Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 208/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 17 lipca 2015 r., w trakcie biegu terminu do zaskarżenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., J. L. wystąpił do tutejszego sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Postanowieniem z 16 września 2015 r., sygn. akt I SO/Łd 5/15 referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie to zaakceptował zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który postanowieniem z 26 października 2015 r. również odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy, jak i Naczelny Sąd Administracyjny oddalając postanowieniem z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 982/15, zażalenie na powyższe postanowienie sądu pierwszej instancji.

W dniu 2 lutego 2016 r. podatnik wniósł skargę na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. Postanowieniem z 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi.

Następnie Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z 8 kwietnia 2016 r. wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez uiszczenie wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie przewodnim do tego wezwania sąd pouczył skarżącego między innymi o tym, że złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostanie bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu (pkt 4 pouczenia). Powyższe wezwanie doręczono 19 kwietnia 2016 r. W wyznaczonym przez sąd terminie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W tym miejscu zauważyć należy, że – jak przyjmuje się konsekwentnie w orzecznictwie – ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, złożony po prawomocnym oddaleniu wcześniejszego wniosku w tym samym przedmiocie, nie przerywa terminu do uiszczenia opłaty sądowej, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę. Ponowne rozstrzyganie w przedmiocie prawa pomocy jest zatem dopuszczalne, ale możliwe tylko w sytuacji powołania przez stronę takich okoliczności, które powstały (wyszły na jaw) później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. Jagielska, Jagielski, Gołaszewski, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, str. 775 i 777 oraz powołane tam orzecznictwo). Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie – skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (por. postanowienia NSA z 19 lutego 2010 r., II FSK 621/09 oraz z 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W rozpatrywanej sprawie skarżący, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. W treści pouczenia załączonego do tego wezwania skarżący został wyraźnie poinformowany, że złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie będzie miało wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu. Jednocześnie skarżącego poinformowano, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Pomimo tych pouczeń skarżący nie uiścił wpisu i jednocześnie ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy w tym samym co poprzednio zakresie.

Analiza treści ponownego żądania skarżącego prowadzi do wniosku, że nie nastąpiła zasadnicza zmiana jego sytuacji majątkowej i finansowej. Wprawdzie wzrosły dochodzone wobec niego należności, wzrosły też jednak dochody rodziny skarżącego. Skarżący deklaruje także niższe wydatki na utrzymanie rodziny, przy czym zmiana ta jest w istocie wynikiem pominięcia w nowym wniosku wydatków "na życie" i "na dziecko". Co jednak najistotniejsze, w złożonym obecnie wniosku skarżący ponownie nie wyjawia tego w jaki sposób pokrywa deklarowane wydatki rodziny, w sytuacji gdy ujawnione źródła dochodów nie pozwalają na ich pełne pokrycie. Tymczasem to nieścisłości i niejasności wniosku, brak wiarygodnego udokumentowania wydatków i korelacji z deklarowanym dochodem oraz niewyjawienie posiadanych oszczędności, zadecydowały o oddaleniu poprzedniego wniosku. W tym zasadniczym zakresie, sąd nie odnotował żadnych istotnych zmian.

W konsekwencji, skoro skarżący nie uiścił wpisu od skargi w wyznaczonym przez sąd terminie, a nie zachodziły okoliczności sprawiające, że wezwanie do uiszczenia wpisu utraciło swoją aktualność, Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.

Ake.