Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2038/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 106 § 5
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 207 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 6 w zw. z art. 107 pkt 4, art. 89, art. 9, art. 70 i 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 139/22, w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 28 grudnia 2021 r., nr BOD-II.431.2.9.2021.EBK, w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od F. Sp. z o.o. w Z. na rzecz Zarządu Województwa Lubelskiego 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. III SA/Lu 139/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej WSA w Lublinie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w Z. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 28 grudnia 2021 r., nr BOD-II.431.2.9.2021.EBK, w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu, oddalił skargę.

W stanie faktycznym sprawy spółka, na podstawie umowy o dofinansowanie z 21 grudnia 2017 r. realizowała w ramach Działania 9.4: "Godzenie życia zawodowego i prywatnego w ramach RPO WL" w okresie od 1 maja 2018 r. do 31 sierpnia 2020 r. projekt "[...]". Celem głównym projektu było utworzenie 50 miejsc dla dzieci w żłobku w okresie od 1 maja 2018 r. do 31 sierpnia 2020 r. na terenie miasta Z.

Na podstawie umowy o dofinansowanie Zarząd Województwa Lubelskiego przyznał beneficjentowi na realizację projektu dofinansowanie w łącznej kwocie nieprzekraczającej 1 549 300,26 zł, na którą składała się płatność ze środków europejskich w wysokości 1 423 681,32 zł i dotacja celowa z budżetu krajowego w kwocie 125 618,94 zł, zaś całkowita wartość projektu wynosiła 1 674 919,20 zł. Spółka zobowiązała się do wniesienia wkładu własnego w kwocie 125 618,94 zł, co stanowiło 7,5% wydatków kwalifikowalnych projektu.

W trakcie realizacji projektu stwierdzona została nieprawidłowość wynikająca z niezastosowania zasady konkurencyjności określonej w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (dalej Wytyczne konkurencyjności).

Instytucja Zarządzająca (IZ RPO) na podstawie art. 207 ust. 8 pkt 1 w związku z ust. 1 ustawy o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869, ze zm., dalej zwanej u.f.p.) wezwała beneficjenta do zwrotu środków w łącznej kwocie 172 800 zł, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

W związku z niezwróceniem środków organ pismem z 19 marca 2021 r. poinformował beneficjenta o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów realizowanych z udziałem środków europejskich.

Decyzją z 31 sierpnia 2021 r. IZ RPO zobowiązała spółkę do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., w łącznej kwocie 172 800 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty.

IZ RPO, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek spółki, decyzją z 28 grudnia 2021 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że skarżąca wystąpiła pismem z 21 marca 2018 r. z prośbą o wyrażenie zgody na zmianę planowanej siedziby żłobka z ul. [...] w Z. na lokal mieszczący się przy ul. [...]. Swoją prośbę uzasadniła tym, że zmiana lokalizacji budynku wynika z braku ostatecznego porozumienia z właścicielem lokalu w kwestii wysokości czynszu oraz okresu trwania umowy najmu, która zapewniłaby funkcjonowanie żłobka przez okres realizacji projektu oraz zachowania jego trwałości.

Organ zwrócił uwagę, że w piśmie tym skarżąca nie poinformowała o istnieniu powiązań osobowych lub kapitałowych pomiędzy prezesem zarządu spółki T. W., a wynajmującą – Z. W.

Organ wskazał, że zgodnie z Wytycznymi, rozdział 6.5, Zamówienia udzielane w ramach projektów pkt 7 lit. a), beneficjent przy udzielaniu zamówienia na wynajem siedziby żłobka w ramach projektu mógł pominąć zasadę konkurencyjności, jedynie w przypadku braku powiązań osobowych z wykonawcą.

IZ RPO wyraziła zgodę na zmianę planowanej siedziby żłobka, nie będąc w posiadaniu wiedzy na temat powiązań osobowych pomiędzy prezesem spółki, a wynajmującą. Weryfikując poprawność realizacji projektu oraz jego zgodność z rozdziałem 6.5 pkt 7 lit. a) Wytycznych kwalifikowalności, IZ RPO wielokrotnie wzywała stronę do złożenia oświadczenia w celu określenia czy występują bądź nie powiązania osobowe, pomiędzy prezesem zarządu spółki, a osobą od której spółka wynajmowała lokal na żłobek przy ulicy [...]. Strona jednakże nie złożyła stosownego oświadczenia przez cały okres rozliczania wydatków związanych z umową najmu lokalu.

Organ stwierdził, że nie budzi wątpliwości to, że miał prawo żądać od spółki oświadczeń dotyczących występowania lub braku powiązań osobowych pomiędzy jej prezesem, a osobą od której strona wynajmowała lokal na żłobek przy ulicy [...] w Z.

