Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1203/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w restrukturyzacji w O. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wymiaru biegnącej kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

1 U Z A S A D N I E N I E

Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., wydaną na skutek rozpoznania odwołania złożonego przez [...] Sp. z o.o., Sp.K. z siedzibą w [...], od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], określającej wymiar kary biegnącej w wysokości 508,98 zł/dobę, od dnia [...] listopada 2017r., za magazynowanie odpadów na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na działkach o nr ew. [...] i [...], z naruszeniem warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...], zezwalającej na zbieranie odpadów - uchylił ww decyzję i orzekł w sposób tożsamy, w stosunku do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny sprawy.

W dniach od 15 listopada 2017 r. do dnia 18 grudnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę w [...] Sp. z o.o., Sp. K. z siedzibą w [...], prowadzącej działalność w zakresie gospodarowania odpadami na terenie wyżej opisanej nieruchomości. W trakcie kontroli ustalono, że spółka posiada decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...] zmienioną ww decyzją, zezwalającą na zbieranie odpadów, zgodnie z którą zbierane odpady powinny być magazynowane w wydzielonych i zabezpieczonych specjalnych, szczelnych pojemnikach, kontenerach, beczkach ustawionych na szczelnej, utwardzonej nawierzchni oraz zabezpieczonych przed dostępem osób trzecich. Miejsce przechowywania odpadów powinno być oznakowane a pojemniki, kontenery i beczki z odpadami opisane. Odpady powinny być zbierane w sposób selektywny, uniemożliwiający zmieszanie różnych rodzajów odpadów.

Podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że spółka magazynowała zmieszane odpady betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia o kodzie 17 01 07 oraz zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu o kodzie 17 09 04, na terenie otwartej betonowej hali i utwardzonego placu z naruszeniem ww. warunków posiadanego pozwolenia tj. luzem, bez umieszczenia ich w pojemnikach, kontenerach czy beczkach oraz bez oznakowania. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole ww kontroli nr [...].

W związku z powyższymi ustaleniami [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na nieprawidłowe magazynowanie odpadów, z naruszeniem warunków pozwolenia na zbieranie odpadów oraz zwrócił się do kontrolowanej Spółki o przekazanie informacji dotyczących ilości magazynowanych odpadów. W toku postępowania strona przekazała karty ewidencji odpadów magazynowanych na powyższej nieruchomości.

Postępowanie zakończyło się ww decyzją z dnia [...] maja 2018 r., wydaną w oparciu o art. 298 ust. 1 pkt 4 i art. 309 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ("p.o.ś.").

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ I instancji min. wskazał, że w dniu 14 grudnia 2017 r. drogą e-mailową został poinformowany o wszczętym postępowaniu restrukturyzacyjnym w stosunku do [...] Sp. z o.o., Sp. K., o odebraniu ww Spółce zarządu własnego i powierzeniu go zarządcy sądowemu - Kancelarii Restrukturyzacyjnej [...] sp. z o.o. w [...]. Powyższe jednak, w ocenie organu, nie miało wpływu na zmianę strony prowadzonego postępowania. Natomiast, odnosząc się do meritum Wojewódzki Inspektor stwierdził, iż okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na przekroczenie postanowień decyzji, zezwalającej Spółce - [...] Sp. z o.o., Sp.K. zbieranie odpadów, co skutkowało, w oparciu o powołaną regulację prawną, wydaniem wymierzającą karę decyzji.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Zarządca Masy Sanacyjnej ww Spółki - [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], żądając jej uchylenia i wnosząc o umorzenie postępowania lub ewentualnie, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zarzucił naruszenie art. 311 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne poprzez przyjęcie, że postępowanie nie dotyczy masy sanacyjnej i nie wymaga udziału ustanowionego Zarządcy. Jego zdaniem, decyzja organu I instancji jest nieważna (art. 156 § 1 ust. 4 kpa.), wydano ją bowiem wobec podmiotu nie będącego stroną postępowania. Ponadto, Zarządca zarzucił organowi naruszenie art. 298 ust. 1 pkt 4 oraz art. 309 ust. 2 p.o.ś., gdyż, jak wskazał, warunki magazynowania odpadów wskazane w zezwoleniu nie zostały przekroczone. Zapis zezwolenia bowiem odnosi się jedynie do odpadów niebezpiecznych. Ustawa o odpadach, zdaniem odwołującego, nakazuje natomiast stosowanie specjalnych, atestowanych szczelnych pojemników lub kontenerów tylko dla odpadów niebezpiecznych. Spółka takich odpadów nie gromadziła.

