Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 378/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 17  ust. 1, art. 17 ust. 5 pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny - Drożdżejko Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 20 grudnia 2022 r., nr SKO.NP/4115/401/2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 6 września 2022 r. skarżąca M. G. (dalej "skarżąca") złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem A. G., legitymującym się orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. z 18 grudnia 2019 r. zaliczającym ww. do znacznego stopnia niepełnosprawności ze stwierdzeniem, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od sierpnia 2016 r.

Decyzją Prezydenta Miasta Tarnowa z 21 września 2022 r., znak: [...] odmówiono skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pomocowy wskazał, że w przedmiotowym wypadku nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ z orzeczenia nie wynika, że niepełnosprawność męża skarżącej powstała do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W dalszej kolejności organ wskazał, że skarżąca od 1 września 2015 r. do 28 lipca 2021 r. pracowała, a w okresie od 1 lipca 2021 r. jest uprawniona do świadczenia emerytalno-rentowego. Z kolei mąż skarżącej jest osobą niepełnosprawną od 2016 roku, a zatem w ocenie organu nie istnieje bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką. Zwrócono też uwagę, że czynności wykonywane przez skarżącą w ramach opieki należą w dużej mierze do codziennych czynności wykonywanych również przez osoby pracujące zawodowo i nie wymagają całodobowej dyspozycyjności osoby sprawującej opiekę. Dodatkowo stwierdzono, że w sprawie nie istnieją okoliczności pozwalające na zwolnienie pozostałych członków rodziny z obowiązku zapewnienia przez nich opieki niepełnosprawnemu ojcu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych przez jego zastosowanie bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r. sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;

art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, iż w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo - skutkowy między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną;

art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, iż fakt pozostawania osoby niepełnosprawnej w związku małżeńskim z osobą nie legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, podczas gdy osobą tą jest skarżąca, uniemożliwia przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;

art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez poprzestanie na literalnej wykładni tego przepisu i uznanie, iż uprawnienie strony do emerytury uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z 20 grudnia 2022 r., nr SKO.NP/4115/401/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności stwierdzono, że w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13.

Mimo tego uchybienia organu pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu albowiem w sprawie nie zaistniał związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem.

Odnośnie posiadanego przez skarżącą prawa do emerytury organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że istnieje możliwość dokonania wyboru przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem zawieszenia prawa do emerytury. Niemniej jednak przed wezwaniem skarżącej o przedłożenie decyzji o wstrzymaniu świadczenia emerytalnego konieczne jest ustalenie czy w sprawie spełnione są pozostałe przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Odnośnie istnienia ww. związku przyczynowego wskazano, że sprawowana opieka nad mężem polega na pomocy w utrzymywaniu higieny osobistej, dbaniu o czystość, robieniu zakupów, przygotowywaniu i podawaniu posiłków, opłacaniu rachunków, realizacji recept, towarzyszeniu podczas wizyt lekarskich oraz rehabilitacji, sprzątaniu domu, załatwianiu spraw urzędowych, asekuracji przy przemieszczaniu się, składaniu ubrań, strzyżeniu włosów, obcinaniu paznokci, ścieleniu łóżka, podawaniu leków o wyznaczonych godzinach. Dodatkowo w opiece pomaga syn, który odwiedza rodziców średnio raz w tygodniu (jeżeli wymaga tego sytuacja przyjeżdża częściej). Pomaga w transporcie do szpitala i w razie konieczności w czynnościach dnia codziennego np. robienie zakupów.

Organ odwoławczy uznał, że czynności opiekuńcze wykonywane przez skarżącą wobec niepełnosprawnego męża mają charakter typowych czynności codziennych. Stwierdzono więc, że w sprawie nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo jej niepodejmowaniem przez skarżącą, a koniecznością sprawowania stałej opieki nad mężem. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała w dostateczny sposób, że zakres sprawowanej opieki nad mężem uniemożliwia jej w sposób zupełny podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Czynności skarżącej związane z opieką nad mężem pomimo jego niepełnosprawności nie są czynnościami oznaczającymi stałą lub długotrwałą opiekę innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Dodano też, że na dzieciach męża skarżącej również ciąży obowiązek alimentacyjny względem ojca, wynikający wprost z treści art. 129 § 1 Kodeksu rodzinnego.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;

- rażącą obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że skarżąca zalicza się do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, będącą jednocześnie opiekunem faktycznie osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, iż zstępni skarżącej mogą partycypować w opiece nad niepełnosprawnym ojcem, podczas, gdy funkcjonalna wykładania ww. przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.) dalej także jako: "u.ś.r.".