Spółka w toku realizacji projektu, jak i w toku prowadzenia postępowania administracyjnego nie przyznała wprost czy w niniejszej sprawie zachodzą powiązania osobowe i nie przedłożyła stosownego oświadczenia o istnieniu lub braku powiązań osobowych. Organ podkreślił, że beneficjent w pismach do IZ RPO z 21 marca 2018 r. i 30 marca 2018 r. prośbę o zmianę lokalizacji budynku argumentował brakiem ostatecznego porozumienia z właścicielem lokalu w kwestii wysokości czynszu oraz okresu trwania umowy.

Organ podniósł, że podjęto kroki zmierzające do ustalenia stanu faktycznego i wystąpił do Prezydenta Miasta Z. o udzielenie informacji na temat potwierdzenia występowania powiązań osobowych pomiędzy wynajmującą a prezesem spółki. Z pozyskanych informacji z rejestru PESEL wynikało, że prezes spółki jest synem wynajmującej.

Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie występują powiązania osobowe wskazane w Wytycznych kwalifikowalności, w sekcji 6.5.2 pkt 3 d).

Organ podtrzymał ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, że początkowe kwalifikowanie danego wydatku nie oznacza, że nie zostanie on uznany za niekwalifikowalny w późniejszym czasie, jako konsekwencja stwierdzenia nieprawidłowości. Organ wskazał, że fakt ujawnienia wady na późniejszym etapie kontroli nie może stać na przeszkodzie dokonaniu korekty finansowej, do czego obliguje IZ RPO WL regulacja art. 24 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2022 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 z późn. zm.), zgodnie z art. 207 u.f.p.

Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że skarżąca poprzez udzielenie zamówienia w ramach projektu (wynajem lokalu z przeznaczeniem na prowadzenie żłobka) z pominięciem zasady konkurencyjności, w warunkach występowania powiązań osobowych w rozumieniu rozdziału 6.5.2. pkt 3 lit. d) Wytycznych kwalifikowalności, naruszyła procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., tj. § 3 ust. 4, § 4 ust. 7 pkt 1, § 5 ust. 4 oraz § 23 ust. 1 pkt 2 lit. a) umowy o dofinansowanie, w związku z pkt 3 lit. e) i k) rozdziału 6.2 i pkt 7 lit. a) rozdziału 6.5 Wytycznych kwalifikowalności.

Organ podkreślił, że samo wypłacenie beneficjentowi środków publicznych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nie decyduje o tym, że strona uzyskaną płatność utrzyma. Warunkiem koniecznym i niezbędnym utrzymania przez beneficjenta udzielonego mu wsparcia jest przestrzeganie przez niego warunków, którymi wsparcie finansowe ze źródeł publicznych zostało obwarowane.

Organ przedstawił szczegółowe wyliczenia odnoszące się do wydatków dotyczących umowy najmu, związanych ze stwierdzonymi nieprawidłowościami i stwierdził, że łączna kwota kosztów dotyczących wydatków związanych z wynajmem lokalu, stanowiących nieprawidłowość wynosi 172 800 zł, z czego 144 000 zł stanowi kwota kosztów bezpośrednich uznanych za niekwalifikowalne, natomiast koszty pośrednie wynoszą 28 800 zł.

WSA w Lublinie po rozpoznaniu skargi spółki na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego, wyrokiem z 5 lipca 2022 r., przedmiotową skargę oddalił.

Sąd stwierdził, istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca naruszyła postanowienia umowy o dofinansowanie oraz postanowienia Wytycznych kwalifikowalności wydatków i czy wobec tego była zobowiązana do zwrotu środków przekazanych jej na realizację projektu jako wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p.

WSA w Lublinie stanął na stanowisku, że IZ RPO prawidłowo ustaliła, że w sprawie doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 320 z późn. zm.), co w konsekwencji uzasadniało żądanie od skarżącej zwrotu środków w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z pkt 2 rozdziału 6.2 Wytycznych kwalifikowalności, ocena kwalifikowalności poniesionego wydatku dokonywana jest przede wszystkim w trakcie realizacji projektu poprzez weryfikację wniosków o płatność oraz w trakcie kontroli projektu, w szczególności kontroli w miejscu realizacji projektu lub siedzibie beneficjenta. Niemniej, na etapie oceny wniosku o dofinansowanie dokonywana jest ocena kwalifikowalności planowanych wydatków. Przyjęcie danego projektu do realizacji i podpisanie z beneficjentem umowy o dofinansowanie nie oznacza, że wszystkie wydatki, które beneficjent przedstawi we wniosku o płatność w trakcie realizacji projektu, zostaną poświadczone, zrefundowane lub rozliczone (w przypadku systemu zaliczkowego). Ocena kwalifikowalności poniesionych wydatków jest prowadzona także po zakończeniu realizacji projektu w zakresie obowiązków nałożonych na beneficjenta umową o dofinansowanie oraz wynikających z przepisów prawa.

