Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 240/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 6 lutego 2023 r. nr KO.801/2/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 19 września 2022r. W.K. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Skarżąca") wystąpiła do Burmistrza Miasta Augustowa o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką B.P.

Burmistrz Miasta Augustowa decyzją z 16 listopada 2022r., na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615, dalej: "u.ś.r."), odmówił Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności ustalił, że B.P. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji od 21 maja 2019 r., Wnioskodawczyni jest jej córką, a zatem osobą uprawnioną do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Dalej, odwołując się do ustaleń wywiadu środowiskowego, organ przedstawił stan faktyczny sprawy, przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i wskazał, że w jego ocenie nie zostały spełnione przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ zakres sprawowanej opieki nad niepełnosprawną nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia przez Wnioskodawczynię, zwłaszcza że osoba wymagająca opieki nie jest osobą leżącą i wymagającą ciągłej opieki, samodzielnie wykonuje wiele czynności codziennych, a tym samym sprawowana opieka nie ma charakteru stałego i długotrwałego.

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy sprawy organ ustalił, że Wnioskodawczyni była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 18 grudnia 2019 r. do 31 sierpnia 2020 r. i ten stosunek pracy ustał z upływem czasu, na który był zawarty. Wnioskodawczyni odbyła też staż w okresie od 10 marca 2021 r. do 9 grudnia 2021 r. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby Wnioskodawczyni zrezygnowała z pracy w okresie, kiedy jej matka legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wręcz przeciwnie, jak stwierdził organ I instancji, podczas wykonywania zatrudnienia, była ona w stanie sprawować opiekę nad swoją matką. Odwołując się z kolei do czynności wykonywanych przez Wnioskodawczynię w związku z opieką nad matką, organ doszedł do wniosku, że zakres i natężenie tych czynności jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem jakiegokolwiek zatrudnienia. Tym bardziej, że syn niepełnosprawnej B.P. oraz jedna z jej córek zamieszkują w tym samym budynku i w pewien sposób uczestniczą w opiece. Na kanwie powyższych okoliczności organ I instancji stwierdził brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia przez Wnioskodawczynię, a koniecznością sprawowania opieki nad matką. Końcowo organ zasygnalizował, że skoro art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie został dotychczas uchylony, to zgodnie z zasadą praworządności organ winien zastosować ww. przepis i również z tego względu odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia, skoro niepełnosprawność matki Wnioskodawczyni powstała po ukończeniu przez nią 18 roku życia.

W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach decyzją z 6 lutego 2023 r. nr KO.801/2/23 utrzymało ją w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując m.in., że osoba wymagająca opieki charakteryzuje się znaczną samodzielnością w codziennych funkcjonowaniu. Zakres sprawowanej przez Wnioskodawczynię opieki polega natomiast na selekcjonowaniu leków, przygotowywaniu posiłków, utrzymywaniu czystości mieszkania, praniu, robieniu zakupów, załatwianiu spraw urzędowych, paleniu w piecu. Podsumowując tak zgromadzony materiał dowodowy, SKO stwierdziło, iż zakres wykonywanych czynności oraz czas sprawowania opieki przez Wnioskodawczynię nie wyklucza podjęcia przez nią pracy, w tym w niepełnym wymiarze czasu pracy. W szczególności, co podkreślono, że Wnioskodawczyni sprawuję opiekę nad niepełnosprawną od około 3-4 lat, i w tym czasie, pomimo zadeklarowanego sprawowania opieki nad matką, była ona zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy od dnia 18 grudnia 2019r. do dnia 31 sierpnia 2020 r., a następnie od dnia 10 marca 2021 r. do dnia 9 grudnia 2021 r. odbywała staż. Wobec powyższego, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, o braku związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem/rezygnacją z zatrudnienia przez Skarżącą, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

W dalszej kolejności, po przytoczeniu treści przepisów art. 17 u.ś.r., Kolegium podkreśliło, że należy je stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu zatem o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Zaznaczono, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę dostrzegając, że zakres świadczonej przez Skarżącą opieki nad matką nie jest tak znaczący, że uniemożliwia jej podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Nie bez znaczenia dla powyżej oceny ma też fakt, że matka Skarżącej zamieszkuje wspólnie z dwójką pozostałych swoich dziećmi, na których również ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki, tj. z synem R.P. i z córką J.P. Osoby te, nawet jeśli nie sprawują opieki nad niepełnosprawną w takim zakresie jak Wnioskodawczyni, to zapewne w ocenie Kolegium, w minimalnym stopniu również odciążają stronę w jej obowiązkach, co wynika wprost z ustaleń organu I instancji, że to syn przygotowuje opał.

Konkludując Kolegium doszło do wniosku, że pomimo iż w części zaskarżona decyzja, odmawiająca Skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, to należało odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia, gdyż w sprawie Skarżąca nie spełnia wszystkich przesłanek pozytywnych warunkujących przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jak podkreśliło SKO, skoro w niniejszej sprawie nie zachodzi faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu sprawowania opieki, to brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia.

