Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 678/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72, art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 48, art. 50
journal: Dz.U. 2018 poz 646
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców

SENTENCJA

Dnia 12 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2020 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 grudnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140) dalej jako: "u.t.d.", Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "WITD") nałożył karę pieniężną w wysokości 12 000 zł na J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo [...] (dalej jako: "Skarżący"). Podstawą nałożenia kary było niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub części w siedzibie przedsiębiorcy w miejscowości M., S. Organ ustalił, że listem poleconym z dnia 14 października 2019 r. poinformowano Skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli przez WITD w siedzibie przedsiębiorcy, którą wyznaczono na dzień 12.11.2019 r. W dniach 16-22.10.2019 r. trzykrotnie rozmawiano ze Skarżącym oraz jego małżonką, którzy próbowali wykazać, że planowana kontrola jest bezzasadna, gdyż firma nie działa, działalność jest zawieszona i wszyscy pracownicy są zwolnieni. W toku postępowania uzyskano informację ze Starostwa Powiatowego w M., że Skarżący posiada uprawnienia przewozowe wydane przez ww. organ, w postaci zaświadczenia nr [...] na krajowe przewozy drogowe na potrzeby własne wraz z wykazem pojazdów zgłoszonych do ww. zaświadczenia. Nadto w internetowym rejestrze [...] (nr referencyjny - [...]) stwierdzono, że Skarżący figuruje w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym przez Biuro ds. Transportu Międzynarodowego GITD. Skarżący posiada licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, do której wydano 1 wypis. Wskazano, że zapowiedziana kontrola nie została przeprowadzona, bowiem po przybyciu inspektorów w dniu 12.11.2019 r. pod adres przedsiębiorcy zastano zamkniętą bramę z ostrzeżeniami "teren prywatny" oraz informacjami o "ostrych psach na posesji". Nie podjęto próby wejścia na teren przedsiębiorstwa, na terenie przedsiębiorstwa nie zastano przedsiębiorcy ani osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy. Telefonicznie skontaktowano się ze Skarżącym, który w rozmowie poinformował, że nie przebywa w M. tylko w W. u córki, gdzie się leczy. Poinformował, że wysłał pismo do organu z taką informacją oraz stwierdzeniem, że nie widzi potrzeby kontroli we wskazanym terminie, gdyż firma nie działa. Ponownie pouczono o możliwości upoważnienia osoby do czynności związanych z kontrolą. W efekcie wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem wskazanym pod l.p. 1.6 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym tj. za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub części. Przywołano treść art. 48-51 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646) dalej: "u.p.p." oraz przepis art. 72 i 73 ust. 1 u.t.d. określające obowiązki przedsiębiorcy w trakcie dokonywania kontroli przez inspektora transportu drogowego. Wskazano, że ustalenia faktyczne uwidocznione zostały w sporządzonych notatkach służbowych, jak też protokole z czynności nr [...], którego egzemplarz doręczono Skarżącemu.

Od powyższej decyzji J. K. wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego w zakresie nałożonej kary pieniężnej. Podał, że po informacji o przeprowadzeniu kontroli w jego przedsiębiorstwie poinformował organ pismem z 30.11.2019 r., że ze względu na stan zdrowia kontrola nie może być przeprowadzona, wniósł o jej przesunięcie lub zaniechanie. Podał, że po wypadku [...], gdyż [...] i jest w trakcie leczenia. Firma nie działa od 19.03.2019 r., a inspektor zataił te informacje w wydanej decyzji. Przy piśmie z 9.12.2019 r., dołączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 5.11.2019 r., jak też wskazał, że nie jest obecnie zdolny do samodzielnej egzystencji. Nie mógł uczestniczyć w kontroli skoro nie mógł sam zrobić nawet jednego kroku. Podał, że do 13.05.2020 r. przebywa na zasiłku rehabilitacyjnym.

Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD") decyzją z [...], nr [...] w całości utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję argumentując, że prawidłowo nałożona została kara w efekcie podjęcia czynności zmierzających do przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano na treść art. 85 ust. 2 i ust. 5 u.t.d., z których wynikają uprawnienia osoby upoważnionej do przeprowadzenia kontroli, w ramach których znajduje się m.in. wstęp na teren przedsiębiorstwa, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, jak też wyjaśniono, że czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej. Przytoczono treść przepisów art. 72 i art. 73 u.t.d oraz art. 48, art. 49, art. 50 i art. 55 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców, z których wynikają obowiązki powiadomienia podmiotu przed rozpoczęciem kontroli o jej przeprowadzeniu oraz warunkach, terminach i zasadach przeprowadzenia takiej kontroli. W oparciu o wskazaną regulację czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, o której mowa w ust. 1, w szczególności w czasie swojej nieobecności. W przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika przedsiębiorcy lub osoby zatrudnionej u przedsiębiorcy w ramach innego stosunku prawnego, którzy mogą być uznani za osobę, o której mowa wart. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.

Konsekwencją takiej regulacji jest treść lp. 1.6 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, który niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 12.000 złotych.

Organ odwoławczy, po ponownym przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w dniu 16.10.2019 r., doręczono Skarżącemu zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli nr [...] z 14.10.2019 r. Pismo to zawierało informację dotyczącą zakresu przedmiotowej kontroli - przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. oraz dane kontrolowanego. Organ I instancji wskazał nadto, że kontrolą zostanie objęty okres od dnia 12.11.2018 r. do dnia 12.11.2019 r. oraz poinformował stronę, jakie dokumenty na dzień rozpoczęcia kontroli musi przygotować. W odpowiedzi na to zawiadomienie Skarżący pismem z 30.10.2019 r. wystąpił o zaniechanie lub przesunięcie kontroli na maj 2020 r. z uwagi na stan zdrowia i pobyt na zasiłku rehabilitacyjnym po przebytym wypadku. Organ I instancji pismem z 5.11.2019 r. poinformował Skarżącego, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku i jednocześnie pouczono o trybie postępowania przewidzianego w art. 50 ust. 3 u.p.p.

Wyjaśniono, że w dniu 12.11.2019 r., inspektorzy organu I instancji podjęli próbę kontroli przedsiębiorcy - Skarżącego, jednak pod wskazanym adresem nie zastali nikogo. Brama pozostawała zamknięta. Kontrolujący zadzwonili do przedsiębiorcy, który oświadczył, iż znajduje się w W. i nie wyznaczył osoby do reprezentacji przedsiębiorcy podczas kontroli. Z przebiegu czynności sporządzono protokół nr [...] z dn.18.11.2019 r.

GITD po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału wyjaśnił, że w sprawie tej organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 K.p.a. Zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Decyzja organu I instancji zawierała niezbędne elementy określone w art. 107 K.p.a.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 92b u.t.d. Przepis ten może być zastosowany wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie zostały zaś stwierdzone.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem przedsiębiorca będąc poinformowany o terminie planowanej kontroli, po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia przez organ kontroli w siedzibie podmiotu, powinien podjąć wszelkie kroki celem umożliwienia przeprowadzenia czynności kontrolnych. Natomiast w przypadku niemożności osobistego uczestniczenia w kontroli strona winna wyznaczyć pełnomocnika. Stanowi o tym treść art. 50 u.p.p., w myśl którego czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Z tego względu brak było podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia czynności kontrolnych wobec Skarżącego. Ustalono, że prowadzona przez przedsiębiorcę działalność przebiega w sposób ciągły i bez zakłóceń, o czym świadczy wpis w CEDIG, iż działalność nie jest zawieszona ani też przedsiębiorca nie został wykreślony z rejestru. Strona w toku postępowania odwoławczego dysponowała zaświadczeniem na przewozy na potrzeby własne oraz licencją na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] ważną od dn. 27.06.2019 r. do dn. 26.06.2024 r. Uzyskanie uprawnienia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy dotyczy innego profilu działalności, niż wskazanego w odwołaniu. Strona do ww. licencji zgłosiła pojazd o nr rej. [...]. Fakt pobytu na zasiłku rehabilitacyjnym nie uniemożliwił Skarżącemu podejmowania działań w zakresie uzyskania kolejnego uprawnienia na wykonywanie przewozów.

Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. polegające na zaaprobowaniu prowadzenia postępowania kontrolnego w sposób podważający zaufanie do organów, ukierunkowanego wyłącznie na osiągnięciu określonego celu "procesowego", przy jednoczesnym uniemożliwieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz zaniechaniu poinformowaniu go o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie obowiązków Skarżącego. Zarzucona nadto naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, 6 oraz ust. 7 u.t.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego tej sprawy, stanowiące rezultat błędnego uznania, że w okolicznościach tej sprawy Skarżący nie poddał się lub uniemożliwił przeprowadzenie kontroli.

W uzasadnieniu stwierdzono, że istota sporu w sprawie sprowadza się de facto do ustalenia, czy w świetle okoliczności tej sprawy, działania czy też zaniechania Skarżącego można traktować jako niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. Skarżący stoi na stanowisku, że nie można przypisać mu takiego działania. W czasie planowanej kontroli Skarżący bowiem faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, w tym czasie nie zatrudniał żadnego pracownika, był bowiem w takim stanie, że nie miał możliwości osobistego udziału w czynnościach kontrolnych. O tym fakcie zawiadomił inspektora WITD z odpowiednim uprzedzeniem, wnosząc o wyznaczenie innego terminu kontroli. Odmowne stanowisko organu zostało natomiast doręczone Skarżącemu po terminie kontroli, wobec czego Skarżący nie miał możliwości zorganizowania ewentualnego zastępstwa. Nadto wskazano, że w sprawie tej nastąpiła nadinterpretacja prawa przez orzekające organy, bowiem okoliczność, że kontrolujący może upoważnić inne osoby do udziału w czynnościach kontrolnych nie oznacza, że na kontrolowanym taki obowiązek ciąży. Wskazano, że kontrolujący nie zamierzał uchylić się od swoich obowiązków poddania się czynnościom kontrolnym, ale jedynie ze względu na stan zdrowia, oraz fakt nieprzebywania w miejscu kontroli oraz fakt czasowego faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności, chciał doprowadzić do odsunięcia w czasie daty planowanej kontroli. O tym, że takiej możliwości nie miał dowiedział się dopiero po próbie przeprowadzenia przez inspektorów kontroli, w zasadzie łącznie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia mu kary pieniężnej. W niniejszej sprawie wymierzona kara pieniężna została co najmniej przedwcześnie.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi wyjaśniono, że o obowiązku wynikającym z art. 50 ust. 3 u.p.p. Skarżący został powiadomiony w piśmie informującym o zamiarze przeprowadzenia kontroli z 14 października 2019 r., zatem miał świadomość obowiązku wyznaczenia osoby, która będzie uczestniczyła w czynnościach kontrolnych. Niezasadny pozostaje nadto zarzut, że w okresie planowanej kontroli Skarżący faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, podczas gdy z wypisu CEDIG wynika, że działalność przedsiębiorcy nie została zawieszona, a zatem odbywała się w sposób ciągły i bez zakłóceń.

Nadto organ podał, że na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d, wstrzymał z urzędu w całości wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, wniosek taki został złożony przez Skarżącego w piśmie z 1 października 2020 r., natomiast organ nie zażądał przeprowadzenia w tej sprawie rozprawy.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 18 grudnia 2019 r. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 złotych za naruszenie obowiązku określonego w lp.1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli niepoddanie się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) dalej jako: "u.t.d." oraz ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.) dalej jako: "u.p.p."

Stosownie do treści przepisu art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, natomiast przepis art. 92a ust. 1 ww. ustawy przewiduje, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. W myśl natomiast art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Z punktu 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynika, że niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części podlega karze 12.000 zł.

Nadto wskazać pozostaje przepisy Rozdziału 5 ustawy - Prawo przedsiębiorców, które dotyczą kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorców, której mają oni obowiązek się poddać i o której winni być uprzednio zawiadomieni przez organ kontrolujący (art. 45 - 65 u.p.p.). Zgodnie z art. 48 u.p.p. organ kontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli (ust. 1), natomiast kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, a jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia (ust. 2).

Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.p. czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Z kolei z art. 50 ust. 3 u.p.p. wynika, że kontrolowany przedsiębiorca jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

W ocenie Sądu - wbrew zarzutom skargi - organy orzekające obu instancji trafnie w okolicznościach niniejszej sprawy oceniły stan faktyczny przyjmując, że Skarżący uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w dniu 12.11.2019 r., a zatem zgodnie z przywołanymi przepisami prawa materialnego zaistniały podstawy do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedsiębiorca, który został prawidłowo zawiadomiony przez właściwy organ o zamiarze wszczęcia kontroli, jest obowiązany do umożliwienia przeprowadzenia kontroli we wskazanym przez ten organ w zawiadomieniu zakresie, miejscu i czasie.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący - zgodnie z wymogami określonymi w przepisach ustawy - Prawo przedsiębiorców art. 48 oraz art. 50 pkt 1 i art. 68 ust 1 ustawy o transporcie drogowym - został prawidłowo zawiadomiony pismem z 14 października 2019 r., doręczonym w dniu 16 października 2019 r., o zamiarze wszczęcia przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu 12 listopada 2019 r. kontroli w siedzibie przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., za okres od 12.11.2018 r. do 12.11.2019 r. (k. 6-8 akt adm.). W zawiadomieniu wskazano wykaz dokumentów, jakie kontrolowany przedsiębiorca obowiązany jest przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli. Jednocześnie w pouczeniu zawartym w zawiadomieniu poinformowano przedsiębiorcę o obowiązku wynikającym z art. 50 ust. 1, ust. 3 u.p.p. dotyczącym wskazania upoważnionej osoby w przypadku nieobecności przedsiębiorcy.

Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, że Skarżący obowiązany był - stosownie do art. 72 u.t.d. - umożliwić upoważnionym do przeprowadzenia ww. kontroli inspektorom transportu drogowego dokonanie w dniu 12 listopada 2019 r. czynności kontrolnych w siedzibie przedsiębiorcy.

Bezspornym w sprawie pozostaje także okoliczność, że w dniu 12 listopada 2019 r. organ podjął próbę przeprowadzenia kontroli, jednak kontrola ta nie doszła do skutku, bowiem w siedzibie przedsiębiorstwa w M., gm. S. nie zastano ani przedsiębiorcy, ani też osoby wskazanej na piśmie (osoby upoważnionej) przez przedsiębiorcę na czas jego nieobecności, do wykonania przez kontrolujących czynności kontrolnych w obecności tej osoby. W takcie rozmowy telefonicznej z przedsiębiorcą uzyskano informację, że nie przebywa w M. lecz w W. u córki, gdzie się leczy oraz poinformował, że wysłał do organu pismo z informacją, że nie widzi potrzeby kontroli w tym terminie bo przecież nie prowadzi działalności a firma nie działa.

W opisanej sytuacji nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie nie został przez Skarżącego dopełniony obowiązek umożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości, którego naruszenie zagrożone jest administracyjną karą pieniężną określoną w lp. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wprawdzie, że po uzyskaniu informacji o zamiarze przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie Skarżącego, trzykrotnie telefonicznie kontaktował się Skarżący z inspektorem organu I instancji, celem próby wykazania, że zaplanowana kontrola jest bezzasadna bowiem firma nie działa w wyniku wypadku Skarżącego w I połowie 2019 r. (k. 9 akt adm.). Nadto z akt sprawy wynika, że pismem z 30 października 2019 r., które wpłynęło do organu 5 listopada 2019 r., Skarżący wystąpił o zaniechanie kontroli z uwagi na swój poważny wypadek któremu uległ [...], w wyniku którego do chwili obecnej nie może chodzić. Podał, że wnosi o przełożenie kontroli na czas leczenia do maja 2020r., gdyż do tego czasu będzie przebywał na zasiłku rehabilitacyjnym. Organ niezwłocznie udzielił Skarżącemu odpowiedzi, pismem z 5 listopada 2019 r., o braku możliwości przesunięcia kontroli, ponownie informując o obowiązku wyznaczenia osoby na czas kontroli. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki wynika, że odebrana została przez Skarżącego dopiero w dniu 18 listopada 2019 r. (k. 27 akt adm.).

