Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 225/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 85 ust. 2, art. 92a, art. 92c
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 54 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 162
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 24 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 roku sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 26 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji i nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 lutego 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 kwietnia 2022 r. i nałożył na P. Z. (skarżącego) karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 72, art. 85 ust. 2 i 3, art. 92a ust. 1, 3, 5 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm., dalej: u.t.d.), lp. 1.6, lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.10, Ip. 5.11, lp. 6.3.8, lp. 6.3.15, lp. 6.3.16, lp. 6.3.17, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 z późn. zm.), art. 32, art. 33 i art. 34 rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 60, str. 1 z późn. zm.), art. 1 ust. 1-3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zwanego dalej "rozporządzenie 581/2010" (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 168, str. 16), art. 14, art. 25 ust. 2 i art. 31c ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1473 z późn. zm.),

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikał następujący stan sprawy:

U skarżącego przeprowadzono kontrolę za okres od 16.02.2021 r. do 16.02.2022 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie regulacji prawnych z zakresu czasu pracy kierowców, okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowcy oraz stosowania tachografów, a także przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym oraz spełnianie warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Na podstawie wykazów i dokumentów udostępnionych przez stronę ustalono, że w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50.

Organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za naruszenia zakwalifikowane do:

1. lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. - niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w części, ponieważ skarżący w toku postępowania, pomimo wezwań organu nie wyjaśnił w jakich okolicznościach doszło do prowadzenia pojazdów przez 21 kierowców, z których - co organ ustalił na podstawie danych w Centralne Ewidencji Pojazdów i Kierowców, siedmioro nie miało ważnych uprawnień do prowadzenia pojazdów ciężarowych.

2. lp. 5.1 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, co dotyczyło łącznie 3 kierowców, a karę za to naruszenie określono na 400 zł,

3. lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny, co dotyczyło łącznie 13 kierowców, zaś łączną karę za te naruszenia określono na 1.800 zł,

4. lp. 5.4 - przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, czas do mniej niż 10 godzin, co dotyczyło jednego przypadku, zaś karę cznie określono na 250 zł,

5. lp. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas do 1 godziny, oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, co dotyczyło łącznie 9 przypadków, zaś łączną karę za to naruszenie prawa określono na 1.400 zł.

6. lp. 5.6 - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego, o czas do 1 godziny, w 4 przypadkach, a łączna kara za te naruszenia została określona na 400 zł.

7. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, w łącznie 14 przypadkach za co nałożono karę w łącznej wysokości 4.000 zł,

8. lp. 5.10 - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas do mniej niż 3 godzin, w 1 przypadku - kara 350 zł,

9. lp. 5.11- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, oraz o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, w łącznie 83 przypadkach, za co kara pieniężna wyniosła łącznie 9.200 zł,

10. lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, co dotyczyło niewprowadzenia symboli państw rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy w łącznie 11 przypadkach, za co kara pieniężna wyniosła 550 zł,

11. lp. 6.3.15 - nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, za co kara wyniosła 1.500 zł,

12. lp. 6.3.16 - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, karę wymierzono za łącznie 16 dni w łącznej wysokości 8.000 zł;

13. lp. 6.3.17 naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy

za każdego kierowcę, co odnotowano w 6 przypadkach, a łączną karę za te naruszenia prawa określono na 3.000 zł

14. lp. 6.3.18 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd, w 8 przypadkach - łączna kara 8.000 zł.

Ostatecznie jednak nałożono na skarżącego łączna karę pieniężną 2 kwocie 20.000 zł, co stanowiło jej górną granicę zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d.