W skardze na ww. decyzję SKO Wnioskodawczyni, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzuciła jej naruszenie:

1) prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a) dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez odwołującą a sprawowaną przez nią opieką nad matką, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo- t skutkowy istnieje;

b) dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że fakt posiadania przez osobę wymagającą opieki kilku osób zobowiązanych w równym stopniu do alimentacji na jej rzecz uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnemu jednemu z nich pomimo spełnienia przez niego wszystkich ustawowych przesłanek.

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 §1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez opiekuna osoby dorosłej wymagającej opieki skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie organów do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu wydanym w niniejszej sprawie, zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Jednocześnie zawnioskowano o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej w skrócie "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających w sprawie - nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z 6 lutego 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Augustowa z dnia 16 listopada 2022r. w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, a w szczególności art. 17 tej ustawy, w którym szczegółowo określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. I tak zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie zaś do art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Kolegium odnośnie braku zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., bowiem wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. K 38/13), przymiot konstytucyjności utraciło przewidziane w tym przepisie kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. Z tych przyczyn w odniesieniu do opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Pomimo odmiennego w tym zakresie stanowiska organu I instancji, decyzja Burmistrza, jak zasadnie wskazało Kolegium, jest w pozostałym zakresie - zgodna z prawem. Nie może bowiem ujść uwadze, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jedynie osobie, która spełnia łącznie przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (pozytywne), przy braku przesłanek negatywnych z art. 17 ust. 5 u.ś.r.

Z przytoczonych wyżej regulacji wynika zaś, że świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje wtedy, gdy osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym zatem wymogiem uzyskania omawianego świadczenia jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Należy zwrócić uwagę, że u.ś.r. nie zawiera definicji "sprawowania opieki", zaś z treści art. 17 ust. 1 tej ustawy wynika, że aby można było mówić o opiece - w rozumieniu tego przepisu - musi ona być stała lub długotrwała. Zdaniem sądu użyte w tej regulacji określenia "stała" lub "długotrwała" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby.

Należy również wskazać, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czy też za gotowość do świadczenia czynności opiekuńczych, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (tak m.in. NSA w wyroku z 17 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Zatem, aby można było mówić o spełnieniu przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. W każdym postępowaniu właściwy organ musi zatem dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest z niego zrezygnować (zob. wyroki NSA z 12 lutego 2020 r. ,sygn. akt I OSK 516/19 i z 13 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2820/13, CBOSA).

W niniejszej sprawie organy odmówiły przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez Skarżącą pracy zarobkowej, a opieką nad niepełnosprawną matką. W ocenie sądu, organy w sposób prawidłowy oceniły materiał dowodowy pod kątem istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy opieką sprawowaną przez Skarżącą nad matką, stwierdzając, że w istocie całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazuje, iż on nie zachodzi. Innymi słowy, w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi sytuacja, w której można by przyjąć, że Skarżąca, bez wątpienia sprawując opiekę nad matką, nie jest w stanie podjąć żadnej aktywności zawodowej z powodu wykonywania tej opieki. W ocenie sądu podzielić należy w tym względzie stanowisko organu odwoławczego, że powodem braku aktywności zawodowej skarżącej nie jest wyłącznie fakt sprawowania przez nią opieki nad matką, a w sprawie nie wystąpił związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną matką (niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.).

W sprawie bezsporna jest okoliczność posiadania przez B.P. orzeczenia o niepełnosprawności wydanego w dniu 21 października 2019 r., na podstawie którego stwierdzono u niej trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji od dnia 21 maja 2019 r. W ocenie sądu nie budzi tez wątpliwości stan faktyczny sprawy ustalony przez organy m.in. na podstawie wywiadu środowiskowego z 7 października 2022r. Zebrane informacje dotyczące zarówno stanu zdrowia matki Skarżącej, jak i zakresu opieki sprawowanej przez nią nad matką są wyczerpujące i zostały prawidłowo ocenione przez orzekające w sprawie organy. Podczas wywiadu ustalono, że osoba wymagająca opieki charakteryzuje się znaczną samodzielnością w codziennych funkcjonowaniu, porusza się samodzielnie, zaspokaja potrzeby fizjologiczne bez pomocy osób drugich, spożywa samodzielnie posiłki, myje się i kąpie, samodzielnie wstaje i kładzie się do łóżka oraz sama przygotowuje kolację. Niepełnosprawna nie potrzebuje też żadnej pomocy w nocy. Zakres sprawowanej przez Skarżącą opieki polega natomiast na selekcjonowaniu leków, przygotowywaniu posiłków, utrzymywaniu czystości mieszkania, praniu, robieniu zakupów, załatwianiu spraw urzędowych, paleniu w piecu.

