Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 631/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 1, art. 88 ust. 1, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 1 lipca 2020 r. nr SKO.415/108/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. R. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z [...] lipca 2020 r. nr [...] dotycząca ustalenia warunków zabudowy.

Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, [...] października 2017 r. do Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Organ I instancji", "Prezydent") wpłynął wniosek L. S. L. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych bliźniaczych na działkach nr [...] i [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...].

Prezydent decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Kolegium decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. W następstwie tego Prezydent decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] ustalił wnioskowane warunki zabudowy. Również i ta decyzja została przez Kolegium wyeliminowania z obrotu prawnego decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...].

Następnie decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prezydent ponownie ustalił warunki zabudowy na wskazane wyżej zamierzenie inwestycyjne, uznając, że wniosek jest kompletny, a planowana inwestycja jest zgodna z wymogami określonymi w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p.").

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. H. i E. R. zarzucając naruszenie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") z uwagi na to, że nie zostały wyjaśnione dane współwłaścicieli działki nr [...], której jednym z właścicieli był zmarły w 2001 r. F. K. Ponadto zarzucili naruszenie § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.) Podnieśli, że analiza urbanistyczna nie zawiera szczegółowego przedstawienia wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków. W analizie urbanistycznej zawarto jedynie wskaźniki procentowe powierzchni zabudowy działek położonych w obszarze objętym analizą. W związku z tym brak jest możliwości zweryfikowania wysokości przyjętego przez organ wskaźnika powierzchni zabudowy działki.

Kolegium decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Decyzja ta została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 16 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1046/19 uchylona.

Sąd uznał zasadność skargi w zakresie, w jakim zarzucono w niej pominięcie w analizie urbanistycznej i tym samym w ocenie zasady dobrego sąsiedztwa działki [...] bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną. Ponadto Sąd stwierdził, że przy ocenie sąsiedniej zabudowy pominięto zabudowę istniejącą na działce [...] – objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W ocenie Sądu braki w tym zakresie Organ odwoławczy winien był dostrzec i usunąć korzystając z dyspozycji art. 136 § 2 k.p.a.

Kolegium w ponownie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] działając w trybie art. 136 § 1 k.p.a. zleciło Prezydentowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie poprzez uzupełnienie analizy urbanistycznej przeprowadzonej w sprawie poprzez uwzględnienie zabudowy na działce nr [...], uzupełnienie analizy urbanistycznej przeprowadzonej w sprawie poprzez uwzględnienie zabudowy na działce nr [...].

Kolegium po uzupełniniu materiału dowodowego działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] kwietnia 2019 r.

W uzasadnieniu wskazało, że w trakcie postępowania Organ I instancji przeprowadził analizę na podstawie rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Analiza ta została przeprowadzona prawidłowo pod względem formalnym i faktycznym. Przyjęte przez organ I instancji granice obszaru analizowanego są prawidłowe i zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia. W toku analizy urbanistycznej organ I instancji ustalił wymagane przez przepisy rozporządzenia dane, które stały się podstawą do określenia w zaskarżonej decyzji warunków i parametrów planowanej inwestycji. Kolegium podzieliło te ustalenia, jak również konkluzję, że w sprawie zostały łącznie spełnione warunki o których mówi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ I instancji wykonał w toku ponownie prowadzonego postępowania dyspozycje zamieszczone w decyzji Kolegium z [...] grudnia 2018 r. dotyczące parametrów i wskaźników nowej zabudowy. Zarzuty odwołania wskazujące na naruszenie § 4 - 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. są chybione, a powołana w odwołaniu decyzja Kolegium z [...] lutego 2019 r. nie została wydana w niniejszej sprawie administracyjnej. Zarzut, jakoby analiza urbanistyczna nie zawierała szczegółowego przedstawienia wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków, zdaniem Kolegium, nie jest trafny. Wskaźniki procentowe powierzchni zabudowy działek położonych w obszarze objętym analizą zostały ustalone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i nie ma podstaw do ich kwestionowania. Teza zaś o braku możliwości zweryfikowania wysokości przyjętego przez organ wskaźnika powierzchni zabudowy działki także nie jest trafna, gdyż powierzchnia działek i wielkość znajdujących się na nich budynków jest do sprawdzenia, także dla stron postępowania, w odniesieniu do każdej działki w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy mapy sporządzone w odpowiedniej skali.

