Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1010/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody L. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 września 2013r., nr [...] Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia 30 lipca 2013r., (znak:[...]) o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi "A" Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "B" Numer "X" składającej się z wieży stalowej "M." o łącznej wysokości 54,55 m n.p.t., zespołu anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń sterujących wraz z przyłączem elektroenergetycznym kablowym enn zalicznikowym na działce nr ewid. 2461/4 w obrębie P. Z., jedn. ew. S.

W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji wydał decyzję odmowną w związku z niewykonaniem przez inwestora w zakreślonym terminie pkt 2 – 5 wydanego przez siebie wcześniej postanowienia z dnia 27 czerwca 2013r. Postanowieniem tym, na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego m.in. poprzez: określenie – w projekcie zagospodarowania terenu (w części rysunkowej) przyłącza elektroenergetycznego kablowego nn na działce nr 2461/4, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo budowlane (pkt 2); dołączenie projektu budowlanego tego przyłącza (4 egz. z kopiami uprawnień i zaświadczeniami projektantów o przynależności do izby inżynierów budownictwa wraz z oświadczeniami (pkt 3); określenia wielkości promieniowania elektromagnetycznego, jakie wystąpi na terenach sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w promieniu min. 150 m od planowanej lokalizacji inwestycji, w szczególności w budynkach mieszkalnych na działkach bezpośrednio sąsiadujących z projektowanym obiektem (działki nr ewid. 720/2, 2470, 709/4, 708/4) (pkt 4); dokonanie analizy porównawczej w odniesieniu do dopuszczalnych wartości promieniowania elektromagnetycznego w świetle obowiązujących unormowań prawnych i standardów (w tym rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, Dz.U. 192, poz.1883), w szczególności wykazania wzrostu wartości promieniowania elektromagnetycznego w stosunku do aktualnie występujących wartości (istniejąca stacja bazowa telefonii komórkowej na sąsiedniej działce nr 2461/5, wzajemne oddziaływanie obu obiektów), ze szczególnym uwzględnieniem udokumentowania wpływu na życie i zdrowie ludzi zamieszkujących budynki mieszkalne na działkach bezpośrednio sąsiadujących z planowaną lokalizacją obiektu (działki nr ewid. 720/2, 2470, 709/4, 708/4) i ew. pogorszenie standardu zamieszkania (pkt 5).

W odwołaniu inwestor podnosił, że organ bezpodstawnie wezwał go do złożenia projektu budowlanego przyłącza energetycznego, określenia w projekcie budowlanym wielkości promieniowania elektromagnetycznego jakie wystąpi na sąsiednich działkach oraz przedłożenia analizy porównawczej dopuszczalnych wartości promieniowania elektromagnetycznego.

Inwestor wyjaśnił, że przyłącze zostanie wykonane przez "C" S.A. zgodnie z załączonymi do projektu budowlanego warunkami przyłączenia z dnia 27 grudnia 2013r., natomiast pozostałe okoliczności organ powinien ustalić we własnym zakresie dokonując - na podstawie posiadanej dokumentacji, w szczególności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazał, że uzasadnione było zobowiązanie inwestora do przedstawienia projektu przyłącza energetycznego, ponieważ z decyzji lokalizacyjnej wynika, że inwestycja obejmuje - poza stalową wieżą (..) wraz z urządzeniami zasilającymi, sterującymi nadawczo – odbiorczymi zlokalizowanymi u jej podstawy oraz antenami sektorowymi i radiolinią zamontowanymi na wieży (pkt 1), także takie przyłącze (pkt 2), którego przedłożony projekt budowlany nie zawiera, a inwestor nie wykazał, by dokonał zgłoszenia budowy takiego przyłącza.

Słusznie również – zdaniem Wojewody L. – organ domagał się od inwestora analizy porównawczej w odniesieniu do dopuszczalnych wartości promieniowania elektromagnetycznego, obejmującej wykazanie wzrostu wartości promieniowania w związku z istniejącą na sąsiedniej działce stacją bazową telefonii komórkowej, gdyż w przedłożonym projekcie brak jest informacji na temat tej stacji oraz wskazania odległości, w jakiej się znajduje w stosunku do stacji projektowanej.

