Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 688/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.169
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi I.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...]r., Nr: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 20 grudnia 2016r. wniesionego przez I. K., za pośrednictwem pełnomocnika - adwokata I. J., a także pisma I. K. z dnia 18.12.2016r. (wpływ do IAS: 22.12.2016r.), uzupełnionego pismem z dnia 18.12.2016r. (wpływ do IAS: 01.02.2017r.), na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., znak [...] pozostawiające bez rozpatrzenia odwołania wniesione pismami z dnia 18 października 2016r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., znak [...] do [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r. utrzymał w mocy w/w postanowienie.

Stan sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. decyzjami z dnia [...]r" znak od [...] do [...] określił I. N. podatek od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r.

Pismami z dnia 18 października 2016r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym - 23.10.2016r.;) I. N. wniósł odwołania od w/w decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., po wstępnej analizie odwołań stwierdził, że nie zostały one podpisane przez I. K. i w konsekwencji pismem z dnia 10 listopada 2016r., znak [...], na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 168 § 3 Ordynacji podatkowej wezwał wnoszącego podania do usunięcia - w terminie siedmiu dni liczonym od dnia następującego po dniu doręczenia wezwania - braku formalnego odwołań poprzez ich podpisanie, pod rygorem pozostawienia ich bez rozpatrzenia.

Przesyłka zawierająca w/w wezwanie, po bezskutecznym upływie terminu do jej odebrania z placówki" pocztowej w B. (dwukrotnie awizowana" w dniu 15.11.2016r.i w dniu 23.11.2016r.), została zwrócona do adresata w dniu 30 listopada 2016r.

W związku z powyższym, w/w wezwanie uznano za doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 29 listopada 2016r. Zatem termin wyznaczony do usunięcia braku formalnego upłynął bezskutecznie z dniem 06 grudnia 2016r.

I. N. nie podjął awizowanej przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołań, jak również nie podpisał odwołań z dnia 18 października 2016r., czego konsekwencją było wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. postanowienia z dnia [...]r., znak [...] pozostawiającego w/w odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie to doręczono pełnoletniemu domownikowi dnia 13 grudnia 2016r.

Dnia [...]r. do Izby Administracji Skarbowej w K. wpłynęło pismo I. K. z dnia [...]r. zatytułowane "ODWOŁANIE OD DECYZJI NR [...]"’.. Pismo to również nie zostało podpisane przez wnoszącego. W piśmie tym I. N. wniósł o uzupełnienie braków w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. Wskazał, że wymienionych w uzasadnieniu pism nie mógł odebrać ponieważ przebywał poza granicami kraju, a w tym czasie, w domu nie było osoby uprawnionej do odebrania przesyłki poleconej w godzinach urzędowania Poczty Polskiej. W piśmie tym Pan N. stwierdził też, że niestety żadnych awiz nie było w skrzynce. Jednocześnie zaznaczył, że jest gotowy do osobistego stawienia się w Izbie Skarbowej w celu usunięcia braków w dokumentach.

Z kolei dnia 23 grudnia 2016r. do Izby Administracji Skarbowej w K. wpłynęło pismo z dnia 20 grudnia 2016r. stanowiące zażalenie na w/w postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., znak [...] o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Pismo to podpisał adwokat I. J. reprezentujący I. K..

Z uwagi na fakt, iż do w/w pisma nie załączono umocowania do występowania w imieniu I. K., organ podatkowy, pismem z dnia 09 stycznia 2017r., wezwał adw. I. J. do przedłożenia pełnomocnictwa do złożenia zażalenia oraz reprezentacji I. K. przed organem odwoławczym w w/w sprawie, a w przypadku jego przedłożenia, do wskazania adresu elektronicznego, na który tut. organ będzie doręczał pisma w sprawie.

I. J. przesłał pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1 wraz z potwierdzoną za zgodność z oryginałem, kserokopią pełnomocnictwa z dnia [...]r., w którym I. N. udzielił adwokatowi I. J. pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy: "IZBA SKARBOWA W K.". Jednocześnie w części E przedłożonego na druku PPS-1 pełnomocnictwa szczególnego wskazano jego zakres, tj.: "ODWOŁANIA OD DECYZJI DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W K. O POZOSTAWIENIU ODWOŁANIA BEZ ROZPATRZENIA NR POSTANOWIENIA [...]