Po analizie zebranego materiału dowodowego organ II instancji podtrzymał argumentację [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zarówno co do poczynionych ustaleń jak i zastosowanej regulacji prawnej. Powołał się na punkt 3-ci ww decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów, zmienionej ww decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., z której, zdaniem Głównego Inspektora, jednoznacznie wynika wskazany przez organ I instancji sposób zbierania odpadów. Podobnie wskazał na pkt 4 ww decyzji, precyzyjnie z kolei wskazujący na metodę ich zbierania. Zapisy zezwolenia na zbieranie odpadów, w ocenie organu odwoławczego, w sposób nie budzący wątpliwości wskazują zatem, pomimo pewnego braku precyzji, że nie tylko odpady niebezpieczne, ale również odpady inne niż niebezpieczne muszą być magazynowane w opisanych pojemnikach, kontenerach lub beczkach - w zależności od rodzaju odpadów, które są ustawione na szczelnej, utwardzonej nawierzchni i zabezpieczone przed dostępem osób trzecich. Natomiast podczas kontroli (protokół kontroli) stwierdzono, iż spółka magazynowała zmieszane odpady betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia o kodzie 17 01 07 oraz zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu o kodzie 17 09 0, na utwardzonym terenie otwartej betonowej hali i przylegającego do niej placu luzem, bez umieszczenia ich w pojemnikach, kontenerach czy beczkach oraz bez wymaganego oznakowania. Wobec powyższego stwierdził, że poczynione ustalenia wskazują jednoznacznie na magazynowanie przez stronę odpadów z naruszeniem warunków posiadanej decyzji, w zakresie sposobu ich magazynowania.

Odnosząc się zatem do zarzutów odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż ocena strony, że warunki magazynowania odpadów innych niż niebezpieczne wskazane w zezwoleniu nie zostały przekroczone, ponieważ odpady były gromadzone na utwardzonym terenie, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Zapis o obowiązku magazynowania wszystkich zbieranych odpadów w specjalnych pojemnikach, kontenerach, beczkach jest jednoznaczny, w żadnym punkcie zezwolenia nie ma wzmianki o możliwości magazynowania odpadów luzem bez względu na ich rodzaj.

W ocenie organu odwoławczego nieuzasadniony jest również zarzut zawarty z kolei w piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2019 r., iż ustalenia organu I instancji w zakresie ilości składowanych odpadów są wadliwe. Jak potwierdził bowiem Inspektor, ilość odpadów została ustalona na podstawie kart ewidencji odpadów przedstawionych przez stronę w toku postępowania. Argument, że strona stopniowo usuwała odpady magazynowane z naruszeniem zezwolenia i ostatecznie usunęła je do dnia 28 lutego 2018 r. nie ma natomiast wpływu na ustalenie wysokości kary biegnącej. Zgodnie bowiem z przepisami p.o.ś. ustalenie przedmiotowej kary pieniężnej, przebiega w dwóch etapach. Wyjaśnił, iż dopiero w drugim etapie, zgodnie z treścią art. 302 ust. 1 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary za okres do dnia ustania przekroczenia lub naruszenia po stwierdzeniu, że przekroczenie lub naruszenie ustało. Bądź też za okres do dnia 31 grudnia każdego roku - jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte.

Również, w ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniu zawartemu w odwołaniu, podstawienie procesowe zarządcy nie oznacza, że zarządca stał się stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym - w rozumieniu art. 28 kpa. Z datą wydania orzeczenia o restrukturyzacji, odebraniu spółce zarządu własnego i wyznaczeniu ww Zarządcy, jakkolwiek Spółka utraciła legitymację w znaczeniu formalnym, to jednak nie doszło do przejęcia ogółu praw i obowiązków przez Zarządcę, nie stał się on podmiotem praw i obowiązków w miejsce Spółki. Zatem, nałożenie kary biegnącej na Zarządcę, któremu nie przysługuje przymiot strony w znaczeniu materialnoprawnym, wobec obowiązku dotyczącego Spółki przesądzałoby o nieprawidłowym ukształtowaniu stosunku prawnego, co stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji - wada określona w art. 156 § 1 pkt 4 kpa.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, iż w dniu 14 czerwca 2018 r. nastąpiło przekształcenie [...] Sp. z o.o., Sp.K. z siedzibą w [...] (spółka osobowa) w spółkę kapitałową - [...] Sp. z o.o. w [...]. Wobec powyższego zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji skierowaną do [...] Sp. z o.o., Sp.K. w restrukturyzacji w [...] i orzekł w sposób tożsamy kierując decyzję do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Zarządca Masy Sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] - [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], wywiódł skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i odstąpienie od wymierzenia biegnącej kary pieniężnej.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 311 ust. 1 Ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne poprzez przyjęcie, iż postępowanie nie dotyczy masy sanacyjnej i nie wymaga udziału po stronie [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] - ustanowionego Zarządcy;

- w konsekwencji ww decyzji zarzucił nieważność, z uwagi na wydanie jej wobec podmiotu nie będącego stroną postępowania, a tym samym naruszenie art. 156 §1 ust. 4 kpa. poprzez nieuwzględnienie przekształcenia podmiotowego po stronie wnioskodawcy i wydanie decyzji wobec podmiotu nie będącego stroną postępowania;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżący magazynował odpady w miejscach do tego nieprzeznaczonych, tj. w miejscach nieprzewidzianych ku temu, tj niezgodnie, zdaniem organów, z postanowieniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. zmienionej ww decyzją z [...] stycznia 2017r.;

- naruszenie art. 298 ust. 1 pkt 4 i art. 309 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz postanowień ww decyzji Prezydenta;

- naruszenie art.7 kpa. poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- naruszenie art. 8 kpa. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.

W dość obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący przypomniał przebieg postępowania, przytoczył także wszelkie okoliczności podnoszone na etapie postępowania odwoławczego. Podtrzymał m.in. swoje stanowisko, iż organy obu instancji, pomimo iż posiadały wiedzę o otwarciu wobec Spółki [...] postępowania restrukturyzacyjnego nie dokonały przekształcenia podmiotowego po stronie odwołującego się i nie wezwały do udziału w sprawie Zarządcy Masy Sanacyjnej, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji wobec podmiotu, który nie był biernie legitymowanym. A to z kolei skutkuje nieważnością wydanej decyzji. Argumentacja przytoczona przez GIOŚ w skarżonej decyzji jest w ocenie skarżącego, nieprzekonywująca, gdyż nadal z niej wynika, iż Zarządca nie był nawet traktowany jako strona postępowania, co wyraźnie nakazuje przepis art. 311 Ustawy Prawo restrukturyzacyjne. Skarżący ponownie podniósł, iż utrata, w przypadku dłużnika, uprawnienia do występowania w postępowaniu sądowym, administracyjnym, sądowoadministracyjnym i przed sądami polubownymi, dotyczących masy sanacyjnej, w charakterze strony w znaczeniu procesowym (utrata legitymacji procesowej), nie oznacza, iż dłużnik pozbawiony zostaje zdolności procesowej. Zdolność taką dłużnik posiada zgodnie z odpowiednimi przepisami proceduralnymi, tracąc jedynie na rzecz zarządcy uprawnienie do wystąpienia w danym postępowaniu, w którym roszczenie procesowe dotyczy masy sanacyjnej. Podkreślił, iż bezwzględny charakter przepisu art. 311 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego skutkuje całkowitym pozbawieniem dłużnika legitymacji procesowej w wymienionych postępowaniach, dotyczących masy sanacyjnej, także w przypadku zezwolenia przez sąd dłużnikowi na wykonywanie zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zakresu zwykłego zarządu, na podstawie art. 288 ust. 3 ww ustawy. W ocenie skarżącego nie ulega zatem wątpliwości, iż postępowanie już w I instancji winno było się toczyć z udziałem Zarządcy Masy Sanacyjnej, którego nie wezwano do udziału w sprawie. Zatem, postępowanie zarówno I jak i II instancyjne dotknięte jest wadą powodującą nieważność z mocy prawa obu decyzji.