Po rozpoznaniu sprawy wskutek odwołania skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego, w decyzji obecnie zaskarżonej do tutejszego sądu, podzielił ustalenia organu I instancji, z wyjątkiem dotyczącym kary za naruszenie zakwalifikowane do lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., gdzie organ odwoławczy ustalił, że W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w jednym przypadku nieprawidłowo ustalił dopuszczalny maksymalny czas prowadzenia pojazdu, w związku z czym zawyżył karę za to naruszenie, a organ odwoławczy określił ją na 250 zł, w miejsce 400 zł, przy jednoczesnym określeniu kary za naruszenie zakwalifikowane do lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. na 1.900 zł w miejsce 1.800 zł.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyniosła 46.800 zł. Organ wskazał jednak, że zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia nie może przekroczyć 20 000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W związku z powyższym organ odwoławczy nałożył na skarżącego łączną karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

W odpowiedzi na zarzut odwołania, że przed rozpoczęciem kontroli poinformowała ona organ I instancji o tym, że w jej przedsiębiorstwie, w tym samym czasie, kontrolę prowadzić miał W. Urząd Celno - Skarbowy w P., a pomimo tego organ nie wyjaśnił tej okoliczności i rozpoczął kontrolę, organ odwoławczy wyjaśnił, że z pisma przedsiębiorcy z dnia 19.01.2022 r. wynikało, że kontrola prowadzona w przedsiębiorstwie przez W. Urząd Celno - Skarbowy w P. zakończyła się i w sprawie wydano decyzję administracyjną, od której strona odwołała się. Tym samym organ odwoławczy ocenił, że wobec przedsiębiorcy, w trakcie kontroli prowadzonej przez W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nie była prowadzona inna kontrola w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców, a postępowanie podatkowe. Organ odwoławczy wskazał też, że fakt prowadzenia wobec przedsiębiorcy kontroli w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców nie wynika również z przedstawionych przez stronę: wezwania Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. oraz postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P.. Pierwszy z tych dokumentów dotyczy bowiem postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe, drugi zaś wyznaczenia nowego terminu rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 5 października 2021 r. zawiera informację o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie (postępowania podatkowe).

Dalej, odpowiadając na zarzut dotyczący uchybienia polegającego na nieterminowym wczytywaniu danych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach o nr rej. [...] i [...] i na twierdzenie, że zostały one wczytane odpowiednio po 86 i 63 dniach, organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku pojazdu o nr rej. [...], dane cyfrowe wczytane zostały w dniach 28.08.2021 r.i 11.12.2021 r.,apomiędzy tymi wczytaniami upłynęło 92 dni zarejestrowanej aktywności, natomiast w przypadku pojazdu o nr rej. [...], dane cyfrowe wczytane zostały w dniach 19.06.2021 r. i 11.12.2021 r., a pomiędzy tymi wczytaniami upłynęło 94 dni zarejestrowanej aktywności.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje podniesiona w odwołaniu okoliczność, że R. S., J. J., T. Z., Z. O. i R. R. prowadzili pojazdy przed lub po czasie dziennego okresu prowadzenia pojazdów przez innych kierowców i spowodowane to było koniecznością odebrania wymaganego dobowego odpoczynku. W tym przypadku na przedsiębiorcę nałożona bowiem została kara za uniemożliwienie przeprowadzenie kontroli w części, a nie za przekroczenie norm czasu pracy kierowcy - przedsiębiorca nie wyjaśnił w trakcie czynności kontrolnych w jaki sposób dochodziło do prowadzenia pojazdów przez J. J., T. Z., Z. O., R. S. oraz R. R. w sytuacji, kiedy nie tworząc załogi, rozpoczynali prowadzenie pojazdu (logowali swoje karty) w kraju i za granicą.

Z kolei ustosunkowując się do zarzutu opartego o twierdzenie, że w zakresie części stwierdzonych naruszeń, wyłączną winę za ich powstanie ponoszą kierowcy, Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy a do jej powstania wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Okoliczności, jakie podnosi skarżący i które mają zwalniać go z odpowiedzialności dotyczą braku możliwości przeprowadzania kontroli pracy kierowcy. Te okoliczności nie zwalniały skarżącego z odpowiedzialności". Tym samym zauważyć należy, że to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za zaniechania/działania swoich pracowników, a jego odpowiedzialność ma charakter administracyjny, ergo nie jest oparta na zasadzie winy.

