Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 264/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Starosty Sztumskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Starosta Sztumski dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Starosty Sztumskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Powiatu Sztumskiego na rzecz skarżącego J. M. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. M. (dalej: "skarżący") w dniu 26 października 2023 r. zwrócił się do Starosty Sztumskiego (dalej: "organ", "Starosta") o przesłanie za pośrednictwem e-mail lub udostępnienie do pobrania elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla drogi powiatowej [...].

Następnie, w dniu 19 listopada 2023 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty Sztumskiego w przedmiocie udostępnienia określonej w powyższym wniosku informacji publicznej. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja, która nie została udostępniona w BIP lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informację publiczną ma obowiązek zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin do udzielenia przez organ żądanej informacji publicznej upłynął z dniem 9 listopada 2023 r. Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 26 października 2023 r. o udostępnienie żądanej informacji publicznej.

W dniu 20 listopada 2023 r. organ poinformował skarżącego, że nie posiada elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla drogi powiatowej nr [...] S.

Skarżący w dniu 20 listopada 2023 r. poinformował organ, że otrzymana informacja nie stanowi załatwienia jego wniosku zgodnie z przepisami, wobec czego organ pozostaje w bezczynności. Powołał się na orzeczenie wydane w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 157/23.

Organ w dniu 21 listopada 2023 r. poinformował skarżącego, że droga powiatowa nr [...] nie posiada projektu organizacji ruchu ani w formie elektronicznej, ani w formie papierowej. Z tej przyczyny organ nie ma możliwości udostępnienia żądanej informacji.

W odpowiedzi na skargę , wniesionej w dniu 14 grudnia 2023 r., Starosta wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Organ wskazał, że udzielił skarżącemu odpowiedzi w żądanym zakresie. Nie ma przy tym znaczenia, że nie satysfakcjonowała ona skarżącego. Powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, w których prezentowane jest stanowisko, że organ pozostaje w bezczynności, jeżeli w ogóle nie udzielił informacji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2007 r. w sprawie II SAB/Wa 205/06), a 14-dniowy termin ma jedynie charakter instrukcyjny (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie II SAB/Wa 10/14).

W piśmie z dnia 6 stycznia 2024 r. ( k.47 akt ) skarżący oświadczył, że z odpowiedzi na skargę wynika, że organ udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek już po wniesieniu skargi. W tej sytuacji wniósł o stwierdzenie , że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium legalności.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego.

Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Skarga jest zasadna.

Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej jako "u.d.i.p."

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.

Niewątpliwie informacja o projekcie organizacji ruchu jest informacją o sprawach publicznych. Nie budziło też wątpliwości, że Starosta Sztumski , do którego skarżący skierował swój wniosek, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Organ, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni, jaki ustawodawca nakłada na niego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...). , z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku.

W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, w powyższym terminie powinien poinformować wnioskodawcę, że informacja , nie będąca informacją publiczną, nie zostanie udostępniona. W żadnym zatem przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi , a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej 14 dnia od otrzymania wniosku.

Podkreślić należy, że Sąd nie podziela poglądu, że termin 14- dniowy, o jakim mowa w art. 13 ust.1 u.d.i.p., jest jedynie terminem instrukcyjnym. Poglądowi takiemu przeczy sformułowanie "bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku", a także wyraźne zobowiązanie podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej do powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni ( "w tym terminie") o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1.

Ustawodawca wprowadził powyższe terminy w celu zmobilizowania podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji do podjęcia określonych działań, których brak uprawnia wnioskodawcę do dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu.

Wniosek skarżącego wpłynął do Starosty w dniu 26 października 2023 r. , a zatem termin 14 dniowy upływał w dniu 9 listopada 2023 r.

Z niekwestionowanego w sprawie stanu faktycznego wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w pełnym zakresie dopiero 21 listopada 2023 r. , czyli po upływie 14 dni od otrzymania wniosku, a także już po wniesieniu przez skarżącego skargi.

Podkreślić należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ. W niniejszej sprawie w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, a po wniesieniu skargi udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną.

Przepis art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu.

Ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi, skutkuje stwierdzeniem dopuszczenia się bezczynności przez organ ( art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Z uwagi na powyższe oraz wobec stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

Sąd uznał przy tym, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Przekroczenie 14 -dniowego terminu przez organ nie było nadmierne, a organ udzielił już skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek.

Powyższe okoliczności uzasadniały stwierdzenie przez Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( punkt 2. sentencji wyroku).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie 3. sentencji wyroku, obejmujące zasądzone na rzecz skarżącego koszty poniesionego przez niego wpisu od skargi w kwocie 100 zł , wynikało z treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.