W myśl pkt 3 rozdziału 6.5.2 "Zasada konkurencyjności" Wytycznych kwalifikowalności, przez powiązania kapitałowe lub osobowe rozumie się wzajemne powiązania między beneficjentem lub osobami upoważnionymi do zaciągania zobowiązań w imieniu beneficjenta lub osobami wykonującymi w imieniu beneficjenta czynności związane z przeprowadzeniem procedury wyboru wykonawcy a wykonawcą, polegające w szczególności na:

a) uczestniczeniu w spółce jako wspólnik spółki cywilnej lub spółki osobowej,

b) posiadaniu co najmniej 10% udziałów lub akcji, o ile niższy próg nie wynika

z przepisów prawa lub nie został określony przez IZ PO,

c) pełnieniu funkcji członka organu nadzorczego lub zarządzającego, prokurenta,

pełnomocnika,

d) pozostawaniu w związku małżeńskim, w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa drugiego stopnia lub powinowactwa drugiego stopnia w linii bocznej lub w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

Z pkt 7 lit. a) rozdziału 6.5 "Zamówienia udzielane w ramach projektów" Wytycznych kwalifikowalności wynika, że procedur określonych w niniejszym podrozdziale nie stosuje się do zamówień określonych w art. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164, z późn. zm., dalej zwanej p.z.p., z wyjątkiem zamówień określonych w art. 4 pkt 8 p.z.p., przy czym udzielenie zamówienia, którego przedmiotem jest nabycie własności lub innych praw do istniejących budynków lub nieruchomości przez podmiot niebędący zamawiającym w rozumieniu p.z.p. z pominięciem zasady konkurencyjności jest możliwe jedynie w przypadku braku powiązań osobowych i kapitałowych, o których mowa w sekcji 6.5.2 pkt 2 lit. a), oraz do zamówień określonych w art. 4d p.z.p.

W okolicznościach sprawy, w dniu 4 czerwca 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez prezesa jej zarządu, zawarła z Z. W. umowę najmu budynku użytkowego. Zgodnie z § 1 ust 1 umowy najmu, przedmiotem najmu był budynek zlokalizowany w Z. przy ul. [...] o powierzchni 250 m2 wraz z przylegającym do niego terenem. Skarżąca nie złożyła oświadczenia o braku powiązań osobowych pomiędzy jej prezesem a wynajmującą.

W toku realizacji projektu IZ RPO pismami z 1 lipca 2019 r., 26 lipca 2019 r., 4 lutego 2020 r. wzywała skarżącą do złożenia oświadczenia i jednoznacznego określenia, czy występują powiązania osobowe pomiędzy jej prezesem a osobą wyjmującą lokal na żłobek przy ul. [...] w Z. Skarżąca nie złożyła oświadczenia i nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy występują powiązania osobowe pomiędzy jej prezesem a wynajmującą i jakie są to powiązania. W swoich pismach podkreślała jedynie, że lokalizacja żłobka została jednoznacznie określona we wniosku o dofinasowanie oraz że realizuje projekt zgodnie z umową.

Skarżąca powołała się również na interpretację IZ RPO, na potwierdzenie czego załączyła oświadczenie H. R. z 5 lutego 2020 r., pełniącego w latach 2009 – 2019 funkcję Zastępcy Dyrektora Departamentu Wdrażania EFS UM WL. Również w piśmie z 29 czerwca 2020 r. spółka nie odniosła się do wystąpienia lub też powiązań osobowych, lecz ogólnikowo stwierdziła, że IZ RPO dokonywała szczegółowych kontroli wydatków w zakresie kosztów wynajmu lokalu i uznawała je jako zgodne z Wytycznymi kwalifikowalności, pomimo posiadania wiedzy o istniejących powiązaniach osobowych.

WSA w Lublinie stwierdził, że z prawidłowych i niebudzących wątpliwości ustaleń organu wynika, że prezes skarżącej spółki jest synem wynajmującej. Jest zatem oczywiste, że wobec zmiany miejsca realizacji projektu i zawarcia umowy najmu z matką prezesa skarżącej spółki, beneficjent powinien był złożyć oświadczenie o istnieniu powiązań osobowych między prezesem spółki a wynajmującą. Tymczasem skarżąca nie złożyła ani oświadczenia o istnieniu powiązań ani o ich braku. Słusznie organ też zwrócił uwagę, że skarżąca nie miała żadnych wątpliwości co do obowiązku złożenia oświadczenia o braku powiazań kapitałowych i osobowych, gdy w dniu 30 grudnia 2019 r. zawarła inną umowę najmu budynku użytkowego.

Sąd I Instancji zauważył, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze powoływała się na pkt 8 lit. b) ppkt i) rozdziału 6.5 Wytycznych kwalifikowalności, z którego wynika, że możliwe jest niestosowanie procedur określonych w niniejszym podrozdziale przy udzielaniu zamówień, gdy zamówienie może być zrealizowane tylko przez jednego wykonawcę z jednego z powodów wskazanych w wytycznych, w tym: gdy brak konkurencji ze względów technicznych o obiektywnym charakterze. Zdaniem skarżącej brak było podstaw do żądania przez IZ RPO złożenia przez nią oświadczenia o braku powiązań osobowych i kapitałowych z uwagi na istnienie obiektywnych powodów braku konkurencyjności w rozumieniu powołanego przepisu Wytycznych kwalifikowalności – brak możliwości wykonaniu projektu w innym miejscu niż lokal położony w Z. przy ulicy [...].

Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżąca we wniosku o dofinansowanie, ani też wnosząc o zmianę lokalizacji żłobka nie wskazywała na istnienie okoliczności, o których mowa w pkt 8 lit. b) ppkt i) rozdziału 6.5 Wytycznych kwalifikowalności. Co więcej skarżąca jako przyczynę zmiany lokalizacji podawała "brak ostatecznego porozumienia z właścicielem lokalu w kwestii wysokości czynszu oraz okresu trwania umowy najmu, który zapewniałby funkcjonowanie żłobka przez okres realizacji projektu oraz zachowania jego trwałości" (pismo z 21 marca 2018 r., k. 322 akt adm.). Nie jest to zatem okoliczność, która pozwalałaby na pominięcie zasady konkurencyjności. Okolicznością taką nie jest także to, że w lokalu przy ul. [...] skarżąca prowadziła już wcześniej żłobek.

Sąd stanął na stanowisku, że prawidłowo organ stwierdził, że skarżąca podczas realizacji projektu poprzez udzielenia zamówienia polegającego na wynajmie lokalu na prowadzenie żłobka z pominięciem zasady konkurencyjności w warunkach występowania powiązań osobowych w rozumieniu rozdziału 6.5.2. pkt 3 lit. d) Wytycznych kwalifikowalności, naruszyła procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., ponosząc wydatki niezgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie. Skoro zaś spółka nie realizowała projektu zgodnie z umową o dofinansowanie, to środki wykorzystane z naruszeniem procedur podlegały zwrotowi wraz z odsetkami na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 89 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.) Sąd stwierdził, że trafna jest ocena organu, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przeprowadzenie rozprawy oraz dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków było zbędne.

Sąd zgodził się z organem, że okoliczność powiązań osobowych pomiędzy skarżącą a osobą wynajmującą lokal na potrzeby realizacji projektu wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie budzi wątpliwości.

WSA w Lublinie za trafną uznał jest ocenę organu, że oświadczenie, określane przez skarżącą mianem interpretacji, nie ma waloru dokumentu urzędowego, a więc nie podlega domniemaniu określonemu w art. 76 § 1 k.p.a. Poza tym oświadczenia tego nie można uznać jako oficjalnego stanowiska IZ RPO, ponieważ zostało złożone po znacznym upływie czasu przez osobę, która w dniu jego składania nie pełniła już w IZ RPO WL funkcji Zastępcy Dyrektora Departamentu Wdrażania EFS.

Niezależnie od powyższego WSA w Lublinie zauważył, że oczywiście błędne poinformowanie beneficjenta przez jednego z pracowników IZ RPO o braku obowiązku złożenia oświadczenia o powiązaniach kapitałowych lub osobowych w przypadku wyrażenia przez instytucję zarządzającą zgody na zmianę miejsca realizacji projektu oraz o możliwości pominięcia zasady konkurencyjności nie może prowadzić do uznania za kwalifikowalne wydatków poniesionych z naruszeniem zasady konkurencyjności. IZ RPO zobowiązana jest do kontrolowania prawidłowości wydatków na każdym etapie realizacji projektu. Ocena kwalifikowalności poniesionych wydatków jest prowadzona także po zakończeniu realizacji projektu.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie wniosła spółka, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i niemające oparcia w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym stwierdzenie przez WSA, iż kwoty przyznane skarżącej z tytułu dofinansowania rzekomo nie pozostają wydatkami kwalifikowalnymi z uwagi na rzekome naruszenie zasad konkurencyjności w konsekwencji faktu, iż miejscem realizacji projektu jest nieruchomość wynajęta od matki prezesa skarżącej spółki, przy jednoczesnym braku złożenia przez skarżącą jako beneficjenta oświadczenia o braku powiązań osobowych i kapitałowych z wynajmującym, którego obowiązek złożenia zdaniem Sądu jest oczywisty, podczas gdy powyższy wniosek został sformułowany z pominięciem rozdziału 6.5. pkt 8 lit. b ppkt "i", w świetle, którego wytycznych kwalifikowalności nie stosuje się zasady konkurencyjności w razie braku konkurencji ze względów technicznych o obiektywnym charakterze, a tym samym mając na uwadze, iż w najętym przez skarżącą lokalu był już zorganizowany przez nią żłobek, a tym samym zlokalizowanie na podstawie zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie w innym miejscu wykonania projektu nie było obiektywnie możliwe, ani uzasadnione, choćby ekonomicznie, a zatem istniały obiektywne podstawy do wyboru lokalu przy ul. [...] na wykonanie przedsięwzięcia, wobec czego brak było podstaw do stosowania przez organ zasad konkurencyjności a zatem również uzasadnionego wymogu żądania od skarżącej oświadczenia o braku powiązań osobowych i kapitałowych, w wyniku czego niewykonanie obowiązku złożenia oświadczenia o braku powiązań osobowych i kapitałowych przez skarżącą nie powinno skutkować stwierdzeniem wykorzystania środków z naruszeniem procedur, w rozumieniu przepisu stanowiącego treść zarzutu, a tym samym żądanie zwrotu środków przez WSA pozostaje bezpodstawne,

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 107 pkt 4 K.p.a. poprzez sformułowanie przez WSA pod adresem skarżącej obowiązku wskazania już na etapie wniosku o dofinansowanie okoliczności, wyłączających zastosowanie zasady konkurencyjności w postaci powodów braku konkurencji o obiektywnym charakterze, podczas gdy Sąd w uzasadnieniu do treści zaskarżonego wyroku nie przytoczył żadnego przepisu prawnego na mocy, którego skarżąca już na rzeczonym etapie miałaby taką okoliczność zaakcentować, a rozdział 6.5. pkt 8 lit. b ppkt "i" Wytycznych kwalifikowalności, uzależnia zastosowanie wyłączenia zasad konkurencyjności od istnienia, a nie wykazania tego rodzaju okoliczności, a tym samym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na nałożeniu na skarżącą wymogu bez jednoczesnego przywołania przepisu prawnego przewidującego tego rodzaju obowiązek po stronie skarżącej, czym naruszył przepisy szczególne i zasady ogólne prawa administracyjnego, które nakładają na organy władzy publicznej każdoczesne referowanie podstaw prawnych podejmowanych działań oraz wydawanych rozstrzygnięć,

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 89 K.p.a. poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie i zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako wydanego przez organ rzekomo zgodnie z prawem postanowienia z dnia 19 lipca 2021 r. o odmowie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, jak również odmowie uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na rozprawie administracyjnej, ze wskazaniem, iż tego rodzaju rozprawa była zbędna gdyż nie było potrzeby wykazywania bezspornej okoliczności pokrewieństwa Z. W. z T. W., z pominięciem jednak faktu, iż rozprawa administracyjna i wnioskowane przez skarżącą zeznania świadków, prowadziłyby m.in. do wykazania innej kluczowej okoliczności w sprawie, tj. że w realiach stanu faktycznego istniała obiektywna przyczyna braku konkurencyjności z uwagi na zorganizowanie wcześniej przez skarżącą w lokalu przy ul. [...] żłobka, w rezultacie czego zorganizowanie miejsca wykonania projektu w innym miejscu nie było możliwe, a zatem brak było wobec wyłączenia zastosowania zasady konkurencyjności potrzeby przedkładania oświadczenia o braku powiązań osobowych kapitałowych Prezesa skarżącej spółki z wynajmującą, a tym samym przyczyna uznania wydatków skarżącej za niekwalifikowane nie miała podstawy prawnej, bez względu na pokrewieństwo łączące T. W. i Z. W.,

4. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez jego bezpodstawne niezastosowanie i brak stwierdzenia przez WSA, podobnie jak wcześniej przez organ na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że przekazanie w czerwcu 2018 r. na rzecz skarżącej przez Dyrektora Instytucji Zarządzającej interpretacji, potwierdzonej oświadczeniem Departamentu Wdrażania EFS z dnia 5.02.2020 r., zgodnie z którą zatwierdzenie wniosku o dofinansowanie, wskazującego wprost miejsce wykonania projektu pozostaje przejawem aprobaty dla wykonywania projektu w lokalizacji wskazanej we wniosku, a zatem przy ul. [...] i wszystkich okoliczności temu towarzyszących, a zatem również osoby wynajmującego, w wyniku czego skarżąca została wprowadzona w błąd w przedmiocie okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków i pomimo realizacji projektu w oparciu o dofinansowanie w zawartej we wniosku zaaprobowanej lokalizacji, zgodnie z literalną treścią interpretacji oraz braku zmiany stanu faktycznego i prawnego, z uwagi na osobę wynajmującego skarżąca została zobligowana do zwrotu środków jako rzekomo wykorzystanych wbrew procedurze, pomimo działania zgodnie z interpretacją i otrzymanym pouczeniem przez Instytucję Zarządzającą, wobec której wbrew stanowisku WSA brak jest powodów do odmowy jej wiarygodności,

5. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 106 § 5 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przez WSA i stwierdzenie w kontekście oceny materiału dowodowego w postaci interpretacji Zastępcy Dyrektora Departamentu Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego oraz oświadczenia H. R., iż rzekomo postępowanie administracyjne nie zawiera przepisów o dokumencie prywatnym, podczas gdy tego rodzaju przepisy znajdujące się w K.p.c. są stosowane na zasadzie odesłania stanowiącego treść zarzutu w toku postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym powyższe normy powinny stanowić podstawę prawną do oceny wyżej wskazanych dokumentów, przy zastosowaniu których - brak jest powodów do odmowy wiarygodności rzeczonym dokumentom, jako oświadczeniom, na podstawie których skarżąca oparła swoje działania w stanie faktycznym, czego organ, a następnie WSA wydając zaskarżony wyrok nie dostrzegł,

6. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 70 i 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ i brak wyprowadzenia wniosku, iż z uwagi na zatwierdzenie wniosku o dofinansowanie przez IZ RPO, obejmującego również lokalizację przedsięwzięcia, jak również przedkładanie przez skarżącą rachunków z tytułu najmu wskazujących wprost jako wynajmującą osobę o zbieżnym nazwisku z nazwiskiem prezesa skarżącej spółki, jak również stwierdzanie kwalifikowalności wydatków dokonywanych przez skarżącą, dopiero w dacie 1.07.2019 r. IZ RPO zobowiązała skarżącą do przedłożenia oświadczenia o braku powiazań osobowych i kapitałowych z wynajmującą, a zatem skarżąca działała w oparciu o zaaprobowany wniosek o dofinansowanie, którym pozostawała związana zgodnie z przekazaną jej interpretacją, jak również dotychczasową i zatwierdzaną przez działania IZ RPO praktyką, a tym samym nie miała wiedzy o rzekomej nieprawidłowości, czy też dodatkowych wymaganiach związanych z lokalizacją wykonania projektu w najętym lokalu przy ul. [...],

7. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 141 ź 4 p.p.s.a. poprzez wadliwie sformułowane przez WSA uzasadnienia do zaskarżonego wyroku, nieodnoszącego się do kluczowych elementów stanu faktycznego, na które w świetle zaskarżonego wyroku składają się w zasadzie wyłącznie ogólne sformułowania, w świetle to których - z niewiadomych przyczyn oczywisty jest zdaniem Sądu obowiązek złożenia przez skarżącą oświadczenia o istnieniu powiązań osobowych prezesa spółki z Z.W. bez szerszego odniesienia się do przyczyn tego rodzaju stanu rzeczy, a w szczególności zasadności zastosowania wyłączenia przepisu, zawierającego tego rodzaju obowiązek na skutek czego skarżąca nie może dokonać rekonstrukcji argumentacji przemawiających za treścią zaskarżonego wyroku, do którego mogłaby się odnieść w ramach środka zaskarżenia.

Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że w zapisach Wytycznych kwalifikowalności ustawodawca wskazuje na prymat potrzeby zapewnienia wykonania projektu nad zasadą konkurencyjności. Dodał, że lokalizując miejsce wykonania projektu w zaaprobowanym przez IZ RPO lokalu położonym przy ul. [...] kierowała się obiektywnymi powodami, gdyż wykonanie projektu w innym miejscu, a tym samym przy współpracy z innym wynajmującym nie było by możliwe. Na uwagę zasługuje bowiem okoliczność, iż jeszcze przed datą złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania skarżącą własnym nakładem środków zorganizowała w lokalu przy ul. [...] żłobek.

Zarząd Województwa Lubelskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.

Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego kasacyjnie uchybił sąd administracyjny, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W niniejszym przypadku spółka, w swojej skardze kasacyjnej sformułowała jedynie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (w taki sposób sama określiła te zarzuty), w zakresie których stwierdziła, iż naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. W tym ostatnim zakresie ograniczyła się jedynie do ogólnikowo sformułowanego wniosku, bez odniesienia do poszczególnych okoliczności.

W ramach zarzutów, jakie spółka zawarła w skardze kasacyjnej można wyróżnić dwie ich kategorie, tj.: jedną odnoszącą się wyłącznie do sposobu przeprowadzenia postępowania i wydania orzeczenia przez Sąd I instancji, a także drugą, obejmującą zarzuty związane z zaprezentowaną przez Sąd oceną legalności sposobu procedowania przez Zarząd Województwa Lubelskiego oraz dokonaną przez ten organ oceną dowodów w sprawie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów związanych wyłącznie ze sposobem procedowania przez Sąd stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw.

I tak w kwestii spełnienia przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogów z art. 141 § 4 P.p.s.a. stwierdzić należy, że nie sposób jest zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie spółki, że przedmiotowe uzasadnienie zostało wadliwie sformułowane. Wbrew bowiem jej twierdzeniom WSA w Lublinie odniósł się do wszystkich kluczowych elementów stanu faktycznego sprawy, a więc podstaw do ewentualnego przyjęcia dopuszczalności wyłączenia zasad konkurencji przy realizacji objętego dofinansowaniem przedsięwzięcia oraz związanej z tym problematyki powiązań osobowych prezesa spółki z wynajmującą lokal. Zajął w tym względzie konkretne i jednoznaczne stanowisko, czym uczynił zadość art. 141 § 4 P.p.s.a.