Organ podkreślił również, że to na stronie ciążył obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d.

Skarżący nie zgodził się z decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego i pismem z dnia 26 marca 2024 r. wniósł od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy, ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej oraz niepodjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym również nieprzesłuchanie skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że nie kwestionuje zaistnienia naruszeń opisanych w decyzji, lecz uważa, że nie powinien ponosić za nie odpowiedzialności, ponieważ wynikały one z winy kierowców, którzy byli przez niego szkoleni z zasad przepisów dotyczących transportu drogowego. Nigdy nie byli natomiast namawiani do ich naruszania. Ponownie podważył również ustalenia o naruszeniu terminu pobrania danych z tachografów pojazdów o nr rej. [...] praz [...], jak również stwierdził, że organ I instancji nie mógł podjąć kontroli wn jego przedsiębiorstwie, ponieważ równocześnie toczyła się kontrola celno - skarbowa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, który to wniosek, wobec braku sprzeciwu skarżącego, został uwzględniony zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2024 r. na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem które nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja uchylająca w całości decyzję organu I instancji i nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6.950 zł, za naruszenia określone w lp. 1.6, 5.1, 5.2, 5.4, 5.5, 5.6, 5.7, 5.10, 5.11, 6.3.8, 6.3.15, 6.3.16, 6.3.17 i 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., opisane wyżej, które to przepisy wspóstanowiły materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji.

W art. 92a ust. 1 u.t.d. określono, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć kwot wskazanych w tym przepisie, poczynając od najniższej maksymalnej kwoty 20.000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Wedle art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy.

W ocenie Sądu organ wyższego stopnia prawidłowo zastosował ww. przepisy załącznika nr 3 do u.t.d., stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, nie uchybiając przy tym zasadom postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczącym prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sąd podziela argumenty organu zawarte w zaskarżonej decyzji, dotyczące zarówno niepoddania się kontroli, poszczególnych licznych naruszeń czasu pracy i odpoczynku kierowców, zaniechania ręcznego wprowadzania danych do tachografów, nieprzechowywania danych z tachografów, nieudostępnienia wykresówek oraz innych danych oraz nieterminowego pobierania danych z kart kierowców.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń i oceny prawnej dotyczących naruszenia opisanego pod lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli niepoddania się kontroli w części. W zaskarżonej decyzji organ należycie wyjaśnił podstawy prawne, z których wynika obowiązek poddania się kontroli, opisując również szczegółowo treść tego obowiązku. Przedstawił zarazem wyczerpująco zakres informacji oraz dane imienne kierowców, których zażądał od skarżącego. Uprawnienie organu Inspekcji Transportu Drogowego do żądania informacji wynikało z art. 85 ust. 2 pkt 1 u.t.d., zaś obowiązek skarżącego udostępnienia żądanych dokumentów lub złożenia żądanych wyjaśnień wynikał z art. 72 pkt 1-5 tej ustawy. Brak reakcji na żądanie przedstawienia informacji i dowodów dotyczących okoliczności prowadzenia pojazdów przez łącznie 21 kierowców, których dane odnotowano w tachografach pojazdów, uniemożliwił pełną kontrolę przestrzegania przepisów dotyczących transportu drogowego. Zasadnie wskazano, że w szczególności pełną kontrolę operacji transportowych uniemożliwiał brak informacji na temat miejsc rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia pojazdów przez tych kierowców. Organ nie miał jednocześnie możliwości poznania dokumentów transportowych. Za niewystarczające dla wyjaśnienia istotnych okoliczności zasadnie uznano ogólnikową odpowiedź skarżącego, że "przypadki prowadzenia pojazdów spowodowane było koniecznością odebrania wymaganego odpoczynku przez kierowcę dotychczas prowadzącego pojazd". Odpowiedź taka bowiem nie zawierała bowiem jakichkolwiek szczegółów pozwalających na pełną ocenę legalności działalności transportowej prowadzonej przez skarżącego. Organ pozbawiony był możliwości dokonania takich ustaleń z urzędu. Na podstawie dostępnych mu danych był w stanie ustalić jedynie, że siedmio z kierowców z grupy, których działalność nie została przez skarżącego udokumentowana, nie posiadała świadectw kwalifikacji bądź wręcz prawa jazdy (w 2 przypadkach). Ostatecznie w zaskarżonej decyzji zaniechanie skarżącego zasadnie zakwalifikowano jako niepoddanie się kontroli w części, czyli jako delikt administracyjny określony pod 1.p. 1.6 załącznika do u.t.d. Karę pieniężną za to naruszenie prawa prawidłowo zaś określono na 12.000 zł, czyli zgodnie z taryfikatorem przewidzianym przez ustawę. Skarżący faktu naruszenia w skardze nie kwestionował.

