Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 750/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art. 545 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu

SENTENCJA

Dnia 7 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w związku z naruszeniem stosunków wodnych na gruncie 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego Ł., ul. A 8/1 kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. A.B.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Ł. nakazał S. K. i M. K., właścicielom działek nr 290/1, 290/2, 290/6, 290/7, 290/8, położonych w miejscowości O., gm. Ł.:

1/ wykonanie szczelnego odwodnienia liniowego wzdłuż wschodniej części ich posesji do stawu rybnego, przejmującego spływy powierzchniowe z utwardzonych powierzchni, których spadki ukształtowano w kierunku wschodnim,

2/ wykonanie drenażu opaskowego stawu rybnego od strony wschodniej, południowej i zachodniej, zabezpieczającego działki nr 291/1 i 363/1 przed niepożądaną infiltracją ze stawu rybnego,

3/ odprowadzanie ewentualnych wód drenażowych, przy pomocy pompowni, do rowu przydrożnego na działce nr 293/2, w uzgodnieniu z Gminą Ł.,

4/ wykonanie odprowadzenia nadmiaru wód deszczowych ze stawu rybnego, przy pomocy pompowni, do rowu przydrożnego projektowanego na działce nr 293/2, w uzgodnieniu z Gminą Ł., z przeprowadzeniem dokładnego bilansu wodnego stawu (wody deszczowe, infiltracja, parowanie z wolnego lustra wodnego, itp.), z uwzględnieniem możliwości retencyjnych stawu,

5/ dokonanie aktualizacji istniejącego pozwolenia wodno-prawnego, dotyczącego ew. rzędnych, wpływu rzędnych wodnych na sąsiednie działki oraz uwzględnienia wszystkich urządzeń zastępczych oraz już istniejących, a nieobjętych pozwoleniem,

6/ przedkładanie w urzędzie informacji o przebiegu prac.

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg postępowania oraz wskazując na opinię powołanego w sprawie biegłego z zakresu prawa wodnego, jak również wyjaśnienia stron postępowania złożone podczas oględzin w dniu 26 września 2017 r. oraz na rozprawie administracyjnej w dniu 13 lutego 2018 r., stwierdził, że na nieruchomości małżonków K. nastąpiła zmiana stosunków wodnych polegająca na zwiększeniu spływów powierzchniowych na skutek zabudowy nieruchomości. Teren działek nr 290/1, 290/2, 290/6, 290/7, 290/8, stanowiących własność małżonków K., zmienił swój charakter z gruntów rolnych na grunty zainwestowane o różnej funkcji, co zasadniczo wpłynęło na zwiększenie spływu wód opadowych i roztopowych. W latach o zwiększonej ilości opadów (a do takich należał rok 2017) zmiany zaistniałe na nieruchomości mogą powodować podtapianie zarówno drogi gminnej, jak i nieruchomości położonych w sąsiedztwie. Zmiany te są powodem podtapiania gruntów stanowiących własność J. Z. Organ I instancji podzielił wnioski zawarte w opinii biegłego i uznał, że nastąpiło naruszenie stosunków wodnych w rozumieniu art. 29 ustawy z dnia 13 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.), uzasadniające nałożenie na M. i S. K. obowiązku wykonania urządzeń oraz czynności określonych w opinii biegłego.

Od ww. decyzji odwołanie złożył J. Z., zarzucając jej naruszenie obowiązujących przepisów. W jego ocenie decyzja powinna mieć na celu usunięcie przyczyn i negatywnych skutków oddziaływania na sąsiednie tereny oraz ciągle pogarszających się warunków sanitarno-higienicznych, jak również szkodliwych immisji z omawianego terenu.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji w całości oraz nakazało S. i M. K. wykonanie:

1/ szczelnego zbiornika liniowego wzdłuż wschodniej granicy ich nieruchomości w celu skierowania nadmiaru wód pochodzących ze spływów powierzchniowych do stawu rybnego usytuowanego na działce nr 290/8, zgodnie ze szkicem graficznym na mapie opiniodawczej w skali 1:500, stanowiącym załącznik do decyzji,