W omawianym względzie podkreślić także należy, że generalnie rzecz biorąc zarzut skargi kasacyjnej, oparty na twierdzeniach odnośnie uchybienia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem można uznać za zasadny jedynie w wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia lub nie poddaje się kontroli, z uwagi na brak tych elementów uzasadnienia, które stanowi wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie.

W niniejszym przypadku z tego rodzaju sytuacją nie mamy jednak do czynienia. Sąd I instancji wyjaśnił bowiem swoje stanowisko, z odwołaniem się do podstaw prawnych, w oparciu o które zostało ono wypracowane. Oprócz tego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia pozostałe wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a.

Brak jest podstaw również do uznania zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia przez WSA w Lublinie art. 106 § 5 P.p.s.a. Wynika to zaś przede wszystkim z tego, że zarzut ten został nieprawidłowo sformułowany, a wadliwość ta jest na tyle istotna, że uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do niego. Spółka zarzuciła bowiem Sądowi I instancji uchybienie w zakresie postępowania dowodowego, w związku z akceptacją stanowiska organu odnośnie tego, że wskazywany przez nią dokument stanowi prywatną opinię, przeprowadzenie dowodu z której nie jest uregulowane w K.p.a.

Mając na względzie postać tego zarzutu stwierdzić należy, iż jest on wewnętrznie sprzeczny. Spółka zarzuca bowiem uchybienie regulacji art. 106 § 5 P.p.s.a., odnoszącej się wyłącznie do postepowania sądowego, tak więc z jego perspektywy nie można oceniać legalności prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, nawet jeżeli zostało zaakceptowane przez sąd.

Innymi słowy art. 106 § 5 P.p.s.a., stanowi element procedury sądowej i z tego względu nie był i nie mógł być stosowany przez organ. Organ tym samym nie mógł w jakikolwiek sposób go naruszyć. Naruszenia art. 106 § 5 P.p.s.a. nie mógł naruszyć także WSA w Lublinie, który w ogóle własnego postępowania dowodowego nie prowadził.

Na marginesie rozważań w tym przedmiocie dodać jedynie należy, że wymieniony w zarzucie art. 106 § 5 P.p.s.a. odnosi nie do kompetencji sądów administracyjnych do przeprowadzenia dodatkowych dowodów z dokumentów, która została zawarta w art. 106 § 3 tej ustawy, ale do odpowiedniego stosowania w uzupełniającym postępowaniu dowodowym, prowadzonym w ramach postępowania sądowoadministracyjnego regulacji K.p.c. Tak więc wobec niedopuszczenia dowodów przez Sąd, nie sposób jest mówić o zgodności z prawem tego rodzaju postępowania.

Te wyżej opisane wady przedmiotowego zarzutu sprawiają, że uznać go należy w całości za nieskuteczny.

Przechodząc do pięciu pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że wszystkie one w znacznym zakresie mają komplementarny charakter, gdyż w przeważającej mierze dotyczą dokonanej przez Sąd I instancji oceny procedowania organu w niniejszej sprawie, poczynionych przez niego ustaleń, jak również treści wydanego rozstrzygnięcia. W związku z tym zasadnym jest, przynajmniej w głównym ich aspekcie, łączne ustosunkowanie się do nich, zwłaszcza w zakresie regulacji P.p.s.a. Wszystkie zarzuty oparte bowiem one zostały o tożsamą podstawę prawną wynikającą z tej właśnie ustawy.

W tej materii na początku stwierdzić należy, że podobnie jak to miało miejsce w przypadku zarzutu skargi kasacyjnej, oznaczonego nr 6, zarzuty te również nie zostały poprawnie sformułowane. We wszystkich bowiem spółka w pierwszej kolejności podniosła naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a., którego Sąd I instancji w ogóle nie zastosował.

Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (w niniejszej sprawie organ procedował na podstawie K.p.a., wobec czego pozostałe regulacje do których odsyła art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należy pozostawić poza zakresem niniejszych rozważań). Odnosi się on więc do sytuacji, w której uwzględnienie skargi przez stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa następuje w wypadku ustalenia, że zachodzi przyczyna określona w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Będą to więc sytuacje, w których istnieją podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, jednakże jego wzruszenie w tym trybie nie może nastąpić ze względu na upływ czasu (art. 146 § 1 i art. 156 § 2 K.p.a.), a w wypadku stwierdzenia nieważności – również z uwagi na powstanie w wyniku decyzji nieodwracalnych skutków prawnych (art. 156 § 2 K.p.a.) A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 145.

Z tego rodzaju sytuacją, na gruncie przedmiotowej sprawy nie mamy jednak do czynienia. W sprawie nie stwierdzono bowiem przyczyn, które dawałby podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, w warunkach uniemożliwiających jednocześnie wzruszenie tego aktu, z uwagi na inne okoliczności. W tej sytuacji Sąd mógł jedynie oddalić skargę, bądź też orzec kasatoryjnie, uchylając zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Sąd I instancji oddalił skargę spółki, powołując się na art. 151 P.p.s.a., który to przepis został jednak pominięty w treści analizowanych zarzutów spółki.

