Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1546/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant ref. staż. Sylwia Replińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2024 r. nr DRE.oze.690.4.2024 w przedmiocie zakazu wykonywania działalności regulowanej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez [...] Sp. z o.o. (dalej jako Strona lub Skarżąca) decyzją z 29 marca 2024 r. nr DRE.oze.690.4.2024 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej "kpa", w związku z art. 25 pkt 3, art. 2 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, z późn. zm.), dalej "ustawa OZE", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej jako "DG KOWR") z [...] grudnia 2023 r. nr [...] o zakazie wykonywania działalności regulowanej przez Skarżącą.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Skarżąca 30 marca 2016 r. została wpisana przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego, działającego jako organ rejestrowy wskazany w art. 24 ust 1 ustawy OZE, do rejestru wytwórców biogazu rolniczego pod numerem ewidencyjnym [...] (zaświadczenie nr [...]).

Prezes Agencji Rynku Rolnego dokonując wpisu uznał, że Spółka spełnia wszystkie ustawowe warunki i posiada niezbędną wiedzę o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie biogazu rolniczego.

Dyrektor Generalny KOWR przekazał do Oddziału Terenowego KOWR w K. polecenie przeprowadzenia kontroli. Czynności kontrolne zostały zrealizowane w okresie od 9 września 2022 r. do 22 grudnia 2022 r.

Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że Spółka w procesie wytwarzania biogazu rolniczego wykorzystywała m.in. substraty w postaci:

1. odpadów o kodzie 19 08 01 - skratki, których pierwotnym wytwórcą był [...] sp. jawna, [...] R., ul. W.,

2. odpadów komunalnych o kodzie 20 02 01 tj. odpadów ulegających biodegradacji w postaci trawy pochodzącej z pielęgnacji terenów zielonych, których dostawcą było [...] Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami sp. z o.o. z siedzibą w K.

W celu potwierdzenia ustaleń kontroli Dyrektor Generalny KOWR wystąpił do szeregu instytucji, w tym o potwierdzenie informacji w zakresie wykorzystywania w procesie produkcji biogazu rolniczego surowców w postaci odpadów o kodzie 19 08 01 (skratki) oraz odpadów komunalnych o kodzie 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji w postaci trawy, pochodzącej z pielęgnacji terenów zielonych). Po pierwsze 31 stycznia 2023 r. Dyrektor Generalny KOWR wystąpił do [...] WIOŚ z wnioskiem o ustalenie, czy wykorzystywane przez Spółkę w procesie wytwarzania biogazu rolniczego odpady o kodzie 19 08 01, których pierwotnym wytwórcą jest [...] sp. jawna, [...] R., ul. W., spełniają definicję biogazu rolniczego, o której mowa w art. 2 pkt 2 ustawy OZE. W odpowiedzi [...] WIOŚ pismem z 3 marca 2023 r. potwierdził, że w ramach kontroli planowej problemowej, zakończonej 3 lutego 2023 r. w podmiocie [...] sp. jawna, kontrolą objęto gospodarkę odpadami, w tym odpadami o kodzie 19 08 01. Na podstawie danych z BDO (Baza danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami) ustalono, że odpady o kodzie 19 08 01 (skratki), przekazywane były do Spółki w latach 2021 - 2022. Stwierdzono, że ścieki z hal produkcyjnych (tj. ścieki przemysłowe wytworzone w trakcie produkcji i ścieki socjalno-bytowe z pomieszczeń socjalnych), hal magazynowych oraz pozostałych budynków biurowych odprowadzane są do przyzakładowej oczyszczalni ścieków przemysłowych.

Dyrektor Generalny KOWR 8 marca 2023 r. wezwał Spółkę do natychmiastowego zaprzestania wykorzystywania w procesie wytwarzania biogazu rolniczego skratek, bowiem odpady te nie spełniają definicji biogazu rolniczego.

Pismem z 15 marca 2023 r. Spółka poinformowała, że z dniem otrzymania wezwania do zaprzestania wykorzystywania w procesie wytwarzania biogazu rolniczego substratu w postaci odpadów o kodzie 19 08 01, którego pierwotnym wytwórcą jest [...] sp. jawna, zaprzestała jego przyjmowania. W treści przedmiotowego pisma Spółka nie odniosła się do sposobu przeprowadzenia weryfikacji substratu w celu uniknięcia ewentualnych konsekwencji, wynikających z możliwości wykorzystywania w procesie wytwarzania biogazu rolniczego niedozwolonych substratów.

Kierownik Delegatury KOWR w T. pismem z 2 czerwca 2023 r. poinformował, że na terenie przedsiębiorstwa [...] sp. j., użytkowany jest ogólnospławny system kanalizacji. Mieszanina ścieków bytowych i przemysłowych odprowadzana jest jednym wspólnym systemem kanalizacyjnym na przyzakładową oczyszczalnię ścieków przemysłowych. Jednocześnie wskazano, że urządzenie wykorzystywane do mechanicznego oczyszczania mieszaniny ścieków (tzw. sito szczelinowe) jest częścią składową instalacji przyzakładowej oczyszczalni ścieków. Strumień mieszaniny ścieków (bytowych i przemysłowych) z przepompowni ścieków surowych (nieoczyszczonych) kierowany jest na sito szczelinowe w celu ich wstępnego mechanicznego oczyszczenia. Na sicie zatrzymywane zostają zanieczyszczenia większe niż 2 mm - tzw. skratki, czyli największe zanieczyszczenia mechaniczne znajdujące się w ściekach. Po wstępnym procesie oczyszczania mechanicznego ścieki kierowane są do obróbki chemiczno-biologicznej.

