Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 577/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2, art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 49c ust. 1, art. 59f ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 roku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...], znak [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej za samowolnie wybudowany warsztat samochodowy oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej: "k.p.a." – utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] r., nr [...], wydane na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) oraz art. 123 k.p.a., na mocy którego ustalono dla M. K. wysokość opłaty legalizacyjnej za samowolnie wybudowany budynek warsztatu samochodowego o wymiarach: długość 10,19 m, szerokość 9,05 m, i wysokość w kalenicy 5,64 m, na działce nr ewid. 15, położonej w miejscowości T. 19, gm. K., w kwocie 375.000,00 zł, stanowiącej iloczyn pięćdziesięciokrotnie podwyższonej stawki opłaty (s - 500 zł), współczynnika kategorii obiektu (k - 15) oraz współczynnika wielkości obiektu (w - 1,0).

Organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy: w dniu 8 sierpnia 2017 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku warsztatu samochodowego, usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym gruntów 15, położonej w T. 19, gmina K. W wyniku dokonanych oględzin stwierdzono, że na ww. działce znajduje się budynek warsztatu samochodowego. Budynek wykonany z płyt warstwowych, dach dwuspadowy konstrukcji drewnianej, pokryty blachodachówką. Budynek ma wymiary: długość 10,19 m; szerokość 9,05 m; wysokość do okapu 3,30 m; wysokość w kalenicy 5,64 m. Wody z dachu odprowadzane są na nieutwardzany teren własnej działki. Budynek warsztatu samochodowego przylega ścianą szczytową prawą do istniejącego murowanego budynku gospodarczego. Budynek warsztatu samochodowego ma trzy ściany: frontową, tylną i szczytową lewą. Ścianę szczytową prawą stanowi istniejąca ściana murowanego budynku gospodarczego. W lewym szczycie budynku są dwie sztuki wrót dwuskrzydłowych. Budynek usytuowany jest w odległości 17,50 m od drogi. W budynku jest instalacja elektryczna. Sąd Rejonowy w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi dla przedmiotowej działki księgę wieczystą KW nr [...], zgodnie z którą właścicielem działki jest M. K. Z oświadczenia M. K. złożonego do protokołu wynikało, że budowa budynku warsztatowego rozpoczęła się w listopadzie 2016 r., a zakończyła w czerwcu 2017 r. Budynek wykonano bez żadnych pozwoleń.

Starosta [...] poinformował, że właściciel nie wnosił o udzielenie pozwolenia na budowę ani nie dokonał zgłoszenia ww inwestycji. Natomiast Wójt Gminy K. przekazał wskazane wypisy i wyrysy z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] kwietnia 2005 r.

Postanowieniem nr [...] z [...] września 2017 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz na podstawie art. 123 k.p.a. postanowił wstrzymać prowadzenie robót budowlanych związanych z budynkiem warsztatu samochodowego, usytuowanego na działce nr ewid. 15, położonej w T. 19, gm. K. oraz nałożył na M. K. obowiązek przedstawienia w terminie do 31 grudnia 2017 r.: - zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy warsztatu samochodowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - czterech egzemplarzy projektu budowlanego warsztatu samochodowego, sporządzonego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz należące do właściwej izby samorządu zawodowego; - oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożenie dokumentacji przez zobowiązanego nastąpiło 27 grudnia 2017 r.

W tych okolicznościach faktycznoprawnych organ I instancji wydał opisane na wstępie postanowienie z [...] r., nr [...].

W zażaleniu od ww. rozstrzygnięcia organu I instancji M. K. wniósł o anulowanie ww. opłaty legalizacyjnej. Wyjaśnił, że sporny budynek nie miał być warsztatem, tylko wiatą. Ciąg zdarzeń jakie miały miejsce w ubiegłym roku spowodował, że zmieniła się nazwa z wiaty na warsztat. M. K. dodał, że nie wiedział, że wiata nie może mieć czterech ścian, poza tym musiała by być przedzielona ze względu na zbyt dużą powierzchnię zabudowy. W związku z tym zrobił projekt, który musiał być warsztatem, załatwił wszystkie formalności, żeby był to warsztat. Na koniec dodał, że nie posiada środków na uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Nie jest również w stanie rozebrać tej wiaty, bo jest to jego źródło utrzymania, a poza tym nie posiada również na to funduszy.

