Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SAB/Gl 4/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
659
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 139 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Borys Marasek, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług 1) stwierdza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach dopuścił się bezczynności i przewlekłości postępowania; 2) stwierdza, że bezczynność i przewlekłość Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach do załatwienia sprawy; 4) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka, skarżąca, strona skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, w piśmie z 14 lutego 2024r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) co do nierozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 29 czerwca 2021r., nr [...].

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Na podstawie upoważnienia organu pierwszej instancji z 18 maja 2016 r., nr [...] przeprowadzona została w Spółce kontrola w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., rozszerzona następnie o podatek od towarów i usług za okresy od listopada 2014 r. do listopada 2015 r., zgodnie z upoważnieniem z 21 października 2016 r., nr [...].

Zebrany i opisany w protokole kontroli materiał dowodowy wskazywał, iż skarżąca wraz z kontrahentami oraz podmiotami uczestniczącymi w transakcjach na późniejszych etapach obrotu towarem (olejem smarowym) brała udział w stworzonym łańcuchu podmiotów dokonujących rzekomych dostaw towarów w obrocie wewnątrzwspólnotowym, co prowadziło do nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług.

W oparciu o art. 290 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.), w protokole kontroli dokonano również ustaleń w zakresie badania rzetelności ksiąg podatkowych i stwierdzono, że określone rejestry sprzedaży oraz zakupów prowadzone były przez Spółkę w sposób nierzetelny. W konsekwencji nieprawdziwe, a więc nierzetelne dane wykazane zostały także w deklaracjach podatkowych VAT-7 i informacjach podsumowujących.

Pismem z 9 grudnia 2019 r. strona skarżąca wniosła, za pośrednictwem pełnomocnika, zastrzeżenia do protokołu kontroli z 3 grudnia 2019 r., do których organ pierwszej instancji ustosunkował się w piśmie z 22 stycznia 2020 r., znak [...].

Postanowieniem z 14 lutego 2020 r., znak [...] organ pierwszej instancji wszczął wobec Spółki z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ pierwszej instancji wydał decyzję z 29 czerwca 2021 r., znak [...] w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy obejmował ustalenia nie tylko odnośnie do bezpośrednich kontrahentów skarżącej, ale również w zakresie kolejnych nabywców od bezpośrednich odbiorców towaru Spółki.

Pismem z 14 lipca 2021 r. strona skarżąca wniosła, za pośrednictwem pełnomocnika, odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji z 29 czerwca 2021r., zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

- art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), dalej: u.p.t.u. – poprzez błędne przyjęcie, że wystawione przez Spółkę faktury nie dokumentują wewnątrzwspólnotowej dostawy i nabycia towarów z uwagi na brak faktycznej sprzedaży i nabycia towarów w sytuacji, gdy skarżąca w rzeczywistości dokonywała transakcji udokumentowanych wystawionymi i zaewidencjonowanymi fakturami VAT,

- art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 pkt 1 i 3 w zw. z art. 42 ust. 4 w zw. z art. 42 ust. 11 u.p.t.u. – poprzez błędne przyjęcie, że Spółce nie przysługuje prawo do zastosowania 0% stawki podatku VAT, w sytuacji, gdy skarżąca spełniła wszystkie warunki niezbędne do zastosowania 0% stawki podatku,

- art. 99 ust. 12 u.p.t.u. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do dokonania przez organ zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r.

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

- art. 191 o.p. – poprzez niewłaściwe uznanie, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego można dojść do wniosku, że Spółka miała świadomość uczestnictwa w nielegalnym procederze oraz że skarżąca zaewidencjonowała faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w sytuacji, gdy na podstawie zebranego materiału dowodowego nie sposób dojść do takich wniosków, natomiast Spółka faktycznie dokonywała wewnątrzwspólnotowej dostawy i nabycia towarów.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz przyznanie na rzecz skarżącej kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu organ pierwszej instancji przekazał ww. odwołanie wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia DIAS za pismem z 30 lipca 2021 r., znak [...].

