Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2016/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 oraz ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z [...] maja 2019 r. nr [...] o odmowie wydania L.P. pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego.

W uzasadnieniu organ podał, że L. P. wnioskiem z [...] grudnia 2018 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o wydanie pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego w liczbie siedmiu egzemplarzy. Wnioskodawca podał, że posiada ważną przyczynę jej posiadania – uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, tj. legitymację prowadzącego strzelanie nr [...] wydaną przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (PZSS) [...] listopada 2018 r. oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (CEIDG). Do wniosku załączył także uwierzytelnione dokumenty, tj. patent strzelecki nr [...] i licencję PZSS nr [...], potwierdzającą uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa oraz orzeczenia: lekarskie nr [...] z [...] października 2018 r. i psychologiczne nr [...] z [...] września 2018 r. stwierdzające, że może dysponować bronią. Dodał, że aktywnie uprawia sport strzelecki i zamierza rozszerzyć działalność gospodarczą, którą prowadzi, o szkolenia strzeleckie celem propagacji tego sportu, jak również jako ofertę dla firm i ich pracowników. W przyszłości zamierza też nabywać kolejne egzemplarze broni. Podkreślił, że na podstawie licencji zawodniczej PZSS, jest zwolniony z egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią.

W toku postępowania organ Policji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego z [...] stycznia 2019 r., że wnioskodawca w nim nie figuruje oraz pozytywną opinię z KPP w [...] z [...] stycznia 2019 r., jak również aktualną na 2019 r. licencję PZSS.

Pismem z [...] marca 2019 r. organ Policji wezwał L. P., w terminie 7 dni, do przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, wskazując, że legitymacja prowadzącego strzelanie wydana przez PZSS, którą przedłożył, nie potwierdza posiadanych uprawnień.

W odpowiedzi wnioskodawca poinformował, że żądanie jest bezzasadne, wszystkie bowiem wymagane dokumenty potwierdzające kwalifikacje zostały złożone.

L. P. [...] marca 2019 r. skorzystał z przysługującego mu prawa wynikającego z art. 10 K.p.a. i dodatkowo przesłał dyplom instruktora strzelectwa, który sam sobie wydał, jako właściciel podmiotu gospodarczego. Oświadczył, że wymaganie od niego dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim go nie dotyczy. Nie zamierza bowiem "prowadzić zorganizowanych zajęć ani w związku sportowym, ani też w klubie sportowym uczestniczącym we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy". Natomiast [...] marca 2019 r. wnioskodawca złożył do organu pismo, w którym zażądał podania podstawy prawnej, że przedłożone przez niego dokumenty, nie wyczerpują wymogów ustawy o broni i amunicji. Wniósł również o ustosunkowanie się do kopii przykładowej decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2017 r. Ponadto [...] kwietnia 2019 r. przesłał zaświadczenie o uzyskaniu tytułu instruktora strzelectwa, który sam sobie nadał, jako właściciel podmiotu gospodarczego.

Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] odmówił L. P.wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego, wskazując, że legitymacja "Prowadzącego strzelanie" wydana przez PZSS, jak też nadany przez niego samego sobie tytuł "Instruktora Strzelectwa" nie są dokumentami, które potwierdzałyby uzyskanie przez niego uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

Od powyższej decyzji L. P. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie i wydanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. Podał, że w toku postępowania wykazał spełnienie warunków niezbędnych do uzyskania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. Mimo to, organ uporczywie domagał się przedstawienia legitymacji instruktora sportu konsekwentnie ignorując wezwania do podania konkretnej podstawy prawnej. Podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji naruszył Konstytucję RP, ustawę z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów oraz ustawę z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

Komendant Główny Policji pismem z [...] czerwca 2019 r. zwrócił się do wnioskodawcy o przesłanie oryginałów przedłożonych przez niego dokumentów w postaci dyplomu oraz zaświadczenia.

W odpowiedzi na wezwanie organu L. P. nadesłał oryginał dyplomu o odbyciu kursu, zaświadczenie o jego ukończenia, jak również legitymację Prowadzącego strzelanie.

Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, aby L. P. stanowił zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co potwierdzają również orzeczenia lekarskie i psychologiczne, brak karalności i pozytywna opinia z miejsca zamieszkania. Okoliczność ta, nie może jednak sama w sobie stanowić o wydaniu mu pozwolenia na żądany rodzaj broni, w określonym celu. Konieczne jest bowiem, wymagane z mocy prawa, potwierdzenie istnienia ważnej przyczyny posiadania broni palnej w celu szkoleniowym. Wnioskodawca udokumentował zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Przedłożył dokument z CEIDG, z którego wynika, że od [...] kwietnia 2018 r. rozpoczął działalność gospodarczą, w tym również, w zakresie szkoleń strzeleckich. W dniu [...] grudnia 2018 r. dodano działalność o symbolu [...], pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, a następnie [...], pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane. Niezasadne jest zatem twierdzenie wnioskodawcy, że tylko ta okoliczność, jest wystarczająca dla pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku. Podkreślić należy, że prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Komendant Główny Policji nie może zgodzić się z argumentacją L. P., że pozwolenie na broń palną do celu szkoleniowego, a więc w pełni sprawną broń w celu szkolenia innych osób, może zostać wydane każdej osobie, bez legitymowania się przez nią stosownymi uprawnieniami.

Zaznaczył, że przedstawiona przez wnioskodawcę legitymacja "Prowadzącego strzelanie", wydana [...] listopada 2018 r. przez PZSS, nie potwierdza w żaden sposób posiadania uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

W § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. z 2000 r. Nr 18, poz. 234, z późn. zm.), stanowiącego akt wykonawczy do ustawy o broni i amunicji, ustawodawca szczegółowo określił charakter zadań prowadzącego strzelanie oraz jego kwalifikacje. Prowadzący strzelanie, to osoba, która odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia strzelania oraz udzielania pomocy medycznej w jednostkach organizacyjnych Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, Ligi Obrony Kraju lub Polskiego Związku Łowieckiego. Uprawnienia prowadzącego strzelanie określone zostały zaś w załączniku do ww. rozporządzenia, tj. we wzorcowym regulaminie bezpiecznego funkcjonowania strzelnic. Zgodnie z nim, prowadzący strzelanie: 1) odpowiada za bezpieczeństwo użytkowników strzelnicy oraz osób im towarzyszących, 2) wyznacza korzystającym ze strzelnicy stanowiska strzeleckie, a osobom towarzyszącym - miejsce bezpiecznego pobytu, 3) prowadzi książkę rejestru pobytu na strzelnicy (...). Są to zatem uprawnienia stricte porządkowe, mające na celu organizację strzelania oraz zapewnienie bezpieczeństwa podczas szkolenia, czy zawodów sportowych. Zakres zadań określonych w rozporządzeniu nie odnosi się w żaden sposób do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, a dokładniej, do kształcenia innych osób w zakresie strzelectwa. Dlatego też za mylne należy uznać utożsamianie kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim z kwalifikacjami prowadzącego strzelanie, czyli osoby odpowiedzialnej za organizację i bezpieczeństwo strzelań.

Ponadto, ustawa o broni i amunicji w art. 10 ust. 3 pkt 7, wyraźnie stanowi, że warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego, jest posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Cytowane wyżej rozporządzenie nie stanowi odrębnych przepisów, a jest aktem wykonawczym do ustawy o broni i amunicji. Odrębne przepisy to przepisy ustanowione innymi aktami prawnymi, czyli w tym przypadku to akty prawodawcze powszechnie obowiązujące, normujące kwestię kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, wykraczające poza granice ustawy o broni i amunicji.

Zauważył, że zarówno L. P., jak i organ pierwszej Instancji, mają rację wskazując, iż art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263, z późn. zm.), jest jedynym przepisem prawa, regulującym nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, jakkolwiek nie precyzuje on umiejętności, doświadczenia i wiedzy, jakimi muszą się wykazać trenerzy czy instruktorzy sportu. W ust. 3 tego przepisu wskazano jedynie, że trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe, może być osoba, która ukończyła 18 lat, posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe, wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu oraz nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo (...). Ustawa ta nie przewiduje przepisów wykonawczych, które by tę materię dokładniej opisały - rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie (Dz. U. nr 44, poz. 233), zostało uchylone mocą przepisu art. 25 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829).

