Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 180/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1923
law: Ustawa z dnia 16 maja 2006 r. o opłacie skarbowej (t. j.)
article: art. 37, art. 39 ust. 1, art. 42
journal: Dz.U. 2020 poz 1076
law: Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów  - t.j.
article: art. 4 ust. 1 pkt 18
journal: Dz.U. 2022 poz 1526
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi S.J. na interpretację indywidualną Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 6 września 2023 r. Pan S.J. (Skarżący, Strona, Wnioskodawca) zwrócił się do Prezydenta W. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie opłaty skarbowej.

Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opłaty skarbowej (dalej jako "wniosek") wynika, że Wnioskodawca zamierza reprezentować konsumentów i podmioty gospodarcze (przedsiębiorców) przed Miejskim Rzecznikiem Konsumentów w W., celem podjęcia przez Miejskiego Rzecznika Konsumentów stosownej interwencji, jak też przedsiębiorców w sprawach pism kierowanych do nich na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1689). Przedsiębiorca, do którego zwrócił się rzecznik konsumentów, działając na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest obowiązany udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będących przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.

Wnioskodawca zamierza występować w roli pełnomocnika ww. podmiotów przedkładając do akt stosowne pełnomocnictwo.

W świetle tak opisanego stanu faktycznego wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy tego, czy w sprawach, w których reprezentuje konsumentów i podmioty gospodarcze (przedsiębiorców) przed Miejskim Rzecznikiem Konsumentów w W., czynność złożenia przez niego dokumentu pełnomocnictwa podlega opłacie skarbowej.

Zagadnienie to jest istotne z punktu widzenia Wnioskodawcy, bowiem stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2111) obowiązek zapłaty opłaty skarbowej w przypadku złożenia dokumentu pełnomocnictwa ciąży solidarnie zarówno na mocodawcy, jak i pełnomocniku, w tym przypadku będącym Wnioskodawcą.

Zdaniem Wnioskodawcy złożenie przez niego dokumentu pełnomocnictwa w sprawach, w których reprezentuje konsumentów i podmioty gospodarcze (przedsiębiorców) przed Miejskim Rzecznikiem Konsumentów w W., nie będzie rodzić obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej, bowiem nie dochodzi do złożenia dokumentu pełnomocnictwa w sprawie z zakresu administracji publicznej lub postępowaniu sądowym.

W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2023 r. Prezydent uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Wskazując treść art. 1 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2142, z późn. zm.), a także art. 39 ust. 1, art. 40, art. 43 ust. 3, art. 42 ust. 1 pkt 3 i 4, ust. 2 i ust. 5, art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1689, z późn. zm., dalej jako "u.o.k.i.k.") organ podniósł, że nie ulega wątpliwości, że postępowanie przed powiatowym (miejskim) rzecznikiem konsumentów nie jest postępowaniem sądowym. Ponadto zdaniem Prezydenta W. nie można uznać, że rzecznik konsumentów jest organem administracji publicznej.

Natomiast w ocenie Prezydenta W. powiatowego (miejskiego) rzecznika konsumentów należy zaliczyć do kategorii podmiotów innych niż organy administracji rządowej i samorządowej, o których mowa w art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłacie skarbowej, który wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej. Miejski (powiatowy) rzecznik konsumentów wykonuje zadania powiatu z zakresu ochrony konsumentów (art. 39 ust. 1 u.o.k.i.k.). Ochrona praw konsumenta jest zadaniem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy o samorządzie powiatowym). Zadanie to powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów wykonuje w ramach aparatu administracji powiatowej (art. 40 ust. 4 u.o.k.i.k.).

Prezydent wskazał, że rzecznik konsumentów jest podmiotem innym niż organy administracji rządowej i samorządowej, który wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej. Są to zadania mające na celu ochronę praw konsumenta, która zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy o samorządzie powiatowym, jest zadaniem publicznym powiatu o charakterze ponadgminnym.

