Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 815/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 1, art. 2 ust. 1, art. 6c ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia WSA Monika Krywow, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 marca 2023 r. nr SKO.4105.349.2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r. uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: organ odwoławczy) decyzją z 24 marca 2023 r. nr SKO.4105.349.202, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651), dalej: O.p., po rozpoznaniu odwołania E. F. (dalej: podatnik, skarżący), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej: organ pierwszej instancji) z 19 stycznia 2023 r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego dla gospodarstw rolnych na rok 2023 w kwocie 982,00 zł.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z 19 stycznia 2023 r. organ pierwszej instancji ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2023 w kwocie 982,00 zł. Organ wyjaśnił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków podatnik jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości S., na którą składają się następujące działki:

- działka nr [...] o powierzchni 375 m2 (sklasyfikowana w całości jako inne tereny zabudowane Bi),

- działka nr [...] o powierzchni 525 m2 (sklasyfikowana w całości jako inne tereny zabudowane Bi),

- działka nr [...] o powierzchni 1,8712 ha (sklasyfikowana w części jako grunty orne klasy RV 0,5908 ha, a w części jako łąki trwałe klasy ŁIV 1,2804 ha).

Ostatnią złożoną przez podatnika informacją podatkową, na podstawie której nieruchomość została opodatkowana w 2023 r. jest informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego złożona w dniu 3 października 2016 r. Do opodatkowania zgłoszone zostały wówczas następujące składniki:

- grunty pozostałe 900 m2,

- grunty orne klasy RV 0,5908 ha,

- łąki klasy ŁIV 1,2804 ha,

- budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 99,45 m2 (66,3 m2 o wysokości pow. 2,20 m; 33,15 m2 o wysokości pomiędzy 1,40 a 2,20 m).

Od tego czasu zarówno podatnik nie składał korekty poprzednio złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, jak również do organu pierwszej instancji nie wpłynęło zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych Starostwa Powiatowego w L.. Zgodnie z zawiadomieniem Starostwa Powiatowego w L. o zmianach danych ewidencyjnych nr [...] w dniu 13 lipca 2016 r. na działkach oznaczonych numerami [...] oraz [...] dokonano aktualizacji użytków z Bp - RV na Bi. Ponadto, w dniu 27 lipca 2016 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w L. podatnik złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku gospodarczego na działkach [...] i [...]. Ponadto, organ wskazał, że nie jest uprawniony do przyjęcia innego zapisu od tego, który figuruje w rejestrze gruntów i budynków prowadzonego przez właściwy organ geodezyjny.

Od decyzji organu pierwszej instancji podatnik złożył odwołanie, podnosząc, że podatek został naliczony niewłaściwie, nie uwzględniono bowiem ulgi z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego o powierzchni powyżej 1 ha. Ponadto, nie dołączono deklaracji do obmiaru pomieszczeń w budynku. Podatnik wniósł o ponowne naliczenie zobowiązania pieniężnego za 2023 r.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że podatek rolny obliczono na podstawie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z

2020 r. poz. 333), dalej: u.p.r. oraz uchwały nr 588/LIII/2022 Rady Gminy Koszęcin z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta dla celów wymiaru podatku rolnego na obszarze gminy Koszęcin na rok 2023 (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2022 r. poz. 7805). Podatek od nieruchomości określono na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 70), dalej: u.p.o.l. oraz uchwały nr 574/LII/2022 Rady Gminy Koszęcin z dnia 24 października 2022 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2023 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2022 r. poz. 6850). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podlegają grunty, budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. - stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, przy czym - w myśl ust. 2 art. 4 u.p.o.l. - powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Organ odwoławczy wskazał, że według ewidencji gruntów i budynków podatnik jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości S., na którą składają się następujące działki:

- działka nr [...] o powierzchni 375 m2 (sklasyfikowana w całości jako inne tereny zabudowane Bi),

- działka nr [...] o powierzchni 525 m2 (sklasyfikowana w całości jako inne tereny zabudowane Bi),

- działka nr [...] o powierzchni 1,8712 ha (sklasyfikowana w części jako grunty orne klasy RV 0,5908 ha, a w części jako łąki trwałe klasy ŁIV 1,2804 ha).

