Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1291/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 30 ust. 1  i ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 808
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Renata Czeluśniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2020 r. znak: [...] odmówił skarżącemu B. C. umorzenia zaległości wraz z odsetkami powstałymi z tytułu wypłaconych przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej zaliczek alimentacyjnych na rzecz dzieci: A., A. i P. C., w wysokości 7.234,06 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie wnioskowanej przez stronę ulgi, ponieważ sytuacja życiowa wnioskodawcy nie jest wyjątkowa, w sposób istotny różniąca się od sytuacji innych zobowiązanych. Wyjaśnił, że kwota zadłużenia jakie ww. aktualnie posiada, nie jest niemożliwa do spłaty, ponieważ comiesięczny dochód w postaci pobieranej renty pozwala na systematyczne regulowanie należności. W przypadku wnioskodawcy nie można stwierdzić, aby po potrąceniach dokonywanych ze świadczenia rentowego nie posiadał on wystarczających środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb, co dodatkowo potwierdza fakt, iż nie korzysta on ze świadczeń z pomocy społecznej.

W odwołaniu B. C. podniósł, że kwota świadczenia rentowego po potrąceniach w wysokości 531,81 zł nie pozwala mu na zaspokojenie wszystkich podstawowych potrzeb związanych z leczeniem, zakupem żywności, czy też środków higieny. Zdaniem skarżącego zadłużenie z tytułu zaliczek alimentacyjnych, które w jego przypadku powstało w latach 2006-2007 związane jest z wystawianiem niewłaściwych zaświadczeń przez prowadzącego egzekucję Komornika Sądowego. Wyjaśnił, że jego stan zdrowia ulega systematycznemu pogorszeniu, co wiąże się ze wzrostem nakładów na leczenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 września 2020 r. znak: [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2020 r. B. C. zwrócił się o umorzenie zaległości z tytułu wypłaconych dzieciom zaliczek alimentacyjnych, motywując podanie trudną sytuacją zdrowotną spowodowaną wieloma chorobami oraz beznadziejną sytuacją finansową, co powoduje, iż nie jest w stanie spłacić zaległości wraz z odsetkami. Podkreślił, że jedynym jego źródłem dochodu jest niska rolnicza renta chorobowa, która po zajęciu komorniczym wynosi 531,16 zł. Wskazał, że na zakup lekarstw wydaje miesięcznie około 150-190 zł, a ponadto musi ponosić koszty związane z dojazdem do lekarzy, szpitali, gabinetów rehabilitacji oraz związane z zakupem żywności przy ścisłej diecie żółtaczkowej. Oprócz zadłużenia w GOPS posiada jeszcze zaległości w wysokości około 70.000 zł wobec swoich dzieci, które systematycznie narastają ze względu na dalszy obowiązek alimentacyjny.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, w szczególności na podstawie przeprowadzonego w dniu 19 czerwca 2020 r. wywiadu środowiskowego organ pomocowy ustalił, że wnioskodawca (ur. [...] 1968 r.) prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W odrębnym gospodarstwie pozostaje jego matka wraz z bratem i jego rodziną. Ww. pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym przyznaną do kwietnia 2021 r. w wysokości wynoszącej po potrąceniach egzekucyjnych 531,16 zł. Organ ustalił, że miesięczne wydatki strony to zakup lekarstw (około 100 zł) oraz partycypacja w rachunkach za media (100 zł). Wnioskodawca jest po przebytej operacji prawego stawu biodrowego, leczy się na nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie kręgosłupa oraz stłuszczenie wątroby. W okresie od 13 stycznia 2020 r. do 24 stycznia 2020 r. uczęszczał na zabiegi fizjoterapeutyczne, natomiast od 11 marca 2020 r. do 18 marca 2020 r. przebywał na kuracji w R, która została przerwana z uwagi na stan epidemii. Na podstawie wywiadu środowiskowego pracownik socjalny stwierdził, że stan zdrowia skarżącego systematycznie się pogarsza.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I wyjaśnił, że egzekucję zaliczki alimentacyjnej prowadzi Komornik Sądowy, który od miesiąca lutego 2020 r. do nadal regularnie co miesiąc potrąca ww. z pobieranej renty rolniczej kwotę 492,39 zł, z czego około 220 zł miesięcznie zostaje przekazane na spłatę tejże zaliczki. Wnioskodawcy pozostaje do dyspozycji kwota 531,16 zł., która biorąc pod uwagę, iż prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe powinna wystarczyć na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Podkreślono także, że orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym ma charakter czasowy, a nie bezterminowy, zatem planowana w przypadku wnioskodawcy rehabilitacja lecznicza może doprowadzić do poprawy stanu zdrowia. Podsumowując, według oceny organu pomocowego sytuacja zdrowotna oraz materialna skarżącego nie jest nadzwyczajna ani wyjątkowa, niezależna od niego samego, w następstwie czego nie byłby on w stanie na bieżąco regulować swojego zadłużenia, a nadto nie byłoby perspektyw na jej poprawę, a przy tym skarżący nie miałby żadnych dochodów.