2/ drenażu opaskowego wokół stawu rybnego od strony wschodniej, południowej i zachodniej, zgodnie ze szkicem graficznym na mapie opiniodawczej w skali 1:500, stanowiącym załącznik do decyzji, w celu zabezpieczenia działek sąsiadujących przed niepożądaną infiltracją wód ze stawu rybnego,

3/ pompowni odprowadzających wody pochodzące z drenażu opaskowego do rowu przydrożnego na działce nr 293/2 oraz pompowni odprowadzającej nadmiar wód ze stawu rybnego do rowu przydrożnego na działce nr 293/2, z równoczesnym przeprowadzeniem bilansu wodnego stawu rybnego (wody deszczowe, infiltracja, parowanie z wolnego lustra wodnego) oraz po uwzględnieniu możliwości retencyjnych stawu, zgodnie ze szkicem graficznym na mapie opiniodawczej w skali 1:500, stanowiącym załącznik do decyzji oraz po uzgodnieniu z Gminą Ł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.), która zastąpiła dotychczasową ustawę. Zgodnie z art. 545 ust. 4 ustawy z 2017 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3 d (które w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania), stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów K.p.a. był w tych sprawach Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej.

Podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowi zatem art. 29 ustawy z 2001 r., ponieważ postępowanie zostało wszczęte w dniu 10 lipca 2017 r. Ponadto organem wyższego stopnia w sprawach o naruszenie stosunków wodnych nadal jest samorządowe kolegium odwoławcze, zgodnie z dotychczasową właściwością określoną w przepisach K.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 29 ust. 3 ustawy, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w sprawie doszło do zmiany stosunków wodnych na działkach nr 290/1, 290/2, 290/6, 290/7 i 290/8, składających się na jedną nieruchomość, stanowiących współwłasność M. i S. K., ze szkodą dla gruntów położnych na nieruchomości sąsiedniej oznaczonej nr 291/1, stanowiącej własność J. Z. Sporna kwestia oddziaływania zmian związanych z zabudową i utwardzeniem nieruchomości małżonków K. została ostatecznie wyjaśniona poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Autorem opinii jest osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje uprawnionego projektanta z zakresu kierowania robotami budowlanymi w specjalności wodno-melioracyjnej i ujęć wód. W ocenie Kolegium opinia wydana przez biegłego jest kompletna i rzeczowa, a sformułowane na jej podstawie wnioski są logiczne i spójne.

Biegły wydał opinię po uprzednim przeprowadzeniu oględzin spornych nieruchomości oraz znajdujących się na nich budynków, budowli i urządzeń. W opinii uwzględnił zarówno stan zagospodarowania obu nieruchomości, jak i warunki hydrogeologiczne terenu nieruchomości, tj. położenie w wododziale rzeki G. rzeki T., w odległości około 90-340 m od rowu melioracyjnego R-A oraz w odległości około 370 m rowu melioracyjnego R-A-1. Biegły zbadał również wpływ na stosunki wodne podwyższenia terenu nieruchomości małżonków K. poprzez nawiezienie materiału obcego i stwierdził, że zmiana ta nie wpłynęła na kierunek naturalnego spływu wód powierzchniowych z nieruchomości małżonków K. w kierunku wychodnim, tj. w kierunku nieruchomości J. Z. Stwierdził natomiast jednoznacznie, że na działce nr 291/1 znajdują się zastoiny wody, które spowodowane są zwiększonym spływem wód powierzchniach z zabudowanej i utwardzonej części nieruchomości małżonków K., co przyczyniło się do zmiany stosunków wodnych szkodliwie oddziałującej na grunty sąsiednie. Biegły stwierdził również brak możliwości utrzymania lustra wody w stawie rybnym na rzędnej ustalonej w pozwoleniu wodnoprawnym, zwłaszcza w okresach o zwiększonej ilości opadów, a do takich należał miesiąc wrzesień 2017 r., w którym przeprowadzono oględziny nieruchomości. W ocenie Kolegium nie można pominąć faktu coraz częstszego występowania w naszym kraju deszczów nawalnych, co spowodowane jest stopniową zmianą klimatu obserwowaną na całym globie. Okoliczność ta powinna być brana pod uwagę przy ocenie skutków naruszenia stosunków wodnych w rozpatrywanej sprawie, chociażby ze względu na stwierdzoną przez biegłego słabą chłonność gleby w badanym rejonie (gleba gliniasta).