Ponadto Wojewoda L. odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, że w toku postępowania nie został stwierdzony – postanowieniem wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku – obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka "A" Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy odmowy wydania pozwolenia na budowę pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 33 i nast. Prawa budowlanego;

2) art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie za prawidłowe wezwanie skarżącej do dokonania uzupełnień wniosku w zakresie w jakim nie jest prowadzona inwestycja (wezwanie do załączenia projektu przyłącza energetycznego) w sytuacji, gdy do wniosku załączono warunki zasilania wydane przez właściwy zakład energetyczny, zaś dokumentacja projektowa była kompletna i zupełna, a w szczególności wskazywała w części elektrycznej, że "obiekt zasilany będzie zgodnie z WTP na podstawie odrębnego opracowania będącego w gestii RE Z. z projektowanego złącza kablowo – pomiarowego ZL 1 posadowionego w granicy działki nr 2461/4 (lokalizacja ustalona z projektantem Firmy [...]);

3) art. 29a ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. – Prawo energetyczne (Dz.U. 1997r., Nr 54, poz. 348 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie polegające na przerzuceniu na skarżącą obowiązku wykonania projektu budowlanego dotyczącego części instalacji elektrycznej wykonywanej przez "C" S.A., pomimo iż w aktach sprawy znajdują się wyjaśnienia i dokumenty potwierdzające powyższy sposób procedowania;

4) art. 59 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w zw. z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich nieprawidłowe zinterpretowanie oraz zastosowanie w sposób wybiórczy,

a także przepisów prawa procesowego tj. art. 6 kpa poprzez wydanie postanowienia z dnia 27 czerwca 2013r. na podstawie nieistniejącego przepisu § 7 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, art. 220 § 1 i 2 kpa poprzez uznanie, że organ I instancji nie był zobowiązany do podania podstawy prawnej żądań, a także art. art. 15, 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 kpa, poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania odwoławczego oraz art. 40 § 1 kpa poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji skarżącej, z pominięciem jej pełnomocnika.

Skarżąca - podobnie jak odwołaniu - zarzuciła bezpodstawne wezwanie jej do złożenia projektu budowlanego przyłącza energetycznego, określenia w projekcie budowlanym wielkości promieniowania elektromagnetycznego jakie wystąpi na sąsiednich działkach oraz przedłożenia analizy porównawczej dopuszczalnych wartości promieniowania elektromagnetycznego.

Ponownie wyjaśniła, że przyłącze energetyczne zostanie wykonane przez "C" S.A. zgodnie z załączonymi do projektu budowlanego warunkami przyłączenia z dnia 27 grudnia 2012r., natomiast skarżąca wykona jedynie wewnętrzną linię zasilającą z zacisków obejściowych złącza kablowego ZL 1 do zacisków zasilających tablicy TBSB umieszczonej w pobliżu szaf z urządzeniami – wskazała, że ta część w decyzji lokalizacyjnej była nazwana potocznie przyłączem - pkt 2.2 i 2.3 projektu elektrycznego – dlatego skarżąca dołączyła do projektu budowlanego dokumentację instalacji elektrycznej.

Skarżąca podniosła ponadto, że organ powinien samodzielnie ustalić zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko bez wzywania do przedłożenia analizy porównawczej i określenia wielkości promieniowania jakie wystąpi na działkach sąsiednich. Wskazała, że integralną częścią decyzji lokalizacyjnej jest jej załącznik graficzny, na podstawie którego organ może ustalić zasięg oddziaływania inwestycji. Ponadto skarżąca podniosła, że nie każde naruszenie prawa własności osób trzecich wywołane oddziaływaniem stacji telefonii komórkowej oznacza naruszenie ich interesu prawnego i nie każde uciążliwości wynikające z inwestycji ograniczają możliwość zabudowy i korzystania z działek sąsiednich. Skoro zatem inwestycja nie narusza obowiązujących przepisów, w szczególności nie wprowadza ograniczeń dla nieruchomości sąsiednich, jest zgodna z decyzją lokalizacyjną, a inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nie miał podstaw do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., zwanej dalej "ustawą"), zgodnie z którym – w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ prawidłowo uznał, że wobec niewykonania przez skarżącą Spółkę "A" Sp. z o.o. w W. postanowienia Starosty Z. z dnia 27 czerwca 2013r., wydanego na podstawie powołanego przepisu – należało wydać decyzję odmowną.