Analizując powyższe wskazał, że osoba mająca zamiar prowadzić szkolenia o charakterze strzeleckim musi się wykazać uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu, np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne. Nie ma przy tym znaczenia twierdzenie wnioskodawcy, że nie zamierza współpracować ze związkami sportowymi lecz z osobami cywilnymi zainteresowanymi zdobyciem podstaw w zakresie obsługi broni palnej oraz obecnymi posiadaczami pozwolenia na broń, którzy pragną doskonalić swoje umiejętności w posługiwaniu się bronią palną, a także firmami poszukującymi w szkoleniach strzeleckich form benefitów w postaci zajęć integracyjnych dla swoich pracowników, czy też strzelania rekreacyjnego. W ocenie Komendanta Głównego Policji, sama okoliczność, że L. P. zamierza szkolić inne osoby z broni palnej powoduje, iż musi wykazać się odpowiednimi uprawnieniami, które będą dawały gwarancję, że szkolenia te będą przeprowadzane zgodnie z uzyskanymi kompetencjami do ich przeprowadzania. Posiadanie przez niego uprawnień instruktora sportu czy trenera, taką gwarancję niewątpliwie daje. Żądanie takich uprawnień, nie narusza przy tym Konstytucji RP, bowiem taki wymóg został wprost zawarty w ustawie o broni i amunicji. Wymóg ten wprowadzono w 2011 r., tj. ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38 poz. 195).

Stwierdził, że L. P. nie posiada uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, mimo iż sam twierdzi inaczej. Przedstawiony przez niego dyplom o odbyciu kursu Instruktora Strzelectwa, jak również zaświadczenie o ukończeniu i uzyskaniu tytułu w tym zakresie, również nie może stanowić dowodu w tym przedmiocie. Z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę (dyplomu i zaświadczenia) bezspornie wynika, że nadał sobie tytuł instruktora szkoleń strzelectwa w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W tej sytuacji uprawniona jest ocena, że L. P. nie udowodnił ważnej przyczyny posiadania broni w celu szkoleniowym, a zatem pozwolenie na posiadanie broni palnej w celu szkoleniowym nie może zostać mu wydane.

Podkreślił, że skoro prawo do broni jest reglamentowane, to wykładając przepisy ustawy o broni i amunicji ich interpretacja powinna zmierzać w kierunku zawężającym, a nie rozszerzającym. W związku z tym zarzuty wnioskodawcy co do naruszenia Konstytucji RP, ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów oraz ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, nie znajdują uzasadnienia. Nie naruszono również przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a.

Organ nie podzielił zarzutów odwołania. Wskazał, że jedynym uchybieniem organu pierwszej instancji, niemającym jednak wpływu na sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy, był brak odniesienia się do twierdzenia wnioskodawcy, że kwestionowanie uprawnień prowadzącego strzelanie jest niezgodne ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji. Dysponentem postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie jest właściwy, ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy, komendant wojewódzki Policji i to on ocenia, czy przedstawione przez stronę okoliczności spełniają wymagania, wskazane w ustawie o broni i amunicji. Komendant Główny Policji kontroluje zaś prawidłowość wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, w toku danego postępowania odwoławczego. Argument, że w 2017 r. Komendant Główny Policji wydał decyzje, w których stwierdził, iż legitymacja prowadzącego strzelanie stanowi ważną przyczynę posiadania broni w celu szkoleniowym, nie może stanowić podstawy do twierdzenia, iż stanowisko to jest wiążące i w dalszym ciągu aktualne, a ewentualna zmiana tego stanowiska stanowi odstępstwo od utrwalonej praktyki. Każda bowiem sprawa jest rozpatrywana indywidualnie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L.P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2019 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, poprzez jego zastosowanie w sytuacji nieobjętej hipotezą tego przepisu,

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) zasady zaufania do organów państwa, poprzez wydanie w tożsamych stanach faktycznych odmiennych decyzji,

b) zasady legalizmu, poprzez wydanie decyzji niezgodnej z prawem, czyli opartej na przepisach niemających zastosowania w sprawie, gdyż art. 41 ustawy o sporcie go nie dotyczy.

