Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1594/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124, art. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 25 lipca 2023 r. nr NWXIV.7581.4.25.2023 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 sierpnia 2023 r. H. J. i H.1 J.1 (dalej jako: "skarżący"), reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, wnieśli do tut. Sądu skargę na decyzję Wojewody Śląskiego, opisaną w rubrum niniejszego wyroku. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia 29 marca 2023 r. nr [...], Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji"), działając na podstawie art. 124 w zw. z art. 6 pkt 2 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 344 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.g.n.", na wniosek P. S.A. Oddział w L. (dalej jako: "inwestor") orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność skarżącego H.1 J.1, położonej w gminie S., oznaczonej jako działka nr 1, k.m. 9, obręb S., o całkowitej powierzchni ewidencyjnej 3.1207 ha, poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii 110 kV relacji S.-S.. W decyzji Starosta wskazał, że na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia powołanej powyżej części nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu na niej wskazanych prac, a jeśli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie będzie możliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, jej właściciel będzie mógł wystąpić o ustalenie stosownego odszkodowania.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania nieruchomości został złożony w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 marca 2021 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W dalszej kolejności wskazał na możliwość ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów, urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, w przypadku, gdy właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. W stosunku do nieruchomości objętej postępowaniem nie doszło do podpisania porozumienia między inwestorem a właścicielem nieruchomości, w związku z czym wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości było niezbędne.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli skarżący, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika. W odwołaniu zarzucili oni decyzji organu I instancji:

- naruszenie art. 28 i 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. 2024, poz. 572), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", w zw. z art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. poprzez nieuwzględnienie jako strony postępowania H. J., która jest współwłaścicielem przedmiotowej działki, co spowodowało istotne naruszenie jej praw, albowiem inwestor jak i organ pominęły skarżącą jako stronę postępowania, nie były z nią prowadzone żadne rokowania i nie zostało zaproponowane żadne odszkodowanie;

- naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. poprzez brak przeprowadzenia ze skarżącymi prawidłowych rokowań, uwzględniających wszystkich współwłaścicieli nieruchomości i nieograniczających się tylko i wyłącznie do przedstawienia pisma inwestora jednemu z nich, bez przeprowadzenia odpowiednich negocjacji;

- naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.p.z.p.", poprzez brak prawidłowego ustalenia kręgu osób uprawnionych do rozporządzania nieruchomością i korzystania z niej i niewskazania wszystkich osób rzeczywiście władające gruntem;

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie niewszechstronnej oraz dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcia, że planowana inwestycja charakter działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), co stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., w sytuacji gdy organy nie ustaliły komu będzie służyła inwestycja, czy będzie miała znaczenie dla części mieszkańców gminy, czy dla ogółu mieszkańców gminy, czy dla mieszkańców powiatu, czy też dla sąsiedniego powiatu;

- naruszenie art. 7 w z w. z art. 77 § 1 i w zw. z 80 k.p.a. poprzez niezbadanie, w jakim stopniu zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących.

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2023 r Nr [...] Wojewoda Śląski stwierdził niedopuszczalność odwołania H. J. od wyżej wskazanej decyzji Starosty [...].

Decyzją z dnia 25 lipca 2023 r. nr NWXIV.7581.4.25.2023 Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał zwięźle stan faktyczny i prawny sprawy. W pierwszej kolejności wskazał także, że skarżącej H. J. nie przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. Wojewoda podkreślił, że opierając się na treści księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości uznać należało, że wyłącznym właścicielem rzeczonej nieruchomości jest H.1 J.1. Na dzień wydania decyzji w księdze wieczystej brak jest wzmianki o niezgodności jej treści z rzeczywistym stanem prawnym. Ponadto, jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, zbieżne z tymi danymi są również dane zawarte w rejestrze gruntów.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja mieści się w katalogu celów publicznych, wymienionych w art. 6 u.g.n. O tym, czy dana inwestycja stanowi realizację celu publicznego przesądza jej znaczenie dla określonej społeczności. Definicja "inwestycji celu publicznego" zawarta w u.p.z.p. wskazuje na dwie cechy tego pojęcia, tj. zakres (określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym) oraz cel (czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.). Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego. Inwestycja polegająca na przebudowie napowietrznej linii 110 kV relacji S. - S., o której wykonanie zawnioskował inwestor jest celem publicznym w rozumieniu wyżej wskazanych przepisów, o znaczeniu co najmniej ponadlokalnym. Powyższa okoliczność, zdaniem Wojewody, nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Dopuszczalność ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości wynika z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z 25 marca 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która została utrzymana w mocy prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 30 września 2021 r., nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że inwestor przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z ww. nieruchomości, zwrócił się skarżącego z prośbą o wyrażenie zgody na wykonanie prac związanych z przebudową napowietrznej linii 110 kV pismami z 20 maja 2020 r. i 27 lipca 2022 r., które pozostały bez odpowiedzi. Nadto z protokołu rokowań przeprowadzonych 1 października 2020 r. wynika, że skarżący zażądał odszkodowania i ustanowienia służebności. W ocenie Wojewody inwestor spełnił wymóg przewidziany w art. 124 ust. 3 u.g.n. dotyczący obowiązku przeprowadzenia rokowań. Należy mieć na uwadze, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawierają definicji "rokowań" i nie określają formy ich prowadzenia. Skoro brak jest szczegółowych wytycznych co do formy czy sposobu dokumentowania, za dopuszczalne i wypełniające dyspozycję tego przepisu należy przyjąć każde działanie inwestora ukierunkowane na załatwienie kwestii związanych z wykorzystaniem w trakcie prowadzenia inwestycji cudzej nieruchomości.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda uznał, że spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki niezbędne do ograniczenia sposobu korzystania z działki objętej wnioskiem w sposób najmniej uciążliwy dla jej właściciela, poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi na przebudowę napowietrznej linii 110 kV relacji S. - S. w sposób opisany w sentencji decyzji organu pierwszej instancji oraz w zakresie wskazanym w załączniku graficznym do tej decyzji. Zarzuty zaprezentowane w odwołaniu organ odwoławczy uznał za bezzasadne.