W tak przedstawionym stanie faktycznym sprawy nie sposób uznać, że Skarżący dopełnił obowiązku wynikającego z art. 50 ust. 1 i ust. 3 u.p.p., jak też, że posiadając wiedzę o terminie przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie wyznaczonej na dzień 12 listopada 2019 r. nie uniemożliwił jej przeprowadzenia poprzez brak wyznaczenia osoby upoważnionej do udziału w czynnościach kontrolnych. Pomimo wiedzy o wyznaczonym terminie, nie wykazał staranności w powzięciu informacji czy organ I instancji otrzymał złożony wniosek o odstąpienie od przeprowadzenia kontroli czy wyznaczenia innego jej terminu. Mimo wcześniejszych kilkukrotnych rozmów telefonicznych z inspektorem organu I instancji (notatka służbowa z dn. 22 października 2019 r., k. 9 akt) Skarżący nie zainteresował się losem swojego wniosku o odwołanie kontroli czy też przesunięcia jej terminu do maja 2020 r. Wobec powyższego nie jest możliwe postawienie skutecznie zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynika sprawy, a stanowiących o niepoinformowaniu Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na jego prawa i obowiązki, gdyż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego Skarżący począwszy od zawiadomienia o terminie wszczęcia kontroli w prowadzonym przedsiębiorstwie, jak też późniejszych rozmowach telefonicznych oraz piśmie organu stanowiącym odpowiedź na wniosek o przesunięcie kontroli, był informowany o prawach i obowiązkach, a w tym o obowiązku wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie przeprowadzonej kontroli. Przyjęcie innego stanowiska skutkowałoby dopuszczeniem możliwości skutecznego torpedowania przez Skarżącego możliwości przeprowadzenia kontroli w przedsiębiorstwie.

Nadto pozostaje wyjaśnić, że przepisy ustawy Prawo przedsiębiorców nie zawiera regulacji, z której wynikałby prawny obowiązek osobistego udziału w przeprowadzonej kontroli po stronie przedsiębiorcy. Poza tym właśnie z uwagi na okoliczności możliwej nieobecności przedsiębiorcy ustawodawca wprowadził regulację art. 50 u.p.p., mającą na celu umożliwienie przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy także podczas jego nieobecności.

W rozpoznawanej sprawie nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia organów orzekających w tej sprawie, że pomimo pobytu przez Skarżącego na zasiłki rehabilitacyjnym po przebytym wypadku, jego firma działająca pod nazwą: Przedsiębiorstwo [...] nadal prowadzi działalność gospodarczą, co wynika z Centralnej Ewidencji I Informacji o Działalności Gospodarczej. Z zapisów CEIDG nie wynika aby przedsiębiorca zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą, czy też ją wykreślił. Natomiast z jej zapisów wynika, że pomimo wypadku, jakiemu uległ [...], wystąpił o licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, którą uzyskał na okres od 27 czerwca 2019 r. do 26 czerwca 2024 r. Nadto od dnia 27 czerwca 2019 r. uzyskał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – rzeczy. Okoliczność natomiast, że obecnie Skarżący nie zatrudnia żadnych pracowników nie pozostaje w związku z uprawnieniem do przeprowadzenia kontroli za okres od 12 listopada 2018 r., kiedy to Skarżący prowadził działalność gospodarczą w rozmiarze wymagającym, jak sam podaje w wyjaśnieniach zatrudnienia pracowników.

Nadto podnieść pozostaje, że fakt przebytego wypadku, nie kwestionowanej okoliczności przez organy oraz przez Sąd, jak też przebywanie na zasiłku rehabilitacyjnym, na co wskazują załączone do akt dokumenty medyczne, nie stanowi o braku możliwości wyznaczenia przez Skarżącego innej osoby, która by reprezentowała go w trakcie prowadzonej w przedsiębiorstwie kontroli. Z art. 50 ust. 3 u.p.p., wynika bezwzględny obowiązek pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego w trakcie kontroli, w szczególności w czasie swojej nieobecności. Skarżący miał wystarczająco dużo czasu na wskazanie takiej upoważnionej osoby. Bezpodstawnie uznał natomiast, że wskazana norma prawna nie nakłada na niego takiego obowiązku lecz możliwość, z której nie musi korzystać. W realiach niniejszej sprawy Skarżący nie wykazał braku możliwości wypełnienia tego obowiązku. W tym zakresie nie podnosił żadnej argumentacji, konsekwentnie podając w toku postępowania, że nie może osobiście wziąć udziału w kontroli z uwagi na stan zdrowia oraz brak możliwości swobodnego poruszania się. Tymczasem powołany wyżej przepis ustawy Prawo przedsiębiorców przewiduje sytuację, gdy przedsiębiorca nie może osobiście brać udziału w trakcie kontroli, o czym wbrew zarzutowi skargi, Skarżący był informowany kilkukrotnie, tak w zawiadomieniu o kontroli, prowadzonych rozmowach telefonicznych z inspektorem organu I instancji oraz piśmie z 5.11.2019 r. Pomimo prawidłowego pouczenia w zawiadomieniu o kontroli, nie wskazał osoby, która uczestniczyłaby w kontroli, pomimo, że Skarżący miał świadomość, że sam nie może w niej uczestniczyć z uwagi na stan zdrowia.