Burmistrz Gminy i Miasta M. pismem z 30 sierpnia 2023 r. poinformował, że w 2022 r. [...] Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami sp. z o.o. świadczyło dla Gminy M. usługę odbioru i unieszkodliwiania odpadów komunalnych pochodzących z nieruchomości zamieszkałych oraz usługę utworzenia i prowadzenia Punktu Zbiórki Odpadów Problematycznych. W 2022 r. Spółka ta w sprawozdaniu z gospodarowania odpadami komunalnymi wykazała odbiór oraz zbieranie odpadów biodegradowalnych klasyfikowanych jako odpad o kodzie 20 02 01 z terenu miasta i gminy M. Natomiast ich łączna ilość, która została przekazana do zagospodarowania w procesie R-3 w instalacji odnawialnego źródła energii prowadzonej przez Spółkę w miejscowości W. wyniosła 109,04 Mg.

Po trzecie Dyrektor Generalny KOWR 9 lutego 2023 r. złożył wniosek do [...] WIOŚ w przedmiocie objęcia kontrolą użytkowanej przez Spółkę instalacji odnawialnego źródła energii (biogazowni rolniczej).

W ocenie [...] WIOŚ kontrola wykazała nieprawidłowości w zakresie gospodarki odpadami, stąd organ ten wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za nierzetelne prowadzenie ewidencji odpadów.

Dyrektor Generalny KOWR postanowieniem z [...] lipca 2023 r. nr [...] zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy OZE, decyzji o zakazie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania:

1. biogazu rolniczego w instalacjach odnawialnego źródła energii innych niż mikroinstalacja biogazu rolniczego,

2. energii elektrycznej z biogazu rolniczego w instalacjach innych niż mikroinstalacja,

za naruszenie polegające na wykorzystywaniu w procesie wytwarzania biogazu rolniczego niedozwolonych substratów, tj. art. 25 pkt 3 ustawy OZE.

Skarząca złożyła wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego i nie kwestionując ustaleń, dotyczących wykorzystywania w procesie wytwarzania biogazu rolniczego jako materiału wsadowego do procesu fermentacji, odpadów o kodzie 19 08 01 (skratki) oraz odpadów komunalnych o kodzie 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji w postaci trawy pochodzącej z pielęgnacji terenów zielonych) wskazała, że od 2023 r. w instalacji odnawialnego źródła energii w W. nie są już wykorzystywane odpady o kodzie 19 08 01. Ponadto powołując się na pismo Dyrektora Generalnego KOWR z 8 marca 2023 r. potwierdziła zrealizowanie zawartych w nim zaleceń. Skarżąca wskazała, że usunięcie naruszeń polegających na wykorzystywaniu odpadów o kodzie 19 08 01 nie może obecnie stanowić już podstawy do zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy OZE. W przypadku odpadów komunalnych, o kodzie 20 02 01 organ prowadzący postępowanie przyjął błędną interpretację definicji punktów selektywnej zbiórki odpadów komunalnych jako składowisk odpadów, co czyni ten zarzut również bezprzedmiotowym.

W oparciu o informacje przekazane przez Burmistrza Gminy i Miasta M. 30 sierpnia 2023 r. w przedmiocie odpadów komunalnych o kodzie 20 02 01, w odpowiedzi na pismo Dyrektora Generalnego KOWR z 31 lipca 2023 r. Dyrektor Generalny KOWR pismem z 6 września 2023 r. wezwał Stronę do złożenia dodatkowych wyjaśnień. W odpowiedzi Skarżąca wskazała, że w 2022 r. przyjmowała odpady o kodzie 20 02 01 wyłącznie na podstawie podpisanej umowy z [...] Przedsiębiorstwem Gospodarki Odpadami sp. z o.o. z siedzibą w K., w łącznej ilości 735,48 Mg.

W zaskarżonej decyzji organ wywodził, że wykorzystywanie w procesie wytwarzania biogazu rolniczego innych surowców, niż wymienione w art. 2 pkt 2 ustawy OZE, stanowi naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej i jest podstawą do wydania - stosownie do brzmienia art 30 ust. 1 pkt 4 ustawy OZE - decyzji o zakazie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie biogazu rolniczego. Na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy OZE, wytwórca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie biogazu rolniczego podlega w tym wypadku z urzędu wykreśleniu z rejestru wytwórców biogazu rolniczego. Dalej organ argumentował, że w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie naruszenie obowiązku wykorzystywania wyłącznie enumeratywnie wymienionych w art 2 pkt 2 ustawy OZE surowców do wytwarzania biogazu rolniczego, organ zobowiązany jest wydać decyzję o zakazie wykonywania przez wytwórcę działalności gospodarczej w zakresie biogazu rolniczego. Świadczy o tym m.in. posłużenie się sformułowaniem: "Dyrektor Generalny KOWR wydaje decyzję...".

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy OZE, w brzmieniu obowiązującym w dacie naruszenia, biogaz rolniczy to gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych, odpadów lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, lub biomasy roślinnej zebranej z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne lub leśne, z wyłączeniem biogazu pozyskanego z surowców pochodzących ze składowisk odpadów, a także oczyszczalni ścieków, w tym zakładowych oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno- spożywczego, w których nie jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków.

Organ odniósł się do klasyfikacji gruntów, określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2024 r., poz. 219, z późn. zm.) - "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych" argumentując, że biomasa zebrana z terenów innych, niż zaewidencjonowane jako rolne lub leśne powinna być zbierana przez wytwórcę biogazu rolniczego bez udziału podmiotu trzeciego. W stanie faktycznym sprawy Skarżąca pozyskiwała zaś substrat do biogazowni rolniczej w omawianym zakresie od przedsiębiorstwa M. Przedsiębiorstwa Gospodarki Odpadami Komunalnymi Sp. z o.o. Podmiot ten zajmował się zbieraniem wszystkich odpadów komunalnych, zaklasyfikowanych pod kodem 20 02 01, a więc nie tylko zbieraniem biomasy roślinnej z terenów innych zaewidencjonowanych jako rolne lub leśne. Organ stwierdził, że tak pozyskiwany substrat nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 2 pkt 2 ustawy OZE. Spółka wykorzystując do wytwarzania biogazu rolniczego odpady komunalne o kodzie 20 02 01, a więc wszystkie odpady ulegające biodegradacji, nie tylko w postaci trawy pochodzącej z pielęgnacji terenów zielonych, których dostawcą było [...] Przedsiębiorstwo Gospodarki Odpadami sp. z o.o. z siedzibą w K., działała w sposób sprzeczny z prawem, czym uchybiła dyspozycji art. 25 pkt 3, w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy OZE.