Opisane wyżej wadliwość nie dyskwalifikuje wprawdzie wszystkich podniesionych zarzutów, w świetle uchwały NSA(PW) z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1, jednakże nie pozostaje całkowicie bez znaczenia, gdyż skarżąca kasacyjnie w ramach swoich zarzutów nie pominęła regulacji P.p.s.a., ale wskazała na te spośród nich, które nie mogły zostać naruszone.

W ramach zarzutów oznaczonych numerami 1 i 2 skarżąca kasacyjnie spółka, wskazując nominalnie na naruszenie przepisów prawa procesowego w istocie odnosi się do okoliczności związanych bezpośrednio z wykładnią i zastosowaniem regulacji materialnoprawnych. Taki charakter mają bowiem zarówno wskazane przez nią unormowania Wytycznych kwalifikowalności, w szczególności te wynikające z rozdziału 6.5 pkt 8 lit. b ppkt i tego dokumentu, jak również art. 207 ust. 1 pkt u.f.p., statuujący jedną z przesłanek zwrotu środków. Nawet gdyby jednak rozpatrywać przedmiotowe zarzuty, jako dotyczące naruszenia prawa materialnego, to również ich nieprecyzyjność i niekompletność w tym względzie uniemożliwiałaby merytoryczne odniesienie się do nich.

Oprócz tego zauważyć należy, że poprzez oba te zarzuty skarżąca kasacyjnie zmierza między innymi do podważenia prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, jednakże żaden z przepisów wymienionych w obu tych zarzutach nie odnosi się do prowadzenia tego rodzaju czynności. Chodzi tu głównie o proces zbierania i oceny materiału dowodowego. Z tego więc względu również brak jest podstaw do uznania zasadności stanowiska spółki, także w tym względzie.

Jako naruszenia prawa procesowego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie można traktować nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej (w ramach zarzutu naruszenia art. 89 K.p.a.), gdyż wobec stwierdzenia istnienia powiązań osobowych, na podstawie informacji ewidencyjnych, którym skarżąca kasacyjnie nie zaprzecza, przeprowadzenie rozprawy nie mogło doprowadzić do poczynienia w tym względzie nowych ustaleń, czy też weryfikacji już przyjętych.

W kwestii względów technicznych, które zdaniem skarżącej kasacyjnie miały wyłączyć zastosowanie reguły konkurencji zauważyć zaś należy, że WSA w Lublinie zasadnie stwierdził, że spółka nie wskazała na tego rodzaju względy w postępowaniu przed organem (tam powoływała się na brak porozumienia z właścicielem). Stąd nie sposób było zasadnie zarzucić, że bezpodstawnie nie uwzględniono wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, w ramach której miałoby dojść do stwierdzenia, że zrealizowanie projektu w innym miejscu niż ostatecznie przyjęte, ze względów technicznych nie byłoby możliwe.

Stanowisko w tym względzie, wyrażone przez WSA w Lublinie jest więc prawidłowe.

Brak jest także podstaw do stwierdzenia zasadności naruszenia przez Sąd, a przedtem organ art. 9 K.p.a., z którego wynika zasada informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w związku z zaakceptowaniem przez IZ RPO zmiany miejsca realizacji projektu, a następnie zakwestionowaniem tego. W tym względzie należy bowiem stwierdzić, że tego rodzaju problematyka, z czysto teoretycznego punktu widzenia, mogłaby być rozpatrywana jedynie pod kątem dochowania wymogów art. 8 K.p.a., nakazującego prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej, naruszenia którego to przepisu nie podniesiono. Poza tym, na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że nie sposób jest mówić o naruszeniu obowiązków informacyjnych w odniesieniu do okoliczności (istnienie powiązań osobowych) o których kierownictwo spółki miało wiedzę i wielokrotnie zignorowało wezwania ze strony organu o zajęcie stanowiska w tym przedmiocie.

W zakresie dokonanej oceny dowodów również nie sposób zgodzić się ze spółką, że została ona przeprowadzona w sposób dowolny, wykraczający poza ramy swobodne oceny. W tym bowiem względzie stwierdzić należy, że wszelkie okoliczności związane z ewentualnym zaakceptowaniem przez IZ RPO lokalizacji realizowanego przez spółkę przedsięwzięcia, a następnie weryfikowaniem uwarunkowań jego przeprowadzenia wykraczają poza materię związaną z ocena dowodów. Wyrazem tej ostatniej są bowiem ustalenia faktyczne, w świetle których zarówno fakt zaakceptowania realizacji przedsięwzięcia, jak również następcza weryfikacja jego dopuszczalności nie budzi wątpliwości. Nie było to też przedmiotem sporu.

Mając więc na uwadze powyższe, z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a, w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie spółki na rzecz Zarządu Województwa Lubelskiego kwotę 5 400 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.