Przekazane przez organ pierwszej instancji dokumenty obejmują 11 tomów, tj. 7 tomów akt kontroli podatkowej (3472 karty, w tym 2 tomy dokumentów wyłączonych), 2 tomy akt pomocniczych kontroli podatkowej (710 kart), 2 tomy akt postępowania podatkowego (414 kart, w tym 1 tom akt wyłączonych).

Dnia 9 sierpnia 2021 r. sprawa przydzielona została do załatwienia pracownikowi merytorycznemu, który dokonał jej rejestracji w systemach informatycznych, jak również przeprowadził analizę sprawy pod względem formalnym w zakresie prawidłowości sporządzenia pisma, dopuszczalności odwołania, zachowania terminu.

Wezwaniem z 30 sierpnia 2021 r. DIAS zwrócił się do strony skarżącej o przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki przed organem drugiej instancji w ww. sprawie, pod rygorem prowadzenia postępowania odwoławczego bezpośrednio z udziałem strony. Odpowiedź w ww. zakresie wpłynęła do organu odwoławczego 9 września 2021 r.

Za pismami z 26 sierpnia 2021 r. oraz z 22 listopada 2021 r. organ pierwszej instancji, w odpowiedzi na telefonicznie złożone prośby przez pracownika prowadzącego sprawę odwoławczą, uzupełniał przekazaną dokumentację w zakresie materiału dokumentującego zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Ponadto pismami z 19 listopada 2021 r., 25 października 2022 r., 25 kwietnia 2023 r. oraz z 20 grudnia 2023 r. tutejszy organ zwracał się do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S. o udzielenie informacji dotyczących prowadzonego tam postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...], służących do oceny w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, czy – na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. – nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r. i czy możliwe jest merytoryczne orzeczenie w sprawie po upływie standardowego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odpowiedzi udzielone zostały odpowiednio za pismami z 14 marca 2022 r., 10 listopada 2022 r., 5 maja 2023 r. oraz 26 stycznia 2024 r.

Postanowieniami DIAS odpowiednio z 29 września 2021 r., 21 stycznia 2022 r., 21 kwietnia 2022 r., 25 lipca 2022 r., 25 października 2022 r., 23 stycznia 2023 r., 21 kwietnia 2023 r., 26 lipca 2023 r., 20 października 2023 r. i 19 grudnia 2023 r. strona skarżąca, stosownie do art. 140 o.p., informowana była o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. W postanowieniach tych wskazano powód niezałatwienia ww. sprawy w terminie ustawowym, a następnie kolejno wyznaczonych oraz datę przewidywanego jej zakończenia.

Ponadto za pismem z 26 stycznia 2024 r. organ odwoławczy zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. o udzielenie pisemnej informacji, czy znajdująca się w aktach przedmiotowej sprawy decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 30 lipca 2018 r., znak [...], wydana dla E sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2015 r., jest ostateczna w instancyjnym toku postępowania, czy też od ww. decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione odwołanie. Odpowiedź w ww. zakresie udzielona została za pismem z 12 lutego 2024 r., znak [...].

Pismem z 29 stycznia 2024 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na niezałatwienie w terminie sprawy z odwołania ww. spółki z 14 lipca 2021 r. od decyzji organu pierwszej instancji z 29 czerwca 2021 r. Za pismami z 14 lutego 2024 r. Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej przekazane zostało stanowisko tutejszego organu w ww. sprawie. Postanowieniem z 28 lutego 2024 r., znak [...] Szef Krajowej Administracji Skarbowej uznał złożone ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do 12 kwietnia 2024 r. wskazując przy tym, iż niezałatwienie przedmiotowej sprawy nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu postanowienia Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, że postępowanie odwoławcze prowadzone jest przez ponad 30 miesięcy, a czynności w ramach tego postępowania, polegające na uzupełnieniu materiału dowodowego podejmowane są w znacznych odstępach czasu. Nie usprawiedliwia również tak długiego czasu prowadzenia postępowania podatkowego (odwoławczego) analiza i weryfikacja zgromadzonego materiału dowodowego. Powoływanie się zatem przez DIAS w kolejnych postanowieniach o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na konieczność analizy i weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego, w celu oceny prawidłowości dokonanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, nie jest okolicznością zwalniającą organ odwoławczy od obowiązku respektowania terminów określonych przepisami procedury postępowania, zwłaszcza jeśli odwołanie Spółki wraz z aktami sprawy i stanowiskiem organu pierwszej instancji wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w Katowicach już 30 lipca 2021 r. Jednocześnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, że zwłoka w załatwieniu sprawy nie powstała z celowego lekceważenia, czy też złej woli organu podatkowego.