Biegły stwierdził również, że woda ze stawu rybnego przesiąka na grunty zielone w południowej części działki nr 290/8, na której zlokalizowany jest staw rybny oraz dalej na działkę sąsiednią nr 291/1. Środki zaradcze określone przez Burmistrza Ł. w decyzji z dnia [...] r. w sprawie naruszenia stosunków wodnych, pomimo swojej celowości, nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, ponieważ wykonane rowy okazały się nieszczelne. Ponadto na nieruchomości małżonków K. po roku 2013 r. zaistniały zmiany polegające na wybudowaniu kolejnych budynków (dwóch budynków warsztatu naprawy samochodów z odpowiednimi urządzaniami), co doprowadziło do dalszego ograniczenia możliwości chłonnych gruntów na nieruchomości poprzez dodatkową zabudowę oraz utwardzenie.

Organ II instancji uznał, że zaproponowane przez biegłego rozwiązania są optymalne dla przywrócenia naruszonych stosunków wodnych. Wykonanie drenażu opaskowego wokół stawu rybnego zapobiegnie przesiąkaniu nadmiaru wód ze stawu na grunty J. Z. Szczelne liniowe odwodnienie wzdłuż wschodniej części nieruchomości M. i S. K. przejmie spływy powierzchniowe z utwardzonej części tej nieruchomości, zaś wykonanie urządzenia do odprowadzenia nadmiaru wód deszczowych ze stawu rybnego oraz z drenażu opaskowego, przy pomocy rurociągu tłoczącego oraz dwóch pompowni usytuowanych w południowej części linii brzegowej stawu rybnego, do rowu przydrożnego przy drodze gminnej, zabezpieczy nieruchomość J. Z. przed niepożądanym spływem wód powierzchniowych. Wykonanie tych urządzeń jest racjonalne nie tylko z technicznego punktu widzenia, ale również z uwagi na możliwość odprowadzania nadmiaru wód do rowu przy drodze gminnej, będącego w gestii Gminy Ł. Realizacja propozycji J. Z. odprowadzania wód powierzchniowych z nieruchomości małżonków K. do rowu melioracyjnego położonego od strony zachodniej lub do rowu przy drodze wojewódzkiej, wymagałaby współdziałania z organami zarządzającymi ww. obiektami oraz uwzględnienia przepisów dotyczących ochrony urządzeń melioracji wodnych oraz przepisów ustawy o drogach publicznych, które ustanawiają szereg ograniczeń dotyczących korzystania z tych urządzeń. Ponadto na rozprawie z dniu 13 lutego 2018 r. S. K. zaakceptował rozwiązania zaproponowane przez biegłego.

Kolegium stwierdziło jednakże, że treść obowiązku sformułowanego w oparciu o art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne powinna być na tyle precyzyjna, aby zobowiązany wiedział, jakie urządzenia ma wykonać, a także znał ich usytuowanie i parametry w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonania nałożonego obowiązku. Decyzja organu I instancji w części obejmującej pkt 1-4 sentencji nie spełnia powyższych wymagań, zwłaszcza co do miejsca usytuowania urządzeń oraz ich przebiegu w terenie. Dlatego też Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zreformowało rozstrzygnięcie poprzez wskazanie szczegółowego miejsca usytuowania oraz przebiegu urządzeń wodnych, zgodnie z rysunkiem biegłego wykonanym na mapie opiniodawczej w skali 1:500, dołączonej do opinii. W pozostałej części, tj. odnośnie do pkt 5-6, decyzja nie znajdują oparcia w art. 29 ust. 3 ustawy, który upoważnia organ administracji wyłącznie do nakazania właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi złożył J. Z. Wskazał, że w sprawie naruszenia stosunków wodnych na jego nieruchomości przeprowadzone były oględziny, w których nie uczestniczył w pełnym zakresie, wobec niewpuszczenia go na teren nieruchomości sąsiadów. Dodał także, że nie mógł zapoznać się i porównać wielu dokumentów:

1/ protokołu z rozprawy administracyjnej, który podpisał niezwłocznie, ale kserokopię otrzymał dopiero w dniu 21 marca 2018 r.,

2/ decyzji o pozwoleniu wodno-prawnym wydanej w dniu [...] r. przez Starostę [...], z którą zapoznał się (i wykonał kserokopię) dopiero w dniu 26 lutego 2018 r.,

3/ decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Gminy w dniu [...] r.

W jego ocenie administracja gminy Ł. postępowanie prowadziła z naruszeniem prawa. Stwierdził, że doszło do naruszenia art. 9, art.16, art. 34, art. 35, art. 54, art. 75 ustawy Prawo wodne oraz art. 3 pkt. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska, które zabraniają wprowadzania ścieków do gruntów i wód stojących.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że granice tej sprawy zamykają się w hipotezie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 469), która ma w rozpoznawanej sprawie zastosowanie w myśl art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017r., poz. 1566 ze zm.). Dlatego przedmiotem czy to postępowania dowodowego, czy rozważań zawartych w wydanej decyzji nie mogą być inne kwestie, niż uregulowane w tej normie prawnej. Stąd bez prawnego znaczenia pozostaje podnoszona przez skarżącego kwestia odpadów niebezpiecznych znajdujących się na omawianym terenie, których inwestor użył w celu podwyższenia i utwardzenia terenu. W tej sprawie Burmistrz Ł. prowadził odrębne postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] r., na mocy której M. i S.K. zostali zobowiązani do usunięcia odpadów. Odrębne postępowanie w sprawie przekroczenia poziomu zanieczyszczeń w ziemi na nieruchomości małżonków K. prowadził również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. i zostało ono zakończone w dniu 12 października 2015 r. decyzją umarzającą postępowanie. Natomiast sprawa nielegalnego składowania odpadów niebezpiecznych na działce nr 290/8 w miejscowości O. toczy się na wniosek J. Z. przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł..

W myśl art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy na skutek pewnych zdarzeń doszło do naruszenia naturalnych stosunków wodnych, przy czym musi to być naruszenie tego rodzaju, że powoduje szkodę dla gruntów sąsiednich. Aby więc można było wydać decyzję na jego podstawie, należy udowodnić właścicielowi, że wskutek jego działania nastąpiła zmiana stanu wody na jego gruncie, która szkodliwie oddziałuje na grunty sąsiednie. W niniejszej sprawie okoliczność ta została wykazana. Co istotne, nie neguje jej również sprawca owej zmiany stosunków wodnych na gruncie sąsiednim. Nie ma zatem sporu co do najważniejszej okoliczności objętej hipotezą art. 29 ust. 3 ustawy. W sporządzonej w trakcie postępowania opinii biegły wskazał na przyczyny naruszenia stanu wody:

1/ na skutek zabudowy nieruchomości małżonków K. nastąpiła zmiana stosunków wodnych poprzez zwiększenie spływu wód powierzchniowych,

2/ z części terenu stanowiącego własność małżonków K. spływy powierzchniowe kierowane są na drogę gminną i dalej w kierunku południowym na działkę nr 291/1, zgodnie z istniejącym spadkiem terenu,

3/ w latach o zwiększonej ilości opadów atmosferycznych powyższe zmiany mogą powodować okresowe podtapianie części działki nr 291/1,

4/ środki zaradcze zalecone w decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] r., pomimo swojej celowości, nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.