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że podatkiem rolnym zostały objęte grunty ogółem: 1,8712 ha, opodatkowane 1,2804 ha, grunty ogółem 1,1671 ha, powierzchnia do podatku 0,9603 ha, stawka 134,40 zł/ha. Podatek bez ulg - 129,06 zł, podatek po ulgach 129,06 zł, podatek rolny wynosi 129,06 zł.

Natomiast podatek od nieruchomości ustalono na podstawie uchwały nr 574/LII/2022 Rady Gminy Koszęcin z dnia 24 października 2022 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2023 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego z 2022 r. poz. 6850). Podatek wyniósł zatem:

- grunty pozostałe o pow. 900,00 m2 x 0,32 zł = 288,00 zł,

- budynki pozostałe o pow. 99,45 m2 x 5,68 zł = 564,88 zł.

Podatek od nieruchomości po zaokrągleniu wyniósł: 853,00 zł. Razem podatek do zapłaty w zaokrągleniu wyniósł 982,00 zł.

Natomiast odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu argumentu dotyczącego ulgi z tytułu gospodarstwa rolnego, organ odwoławczy wyjaśnił, iż dla gruntów rolnych oznaczonych symbolem RV o powierzchni 0,5908 ha zastosowane zostało zwolnienie wynikające z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., natomiast grunty oznaczone symbolem ŁIV o powierzchni 1,2804 ha, 0,9603 ha przeliczeniowe zostały opodatkowane stawką podatku rolnego dla gospodarstw rolnych tj. 134,40 zł za 1 ha przeliczeniowy. Z kolei zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. dotyczą wyłącznie budynków posadowionych na gruntach rolnych, służących prowadzeniu działalności rolnej. W niniejszym przypadku budynki posadowione są na działkach nr [...] oraz [...] sklasyfikowanych w ewidencji jako Bi - inne tereny zabudowane, tym samym nie spełniają przesłanki posadowienia na gruntach rolnych. Z uwagi na to, że ewidencja budynków zawiera powierzchnię zabudowy, podatnik w składanej deklaracji wykazuje powierzchnię użytkową posadowionych na nieruchomości budynków, zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Budynki zostały opodatkowane zgodnie z informacją podatnika z 3 października 2016 r.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący stwierdził, że jest właścicielem gruntów rolnych o powierzchni 1.8712 ha. Złożył on odwołanie do organu pierwszej instancji, że podatek w sprawie łącznego zobowiązania dla gospodarstw rolnych na 2023 r. został naliczony niewłaściwie. Nie uwzględniono ulgi jaką posiada z tytułu gospodarstwa rolnego powyżej 1 ha. Nie dołączono deklaracji do obmiaru pomieszczeń w budynku gospodarczym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

Dokonując zatem kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Na wstępie rozważań nad legalnością zaskarżonej decyzji zasadne jest przytoczenie regulacji prawnych, mających zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Zgodnie z kolei z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (przepis ten wskazuje przy tym, jakich wielkości stawki te nie mogą rocznie przekroczyć).

Materialnoprawną podstawę wymiaru podatku rolnego stanowi natomiast (powołana już we wcześniejszej części uzasadnienia) ustawa o podatku rolnym.

Zgodnie zatem z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Zwrócić ponadto należy uwagę, że zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2.

Podkreślić należy nadto, iż zasadnicze znaczenie przy wymiarze podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego stanowi ewidencja gruntów i budynków. Art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990, dalej: p.g.k.) stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11- wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o ich przeznaczeniu, ale także ich powierzchni i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Oznacza to, że organ zobowiązany jest odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków oraz, że dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych, klasy gleboznawcze należą do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy. Dodać trzeba, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, ze względu na moc wiążącą, dzieli się na dwie kategorie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 502/15). Pierwszą tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane: chodzi o dane ewidencyjne dot. położenia, granic i powierzchni gruntów, rodzaju użytków gruntowych, klas gleboznawczych, a w przypadku budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także dot. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych, powierzchni użytkowej – zob. art. 20 ust. 1 p.g.k.). Drugą kategorię stanowią informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p. W tym przypadku chodzi o dane dotyczące tych elementów przedmiotowych wskazanych w ustawie podatkowej, które mogą decydować o zakresie opodatkowania (w grupie tej mogą znajdować się np. dane dot. zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją). Względną moc wiążącą mają też zawarte w ewidencji dane o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co ma znaczenie dla ustalenia podatnika podatku od nieruchomości. Należy jednak dodać, że zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego), jednak zarówno księgi wieczyste, jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny. Dlatego właśnie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają względną moc wiążącą, z zastrzeżeniem, że wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 z późn. zm.).