Za pismem z 7 lutego 2024 r. DIAS zwrócił się do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S. o udzielenie zgody na wykorzystanie w ww. postępowaniu odwoławczym, dokumentów udostępnionych na potrzeby postępowań kontrolnych prowadzonych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K1 w Spółce w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od sierpnia do grudnia 2016 r., co do których w tutejszym organie również prowadzone było/jest postępowanie odwoławcze. Zarządzeniem z 27 lutego 2024 r. udzielona została zgoda w ww. zakresie.

Postanowieniami z 12 marca 2024 r. włączone zostały do akt sprawy stosowne dokumenty i jednocześnie wyłączone zostały one z jawności dla strony w zakresie, w jakim wymagał tego interes publiczny (w związku z powyższym koniecznym było przygotowanie wyciągów z ww. dokumentów w postaci częściowo zanonimizowanej) oraz wyznaczony został stronie termin do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego.

W skardze na bezczynność i przewlekłość postępowania wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 139 § 3 w zw. z art. 140 § 1 i 2 o.p. – przez ich niezastosowanie i niezałatwienie sprawy w terminie, powodując stan zbędnej zwłoki;

2. art. 121 § 1 o.p. – przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników do organów podatkowych;

3. art. 125 § 1 i 2 o.p. – przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą szybkości i prostoty postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.p.s.a., pełnomocnik strony skarżącej wniósł o:

1. zobowiązanie organu odwoławczego do rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji w terminie miesiąca od doręczenia wyroku;

2. stwierdzenie, że organ odwoławczy dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że mimo upływu ponad 2,5 roku od wniesienia odwołania DIAS nie rozpoznał tegoż środka. Zamiast rozpoznania odwołania organ odwoławczy wielokrotnie zawiadamiał skarżącą o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczał nowy termin załatwienia sprawy (termin był przedłużany 10-krotnie). Skarżąca upatruje bezczynności i przewlekłości postępowania DIAS o cechach rażącego naruszenia prawa przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2021 r. Pełnomocnik zwrócił uwagę, iż stany faktyczne poddawane ocenie sądowej mogą kwalifikować się zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, bowiem niedokonanie czynności w terminie wynikającym z przepisów prawa jest zwykle następstwem owej przewlekłości.

Zdaniem strony skarżącej o zasadności stanowiska o pozostawaniu w bezczynności organu odwoławczego prowadzącego sporne postępowanie podatkowe i przewlekłości owego postępowania dowodzi wnikliwa analiza okoliczności stanu faktycznego sprawy. Pełnomocnik przywołał definicje bezczynności i przewlekłości prezentowane w doktrynie prawa oraz orzecznictwie sądów administracyjnych.

Ciąg czynności podejmowanych przez organ nie pozostawia – w ocenie skarżącej – wątpliwości co do tego, że DIAS prowadzi postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia sprawy, a nadto dopuścił się bezczynności. Jak wskazano powyżej – organ winien rozpoznać odwołanie skarżącej w terminie 2 miesięcy od dnia jego otrzymania. Tymczasem organ przez ponad 2,5 roku od momentu otrzymania odwołania wielokrotnie zamiast je rozpoznać przedłużał termin załatwienia sprawy, bez wskazania racjonalnych motywów swojego działania w tym zakresie. Nie można za takowe uznać argumentów, iż sprawa wymaga szczegółowego i wnikliwego zapoznania się z materiałem dowodowym.