Zdaniem organu podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia art. 66 ustawy o odpadach (odnoszącego się do obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów) jest niezasadny, bowiem przedmiot sprawy dotyczy rodzaju surowca wykorzystanego do produkcji biogazu rolniczego, nie ewidencji.

Nadto organ podkreślił, że odmiennie, niż w przypadku wytwarzania biogazu ustawodawca zdecydował się na zamknięcie katalogu surowców, z których może być on wytwarzany. W konsekwencji użycie surowca niemieszczącego się w katalogu art. 2 pkt 2 ustawy OZE, nawet w minimalnej, czy jak podnosi Spółka w odwołaniu - w ilości "marginalnej", powoduje, że wytworzony biogaz nie może być zakwalifikowany jako biogaz rolniczy. Za takim stanowiskiem przemawia nie tylko wykładnia literalna art. 2 pkt 2 ustawy OZE, lecz także celowościowa. Organ - odwołując się do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2022 r. sygn. akt III OW 114/21 – argumentował, że skoro ustawodawca zdecydował się na "zamknięcie" katalogu surowców, z których możliwe jest wytwarzanie biogazu rolniczego, to zamiarem tego ustawodawcy nie było dopuszczanie możliwości korzystania z innych surowców, nawet w niewielkim zakresie. Chcąc korzystać z innej biomasy, wytwórca - w świetle obowiązujących przepisów - może to robić, wytwarzając biogaz, nie zaś biogaz rolniczy.

W świetle powyższego organ skonstatował, że stosowanie przez Spółkę do wytwarzania biogazu rolniczego odpadu o kodzie 19 08 01 - skratek, których pierwotnym wytwórcą był [...] sp. j. (ul. W., [...] R.) było niedopuszczalne bowiem pierwotny wytwórca nie prowadził rozdziału ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków. Jest to fakt, który jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (por. powołane wcześniej pismo [...] WIOŚ z 2 czerwca 2023 r.) i nie był kwestionowany przez Spółkę. Zdaniem organu Spółka uchybiła dyspozycji przepisu art. 25 pkt 3 ustawy OZE. Skratki co do zasady mogą stanowić substrat do biogazowni rolniczej, jednak konieczne jest - w świetle wyraźnego brzmienia przepisu art. 2 pkt 2 - spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, takie surowce powinny pochodzić z zakładów przetwórstwa rolno-spożywczego. Po drugie, w zakładzie, z którego pozyskiwane są surowce powinien być prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków. Przesłanki te powinny zostać spełnione łącznie. W przypadku, gdy chociażby jedna nie z nich w danym stanie faktycznym nie występuje taki surowiec nie może być wykorzystany do produkcji biogazu rolniczego.

Organ zwrócił również uwagę, że każdy użyty surowiec do produkcji biogazu rolniczego powinien być weryfikowalny, przede wszystkim pod względem tego czy mieści się w wyliczeniu określonym w art. 2 pkt 2 ustawy OZE. Uznając za nieuzasadnioną argumentację Spółki, że na terenie instalacji znajdują się wyłącznie odcieki związane z procesami technologicznymi prowadzonymi w biogazowni organ stwierdził, że niemożliwe jest wykorzystywanie bliżej nieokreślonej mieszaniny odcieków zebranych z terenu instalacji wraz z wodami opadowymi. Ustawodawca nie dopuszcza żadnych wyjątków w zakresie używanych substratów do wytwarzania biogazu rolniczego, czego uzasadnieniem są między innymi kwestie bezpieczeństwa. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podzielił stanowisko Dyrektora Generalnego KOWR, w szczególności w zakresie tego, że stosowanie takich zmieszanych substancji "niesie za sobą znaczne ryzyko wprowadzenia do procesu fermentacji substancji toksycznych np. w postaci związków ropopochodnych czy metali ciężkich, co wyklucza możliwość ich rolniczego wykorzystania, zwłaszcza zastosowania pofermentu będącego produktem ubocznym po procesie fermentacji, jako nawozu organicznego na gruntach rolnych". Treść uzasadnienia odwołania wskazuje, że Spółka nie kwestionuje tego, że takie "zmieszane" z terenu instalacji surowce wykorzystuje. To z kolei stwarza ryzyko zagrożeń, które wyżej wskazano. Prawidłowe stosowanie art. 2 pkt 2 ustawy OZE ma z kolei eliminować to ryzyko.

Nadto organ zauważył, że Spółka jako profesjonalny podmiot powinna wykonywać zadania z zachowaniem szczególnej staranności i znajomości obowiązujących przepisów prawa.

[...] Sp. z o.o. wnosząc w skardze wywiedzionej 17 maja 2024 r. o uchylenie decyzji MRiRW z [...] marca 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji DG KOWR z [...] grudnia 2023 r. i umorzenie postępowania zarzuciła naruszenie przepisów:

1) art. 30 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 25 pkt 3 oraz art. 2 pkt 2 ustawy z OZE. Naruszenie to polega na przyjęciu za podstawę stanowiska MRiRW dowolnej, arbitralnej i rozszerzającej wykładni pojęcia "biogaz rolniczy", a następnie wywiedzenie z tej wykładni podstaw do podtrzymania decyzji o zakazie wykonywania działalności regulowanej przez Skarżącą. Naruszenie to polega także na przyjęciu wykładni przepisu art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy OZE niezgodnej z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz celami wprowadzenia ustawy OZE.