Wystąpienie przez rzecznika do przedsiębiorcy w trybie przepisu art. 42 ust. 1 pkt 3 u.o.k.i.k. rodzi po stronie tego ostatniego publicznoprawny obowiązek udzielenia odpowiedzi, który nie podlega kontroli sądów administracyjnych, ale jest kontrolowany przez organy ścigania i sąd karny w ramach postępowań toczących się w związku z wykroczeniem polegającym na nieudzieleniu rzecznikowi informacji.

Zatem złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania konsumentowi podmioty gospodarcze (przedsiębiorców) przed Miejskim Rzecznikiem Konsumentów w W. w sprawach podjęcia przez Rzecznika stosownej interwencji, jak też przedsiębiorców w sprawach pism kierowanych do nich na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 3 u.o.k.i.k. wymaga uiszczenia opłaty skarbowej.

Dlatego też stanowisko Wnioskodawcy Prezydent uznał za nieprawidłowe.

Powyższa interpretacja indywidualna została zaskarżona w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z 19 grudnia 2023 r. Strona zarzuciła organowi naruszenie polegające na dopuszczeniu się błędu wykładni jak też niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej,

2) art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej,

poprzez przyjęcie, iż rzecznik prowadzi sprawę z zakresu administracji publicznej co doprowadziło organ do stanowiska, iż złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania konsumenta lub przedsiębiorcy przed Rzecznikiem Konsumentów podlega opłacie skarbowej.

Ponadto Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej także "O.p.") poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść wnioskującego.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie ww. interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów według norm.

Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej także "P.p.s.a.") Strona wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów:

1. interpretacja przepisów prawa podatkowego [...] z dnia [...] listopada 2023 Prezydenta Miasta P.

2. interpretacja przepisów prawa podatkowego [...] z dnia [...] listopada 2023 Prezydenta Miasta K.

W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że w jej ocenie stanowisko organu jest błędne. Działalności rzecznika nie sposób zakwalifikować ani jako sprawy z zakresu administracji publicznej ani postępowania sądowego. Jak wskazuje się w doktrynie "Ustawa nie precyzuje procedury stosowanej przez rzecznika. Nie są nią przepisy k.p.a., gdyż rzecznik nie załatwia spraw administracyjnych czy skarg i wniosków w rozumieniu przepisów tego kodeksu." [M. Radwański [w:] Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz, wyd. II, red. A. Stawicki, E. Stawicki, Warszawa 2016, art. 42].

Na okoliczność, iż działalność rzecznika prowadzona w wyniku skierowania prośby o podjęcie interwencji przez konsumenta nie stanowi sprawy z zakresu administracji publicznej zwrócono uwagę w interpretacji indywidualnej Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada 2023 ([...]), gdzie wskazano, iż w przypadku Rzecznika "nie mamy bowiem w tych sprawach do czynienia ze złożeniem pełnomocnictwa w sprawie z zakresu administracji publicznej. Rzecznik bowiem w tym przypadku nie rozstrzyga w formie władczego rozstrzygnięcia, po przeprowadzeniu określonego prawem postępowania o uprawieniach lub obowiązkach konsumenta lub przedsiębiorcy. Rzecznik nie jest zobowiązany, w przypadku wystąpienia konsumenta z prośbą o interwencję, do podjęcia interwencji lub innych działań. Również złożenie przez przedsiębiorcę wyjaśnienia lub ustosunkowanie się do wystąpienia rzecznika nie powodują żadnych konsekwencji na gruncie prawa administracyjnego, tj. nie kształtują prawa lub obowiązków przedsiębiorcy. Ponadto rzecznik nie jest organem administracji publicznej, nie działa w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA), nie prowadzi postępowań administracyjnych, a sprawy kierowane do Rzecznika nie są wnioskami czy skargami, o których mowa w tym Kodeksie.". Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 29 marca 2023 r. sygn, akt I SAB/Wa 380/22, wskazując, że "Miejski Rzecznik Konsumentów w W. nie jest organem administracji publicznej, lecz pracownikiem samorządowym. Działalność rzecznika konsumentów ma przyczynić się do zapewnienia ochrony konsumentom, w szczególności przez zapewnienie im możliwości uzyskania pomocy prawnej w dochodzeniu przez nich swoich praw. Z powyższych regulacji można wywieść, że ani przywołane przepisy, ani pozostałe unormowania ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie przyznają miejskiemu rzecznikowi konsumentów uprawnień do wydawania jednostronnych, władczych aktów administracyjnych.".