Pełnomocnik Spółki wskazał, że gwarancji efektywnej realizacji obowiązku rozstrzygnięcia sprawy nie odpowiada sytuacja, w której organ odwoławczy wielokrotnie wydawał kolejne postanowienie ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy, a następnie w trakcie biegu tego terminu nie podejmował czynności celem przybliżenia się do wydania rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co stanowi o naruszeniu art. 140 § 1 w zw. z art. 139 § 1 o.p. i dowodzi stanu bezczynności DIAS i przewlekłości postępowania. Ograniczenie się do wydawania jedynie postanowień w trybie art. 140 o.p. jest niewystarczające. W ocenie skarżącej organ odwoławczy, mając na względzie postulaty płynące z ogólnych zasad postępowania podatkowego, nie realizował do czasu wniesienia skargi czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy z chwilą bezskutecznego upływu wcześniej wyznaczonego terminu istotnych dowodowo działań nie podejmował. Z akt sprawy nie wynika by skarżąca przyczyniła się do długotrwałości postępowania. Spółka nie była wzywana do przedłożenia dokumentów czy złożenia oświadczeń.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił DIAS, że poza lakonicznym stwierdzeniem "konieczności dalszej szczegółowej analizy i weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego" nie wskazał jakie dotychczas podjął czynności w celu rozpoznania odwołania ani nie podał czynności, które zamierza jeszcze wykonać. W ocenie skarżącej dotychczasowy, ponad 2,5-letni okres, jest nad wyraz wystarczający do rozpoznania odwołania (liczącego 12 stron). Przedmiotowa sprawa nie wymaga konieczności rozważenia rozległych czy też zawiłych kwestii prawnych ani faktycznych, stąd też niezrozumiałym jest postępowanie organu odwoławczego. DIAS winien jedynie ustalić czy faktury wystawione przez stronę ponaglającą dokumentują wewnątrzwspólnotową dostawę i nabycie towarów i czy w związku z tym przysługiwało jej prawo do zastosowania 0% stawki podatku VAT. Powyższe prowadzi do wniosku, że przedmiotowa sprawa nie ma skomplikowanego charakteru i nie wymaga podjęcia szczególnych czynności celem jej rozstrzygnięcia. W konsekwencji pełnomocnik Spółki uznał, że sytuacja, gdy organ odwoławczy ograniczył się do wydawania postanowień wyznaczających nowy termin załatwienia sprawy, bez dokonywania czynności przybliżających jej załatwienie, jest stanem jego bezczynności.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zawartych w niej zarzutów wskazał na wstępie, że przedmiotem weryfikacji w prowadzonym postępowaniu odwoławczym jest decyzja organu pierwszej instancji (licząca 91 stron) wydana w przedmiocie podatku od towarów i usług łącznie za 13 okresów rozliczeniowych, tj. od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r.

DIAS wyjaśnił, że w toku postępowania drugoinstancyjnego organ odwoławczy zobowiązany jest dokonać analizy zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, a w szczególności ocenić, czy ustalono we właściwy sposób wszystkie fakty niezbędne dla zastosowania określonego przepisu prawa materialnego oraz czy przeprowadzono postępowanie dowodowe przy zachowaniu standardów procesowych określonych w Dziale IV Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy odwołał się do zasad prowadzenia postępowania podatkowego. W ocenie DIAS, prawidłową decyzję podatkową można wydać jedynie wówczas, gdy organ podatkowy rozporządza całokształtem niezbędnych danych zawierających informacje, które pozostają w zgodzie ze stanem faktycznym, a więc odpowiadają prawdzie. Stanowić one mają płaszczyznę stawiania wniosków i formułowania ocen prawnych znajdujących następnie swe miejsce w treści podstawy faktycznej i prawnej decyzji. Organ drugiej instancji obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę załatwioną decyzją organu pierwszej instancji. Nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji.