Kolegium wyjaśniło, że podziela ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ l instancji w decyzji. Jak podkreśliło okolicznością bezsporną jest, że aktualnie B. C. jest osobą niezdolną do wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, trzeba jednak zwrócić uwagę, że orzeczenie w tym przedmiocie zostało wydane na czas określony, a ponadto skarżący nie pozostaje bez środków do życia, ponieważ pobiera rentę rolniczą. W takiej sytuacji należy podzielić stanowisko organu l instancji, że dłużnik alimentacyjny pobierając jakiekolwiek świadczenie podlegające egzekucji może, a nawet powinien być zobowiązany do spłacania zadłużenia alimentacyjnego.

Kolegium wskazało, że przyznanie ulgi w postaci umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego należy traktować jako ostateczność. Powinna być ona stosowana wyłącznie w przypadkach szczególnych i wyjątkowych, zwłaszcza wówczas gdy sytuacja dłużnika alimentacyjnego jest niezwykle ciężka i nie rokuje żadnych szans poprawy. Jeśli jednak położenie dłużnika alimentacyjnego pozwala na stwierdzenie, że będzie on w stanie uregulować wymaganą należność w dłuższej perspektywie czasowej, to wówczas należało w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę możliwość odroczenia terminu płatności, a następnie rozłożenia należności na raty.

Reasumując SKO stwierdziło, że w nin. sprawie organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ustalił on bowiem w sposób wyczerpujący wszystkie istotne okoliczności związane z sytuacją dochodową skarżącego i jego ewentualnymi możliwościami spłaty zadłużenia. Dokonał także ich wystarczającej oceny, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. C. zarzucił, że nie została zbadana sprawa powstania jego zadłużenia na podstawie "błędnych zaświadczeń komornika", który nie rozliczył i nie uwzględnił wypłaconych świadczeń w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem skarżącego błędnie ustalono jego sytuację dochodową, materialną i zdrowotną oraz błędnie ustalono, że niezdolność do pracy ma charakter czasowy i pozwoli w niedalekiej przyszłości na uzyskanie odpowiednich środków finansowych w celu poprawy jego sytuacji bytowej oraz spłaty zadłużenia. Nadto podkreślił okoliczność, że jego problemy zaczęły się z chwilą pojawienia się choroby, w związku z czym odeszła od niego żona wraz z dziećmi, pojawiły się koszty leczenia oraz niezdolność do pracy, co spowodowało utratę dochodów, a w konsekwencji powstania zadłużenia z tytułu alimentów na rzecz dzieci.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Kontrolując zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2020 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2020 r. znak: [...] odmawiającą skarżącemu umorzenia zaległości wraz z odsetkami powstałymi z tytułu wypłaconych przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej zaliczek alimentacyjnych na rzecz dzieci: A., A. i P. C., w wysokości 7.234,06 zł.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy administracyjne mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa, prawidłowo odmówiły skarżącemu umorzenia zaległości z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjny, stwierdzając, że jego sytuacja nie uzasadnia zastosowania wnioskowanej ulgi. Zdaniem skarżącego, stanowisko to jest błędne.