W toku postępowania odwoławczego Wójt Gminy K. potwierdził zgodność usytuowania na przedmiotowej działce budynku warsztatu samochodowego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu powołanego na wstępie postanowienia odwołał się do treści art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego i wskazał, że realizacja spornej inwestycji - budowy budynku warsztatu samochodowego, bez uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiło samowolę budowlaną. Okoliczność ta potwierdzona została w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy, jak i nie była kwestionowana przez inwestora – M. K.

Dalej organ II instancji wskazał, że spełnienie przesłanek określonych w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane otwiera drogę do legalizacji obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Legalizacja ta jest jednak uwarunkowana obowiązkiem uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Wykonanie powyższej powinności zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (gdy budowa jest w toku) lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (w przypadku budowy ukończonej). Organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do nałożenia w ww. decyzjach o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych lub o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie legalizowanego obiektu. Uiszczenie opłaty legalizacyjnej jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez uiszczenia przez inwestora opłaty legalizacyjnej organ nie może bowiem wydać ww. decyzji. Tym samym organ I instancji, prowadząc w przedmiotowej sprawie postępowanie legalizacyjne, zobowiązany był po spełnieniu przez inwestora obowiązków określonych w postanowieniu nr [...] z [...] września 2017 r. i dokonaniu oceny przedłożonych dokumentów, do ustalenia w drodze postanowienia opłaty legalizacyjnej, zgodnie z powyższymi regulacjami.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że opłata, określona z zastosowaniem art. 59f Prawa budowlanego, stanowi iloczyn stawki opłat (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłat (s), zgodnie z normą art. 59f ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wynosi 500 zł. W rozpatrywanej sprawie, przedmiotowy obiekt - budynek warsztatu samochodowego - zaliczony jest do XVII kategorii obiektów budowlanych, dla których ustawodawca określił współczynnik kategorii (k) =15,0 oraz współczynnik wielkości obiektu (w) =1,0.

W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w sposób prawidłowy ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej, która dla przedmiotowego budynku warsztatu samochodowego wynosi: (500 zł x 50) x 15,0 x 1,0 = 375000 zł. Tym samym nie ma podstaw do kwestionowania trafności i zgodności z obowiązującymi przepisami zaskarżonego postanowienia organu I instancji w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ II instancji wyjaśnił, że ustalone w przeprowadzonym postępowaniu cechy obiektu budowlanego, takie jak wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadanie fundamentu i dachu, jak również okoliczność zrealizowania budowy w ten sposób, iż jej rezultat funkcjonuje jako jedna bryła z istniejącym wcześniej budynkiem gospodarczym, oznacza, że nie można uwzględnić argumentacji skarżącego, że mamy do czynienia z wiatą. Mimo braku definicji legalnej wiaty, przyjmowane w orzecznictwie znaczenie tego pojęcia pozwala na wskazanie, że jest to obiekt budowlany co najmniej niewydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budo walnych. Nie jest także możliwe potraktowanie jako wiaty budowy skomponowanej z istniejącym już budynkiem, dla której jedną z przegród budowalnych stanowi ściana istniejącego już budynku. Odwołując się do orzecznictwa sądowego organ podkreślił, że wiata, nie będąc budynkiem, nie powinna posiadać wszystkich cech, o jakich mowa w treści art. 3 pkt 2 p.b. Oznacza to, że jest ona obiektem budowlanym niezwiązanym trwale z gruntem lub niewydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych lub też nie posiada fundamentów lub dachu. Wystarczy przy tym, aby przynajmniej jedna z tych przesłanek została spełniona.

Nadto organ II instancji wskazał, że przepisy ustawy Prawo budowlane obligują właściwy organ nadzoru budowlanego do ustalenia opłaty legalizacyjnej w przypadku spełnienia przesłanek umożliwiających legalizację obiektu. Nie ma zatem możliwości prawnych odstąpienia od jej ustalenia. Sposób wyliczenia wysokości opłaty jest określony w sposób sztywny przepisami co oznacza, iż nie ma możliwości zmiany jej wysokości przez organ. Organ nadzoru budowlanego nie może odstąpić od ustalenia opłaty, ani też zmieniać jej wysokości.