W skardze sądowej na powyższą decyzję skarżący zarzucili:

- naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. poprzez przyjęcie, iż inwestor przed złożeniem wniosku przeprowadził prawidłowe rokowania i zwrócił się do właściciela nieruchomości z propozycją zawarcia umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości lub porozumienia w przedmiocie odpłatnego ustanowienia służebności co powoduje, iż w sprawie błędnie ustalono stan faktyczny i bezpodstawnie przyjęto, iż rokowania, które przeprowadził inwestor były prawidłowe;

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie niewszechstronnej oraz dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcia, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i ma charakter działania o znaczeniu publicznym, stanowiącego realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., w sytuacji gdy organy nie ustaliły komu będzie służyła inwestycja, czy będzie miała znaczenie dla mieszkańców Miasta S., w sytuacji, gdy przebieg inwestycji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie jednorodzinnych domów mieszkalnych, a omija rozległe tereny Skarbu Państwa, graniczące bezpośrednio z terenami objętymi planowaną inwestycją oraz gdy inwestycja będzie służyła wyłącznie interesom prywatnego przedsiębiorcy;

- naruszenie art. 7 w z w. z art. 77 § 1 i w zw. z 80 k.p.a. i w zw. z 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a także właściwego uzasadnienia faktycznych i prawnych przesłanek wydanych rozstrzygnięć odnoszących się do nieruchomości skarżącego i niezbadanie, w jakim stopniu zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać na nieruchomości skarżącego, w tym niezbadanie czy zamierzenie inwestycyjne nie spowoduje, że realizacja inwestycji uniemożliwi zagospodarowanie przedmiotowej działki zgodnie z jej przeznaczeniem i planami właściciela w sytuacji, gdy istnieje możliwość zmiany przebiegu linii napowietrznej;

- naruszenie art. 107 § 1 pkt 3 i § 3 k.p.a. przez przyjęcie, iż wydanie przez organ I instancji decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej o uregulowanym stanie prawnym, bez wskazania czyje prawo własności zostanie w opisany sposób ograniczone, było nieistotnym uchybieniem procesowym, nie mającym wpływu na końcowy wynik sprawy, w sytuacji, gdy decyzja w sprawie nie zawierała jej istotnych elementów;

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenia i wnioski, zawarte w treści zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1594/23, tut. Sąd odrzucił skargę H. J.. Postanowienie to jest prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocenia legalności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, poprzez zezwolenie na przebudowę istniejącej napowietrznej linii 110 kV relacji S. - S., w zakresie obejmującym wymianę istniejących przewodów fazowych na nowe o parametrach technicznych AFL-6 240 mm² oraz przewodu odgromowego o parametrach technicznych OPGW-lCl/48(M58/R40-28), która ma być zlokalizowana w części, na działce należącej do skarżącego.

W ocenie sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Przepis art. 124 u.g.n., którego ustępy stanowią zasadniczą podstawę prawną rozstrzygnięcia kontrolowanej przez sąd sprawy administracyjnej reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń. Istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest ograniczenie uprawnień właściciela nieruchomości poprzez zobowiązanie go do udostępnienia tej nieruchomości celem wykonania przez inny podmiot robót budowlanych, określonych w decyzji. Ostatecznie zezwolenie takie daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Możliwość takiego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest przy tym zawężona wyłącznie do robót wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Przepis powyższy może znaleźć zastosowanie, gdy spełnione zostaną przewidziane w nim trzy przesłanki. Pierwsza to przedsięwzięcie rozumiane jako zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Druga z przesłanek, to brak zgody na taką inwestycję właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości i wcześniejsze przeprowadzenie rokowań. Trzecia natomiast, to zgodność zamierzenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wydając decyzję w trybie przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. organ opiera się wprawdzie na wniosku inwestora, który jest konieczny do uruchomienia postępowania, ale nie jest nim związany. Każdorazowo bowiem zadaniem organu jest wyważyć interesy stron postępowania, które ze względu na jego przedmiot pozostają w oczywistej kolizji. Dlatego organ nie może przyjmować punktu widzenia tylko jednej strony postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 lutego 2021 r., II SA/Gl 1034/20 i powołane tam poglądy). Co do zasady celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też, którędy konkretnie będzie przebiegać. Kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać te wcześniejsze rozstrzygnięcia i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Decyzja ta daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (i może stanowić samodzielną podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; por. wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2018 r., VII SA/Wa 616/18, CBOSA), w tym stwarza warunki do wystąpienia o wydanie warunków zabudowy i o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody, jak również stanowi dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud. Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane analizują techniczne możliwości zrealizowania sieci oraz tryb, formę i zakres koniecznych działań, których podjęcie będzie niezbędne do usunięcia ewentualnych przeszkód (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 14 listopada 2017 r., II SA/Rz 1069/17, CBOSA).

