Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 485/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53 ust 4 pkt 2, art 53 ust 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi A. Z., I. Z. i Z. Z. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. S. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2013r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków działając na podstawie art. 89 ust. 2, art. 92 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), art. 53 ust. 4 pkt. 2 w związku z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej "u.p.z.p.") oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...].

Na powyższe postanowienie uzgadniające [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zażalenie złożyli: I. Z., A. Z. i Z. Z. wskazując, że nie wyrażają zgody na budowę na sąsiedniej działce.

Po zapoznaniu się z tym zażaleniem Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., działając na podstawie art. 89 pkt 1 i 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność powyższego zażalenia.

W uzasadnieniu postanowienia Minister stwierdził, że dla terenu planowanej inwestycji nie został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji ustalającej warunki zabudowy, którą wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków (art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., art. 7 ustawy o ochronie zabytków).

Jednocześnie Minister wskazał, że z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wynika, iż uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. jednak z tym zastrzeżeniem, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, przedmiotowa sprawa dotycząca ustalenia warunków zabudowy została wszczęta na wniosek inwestora E. D.

Minister wskazał, że prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające organu konserwatorskiego przysługiwało jedynie inwestorowi.

W związku z powyższym, stosownie do art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, co stosuje się również do zażaleń (art. 144 k.p.a.). Zdaniem Ministra, zażalenie w przedmiotowej sprawie na postanowienie organu konserwatorskiego wniosły podmioty niebędące inwestorem uzgadnianej inwestycji. Zatem organ odwoławczy stwierdził, że zażalenie zostało wniesione przez podmioty, które nie posiadały w tej sprawie legitymacji do jego złożenia, co wynika wprost z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Okoliczność ta stanowi podmiotową przesłankę do stwierdzenia niedopuszczalności złożenia przedmiotowego zażalenia.

Na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga: I. Z., A. Z. i Z. Z.

Skarżący podnieśli, że zaskarżone postanowienie jest niesprawiedliwe i rażąco narusza ich interes prawny i wnieśli o uchylenie tego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ naczelny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienia nie narusza prawa.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy więc dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające organu konserwatorskiego z dnia [...] września 2013 r.

W tym zakresie należy podnieść, że z dniem 17 lipca 2010 r. weszła w życie zmiana art. 53 u.p.z.p. Zmiany tej dokonano w art. 70 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2010 Nr 106, poz. 675). Od dnia 17 lipca 2010 r. art. 53 ust. 5 u.p.z.p. określa, że na postanowienia w przedmiocie uzgodnienia zażalenie przysługuje jedynie inwestorowi, tak więc orzekając na podstawie znowelizowanego cyt. przepisu Minister musiał uwzględnić jego treść.

Art. 53 ust. 5 u.p.z.p. (dotyczący decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Osoby, które wniosły zażalenie od postanowienia uzgodnieniowego nie były inwestorem przedmiotowej inwestycji, dlatego organ odwoławczy prawidłowo orzekł o niedopuszczalności zażalenia.

Sąd nie podziela stanowiska skarżących, że zostali pozbawieni prawa skarżenia postanowienia uzgodnieniowego. Po zmianie u.p.z.p. i wyeliminowaniu prawa do wnoszenia zażaleń przez inne strony niż inwestor, postanowienie uzgadniające może być skutecznie zaskarżone w odwołaniu od decyzji "głównej", czyli w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu Sąd orzekł mając na względzie art. 250 cyt. ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm)