Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 354/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Koszty postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 115a, art. 113 ust. 2, art. 112a pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 87 ust. 3, art. 15
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 ust. 1 pkt 1a, art. 145 par. 1 ust. 1 pkt 1c, art. 135, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego B. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta Powiatu [...] określił wobec B. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A w C. przy ul. A 160, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, przenikającego z Zakładu produkcji pasz i koncentratów dla zwierząt, zlokalizowanego pod w/w adresem, w wyniku jego działalności w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zakreślonych granicami działek, nr ewid. 1940, 1941, 1942, 1943, obręb C., położonych na południowy – wschód od A, za ulicą B, objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w wysokości: LAeqD =50dB, w porze dnia (600 – 2200), LAeqN= 40dB w porze nocy (2200-600) – oznaczonych załączniku do decyzji jako strefa I.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Starosta Powiatu [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego z A. W oparciu o informację od Wójta Gminy C. dotyczącą klasyfikacji akustycznej terenów sąsiadujących z zakładem ustalono, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem w wyniku jego działalności, stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. 2014 r. poz. 112, dalej jako rozporządzenie MŚ w sprawie norm hałasu)

Organ I instancji w decyzji z dnia [...] r. ustalił dla B.K. dopuszczalny poziom hałasu w środowisku, przenikającego z zakładu, w odniesieniu do terenów położonych na wschód oraz na zachód od zakładu. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone po rozpoznaniu odwołania B.K., Organ II instancji uchylając w/w decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania wskazał na konieczność uzupełnienia dokumentacji o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uwzględnienie zapisów tego planu oraz ustalenia norm da wszystkich terenów otaczających zakład.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustalił, że dla terenów położonych na wschód od zakładu obowiązują ustalenia Zmiany planu miejscowego, zatwierdzonej Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia 30 marca 1998 roku w sprawie zmian fragmentów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., który został wyparty przez uchwałę Rady Gminy C. z dnia 18 maja 2018 r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych terenów w gminie C. Ustalono, że punkty, w których dokonano pomiarów emisji hałasu zlokalizowane są na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (działka nr ewid. 1942), według którego teren w C. położony przy ulicy C (tj. działki nr ewid. 1941, 1940, 1942, 1943) przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe i letniskowe, z funkcją dodatkową pod usługi nieuciążliwe. Jak wynika z informacji Wójta Gminy C., w niniejszym planie funkcje mieszkaniowa i letniskowa zostały potraktowane na równi. Powołując się na rozporządzenie M.Ś. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku przyjęto dla przedmiotowego terenu najsurowszy reżim ochrony akustycznej. Zgodnie z tabelą nr 1, załącznik nr 1 rozporządzenia pkt 2a. ustalono przekroczenie norm w punkcie pomiarowym nr 1 zarówno w porze dnia jak i nocy.

Starosta ustalił również, że dezaktualizacja dokumentu Zmiany fragmentów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. zatwierdzonych Uchwałą w 1998 roku wynika z braku zgodności z obowiązującymi przepisami planistycznymi. W wyrysie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą z 1998 roku, nie występuje m.in. zaznaczenie: granic działek, numerów działek, parametrów zabudowy. Plan został wykonany w skali 1:5000 (obecne przepisy wskazują że skala ta powinna być 1:500 lub 1:1000). Organ I instancji przyjął, że pomimo dezaktualizacji zapisów planu oznaczenie przeznaczenia terenu podane jest właściwie.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zmianą z 1998 roku), teren położony na wschód od przedmiotowej działki nr ewid. 1767/3, obręb C., został określony jako MN, Ul, ML (MN - budownictwo mieszkaniowe, Ul - usługi nieuciążliwe i ML - budownictwo letniskowe). Przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), wskazują dla ww. rodzajów terenu odmienne dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Zgodnie z tabelą 1 stanowiącą załącznik nr 1 do ww. rozporządzania, dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi: 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy (pkt 2 tabeli), dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej i rekreacyjnej - 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy (pkt 3 tabeli).

Ze względu na zabudowę o różnych reżimach akustycznych, przyjęto najsurowszy reżim ochrony akustycznej ze względu na dyrektywę określoną w art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska,

Organ wskazał, że określenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje na podstawie przepisów art. 113 i art. 114 ustawy Prawo ochrony środowiska. Realizacja tych ustaleń, winna odbywać się w głównej mierze za pośrednictwem odpowiednich ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ uznał, że Istotne dla tej oceny jest przeznaczenie terenu pod określony rodzaj zabudowy podlegającej ochronie akustycznej. W sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego decydujące znacznie ma przeznaczanie poszczególnych terenów nim objętych, nie zaś ich faktyczne wykorzystanie.

Organ uznał również, że nie ma konieczności ponownego przeprowadzania pomiarów hałasu. Pomiary zostały przeprowadzone przez uprawniony organ posiadający ważny certyfikat i zgodnie z akredytowaną metodą badawczą i aktualnymi przepisami.

Wobec powyższych ustaleń Starosta Powiatu [...] odmówił również zawieszenia postępowania i przywołaną na wstępie decyzją z [...] r. ustalił dopuszczalny poziom hałasu dla określonych w rozstrzygnięciu terenów. Jako podstawę prawną organ powołał treść art. 115a ust. 1 , art. 112, art. 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W odwołaniu od decyzji B. K. zarzucił organowi nieprzeprowadzenie dowodów z rejestru gruntów i budynków dla działek dla których została wydana decyzja, celem ustalenia czy należą one do terenów o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także błędne przyjęcie, że działki są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nieustalenie przeznaczenia wszystkich terenów sąsiadujących z zakładem strony, nieprzeprowadzenie oględzin terenu w celu stwierdzenia usytuowania zakładu względem drogi publicznej i zlokalizowanych punktów pomiaru hałasu, pominięcie przez organ, że zakład powstał wcześniej niż zabudowa mieszkaniowa, co wskazuje na to, że tereny należą do zabudowy wielorodzinnej. Skarżący zakwestionował pomiary hałasu przeprowadzone przez WIOŚ, wskazując, że są niepoprawne, jednocześnie wnosząc o dopuszczenie dowodu w postaci dokonania ponownych pomiarów hałasu wydobywającego się z Zakładu i o dopuszczenie dowodu w postaci przeprowadzenia oględzin terenów sąsiadujących z Zakładem strony celem ustalenia ich faktycznego zagospodarowania i wykorzystania, a także przeprowadzenie dowodów z rejestru gruntów i budynków sąsiadujących z Zakładem strony na okoliczności wskazane w art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska, w szczególności na okoliczność, że teren dla którego została wydana decyzja, jak i tereny sąsiednie stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego albo zabudowy zagrodowej albo rekreacyjno-wypoczynkowe, względnie mieszkaniowo-usługowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W treści decyzji powołano art. 112, 115a w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2019 r., ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.,, dalej jako p.o.ś.) oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), a także art. 16 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1479 ze zm.)

Ustalono, że organ poprawnie wyznaczył jedną strefę, na którą akustycznie oddziałuje praca Zakładu, obejmujący teren działek ozn. nr ewid. 1940, 1941, 1942, 1943. Z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zmian fragmentów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy C. został zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy w C. z dnia 11 września 1990 r.) wynika, że działki te znajdują się na terenie oznaczonym jako: MN (budownictwo mieszkaniowe), Ul (usługi nieuciążliwe) i ML (budownictwo letniskowe), dla których dopuszczalny poziom hałasu zgodnie z przepisami wynosi: dla terenów mieszkaniowych jednorodzinnych: LAeqD = 50 dB, LAeqN = 40 dB; dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych: LAeqo = 55 dB, LAeqN = 45 dB; dla terenów mieszkaniowo -usługowych: L Aeqo = 55 dB, AeqN = 45 dB. Zmiana planu obowiązuje, choć sam plan utracił moc, co wynika z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w myśl którego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. W sprawie niniejszej zatem obowiązuje zmiana planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. powołując się na aktualne orzecznictwo wyroki NSA z dnia 10 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 721/13; z 24 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1784/13.

Uznano także, że jak wynika z planu, teren na który akustycznie oddziałuje Zakład skarżącego ma oznaczenie literowe: MN, Ul i ML, przy czym funkcja mieszkaniowa i letniskowa są równoważne, jak to poprawnie ustalił organ w postępowaniu. Oznaczenie MN należy traktować jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Skarżący wskazuje, że z planu nie wynika, że chodzi o taką zabudowę, jednakże w uchwale zmieniającej plan wskazano w pozycji 1. Teren oznaczony symbolem MWn i RO przeznaczyć na MN, uszczegóławiając, że chodzi o przeznaczenie pod budownictwo jednorodzinne. Skoro więc w poz. 1.1 zmiany planu zmieniono przeznaczenie terenu z RZ na MN, Ul, ML (teren na który oddziałuje zakład skarżącego) to trudno uznać, że taki sam symbol terenu w tym samym planie ma inne rozumienie. Poza tym zgodnie z obowiązującym obecnie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587 ze zm.) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przewidziano oznaczenie literowe MN. Skoro funkcja mieszkaniowa i letniskowa są "równoważne", a funkcja usługowa ma tylko funkcję uzupełniającą, to zasadnie organ pierwszej instancji określił dopuszczalny poziom hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, chroniąc tym samym teren, dla których ustawodawca przewidział ostrzejszy reżim ochrony akustycznej.

Organ II instancji podniósł również że protokołu z pomiaru hałasu emitowanego do środowiska wykonanego w dniach 23 sierpnia 2017 r. i 24/25 sierpnia 2017 r. wynika, że w pomiarach brał udział przedstawiciel skarżącego, który nie wniósł żadnych zastrzeżeń co do miejsca, czasu oraz sposobu wykonania pomiarów. Niemniej należy wskazać, że pomiary zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Po pierwsze lokalizacja punktu pomiarowego nr 1 w granicy nieruchomości nie budzi zastrzeżeń. Po drugie pomiar poziomu hałasu w porze dnia w tym punkcie pomiarowym wykazał przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Te okoliczności są już wystarczające do wydania decyzji w omawianym trybie. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone niezależnie czy to w porze dnia, czy w porze nocy obliguje organ do wydania decyzji określającej poziomy hałasu zarówno dla pory dnia, jak i nocy. W sprawie nie jest też wadliwe wydanie decyzji w oparciu o badania pomiaru poziomu hałasu przeprowadzone przed wszczęciem postępowania. Gdyby przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu nie zostało stwierdzono nie toczyłoby się przedmiotowe postępowanie. Materiał WIOŚ stanowił więc impuls do wszczęcia z urzędu postępowania w niniejszej sprawie.

W skardze wniesionej do tut. Sądu B. K. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji, przytaczając zarzuty wskazane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1308 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozpatrując skargę na rozstrzygniecie organu administracji ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Kontroli sądu poddane zostało postępowanie zakończone decyzjami ustalającymi dopuszczalne normy hałasu. Podstawę orzekania organu stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm., dalej jako p.o.ś.). Zgodnie z art. 115a p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Z ustępu 3 tego artykułu, wynika, że w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Z kolei art. 113 ust.2 p.o.ś. określa te tereny, które ze względu na sposób ich zagospodarowania podlega ochronie akustycznej.

Stosownie do art. 112a pkt 2 p.o.ś, przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeqD - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W rozporządzeniu Ministra Środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ustalono dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych w szczególności pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe, tereny zabudowy zagrodowej.

Decyzja wydana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest zarazem ugruntowany pogląd, że wystarczy jednokrotne przekroczenie tych poziomów, aby mogła być wydana, zgodnie z tym przepisem, decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (zob. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 6/10 oraz z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 754/12, dostępne w internetowej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przytoczonych unormowań wynika, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia wymagane jest ustalenie po pierwsze, czy wokół terenu, na którym znajduje się urządzenie emitujące hałas znajdują się tereny podlegające ochronie akustycznej w rozumieniu art. 113 ust.2 p.o.ś. oraz po drugie, czy hałas emitowany przez to źródło przekracza dopuszczalne normy, ustalone na podstawie wskazanych przepisów.

Trafnie skarżący wadliwość ustalenia przeznaczenia terenów otaczających jego zakład na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który już nie obowiązuje.

W myśl art. 87 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.), obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r.

Nie jest sporne, że przepis ten spowodował utratę mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Gminy C. 11 września 1990r.