Niezależnie od powyższego podtrzymał swoje stanowisko, podnoszone na etapie postępowania odwoławczego, w zakresie błędnego ustalenia ilości i sposobu składowanych odpadów, gdyż, jak wskazał, w okresie kontroli odpady te znajdowały się na działkach w różnych ilościach, w różnym okresie czasu. Odpady ostatecznie w całości zostały usunięte już przed 28 lutego 2018r. (vide pismo odwołującego się w aktach sprawy z informacją o usunięciu całkowitym odpadów). Organ kontrolę tego obowiązku przeprowadził dopiero w dniu 27 marca 2018r. i potwierdził fakt usunięcia odpadów. Jednak, z uwagi na zgłoszenie tego faktu już w lutym 2018r. za datę całkowitego usunięcia odpadów należy uznać tę datę, a nie datę, w której organ ze znacznym opóźnieniem (po miesiącu) powyższe potwierdził. Nadto, w toku postępowania przed organem I instancji w wyniku kontroli nie ujawniono, aby odpady z grupy niebezpiecznych były magazynowane niezgodnie z ustawą czy udzielonym pozwoleniem. Odpady z grupy 17-ej były magazynowane w sposób prawidłowy, tj. znajdowały się w zadaszonej wiacie, na utwardzonym gruncie, w sposób selektywny, uniemożliwiający zmieszanie różnych rodzajów odpadów zgodnie z ustawą o odpadach, w sposób uniemożliwiający ich negatywne oddziaływanie na środowisko i zdrowie ludzi i w sposób zabezpieczający przed skażeniem środowiska. Skarżący wskazał, iż ani ustawa o odpadach, ani decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016r. nie definiują pojęcia zadaszonego boksu czy też szczelnego pojemnika. Nie jest natomiast możliwe, aby odpady z grupy 17-tej (gruz, beton) były przechowywane w jakichkolwiek zamkniętych pojemnikach, gdyż takie nie istnieją, nie ma zamykanych atestowanych pojemników do przechowywania tego rodzaju odpadów. W ocenie skarżącego zatem wymierzona kara nie znajduje uzasadnienia w obowiązującej regulacji prawnej. Organy zaś, wydając decyzje uchybiły zasadom postępowania administracyjnego, wyrażone min. w art. 7, 8, 77 kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wskazując, po pierwsze, iż powodem ustalenia dla [...]Sp.-z o.o., Sp. K. z siedzibą w [...] wymiaru kary biegnącej było stwierdzone, podczas przeprowadzonej w dniach 15 listopada 2017 r. do dnia 18 grudnia 2017 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na terenie ww nieruchomości kontroli, magazynowanie zmieszanych wskazanych w decyzji odpadów luzem, bez umieszczenia ich w pojemnikach, kontenerach czy beczkach oraz bez oznakowania. Wskazując na zapisy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. zezwalającej na zbieranie odpadów, organ odwoławczy stwierdził nie wykonanie przez ww Spółkę obowiązku magazynowania wszystkich zbieranych odpadów w sposób w niej przewidziany, co stanowiło przyczynę nałożenia przedmiotowej kary.