Podobnie nie podważano w skardze ustaleń dotyczących naruszeń w zakresie czasu pracy oraz odpoczynków kierowców. W związku z ich obszernym opisem zawartym w zaskarżonej decyzji, powtarzanie ich tutaj byłoby zbędne. Sąd przyjmuje za prawidłowy zarówno stan faktyczny ustalony przez organ odwoławczy, jak i powołane przez niego przepisy. Naruszenia zostały wyczerpująco zindywidualizowane i opisane. Stąd nie Sąd nie nabrał wątpliwości co do faktu, rodzaju oraz dat naruszeń prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji czytelnie wyjaśnia te okoliczności, przez co ustalenia faktyczne należy uznać za prawidłowe. Wynikały przy tym wprost z dokumentów uzyskanych w toku kontroli przedsiębiorstwa skarżącego. Trafna była również kwalifikacja prawna dostrzeżonych naruszeń oraz przypisana im kara zgodnie z taryfikatorem zawartym w załączniku nr 3 do u.t.d.

Skarżący podważał jedynie swoją odpowiedzialność za naruszenia, wskazując, że wynikały one z działań kierowców pomimo tego, że mieli być przeszkoleni z regulacji dotyczących czasu pracy, zaś skarżący nie żądał od pracowników by naruszali przepisy dotyczących czasu pracy kierowców.

Odpowiadając na takie zarzuty, należy wskazać, że zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. dotyczy jedynie wyjątkowych sytuacji, niemożliwych do zaplanowania i uniknięcia. Wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por.m.in. wyroki NSA z dnia: 21 września 2023 r. sygn. akt II GSK 1779/22, 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20; 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1447/19; 12 stycznia2023 r., sygn. akt II GSK 696/20; 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1046/19, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej "CBOSA").

Nadto - na co zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przyjmuje się również, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (por. wyroki NSA z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 647/20 i z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 583/20).

Organ trafnie stwierdził, że skarżący takich okoliczności nie wykazał. Zresztą należy uznać, że liczba ustalonych naruszeń prawa, ich regularność jak również okres w jakim były naruszane przepisy dotyczące czasu pracy kierowców, jednoznacznie wskazują, że nawet jeżeli w przedsiębiorstwie skarżącego wprowadzono regulacje mające zapobiegać naruszeniom przepisów (czego nie wykazano), były one nieskuteczne.