Wbrew zarzutom skargi, nałożone tym postanowieniem obowiązki były zasadne w świetle przepisów art. 35 ust. 1 ustawy oraz – wskazanego w tym postanowieniu § 8 ust. 2 pkt 7, § 8 ust. 3 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 11 d rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462, zwanego dalej rozporządzeniem).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz bada - zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – kompletność projektu budowlanego.

Organ prawidłowo stwierdził, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją Burmistrza S. z dnia 18 kwietnia 2012r. ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "A" [...]. Z punktu 3 c tej decyzji pt. "Ustalenia szczegółowe dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego" wynika, że zakres planowanej inwestycji obejmuje: stalową wieżę o wysokości 53,55 m wraz z urządzeniami zasilającymi, sterującymi nadawczo – odbiorczymi zlokalizowanymi u jej podstawy oraz anteny sektorowe i radiolinię zamontowane na wieży (pkt 1) oraz przyłącze energetyczne (pkt 2).

Z uwagi na to, że przedstawiony przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę projekt budowlany nie zawierał projektu przyłącza wskazanego w tej decyzji, prawidłowo organ nakazał inwestorowi złożenie takiego projektu.

Należy bowiem wskazać, że organ architektoniczno – budowlany jest związany ustaleniami decyzji lokalizacyjnej, co wynika z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. 2012r, poz. 647), który stanowi wprost, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie to oznacza, że organ architektoniczno – budowlany może udzielić pozwolenia wyłącznie na realizację inwestycji zgodnej w całości z inwestycją określoną w tej decyzji. Skoro zatem w decyzji lokalizacyjnej Burmistrza S. z dnia 18 kwietnia 2012r. jako przedmiot inwestycji wyraźnie wyodrębniono dwa obiekty – wieżę stalową oraz przyłącze energetyczne, to organ I instancji zasadnie zażądał od inwestora projektu takiego przyłącza, bowiem – wbrew zarzutom skargi - takim projektem nie są zawarte w części dotyczącej zasilania w energię elektryczną urządzenia nadawczo – odbiorcze Stacji Bazowej, rozwiązania techniczne dotyczące przyłączenia zasilania energią elektryczną. Dopóki zatem decyzja lokalizacyjna nie zostanie zmieniona, dopóty inwestor jest nią związany i może ubiegać się wyłącznie o zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego inwestycję zgodną z przedmiotem inwestycji określonej w tej decyzji. Wobec zatem wyraźnego wskazania w decyzji lokalizacyjnej Burmistrza S. z dnia 18 kwietnia 2012r. przyłącza energetycznego jako samodzielnego obiektu budowlanego, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 29 a ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. – Prawo energetyczne (Dz.U. 1997r., Nr 54, poz. 348 ze zm.). Wskazana w tych przepisach procedura, przewidująca, że budowę i rozbudowę odcinków sieci służących do przyłączenia instalacji należących do podmiotów ubiegających się o przyłączenie do sieci zapewnia przedsiębiorstwo energetyczne - miałaby ewentualnie zastosowanie tylko wówczas, gdyby wydana w niniejszej sprawie decyzja lokalizacyjna nie przewidywała budowy przyłącza energetycznego jako odrębnego obiektu.

Prawidłowo również organy wezwały inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez określenie wielkości promieniowania elektromagnetycznego, jakie wystąpi na terenach sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w promieniu min. 150 m od planowanej lokalizacji inwestycji, w szczególności w budynkach mieszkalnych na działkach bezpośrednio sąsiadujących z projektowanym obiektem (pkt 4) oraz dokonanie analizy porównawczej wskazującej ewentualny wzrost wartości promieniowania elektromagnetycznego w stosunku do aktualnie występujących wartości z uwzględnieniem istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej na sąsiedniej działce nr 2461/5.