W ocenie Strony należy zauważyć, iż samo zgłoszenie przez konsumenta zapytania o pomoc Rzecznika nie rodzi po stronie organu obowiązku podjęcia interwencji, tym samym nie zostaje wszczęte żadne postępowanie, któremu Rzecznik musiałby nadać bieg i je prowadzić - tym samym nie mamy do czynienia z pojęciem sprawy. Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż nie przysługuje skarga na bezczynność rzecznika konsumentów w sprawie niepodejmowania przez niego działań (I OSK 2617/19).

Strona wskazała, że założeniem funkcjonowania instytucji rzecznika konsumentów jest zapewnianie nieodpłatnej, odformalizowanej pomocy konsumentom w rozwiązywaniu trudności w zawieranych przez nich transakcjach rynkowych. W tym kontekście odformalizowanie działalności rzecznika, a także bezpłatny charakter tej formy pomocy przemawia za tym, iż działalność ta nie mieści się w zakresie regulacji dotyczącej obowiązku uiszczania opłaty od pełnomocnictwa składanego w sprawie, która nie ma cech sprawy w zakresie administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Spór w sprawie dotyczy kwestii tego, czy złożenie przed Miejskim Rzecznikiem Konsumentów w W. przez Skarżącego reprezentującego konsumentów, jak też przedsiębiorców dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, podlega opłacie skarbowej.

Zdaniem Skarżącego działalności rzecznika nie sposób zakwalifikować ani jako sprawy z zakresu administracji publicznej ani postępowania sądowego. Rzecznik bowiem w tym przypadku nie rozstrzyga w formie władczego rozstrzygnięcia, po przeprowadzeniu określonego prawem postępowania o uprawieniach lub obowiązkach konsumenta lub przedsiębiorcy. Rzecznik nie jest zobowiązany, w przypadku wystąpienia konsumenta z prośbą o interwencję, do podjęcia interwencji lub innych działań. Również złożenie przez przedsiębiorcę wyjaśnienia lub ustosunkowanie się do wystąpienia rzecznika nie powodują żadnych konsekwencji na gruncie prawa administracyjnego, tj. nie kształtują prawa lub obowiązków przedsiębiorcy. Ponadto rzecznik nie jest organem administracji publicznej, nie działa w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA), nie prowadzi postępowań a sprawy kierowane do Rzecznika nie są wnioskami czy skargami, o których mowa w tym kodeksie. Założeniem funkcjonowania instytucji rzecznika konsumentów jest zapewnianie nieodpłatnej, odformalizowanej pomocy konsumentom w rozwiązywaniu trudności w zawieranych przez nich transakcjach rynkowych. W tym kontekście odformalizowanie działalności rzecznika, a także bezpłatny charakter tej formy pomocy - przemawia za tym, iż działalność ta nie mieści się w zakresie regulacji dotyczącej obowiązku uiszczania opłaty od pełnomocnictwa składanego w sprawie, która nie ma cech sprawy w zakresie administracji publicznej.

Zdaniem Organu interpretacyjnego, wprawdzie powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów nie jest organem administracji publicznej, ani nie działa w sposób władczy, co skutkuje tym, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa przed tym podmiotem nie polega opłacie skarbowej w oparciu o przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej, rzecznik ten wykonuje jednak zadania z zakresu administracji publicznej, co powoduje, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa przed tym podmiotem podlega opłacie skarbowej w oparciu o przepis art. 1 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej.