2) art.: 6, 7, 76 § 1, 77, 80, 81a § 1, 107 § 3 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Naruszenie to polega na braku rozpoznania istotnych zarzutów odwołania, w tym arbitralnym uznaniu części zarzutów odwołania za niepodlegające rozpoznaniu oraz podjęciu zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której MRiRW - pomimo wyraźnego zarzutu odwołania - odmówiło wskazania ilości odpadów w postaci skratek (odpad o kodzie 19 08 01), jakie miała wykorzystać Skarżąca. Naruszenie to polega także na przyjęciu stanowiska negatywnego dla Skarżącej pomimo braku w aktach postępowania dowodów, które usprawiedliwiałyby takie stanowisko. zm.). Naruszenie to polega na przyjęciu za podstawę stanowiska MRiRW argumentacji pozostającej w sprzeczności z tym przepisem.

W odpowiedzi na skargą organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Skarga okazała się niezasadna.

II. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 29 marca 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z [...] grudnia 2023 r., o zakazie wykonywania działalności regulowanej przez Skarżącą, wydana na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4, w zw. z art. 2 i art. 25 pkt 3 powoływanej wyżej ustawy OZE.

W kontekście okoliczności sprawy Sąd zauważa na wstępie, że działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania biogazu rolniczego wykonywana przez Spółkę jest działalnością regulowaną. Jest to o tyle istotna uwaga, że ukierunkowuje ona sposób interpretacji przepisów ustawy OZE. Uregulowanie działalności wiąże się bowiem z koniecznością spełnienia określonych w przepisach prawa warunków umożliwiających uzyskanie wpisu do właściwego rejestru, a także z obowiązkiem przestrzegania określonych wymogów w trakcie prowadzenia tej działalności, których niedochowanie rodzi dolegliwości w postaci kar pieniężnych oraz – tak jak w rozpatrywanej sprawie - zakazu wykonywania działalności regulowanej.

Organ skonstatował, że stosowanie przez Spółkę do wytwarzania biogazu rolniczego odpadu o kodzie 19 08 01 - skratek, których pierwotnym wytwórcą był [...] sp. j. było niedopuszczalne, bowiem pierwotny wytwórca nie prowadził rozdziału ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków. W ocenie organu jest to fakt, który jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (por. powołane wcześniej pismo [...] WIOŚ z 2 czerwca 2023 r.) i nie był kwestionowany przez Spółkę. W tym organ upatrywał naruszenia przez Spółkę art. 25 pkt 3 ustawy OZE.

Odnosząc się do tych twierdzeń Sąd zauważa, że art. 2 pkt 2 ustawy OZE definiuje biogaz rolniczy jako gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej:

a) produktów rolnych oraz produktów ubocznych rolnictwa, w tym odchodów zwierzęcych,

b) produktów z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego i produktów ubocznych, odpadów lub pozostałości z tego przetwórstwa, w tym z przetwórstwa i produkcji żywności, pochodzących z zakładów przemysłowych, a także z zakładowych oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno-spożywczego, w których jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków,

c) produktów spożywczych przeterminowanych lub nieprzydatnych do spożycia,

d) tłuszczów i mieszanin olejów z separacji olej/woda zawierających wyłącznie oleje jadalne i tłuszcze,

e) biomasy roślinnej zebranej z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne,

f) odchodów zwierzęcych pozyskanych z działalności innej niż rolnicza

- z wyłączeniem biogazu pozyskanego z odpadów komunalnych, ze składowisk odpadów, a także z substratów pochodzących z oczyszczalni ścieków innych niż wymienione w lit. b.

Skratki co do zasady mogą stanowić substrat do biogazowni rolniczej. Konieczne jest - w świetle wyraźnego brzmienia art. 2 pkt 2 ustawy OZE, spełnienie dwóch przesłanek zasadnie dostrzeżonych przez organ na zasadzie wnioskowania prawniczego. Po pierwsze, takie surowce powinny pochodzić z zakładów przetwórstwa rolno-spożywczego. Po drugie, w zakładzie, z którego pozyskiwane są surowce powinien być prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków. Przesłanki te powinny zostać spełnione łącznie (art. 2 pkt 2 lit. b ustawy OZE). W przypadku, gdy chociażby jedna nie z nich w danym stanie faktycznym nie występuje taki surowiec nie może być wykorzystany do produkcji biogazu rolniczego.