Jednocześnie organ II instancji zauważył, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora. Inwestor – M. K. decydując się na realizację nałożonych na niego, na mocy postanowienia organu I instancji z [...] września 2017, nr [...], obowiązków, był świadomy, iż ww. postępowanie legalizacyjne wiąże się z ustaleniem opłaty legalizacyjnej. Pouczenie o powyższej opłacie stanowiło jeden z elementów postanowienia. Zaznaczyć również należy, że na przedmiotowe postanowienie z [...] września 2017 r. stronie przysługiwało prawo złożenia zażalenia. Z przysługującego prawa M.K. nie skorzystał, co oznacza, iż nie kwestionował zarówno kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego jako budynku warsztatu samochodowego, jak i nałożenia opłaty legalizacyjnej.

Nawiązując natomiast do sytuacji finansowej skarżącego, w zakresie możliwości udzielenia ulgi w zapłacie ustalonej opłaty legalizacyjnej, organ II instancji wskazał, że przepisy przewidują w tym zakresie wyłączną kompetencję właściwego miejscowo wojewody (art. 49c ustawy Prawo budowalne). W przypadku zatem zaistnienia po stronie osoby zobowiązanej trudnej sytuacji finansowej, uniemożliwiającej spełnienie nałożonego obowiązku, strona może dla umknięcia negatywnych skutków, które ustawa wiąże z bezskutecznym upływem terminu zakreślonego dla dobrowolnego uiszczenia opłaty legalizacyjnej, wystąpić z wnioskiem do Wojewody [...] precyzując swoje żądanie (np. odroczenie spłaty, rozłożenie opłaty na raty). W razie złożenia omawianego wniosku do Wojewody [...], strona winna powiadomić organy nadzoru budowlanego o tym fakcie, załączając stosowny dowód.

Na ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył M. K. podnosząc, że samodzielnie wychowuje troje małoletnich dzieci. Mieszka na wymierającej już wsi liczącej 1 gospodarstwo rolne jeszcze prosperujące i 4 gospodarstwa już upadłe. Mieszka w 50 letnim budynku gdzie ma tylko kuchnię i jeden pokój, budynek jest do remontu zbudowany z klocków drewnianych obtoczonych wapnem i układanych w mór gdzie część tych klocków już pogniła i powoduje pękanie tynków i późniejsze ich odpadanie. Nie stać go nawet na remont tego domu nie mówiąc już o zapłacie kwoty wymienionej w postanowieniu.

Skarżący dodał, że pracował w firmie mieszczącej się 50 km od miejsca naszego zamieszkania przez kilka lat. Koszt dojazdów oraz wychowywanie trojga małych dzieci zmusiło go do poszukiwania dodatkowego źródła dochodu i zaczął wieczorami naprawiać auta. Zbudował wiatę opartą na 6 słupach i dach. Uzyskał potwierdzenie w urzędzie, że wiatę na terenie rolniczym może postawić bez zezwolenia. Następnie Do tej wiaty dostawił drugą bo ta pierwsza była za mało . Później z odpadów płyty warstwowej obudował dwa z trzech boków tej wiaty. Po kontroli PIS i PIP musiał doprowadzić wiatę do stanu umożliwiającego prowadzenie działalności. Wmontował drzwi wejściowe i wrota oraz zabudował trzecią ścianę , wylał posadzkę żeby nie przedostawały się smary do gruntu, wstawił okna z demontażu, założył instalację elektryczną, podnośnik. Doprowadzenie wszystkiego do wymogów jakie musi spełniać ta wiata bardzo mocno obciążyło go finansowo. Skarżący stwierdził, że nie posiada już środków na dodatkowe opłaty bo ledwo to wszystko już funkcjonuje, a suma którą mi wyliczono nie jest dla niego do zdobycia.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne w ramach kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem wydawanych rozstrzygnięć nie przejmują sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz oceniają, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia postanowienia organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach.

Kontroli sądu poddane zostało postępowanie leglizacyjne, prowadzone w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2018.1202)

Zarzuty skarżącego koncentrują się na dwóch okolicznościach – kwalifikacji prawnej spornej budowy oraz nieuwzględnienia przez organ jego bardzo trudnej sytuacji życiowej – rodzinnej i materialnej.