DIAS podkreślił, iż za całkowicie bezpodstawne należy uznać zawarte w skardze stwierdzenie, iż przedmiotowa sprawa zakończona wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji z 29 czerwca 2021 r. nie wymaga konieczności rozważenia rozległych czy też zawiłych kwestii prawnych ani faktycznych. W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w szczególności w świetle wyroku z 20 października 2019 r. w sprawie C-653/18) organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami przekazanymi przez organ pierwszej instancji uznał, iż kwestią wymagającą rozważenia jest w szczególności to, czy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający uzasadnia stanowisko organu pierwszej instancji, który uznał, że zadeklarowane dostawy do wymienionych w decyzji z 29 czerwca 2021 r. zagranicznych kontrahentów należy opodatkować podstawową stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%.

Organ odwoławczy podkreślił także, iż poza przedmiotową sprawą w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r., rozpatrywane są także odwołania od decyzji wydanych dla Spółki przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K1:

- z 8 grudnia 2021 r., znak [...] ([...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r. (liczącej 62 strony),

- z 24 listopada 2021 r., znak [...] ([...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2016 r. (liczącej 162 strony),

- z 30 listopada 2021 r., znak [...] ([...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2016 r. (liczącej 152 strony),

w których organ ten doszedł do analogicznych wniosków jak organ pierwszej instancji, kwestionując rzetelność transakcji w zakresie obrotu olejem smarowym, w szczególności sposób ich opodatkowania, a w konsekwencji prawidłowość dokonanych przez spółkę rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług.

Ponadto DIAS podniósł, że w okolicznościach analizowanej sprawy pracownik prowadzący przedmiotowe postępowanie odwoławcze, z uwagi na równolegle prowadzone ww. postępowania, w analizowanym okresie zapoznawał się zatem także z aktami przekazanymi przez Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K1:

- do sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r. (łącznie 27 tomów, w tym 11 tomów akt wyłączonych z jawności dla strony),

- do sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2016 r. (łącznie 39 tomów, w tym 11 tomów akt wyłączonych z jawności dla strony),

- do sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2016 r. (łącznie 32 tomy, w tym 11 tomów akt wyłączonych z jawności dla strony),

skutkiem czego ustalone zostało, iż w aktach ww. spraw znajduje się materiał dowodowy, pozyskany z [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S., który jest istotny również dla oceny prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji.

W konsekwencji pismem z 7 lutego 2024 r. DIAS zwrócił się do ww. organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o wyrażenie zgody na włączenie tych dokumentów również do akt postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r.

W ocenie organu odwoławczego, należy mieć na uwadze, że analiza materiału dowodowego nie jest przy tym jednostkową czynnością w sensie technicznym, dającą rezultat w postaci dokumentu materialnego, lecz procesem logicznym, wymagającym w szczególności wnikliwego zapoznania się z aktami sprawy, odtworzenia zaistniałego stanu faktycznego i dokonania jego oceny w świetle obowiązujących w stanie prawnym sprawy przepisów, z uwzględnieniem również interpretacji dokonywanej przez sądy administracyjne i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wreszcie wyciągnięcia wniosków. W konsekwencji czas trwania postępowania odwoławczego nie może stanowić podstawowej przesłanki przemawiającej za uznaniem opieszałości organu podatkowego, nie można tu bowiem abstrahować od charakteru sprawy.

DIAS zauważył, iż w sytuacji niezałatwienia sprawy we właściwym terminie, organ podatkowy każdorazowo powiadamiał o tym stronę, wskazując nowy termin załatwienia sprawy, co stanowi o realizacji dyspozycji art. 140 § 1 o.p. Skoro sam ustawodawca przewidział możliwość niedotrzymania przez organ terminu załatwienia sprawy, to oznacza to, że skorzystanie z tego ustawowego uprawnienia nie może stanowić naruszenia prawa. Na gruncie niniejszej sprawy zarówno ustawowy, jak i wyznaczony termin był przestrzegany, a powody przedłużania terminu załatwienia sprawy były rzeczywiste.