W ocenie Sądu, racje należy przyznać organom administracji.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2020 r., poz. 808 ze zm.) - dalej jako u.p.o.u.a.

Stosownie do art. 30 ust. 1 u.p.o.u.a., organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, w łącznej wysokości: 1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów.

Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że norma art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a., pod pojęciem "z funduszu alimentacyjnego" obejmuje również należności powstałe pod rządami ustawy z 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Przyjęcie bowiem jedynie wykładni językowej tego przepisu nie prowadzi do rezultatu zgodnego z zasadami określonymi w przepisach Konstytucji RP. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2597/18, dokonując wykładni tego przepisu w zgodzie z przepisami art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przyjąć należy, że ograniczenie możliwości zastosowania tego przepisu do wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy uprawnionym do alimentów powodowałoby nieuzasadnione pozbawienie dłużników alimentacyjnych, których należności powstały w związku z wypłatą zaliczek alimentacyjnych pod rządami ustawy z 2005 r. możliwości ubiegania się o umorzenie należności z uwagi na sytuację życiową i dochodową dłużnika, w sytuacji, w której pozostali dłużnicy alimentacyjni (których należności powstały pod rządami ustawy z 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym oraz ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów) nadal taką możliwość posiadają. Sytuacja dłużników alimentacyjnych, których zobowiązania związane z niepłaceniem alimentów powstały pod rządami trzech kolejnych ustaw nie posiada cech, które w sposób racjonalny i zgodny ze standardami konstytucyjnymi uzasadniałyby zróżnicowanie ich uprawnień do uzyskania umorzenia z uwagi na sytuację rodzinną i dochodową należności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1095/11, z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3340/15 i z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 534/12).

Podkreślić trzeba również, że użycie w art. 30 ust. 2 ustawy przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy. Innymi słowy, decyzja podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego i organ administracyjny może podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, ale nie ma nakazu ustalenia określonej jego treści. Oznacza to, że właściwy organ może ograniczyć nałożony na dłużnika obowiązek zwrotu należności, nie ma on natomiast takiego obowiązku.

Uznaniowość rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie ww. przepisu, oznacza również, że nawet wówczas, gdy wnioskodawca spełnia wskazane w tym przepisie kryteria zastosowania ulgi w spłacie zadłużenia, nie rodzi to po jego stronie, żadnego roszczenia wobec organu. Oczywiście element uznaniowości nie świadczy o tym, że decyzja polega na dowolności działania organu. W konsekwencji też prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu jej okoliczności, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, co wynika z podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a.). Podkreślić należy, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organy w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i rozważyły okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, organy zgromadziły pełny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie dostatecznych ustaleń w zakresie sytuacji finansowej i życiowej skarżącego, którą następnie należycie rozważyły i oceniły, prawidłowo odmawiając umorzenia zaległości wraz z odsetkami powstałymi z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe; jego miesięczne wydatki to zakup lekarstw (około 100 zł) oraz partycypacja w rachunkach za media (100 zł); pobiera rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym przyznaną do kwietnia 2021 r. w wysokości wynoszącej po potrąceniach egzekucyjnych - dokonywanych od lutego 2020 r. przez komornika sądowego - 531,16 zł; jest po operacji stawu biodrowego, leczy się na nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienia kręgosłupa oraz stłuszczenie wątroby.

Powyższe okoliczności, uzasadniają zatem w ocenie Sądu, twierdzenia zarówno Wójta Gminy, jak i SKO, że sytuacja zdrowotna oraz materialna skarżącego nie jest nadzwyczajna ani wyjątkowa, a co za tym idzie nie jest uprawniająca do zastosowania przedmiotowej ulgi.