Skarżący wskazał, że ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów usunęła wymogi co do wykonywania zawodu instruktora i intencją ustawodawcy było zniesienie ograniczeń innych niż w art. 41 ustawy o sporcie. Oświadczył, że nie zamierza prowadzić zorganizowanych zajęć ani w związku sportowym, ani w klubie sportowym, a swoją ofertę kieruje w inne możliwe aktywności strzelectwa. Żaden przepis prawa nie wymaga, aby zajęcia ze strzelectwa były prowadzone w związku sportowym czy klubie sportowym, możliwa jest zatem działalność taka poza strukturami związkowymi i zamierza z takiej skorzystać. W związku z tym przepis art. 41 ustawy o sporcie nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Zaznaczył, że organ pierwszej instancji otrzymał wraz z odwołaniem kserokopię decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2017 r. nr [...], w której podano, że zawód instruktora został zderegulowany w 2013 r. i za jedyny dokument poświadczający uprawnienia do samodzielnego prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim Komendant Główny Policji uznał legitymację prowadzącego strzelanie wydaną zgodnie z ustawą o broni i amunicji i aktami wykonawczymi.

W jego ocenie przedstawił we wniosku odpowiednie uprawniania, a także wezwał organ pierwszej instancji do przedstawienia wyjaśnień dlaczego w jego sprawie organ odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygnięcia sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym, gdyż prawo od czasu wydania ww. decyzji Komendanta Głównego Policji nie uległo zmianie, a skarżący przedstawił w toku postępowania dokładnie takie same dokumenty i ważną przyczynę posiadania broni jak wnioskodawcy, których decyzje organu drugiej instancji dotyczyły. Zaznaczył, że nie otrzymał na ten wniosek odpowiedzi od organu pierwszej instancji, a Komendant Główny Policji w swojej decyzji uznał ten fakt za uchybienie organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie gwarantuje wśród praw obywatelskich, prawa do posiadania broni. Co więcej, powyższa problematyka w polskim systemie prawnym jest wręcz przeciwnie regulowana, bowiem jest poddana daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Zatem poza wypadkami określonymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 576), nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Innymi słowy, prawodawca obwarował więc warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni. Zatem ustawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadza wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję.

Stosownie natomiast do treści art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

W rozpoznawanej sprawie wobec pozytywnej opinii środowiskowej o skarżącym nie budzi wątpliwości fakt, że – co słusznie zauważył organ – wymieniony nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Z kolei w myśl art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach szkoleniowych, zaś skarżący we wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. – co należy szczególnie zaakcentować – zwrócił się o wydanie mu pozwolenia na broń właśnie w takim celu.

Skoro zaś tak, to według art. 10 ust. 3 pkt 7, za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

Dodać w tym miejscu należy, że zawarty w tym przepisie łącznik "oraz" oznacza koniunkcję łączną. Zatem innymi słowy, do spełnienia ważnej przyczyny jest konieczne kumulatywnie spełnienie obu przesłanek, tj. posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, jak również udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący zarejestrował działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich, lecz nie wykazał posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

Jak wynika z akt sprawy przedstawiona przez skarżącego legitymacja "Prowadzącego strzelanie" wydana przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego [...] listopada 2018 r. nie potwierdza w żaden sposób posiadania uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Podzielając w tej kwestii stanowisko organu podkreślić należy, iż przeszkolenie w zakresie organizacji strzelania i nadzoru nad przebiegiem strzelaniem nie może być uznane, w świetle brzmienia art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, za właściwe uprawnienia do prowadzenia szkoleń. W ujęciu słownikowym (Słownik PWN) szkolenie to cykl wykładów poświęconych sprecyzowanemu tematowi, którego głównym celem jest uzupełnienie czyjegoś wykształcenia, zdobycie wiedzy, albo uzupełnienie i doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych. Szkolenie zatem wiąże się z przekazywaniem wiedzy, a co za tym idzie konieczne są umiejętności do jej przekazywania. O ile skarżącemu nie można odmówić znajomości zasad posługiwania się bronią palną, prowadzenia strzelań na strzelnicy, gdyż stosowne dokumenty potwierdzające ten stan rzeczy skarżący posiada, to jednak obecnie nie sposób ustalić czy zainteresowany posiada umiejętności przekazywania wiedzy w tym zakresie. Tej wątpliwości nie usuwa tym bardziej zaświadczenie wystawione skarżącemu przez jego firmę - [...] L. P. w siedzibą w [...] o uzyskaniu tytułu instruktora strzelectwa, a to co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze nie można przekazać wiedzy i umiejętności jeśli się samemu ich nie nabyło. Po wtóre nie można obiektywie zweryfikować posiadanej wiedzy i umiejętności przez samego siebie. Nikt bowiem nie może być sędzią we własnej sprawie (nemo iudex in causa sua) – ta wywodząca się z prawa rzymskiego zasada jest podstawowym warunkiem bezstronności rozstrzygającego sprawę.