Konfrontując powyższe ustalenia należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami, że zakres wykonywanych czynności oraz czas sprawowania opieki przez Wnioskodawczynię nie wyklucza podjęcia przez nią pracy, w tym w niepełnym wymiarze czasu pracy. Tym bardziej, na co też zwróciło uwagę Kolegium, że Skarżąca sprawuję opiekę nad niepełnosprawną od około 3-4 lat, który to okres jest zbieżny z datą powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji, i w tym czasie, pomimo zadeklarowanego sprawowania opieki nad matką, Skarżąca zatrudniona była w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. od dnia 18 grudnia 2019 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r. w M. Spółka z.o.o. z siedzibą w W., a następnie od dnia 10 marca 2021 r. do dnia 9 grudnia 2021 r. odbywała staż w "S." A. Spółdzielnia Spożywców z siedzibą w A.

Uwzględniając powyższe okoliczności rację należy przyznać organom, że w przedmiotowej sprawie, z uwagi na wysoką sprawność fizyczną i psychiczną niepełnosprawnej, a w związku z tym wykonywaniem podstawowych oraz niezbędnych czynności we własnym zakresie, nie można stwierdzić, że sprawowana opieka przez Skarżącą ma charakter stały oraz całodobowy, a tym samym wymaga rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia. Nie bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje też okoliczność zamieszkiwania niepełnosprawnej wspólnie z dwójką pozostałymi dziećmi, na których również ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki, tj. z synem R.P. i z córką J.P.. Osoby te, jak słusznie zaakcentowało SKO, nawet jeśli nie sprawują opieki nad niepełnosprawną w takim zakresie jak Skarżąca, to zapewne w minimalnym stopniu również odciążają stronę w jej obowiązkach. Z wywiadu środowiskowego wynika m.in., że to syn niepełnosprawnej przygotowuje opał. Ponadto Wnioskodawczyni, w odróżnieniu od swojego rodzeństwa, nie mieszka na stałe z matką, dlatego też sprawowana opieka ma miejsce tylko w ciągu dnia.

Oceniając zaś charakter wykonywanych przez Skarżącą czynności należy zwrócić uwagę, że część z tych czynności składa się na szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego (robienie zakupów, realizacja recept, podawanie posiłków, sprzątanie, pranie, prasowanie itp.) i nie można ich uznać za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności Skarżącej, gdyż są to typowe czynności, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy lub po jej zakończeniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się też, że czynności polegające na podawaniu leków, czy umawianiu wizyt lekarskich nie są czynnościami oznaczającymi stałą lub długotrwałą opiekę innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. uniemożliwiającą podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, choćby na część etatu (wyroki NSA: z 16 kwietnia 2021r. sygn. akt I OSK 2859/20, z 24 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 351/21, CBOSA).

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności sąd podziela stanowisko organów, że pomiędzy niepodejmowaniem przez Skarżącą zatrudnienia, a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką nie zachodzi związek przyczynowy w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Należy zauważyć, że pomimo znacznej niepełnosprawności oraz chorób mających wpływ na obecny stan zdrowia matka Skarżącej wykazuje się samodzielnością - nie jest osobą leżącą i wymagającą nieprzerwanej opieki, porusza się samodzielnie, sama zaspokaja potrzeby fizjologiczne, samodzielnie spożywa przygotowane wcześniej posiłki i przyjmuje lekarstwa. Zdaniem sądu zakres i częstotliwość czynności wykonywanych przez Stronę w ramach opieki nie jest na tyle intensywny i absorbujący, aby stanowił obiektywną przeszkodę do podjęcia przez nią pracy zarobkowej, choćby w niepełnym wymiarze czasowym.

O ile zatem sprawowanie przez Skarżącą opieki nad niepełnosprawną matką nie budzi wątpliwości, o tyle przedstawione powyżej okoliczności uniemożliwiają przyjęcie, że niewykonywanie przez nią pracy pozostaje w związku przyczynowym z koniecznością sprawowania tej opieki. Sąd nie kwestionuje przy tym złego stanu zdrowia matki Skarżącej i konieczności jej wsparcia, do czego jest ona zobowiązana zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm.), jednakże sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Reasumując zasadnie organy I i II instancji uznały, że Skarżąca nie spełniła jednej z przesłanek warunkujących uprawnienie do przedmiotowego świadczenia, co zdecydowało o jego odmowie przyznania tego świadczenia.

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W ocenie sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia decyzji. Tym samym organ zadośćuczynił obowiązkowi sformułowanemu w art. 77 § 1 k.p.a. Co więcej została dokonana prawidłowa ocena prawna ustalonego stanu faktycznego. Ponadto z treści skargi wynika, że Skarżąca nie neguje stanu faktycznego ustalonego przez organ, a jedynie jego ocenę prawną.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, co też skarżąca uczyniła w skardze, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.