Postanowienie NSA, sygn. akt II FNP 10/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 689/10 oddalającego skargę A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 lipca 2010 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu.


UZASADNIENIE

W dniu 4 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga A. B. (dalej: skarżąca, strona) o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 689/10 (data nadania: 31 stycznia 2015 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II FNP 5/15, skargę tę odrzucił, stwierdziwszy, że nie spełnia ona wymagań określonych w art. 285e § 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

28 maja 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 689/10. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w jego przekonaniu skarga z 31 stycznia 2015 r. zawierała wszystkie wymagane prawem elementy.

Pełnomocnik wskazał, że "w tych okolicznościach niedokonanie czynności, tj. brak wniesienia załączonej do nin. wniosku skargi w terminie 2 lat, o których mowa w art. 285f § 1 p.p.s.a., nastąpiło wskutek okoliczności, na które skarżąca nie miała wpływu". O nierozpoznaniu wcześniej wniesionej skargi skarżąca dowiedziała się 20 maja 2015 r., tj. w dniu otrzymania postanowienia o jej odrzuceniu.

Pełnomocnik dodał, że ponowne wniesienie skargi jest dopuszczalne, ponieważ sprawa nie została merytorycznie rozpoznana.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Na wstępie wyjaśnić należy, że na podstawie art. 285l w zw. z art. 193 p.p.s.a. do postępowania w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia odpowiednie zastosowanie będą miały również przepisy dotyczące uchybienia i przywrócenia terminu, tj. art. 85 i n. p.p.s.a. Dlatego też nie ma przeszkód, by wniosek skarżącej został poddany merytorycznej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem dotyczy w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 689/10, który stał się prawomocny w dniu 27 lutego 2013 r. Dwuletni termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął 27 lutego 2015 r. (art. 285f § 1 p.p.s.a.). Skarga załączona do wniosku o przywrócenie terminu jest więc spóźniona.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Aby wniosek o przywrócenie terminu mógł być uwzględniony, niezbędne jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie wyjaśniał, że prowadzenie spraw w sformalizowanym postępowaniu sądowym wymaga od stron szczególnej staranności, a co za tym idzie, przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Nie może też budzić wątpliwości, że skarżący ponoszą konsekwencje zaniedbań profesjonalnych pełnomocników, którzy reprezentują ich w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto miernik staranności stosowany do profesjonalnych pełnomocników musi być adekwatnie wyższy.

W niniejszej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu przewidzianego w art. 285f § 1 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej zdaje się wskazywać tę okoliczność, że skarżąca nie wiedziała, iż jej poprzednia skarga – z 31 stycznia 2015 r. – nie zostanie rozpoznana.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznawany wniosek w istocie stanowi próbę naprawienia błędów, które przy składaniu poprzedniej skargi popełnił pełnomocnik skarżącej. Wskazać należy, że argumentacja pełnomocnika dotycząca jego przekonania, że skarga z dnia 31 stycznia 2015 r. była sformułowana prawidłowo, jest na tym etapie postępowania niedopuszczalna. Stanowi bowiem polemikę z prawomocnym i niezaskarżalnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2015 r., w którym przesądzono, że skarga nie zawierała niezbędnych elementów, wymienionych w art. 285e § 1 pkt 4 i 6 p.p.s.a.

Opisaną przez pełnomocnika przyczynę uchybienia terminu można byłoby ująć inaczej, jako brak wiedzy skarżącej co do tego, że jej pełnomocnik dopuści się błędów w formułowaniu skargi, co spowoduje, że nie zostanie ona przyjęta do merytorycznego rozpoznania. Tego rodzaju okoliczności, a więc błędy przy składaniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także skutki procesowe tych błędów, z całą pewnością nie stanowią okoliczności niezawinionych, które mogłyby uzasadniać przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności obiektywnych i niezależnych od niej oraz od jej pełnomocnika, które uniemożliwiałyby wniesienie skargi w terminie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 285l i w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosek skarżącej oddalił.