Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2513/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1, art. 187 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 632/21 w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od T.S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 632/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.S., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2020 r. nr [...], a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego T.S. kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], Burmistrz Miasta J., po rozpatrzeniu wniosku Spółki z o.o., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, ust. 1a i ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2, ust. 4 pkt 5a, pkt 6 i pkt 8, ust. 5 i ust. 5c, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.; zwanej dalej: u.p.z.p.) art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2015 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2410 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; zwanej dalej: k.p.a.) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym dla przedsięwzięcia inwestycyjnego pod nazwą "[...]". Planowane przedsięwzięcie inwestycyjne zlokalizowane zostało na terenie działki nr ew. [...] (obr. nr [...]) położonej w mieście J., przy ul. P..

Po rozpoznaniu odwołań złożonych przez T.S. i M.B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W ocenie Kolegium wniosek inwestora spełniał wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., do wniosku dołączone zostały również załączniki stanowiące analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół planowanej stacji bazowej oraz kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na załączonej do wniosku mapie z ewidencji gruntów w skali 1:2000 wyznaczono również maksymalne oddziaływanie anten planowanej inwestycji o wartości przekraczającej 0,1 W/m² na działki sąsiednie. W prowadzonym postępowaniu dokonano stosownych analiz, których obowiązek przeprowadzenia wynika z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w szczególności dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Kolegium wskazało, że zlokalizowanie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej w północnej części działki nr [...] powoduje, że w odległości [...] m w osi głównych trzech wiązek promieniowania elektromagnetycznego (licząc od środka elektrycznego anteny) nie istnieją miejsca dostępne dla ludności bez użycia specjalistycznego sprzętu technicznego. Kierunki głównych wiązek promieniowania anten sektorowych zamontowanych na maszcie na wysokości [...] m nad przyległym do masztu terenem, zlokalizowane zostaną na azymutach [...]. Wiązki promieniowania w azymucie [...] znajdują się w przestrzeni powietrznej nad ustanowionym prawnie obszarem ochronnym Natura 2000 "[...]". Odległość tych wiązek od powierzchni terenu w odległości [...] m od osi anten sektorowych wyniesie odpowiednio: przy azymucie [...] m, a przy azymucie [...] m. Ze względu na przeznaczenie ww. terenu (Natura 2000) i jego sposób obecnego użytkowania (las), nie istnieje żadne miejsce, które byłoby dostępne dla ludności na tych kierunkach promieniowania anten. Główna oś promieniowania anten sektorowych na kierunku azymutu [...] przebiegać będzie w przestrzeni powietrznej nad działką nr [...], która w odległości [...] m od środka anteny będzie znajdować się nad powierzchnią tej działki na wysokości [...]m. Działka ta obecnie jest niezabudowana i w całości znajduje się w [...] m strefie sanitarnej od istniejącego cmentarza komunalnego. Stan ten powoduje, że nie może ona zostać zabudowana budynkami, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, tj. budynkami mieszkalnymi i budynkami związanym i produkcją i przechowywaniem żywności. Usytuowanie głównej wiązki promieniowania na kierunku azymutu [...] nie powoduje również żadnych ograniczeń w obecnym jak i przyszłym zagospodarowaniu działek przyległych od strony południowo- zachodniej do terenu objętego wnioskiem. Nie powoduje też żadnych ograniczeń w ewentualnej ich zabudowie budownictwem mieszkaniowym jednorodzinnym.

Kolegium przytoczyło następnie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) wyjaśniając, że dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej dokonuje się z punktu widzenia dwóch kryteriów, tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny.

Kolegium ustaliło, że w obszarze w odległości do 200 m od wieży antenowej na poszczególnych azymutach wiązki promieniowania nie znajdą się w obszarze określonym jako miejsce dostępne dla ludności. Wiązki promieniowania na poszczególnych azymutach w odległości 200 m od projektowanej stacji bazowej przy maksymalnym pochyleniu anteny (tilt) 10° zejdą na wysokość prawie [...] m, a więc na wysokość niedostępną dla ludzi przy aktualnym stanie zagospodarowania terenu (teren niezabudowany). Sytuacji nie zmieniłby fakt zabudowania terenu budynkami jednorodzinnymi, gdyż mają one z reguły wysokość ok. [...] m, a wiązka przechodziłaby o ponad [...] m wyżej. Kolegium podało, że pozyskało do akt sprawy ze stron internetowych specyfikację techniczną planowanych do użycia anten [...] , z której wynika, że maksymalny elektryczny downtilt wynosi 10° i taką też wartość przyjęło do swych obliczeń. Co prawda ze specyfikacji wynika również, że mechaniczny downtilt tej anteny wynosi 12°, jednak wymaga zastosowania dodatkowego osprzętu, który we wniosku nie został wymieniony. Kolegium przeprowadziło obliczenia z uwzględnieniem tiltu mechanicznego 12° ustalając, że wiązki promieniowania na poszczególnych azymutach w odległości 200 m od projektowanej stacji bazowej przy maksymalnym pochyleniu anteny (tilt) 12° zejdą na wysokość [...] m, a więc na wysokość niedostępną dla ludzi przy aktualnym stanie zagospodarowania terenu (teren niezabudowany).

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 632/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił ww. decyzję Kolegium dnia [...] lutego 2021 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 2020 r. oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że obowiązkiem organu było przeprowadzenie analizy, której wyniki pozwolą na rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej jest ilość i moc anten. Obowiązkiem organu jest wobec tego dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2020 r.; poz. 283, z późn.; zwanej dalej: u.o.i.o.ś.). W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny - organy prawidłowo przyjęły, że w sprawie ma zastosowanie ww. rozporządzenie z 2010 roku, a nie rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019r. poz. 1839). Stosownie do postanowień § 4 rozporządzenia z 2019 roku, do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia - to jest przed 11 października 2019 roku - wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 14 czerwca 2019 roku.

Dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko.

Anteny zostały wyposażone w mechanizmy umożliwiające automatyczną zmianę położenia i w konsekwencji możliwość pochylenia poszczególnych anten, a co za tym idzie zmiany kierunku wiązki promieniowania. W tej sytuacji konieczne staje się dokonanie ustaleń w zakresie możliwości oddziaływania anteny od minimalnego do maksymalnego pochylenia (tzw. tilt), aby ustalić od jakiej wysokości poziomu terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest oddziaływanie promieniowania tych anten. Błędna jest teza, że w tym zakresie organ związany jest wnioskiem inwestora, a ewentualna zmiana w przyszłości nachylenia anteny, będzie rozpatrywana jako zmiana sposobu użytkowania stacji bazowej. Wskazać bowiem należy, że możliwość automatycznej zmiany nachylenia poszczególnych anten, w zasadzie uniemożliwia kontrolę w tym zakresie, gdyż inwestor może w dowolnym czasie i w dowolny sposób ustawić antenę, również w trakcie prowadzonej kontroli. Organ wydając decyzję pozwalającą na budowę stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności.

Zdaniem Sądu I instancji badanie mocy jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko (mieszcząca się w limitach z rozporządzenia), zaś po przecięciu z inną wiązką co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Niezbędne jest zatem uwzględnienie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia.

W sprawie znaczenie zasadnicze ma fakt, że moc anten została przez organy ustalona w oparciu o dane przedstawione przez inwestora w Kwalifikacji Przedsięwzięcia. Należy odnotować, że podane przez inwestora wartości maksymalnej mocy poszczególnych nadajników mają charakter konfiguracyjny - również i te, podane w analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej z sierpnia 2020 roku. Nie jest to więc maksymalna moc przewidziana dla poszczególnych nadajników przez producenta, lecz moc deklarowana, z jaką inwestor ma zamiar ich używać. W tym zakresie podstawą ustaleń powinny być dane katalogowe producenta, a takich w sprawie nie ustalono. Wprawdzie Kolegium załączyło do akt sprawy kartę katalogową anteny [...], jednak nie podjęło się podania, jaka wartość ma moc EIRP obliczona na podstawie danych wynikających z tej Karty.

W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżyło ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie decyzji organów obu instancji w związku z nieprawidłowym uznaniem, że w sprawie dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego, z punktu widzenia oddziaływania inwestycji na środowisko powinna być oceniana nie projektowana przez wnioskodawcę o określonych przez niego parametrach, ale inwestycja czysto teoretyczna i nieplanowana przez inwestora o maksymalnych parametrach możliwych do osiągnięcia przez poszczególne elementy projektowanej inwestycji, podczas gdy w sprawie należało oceniać przedsięwzięcie, które faktycznie ma powstać, a nie inwestycję teoretyczną i nie objętą wnioskiem inwestora.

2. art. 141 § 4 ustawy poprzez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku na podstawie którego nie można ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd przyjmując, że zastosowanie bardziej rygorystycznych przepisów co do ustalenia możliwości potencjalnego znaczącego oddziaływania inwestycji na środowisko tj. § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f zamiast § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia oraz co do dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku (rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, zamiast rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Zasadnie Kolegium zarzuciło Sadowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku i wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/1;,http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kolegium zasadnie podnosi, że Sąd I instancji stwierdzając, że organy dopuściły się naruszenia przepisów rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, w żaden sposób nie uzasadnia w jaki sposób przepisy te miały zostać naruszone. Uzasadnienie Sądu I instancji w tym zakresie ogranicza się jedynie do stwierdzenia, iż naruszenie takie miało miejsce. Dodatkowo brak też w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia jaki wpływ na wynik sprawy miały dostrzeżone przez Sąd I instancji uchybienia.

Zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Kolegium, że organ administracji publicznej obowiązany jest do oceny planowanej inwestycji o parametrach przedstawionych we wniosku o wszczęcie postępowania, a nie inwestycja o maksymalnych parametrach możliwych do osiągnięcia przez poszczególne elementy projektowanej inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w dniu 7 listopada 2022 r., podjął uchwałę (sygn. akt III OPS 1/22), w której stwierdził, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten."

W uzasadnieniu cytowanej uchwały podniesiono też między innymi i to, że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane powyżej przepisy nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.

Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt I FSK 172/07, LEX nr 1014064; wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 254/07, LEX nr 453451; postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 824/10, LEX nr 1274250).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, jest więc związany treścią przywołanej uchwały. Zatem przyjmując poglądy w niej wyrażone, za zasadny należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zasadnie bowiem Kolegium uznaje, że decyzja dotyczy inwestycji o ściśle określonych parametrach. Zezwolenie na lokalizację inwestycji wydawane jest zawsze dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, które zostało oznaczone we wniosku inwestora i ma określone indywidualnie parametry techniczne. Jeżeli w sprawie występuje sytuacja, że inwestor dokonuje modyfikacji parametrów zaprojektowanej stacji bazowej, to przypadek taki należy rozpatrywać w kategorii odstępstwa od udzielonego zezwolenia. Nie można natomiast wymagać, aby inwestor przedmiotem swoich wyjaśnień obejmował parametry inwestycji, której nie zamierza realizować.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.