Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1975/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a i c,  art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju oddalono skargę z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz M.S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto L. (miasto na prawach powiatu) prawa własności nieruchomości, położonej w L. przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o powierzchni [...] m2.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda rozpatrując złożony wniosek w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto L. prawa własności przedmiotowej nieruchomości.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, M. S. złożyła odwołanie. Po jego rozpatrzeniu Minister stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i wyjaśnił, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie powołanego przepisu nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, była zajęta pod drogę publiczną i pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Niewystąpienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości na podstawie tego przepisu.

Z akt sprawy wynika, że właścicielami przedmiotowej nieruchomości, oznaczonej jako działki nr [...], nr [...] i nr [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. byli I. J. i M. S. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] maja 2009 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po M. S., zmarłej w dniu [...] maja 2001 r., właścicielami nieruchomości są M. S., U. S., H. W., P. S. i I. J. Bezspornym jest zatem w ocenie organu II instancji fakt, że przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca działki nr [...], nr [...] i nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego.

Uchwałą Rady Narodowej Miasta L. z dnia [...] stycznia 1990 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 1990 r. Nr [...], poz. [...]) ulica [...] w L. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ul. [...] od dnia 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną. Natomiast ul. [...] nie została objęta powyższą uchwałą Rady Narodowej. W piśmie Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] kwietnia 2005 r. wskazano, że ul. [...] jest drogą niepubliczną. Również w zaświadczeniu Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazano, że działki nr [...] i nr [...] nie stanowiły drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Minister wyjaśnił, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych (według stanu prawnego obowiązującego w dniu 31 grudnia 1998 r.) jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

W aktach sprawy znajduje się opracowanie geodezyjne z dnia [...] października 2017 r., sporządzone przez geodetę uprawnionego, w którym wskazano, że działki nr [...], [...] oraz [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie były zajęte pod drogę publiczną. W ocenie organu II instancji powyższy dokument jest wiarygodny, bowiem został sporządzony przez uprawnionego geodetę, posiadającego wiadomości specjalne z zakresu geodezji i wykonującego zawód zaufania publicznego. W tej sytuacji Minister uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że działki nr [...], [...] i [...] były zajęte w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Dlatego nie można stwierdzić, że została spełniona przesłanka zajętości nieruchomości pod drogę publiczną zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. S. W jej uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

I - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, czyli:

- art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie oceny materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie w sposób niezupełny i z pominięciem postanowień uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta L. z dnia [...] stycznia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...], w której ul. [...] w L. (działka nr [...]) jednoznacznie została zakwalifikowana jako droga lokalna miejska i błędne przyjęcie, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie potwierdza, że działka nr [...] była zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie oceny materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie w sposób niezupełny, powierzchowny i subiektywny, co wyraża się w poczynieniu przez Ministra ustaleń faktycznych wyłącznie w oparciu o opracowanie geodezyjne z dnia [...] października 2017 r. sporządzone przez uprawnionego geodetę, podczas gdy już z treści opinii wynika, że opierała się ona w głównej mierze na dokumentach archiwalnych sporządzonych przez Zarząd Dróg i Transportu dnia [...] stycznia 2016 r. i dnia [...] lipca 2017 r., zaś pomijała stan ujawniony w ewidencji gruntów, gdzie jednoznacznie wskazano, że wszystkie przedmiotowe nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowały się we władaniu Urzędu Miasta, a obecnie są we władaniu Zarządu Dróg i Transportu jako drogi publiczne. Tym samym organ administracji przyjął konkluzje operatu geodezyjnego za własne, bez weryfikacji zawartych w nim informacji i przeprowadzenia w tym zakresie odpowiedniego postępowania dowodowego,

- art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 85 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zgromadzenie materiału dowodowego w sposób niezupełny, co wynikało z zaniechania przeprowadzenia oględzin nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem, pomimo istnienia potrzeby ustalenia stanu zagospodarowania i sposobu korzystania z nieruchomości, a także sprawowania władztwa nad nieruchomością przez Miasto oraz

2 – przepisów prawa materialnego, czyli art. 73 ust. 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z dnia 13 października 1998 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Ministra, że przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną nie została spełniona, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy spełniono wszystkie przesłanki wskazane w tym przepisie.

W uzasadnieniu złożonej skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. W szczególności podkreśliła, że w ramach wykonywania władztwa publicznego przez Miasto na przedmiotowych nieruchomościach były realizowane prace związane z utrzymaniem drogi, jej konserwacjami, odśnieżaniem, oświetleniem ulicy. Wykonane zostało oświetlenie, które stanowiło realizację zadań własnych zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (także w wersji obowiązującej w 1998 r.), polegających na zaopatrzeniu w energię elektryczną członków wspólnoty samorządowej. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad tą nieruchomością. Obecnie działki bezpośrednio przylegające do ulicy [...], jak i [...] są zabudowane, a ich właściciele wykorzystują je jako dojazd do dróg publicznych. Działki te są użytkowane i przeznaczone do ruchu drogowego jako drogi publiczne i w takim też celu są wykorzystywane. Cały obszar spornych działek znajdował się w obrębie pasa drogowego ulic [...] i [...].