Prezydent wykonując czynności wskazane w postanowieniu Kolegium z [...] kwietnia 2020 r. uzupełnił analizę urbanistyczną o opis działki nr [...] oraz o ustalenia w zakresie parametrów zabudowy znajdującej się na tej działce, wskazując, że znajdują się na niej dwa budynki. Jeden budynek dwukondygnacyjny mieszkalny jednorodzinny usytuowany centralnie na działce o parametrach - 12 m szerokości elewacji frontowej, 6 m wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, 8 m wysokości w kalenicy, dach dwuspadowy o spadku połaci dachowych 30°. Drugi budynek to budynek gospodarczy usytuowany w północno - zachodnim narożniku działki, posiadający jedną kondygnację, szerokość elewacji frontowej 3,5 m, 3 m wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, 3 m wysokości kalenicy i dach płaski. Działka posiada wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu -15,79 %. Organ I instancji wykonując zalecenia Sądu w zakresie zabudowy na działce nr [...] ustalił, że na działce tej (objętej wnioskiem) znajduje się budynek gospodarczy w bardzo złym stanie, przeznaczony do rozbiórki (zdjęcie budynku dołączono do akt sprawy). Budynek ten nie przedstawia żadnej wartości tak pod kątem technicznym jak i funkcjonalnym. W związku z powyższym nie należy brać go pod uwagę i analizować jego parametrów ani usytuowania. Można założyć, że działka objęta wnioskiem jest wolna od zabudowy. Organ pierwszej instancji na podstawie dokonanych ustaleń wysunął wniosek, że analiza obu działek prowadzi do wniosku, że parametry budynków i ich usytuowanie nie zmienią całościowej analizy terenu. Budynki znajdujące się na działce nr [...] wpisują się w średnie wyliczone w całym terenie analizy. Analiza obu działek nie zmienia wyników analizy całościowej jeśli chodzi o średnią wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, średnią wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, średnią wysokość w kalenicy oraz wszystkich pozostałych parametrów. Analiza obu działek nie wpływa na dotychczasowe ustalenia. Kolegium podzieliło te ustalenia. Prawidłowo zostały ustalone strony postępowania na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta [...] Wydział Spraw Obywatelskich oraz oświadczeń następców prawnych po zmarłym współwłaścicielu działki nr [...], wobec braku postępowania spadkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 9 grudnia 2020 r. II SA/Rz 981/20 oddalił skargę. Sąd nie przychylił się do argumentacji Skarżącej stwierdzając, że treść wydanej przez Organ I instancji decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno-urbanistycznej, która logicznie i wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry planowanej zabudowy.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, E. R., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Rzeszowie, zakwestionowała m.in. ocenę prawną Sądu I instancji w kwestii dokonania przez organy błędnego ustalenia kręgu uczestników (stron) i nie zapewnienia udziału w toku postępowania wszystkim zainteresowanym podmiotom, błędną ocenę analizy urbanistycznej oraz wadliwie skonstruowanie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji.

Wyrokiem z 13 marca 2024 r. sygn. akt II OSK 1572/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Rzeszowie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. W uzasadnieniu NSA podał, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w skardze. Wskazał, że aprobata Sądu wobec zakwestionowanej decyzji sprowadza się do ogólnikowych stwierdzeń, co w ocenie NSA uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, która pozwoliłaby na prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie racji, które stały za oddaleniem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalająca warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "cztery budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]".

Sprawa była już przedmiotem kontroli instancyjnej, jak również dwukrotnie przedmiotem kontroli sądowo administracyjnej.

Wyrokiem z 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1046/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] czerwca 2019 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] ustalającą warunki zabudowy na wyżej opisane zamierzenie.

W wyroku tym Sąd zaznaczył, że dokonana analiza urbanistyczna charakteryzuje się wysokim stopniem uszczegółowienia. Jedynym jej mankamentem było pominięcie zabudowy na najbliższej działki tj. działki nr [...], a także zabudowy na działce inwestowanej tj. działce nr [...]. Zdaniem Sądu pominięcie przy ustalania zasady dobrego sąsiedztwa tych dwóch działek czyniło analizę niekompletną i nie pozwalało na jednoznaczne stwierdzenie, że planowana inwestycja nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego. Jednocześnie Sąd nie zgodził się z zarzutem nie wyjaśnienia przez Organ II instancji naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez pozbawienie prawa do tego udziału następcą prawnym działki nr [...], przy czym zarzut ten sprowadzał się do braku ustalenia następstwa prawnego w drodze postępowania sądowego. Sąd jednoznacznie stwierdził, że w tym przypadku nie jest konieczne legitymowanie się postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, a wystarczą oświadczenia najbliższych członków rodziny o tym, że są spadkobiercami.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania ustalono, że na działce objętej wnioskiem nr [...] znajduje się budynek gospodarczy w bardzo złym stanie technicznym, przeznaczony do rozbiórki. W związku z powyższym przy ustalaniu parametrów przyszłej zabudowy nie wzięto go pod uwagę. Z kolei na działce nr [...] ustalono, że znajdują się dwa budynki: jeden to budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany centralnie na działce dwukondygnacyjny, o szerokości elewacji frontowej 12 m, 6 m wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej, 8 m wysokości w kalenicy, z dachem dwuspadowym o spadku połaci 30 stopni; drugi to budynek gospodarczy usytuowany w północno-zachodnim narożniku działki jednokondygnacyjny o szerokości elewacji frotowej 3,5 m, 3 m wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, 3 m w kalenicy, posiadający płaski dach. Powierzchnia zabudowy na przedmiotowej działce wynosi 15,79 %. Na podstawie tych ustaleń Organ stwierdził, że przedstawiony sposób zabudowy tych dwóch działek nie zmienia wyników poprzednio wykonanej analizy. Znajdujące się na nich budynki odpowiadają średnim wielkościom parametrów budynków występujących w obszarze analizy.