Wnikliwa analiza akt sprawy, ale również zaistniała konieczność pozyskania dodatkowych dowodów dla rzetelnej oceny ustalonego stanu faktycznego, dokonywanie wykładni przepisów prawa i opracowanie decyzji wydawanej w drugiej instancji wymaga zaangażowania i czasu pracy, niekoniecznie związanego z podejmowaniem czynności procesowych wymagających wysyłania pism w sprawie. Załatwienie sprawy z dokonaniem rzetelnej analizy merytorycznej, dopełnieniem procedury związanej z uzupełnieniem materiału dowodowego, zapewnieniem stronie czynnego udziału wprowadzonym postępowaniu odwoławczym, czy wreszcie przygotowaniem decyzji po rozpatrzeniu sprawy – z obiektywnych przyczyn może więc ulec przedłużeniu.

W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością organu podatkowego, ponadto działań DIAS nie można uznać za przewlekłe, gdyż postępowanie odwoławcze cechuje wola wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności oraz załatwienia sprawy, z zachowaniem wszystkich wymogów i procedur przewidzianych prawem.

Końcowo DIAS zwrócił uwagę na fakt, że wskazane wyżej (łącznie 4 postępowania) z odwołań Spółki, w tym to będące przedmiotem przedmiotowej skargi, były jednymi z wielu spraw przydzielonych pracownikowi merytorycznemu. W okresie od 9 sierpnia 2021 r. (data przydzielenia pracownikowi sprawy) do dnia sporządzenia niniejszej odpowiedzi na skargę pracownik ten opracował bowiem, wydając stosowne rozstrzygnięcia końcowe, 28 innych spraw odwoławczych oraz przygotował 15 odpowiedzi na skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Ponadto oprócz powyższego pracownik wykonywał także szereg innych zadań w ramach przydzielonego zakresu obowiązków.

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, iż na czas trwania postępowania odwoławczego prowadzonego w sprawie miały wpływ następujące okoliczności:

- złożony stan faktyczny i prawny sprawy,

- konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy zgromadzonej dokumentacji, a w konsekwencji także zasadności jej uzupełnienia,

- konieczność przeanalizowania orzecznictwa TSUE oraz sądowoadministracyjnego i dokonania prawidłowej wykładni przepisów prawa, m.in. w zakresie dobrej wiary,

- konieczność dokonania analizy przedawnienia oraz możliwości orzekania w sprawie,

- duża ilość spraw przypadających do załatwienia zarówno przez pracownika prowadzącego postępowanie będące przedmiotem ponaglenia, jak też łączna ilość oraz stopień złożoności innych postępowań toczących się równocześnie przed DIAS.

Organ odwoławczy zauważył również, iż będąc odpowiedzialnym za zapewnienie wpływów budżetowych, przy jednoczesnym dążeniu do pełnej realizacji zasady prawdy obiektywnej, w prowadzonych postępowaniach położony jest szczególny nacisk na to, aby postępowania te prowadzone były w sposób rzetelny, co wymaga w szczególności dogłębnego zapoznania się z aktami sprawy w celu dokonania właściwej oceny w zakresie zarówno okoliczności faktycznych, jak i zastosowania przepisów prawa. W każdym z prowadzonych postępowań jest ściśle przestrzegana obowiązująca procedura i zasady, które stronom postępowania dają gwarancję rzetelnego rozpatrzenia środków zaskarżenia, co nie jest możliwe bez przeprowadzenia pełnej analizy szczegółowo ustalonego stanu faktycznego i dokonania oceny, zgodnej z etyką pracownika służb skarbowych, w zakresie wszystkich podniesionych dowodów i argumentów. Ponadto, należy mieć na uwadze, że działając w sferze dochodów budżetu państwa i dbając o zapewnienie wpływów budżetowych, jako oczywiste i całkowicie uzasadnione uznać należy priorytetowe traktowanie spraw np. ze zbliżającym się terminem przedawnienia, którego z różnych przyczyn nie można zawiesić lub przerwać.

Ponadto, w ocenie DIAS, za całkowicie pozbawiony podstaw uznać należy wniosek strony skarżącej, która domaga się stwierdzenia przez Sąd, że organ odwoławczy dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Czas prowadzenia postępowania odwoławczego nie wynikał bowiem ze złej woli tego organu czy jakiegokolwiek uporczywego zaniechania pozbawionego racjonalnego uzasadnienia.

