Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 45/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie i Ochrony Zdrow
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 841/23 w sprawie ze skargi G.S. na czynność Zespołu Interdyscyplinarnego do spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie [...] w przedmiocie prowadzenia procedury "Niebieska Karta" postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 841/23, odrzucił skargę G.S. na czynność Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie [...] w przedmiocie prowadzenia procedury "Niebieska Karta".

W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z dnia 9 marca 2023 r. G.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na czynność Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie [...] w przedmiocie prowadzenia procedury "Niebieska Karta". Zarzucił naruszenie art. 9c ust. 4 w związku z ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2021 r., poz. 1249, dalej: "ustawa"), poprzez odmowę dostępu do akt sprawy oraz udzielenia informacji dot. skarżącego w związku z wszczętą, a następnie zakończoną procedurą Niebieskiej Karty, podczas gdy zgodnie z powołaną ustawą podejrzany o stosowanie przemocy ma prawo wglądu do akt procedury niebieskiej karty, nadto akta powinny zawierać protokół kończący procedurę, podpisany przez przewodniczącego grupy roboczej. W protokole tym powinna znaleźć się data rozpoczęcia i zakończenia procedury oraz opis podjętych działań. Wniósł o kontrolę legalności procedury zamknięcia Niebieskiej Karty, odmowy udostępnienia dokumentacji procedury Niebieskiej Karty oraz uchylenie zaskarżonego aktu/czynności z dnia 10 lutego 2023 r. w całości i orzeczenie o uprawnieniu skarżącego do wglądu w akta sprawy procedury Niebieskiej Karty prowadzonej wobec niego przez Zespół - w szczególności protokołu kończącego procedurę podpisanego przez przewodniczącego grupy roboczej wraz z datą rozpoczęcia i zakończenia procedury oraz opisu podjętych działań. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę wskazano, że udostępnienie skarżącemu dostępu do akt sprawy w zakresie przez niego wskazanym, w tym protokołu kończącego postępowanie byłoby działaniem oczywiście contra legem, skutkując udostępnieniem danych osób dotkniętych przemocą oraz zgłaszających przemoc. Podano, że kwestią ocenną jest spełnienie przesłanki zagrożenia życia, zdrowia czy bezpieczeństwa w wyniku takiego udostępnienia. Stwierdzono, że Zespół zajmuje stanowisko, zgodnie z którym sytuacje przemocowe w rodzinie mogą niemal zawsze eskalować w wyniku uzyskania przez osobę, o której mowa w art. 9c ust. 1 pkt 3 ustawy danych innych zaangażowanych osób, podkreślając, że w tym konkretnym przypadku również istnieje takie ryzyko. Równocześnie zaznaczono, że skarżący otrzymał wszelkie dotyczące wyłącznie jego informacje oraz dokumenty zgromadzone i wytworzone w procedurze Niebieskiej Karty. Wobec tego wniesiono o odrzucenie jako niedopuszczalnej lub oddalenie jako bezzasadnej przedmiotowej skargi.

Następnie WSA w Warszawie wyjaśnił, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność Zespołu Interdyscyplinarnego w przedmiocie prowadzenia procedury "Niebieska Karta". Zespół Interdyscyplinarny stanowi kolegialny organ administracyjny, który został powołany na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, a każda gmina ma obowiązek jego powołania, a ustawodawca wskazał organ, który go powołuje (art. 9a ust. 2). W ustawie określono organ (rada gminy), który w drodze uchwały, określa tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania (art. 9a ust. 10), określono skład zespołu interdyscyplinarnego – zarówno obligatoryjny (art. 9a ust. 3 i 4), jak i fakultatywny (art. 9a ust. 5). Zespół interdyscyplinarny podejmuje działania przewidziane w ustawie i w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury "Niebieskie Karty" oraz wzorów formularzy "Niebieska Karta" (Dz. U. z 2011 r., Nr 209 poz. 1245), a więc w zakresie administracji publicznej. W myśl art. 9b ust. 1 ustawy, zespół interdyscyplinarny realizuje działania określone w gminnym programie przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie. Powyższe nie prowadzi jednak jeszcze do uznania, że czynności takiego organu podlegają kontroli sądów administracyjnych, a więc mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "P.p.s.a."). Analiza kompetencji, powierzonych zespołowi interdyscyplinarnemu, wynikających z ustawy i rozporządzenia wskazuje, że ograniczają się one wyłącznie do funkcji integrujących, koordynacyjnych i organizujących współdziałanie podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5 ustawy oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie (art. 9b ust. 2). Ustawodawca nie powierzył zespołowi interdyscyplinarnemu żadnych kompetencji władczych – w szczególności prawa do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a. Wszystkie działania podejmowane przez zespół interdyscyplinarny należą do sfery działań prawnych niewładczych i nie zmierzają wprost do wywołania skutków prawnych. Zespół interdyscyplinarny nie stanowi wyodrębnionego organu, któremu przyznano szczególne kompetencje do wydawania rozstrzygnięć o charakterze władczym i wiążącym. Stanowi on płaszczyznę współpracy przedstawicieli różnych organów i organizacji, mającą umożliwić sprawne i kompleksowe podejmowanie działań przez członków wchodzących w jego skład, a działających w zakresie właściwych im obowiązków zawodowych lub służbowych. Gdyby natomiast ustawodawca zamierzał przyznać temu podmiotowi prawo do wydawania rozstrzygnięć o charakterze władczym i wiążącym, to wprost uregulowałby to w stosownym akcie prawnym.