Powołany art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji odsyła do odrębnych przepisów regulujących kwestię posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, którymi jest ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego (art. 3 ust. 1). Użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności" oznacza, iż działalność sportowa może być prowadzona w różnorakich formach, choćby szkoleniowej prowadzonej przez podmiot gospodarczy jak w analizowanym przypadku, a nie tylko w klubach sportowych lub ich związkach.

W świetle zaś art. 41 ust. 1 powołanej ustawy, zorganizowane zajęcia w zakresie sportu w związku sportowym oraz w klubie sportowym uczestniczącym we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy może prowadzić wyłącznie trener lub instruktor sportu w rozumieniu ustawy. Zaś do zadań trenera lub instruktora sportu należy poza prowadzeniem zajęć, o których mowa w ust. 1, przekazywanie aktualnej wiedzy teoretycznej i praktycznej z zakresu treningu sportowego i współzawodnictwa sportowego w danym sporcie (ust. 2). Natomiast trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe, może być osoba, która m.in. posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu (ust. 3 pkt 3).

Na gruncie niniejszej sprawy powyższy przepis, w kontekście brzmienia art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, musi być interpretowany w sposób gwarantujący maksimum bezpieczeństwa osób posługującym się tak skrajnie niebezpiecznym narzędziem jakim jest broń palna, albowiem jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość niewyrażenia zgodny na jego posiadanie, nie może być postrzegana, jako zamach na swobody obywatelskie, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Z tej też przyczyny nie można przychylić się do stanowiska skarżącego, iż art. 41 ustawy o sporcie go nie dotyczy, albowiem skarżący nie zamierza w ramach działalności gospodarczej prowadzić zajęć sportowych w klubie sportowym, czy też w związku sportowym. Do zadań trenera lub instruktora sportu należy również przekazywanie aktualnej wiedzy teoretycznej i praktycznej z zakresu treningu sportowego i współzawodnictwa sportowego w danym sporcie. Zatem w świetle powołanych regulacji prawnych uprawnienia trenerskie lub instruktorskie sportowe muszą być wymagane również wobec osób zajmujących się szkoleniem z zakresu strzelectwa choćby w formach realizowanych poza współzawodnictwem sportowym i klubach sportowych.

Jeżeli zatem wnioskodawca nie posiada uprawnień trenera lub instruktora sportu strzeleckiego, to w takiej sytuacji nie jest spełniony jeden z ustawowych warunków uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

Ratio legis takiego unormowania jest w pełni uzasadnione, albowiem przez wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego istnieje potrzeba, by użycie broni w każdym przypadku nie zagrażało zdrowiu lub życiu innych osób, jak i potrzeba egzekwowania obowiązków posiadacza broni, zapewniającego odpowiednie warunki jej używania w ramach profesjonalnie prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Nie chodzi zatem jedynie o subiektywne odczucia i intencje strony zainteresowanej uzyskaniem pozwolenia na broń (interes strony), ale także o bezpieczeństwo jej używania zgodnie z przeznaczeniem (interes społeczny). Interes społeczny wymaga tutaj działań o charakterze prewencyjnym, dlatego organy Policji powinny dokonywać oceny, czy wnioskodawca spełnia warunki do uzyskania broni, aby nie dopuścić do sytuacji, gdy broń, której posiadanie jest w zasadzie monopolem państwowym, dostała się w niepowołane ręce lub została wykorzystana w sposób sprzeczny z prawem, czy choćby była użytkowana brew zasadom bezpieczeństwa. To zaś wskazuje, że w przypadku, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków ustawowych do uzyskania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, nie można mówić o nieuwzględnieniu jego słusznego interesu jako strony. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący nie posiada wymaganych uprawnień do prowadzenia szkoleń o charterze strzeleckim, to nie zachodzi jedna z przesłanek w postaci ważnej przyczyny, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, co – w myśl wcześniejszych wywodów w przedmiocie kumulatywnego charakteru przesłanek z tego przepisu, choćby pozostałe z nich były spełnione – jest okolicznością determinującą decyzję o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów szkoleniowych.

Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o sporcie są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.