Organ I instancji ustalił natomiast, że na spornym terenie obowiązują postanowienia uchwały Rady Gminy C. nr [...] w sprawie "Zmiany fragmentów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C.", podjętej przez Radę 30 marca 1998 roku. Stosownie do art. 87 ust.1 u.p.z.p. plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Jednakże dla oceny, czy przepis ten ma zastosowanie także do wskazanej uchwały [...] należy ustalić, czy uchwała ta w sposób zupełny, wyczerpujący i określa przeznaczenie terenu oraz sposób zagospodarowania, czy można stwierdzić, że na terenie, którego dotyczy, uchwała zmieniająca plan ma charakter samodzielnego planu (ptak też NSA w wyroku z dnia 13 marca 2019 roku w sprawie II OSK 900/2018 LEX 2645652). Innymi słowy, czy jej postanowienia wyczerpują dyspozycję art. 15 u.p.z.p. w odniesieniu do objętego jej regulacjami terenu. Tylko bowiem te zmiany planu, które spełniają kryteria art. 15 u.p.z.p. można uznać za zupełny plan, którego dotyczy at. 87 ust.1 u.p.z.p. Jeśli bowiem postanowienia planu zmieniającego, uchwalonego po 1995 roku nie stanowią zupełnych unormowań, dających się samodzielnie zastosować bez potrzeby sięgania po unormowania planu "podstawowego", wówczas taka zmiana, jako nierozerwalnie związana a planem sprzed 1995 roku również traci moc obowiązującą , a reguła z art. 87 ust.1 u.p.z.p. nie ma astosowania.

Znaczenie przesądzające dla powyższej oceny ma więc porównanie treści uchwały w sprawie zmiany planu z treścią art. 15 u..z.p.z, który to przepis wymienia elementy obligatoryjne miejscowego planu zagospodarowania.

Zgodnie z art. 15 ust.2 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo:

1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;

2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego;

3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu;

3a) zasady kształtowania krajobrazu;

4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej;

5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów;

7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa;

8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym;

9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy;

10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4.

Bez wątpienia omawiana uchwała Rady Gminy C. nr [...] nie spełnia przesłanki zupełności planu, nie zawiera bowiem większości z przytoczonych w art. 15 ust.2 u.p.z.p. rozwiązań. W § 1 uchwały, zawierającym merytoryczne ustalenia co do przeznaczenia wymienionych w przepisie jednostek urbanistycznych, w części obejmującej C. teren ulicy [...] objęty symbolem MWn (zabudowa wielorodzinna0 i RO (tereny ogrodnicze) uchwała postanawia teren ten przeznaczyć na MN - budownictwo jednorodzinne. W ustaleniach szczegółowych wskazano m.in., że teren wymaga opracowania projektu zagospodarowania terenu w zakresie rozwiązań przestrzennych i uzbrojenia inżynierskiego. Zgodnie z § 2 tej uchwały, w zakresie nie objętym zmianami, o których mowa w niniejszej uchwale, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr [...] Rady Gminy C..

Reasumując, uchwała nr [...] Rady Gminy C. utraciła moc obowiązującą i to nie dlatego, że jak wskazuje w uzasadnieniu decyzji organ I instancji załączniki graficzne nie spełniały kryteriów u.p.z.p., ale dlatego, że nie miała charakteru samodzielnego, zupełnego planu, który można byłoby stosować bez odwołania się do postanowień planu z 1990 roku.

Skoro zaś uchwała utraciła moc, to nieuprawnione jest odwoływanie się do jej postanowień. Tymczasem organ I instancji w całym uzasadnieniu odnosi się do przeznaczenia terenu, ustalonego w owej zmianie planu, wprost wskazując, ze nawet jeśli uchwała utraciła moc to z uwagi na niezgodne z wymogami u.p.z.p. parametry załączników graficznych, natomiast określone w nim przeznaczenie terenów jest prawidłowe. To wniosek, jak wywiedziono wyżej całkowicie nietrafny. Dodatkowo w załączniku do decyzji organ I instancji również określił przeznaczenie działki 1942 na podstawie planu z 1998 roku, co wynika z zamieszczonej na rysunku legendy. Działanie takie w sposób oczywisty narusza prawo, skoro bowiem uchwała nr [...] utraciła moc obowiązującą, to niedopuszczalne jest ustalanie aktualnego przeznaczenia terenu na podstawie zawartych w niej rozwiązań planistycznych.