W w/w zażaleniu z dnia 20 grudnia 2016r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie dalszego biegu złożonym odwołaniom.

Jednocześnie zarzuciła organowi podatkowemu: naruszenie art. 150 § 1 i § law związku z art. 169

§ 4 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie jako skutecznie doręczonego wezwania do usunięcia braku formalnego odwołań z dnia 18 października 2016r. Strona zaprzecza, aby doszło do jego skutecznego doręczenia, gdyż jak twierdzi, zarówno w skrzynce podawczej na posesji skarżącego, jak i w jakimkolwiek innym miejscu, w szczególności w drzwiach, nie zostało pozostawione awizo wspomnianej przesyłki pocztowej zawierającej wezwanie do usunięcia braków odwołania, wystosowanie jednego łącznego wezwania, pomimo złożenia kilku osobnych odwołań od poszczególnych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., co stanowi naruszenie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż każda ze spraw wszczętych kolejnymi decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego była sprawą odrębną. W konsekwencji zaś każde ze złożonych odwołań rozpoczynało osobne postępowanie odwoławcze. W takiej sytuacji nie było podstaw prawnych by wszystkie te sprawy łączyć w ramach jednej procedury usunięcia braków formalnych - jednym wezwaniem, naruszenie art. 217 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą treść rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu. Zdaniem Strony, niedopuszczalne jest bowiem łączenie w jednym postanowieniu pozostawienia bez rozpatrzenia wszystkich odwołań - wniesionych w ramach kolejnych postępowań - z wyszczególnionym zakresem na zasadzie: od - do, nie wymieniając wszystkich spraw, w których pozostawiono odwołania bez rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...]r., wystąpił do Urzędu Pocztowego w B. m.in. o wyjaśnienie, na podstawie dokumentacji posiadanej przez UPP, w którym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej umieszczono powtórne zawiadomienie o pozostawieniu w/w przesyłki poleconej oraz czy na powtórnym zawiadomieniu poinformowano adresata o miejscu przechowywania w/w przesyłki. Jednocześnie poproszono o dokładne wskazanie miejsca umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej adresata.

Poczta Polska S.A. Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem Dział Operacyjny w K. pismem z dnia 27 lutego 2017r., wyjaśnił, że listonosz doręczający awiza dotyczące przedmiotowej przesyłki oświadczył, że zostały one umieszczone w skrzynce oddawczej adresata, która zainstalowana jest na ogrodzeniu posesji.

I. N. przesłał także do organu odwoławczego podpisane "odwołanie" z dnia 18 grudnia 2016r. od "decyzji nr [...] wraz z pełnomocnictwem z dnia [...]r. udzielonym adwokatowi I. J. i odwołaniami z dnia 18 października 2016r. od decyzji z dnia [...]r. wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2010r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia utrzymał w mocy sporne postanowienie .

Wskazał, iż w świetle art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone przez stronę lub jej pełnomocnika pisemnie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, lub portal podatkowy. Natomiast zgodnie z art. 168 § 3 cyt. ustawy podanie wniesione pisemnie (...) powinno być podpisane przez wnoszącego to podanie (...).

Stwierdził iż organ odwoławczy, po otrzymaniu 10 odwołań z dnia 18 października 2016r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. o numerach [...], wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2010r., w pierwszej kolejności zobowiązany był ustalić, czy odwołania te spełniały wymogi określone przepisami postępowania podatkowego, tj. m.in. sprawdzić czy zostały podpisane własnoręcznym podpisem wnoszącego.

Po wstępnej weryfikacji stwierdzono, iż na w/w odwołaniach brak było własnoręcznego podpisu osoby wnoszącej podania, zatem pismem z dnia 10 listopada 2016r., znak [...] wezwano I. K. do usunięcia - w terminie siedmiu dni - braku formalnego odwołań poprzez ich podpisanie, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie ich bez rozpatrzenia, co wprost wynika z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej.

Przesyłka listowa zawierająca w/w wezwanie została doręczona - zgodnie z wymogami przepisów rozdziału 5, działu IV Ordynacji podatkowej, regulujących kwestie doręczeń pism - pod wskazany przez Podatnika w odwołaniach adres, tj. ul. [...], [...]-[...] B..