W tej sytuacji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.).

Zgodnie z tą regulacją prawną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne, niestanowiącymi ich własności. Powołany art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 513/00).

Jak wynika z akt sprawy, jedyną niesporną okolicznością w rozpatrywanej sprawie wydaje się fakt, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Okoliczność tę organy ustaliły, jak wynika z treści uzasadnień wydanych decyzji, na podstawie aktualnych zapisów ewidencji gruntów. Jak ustalił bowiem organ I instancji, w Sądzie Rejonowym Wydziale Ksiąg Wieczystych nie jest obecnie prowadzona księga wieczysta dla przedmiotowej nieruchomości, a dawna księga wieczysta rep. hip. [...] została zamknięta w dniu [...] stycznia 2016 r. Jednakże zwrócić należy uwagę, że ze znajdujących się w aktach sprawy archiwalnych wypisów z rejestru gruntów sporządzonych według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. wynika, że przedmiotowe działki oznaczone jako działki nr [...], [...] (ul. [...]) i [...] (ul. [...]) w tej dacie stanowiły własność Skarbu Państwa (a nie osób fizycznych), a podmiotem władającym był Urząd Miasta (obecnie Zarząd Dróg i Transportu). Wszystkie 3 działki zostały sklasyfikowane jako drogi.

Okoliczność, że przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998 r. nie były zajęte pod drogi publiczne, organy obu instancji ustaliły, jak wynika z uzasadnień wydanych decyzji, opierając się o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, takie jak:

- pismo Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] kwietnia 2005 r., w którym wskazano, że ul. [...] jest drogą niepubliczną,

- zaświadczenie Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] oraz pismo z dnia [...] lipca 2017 r., w których wskazano m.in., że działki nr [...] i nr [...] nie stanowiły drogi publicznej, oraz

- opracowanie geodezyjne z dnia [...] października 2017 r. sporządzone przez uprawnionego geodetę, w którym geodeta stwierdził, że działki nr [...], nr [...] oraz nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie były zajęte pod drogę publiczną.

Zwrócić przy tym należy uwagę, że załączone akt sprawy pismo i zaświadczenie Zarządu Dróg i Transportu nie może być uznane za wystarczający dowód w sprawie, skoro nie zostały poparte innymi dowodami. Oświadczenia zawarte w tych pismach nie odwołują się bowiem do wiedzy osoby pod nim podpisanej. Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania ujawniono dokumenty świadczące o tym, że przedmiotowe działki na dzień 31 grudnia 1998 r. nie były drogami publicznym, to powinny być one przedstawione organowi i stanowić podstawę orzekania. Zwrócić należy uwagę, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 13/13 instytucja oświadczenia z art. 75 § 2 kpa zasadniczo nie jest przeznaczona do dokonywania ustaleń w zakresie okoliczności, które są sporne między stronami postępowania administracyjnego (jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). W żadnym zaś razie oświadczenie takie nie może korzystać z pierwszeństwa przy ustalaniu stanu faktycznego. Oświadczenie o jakim mowa w art. 75 § 2 kpa może być w postępowaniu administracyjnym traktowane jako dowód, jednakże musi on podlegać ocenie z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego oraz sprzecznych interesów stron postępowania.

Jako postawę swoich ustaleń organy wskazały m.in. na opracowanie uprawnionego geodety. Jednakże z treści tego opracowania wynika, że zostało ono wykonane przede wszystkim w celu "przeprowadzenia badania hipotecznego księgi wieczystej rep. hip [...] w celu ustalenia, do jakiej księgi wieczystej zostały przeniesione nieruchomości objęte w/w księgą wobec zniszczenia tomu IV". Kwestii tej geodeta poświęcił 5 z 6 stron swojego opracowania. Jedynie dodatkowym przedmiotem opracowania było wskazanie "które działki są zajęte pod drogi publiczne oraz kto jest właścicielem obecnie i w dniu 31 grudnia 1998 r." Spornej kwestii geodeta poświęcił jedynie jedno zdanie znajdującej się na ostatniej stronie opracowania, z którego wynika, że przedmiotowe działki "nie były zajęte pod drogę publiczną". Zwrócić przy tym należy uwagę, że jak wynika z punktu III opracowania zatytułowanego "Analiza dokumentów archiwalnych", wniosek taki w zakresie spornej nieruchomości geodeta oparł jedynie na wymienionych wyżej piśmie Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] lipca 2017 r. i zaświadczeniu Zastępcy Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], czyli dokumentach pochodzących od zarządcy drogi, tj. Zarządu Dróg i Transportu będącego jednostką organizacyjną Miasta L. Są to przy tym te same dokumenty, które były podstawą orzekania przez organy. Trudno zatem uznać, aby opracowanie geodety wnosiło jakąś dodatkową, specjalistyczną wiedzę w zakresie ustalenia, czy przedmiotowe działki były zajęte w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogi publiczne.