Z tym stanowiskiem Sąd się zgadza.

W pierwszej kolejności Sąd zaznacza, że na podstawie art. 153 p.p.s.a.: ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W związku z uchyleniem przez NSA wyrokiem z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1572/21 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 981/20, aktualne stały się wytyczne Sądu zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1046/19.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych

poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

W ocenie Sądu wszystkie warunki zostały spełnione.

Przeprowadzona przez Organ analiza urbanistyczna uzupełniona o analizę działki nr [...] i [...], do której wykonania Sąd zobowiązał Organ w wyroku II SA/Rz 1046/19 pozwala z całą pewnością stwierdzić, że planowana inwestycja nie zakłóci ładu przestrzennego.

Nie ma i nie było wątpliwości co do tego, że inwestycja kontynuuje funkcje zabudowy. W obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, zabudowa szeregowa oraz bliźniacza. Aktualnie analizie poddano wszystkie rodzaje zabudowy znajdujące się w sąsiedztwie objętych wnioskiem działek, jak również zabudowę znajdującą się na działce nr [...] a także na działce nr [...]. Uzupełniona o te dwie działki analiza nie zaprzeczyła poprzednim wnioskom. Okazało się bowiem, że zabudowa na działce nr [...] odpowiada parametrom występującym na działkach wcześniej objętych tą analizą. Z kolei zabudowa na działce nr [...] ze względu na stan techniczny, udokumentowany zdjęciami, została przeznaczona do rozbiórki, w związku z powyższym nie może kształtować wymogów przyszłej zabudowy.

Skoro te ustalenia nie zdezaktualizowały wniosków poprzedniej analizy, to należało przyjąć, że pozytywna ocena wyrażona przez Sąd w wyroku z 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1046/19 jest aktualna i wiążąca. W uzasadnieniu do tego wyroku Sąd wyraźnie wskazał, że analiza urbanistyczna wskazuje na duży stopień szczegółowości w ustalaniu parametrów sąsiedniej zabudowy. Ustalenia w tym zakresie, jak podkreślił sąd, były wynikiem dwukrotnego uchylania przez Organ II instancji decyzji Organu I instancji i wytknięcia uchybień w tym zakresie.

Całkowicie chybione są w związku z powyższym zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia poszczególnych parametrów przyszłej inwestycji w oparciu o wskaźniki istniejące na analizowanym obszarze. Skarżąca poza sformowaniem tych zarzutów nie sprecyzowała na czym naruszenie to miałoby polegać. Bardziej szczegółowo odniosła się wyłącznie do wskaźnika powierzchni zabudowy.

Zarzuty te Sąd uznaje za całkowicie bezzasadne. Dołączona do akt analiza urbanistyczna przedstawia sposób kształtowana się tego wskaźnika dla wszystkich znajdujących się w sąsiedztwie działek. Organ wyjaśnił, że wskaźnik powierzchni istniejącej zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz w zabudowie szeregowej w stosunku do powierzchni działki wynosi od około 6,65 % do 39,18 % i wynika to z przedstawionej analizy, którą co należy podkreślić objęto 73 budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej i szeregowej oraz 6 budynków w zabudowie bliźniaczej. Wyliczył, że średni wskaźnik liczony na podstawie najniższego wskaźnika oraz najwyższego wynosi 22,92 %, liczony jako średnia wskaźników wszystkich działek wynosi 19,66 %. Z kolei wskaźnik powierzchni istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie bliźniaczej w stosunku do powierzchni działki na terenie analizowanym wynosi od około 15,99 % do około 34,25 %. Średni wskaźnik jako średnia wskaźnika najwyższego i najniższego wynosi 25,12 %, a jako średnia wskaźników wszystkich działek 26,58 %. Z kolei średni wskaźnik wszystkich działek wynosi około 20,19 %.