Dokonując oceny wystąpienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Sąd zauważa, że ze wszystkich przesłanek skarżący kwestionuje przesłankę dotyczącą odbycia rokowań. W jego ocenie wydanie decyzji nie było poprzedzone rokowaniami w rozumieniu art. 142 ust. 3 u.g.n.

W ocenie Sadu organy obu instancji trafnie uznały, że przedsięwzięcie, które jest realizowane przez Spółkę zawiera się w pojęciu celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Ustawodawca stwierdził bowiem, że jest to budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Działka skarżącego, której dotyczy ograniczenie z art. 124 ust. 1 u.g.n. położona jest w obszarze, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też Spółka wystąpiła i uzyskała decyzję z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 30 września 2021 r., nr [...]. Decyzja ta jest prawomocna.

Analiza treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego pozwala na wywiedzenie wniosku, że parametry inwestycji w niej określone odpowiadają tym wskazanym w decyzji organu I instancji z dnia 11 kwietnia 2023 r. Ponadto przebieg linii energetycznej odwzorowany na załączniku do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zgodny z przebiegiem zaznaczonym na załączniku do decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Oznacza to, że spełniony został warunek zgodności planowanej inwestycji z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przechodząc do materii rokowań stwierdzić należy, że art. 124 ust. 3 u.g.n., nie precyzuje okoliczności, jakie winny w tym przypadku wystąpić. Niemniej jednak przyjmuje się, że przez rokowania należy rozumieć wszelkie legalne czynności i działania prowadzące do zawarcia umowy. Rokowania nie oznaczają jednak składania oświadczeń woli, mają jedynie charakter przygotowawczy. Przeprowadzenie rokowań wymaga współdziałania i woli stron do ich przystąpienia (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2023 r. sygn. akt I OSK 141/20, Lex nr 3621423). Rokowania polegają więc na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj., dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (zob. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1538/21, Lex nr 3506781). Negocjacje muszą być prowadzone przez osoby do tego uprawnione. W innym bowiem przypadku wszelkie oświadczenia ustne czy pisemne składane przez podmiot, który do tego nie miał legitymacji prawnej nie mogą być traktowane jako nawiązanie rokowań (zob. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 13/20, Lex nr 3050583).

Kwestia tego, że wniosek powinny poprzedzać rokowania nie jest w sprawie sporna. Rokowania takie się odbyły a Wojewoda wskazał jakie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają, że do takich rokowań rzeczywiście doszło. Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia czy niepowodzenie rokowań spowodowane było brakiem zgody strony na wysokość kwoty za zajęcie nieruchomości czy spowodowane było to inną przyczyną leżąca po jej stronie. Istotne jest tylko to, że rokowania rzeczywiście się odbyły, dotyczyły przedmiotowego wniosku i nie doszło do porozumienia. Umożliwiło to organowi I instancji wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie merytorycznej decyzji.

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych i doktryny prawa zakres ograniczenia praw do nieruchomości w decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. musi być ściśle określony. Decyzja powinna jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość oraz zakres uszczuplenia władztwa właściciela, które z kolei nastąpić może tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Dlatego konieczne jest określenie w sentencji decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. takich podstawowych parametrów planowanej inwestycji, jak: sposób posadowienia ciągów, przewodów lub urządzeń (np. posadowienie w ziemi albo nad ziemią), wysokość lub głębokość posadowienia inwestycji liniowej itd. (por. E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, tezy do art. 124).

Wydana przez organ I instancji decyzja spełnia te wymogi i zawiera wszystkie wymagane elementy wymieniając szczegółowo wszystkie parametry i lokalizację przestrzenną inwestycji w sposób tekstowy i graficzny.

Wskazać też należy, że ochrona praw (interesu) właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Z tego względu decyzja musi wskazywać jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela (użytkownika wieczystego), i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie sądu organy orzekające w sprawie zrealizowały ten warunek.

W ocenie sądu, organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w tym zachowania gwarancji procesowych strony. Organy spełniły wszystkie wymagania jakie nakładają na nie przepisy procesowe, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi o naruszeniu przez organ wskazanych w niej przepisów postępowania, ani też naruszenia prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.