Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 130/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1444/22 w sprawie ze skargi Z. R. na rozstrzygnięcie Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej ocena projektu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. R. na rzecz Banku Gospodarstwa Krajowego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1444/22 oddalił skargę Z. R. (dalej "skarżący") na rozstrzygnięcie Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinasowanie realizacji projektu.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z [...] kwietnia 2021 r. Z. R. wystąpił o dofinansowanie realizacji projektu nr [...] pt. "Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji drzwi o ponadstandardowych parametrach", złożonego w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój lata 2014 - 2020 Oś Priorytetowa III. Wsparcie Innowacji w Przedsiębiorstwach, Działanie 3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R, Poddziałanie 3.2.2. Kredyt na innowacje technologiczne, Konkurs 7.

Pismem z 6 kwietnia 2021 r. Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: BGK, Instytucja Pośrednicząca, IP) przekazał skarżącemu uwagi zgłoszone przez ekspertów oceniających wniosek i wezwał stronię do uzupełnienia wniosku. Zawiadomieniem z 25 czerwca 2021 r. BGK poinformował skarżącego o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Wskazano, że po dokonaniu oceny wniosku projekt uzyskał 8 punktów. Wyniki oceny zawarto w załączonej do pisma Karcie Oceny, z której wynika, że projekt nie spełniał kryterium: nr 2 Innowacyjność technologii planowanej do wdrożenia w ramach projektu; nr 3 Nowość i potencjał rynkowy końcowego rezultatu projektu (produktu, procesu, usługi); nr 5 Wydatki przeznaczone na realizację projektu zostały określone zgodnie z katalogiem wydatków kwalifikowanych oraz są niezbędne do realizacji inwestycji technologicznej i są powiązane funkcjonalnie a wnioskowana kwota 2 wsparcia jest zgodna z zasadami finasowania projektów obowiązujących dla poddziałania; nr 10 Wnioskodawca nie podlega wykluczeniu z możliwości ubiegania się o dofinasowanie, a projekt jest właściwie przygotowany do realizacji; nr 12 Wnioskodawca jest członkiem Krajowego Klastra Kluczowego.

Od powyższej oceny skarżący wniósł protest, w którym nie zgodził się z oceną merytoryczną wniosku w zakresie kryterium nr 2, 3, 5 i 10.

Działając w oparciu o art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.; dalej ustawa wdrożeniowa), pismem z 11 sierpnia 2021 r., BGK poinformował skarżącego o pozostawieniu protestu bez rozpoznania z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach poddziałania 3.2.2. Kredyt na innowacje technologiczne.

Wyrokiem z 5 listopada 2021 r., V SA/Wa 4223/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez BGK. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2022 r., I GSK 108/22 podkreślił, że BGK, wnosząc skargę kasacyjną przedłożył pismo Dyrektora Biura Kredytu Technologicznego Departamentu Programów Europejskich informujące o wyczerpaniu środków ze względu na podpisanie umów, co nastąpiło już po wydaniu zaskarżonego wyroku. NSA wskazał, że powyższa okoliczność faktyczna zaistniała po wydaniu zaskarżonego wyroku i nie wpływa na ocenę zgodności z prawem tego wyroku. NSA nie przesądził jednocześnie, jakie będzie finalne rozstrzygnięcie.

