Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 149/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, art. 135 g i art. 135j ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska, Sędziowie Anna Mierzejewska (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi B. T. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne i orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz B. T. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Komendant Rejonowy Policji W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2007 r. uznał B. T. winną popełnienia czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W dniu 10 października 2007 r. B. T. złożyła od orzeczenia odwołanie. W odwołaniu podkreśliła, że na przestrzeni lat 2000 - 2005 prowadzone były remonty budynku KRP W. przy ulicy [...], w wyniku czego dowody rzeczowe były wielokrotnie przenoszone do innych pomieszczeń lub przewożone do Centralnego Magazynu Dowodów Rzeczowych w S. Istniejące braki w wyposażeniu magazynu i złe warunki socjalne uniemożliwiały uporządkowanie dowodów rzeczowych. Skarżąca podkreśliła, że o powyższych niedogodnościach wielokrotnie informowała przełożonego i prosiła o przydzielenie jej do pomocy dodatkowych osób. Wszystkie trudności były zgłaszane w formie ustnej.

B. T. podkreśliła również, że nie była obecna przy przejmowaniu dowodów rzeczowych ze zlikwidowanych jednostek w 1999 r. ze względu na absencję chorobową. Podkreśliła swoje znaczne obciążenie obowiązkami zawodowymi. W latach 2003 - 2006 wielokrotnie występowała do prokuratury o podjęcie decyzji w przedmiocie dowodów rzeczowych zalegających w magazynach z lat poprzednich. Nie zajmowała się depozytami samochodów osobowych.

Komendant Stołeczny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania obwinionej od orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] października 2007 r. o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary ostrzenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku B. T. obwinionej o to, że w czasie nie krótszym niż od 1 stycznia 2005 r. do 2 kwietnia 2007 r. w W., będąc odpowiedzialną za przyjmowanie do magazynu Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej KRP W. dowodów rzeczowych, ich prawidłowe przechowywanie oraz za prowadzenie ewidencji w zakresie ich obrotu, naruszyła dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie dopełniła ciążących na niej obowiązków poprzez odstąpienie od:

1. dokumentowania obrotu dowodami rzeczowymi pozostającymi w magazynie;

2. skutecznych czynności mających na celu likwidację dowodów rzeczowych poprzez ich wydanie, zniszczenie itp.;

3. czynności zmierzających do zapewnienia właściwego przechowywania dowodów rzeczowych;

4. działań dotyczących dowodów rzeczowych z lat 1984 -1998 pochodzących ze zlikwidowanych już jednostek, a które w stan posiadania przejęła obecna KRP W.;

5. należytego prowadzenia magazynu dowodów rzeczowych, co powoduje brak możliwości określenia miejsca przechowywania poszczególnych depozytów;

6. kontroli prawidłowości zapakowania i oznaczenia dowodów rzeczowych, co powoduje, że depozyty są niewłaściwie opakowane, a niektórych nie można zidentyfikować;

7. starannego dokumentowania i przechowywania dowodów rzeczowych w postaci broni, amunicji, a także środków odurzających, co powoduje brak możliwości ich jednoznacznej identyfikacji;

8. prawidłowego prowadzenia książek dowodów rzeczowych;

czym doprowadziła do rozbieżności pomiędzy stanem ewidencyjnym a faktycznym przechowywanych w magazynie dowodów rzeczowych ww. komórki tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 180 ust. 2 zarządzenia nr 1426 z dnia 23 grudnia 2004 r. Komendanta Głównego Policji w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo - śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców i pkt 3 lit. a-h zakresu obowiązków referenta prowadzącego RSD i RDR w Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej KRP W. z dnia 16 sierpnia 2004 r., zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, że zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy jest wystarczający do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Jednoznacznie potwierdzono fakt zaistnienia czynu objętego zarzutem. Podkreślił, że zebrany materiał dowodowy potwierdza różnice pomiędzy stanem ewidencyjnym i stanem faktycznym dowodów rzeczowych. W magazynie będącym w dyspozycji KRP W. znajdują się niezidentyfikowane, nieprawidłowo opakowane i opisane depozyty oraz dowody rzeczowe. Wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja obwinionej, zgodnie z którą powodem nieprawidłowości były prace remontowe i nadmierne obciążenie obowiązkami służbowymi.

W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że wymierzoną karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, należy uznać za współmierną do charakteru popełnionego czynu i stopnia zawinienia.

Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi ww. zarzuciła naruszenie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, polegające na błędnym utrzymaniu w mocy orzeczenia Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] października 2007 r. Skarżąca podkreśliła także konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność braku jej zawinienia. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 135g i 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w szczególności za zaniechanie czynności służbowej albo niewykonanie jej w sposób prawidłowy. Stosownie do art. 135j ustawy o Policji orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać między innymi opis przewinienia dyscyplinarnego zarzuconego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia. Przepis ten należy stosować do orzeczeń dyscyplinarnych stanowiących decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Należy zgodzić się ze skarżącą, że przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia organ naruszył w szczególności art. 135 g i 135j ust. 2 pkt 6. Zgodnie z art. 135g ustawy o Policji, organy zobowiązane są zbadać i uwzględnić okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzygać zawsze na korzyść tego obwinionego.

Rozpoznając odwołanie skarżącej organ nie odniósł się i nie wyjaśnił przedstawionych przez nią zarzutów odnośnie:

• niewystarczającej powierzchni pomieszczeń magazynowych, oraz faktu położenia ich w znacznie oddalonych od siebie miejscach,

• sposobu przechowywania dowodów,

• braku odpowiedniego wyposażenia w tych pomieszczeniach,

• nadmiernego obciążenia innymi obowiązkami,

• braku udziału skarżącej przy przejmowaniu dowodów – choroba,

Podkreślić należy, że podstawowym dowodem w przedmiotowym postępowaniu, było sprawozdanie z dnia 19 czerwca 2007 r. Z przeprowadzonych przez jednostki i komórki organizacyjne Komendy Stołecznej Policji inwentaryzacji dowodów rzeczowych według stanu na dzień 31 grudnia 2006 r. W punkcie 7 sprawozdania dotyczącym Komendy Rejonowej Policji W. znajduje się stwierdzenie "w ocenie weryfikującej protokoły, świadczyć to może, iż inwentaryzacji nie przeprowadzono w ogóle, ograniczając się jedynie do sporządzenia protokołu". W ocenie Sądu słusznie podniosła skarżąca, że organ, w ogóle nie wyjaśnił i nie odniósł się do tej okoliczności.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji, organ zobligowany jest, aby wymierzona kara była współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Organ wymierzając karę dyscyplinarną działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Korzystając z tzw. "luzu decyzyjnego" organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa) zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący (art. 77 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa).

W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze skarżącą, że zaskarżone orzeczenie w części dotyczące wymierzenia kary, powyższych wymagań nie spełnia.

Reasumując, przeprowadzone przez organ postępowanie nie zawiera pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego, a uzasadnienie orzeczenie nie odnosi się do wszystkich elementów sprawy, wskazując które dowody i argumenty organ wziął pod uwagę, a które pominął.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy orzekające organy orzekające powinny mieć na uwadze powyższe wskazania Sądu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego orzeczenia orzeczono na podstawie art. 152 wskazanej ustawy.