WSA w Warszawie podkreślił, że czynności podejmowane przez zespół interdyscyplinarny nie kształtują bezpośrednio uprawnień lub obowiązków członków rodzin dotkniętych przemocą ani osób podejrzewanych o stosownie takiej przemocy. Mówiąc wprost, wszczęcie procedury "Niebieskie Karty" oraz jej wydanie nie kreują żadnego stosunku administracyjnego, a więc nie powodują powstania bezpośrednich uprawnień lub obowiązków osób objętych tą procedurą. Nawet bowiem zebranie w trakcie prowadzenia procedury "Niebieskie Karty" dokumentacji, która może stać się materiałem dowodowym w innych postępowaniach, nie zwalnia organów lub sądów od ich oceny jako środka dowodowego w ramach prowadzonych przez nie postępowań.

W skardze skarżący wskazał, że jako stronie prowadzonego postępowania, przysługuje mu prawo do uzyskania wyczerpujących informacji na temat prowadzonego postępowania wobec jego osoby oraz podstaw faktycznych podejmowanych działań oraz, że wszczęcie procedury Niebieskiej Karty wiąże się z określonymi następstwami, kreując pośrednio sytuację prawną osób w niej uczestniczących.

Odnosząc się do tych twierdzeń, Sąd wyjaśnił, że przepis art. 9c ust. 5 ustawy mówi wprost, że osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3 (osoby podejrzane o stosowanie przemocy), mają dostęp do dokumentacji, z wyłączeniem dostępu do dokumentacji zawierającej dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie oraz osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie, których udostępnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób dotkniętych przemocą w rodzinie lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie, w szczególności z wyłączeniem dostępu do: (1) formularzy "Niebieska Karta" zawierających dane osób dotkniętych przemocą w rodzinie; (2) protokołów z posiedzeń zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych, chyba że dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec osób, co do których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie, oraz osób stosujących przemoc w rodzinie; (3) notatek i dokumentów wytworzonych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, chyba że dokumenty te dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec osób, co do których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc w rodzinie, oraz osób stosujących przemoc w rodzinie; (4) innych dokumentów zgromadzonych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, których udostępnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób dotkniętych przemocą w rodzinie lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie. Podkreślenia wymaga, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "mają dostęp" nie jest równoznaczne z udostępnianiem akt w rozumieniu art. 73 k.p.a., które obejmuje prawo strony do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Procedura "Niebieskie Karty" nie stanowi postępowania administracyjnego. Z tych względów dokumentacja z realizacji procedury "Niebieskie Karty" nie podlega udostępnieniu przykładowo w trybie dostępu do informacji publicznej. A zatem należy przyjąć, że udostępnienie dokumentacji osobie stosującej przemoc lub podejrzanej o jej stosowanie, może polegać, np. na umożliwieniu przejrzenia dokumentacji w siedzibie zespołu i to wyłącznie w zakresie, w jakim obejmuje ona zagadnienia będące realizacją zadań, o których mowa w art. 9b ustawy. Podejmując czynności w ramach procedury, nawet po jej zakończeniu, zawsze należy dokonywać ze szczególną ostrożnością, nie tracąc z pola widzenia ochrony życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób dotkniętych przemocą w rodzinie lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący wnosząc skargę kasacyjną i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, podczas gdy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, odwołując się do postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r., II SAB/Po 87/17, że z przepisów ustawy oraz rozporządzenia w sprawie procedury "Niebieskie Karty" wynikają ściśle określone przesłanki, od których ziszczenia się zależy sposób zakończenia procedury "Niebieskie Karty". Osoba dotknięta przemocą w rodzinie posiada w ramach procedury "Niebieskie Karty" liczne uprawnienia wynikające z przepisów prawa, jak również na osobie stosującej przemoc w rodzinie w związku ze wszczęciem procedury "Niebieskie Karty" ciążą określone obowiązki. Zatem czynności (lub ich brak) podejmowane przez zespół interdyscyplinarny, jako dotyczące wynikających z przepisów prawa uprawnień lub obowiązków uczestników tego postępowania, mogą być poddane kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż stanowią czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.