Pismem z 18 kwietnia 2024 r. organ odwoławczy uzupełnił odpowiedź na skargę, przekazując postanowienie DIAS z 15 marca 2024 r., znak 2401-IOV2.4103.356.2021.AG wydane w trybie art. 140 o.p. oraz decyzję DIAS z 12 kwietnia 2024 r., znak 2401-IOV2.4103.356.2021.AG kończącą ww. postępowanie odwoławcze w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Natomiast na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a..

W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi – Sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie, dotyczy przewlekłości i bezczynności organu odwoławczego w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 29 czerwca 2021r., a zainicjowana nią kontrola sądowa dokonywana jest na dzień jej wniesienia, tj. 2 kwietnia 2024 r. Oznacza to, że Sąd bada zachowanie organu (przewlekłość i bezczynność) uwzględniając stan prawny obowiązujący do dnia wniesienia skargi.

Przystępując do oceny niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego, wyrażoną w art. 125 § 1 o.p., jest zasada jego szybkości. Zgodnie z art. 125 § 1 o.p., organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postepowaniu podatkowym (122 o.p.). Stosownie do treści art. 139 § 1 i § o.p. organy obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 139 § 3 o.p. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy – nie później niż w ciągu 3 miesięcy.

Jednocześnie art. 140 § 1 o.p. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie każde przekroczenie przez organ terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (por. wyrok NSA z 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11; wyrok NSA z 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3021/17). Nawet jednak w sprawach o skomplikowanym charakterze organ powinien działać wnikliwie i szybko.

Uwzględnić więc należy, że zgodnie z art. 125 § 1 o.p. organy mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że mają obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postepowaniu podatkowym (art. 122 o.p.).

W orzecznictwie przyjmuje się, iż z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Przewlekłość postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 69/15 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 7/16).

Nadto, w judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Tym samym rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawa samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. W efekcie w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Przyczyną przedłużającego się postępowania, może być też ujawnianie się w toku postępowania kolejnych dowodów, nieznanych organowi na początku postępowania. Od organów administracji nie można wymagać, aby wszczynając postępowanie posiadały pełen plan postępowania dowodowego i w toku sprawy już go nie rozszerzały (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Ke 57/16, CBOSA).

W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie, mamy do czynienia z tak rozumianą przewlekłością i bezczynnością ocenianą na dzień wniesienia skargi.

W realiach rozpoznanej sprawy organ odwoławczy otrzymał odwołanie skarżącej w dniu 30 lipca 2021r. Zatem na moment wniesienia skargi postępowanie odwoławcze trwało ponad 2,5 roku. Organ odwoławczy wezwaniem z 30 sierpnia 2021 r. zwrócił się do skarżącej o przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki przed organem drugiej instancji. Odpowiedź w ww. zakresie wpłynęła do organu odwoławczego 9 września 2021 r. Sąd zwraca uwagę, iż organ nie wyjaśnił dlaczego potrzebował aż miesiąca na wysłanie pisma do skarżącego w sprawie o charakterze wpadkowym.

Za pismami z 26 sierpnia 2021 r. oraz z 22 listopada 2021 r. organ pierwszej instancji, w odpowiedzi na telefonicznie złożone prośby przez pracownika prowadzącego sprawę odwoławczą, uzupełniał przekazaną dokumentację w zakresie materiału dokumentującego zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Ponadto pismami z 19 listopada 2021 r., 25 października 2022 r., 25 kwietnia 2023 r. oraz z 20 grudnia 2023 r. tutejszy organ zwracał się do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S. o udzielenie informacji dotyczących prowadzonego tam postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...], służących do oceny w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, czy – na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. – nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2014 r. do grudnia 2015 r. i czy możliwe jest merytoryczne orzeczenie w sprawie po upływie standardowego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odpowiedzi udzielone zostały odpowiednio za pismami z 14 marca 2022r., 10 listopada 2022 r., 5 maja 2023 r. oraz 26 stycznia 2024 r.