Na tle tak zdefiniowanego sporu rację należy przyznać Organowi interpretacyjnemu.

Tytułem wstępu Sąd zauważa, że sformułowany w skardze wniosek dowodowy (o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z interpretacji indywidualnych wydanych przez Prezydentów Miasta P. oraz Miasta K.) nie zasługiwał na uwzględnienie. Interpretacje te przedstawiały stanowisko wskazanych organów co do wykładni przepisów (i ich zastosowania w sprawie), co nie wiązało organu w niniejszej sprawie (ani tym bardziej Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę).

Odnosząc się do przepisów, których prawidłowa wykładnia i zastosowanie jest przedmiotem niniejszej sprawy, należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy o opłacie skarbowej

1. opłacie skarbowej podlega:

1) w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej:

a) dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek,

b) wydanie zaświadczenia na wniosek,

c) wydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji);

2) złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii - w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym.

2. Opłacie skarbowej podlega również dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia oraz zezwolenia (pozwolenia) przez podmiot inny niż organ administracji rządowej i samorządowej, w związku z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej, a także złożenie w takim podmiocie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłacie skarbowej obowiązek zapłaty opłaty skarbowej powstaje od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury oraz od jego odpisu, wypisu lub kopii - z chwilą złożenia dokumentu w organie administracji publicznej, sądzie lub podmiocie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy).

Należy zwrócić uwagę na to, że opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (...) - w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy), jak również złożenie w podmiocie innym niż organ administracji rządowej i samorządowej (organ administracji publicznej), w związku z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej, takiego dokumentu (art. 1 ust. 2 ustawy). Ustawodawca przesądził zatem, że nie tylko złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w organie administracji publicznej (w sprawie z zakresu administracji publicznej) skutkuje powstaniem obowiązku zapłaty opłaty skarbowej, ale również złożenie takiego dokumentu w podmiocie, który (jedynie) wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej (mimo że podmiot ten nie jest organem administracji publicznej) rodzi obowiązek zapłaty opłaty skarbowej.

Przeniesienie powyższych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy wymaga w pierwszej kolejności przywołania stosownych przepisów dotyczących rzecznika konsumentów oraz samorządu terytorialnego.

Otóż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy o samorządzie powiatowym powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie ochrony praw konsumenta.

Zgodnie z art. 37 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zadania w dziedzinie ochrony interesów konsumentów w zakresie określonym ustawą oraz odrębnymi przepisami wykonują również: samorząd terytorialny, a także organizacje konsumenckie i inne instytucje, do których statutowych lub ustawowych zadań należy ochrona interesów konsumentów.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów, zwany dalej "rzecznikiem konsumentów".

Zgodnie z art. 42 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów do zadań rzecznika konsumentów należy:

1) zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie ochrony interesów konsumentów;

2) składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie ochrony interesów konsumentów;

3) występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;

4) współdziałanie z Prezesem Urzędu, organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami konsumenckimi;

5) wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych (ust. 1).

2. Rzecznik konsumentów może w szczególności wytaczać powództwa na rzecz konsumentów oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów.

3. Rzecznik konsumentów w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest oskarżycielem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2022 r. poz. 1124 oraz z 2023 r. poz. 1963).

4. Przedsiębiorca, do którego zwrócił się rzecznik konsumentów, działając na podstawie ust. 1 pkt 3, jest obowiązany udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będących przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.