Rozpoznając ponownie protest, pismem z [...] maja 2022 r., BGK poinformował skarżącego o jego nieuwzględnieniu. W treści pisma organ szczegółowo odniósł się do oprotestowanych przez skarżącego kryteriów, zestawiając każdorazowo stanowisko skarżącego z opinią ekspertów zawartą w ocenie projektu. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów o charakterze proceduralnym, IP nie stwierdziła nieprawidłowości w sposobie dokonania oceny. Podkreślała, że podstawę do oceny wniosku stanowią informacje w nim zawarte wraz z załącznikami. Panel ekspertów służy przede wszystkim rozwinięciu pewnych niejasnych aspektów oraz uszczegółowieniu informacji zawartych we wniosku. Eksperci nie mają obowiązku pytać o wszystkie informacje. Wybór zagadnień omawianych przez ekspertów zewnętrznych ma na celu doprowadzić do prawidłowej, zgodnej z regulaminem konkursu, oceny danych zawartych we wniosku o dofinasowanie. W ocenie IP, uzasadnienia eksperta zawarte w Karcie oceny wniosku o dofinasowanie wskazują na wszystkie okoliczności, które przesądziły o wyniku oceny danego kryterium oraz wskazują okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu określonej liczby punktów. Reasumując IP uznała, że projekt nie może zostać wybrany do dofinansowania, gdyż nie spełnia wymogów wyboru projektów zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 regulaminu konkursu.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1444/22 oddalił skargę skarżącego.

Sąd analizując niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że ocena, merytoryczna przedstawionego przez stronę skarżącą wniosku o dofinasowanie w zakresie kryteriów spornych przeprowadzona została w sposób zgodny z prawem, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd I instancji uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy ustawy wdrożeniowej (art. 37). Podkreślił, że zgodnie z § 7 ust. 1 Regulaminu konkursu weryfikacja i ocena projektu dokonywana jest na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinasowanie oraz wyjaśnień i uzupełnień składanych przez wnioskodawcę (jeśli wnioskodawca był wezwany do ich złożenia), a także informacji udzielanych przez wnioskodawcę podczas posiedzenia Panelu Ekspertów. Przekazane informacje lub dokumenty stają się częścią dokumentacji aplikacyjnej wnioskodawcy. Jeżeli wnioskodawca nie przekaże informacji lub dokumentów w wyznaczonym terminie, ocena wniosku o dofinasowanie prowadzona jest przez KOP (Komisja Oceny Projektów) na podstawie posiadanych informacji. Ponadto stosownie do § 7 ust. 14 Regulaminy konkursu IP może wezwać wnioskodawcę, na każdym etapie oceny jego projektu do złożenia informacji lub innych dokumentów, niż wymienione w niniejszym Regulaminie, które w ocenie IP są niezbędne do oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów. Sąd I instancji wskazał, że § 7 ust. 5 i 14 daje KOP oraz IP prawo wezwania wnioskodawcy o dodatkowe dokumenty i wyjaśnienia, niezbędne do uszczegółowienia wniosku w celu przeprowadzenia prawidłowej oceny danego kryterium. Zaniechanie wezwaniu skutkuje rozpoznaniem wniosku w oparciu posiadane informacje.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że uczyniono zadość regułom określonym w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie nosi znamion arbitralności, czy dowolności. W ocenie Sądu I instancji, skarga ma w istocie charakter polemiczny z tezami organu zawartymi w zaskarżonej informacji/rozstrzygnięciu, które z kolei znajdują oparcie w stanowisku wyrażonym przez ekspertów. Prezentowana przez stronę polemika z ich stanowiskiem nie mogła zatem odnieść pożądanego przez skarżącą skutku bowiem skarżący nie ma kompetencji natury merytorycznej, aby ich wiedzę i umiejętności skutecznie podważać.

Odnosząc się z kolei do naruszenia art. 57 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 8. k.p.a. Sąd I instancji podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącego protest został rozpoznany w terminie. Podkreślić należy, że niezwłocznie po otrzymaniu informacji o wyczerpaniu środków (pismo z 5 sierpnia 2021 r.) organ poinformował skarżącego o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia (pismo z 11 sierpnia 2021 r.). Prawem organu było natomiast poddanie ocenie NSA rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji zapadłego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 4223/21. Ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło natomiast z zachowaniem terminu wynikającego z art. 57 ustawy wdrożeniowej.