Powyższe prowadzi do wniosku, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane przez organ podatkowy w trybie postępowania podatkowego (chyba że są sprzeczne z wpisem do ksiąg wieczystych), gdyż organy nie mają prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji np. budynku. W tym zakresie powinny odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2017 r., sygn. akt II FPS 1438/17).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wątpliwości Sądu wzbudziło opodatkowanie budynków pozostałych. Podatkiem od nieruchomości objęte zostały bowiem budynki pozostałe o pow. 99,45 m2 x 5,68 zł = 564,88 zł.

Po pierwsze z informacji z rejestru gruntów zawartych na k. 5 akt administracyjnych w pozycji budynki niestanowiące odrębnego od gruntu przedmiotu własności wpisano budynek (rodzaj wg KŚT pozostałe budynki niemieszkalne) o pow. 66.03 m2. Taka sama powierzchnia wynika z zawiadomienia o zakończeniu budowy (k. 6 akt administracyjnych). Z kolei skarżący w złożonej informacji wykazał do opodatkowania budynek o pow. 99,45 m2: 66.03 m2 - wysokość pow. 2,20 m oraz 33,15 m2 - wysokość od 1,40 do 2,20 m (k. 8 akt administracyjnych).

Po drugie w myśl art. 4 ust. 2 u.p.o.l. do podstawy opodatkowania powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Reasumując, organy podatkowe ustalając wymiar podatku od nieruchomości są w tym zakresie bezwzględnie związane treścią ewidencji gruntów i budynków. W rezultacie zaś tak długo, jak długo znajdujący w ewidencji gruntów i budynków zapis dotyczący powierzchni użytkowej budynku nie zostanie zmieniony w trybie właściwym do zmian tej ewidencji, organy podatkowe nie mogą przyjmować innej powierzchni użytkowej w celu określenia podstawy opodatkowania. Innymi słowy, faktyczne obmiary dokonywane przez organy podatkowe, o co wnosi skarżący, same w sobie nie mogą skutecznie podważyć zapisów ewidencji gruntów i budynków. Mogą one co najwyżej stanowić informację wskazującą na potrzebę wprowadzenia stosownych zmian w tejże ewidencji. Dopiero jednak wprowadzenie takich zmian umożliwi przyjęcie innej (choć w dalszym ciągu opartej na ewidencji) powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2399/17 i z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 986/21).

Zatem organ podatkowy powinien opodatkować prawidłowo sporny budynek.

Z kolei przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym były grunty gospodarstwa rolnego podatnika, które zgodnie z ewidencją gruntów należą do użytków rolnych. W tym zakresie skarżący powołuje się na ulgę, która powinna mu przysługiwać z uwagi na posiadanie gospodarstwa rolnego powyżej 1 ha.

Należy wyjaśnić, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części:

a) służące działalności leśnej lub rybackiej,

b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej,

c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej.

Jednakże, organy podatkowe nie dokonały dokładnego zbadania, czy w stosunku do podatnika zachodzi, którakolwiek przesłanka do zwolnienia wskazanego w powołanym przepisie. Także akta administracyjne nie zawierają jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Zatem w tym zakresie postępowanie powinno zostać uzupełnione.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni ocenę prawą i wskazania tut. Sądu zaprezentowane w wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd nie zasądził na rzecz skarżącego kosztów postępowania z tytułu uiszczonego wpisu, gdyż skarżący, pomimo pouczenia go na rozprawie, nie wniósł o zwrot kosztów.