto jak twierdzi chociaż sporadycznie, to jednak korespondencja do niego pod ten adres przychodziła, o czym był informowany. Zatem potwierdza odbiór korespondencji pod tym adresem. Tym samym nie ma podstaw aby kwestionować fakt doręczenia spornej korespondencji pod ww. adresem w trybie art. 44 k.p.a.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów art. 7, art. 7b, art. 58, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 134 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów postępowania (por wyrok NSA z 9 listopada 2022r.,I OSK 109/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 7b k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 8 k.p.a.

Należy zauważyć, iż przepis art. 8 k.p.a. składa się z dwóch paragrafów. Stanowi on, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Natomiast według § 2 powołanego artykułu, organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jak wynika z treści zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej, skarżący podnosi naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. Powołany przepis statuuje zasadę pogłębiania zaufania, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący w skardze kasacyjnej nie wykazał, na czym miałoby polegać naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. wyrażającego zasadę zaufania do władzy publicznej.

Kontroli nie poddaje się natomiast zarzut naruszenia "art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a." Artykuł 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera takich jednostek redakcyjnych jak § 1 i 2. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji, woli strony skarżącej kasacyjnie. Skoro NSA jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, to do kasatora należy prawidłowe, pod względem formalnym, skonstruowanie środka zaskarżenia. Wszelkie wadliwości w tym zakresie, uniemożliwiające rozpoznanie skargi kasacyjnej, obciążają stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, NSA nie może tu zastępować strony (np. wyrok NSA z 2 września 2014r., sygn. akt II OSK 435/13; wyrok NSA z 6 grudnia 2022r., sygn. akt II OSK 3868/19; wyrok NSA z 16 grudnia 2022r., sygn. akt III OSK 5394/21, CBOSA).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a pomimo to Sąd ten nie wypełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które miały lub mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Zgodnie z przepisem art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej w sprawie, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na charakter sprawy odstąpił od zasądzenia od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.