Nadto pozostaje wyjaśnić Skarżącemu, że bez względu na okoliczność związaną ze stanem jego zdrowia przedsiębiorca ma obowiązek takiego zorganizowania pracy firmy, aby kontrola mogła się odbyć w określonym terminie. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 13.06.2017 r. sygn. II GSK 2278/15, (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim, nie może być okolicznością decydująca o uznaniu, że przedsiębiorca nie uniemożliwił przeprowadzenia kontroli. Wywody tam zawarte odnoszą się także w pełni do sytuacji, gdy przedsiębiorca przebywa na zasiłku rehabilitacyjnym. Nie ma także znaczenia okoliczność, że po wypadku zwolnił pracowników, czyli obecnie prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Z przepisu art. 50 ust. 3 u.p.p. nie wynika aby osobą upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy w takcie kontroli musiał być pracownik przedsiębiorcy. W przepisie mówi się jedynie "o osobie upoważnionej", które to sformułowanie posiada szeroki zakres podmiotowy i obejmuje osoby legitymujące się ważnym pełnomocnictwem, zarówno ogólnym, rodzajowym, jak i pełnomocnictwem do udziału w kontroli. W konsekwencji bierność Skarżącego w zakresie ustanowienia osoby upoważnionej dodatkowo należy uznać za uniemożliwienie przeprowadzenia przez organ czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie należącym do Skarżącego.

Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły także art. 8 i art. 9 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji obu instancji organy dokładnie wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięć odwołując się do okoliczności, które wskazują , że kara pieniężna została nałożona na Skarżącego po podjęciu przez organ I instancji próby przeprowadzenia kontroli, poprzedzonej pełnym przedstawieniem przepisów regulujących obowiązek Skarżącego w zakresie udostępnienia przedsiębiorstwa do kontroli. Skarżący posiadał wystarczająco dużo czasu aby wskazać osobę upoważnioną do jego reprezentowania. Natomiast brak wykazania zainteresowania losem swojego pisma z 30 października 2019 r., w którym wnioskowano o rezygnację z kontroli lub też przesunięcie jej terminu do maja 2020 r., nie może być uznane za naruszenie prawa strony do należytego informowania o jej prawach. To Skarżący mając wiedzę o terminie planowanej kontroli nie wykazał zainteresowania czy wniosek o przesunięcie kontroli został pozytywnie rozpoznany, czy też nie. Takie działanie Skarżącego mogłoby bowiem skutecznie torpedować pracę organu na długi czas. Dlatego też uwzględniając sposób prowadzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego, Sąd nie stwierdził, aby organy uchybiły zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu oraz zasadzie przekonywania. Brak jest nadto podstaw do stawiania skutecznego zarzutu braku możliwości wypowiedzenia się w sprawie, bowiem na każdym etapie prowadzonego postępowania, jak też na etapie informacji o wszczęciu postępowania stronie umożliwiano wypowiedzenie się i składanie wniosków dowodowych.

W sprawie w sposób prawidłowy do poczynionych ustaleń faktycznych znalazł zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d., jak też art. 92a ust. 7 u.t.d. Według Ip. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12000 zł i taką karę wymierzył organ w tej sprawie.

Reasumując, Sąd nie podzielił zarzutu Skarżącego, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 20 oraz art. 11 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy i pominięcie istotnych okoliczności stanowiących podstawę do wydania decyzji. Nie można też postawić organom zarzutu niewłaściwej wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowych, czy też ustawy - Prawo przedsiębiorców.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.