Zgodnie treścią art. 17 ust. 1 cyt. ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (art. 17 ust. 1b).

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone min. prawo do emerytury. Natomiast w art. 27 ust. 5 u.ś.r. uregulowano zagadnienie zbiegu praw do świadczeń. Zgodnie z jego treścią w przypadku zbiegu uprawnień do: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Wskazać trzeba, że w orzecznictwie wielokrotnie analizowano kwestię, czy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną może być uwzględniony, gdy strona posiada prawo do świadczenia emerytalnego, o którym jest mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. W wyroku z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż nie sposób znaleźć przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w sytuacji gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne. Pozbawienie w całości świadczenia pielęgnacyjnego opiekuna otrzymującego świadczenie niższe nie znajduje uzasadnienia w dyrektywach wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej i narusza m.in. konstytucyjną zasadę równości, przy czym zgodnie z wyrażoną w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasadą bezpośredniego stosowania jej przepisów, rzeczą organów władzy publicznej jest dokonywanie prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Zatem w sytuacji zbiegu uprawnienia świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniem emerytalnym, organ administracji powinien podjąć takie działania, aby osoba uprawniona do różnych świadczeń nie została pozbawiona realnej możliwości wyboru świadczenia, skoro może jej przysługiwać tylko jedno z nich.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Sąd zauważa, że słuszne jest stanowisko Kolegium, zgodnie z którym, w obecnej sytuacji prawnej nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. W wyroku tym wskazano bowiem, że art. 17 ust. 1b cyt. ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Tym samym w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 cyt. ustawy, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. W odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego trzeba dokonywać zatem z pominięciem tego kryterium.

Wobec powyższego, Kolegium prawidłowo uznało, że moment powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wobec czego brak było podstaw do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego tylko z tego powodu, że nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1b cyt. ustawy.

Słusznie również przyjął organ odwoławczy, że okoliczność, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury nie pozbawia jej możliwości ubiegania się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd aktualnie dominujący w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1160/21; z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1648/21; z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1020/21 i z dnia 10 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 433/21), że wnioskodawca, który spełnia pozostałe przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, lecz pobiera emeryturę lub rentę powinien mieć prawo wyboru jednego z tych świadczeń, to znaczy - albo świadczenia pielęgnacyjnego albo świadczenia emerytalno-rentowego, poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. W przypadku bowiem zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę przysługiwania jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja zawarta jest w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Wybór ten strona może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 504 ze zm.), prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty.

Sąd podziela też stanowisko organu odwoławczego, że mimo błędnego stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie dwóch ww. aspektów, decyzję należało utrzymać w mocy z uwagi na nie zaistnienie przesłanki w postaci związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją lub nie podejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem.

Sąd wskazuje, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. System świadczeń rodzinnych został bowiem tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Jednak wówczas wnioskujący musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni i ścisły związek przyczynowo skutkowy (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19). Opieka ta powinna być zatem w takim stopniu absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla podopiecznego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 51/21).

W ocenie Sądu zakres sprawowanej przez skarżącą opieki w zestawieniu ze stanem zdrowia męża wskazuje, że nie odpowiadała ona przesłankom wymienionym w art. 17 u.ś.r. uprawniającym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt sprawy wynika, że mąż skarżącej zmaga się z chorobą serca i naczyń krwionośnych w przebiegu miażdżycy, ma nadciśnienie tętnicze, przebyty zawał serca, leczenie hypotermią, przebyta śpiączka farmakologiczna, encefalopatia niedokrwienna, cukrzyca i padaczka. W większości porusza się przy asekuracji innej osoby, ma zaburzenia chodu i równowagi. Potrafi jeść posiłki samodzielnie, nie potrafi posługiwać się nożem, potrzebuje asekuracji podczas przemieszczania się przy pokonywaniu odległości dłuższych niż 50 m. Wymaga pomocy przy korzystaniu z toalety, szczególnie podczas kąpieli. Wymaga przypomnienia o umyciu zębów i goleniu się, wymaga też pomocy przy ubieraniu i rozbieraniu. Sporadycznie zdarza mu się nietrzymanie moczu natomiast kontroluje oddawanie stolca. Skarżąca sprawując opiekę nad mężem pomaga mu w utrzymywaniu higieny osobistej, dba o czystość, robi zakupy, przygotowuje i podaje posiłki, opłaca rachunki, realizuje recepty, towarzyszy podczas wizyt lekarskich oraz rehabilitacji, sprząta dom, załatwia sprawy urzędowe, asekuruje przy przemieszczaniu się, składa ubrania, strzyże włosy, obcinana paznokcie, ścieli łóżko, podaje leki o wyznaczonych godzinach.