Organom pozostało zatem wydanie decyzji właściwej z punktu widzenia osiągniecia celu tego przepisu. Mogły przy tym kierować się zaleceniami zawartymi w opinii specjalisty posiadającego szczególną wiedzę w omawianym zakresie.

Z art. 29 ust. 3 ustawy nie wynika, by ustawodawca w sytuacji zmiany stanu wody na gruncie preferował jako podstawowe rozwiązanie nałożenie obowiązku restytucyjnego. Organ w celu usunięcia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na nieruchomości sąsiednie, winien jednak nakazać w decyzji taki sposób zapobieżenia szkodom, jaki w okolicznościach danej sprawy będzie najskuteczniejszy (vide: wyrok WSA w Lublinie z 4 września 2018 r., II SA/Lu 333/18 ).

Należy zatem zaakceptować przyjęte w decyzji rozwiązania, jako najwłaściwsze z punktu widzenia konieczności zapobiegania zalewaniu nieruchomości J. Z. Organ wykazał, że zastosowanie się do zaleconych przez biegłego rozwiązań przyniesie taki skutek.

Odnosząc się do zarzutu postawionego w piśmie pełnomocnika skarżącego, że organ nie rozważył możliwości przywrócenia nieruchomości małżonków K. do stanu poprzedniego zauważyć trzeba, że wykazane zostało, że zmiana stosunków wodnych nastąpiła na skutek różnych inwestycji poczynionych przez małżonków K. (jak wzniesienie budynków, utwardzenie terenu, budowa stawu rybnego). Inwestycje te zrealizowane zostały na podstawie ostatecznych decyzji, a więc przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego (sprzed inwestycji) nie jest prawnie możliwe. Zatem jedynym rozwiązaniem było nakazanie wykonania czynności zapobiegających szkodom.

Okoliczność, że skarżący nie został wpuszczony na teren nieruchomości małżonków K. podczas oględzin dokonanych przez biegłego również nie ma wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim stało się tak na skutek braku zgody małżonków K. Organ nie miał prawnych możliwości, by zgodę taką wymusić. Jednakże skarżący zapoznał się z opinią biegłego, wniósł do niej uwagi, a biegły ustosunkował się do nich. J. Z. wziął także udział w rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2018 r., podczas której zgłaszał uwagi oraz zadawał pytania biegłemu oraz stronie postępowania. Został również zawiadomiony o zgromadzeniu całego materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z jego treścią, zgłaszania uwag i wniosków (zawiadomienie z dnia 21 lutego 2018 r.). Skarżący miał zatem zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym.

Z punktu widzenia art. 29 ustawy Prawo wodne zakazane jest każde działanie właściciela gruntu, które negatywnie oddziałuje na stosunki wodne na gruntach sąsiednich. Chodzi tutaj o naturalny stan wód na gruncie ukształtowany wodami podziemnymi, naziemnymi i opadowymi. Ustalenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia stosunków wodnych, uzasadniającego nałożenie na właściciela gruntu obowiązków wynikających z art. 29 ust. 3 ustawy, powinno być poprzedzone wszechstronnym i wyczerpującym wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności faktycznych, stosownie do art. 7 i art. 77 K.p.a. Ustalenia poczynione przez organ administracji publicznej winny znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji powinno z tego materiału wynikać w sposób jasny i logiczny. Spełnienie powyższych wymagań ma szczególne znaczenie, z uwagi na uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy. Decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego powinna bowiem zawierać szczegółowe wskazanie okoliczności faktycznych, które legły u podstaw jej wydania, znajdujących oparcie w wyczerpująco zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym oraz przekonujące uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia te wymagania, zaś jej uzasadnienie w zakresie konieczności korekty decyzji organu I Instancji należało w pełni zaakceptować.

Z przytoczonych względów skarga jako bezzasadna podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a oddaleniu.

O wynagrodzeniu dla ustanowionego z urzędu radcy prawnego orzeczono na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1715) w związku z art. 250 p.p.s.a.

A.B.