Pierwszy z zarzutów jest bezpodstawny. Rację ma jedynie skarżący powołując się na informację, że wiata postawiona na terenach rolniczych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. To jednak nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżący nie postawił wiaty a budynek. Nawet jeśli, jak wynika z zażalenia i skargi rozpoczął budowę od postawienia wiaty, to późniejszy ciąg zdarzeń doprowadził do postawienia budynku, odpowiadającego definicji legalnej zwartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowalnego . Zgodnie z tym przepisem budynek to taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Załączone do akt zdjęcia i opis budynku warsztatu nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że wykonane roboty budowlane nie doprowadziły do powstania wiaty. Złożony w toku postępowania projekt budowlany również nie pozostawia wątpliwości, że mamy w niniejszej sprawie do czynienia z budynkiem gospodarczym Jednocześnie wymiary budynku - długość 10,19 m; szerokość 9,05 m; wysokość do okapu 3,30 m; wysokość w kalenicy 5,64 m sprawia, że nie są to roboty budowlane, zwolnione w trybie art. 29 Prawa budowlanego z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art., 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (t.jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zmianami.) organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jednakże w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego, przed orzeczeniem rozbiórki, zobowiązany jest zbadać, czy ww. budowa jest zgodna z przepisami, w szczególności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Właściwy organ jest zatem zobowiązany przeprowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy się okaże, że nie ma prawnych warunków do legalizacji obiektu, organ może orzec jego rozbiórkę.

Nie budzi zastrzeżeń ustalenie organów, że obiekt nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Załączona dokumentacja projektowa potwierdza wykonanie obiektu zgodnie z wymogami technicznymi.

Zgodnie z przepisem art. 49 ust.4 w zw. z ust.2 ustawy Prawo budowalne jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego ustala opłatę legalizacyjną.

Ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej nie nasuwa zastrzeżeń. Stosownie do art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Opłata, określona z zastosowaniem art. 59f, stanowi iloczyn stawki opłat (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłat (s), zgodnie z normą art. 59f ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wynosi 500 zł.

W rozpatrywanej sprawie, przedmiotowy obiekt - budynek warsztatu samochodowego -

zaliczony jest do XVII kategorii obiektów budowlanych, dla których ustawodawca określił współczynnik kategorii (k) =15,0 oraz współczynnik wielkości obiektu (w) =1,0. Zatem opłata legalizacyjna za samowolnie wybudowany budynek warsztatu samochodowego wynosi: ( 500 zł x 50 ) x 15,0 x 1,0 = 375.000 zł

Reasumując, postępowanie wyjaśniające doprowadziło organy do trafnych wniosków, że po pierwsze skarżący dopuścił się samowoli budowlanej, po drugie, spełnione ostały przesłanki do jej egalizacji i po trzecie trafnie wymierzono opłatę legalizacyjną. Od jej uiszczenia zależy, czy organ nadzoru budowlanego zakończy postepowanie wydaniem pozwolenia na budowę, czy też nakazem rozbiórki (art. 49 ust.3 i 4 Prawa budowlanego). Uiszczenie opłaty legalizacyjnej warunkuje uzyskanie pozwolenia na budowę na podstawie art. 49 ustawy Prawo budowlane, ale jest dobrowolne.

Bezskuteczny jest również drugi z zarzutów skargi - nieuwzględnienia przez organ sytuacji skarżącego. Trudna sytuacja życiowa - finansowa i rodzinna – M. K. nie zwalnia organu d podjęcia decyzji o wymierzeniu opłaty legalizacyjnej, nie jest to przesłanka, której badanie przewiduje ustawodawca w toku postępowania legalizacyjnego. Słusznie zwraca przy tym uwagę organ odwoławczy, że opisywana przez skarżącego jego sytuacja rodzinna i materialna może co najwyżej stanowić podstawę do wystąpienia do Wojewody [...] z wnioskiem o umorzenie, odroczenie spłaty tej należności lub rozłożenie jej na raty. Z mocy art. 49c ust.1 ustawy Prawo budowalne do opłat legalizacyjnych stosuje się bowiem przepisy ordynacji podatkowej, w tym jej art. 67 § 1, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Jednocześnie osoba występująca z takim wnioskiem do wojewody zobowiązana jest powiadomić o tym organ nadzoru budowanego, który zawiesza postępowanie prowadzone w trybie art. 38 i 49 Prawa budowlanego (art. 49c § 2 Prawa budowlanego).

Skarżącemu pozostaje zatem ubieganie się o uzyskanie decyzji na podstawie art. 49c ustawy Prawo budowlane.

Podsumowując, z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi są orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

dc