5. Do rzecznika konsumentów stosuje się odpowiednio przepis art. 63 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Mając na uwadze wskazane regulacje należy stwierdzić, że przyjmując wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko dotyczące tego, że powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów nie jest organem administracji publicznej (skoro nie ma uprawnień do wydawania jednostronnych oraz władczych aktów administracyjnych) – patrz postanowienie NSA z 12.11.2019 r., I OSK 2617/19 (mimo sporów w doktrynie dotyczących statusu rzecznika – por. A. Mlostoń-Olszewska, Powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów jako organ administracji publicznej. Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2019 r., I OSK 2617/19, IKA 2022, nr 1, s. 107-108), stwierdzić należy, że rzecznik wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej (co do ochrony konsumentów) – Ibidem, str. 108 i 109. Powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów wykonuje bowiem zadania publiczne powiatu w zakresie ochrony praw konsumenta (zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy o samorządzie powiatowym).

Przesądzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, że powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów nie jest organem administracji publicznej i że (zarzucana) bezczynność rzecznika nie podlega kognicji sądów administracyjnych (na co wskazuje Skarżący i co wyklucza możliwość powstania obowiązku zapłaty opłaty skarbowej na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłacie skarbowej), nie wyklucza możliwości uznania, jak zasadnie stwierdzono w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że rzecznik konsumentów występuje jako podmiot, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej (tj. inny niż organ administracji rządowej i samorządowej [organ administracji publicznej – por. art. 6 ust. 1 pkt 4]), w związku z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej (tj. w zakresie ochrony praw konsumenta), skutkiem czego złożenie w takim podmiocie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa rodzi obowiązek zapłaty opłaty skarbowej na podstawie art. 1 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłacie skarbowej.

Mając na uwadze powyższe za niezasadne należało uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 2, ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłacie skarbowej poprzez przyjęcie, iż rzecznik prowadzi sprawę z zakresu administracji publicznej co doprowadziło organ do stanowiska, iż złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania konsumenta lub przedsiębiorcy przed Rzecznikiem Konsumentów podlega opłacie skarbowej. Zauważyć należy, że w zaskarżonej interpretacji – wbrew temu co zarzuca Skarżący – nie wskazano, że rzecznik prowadzi sprawę z zakresu administracji publicznej (w zaskarżonej interpretacji indywidualnej wskazano, że "Z uwagi na to, że powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów nie jest organem administracji publicznej, ani nie działa w sposób władczy, złożenie dokumentu pełnomocnictwa w postępowaniu przed tym podmiotem nie będzie podlegało opłacie skarbowej w oparciu o przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej, który przewiduje opłatę skarbową za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawie z zakresu administracji publicznej" – str. 6 zaskarżonej interpretacji indywidualnej), wskazano natomiast, że "Rzecznik konsumentów jest podmiotem innym niż organy administracji rządowej i samorządowej, który wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej (...) złożenie zatem dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania konsumentów i podmioty gospodarcze (przedsiębiorców) przed Miejskim Rzecznikiem Konsumentów w W. w sprawach podjęcia przez Rzecznika stosownej interwencji, jak też przedsiębiorców w sprawach pism kierowanych do nich na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 3 uokik wymaga uiszczenia opłaty skarbowej" (str. 9 i 10 zaskarżonej interpretacji indywidualnej), gdzie podstawą prawną wskazanego obowiązku stanowi "art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłacie skarbowej" (str. 8 zaskarżonej interpretacji indywidualnej). W świetle zaprezentowanego wyżej stanowiska, prawidłowo Organ interpretacyjny uznał, że złożenie dokumentu pełnomocnictwa przed Miejskim Rzecznikiem Konsumentów w W. nie będzie podlegało opłacie skarbowej w oparciu o przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej, lecz w oparciu o art. 1 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o opłacie skarbowej. W efekcie stwierdzić należy, że nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 2a O.p. – w niniejszej sprawie nie wystąpiły "niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego", co stanowi hipotezę normy prawnej wynikającej z tego przepisu i co spowodowało, że nie było podstaw do zastosowania wskazanego przepisu.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zarzuty sformułowane w skardze nie są zasadne, zaskarżona zaś interpretacja indywidualna odpowiada prawu, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.