Podobnie, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko dotyczące oznaczenia strony postępowania, które w zaskarżonej decyzji zostało szczegółowo wyjaśnione z powołaniem się na przepisy prawne oraz orzecznictwo sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż ani zaskarżona ani utrzymana nią w mocy decyzja, nie naruszają prawa.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż decyzje obu organów wydane zostały w stosunku do właściwej strony przedmiotowego postępowania. Stosownie do treści art. 310 zdanie pierwsze ustawy z 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne, otwarcie postępowania sanacyjnego nie wyłącza możliwości wszczęcia przez wierzyciela postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu w spisie wierzytelności.

Z przepisów ustawy Prawo restrukturyzacyjne wynika, że z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika staje się masą sanacyjną (art. 294 ww ustawy). Dłużnik zaś traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia stanowiącego masę sanacyjną i rozporządzania nim, wydaje zarządcy majątek i dokumenty dotyczące działaności, majątku oraz rozliczeń (art. 288 i 291 ww ustawy). Jednak inaczej niż w postępowaniu upadłościowym (art. 263 ustawy Prawo upadłościowe), ze względu na treść art. 310 ustawy Prawo restrukturyzacyjne, otwarcie postępowania sanacyjnego nie wyłącza możliwości wszczęcia przez wierzyciela postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu w spisie wierzytelności. Koszty postępowania obciążają wszczynającego postępowanie, jeżeli nie było przeszkód do umieszczenia wierzytelności w całości w spisie wierzytelności. Według art. 101 ust. 1 tej ustawy, nieuwzględnienie wierzytelności w spisie wierzytelności nie stanowi przeszkody do jej dochodzenia wie właściwym trybie. Konsekwencją utraty zarządu majątkiem przez dłużnika i roli zarządcy masy sanacyjnej w postępowaniu restrukturyzacyjnym jest art. 311 ww ustawy, określający w sposób szczególny legitymację procesową w odniesieniu do postępowań dotyczących masy sanacyjnej. Według jej art. 311 ust. 1 postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Oznacza to, że zarządca masy sanacyjnej jest stroną w postępowaniach dotyczących masy, gdyż jest wyłącznym podmiotem, któremu przysługuje legitymacja procesowa. Zarządca podobnie jak syndyk jest więc stroną w znaczeniu formalnym (procesowym), co skutkuje koniecznością jego udziału w postępowaniu i możliwością swobodnego działania we własnym imieniu. Tak określone uprawnienie nie powoduje, że następuje zmiana strony w znaczeniu materialnym, gdyż pomimo otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego dłużnik nie traci tego przymiotu. To on przecież pozostaje podmiotem stosunku prawnego, którego dotyczy spór. Zarządca w postępowaniu, które tego sporu dotyczy podobnie jak syndyk działa na rzecz dłużnika, który został pozbawiony legitymacji procesowej (por. komentarz do art.144 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, Andrzej Jakubecki, LEX, wyrok SN z 16.01.2009 r., sygn. III CSK 244/08, LEX nr 523687). Dlatego też jeżeli postępowanie zostało zasadnie zainicjowane, zasądzenie świadczenia lub ustalenie obowiązku powinno nastąpić na rzecz lub od dłużnika, nie zaś na rzecz czy od zarządcy masy sanacyjnej.

Wobec powyższego, należy zgodzić się z organami, iż podstawienie procesowe zarządcy nie oznacza, że stał się on stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym w rozumieniu art. 28 kpa. Jakkolwiek Spółka utraciła legitymację w znaczeniu formalnym, na skutek wydania orzeczenia o restrukturyzacji i odebraniu Spółce zarządu własnego i wyznaczeniu zarządcy, to jednak nie doszło do przejęcia ogółu praw i obowiązków przez Zarządcę, nie stał się on podmiotem praw i obowiązków w miejsce Spółki.