Podkreślić należy przy tym, że prawidłowości powyższego stanowiska nie zmienia fakt, iż skarżący obecnie jest osobą niezdolną do wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, gdyż jak wynika z orzeczenia z dnia 12 kwietnia 2018 r. wydanego przez lekarza KRUS, niezdolność do pracy została wydana na czas określony, tj. do kwietnia 2021 r. Tym samym nie można z góry zakładać, że stan zdrowia skarżącego w przyszłości nie ulegnie poprawie i że nie będzie on mógł podjąć w najbliższym czasie dalszej pracy. Ponadto nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że skarżący nie pozostaje bez środków do życia, gdyż pobiera rentę rolniczą, która po potraceniach egzekucyjnych, powinna wystarczyć mu, przy prowadzaniu jednoosobowego gospodarstwa domowego, na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

Jak wynika z orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych, instytucja umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, jest wyjątkowa. Oznacza to, że w sytuacji osoby występującej o podjęcie takiej decyzji muszą wystąpić szczególne okoliczności. Obowiązek alimentacyjny zgodnie z art. 128 i 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w przypadku rodziców w stosunku do ich dzieci ma charakter obligatoryjny. Zgodnie z zasadą pomocniczości, wyrażoną w preambule Konstytucji RP, system zabezpieczenia społecznego nie ma na celu zwolnienia w całości rodzica z ponoszenia kosztów utrzymania dzieci, bowiem Państwo ma wspierać, a nie zastępować w alimentacji osoby do tego zobowiązane. Zatem umorzenie należności powinno mieć miejsce, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu (wyrok NSA z 4 września 2018 r. sygn. I OSK 2604/).

Z kolei jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z 21 czerwca 2018 r. w sprawie I OSK 267/18, samo uzyskiwanie niskich dochodów, bądź też nieuzyskiwanie dochodów, nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle innych dłużników alimentacyjnych. Sytuacja dochodowa dłużnika w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego powinna być analizowana przy uwzględnieniu faktu, że dłużnik alimentacyjny co do zasady jest osobą mającą trudności finansowe, przy czym chodzi tu o fakt obiektywnie istniejący, na który dłużnik alimentacyjny nie ma wpływu, a nie o jego subiektywne przekonanie. Sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności musi go więc wyróżniać spośród innych dłużników alimentacyjnych. Umorzenie należności alimentacyjnych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego. Przepis art. 30 ust. 2 ustawy powinien być interpretowany w sposób ścisły, a nie rozszerzający. Tożsama wykładnia art. 30 ust.2 u.p.o.u.a. prezentowana jest w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. I OSK 53/14, z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. I OSK 273/14, z dnia 27 września 2016, sygn. 355/15, z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. I OSK 1446/15, a także wcześniejsze wyroki, które dotyczyły umorzenia zaliczek alimentacyjnych pod rządem obowiązywania art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej – z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 544/07, z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. I OSK 1166/09).

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy obu instancji mając na uwadze przepisy prawa oraz stan faktyczny sprawy, prawidłowo odmówiły skarżącemu umorzenia zaległości z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjny. Organy nie uchybiły przy tym wymogom należytego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, wynikającym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W konsekwencji, brak jest podstaw do przyjęcia, aby organy administracji przekroczyły ramy uznania administracyjnego i dowolnie oceniły obecną sytuację skarżącego, przyjmując że ani sytuacja materialna, ani stan zdrowia, nie uzasadnia stwierdzenia, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek z art. 30 ust. 2 ustawy, dający podstawę do umorzenia zaległości z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych. Prymat interesu strony nad interesem publicznym nie został bowiem obiektywnie wykazany.

Podkreślić należy, że w razie trudności ze spłatą zadłużenia nie jest wykluczone wnioskowanie w pierwszej kolejności o odroczenie terminu spłaty należności bądź rozłożenie jej na raty. W razie zaś zmiany okoliczności skarżący może ponowić wniosek o umorzenie przedmiotowych zobowiązań.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), skargę oddalił.