Powyższe warunki wprost wynikają z ustawy, z jej literalnego brzmienia. W orzecznictwie oraz doktrynie ugruntowana jest zasada pierwszeństwa wykładni językowej. Zasadę tą rozumie się jednak przede wszystkim w taki sposób, że należy dać przewagę wynikowi wykładni językowej, pod tym wszakże warunkiem, że uprzednio przeprowadzono kompleksową wykładnię tekstu, rozważając również aspekty systemowe i funkcjonalne (zob. M. Zirk-Sadowski [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.) System praw administracyjnego, Tom 4, Wyładnia w prawie administracyjnym. C.H. Beck, Warszawa 2015 r., s. 225). Ponadto podkreśla się także, że wykładnia w prawie administracyjnym musi uwzględniać wiele wartości istotnych w demokratycznym państwie prawnym, a zatem nie może być oparta wyłącznie na wykładni językowej (zob. B. Adamiak, Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej [w:] Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania, Studia i materiały z konferencji naukowej poświęconej Jubileuszowi 80 urodzin profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005, s. 150., co również dostrzega Skarżąca (por. str. 5 skargi). Tezy te są ugruntowane w orzecznictwie; przykładowo w wyroku z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 93/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "wykładnia językowa musi być uwzględniona wraz z wykładnią systemową i funkcjonalną. Obowiązek takiej wykładni wynika z wartości przyjętych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która chroniąc prawa jednostki, stanowi też o prawie jednostki do działania organów państwa rzetelnie i sprawnie". Na uwagę w zasługuje również stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, w której wywiedziono, że: "w teorii prawa ugruntowane jest stanowisko, że większość normatywnych teorii wykładni, nawet wówczas, gdy wykładnia językowa doprowadzi do ustalenia jednego językowo możliwego znaczenia normy, postuluje sprawdzić przez inne rodzaje wykładni (...). Przepis jasny może okazać się wątpliwy w rezultacie wprowadzenia nowych przepisów, istotnej zmiany sytuacji społecznej czy ekonomicznej, mimo że jego brzmienie nie uległo żadnej zmianie. Wskazana zasada musi być stosowana z należytą ostrożnością, ponieważ jasność przepisów może zależeć od wielu czynników i zmieniać się w czasie (...). Zdarzają się sytuacje, w których przepis rozpatrywany w oderwaniu od innych wydaje się jasny, natomiast rozpatrywany w związku z innymi przepisami staje się wątpliwy". O kontynuowaniu wskazanej linii orzeczniczej świadczy uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., sygn. akt II FPS 8/10. Nawet jednoznacznie ustalone językowe znaczenie tekstu nie jest bezwzględną granicą wykładni, zastrzegając jedynie, że do przekroczenia tego sensu niezbędne jest dostatecznie silne uzasadnienie. Jako dopuszczalne uzasadnienie wskazano m.in. sytuację, gdy wykładnia językowa prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi. Analogiczny pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K 25/99. W tym kontekście należy dodatkowo zwrócić uwagę na fakt, że ze względu na szczególną rolę jaką w systemie prawa odgrywają zasady konstytucyjne, reguła interpretacji norm prawnych zgodnie z Konstytucją należy do najważniejszych i najbardziej podstawowych reguł wykładni (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Dom Organizatora, Toruń 2006 r., s. 111-113). Nie ulega wątpliwości, że nakaz wykładni w zgodzie z Konstytucją może służyć jako dyrektywa wyboru między konkurencyjnymi wersjami znaczeniowymi danego przepisu (por. wyrok NSA z 20 października 2023 r., I OSK 2014/21, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie wykładnie: prounijna czy teleologiczna, jak również systemowa nie prowadzą do innych wniosków, niż językowa. Odmiennych rezultatów od wyników wykładni językowej nie można zatem uzyskać wskutek powołania się na prawo unijne determinujące zadania i funkcje w zakresie odnawialnych źródeł energii i ich udziału w polityce energetycznej Unii Europejskiej, podobnie jak na wyładnię celowościową odwołującą się do rodzimych unormowań.

Jeżeli chodzi o prawo unijne, to Sąd zaznacza, że początkowy pakiet klimatyczno-energetyczny został przyjęty 11 i 12 grudnia 2008 r. Jego elementem była nieobowiązująca już dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz.Urz. UE L 140, s. 16, ze zm.). W listopadzie 2016 r. Komisja Europejska przedstawiła pakiet projektów aktów prawnych reformujących rynek energii pn. "Czysta energia dla wszystkich Europejczyków" (ang. Clean Energy For All Europeans - Pakiet Zimowy, przyjęto m.in. dyrektywę RED II, która zastąpiła dyrektywę RED I. W grudniu 2019 r. Komisja Europejska zainicjowała strategię pn. "Europejski zielony ład", służącą osiągnięciu przez UE neutralności klimatycznej do 2050 r. Tzw. europejskie prawo o klimacie weszło w życie lipcu 2021 r. w postaci rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119 z 30 czerwca 2021 r. w sprawie ustanowienia ram na potrzeby osiągnięcia neutralności klimatycznej i zmiany rozporządzeń (WE) nr 401/2009 i (UE) 2018/1999 (Dz.Urz. UE L 243, s. 1), które jest kluczowym elementem europejskiego zielonego ładu. Rozporządzenie odwoływało się do ograniczenia wzrostu średniej temperatury globalnej zgodnie z ww. Porozumieniem paryskim z 2015 r. i wprowadziło ograniczenie emisji netto gazów cieplarnianych w UE do 2030 roku o co najmniej 55% w porównaniu z poziomami z 1990 r. W rozporządzeniu 2021/1119 wskazano, że z uwagi na istotny wpływ produkcji i zużycia energii na poziom emisji gazów cieplarnianych niezbędne jest przejście na bezpieczne, zrównoważone, przystępne cenowo i chronione systemy energetyczne oparte na wykorzystaniu źródeł odnawialnych, sprawnie działającym wewnętrznym rynku energii oraz poprawie efektywności energetycznej (motyw 11). Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2413 z 18 października 2023 r. zmieniono dyrektywę (UE) 2018/2001, rozporządzenie (UE) 2018/1999 i dyrektywę 98/70/WE w odniesieniu do promowania energii ze źródeł odnawialnych oraz uchylono dyrektywę Rady (UE) 2015/652 (Dz.Urz. UE L 2023/2413). Rozporządzenie Rady (UE) 2022/2577 z 22 grudnia 2022 r. ustanowiło ramy służące przyspieszeniu wdrażania rozwiązań w zakresie energii odnawialnej (Dz. Urz. UE L 335, s. 36, ze zm.). Nowe przepisy odnoszą się m.in. do kwestii szybszego wydawania zezwoleń administracyjnych dla odnawialnych źródeł energii oraz przyłączenia tego rodzaju źródeł do sieci. Dyrektywę RED II zmieniono w listopadzie 2023 r. dyrektywą RED III. Wyznacza ona wiążący unijny cel w odniesieniu do całkowitego udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w UE w 2030 r., który początkowo był na poziomie co najmniej 32%, następnie 42,5% (art. 3 ust. 1 dyrektywy RED II).

Przepisy powołanych aktów, choć mają na celu promowanie i rozwój energii ze źródeł odnawialnych nie przewidują - jako środka do osiągnięcia określonego w nich celu - dowolności w doborze komponentów np. biomasy, czy możliwości uznania treści aktów implementujących dyrektywy (tj. ustawy OZE i przepisów wykonawczych) za mające charakter zaleceń, wskazań niezobowiązujących, a nie przepisów prawnych ius cogens. Wykładania prounijna nie może zatem prowadzić do wniosków odmiennych od rezultatów językowej interpretacji wskazanych wyżej przepisów.