Z treści skargi oraz pism skarżącej znajdujących się w aktach sprawy, w tym z treści odwołania złożonego do Ministra wynika, że skarżąca konsekwentnie podważa prawidłowość i zgodność ze stanem faktycznym ustaleń organów obu instancji. Z analizy akt sprawy wynika, że organy nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego i poprzestały wyłącznie na przyjęciu jako własnych ustaleń z wykonanego opracowania geodezyjnego i treści pism Zarządu Dróg i Transportu. Czyniąc w ten sposób organy naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego dotyczące wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec istniejących sprzeczności między opracowaniem geodety i stanowiskiem organów a stanowiskiem i wyjaśnieniami skarżącej oraz treścią omówionych wyżej dokumentów, organy winny były co najmniej podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia, z czego te rozbieżności wynikły i które stanowisko znajduje odpowiednie potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Przypomnieć zatem należy, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego, istotnego w sprawie. Art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dlatego też zbadanie podniesionych wątpliwości było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości wszczęcia i przeprowadzenia kwestionowanego postępowania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organy dwukrotnie rozpatrując sprawę, nie wyjaśnił jej dokładnie, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, w aktach sprawy znajduje się uchwała Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1990 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 1990 r. Nr [...], poz. [...]), z której wynika, że ul. [...] w L. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ul. [...] od dnia 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną, czyli drogą publiczną. Publiczny charakter działki nr [...] (ul. [...]) potwierdza także w piśmie z dnia [...] kwietnia 2005 r., znajdującym się w aktach sprawy, sam Zarząd Dróg i Transportu. W uzasadnieniach wydanych decyzji organy nie odniosły się do tych dowodów.

Oznacza to, że zapadłe w sprawie decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał również, że w rozpatrywanej sprawie nie poczyniono wszystkich niezbędnych ustaleń odnośnie występowania przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, czym naruszono ten przepis w sposób mający wpływ na sposób rozpatrzenia sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę, mając na względzie ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku, organy ustalą bezspornie, czy i które z przedmiotowych działek zajęte były pod drogi publiczne. Dokumenty źródłowe i oparte na nich ustalenia dotyczące kwestii władania przedmiotowymi działkami mogą mieć w rozpatrywanej sprawie znaczenie jedynie w przypadku ustalenia, że przynajmniej niektóre z działek były w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte pod drogi publiczne. Również wyłącznie w zakresie działek zajętych pod drogi publiczne konieczne jest wyjaśnienie sprawy wątpliwości dotyczących niespójności w zapisach archiwalnych i aktualnych rejestru gruntów. Ewentualny wniosek, że w rozpatrywanej sprawie ma jednak zastosowanie regulacja prawna wynikająca z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.- Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną musi być bowiem poprzedzony bezspornym ustaleniem, że przed dniem 31 grudnia 1998 r. Skarb Państwa nie stał się właścicielem spornych działek. Organy winny przeanalizować ponownie całość zgromadzonego materiału dowodowego i ustalić, czy na jego podstawie są w stanie ocenić zaistnienie wszystkich przesłanek wynikających z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w stosunku do działek stanowiących przedmiot postępowania. W uzasadnieniu zajętego ponownie stanowiska organy, w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa, muszą ocenić znaczenie i wiarygodność wszystkich zebranych dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyjaśnić, dlaczego dał im wiarę lub odmówił wiarygodności.

Podkreślić przy tym należy, że przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie zawierają żadnych ograniczeń dowodowych, więc zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zdaniem Sądu w sytuacji sporu, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, kiedy strona postępowania twierdzi, że przedmiotowa działka była częścią pasa drogowego ulicy i znajdowała się we władaniu jednostki samorządu terytorialnego, a złożone dokumenty nie zostały jednoznacznie potwierdzone przez żadne inne dowody zebrane w sprawie, organ winien bardzo starannie wyjaśnić, dlaczego nie przeprowadził dalszego postępowania wyjaśniającego, nie dał wiary twierdzeniom strony, a dał wiarę twierdzeniom strony przeciwnej, mając na względzie, że na mocy art. 73 ust. 4 powołanej ustawy uprawnienie do złożenia wniosku o odszkodowanie należne za odjęcie prawa własności nieruchomości, o którym mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, wygasło z dniem 31 grudnia 2005 r. Bez zatem dokładnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wnikliwej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów nie jest możliwe ustalenie, czy dowody, na które powołuje się wnioskodawca, są wiarygodnymi dowodami, czy też ich moc dowodowa może być zakwestionowana wobec ustaleń dokonanych w oparciu o inne, zgromadzone w sprawie dowody.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.