Oceniając w tych granicach złożoną skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna.

Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zespół interdyscyplinarny stanowi kolegialny organ administracyjny w znaczeniu funkcjonalnym. Został on bowiem powołany na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie – każda gmina ma obowiązek powołania zespołu; ustawodawca wskazał organ, który go powołuje (wójt, burmistrz, prezydent miasta). W ustawie określono organ (rada gminy), który w drodze uchwały określa tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania (art. 9a ust. 10), określono skład zespołu interdyscyplinarnego – zarówno obligatoryjny (art. 9a ust. 3 i 4), jak i fakultatywny (art. 9a ust. 5). W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1) jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2) gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3) Policji; 4) oświaty; 5) ochrony zdrowia; 6) organizacji pozarządowych. W skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi. W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Przewodniczący zespołu interdyscyplinarnego jest wybierany na pierwszym posiedzeniu zespołu spośród jego członków (ust. 6). Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące (ust. 7). Stosownie do ust. 8, zespół działa na podstawie porozumień zawartych między wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w jego skład. Obsługę organizacyjno-techniczną zespołu interdyscyplinarnego zapewnia zespołowi ośrodek pomocy społecznej (ust. 9). Członkowie zespołu interdyscyplinarnego wykonują zadania w ramach zadań służbowych lub zawodowych (ust. 13). Szczegółowe warunki funkcjonowania zespołu mają zostać określone przez gminę w drodze jej uchwały (ust. 15).

Z działalnością zespołu związane jest stosowanie procedury "Niebieskie Karty". Zagadnienie to uregulowane zostało w art. 9d ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podejmowanie interwencji w środowisku wobec rodziny dotkniętej przemocą odbywa się w oparciu o procedurę "Niebieskie Karty" i nie wymaga zgody osoby dotkniętej przemocą w rodzinie. Procedura "Niebieskie Karty" obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty i ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia przemocy w rodzinie (ust. 2). Przedstawiciele podmiotów, o których mowa w ust. 2, realizują procedurę "Niebieskie Karty" w oparciu o zasadę współpracy i przekazują informacje o podjętych działaniach przewodniczącemu zespołu interdyscyplinarnego (ust. 3). Wszczęcie procedury "Niebieskie Karty" następuje przez wypełnienie formularza "Niebieska Karta" w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych, podejrzenia stosowania przemocy wobec członków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie (ust. 4). Natomiast szczegółowe zasady dotyczące "Niebieskiej Karty" uregulowane zostały w rozporządzeniu. Zgodnie z treścią § 7 rozporządzenia wypełniony formularz "Niebieskiej Karty – A" przekazywany jest do przewodniczącego zespołu interdyscyplinarnego celem nadania procedurze dalszego biegu i podjęcia dalszych czynności.