Odnosząc się zaś do rodzimych unormowań Sąd zaznacza, że podstawowy cel ustawy OZE można zidentyfikować jako wsparcie rozwoju tzw. energetyki odnawialnej, a więc energetyki, która nie sięga do tradycyjnych, kopalnych paliw i nośników energii (węgiel kamienny, brunatny, gaz ziemny, ropa naftowa), ale stara się wykorzystywać naturalne zasoby, których można użyć do produkcji energii cieplnej, elektrycznej czy mechanicznej, które się nie wyczerpują bądź ich odnawianie następuje w krótkim czasie (np. biomasa). Paliwa kopalne ulegają szybkiemu wyczerpaniu i przyczyniają się do zanieczyszczenia środowiska naturalnego, czyniąc racjonalnym zwiększanie wykorzystania o.z.e. Działania wspierające wykorzystanie o.z.e. mają na uwadze przede wszystkim realizację takich celów, jak: ochrona środowiska naturalnego, ochrona zdrowia mieszkańców, poprawa jakości ich życia, co znajduje potwierdzenie m.in. w ustawie Prawo energetyczne (Dz.U. z 2022 r. poz. 1385, ze zm.) - Mituś Ambroży (red.), Piotrowska Aldona (red.), Odnawialne źródła energii. Komentarz, Lex.

W judykaturze zauważa się, że rodzimy cel ustawy OZE definiuje polityka wsparcia energetyki niekonwencjonalnej (odnawialnej) pt. "Polityka energetyczna Polski do 2040 r.", przyjęta przez Radę Ministrów 2 lutego 2021 r. na podstawie art. 15a ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, która wyznacza kierunki rozwoju sektorów energetycznego i paliwowego, rozwój o.z.e. jest "celem szczegółowym polityki państwa". Polityka energetyczna Polski do 2040 r. jest jedną ze strategii sektorowych, dla których podstawę stanowi średniookresowa strategia rozwoju kraju w postaci przyjętej 14 lutego 2017 r. Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Jest ona spójna z Krajowym planem na rzecz energii i klimatu na lata 2021–2030. W Polityce energetycznej Polski do 2040 r. rozwój o.z.e. został wpisany w dwa filary polityki energetycznej państwa: 1) zeroemisyjny system energetyczny, ponieważ uzupełnienie tzw. miksu energetycznego (struktury produkcji) o jednostki wytwarzające energię elektryczną z o.z.e. umożliwi obniżenie emisyjności całego systemu energetycznego; 2) sprawiedliwą transformację, poprzez rozwój przemysłu wokół o.z.e. i transformację regionów. Postanowiono, że działania nakierowane na rozwój o.z.e. mają służyć obniżeniu emisyjności sektora energetycznego i dywersyfikacji struktury wytwarzania energii, prowadzić do ograniczenia intensywności wykorzystania paliw kopalnych i zmniejszenia uzależnienia państwa od importu paliw, co w długiej perspektywie ma wpłynąć na poprawę bezpieczeństwa energetycznego, jak również pozytywnie wpływać na wzrost konkurencyjności gospodarki (tak Mituś Ambroży (red.), Piotrowska Aldona (red.), Odnawialne źródła energii. Komentarz, Lex). Podobnie jak w przypadku prawa unijnego rodzime ustawodawstwa nie dostarcza instrumentów pozwalających na zbagatelizowanie przepisów ustawy OZE, w tym jej uprzednich i następczych wymogów odnośnie do prowadzonej działalności.

Również wykładnia systemowa nie prowadzi do twierdzenia o dowolności w zakresie stosowania przepisów ustawy OZE. Przeciwnie – liczne jej przepisy wskazują na przyjęty przez normodawcę rygor zarówno odnośnie do zakresu dozwolonej ustawą działalności, jak i jej wymogów, za nieprzestrzeganie których grożą kary administracyjne, a w szczególności dotyczy to biogazu czy biogazu rolniczego. Przykładowo w zakresie systemowym przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 188 ust. 1 ustawy OZE odbiorca przemysłowy, przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub dom maklerski, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, w zakresie określonym w ust. 17, obowiązani byli za 2015 r.:

1) uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi URE świadectwo pochodzenia lub świadectwo pochodzenia biogazu rolniczego wydane odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej lub 2) uiścić opłatę zastępczą, obliczoną w sposób określony w ust. 16 - do 30 czerwca 2016 r.

Zgodnie zaś z treścią art. 186 ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii do wykonania i rozliczenia obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 1 (uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia, szczegółowo tam wymienionych) i ust. 8 ustawy zmienianej w art. 179 (czyli Prawa energetycznego), za okres przed dniem wejścia w życie art. 179 pkt 5 (czyli 4 kwietnia 2015 r. w myśl art. 223 pkt 2 ustawy OZE), oraz w zakresie kar pieniężnych za nieprzestrzeganie tego obowiązku w tym okresie należało stosować przepisy dotychczasowe. Przepis art. 9e ust. 14 Prawa energetycznego wyznaczał, że świadectwo pochodzenia umorzone do dnia 31 marca danego roku kalendarzowego jest uwzględniane przy rozliczeniu wykonania obowiązku określonego w art. 9a ust. 1 w poprzednim roku kalendarzowym. Podobnie na mocy art. 9a ust. 5 pkt 1 Prawa energetycznego opłaty zastępcze, o których była mowa w ust. 1 pkt 2 oraz ust. 8 pkt 2, należało uiszczać do dnia 31 marca każdego roku, za poprzedni rok kalendarzowy - w przypadku opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

Z dostrzeżonymi przez organ naruszeniami pozostają więc w korelacji systemowej inne przepisy, obostrzone następstwami karnymi, co dodatkowo świadczy o wadze doboru składników w działalności Skarżącej.