Również, wbrew twierdzeniom skarżącego, brał on udział w przedmiotowym postępowaniu. Wyznaczony przez niego pełnomocnik mógł zapoznać się z aktami sprawy, co uczynił w dniu 18 stycznia 2019 roku. Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. zawiadomił bowiem skarżącego o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie czternastu dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Reprezentująca Zarządcę Masy Sanacyjnej [...] sp. z o.o. w [...] w restrukturyzacji - [...] Sp. z o.o., dyrektor administracyjny Zarządcy – E. R., po otrzymaniu zawiadomienia z dnia 31 grudnia 2018 r. stawiła się w siedzibie organu w dniu 10 stycznia 2019 r. i wykonała fotokopię akt sprawy, a następnie ww pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. ustosunkowała się do dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie. Decyzja organu I instancji została także Zarządcy doręczona, od której zresztą wniósł odwołanie, podobnie jak i decyzja organu odwoławczego, od której także skutecznie wniósł przedmiotową skargę do tut. Sądu. To wszystko stanowi, iż skarżący był stroną postępowania w znaczeniu formalnoprawnym i miał pełen wpływ na jego przebieg.

Odnosząc się natomiast do kwestii zasadności wydanych decyzji, również za organami stwierdzić należy, iż okoliczności sprawy, zresztą niekwestionowane, jednoznacznie wskazały na zasadność wymierzenia ww kary. Ilość składowanych odpadów została ustalona na podstawie kart ewidencji odpadów przedstawionych w toku prowadzonego postępowania przez samą Spółkę [...] Sp. z o.o., Sp.K.

Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 4 Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.) za naruszenie warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza w drodze decyzji administracyjną karę pieniężną. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i organ nie może od niego odstąpić niezależnie od przyczyn wystąpienia naruszenia oraz stopnia spowodowanego zagrożenia dla ludzi i środowiska.

Podnoszony natomiast przez skarżącego argument, że strona stopniowo usuwała odpady magazynowane z naruszeniem zezwolenia i ostatecznie usunęła je do dnia 28 lutego 2018 r. nie ma wpływu na ustalenie wysokości kary biegnącej, gdyż zgodnie z przepisami p.o.ś., ustalenie kary pieniężnej, którą zobowiązany będzie zapłacić podmiot magazynujący odpady z naruszeniem warunków posiadanej decyzji, określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów, na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, przebiega w dwóch etapach. W pierwszym etapie, po stwierdzeniu naruszenia, o którym mowa w ww. art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje, zgodnie z art. 300 ust. 1 p.o.ś., decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Zgodnie z art. 300 ust. 4 p.o.ś. w decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia.

Dopiero w drugim etapie, zgodnie z treścią art. 302 ust. 1 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary: 1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia – po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało, albo 2) za okres do dnia 31 grudnia każdego roku – jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte. Stąd też, podnoszona przez skarżącego okoliczność uprzątnięcia wszystkich odpadów do dnia 28 lutego 2018 roku, nie ma znaczenia dla rozpoznawania legalności kontrolowanej przez Sąd decyzji.

Jednocześnie w tym miejscy wypada podnieść, iż Spółka nie zgadzając się z warunkami decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z dnia 17 listopada 2016 r., zmienionej decyzją z dnia 20 stycznia 2017 r., mogła wystąpić o zmianę otrzymanego zezwolenia, czego nie uczyniła. Podnoszona zatem aktualnie, wobec wszczęcia przedmiotowego postępowania, przez skarżącego argumentacja o braku naruszenia ustawy o odpadach jak i ww decyzji zezwalającej na ich zbieranie, wskazując na "błędne" warunki zezwolenia, nie może zostać uwzględniona.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 8 i 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc pod uwagę wymogi procesowe stwierdzić należy, że organ dołożył wystarczających starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach, odnosząc się do elementów zawartych we wniosku skarżącego. Tym samym uczynił zadość wymogom wynikającym z przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach i w czytelny sposób przedstawiając argumentację w swoich rozstrzygnięciach.

Zatem, mając powyższe na uwadze skargę, jako bezzasadną, należało oddalić w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

-----------------------

1