Sąd jako zgodne z prawem, gdyż należycie udokumentowane dowodowo oraz wyczerpująco i przekonująco uzasadnione w zaskarżonej decyzji uznał ustalenia o naruszeniu przepisów dotyczących: niewprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, nieprzechowywania przez co najmniej rok wykresówek, wydruków praz pobranych danych potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, nieudostępnienia wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy oraz danych z tachografu. Sąd ocenił, że organy trafnie zakwalifikował stwierdzone naruszenia do właściwych pozycji załącznika nr 3 do u.t.d. i odpowiednio, bo zgodnie zawartym tam taryfikatorem, obliczyły i wymierzyły kary za poszczególne naruszenia. Nadto w każdym przypadku prawidłowo wskazały podstawy prawne obowiązków, za których niedochowanie wymierzono karę pieniężną. Skarżący w żadnym przypadku nie kwestionował podanych źródeł ani treści obowiązków. Stąd Sąd, dla unikania powielania obszernych wywodów zaskarżonej decyzji, wskazuje, że podziela zarówno ustalenia jak i ocenę prawną dotyczącą wspomnianych naruszeń prawa.

Spośród tych ustaleń skarżący kwestionował jedynie ustalenie o terminowości pobrania danych z tachografów trzech pojazdów (o nr. rej. [...], [...]. Zarzut ten był podnoszony przez skarżącego już w odwołaniu i znalazł odpowiedź w zaskarżonej decyzji, gdzie ustalono, że doszło do naruszenia w obu przypadkach. Sąd dostrzega, że wynika to wprost z wydruków plików cyfrowych z tachografów, które potwierdzają, że w przypadku samochodu o nr. rej. [...] termin odczytu danych przekroczono o 4 dni, gdyż dane pobrano po upływie 94 dni zarejestrowanej aktywności od daty poprzedniego odczytu (k. 212v akt ITD), zaś w przypadku samochodu o nr. rej. [...] o 2 dni, bo po upływie 92 dni zarejestrowanej aktywności od daty poprzedniego odczytu (k. 214 akt ITD.). Stąd zastrzeżenia podnoszone w skardze nie były zasadne.

Jako niezasadny Sąd ocenił również podniesiony w uzasadnieniu skargi zarzut dotyczący podjęcia kontroli przez organ I instancji pomimo trwania kontroli podatkowej w przedsiębiorstwie skarżącego. Jak należy rozumieć skarżący powoływał się tu na ujemną przesłankę wszczęcia postępowania kontrolnego wynikającą z art. 54 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.). Jak jednak trafnie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okoliczność taka nie zachodziła, ponieważ sam skarżący wskazywał, że w dacie podejmowania kontroli w rozpoznawanej sprawie przez W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego kontrola podatkowa w przedsiębiorstwie była już zakończona, ponieważ - co potwierdza przedstawione przez skarżącego postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 4 stycznia 2022 r. (k. 352 akt ITD) - w sprawie podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał już decyzję z dnia 5 października 2021 r. określającą wysokość poniesionej straty z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, zaś w dacie wszczęcia postępowania przez W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego toczyło się już tylko podatkowe postępowanie odwoławcze, a nie kontrola podatkowa. Sam skarżący w piśmie z dnia 19 stycznia 2022 r. (k. 356 akt ITD) wskazywał, że również inna kontrola, prowadzona przez Naczelnika W. Urzędu Celno - Skarbowego, została zakończona decyzją tego organu z dnia 25 listopada 2021 r., co oznacza, że w momencie zawiadomienia skarżącego o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego w rozpoznawanej tu sprawie przez organ I instancji (dnia 17 stycznia 2022 r.) kontrola celno - skarbowa była zakończona.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu braku przesłuchania skarżącego. Jak trafnie bowiem zauważył organ odwoławczy, skarżący nie sformułował żądania przeprowadzenia takiego dowodu. Sąd ocenił jednocześnie, że całość stanu faktycznego wynikała z dokumentów, natomiast sam skarżący nie dostarczył ani nie wskazał na dowody, które - jego zdaniem - mogłyby mieć wpływ na inną ocenę faktów wynikających z dowodów zgromadzonych przez organ. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący nie wskazał, wykazaniu jakich okoliczności miało służyć przesłuchanie jego bądź innych świadków. Podobnie argumentów przemawiających za niezbędnością tych dowodów nie zawarto w skardze do tutejszego sądu.

Z opisanych tu względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, w związku z czym oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.