Odnosząc się szerzej do wykładni systemowej zauważyć wypada, że ustawa OZE określa warunki wykonywania działalności w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z o.z.e., biogazu rolniczego, biogazu, biometanu w instalacjach o.z.e. oraz biopłynów (ust. 1). Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z o.z.e. wymaga uzyskania koncesji na zasadach i warunkach określonych w ustawie z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (art. 32 i n. Pr. energ.), a więc również podlega nadzorowi reglamentacyjnemu Prezesa URE, z wyłączeniem wytwarzania energii elektrycznej: w mikroinstalacji, w małej instalacji, wyłącznie z biogazu rolniczego (w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33 Pr. energ.), wyłącznie z biopłynów (art. 3 u.o.z.e.).

Nadto stosowanie określonych substratów, mieszczących się w definicji zawartej w art. 2 pkt 2 ustawy OZE przesądza, czy daną instalację można zakwalifikować jako biogazownię rolniczą. Zakwalifikowanie biogazowni jako biogazowni rolniczej wiąże się z określonymi konsekwencjami, w tym umożliwia korzystanie przez wytwórcę biogazu rolniczego z wyższego poziomu wsparcia. Zasadnym jest zatem kontrolowanie ścisłego przestrzegania wymogów implikujących uzyskanie wsparcia dla przedsiębiorcy. Korelacja ta zbieżna jest z argumentacją organu.

Słusznym wobec powyższych uwag jest wniosek o braku podstaw do uzyskania odmiennych rezultatów, niż wynik dokonanej językowej wykładni przytoczonych przepisów.

III. Sąd podziela ustalenia faktyczne organu, jedocześnie zauważając, że Skarżąca nie dostarczyła argumentów do przyjęcia przeciwnego twierdzenia.

Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, dotyczącej nie wskazania ilości skratek Sąd zauważa, że organ nie miał takiego obowiązku. Za słuszny postanowieniu Sąd uznaje pogląd NSA wyrażony w przytoczonym przez organ postanowieniu NSA z 17 maja 2022 r., sygn. akt III OW 114/21, CBOSA, w którym zauważono, że "zastosowanie (...) surowca, który nie mieści się w ramach definicji biogazu rolniczego powoduje, że produkowany jest biogaz, ale nie biogaz rolniczy."

W granicach logiki mieści się również argumentacja, że skoro użyty surowiec ma tak istotne znaczenie dla klasyfikacji wytworzonego biogazu, to art. 2 pkt 2 ustawy OZE powinien być interpretowany w sposób ścisły. Bez takiego zabiegu nie byłoby możliwe identyfikowanie tego materiału zgodnie z ustawą. Normodawca nie przewidział bowiem udziału procentowego wymaganych komponentów, zaś celem przepisów jest wyeliminowanie zagrożenia, że do wytworzenia biogazu wykorzystany zostanie inny surowiec, niż objęty definicją biogazu rolniczego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 ustawy OZE. Mieści się to bowiem w sygnalizowanych w pkt II niniejszego uzasadnienia celach osiągnięcia (w rezultacie stosowania ustawy OZE) odpowiedniego pułapu zastosowania odnawialnych źródeł energii, przy jednoczesnym respektowaniu wymogów ochrony środowiska oraz uwzględnieniu restrykcyjnego charakteru ustawy OZE. Zasadnie organ zauważył, że stosowany substrat może wywrzeć wpływ na powstający w wyniku wytwarzania biogazu rolniczego produkt pofermentacyjny. Skarżąca odwołując się do zasady wolności, jako założenia wyjściowego dla tzw. testu proporcjonalności pomija, że – jak wyżej Sąd zaznaczył – działalność przez nią prowadzona jest reglamentowana, a nie swobodna, wolna od ingerencji państwa. Założeniem wynikającym ze wskazanych aktów unijnych, a co za tym idzie rodzimych jest zatem dopuszczenie pod pewnymi warunkami tej działalności, na zasadzie uprzedniego zezwolenia (koncesji), łączącego się z obowiązkiem działania w sposób korespondujący z obowiązkami, a nie uwolnienie tej działalności.

Co więcej organ słusznie identyfikując naturę art. 30 ust. 1 ustawy OZE, zgodnie z którym Dyrektor Generalny KOWR wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez wytwórcę działalności gospodarczej w zakresie biogazu rolniczego w przypadku:

1) złożenia przez wytwórcę oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1 lub 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2) posługiwania się przez wytwórcę nieprawdziwymi dokumentami, o których mowa w art. 25 pkt 1, 4 lub 5;

3) nieusunięcia przez wytwórcę naruszeń warunków, o których mowa w art. 25 pkt 1, 2 i 6, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Generalnego KOWR;

4) naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 25 pkt 3-5;

5) naruszenia warunku określonego w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu lub obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 tej ustawy,

wskazał na obligatoryjność tego przepisu, stąd zgodnie z Konstytucją RP (na którą również powołuje się Skarżąca), w szczególności z art. 7, stanowiącym o zasadzie praworządności – organ nie mógł odstąpić od zastosowania tego przepisu.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że w żadnej przesłance zastosowania art. 30 ust. 1 ustawy OZE nie znajduje się kwantyfikator określający wyższy stopnień naruszenia niż zwykły. Nie ma bowiem mowy np. o "rażącym naruszeniu", czy "znaczącym naruszeniu". Z drugiej strony przestrzeganie ustawy OZE umożliwia wyższe wsparcie dla przedsiębiorcy, o czym była wcześniej mowa.

Stąd reakcja organu nie jest niewspółmierna i nie narusza zasady proporcjonalności, o której mowa w skardze (str. 10).