W świetle bowiem powołanego art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – organ architektoniczno – budowlany bada także zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Wprawdzie w sprawie niniejszej nie było podstaw do żądania od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, bowiem w decyzji lokalizacyjnej (pkt 4 "Ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu") stwierdzono, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, a warunkami decyzji lokalizacyjnej – jak wyżej wskazano – organ architektoniczno – budowlany jest związany, to jednak uzasadnione było żądanie od inwestora określenia wielkości promieniowania elektromagnetycznego, jakie wystąpi na terenach sąsiedniej zabudowy oraz analizy porównawczej tego promieniowania, uwzględniającej istniejącą na działce nr ewid. 2461/5 stację bazową telefonii komórkowej. Z powołanego przepisu art. 35 ust. 1 ustawy wynika bowiem, że organ wydający pozwolenie na budowę, również w przypadku, gdy nie było konieczności wydania decyzji środowiskowej, ocenia zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. W tym celu organ, stwierdzając brak odpowiednich informacji pozwalających mu na prawidłową ocenę takiej zgodności, ma prawo zażądać od inwestora przedłożenia dokumentacji uzupełniającej, a taką bezspornie jest dokumentacja wskazana w pkt 4 i 5 postanowienia Burmistrza S. z dnia 27 czerwca 2013r. Podkreślić bowiem należy, że przedstawione przez inwestora w projekcie budowlanym analizy wpływu inwestycji na działki sąsiednie nie uwzględniają istniejącej na działce sąsiedniej stacji bazowej telefonii komórkowej. Konieczność wezwania do uzupełnienia powyższych informacji wynikała również – jak wskazał organ w tym postanowieniu - z przepisów § 8 ust. 2 pkt 7 i § 11 ust. 2 pkt 11 d rozporządzenia. Zgodnie z tymi przepisami, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać informację i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi (§ 8 ust. 2 pkt 7 – omyłkowo wskazany przez organ jako § 7 ust. 2 pkt 7, który nie istnieje). Ponadto projekt architektoniczno – budowlany powinien zawierać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, m.in. pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się (§ 11 ust. 2 pkt 11 d). Skoro analizy zawarte w dokumentacji projektowej we wskazanym w tych przepisach zakresie nie uwzględniały istniejącej na sąsiedniej działce bazy telefonii komórkowej, to organ zasadnie wezwał inwestora do uzupełnienia tej dokumentacji.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że postanowienie zobowiązujące inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości miało oparcie w przepisach prawa, a z uwagi na niewykonanie nałożonych obowiązków, organ zasadnie wydał decyzję odmowną. W tej sytuacji nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 59 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy, bowiem wobec nieusunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją lokalizacyjną i wobec braku pełnych informacji umożliwiających ocenę zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska – organ nie mógł zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę.

Ponadto należy wskazać, że przedłożony projekt budowlany przewiduje budowę wieży stalowej o wysokości 54,55 m (k. 7), podczas gdy decyzja lokalizacyjna przewiduje możliwość budowy wieży o wysokości 53,55 m, co również jest niezgodnością projektu budowlanego z warunkami decyzji lokalizacyjnej, uzasadniającą odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art. 15, 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3, 220 § 1 i 2 kpa) stwierdzić należy, że są one niezasadne. Organy obu instancji podjęły niezbędne czynności zmierzające do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a ich decyzje oraz - podlegające wraz z nimi kontroli Sądu postanowienie z dnia 27 czerwca 2013r. - zawierają zarówno podstawy prawne rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia, wyjaśniające konieczność nałożenia na skarżącą obowiązku usunięcia stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości. Wbrew zarzutom skargi, decyzje organów obu instancji zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej, a w tej sytuacji doręczenie ich także bezpośrednio skarżącej nie stanowi wady postępowania – nie zachodzi zatem naruszenie art. 40 § 1 kpa. (k. 24 i 61 akt II instancji, k. 112 i 146 akt I instancji).

Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.