Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2216/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 245, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 1 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki w podatku od towarów i usług postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie -


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III wzywające do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, A. P. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że uiszczenie wpisu wiąże się z uzasadnionymi problemami. Podniósł, iż nie posiada środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na ten cel. W złożonym oświadczeniu Wnioskodawca wskazał, iż nie posiada żadnego majątku. Gospodarstwo domowe prowadzi z żoną. Nie osiąga żadnego dochodu.

Pismem z 7 stycznia 2010 r. Referendarz sądowy wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, poprzez wskazanie jego zakresu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Ponadto, z uwagi na fakt, iż oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Wnioskodawcy, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.), Skarżący został wezwany - w terminie 7 dni - do: wskazania i udokumentowania wszystkich źródeł utrzymania skarżącego oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (np. wynagrodzenie za pracę, dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, zasiłki, inne świadczenia), nadesłania zaświadczenia o ewentualnym posiadaniu statusu osoby bezrobotnej, nadesłanie zaświadczenia o zarobkach żony, ewentualnie zaświadczenia o pozostawaniu przez nią bez zatrudnienia, nadesłania wyciągów z rachunków bankowych skarżącego i jego żony za ostatnie trzy miesiące, wskazania wysokości miesięcznych wydatków składających się na bieżące utrzymanie skarżącego oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym (zestawienie miesięcznych dochodów i wydatków rodziny).

Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone 13 stycznia 2010 r.

Do dnia dzisiejszego Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Referendarza sądowego.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 P.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż co prawda w formularzu PPF Skarżący nie wypełnił rubryki 4, w której wskazuje się zakres wniosku, jak również nie odpowiedział na wezwanie z 7 stycznia 2010 r., jednakże w tym zakresie Referendarz sądowy postanowił nie wyciągać wobec Skarżącego negatywnych konsekwencji, poprzez postawienie wniosku bez rozpoznania. Referendarz sądowy przyjął, że skoro w pkt 5 formularza Wnioskodawca wskazał na zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, to należy przyjąć, iż wnosił on o przyznanie prawa pomocy właśnie w tym zakresie. Poza tym nawet jeśliby żądaniem tym Skarżący objął także ustanowienie zawodowego pełnomocnika, to i tak uczynienie zadość temu żądaniu nie byłoby możliwe. Ustanowienie w ramach prawa pomocy pełnomocnika jest bowiem dopuszczalne jedynie wtedy, gdy strona nie zatrudnia takiego pełnomocnika lub nie pozostaje z nim w innym stosunku prawnym, o czym stanowi art. 246 § 3 P.p.s.a. Taka zaś sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.

W konsekwencji przyjąć należy, iż Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy

w zakresie zwolnienia od wpisu sadowego tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej

w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04).

Ustosunkowując się do powyższego trzeba jeszcze raz podkreślić, że to na Wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.

Wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia Skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej Skarżącego, Referendarz sądowy, w oparciu o przepis art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku Skarżący nie wywiązał się.

Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, iż sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05) prezentowany jest bowiem pogląd, iż o ile nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego strony, w przypadku gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postępowania, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uznać należy za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż nie zachodzą przesłanki

do zastosowania wobec Skarżącego instytucji prawa pomocy.

Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.