W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje, że mąż skarżącej niewątpliwie jest osobą z wieloma schorzeniami i wymagającą wsparcia, ale jednak nie jest osobą obłożnie chorą, pampersowaną, czy bez kontaktu, tudzież z objawami wymagającymi stałej obecności opiekuna. Z wywiadu środowiskowego wynika, że wykazuje samodzielność w spożywaniu posiłków i przemieszczaniu się na niewielkich odległościach. Z epikryzy karty informacyjnej leczenia szpitalnego z 25 marca 2022 r. wynika, że porusza się w obrębie miejsca zamieszkania samodzielnie, w samoobsłudze większość czynności wykonuje samodzielnie. Ma kłopoty z pamięcią ale orientacja co do własnej osoby i miejsca zachowana i jest w kontakcie logicznym dobrym. Opieka sprawowana przez skarżącą, nie ma więc takiego charakteru, żeby zmuszała ją do definitywnej rezygnacji z jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Nie sposób przyjąć, aby takie czynności jak: pomoc w ubieraniu, sprzątanie, gotowanie, wyjazdy do lekarzy, wykupywanie leków i pomoc w ich zażywaniu mogły być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej. Również pomoc w czynnościach higienicznych jest wykonywana zwykle w określonych porach dnia lub raz na jakiś czas, a zatem i ta czynność nie ma charakteru ciągłego. Są to typowe czynności dnia codziennego, które mogą być wykonywane przez osoby na co dzień pracujące zawodowo i wykonujące je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu, mające pod opieką niepełnosprawnych członków rodziny. Ponadto rodzaj i charakter tych czynności mieści się w zakresie prawidłowych relacji rodzinnych jakie występują pomiędzy małżonkami zobowiązanymi do udzielania sobie wzajemnego wsparcia. Organy ustaliły też, że jedno z dorosłych dzieci regularnie odwiedza ojca i świadczy pomoc w opiece.

Sąd wziął również pod uwagę, że maż skarżącej ma stwierdzony znaczny stopień niepełnosprawności od 2016 r. Skarżąca pracowała do 28 lipca 2021 r. pracowała, a od 1 lipca 2021 r. jest uprawniona do świadczenia emerytalnego. Wynika z powyższego, że wykonywanie przez stronę pracy nie kolidowało do tej pory ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym od 2016 r. mężem, natomiast z akt sprawy nie wynika (skarżąca też tego nie podnosiła) aby na moment składania wniosku nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia męża. Z wypisu ze Szpitala Specjalistycznego w T., Oddział Rehabilitacji Ogólnej i Kardiologicznej z 25 marca 2022 r. wynika, że uzyskano poprawę wydolności ogólnej organizmu męża skarżącej, wzrost tolerancji wysiłku, wzmocnienie siły mięśniowej, wskazano też, że pokonuje większe odległości bez odpoczynku.

Jeśli chodzi o zarzucane w skardze oddalenie wniosku skarżącej z uwagi na fakt, że zstępni skarżącej mogą partycypować w opiece nad niepełnosprawnym ojcem Sąd zauważa, że obowiązek alimentacyjny skarżącej względem męża wyprzedza obowiązek dzieci (art. 130 k.r. i o.) zatem okoliczność udziału dzieci w opiece nad ojcem nie mogła mieć istotnego znaczenia w sprawie. Sąd zauważa, że kwestia udziału w opiece dzieci męża skarżącej nie była przyjęta przez organy jako okoliczność rozstrzygająca. Zasadniczą podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowiło natomiast prawidłowe ustalenie, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nie odpowiada charakterowi opieki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Z tych powodów omawiany zarzut nie mógł doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która w ocenie Sądu w całości odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.