Przedmiotowe wezwanie zostało dwukrotnie awizowane: w dniu 15.11.2016r. i w dniu 23.11.2016r. Awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce adresata, która zainstalowana jest na ogrodzeniu posesji, co potwierdziła Poczta Polska S.A. Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w K. w piśmie z dnia 27 lutego 2017r., znak [...]. PO upływie 14-dniowego okresu przechowywania w/w pisma u operatora pocztowego, zwrócono je tut. organowi za pośrednictwem Urzędu Pocztowego z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie Powyższe zdaniem Dyrektora zgodne było z dyspozycjami wskazanymi w Ordynacji podatkowej. Stosownie bowiem do art. 150 § 1 pkt 1 w/w ustawy w razie niemożności doręczenia pisma, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni - art. 150 § 3 Ordynacji podatkowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy, o czym stanowi art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził iż przedmiotowe wezwanie uznać należało za doręczone z dniem 29 listopada 20T6r., zatem 7-dmowy termin do usunięcia braku formalnego odwołań upłynął bezskutecznie z dniem 6 grudnia 2016r. Ponieważ w w/w terminie Podatnik nie dopełnił obowiązku uzupełnienia złożonych odwołań we wskazanym zakresie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. zasadnie, stosownie do art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, pozostawił w/w pisma bez rozpatrzenia.

Ustosunkowując się do zarzutów Strony Dyrektor stwierdził, iż są one całkowicie bezpodstawne, gdyż: po pierwsze - zasadnie uznano, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania do usunięcia braku formalnego odwołań z dnia 18 października 2016r. w trybie przepisów art. 150 § 1 i § 1a w związku z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Jak bowiem wynika z informacji zamieszczonych na zwróconej przesyłce, korespondencja ta była dwa razy awizowana (w dniach: 15.11.2016r i 23.11.2016r.), a awiza dotyczące przedmiotowej przesyłki zostały umieszczone w skrzynce oddawczej adresata, która zainstalowana jest na ogrodzeniu posesji, co potwierdziła Poczta Polska w piśmie z dnia 27 lutego 2017r., znak [...]. stąd doszło do skutecznego doręczenia wezwania, a zeznania A. N. i J. N. tego wniosku nie mogą zmienić, po drugie - chybione jest również stanowisko Strony, iż wystosowanie jednego łącznego wezwania do kilku osobnych odwołań od poszczególnych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. stanowi naruszenie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ podatkowy dopełnił wszelkich formalności wynikających z w/w przepisu, wystosowując jedno łączne wezwanie, z którego wprost wynikało jakich czynności należało dokonać i jakie będą konsekwencje ich niedopełnienia. Zaznaczyć ponadto należy, iż w wezwaniu tym wprost wskazano, że chodzi o uzupełnienie braków formalnych poprzez podpisanie wszystkich złożonych odwołań. Natomiast połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną, nową sprawę i pozbawia połączonych spraw ich odrębności. Nie zmienia to faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami. W takiej sytuacji brak jest podstaw prawnych by kwestionować jedno łączne wezwanie. Ponadto wystosowanie jednego łącznego wezwania zamiast dziesięciu nie zmienia faktu, że braki formalne odwołań nie zostały uzupełnione.

Nadto w ocenie organu niezrozumiała jest argumentacja Strony, iż doszło do naruszenia art. 217 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, gdyż niedopuszczalne jest łączenie w jednym postanowieniu pozostawienia bez rozpatrzenia wszystkich odwołań - wniesionych w ramach kolejnych postępowań - z wyszczególnionym zakresem na zasadzie: od – do, przy nie wymienieniu wszystkich spraw, w których pozostawione odwołania bez rozpatrzenia. W akcie tym wskazano zakres pozostawionych bez rozpatrzenia odwołań, tj. w sentencji kwestionowanego postanowienia podano, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. pozostawił bez rozpatrzenia odwołania wniesione pismami z dnia 18 października 2016r. przez I. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. znak [...] do [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r. Zatem wskazany zakres jasno określa w jakich sprawach zostało wydane postanowienie i równocześnie jest wystarczający aby uznać podjęte rozstrzygnięcie jako spełniające wymogi art. 217 Ordynacji podatkowej.