Również organ II instancji zaaprobował ustalenie przeznaczenia terenu ulicy [...] w C. na podstawie zmiany m.p.z.p. z 1998 roku. Wprawdzie w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy asekuracyjnie stwierdza, że nawet gdyby przyjąć że plan ten nie obowiązuje, to faktyczne zagospodarowanie wyznaczonej strefy stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte wyczerpującymi wyjaśnieniami i ustaleniami faktycznymi, należy je zatem uznać za dowolne. Tym bardziej, że w decyzji objęto ochroną akustyczną cztery działki, choć przedmiotem ustaleń i rozważań uczyniono jedynie działkę nr 1942. Ponadto skarżący w toku postępowania kwestionował właśnie to istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia ustalenie, wnioskując o wyjaśnienie faktycznego sposobu użytkowania terenów wokół jego zakładu na podstawie art. 115 p.o.ś. Zgodnie z tym przepisem w braku miejscowego planu zagospodarowania na podstawie faktycznego sposobu zagospodarowania i wykorzystania terenu ustala się, czy dany teren podlega ochronie akustycznej, to jest czy jest jednym z terenów wymienionych w art. 113 ust.2 p.o.ś., który wskazuje, dla jakich sposobów zagospodarowania terenu ustala się dopuszczalne poziomy hałasu. W tym kontekście, po prawidłowym ustaleniu sposobów zagospodarowania i wykorzystania terenów wokół zakładów skarżącego należy rozważyć celowość przeprowadzenia badan także na innych nieruchomościach, o ile należą one do nieruchomości podlegających ochronie akustycznej. Taką potrzebę nie tylko zgłaszał zresztą uczestniczka postępowania, ale dostrzegała ją również organ odwoławczy w uzasadnieniu swej pierwszej wydanej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] marca 2018 roku.

Podkreślenia też wymaga, że organ prowadzący postępowanie w trybie art. 115a p.o.ś. samodzielnie ustala przeznaczenie terenu, wyjaśnienia organu gminy maja jedynie charakter pomocniczy. W szczególności Starosta nie jest zwolniony od obowiązku samodzielnego ustalenia mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zarzuty zatem co do wadliwego ustalenia sposobu zagospodarowania terenu wokół zakładu terenu okazały się wadliwe o tyle, że ich podstawą był nieobowiązujący akt prawny.

Organy powinny też wyjaśnić zarzut skarżącego, że w dacie budowy przedsiębiorstwa otaczające go tereny miały przeznaczenie rolnicze, nie podlegające ochronie akustycznej.

Natomiast nie są trafne zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia badań przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w trybie art. 115 a p.o.ś. Jak wyjaśnił ten organ w toku postępowania, w badaniach uwzględniono tło akustyczne. Jak wynika z protokołu pomiarów hałasu w dniach 23 i 24/25 sierpnia 2017 roku, uwzględniono tło akustyczne(hałas z drogi), badania wykonywano zarówno przy wyłączonym źródle hałasu na terenie skarżącego, jak i z jego uwzględnieniem, dodatkowo tło określono jako szare. Nie może odnieść skutku zarzut, ze badań w porze nocnej nie prowadzono przez cały czas jej trwania. Bezspornie badanie nocne zakończono po niespełna trzech godzinach. Nie sposób jednak uznać to za nieprawidłowość, skoro nawet jednorazowe przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu daje podstawę do wydania decyzji w trybie art. 115a p.o.ś.

Nieskuteczne zarzuty co do sposobu wykonania badań nie mają wpływu na ostateczny wniosek o konieczności uchylenia zaskarżonych decyzji. Trafne bowiem okazały się zarzuty skargi, że organy w sposób nieuprawniony ustaliły sposób zagospodarowania terenu wokół działki skarżącego, opierając się na postanowieniach nieobowiązującej zmiany planu zagospodarowania i kierując decyzję również do działek, które nie były przedmiotem ustaleń. Naruszenie zatem normy prawa materialnego (art. 87 ust.1 i 3 u.p.z.p.) doprowadziło do niewyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, co przesądza o naruszenia zasad postępowania, zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią zawarte w niniejszym uzasadnieniu wskazówki.

Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 ust.1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a.. O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 200 i 205 p.p.s.a.

dc