Zespół interdyscyplinarny podejmuje działania przewidziane w ustawie i w rozporządzeniu, jednakże działania te nie mają charakteru władczego i wiążącego. Analiza kompetencji, powierzonych zespołowi interdyscyplinarnemu, wynikających z ustawy i rozporządzenia wskazuje, że ograniczają się one wyłącznie do funkcji integrujących, koordynacyjnych i organizujących współdziałanie podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5 oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie (art. 9b ust. 2). Jak trafnie zatem zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, ustawodawca nie powierzył zespołowi interdyscyplinarnemu żadnych kompetencji władczych – w szczególności prawa do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a. Wszystkie działania podejmowane przez zespół interdyscyplinarny należą do sfery działań prawnych niewładczych i nie zmierzają wprost do wywołania skutków prawnych. Nie mogą być wprowadzane w życie za pomocą przymusu bezpośredniego (K. Ziemski w: red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Prawne formy działania administracji, System Prawa Administracyjnego, t. 5, INPr PAN 2013, s. 21, nb 56-61; A. Błaś – tamże, s. 218, nb 251; s. 226, nb 276; Z. Niewiadomski w: red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Instytucje prawa administracyjnego, System Prawa Administracyjnego, t. 1, INPr PAN 2015, s. 57-59, nb 139-140, 142, 145). Zespół interdyscyplinarny nie stanowi wyodrębnionego organu, któremu przyznano szczególne kompetencje do wydawania rozstrzygnięć o charakterze władczym i wiążącym. Stanowi on płaszczyznę współpracy przedstawicieli różnych organów i organizacji, mającą umożliwić sprawne i kompleksowe podejmowanie działań przez członków wchodzących w jego skład, a działających w zakresie właściwych im obowiązków zawodowych lub służbowych. Gdyby natomiast ustawodawca zamierzał przyznać temu podmiotowi prawo do wydawania rozstrzygnięć o charakterze władczym i wiążącym, to wprost uregulowałby to w stosownym akcie prawnym.

Powyższe nie prowadzi jednak do uznania, że czynności takiego organu podlegają kontroli sądów administracyjnych, a więc mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Ratio legis uregulowania prawnego z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, jest związane z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz z potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej i w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, T. Woś (red.). Wydanie 5. Warszawa 2012, s. 69 – 70). Tym samym obywatele i inne podmioty konkretnych uprawnień lub obowiązków mają zapewnioną ochronę na drodze sądowej w sytuacji, gdy odnoszący się do nich akt lub czynność ma cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Mogą bowiem zaskarżyć do sądu administracyjnego takie akty i czynności organu administracji publicznej, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 146 P.p.s.a.). Użyte w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kryteria, chociaż obejmują dość zróżnicowane kategorie działań administracji, które trudno dokładnie scharakteryzować, stanowią akty lub czynności, które:

1. mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a.;

2. są podejmowane w sprawach indywidualnych;

3. mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych;

4. dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 21; 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, ONSAiWSA z 2014 r. nr 1, poz. 2, 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II GPS 2/13, ONSAiWSA z 2014 r. nr 6, poz. 88).

Akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., są podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, co oznacza, iż odpowiadają formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (Z. Kmieciak. Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, nr 5, poz. 51, s. 350 – 351).

W konsekwencji stwierdzić należy, że ogół czynności podejmowanych przez Zespół Interdyscyplinarny, związany z założeniem, prowadzeniem oraz zakończeniem procedury "Niebieskie Karty" nie kształtuje bezpośrednio uprawnień lub obowiązków członków rodzin dotkniętych przemocą ani osób podejrzanych o stosowanie takiej przemocy. Wszczęcie procedury "Niebieskiej Karty" nie kreuje żadnego stosunku administracyjnego, a więc nie powodują powstania bezpośrednich uprawnień lub obowiązków osób objętych tą procedurą. Tym samym czynności te nie mogą być kwalifikowane jako akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Z tych też przyczyn jako niezasadny należało ocenić podniesiony w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Zauważyć również trzeba, że powyższa ocena charakteru procedury "Niebieskiej Karty" była przedmiotem oceny orzecznictwa w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2896/15; z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 137/20 oraz z dnia 20 października 2020 r., I OSK 1714/20. Stanowisko w nich zaprezentowane Sąd rozpoznający niniejszą sprawę również podziela. W nawiązaniu z kolei do wymienionego w skardze kasacyjnej postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 87/17 stwierdzić trzeba, że wyrażony w nim pogląd o możliwości poddania kontroli działania zespołu interdyscyplinarnego nie był wiążący w niniejszej sprawie, a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę zakwestionował go w przyczyn powyżej wskazanych.

Skoro sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, to sąd ten nie mógł dokonać kontroli legalności procedury wszczęcia, zamknięcia oraz odmowy dostępu do akt sprawy związanej z procedurą "Niebieskie Karty".

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.