Niezależnie od powyższego, stwierdził organ, iż przesłane przez I. K. do organu odwoławczego podpisane odwołanie z dnia 18 grudnia 2016r. od decyzji nr [...] zostało uwzględnione przy wydawaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia, natomiast pozostałe odwołania z dnia 18 października 2016r. dotyczące spraw: nie mogą być rozpatrzone z uwagi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., znak [...] pozostawiające bez rozpatrzenia w/w odwołania i utrzymane w mocy niniejszym postanowieniem, zaś odwołania z dnia 18 października 2016r. dotyczące spraw: [...], [...], [...], [...] [...], nie mają związku z analizowaną sprawą.

W skardze do WSA w Gliwach strona zarzuciła organowi odwoławczemu :

1. naruszenie art. 150 § 1 i § la ordynacji podatkowej (zwanej dalej o.p.) - przez uznanie wezwania do usunięcia braków formalnych odwołań za skutecznie doręczone w sytuacji, w której skarżącemu nie pozostawiono w skrzynce pocztowej wspomnianego awiza i nie miał on, ani jego domownicy, jakiejkolwiek informacji o przesyłce złożonej w placówce pocztowej,

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 o.p., art. 180 § 1 o.p. i 191 o.p.: przez brak przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego w przedmiocie niepozostawienia zawiadomień (awizo) w skrzynce oddawczej skarżącego, brak dopuszczenia dowodów zgłoszonych w zażaleniu przez skarżącego oraz oparcie się wyłącznie na piśmie z Urzędu Pocztowego, gdzie wskazuje się na oświadczenie listonosza, przy jednoczesnym braku przesłuchania tego listonosza, przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do prawidłowości doręczenia wezwania z dnia 10 listopada 2016 r.,

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 200a § 1 o.p. - przez nie przeprowdzenie rozprawy w zakresie prawidłowości doręczenia (faktu pozostawienia awizo w skrzynce oddawczej skarżącego), pomimo zajścia ku temu przesłanek, czyli w sytuacji, w której dopiero przeprowadzona rozprawa prowadziłaby do pełnego zebrania materiału dowodowego,

4. naruszenie art. 166 § 1 i 2 o.p. - przez łączne rozpoznanie spraw z wniesionych przez skarżącego odwołań w jednym postępowaniu, pomimo braku przesłanek ich połączenia oraz pomimo braku wydania odrębnego postanowienia w przedmiocie połączenia spraw,

5. naruszenie art. 169 § 1 i § 4 o.p. - przez wystosowanie wezwania do usunięcia braków odwołania w sposób zbiorczy - jednym pismem co do wszystkich odwołań, zamiast osobno do każdego z tych odwołań - gdy każde z odwołań dotyczyło osobnego postępowania i osobnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i w sytuacji gdy nie toczyło się wcześniej jedno postępowanie co do wszystkich zobowiązań, a ponadto przez sformułowanie wezwania w sposób nieskonkretyzowany, przy użyciu sformułowania "podpisanie wszystkich złożonych odwołań",

6. naruszenie art. 217 o.p. - przez brak wymienienia w sentencji postanowienia poszczególnych odwołań od poszczególnych decyzji, które organ pozostawia bez rozpatrzenia i ograniczenie się do przytoczenia spraw sposób zakresowy.

W związku z postawionymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wydane na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej ("o.p") postanowienie w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., znak [...] do [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r.

Argumentacja skargi opiera się przede wszystkim na kwestionowaniu prawidłowości doręczenia skarżącemu– w trybie art. 150 o.p – wezwania do uzupełnienia braku formalnego odwołania polegającego na niepodpisaniu odwołania przez stronę. Według pełnomocnika, nie zostało doręczone stronie awizo o przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia ww. braku, albowiem w skrzynce pocztowej nie pozostawiono ani skarżącemu ani jego domownikom jakiejkolwiek informacji o przesyłce złożonej w placówce pocztowej .

W ocenie Sądu argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem koperta wraz z drukiem zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki obejmującej wezwanie z dnia 10 listopada 2016 r. do uzupełnienia braku formalnego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., znak [...] do [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r. (k. 19 akt adm.). Na dokumentach tych zostały wskazane daty awizowania przesyłki – 15.11. 2016 r. i 23.11.2016 r. – pod adresem wskazanym w odwołaniach to jest [...], B. [...]-[...] miejscem zamieszkania skarżącego. Powyższe środki dowodowe pozwalały na przyjęcie fikcji doręczenia przesyłki w dniu 29.11. 2016 r., zgodnie z art. 150 § 2 i 4 Op. Termin do usunięcia braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa upłynął bezskutecznie w dniu 06.12.2016 r. Skarżący nie uzupełnił w tym terminie braku odwołania, stąd uzasadnione było pozostawienie tego środka zaskarżenia bez rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 169 § 1 o.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4).