Zważywszy m.in. na powołanie przez organ odwoławczy wspomnianego postanowienia NSA oraz rozważenie natury art. 30 ustawy OZE, nie jest zasadna prezentowana w skardze argumentacja dotycząca nieustosunkowania się do argumentów odwołania podniesionych w tym zakresie. Organ nie naruszył tym samym przepisów procesowych, w stopniu pozwalającym na uchylenie zaskarżonej decyzji.

IV. Skarżąca kwestionowała stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że jakkolwiek trawa zbierana z terenów innych, niż rolne lub leśne co do zasady mieści się w definicji biogazu rolniczego "jako biomasa roślinna zebrana z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne lub leśne", to tylko pod tym warunkiem, że taki substrat zostanie zebrany przez wytwórców biogazu, a nie będzie pochodzić ze składowiska odpadów lub od pośredników zajmujących się działalnością w zakresie zbierania i magazynowania również innego rodzaju odpadów komunalnych. Wskazując na źródło tego warunku MRiRW argumentował, że można go "wyprowadzić" z użytego przez ustawodawcę w art. 2 pkt 2 ustawy OZE sformułowania "biomasa (...) zebrana".

Sąd za przekonujące uznaje stanowisko, że już sama definicja biogazu rolniczego, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy OZE, poprzez wskazanie "z wyłączeniem biogazu pozyskanego z odpadów komunalnych, ze składowisk odpadów" jednoznacznie wyklucza możliwość wykorzystywania do produkcji biogazu rolniczego wszelkiego rodzaju odpadów komunalnych oraz odpadów pochodzących ze składowisk odpadów. W omawianej sprawie Spółka pozyskiwała od [...] Przedsiębiorstwa Gospodarki Odpadami Komunalnymi Sp. z o.o. substrat w postaci odpadu oznaczonego kodem 20 02 01. Odpad ten (jako niepochodzący z rolnictwa i leśnictwa) jest odpadem komunalnym, co wynika jednoznacznie z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, znajdując potwierdzenie w § 2 pkt 20 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 10). Tymczasem odpady komunalne - co wynika wyraźnie z końcowej części art. 2 pkt 2 ustawy OZE - nie mogą być substratem biogazu rolniczego. Substratem może być wyłącznie biomasa roślinna "zebrana" bezpośrednio przez producenta biogazu rolniczego. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego żądania przez pracowników KOWR m.in. kart przekazania odpadów, faktur dotyczących nabycia surowców wykorzystywanych w okresie objętym kontrolą, należy wskazać, że KOWR w toku każdej kontroli prowadzonej u przedsiębiorcy podejmuje wszelkie czynności, aby dokładnie ustalić stan faktyczny podlegający kontroli, stąd może także żądać okazania dokumentów potwierdzających nabycie określonego surowca.

Słusznie organ wywodził, iż zasadniczym wymogiem w procesie wytwarzania biogazu rolniczego jest to, aby powstawał on ze ściśle oznaczonych substratów. W sytuacji, gdy taki produkt pozyskiwany jest przez wytwórcę biogazu rolniczego od podmiotu trzeciego, np. spółki komunalnej, która zajmuje się gromadzeniem i przetwarzaniem różnego rodzaju odpadów komunalnych, nie można uznać, że taki substrat jest biomasą pozyskaną z terenu zielonego.

V. Jako prawidłową Sąd postrzega również argumentację tyczącą się podwyższonego miernika staranności dotyczącej Skarżącej, jako podmiotu profesjonalnie prowadzącego działalność gospodarczą. Ten status implikuje przypisanie Spółce świadomości ciążącego na niej obowiązku, dotyczącego wykorzystywania do wytwarzania biogazu rolniczego wyłączenie substratów wymienionych w definicji biogazu rolniczego określonej w art. 2 pkt 2 ustawy OZE (bowiem składając wniosek o wpis do rejestru wytwórców biogazu rolniczego, dołączyła oświadczenie, w którym potwierdziła, że znane są jej ustawowe warunki wykonywania działalności gospodarczej w ww. zakresie).

Nie jest również zasadny argument dotyczący naruszenia art. 66 ustawy o odpadach, co słusznie zauważył organ różnicując przedmiot sprawy i wskazanego przepisu.

VI. Reasumując za uprawnioną Sąd uznaje konstatację organu, że Skarżąca uchybiła podstawowemu obowiązkowi wykorzystywania wyłącznie substratów wymienionych w art. 2 pkt 2 ustawy OZE, co przekłada się – zgodnie z wolą ustawodawcy – na skorzystanie z dyspozycji art. 30 ustawy OZE.

VII. W aspekcie procesowym Sąd podkreśla, że wbrew zarzutom Skarżącej, organ II instancji rozpoznał wszystkie zarzuty odwołania i odniósł się do nich, poddając ocenie. Niezasadne są tezy o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów proceduralnych, wymienionych w petitum skargi, tj. art. 6, 7, 76 § 1, 77, 80, 81a § 1, 107 § 3 K.p.a. Skarżąca nie wskazała kwestii, mających być przedmiotem dodatkowego postępowania dowodowego, w trakcie którego należałoby zapewnić czynny udział w postępowaniu, a uzasadnienie decyzji organów osadzone zostało w stanie faktycznym sprawy i prawidłowo odczytanych przepisach.

Nie ulega wątpliwości, co wyżej Sad podkreślił, że zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa i jako taka odpowiada wynikającym z tych przepisów normom. Organ II instancji w sposób wyczerpujący zgromadził materiał dowodowy w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, materiał ten ocenił, a wyniki dokonanej oceny zaprezentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zawarta w nim argumentacja jest logiczna i przekonująca.

Organ II instancji wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, odnosząc się do podnoszonych przez Spółkę zarzutów odwołania. Zarzut naruszenia art. 76 § 1 kpa nie został w skardze uzasadniony, a Sąd z urzędu nie dostrzegł w stanie sprawy przejawów jego naruszenia.

VIII. Brak przesłanek do uchylenia decyzji implikuje oddalenie skargi, co Sąd uczynił na podstawie art. 151 P.p.s.a.