Na tle tak ustalonego wskaźnika powierzchni ustalony w decyzji wskaźnik na poziomie 26,58% do 29,81% Sąd ocenia za usprawiedliwiony. Wpisuje się w niego również średni wskaźnik ustalony przez Organ w ramach uzupełnionej dla działki [...] wynoszący 15,79 %.

Sporządzający analizę urbanista w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że niejednorodny obszar o bardzo zróżnicowanej strukturze zabudowy i zagospodarowania terenu i jednocześnie charakter planowanej zabudowy tj. zabudowy bliźniaczej, pozwala na przyjęcie odstępstwa od średniej wielkości tego wskaźnika. W sposób logiczny wyjaśniono, że przyjęcie średniego wskaźnika zabudowy uzasadnione jest dla terenu jednorodnego, dla którego pożądane jest zachowanie ryzów ładu przestrzennego. Tymczasem w zabudowie niejednorodnej, jaka występuje w obszarze analizy, dopuszczalne jest przyjęcie odstępstwa, bez uszczerbku dla zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego.

Pozostałe wskaźniki zostały również w sposób wyczerpujący ustalone na podstawie analizy zabudowy poszczególnych działek, stanowiąc w ten sposób podstawę do ustalenia wskaźników planowanej zabudowy, a brak jest w stosunku do nich konkretnych zarzutów. Wobec powyższego zarzut naruszenia § 4-8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Sąd ocenia za gołosłowny i całkowicie bezpodstawny.

Spełnione zostały również pozostałe przesłanki dla wydania decyzji pozytywnej.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że działka ma dostęp do drogi publicznej ulicy [...] drogą wewnętrzną ul. [...]. Ma zapewniony dostęp do sieci o czym świadczą znajdujące się w aktach oświadczenia gestorów i została poddana procedurze uzgodnieniowej przez właściwe organy.

Za zupełnie niezrozumiały Sąd ocenia zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, polegający na przeprowadzeniu przez Organ II instancji analizy urbanistycznej dotyczącej dwóch działek, w sytuacji gdy w ocenie Skarżącej Organ II instancji zobowiązany był do uchylenia decyzji Organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Sąd zwraca uwagę na to, że przeprowadzone przez Organ II instancji postępowanie uzupełniające, a w zasadzie zlecenie jego przeprowadzenia Organowi I instancji stanowiło wynik wydanego i powoływanego wielokrotnie wyroku tutejszego Sądu II SA/Rz 1046/19.

Należy jeszcze raz przypomnieć, że wyrokiem tym Sąd uchylił wyłącznie decyzję Organu II instancji celem właśnie przeprowadzenia postępowania uzupełniającego we wskazanym zakresie. Sąd uznał za wystarczające uchylenie decyzji wyłącznie Organu II instancji i przeprowadzenie przez ten Organ postępowania uzupełniającego, bez naruszenia art. 138 § 2 k.p.a.

Niezaskarżenie przez Skarżącą tego wyroku powoduje, że aktualnie zarzut musi zostać oceniony wyłącznie jako polemika z prawidłowym rozstrzygnięciem Organu II instancji i próbą podważenia tych ustaleń Organu, które Sąd w powołanym wyroku ocenił jako prawidłowe.

Całkowicie chybione jest ponowne powoływanie się na zarzut naruszenia 10 §1 k.p.a., co do którego w poprzednim wyroku Sąd także przedstawił wyczerpujące wyjaśniania.

Sąd jednoznacznie ocenił, że ustalenie następców prawnych po zmarłym F. K. na podstawie oświadczeń złożonych przez spadkobierców było zabiegiem w zupełności wystarczającym i nie zachodziła konieczność legitymowania się orzeczeniem właściwego Sądu Rejonowego o stwierdzeniu nabycia spadku.

Wyjaśnienie powyższych kwestii wespół z dotychczas dokonanymi wyjaśnieniami zaakceptowanymi przez Sąd w powołanym wyroku uzasadnia wniosek co do kontynuacji sposobu zagospodarowania działki na wnioskowanym terenie i jednocześnie o bezzasadności podnoszonych w skardze zarzutów.

Końcowo Sąd podkreśla, że na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo do zabudowy swojej działki w granicach prawem dozwolonych. Na tle sprawy nie stwierdzono by wnioskowana inwestycja zmierzała do naruszenia obwiązujących przepisów.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.