W świetle zgromadzonego przez organ materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że skarżący nie usunął w terminie do dnia 06.12.2016 r. braku formalnego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., znak [...] do [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r. By skutecznie zakwestionować postanowienia o pozostawieniu wniesionego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., znak [...] do [...] wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r. koniecznym byłoby obalenia fikcji doręczenia, tj. wykazania, że stronie nie doręczono wezwania z dnia 10.11.2016 r. W niniejszej sprawie fikcji tej nie obalono. Jak wynika z akt sprawy, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki została umieszczona informacja, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki we właściwym urzędzie pocztowym zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata przesyłki. Wskazywana przez skarżącą okoliczność, niewłaściwego doręczania korespondencji z uwagi na niepozostawienie awiza nie uzasadniają wniosku, że w konsekwencji powyższego w niniejszej sprawie przesyłka nie została doręczona. Przeprowadzone w niniejszej sprawie dodatkowe postępowanie wyjaśniające potwierdza fakt awizacji przesyłki z 10.11.2016r. i pozostawienia tegoż awiza w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dyrektor Izby Skarbowej w K. pismem z dnia 27 stycznia 2017r., znak [...] wystąpił do Urzędu Pocztowego w B. m.in. o wyjaśnienie, na podstawie dokumentacji posiadanej przez UPP, w którym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej umieszczono powtórne zawiadomienie o pozostawieniu w/w przesyłki poleconej oraz czy na powtórnym zawiadomieniu poinformowano adresata o miejscu przechowywania w/w przesyłki. Jednocześnie poproszono o dokładne wskazanie miejsca umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej adresata. Z pisma Poczty Polskiej S.A. Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem Dział Operacyjny w K. z dnia 27 lutego 2017r, znak [...] wynika m.in., że listonosz doręczający awiza dotyczące przedmiotowej przesyłki oświadczył, że zostały one umieszczone w skrzynce oddawczej adresata, która zainstalowana jest na ogrodzeniu posesji. Z uwagi na powyższe, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 122, art. 180 § 1, art. 150, art. 191 Op, ponieważ w uzasadnieniu wydanego postanowienia organ przedstawił przepisy prawa, w oparciu o które wydał orzeczenie, wskazał na okoliczności faktyczne, które uznał za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i ocenił na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy przyjęta fikcja doręczenia zastępczego wezwania organu z 10.11.2016r w trybie art. 169 o.p. sprawie znajduje w nim oparcie.

Nieuzasadnionym jest zarzut naruszenia art. 200a § 1 o.p. przez nieprzeprowadzenie rozprawy w zakresie prawidłowości doręczenia - faktu pozostawienia awiza w skrzynce oddawczej skarżącego w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

Nietrafnym jest także zarzut naruszenia art. 166 o.p. zgodnie z którym w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. W niniejszej sprawie odwołania z 18.10.2016r.dotyczyły legalności decyzji z dnia [...]r. nr od [...] do [...] określających jedynie I. N. podatek od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r., podczas gdy art. 166 o.p. jak dotyczący połączenia postępowań podatkowych prowadzonych wobec więcej niż jednej strony nie miał w sprawach tych zastosowania.

W przedmiotowej sprawie nie stanowi naruszenia art. 169 o.p. wystosowanie przez organ jednego łącznego wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołań od decyzji z dnia [...]r. nr od [...] do [...] określających podatek od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r. Treść art. 169 § 1 o.p. wskazuje, iż jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie z dnia 10.11.2016r czyni zadość jego treści, gdzie jednoznacznie wskazano, iż w wezwaniu tym chodzi o uzupełnienie braków formalnych poprzez podpisanie wszystkich złożonych odwołań, jednocześnie podano, iż w/w wezwanie ma miejsce z uwagi na fakt wniesienia odwolań od decyzji wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do grudnia 2010r. To, iż organ w/w wezwania dokonał jednym pismem nie stanowi o takim uchybieniu prawa procesowego, które mogłoby uzasadniać uchylenie spornego aktu. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1. pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takowego zaś naruszenia w sprawie nie stwierdzono.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.