Sąd stwierdza, iż powyższe wystąpienia do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S. były w istocie spowodowane koniecznością aktualizacji informacji spowodowanych przedłużającym się postępowanie odwoławczym i jako takie nie uzasadniają przekroczenia terminu z art. 139 § 3 o.p.

Jednocześnie za pismem z 7 lutego 2024 r. DIAS zwrócił się do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S. o udzielenie zgody na wykorzystanie w ww. postępowaniu odwoławczym, dokumentów udostępnionych na potrzeby postępowań kontrolnych prowadzonych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K1 w Spółce w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od sierpnia do grudnia 2016 r., co do których w tutejszym organie również prowadzone było/jest postępowanie odwoławcze. Zarządzeniem z 27 lutego 2024 r. udzielona została zgoda w ww. zakresie. W rezultacie postanowieniami z 12 marca 2024 r. włączone zostały do akt sprawy stosowne dokumenty i jednocześnie wyłączone zostały one z jawności dla strony w zakresie, w jakim wymagał tego interes publiczny (w związku z powyższym koniecznym było przygotowanie wyciągów z ww. dokumentów w postaci częściowo zanonimizowanej) oraz wyznaczony został stronie termin do wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego.

Według Sądu opisane powyżej dwie ostatnie czynności podjęte już w końcowym etapie postępowania, nie mogą uzasadniać tak istotnego wydłużenia toczącego się postępowania odwoławczego.

Z akt sprawy nie wynika, aby poza powyższymi czynnościami organ podatkowy podjął inne czynności procesowe. Zatem działania organu nie charakteryzowały się koncentracją, a podejmowane czynności nie przyspieszały merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Z przytoczonych sekwencji czynności wynika, iż żadne z podejmowanych działań organu nie uzasadniało przedłużania terminu zakończenia postępowania odwoławczego. Niewątpliwie wielokrotne zawiadamianie skarżącej o nowym terminie załatwienia odwołania nie usprawiedliwia niedziałania organu. Istotna jest bowiem przyczyna zwłoki. W konsekwencji w rozpoznanej sprawie organ dopuścił się bezczynności.

Co więcej wskazane czynności o charakterze wpadkowym oraz czynności wynikające z wydłużenia ponad ustawowe terminy postępowania odwoławczego (pisma do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w S.) podejmowane były w znacznych odstępach czasu, co ma istotne znaczenie w kontekście przewlekłości postępowania. Omawiane czynności nie przyczyniały się walnie do załatwienia sprawy, ponadto wydawanie przez organ postanowień wyznaczających nowy termin załatwienia sprawy oparte były na braku realnej przyczyny. W rezultacie mimo upływu ponad 2,5 roku od wniesienia odwołania organ odwoławczy do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał tego środka. Organ nie wykazał, aby za ponad 2,5 letnim postępowaniem odwoławczym stała konieczność przeprowadzania kolejnych dowodów ujawnionych w toku postępowania. Nie przekonują również argumenty dotyczące przeciążenia pracą osoby prowadzącej postępowanie odwoławcze. To rzeczą organu jest tak zorganizować pracę, aby istniała realna możliwość zachowania terminów nałożonych przepisami Ordynacji podatkowej.

Powyższe oznacza, iż organ podatkowy naruszył zasady i terminy określone w art. 139 § 1 i 3 o.p. oraz w art. 122 o.p. Organ w nieuprawniony sposób uzasadnia własną bezczynność.

Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ przewlekle prowadził postępowanie i był bezczynny.

Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność i przewlekłość nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste, wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjne i drastyczne naruszenie treści obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2171/17, publ. CBOSA). W realiach badanej sprawy z tak kwalifikowaną przewlekłością i bezczynnością.

Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania DIAS do załatwienia sprawy, gdyż DIAS wydał w dniu 12 kwietnia 2024r. decyzję nr 2401-IOV2.4103.356.2021.AG kończącą postępowanie w sprawie. Zatem wniosek skarżącej o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy stał się bezprzedmiotowy.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (100 zł) , kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1964).