Za niezasadny Sąd I instancji uznał ponadto zarzut naruszenia art. 60 ustawy wdrożeniowej. Skarżący nie wskazał dowodów potwierdzających jego naruszenie. Z uwagi na powyższe, Sąd I instancji dał wiarę twierdzeniom organu, że stosuje się on do wymogów ustawy wdrożeniowej, a co za tym idzie, że podczas panelu ekspertów inni eksperci branżowi brali udział przy ocenie projektu, jak też inni eksperci zostali powołani do rozpatrzenia protestu.

Skarżący w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Wniósł tym samym o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie zmianę zaskarżonego orzeczenia.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 66 ust. 1 oraz art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej polegające na błędnym przyjęciu, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów dotyczących rozpatrywania w przypadku protestu w sprawie wniosku o numerze [...] Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił także mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów art. 58 i 60 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że IP w sposób prawidłowy rozpoznała protest złożony przez skarżącego, a nadto w rozpoznawaniu sprawy brały udział osoby niepodlegające wyłączeniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (patrz: uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).

W związku z treścią skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (patrz wyroki NSA: z 29 marca 2018 r. I FSK 13/18, z 19 września 2017 r., I FSK 126/16; z 29 września 2017 r., I FSK 868/16; z 19 października 2017 r., II GSK 1701/17).

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, istotność wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Powinno także zawierać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) R. Hauser, M.Wierzbowski, Warszawa 2011).

Przypomnienie warunków materialnych skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie o tyle istotne, że uchybienia skargi kasacyjnej uniemożliwiają jej rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że złożona skarga kasacyjna, pomimo że została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wypełnia wymagań normatywnych dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia.

Artykuł 66 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nie mogą być samoistną podstawą kasacyjną. Przepisy te są skierowane do Sądu I instancji wskazując na jedno z możliwych rozstrzygnięć jakie może zapaść przed tym sądem. Brak wyraźnego określenia w tym zarzucie przepisów naruszonych przez organ nie daje możliwości oceny wyroku, bo ta byłaby możliwa tylko przy założeniu, że NSA sam dopatrzy się naruszeń prawa, a takie działanie Sądu II instancji jest niedopuszczalne. Aby z tej normy prawnej uczynić skuteczny zarzut kasacyjny należałoby połączyć je z innymi regulacjami stosowanymi przez organ, które zostały naruszone, bo tylko wówczas można by twierdzić, że Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli jego działania.

Precyzując, warunkiem zastosowania art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej, odnoszącym się do kompetencji sądu administracyjnego, realizowanej w rezultacie rozpoznania skargi, jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa, w tym przypadku przez BGK (Instytucję Pośredniczącą). Naruszenie wymienionego przepisu jest więc zawsze następstwem naruszenia innych przepisów stanowiących wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu i nie może tym samym jak wskazano powyżej, stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Odnośnie przytoczenia podstawy kasacyjnej trzeba zwrócić uwagę, że art. 61 ust. 8 składa się z kilku jednostek redakcyjnych, a autor skargi kasacyjnej nie podał konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji. NSA nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych.

Wskazać należy że zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, prawomocne rozstrzygnięcie sądu administracyjnego polegające na oddaleniu skargi, odrzuceniu skargi albo pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia kończy procedurę odwoławczą oraz procedurę wyboru projektu. Nie sposób uznać, że w sprawie oceny projektu do dofinansowania nastąpiło zakończenie procedury odwoławczej oraz procedury wyboru projektu, gdy została złożona skarga kasacyjna przez kasatora. Brak jest wyjaśnienia przez autora skargi kasacyjnej powiązania zarzutu z art. 66 ust. 1 z art. 61 ust. 8. ustawy wdrożeniowej i przytoczenia argumentów. Nie ma natomiast wątpliwości, że jeżeli orzeczenie sądu administracyjnego nie może być już podważane zwykłym środkiem zaskarżenia (prawomocność formalna) to procedura odwoławcza oraz poprzedzające je postępowanie administracyjne dotyczące wyboru projektu zostają (prawomocnie) zakończone. Utrwaleniu ulega też ocena prawna sprawy administracyjnej rozpoznanej przez sąd administracyjny (prawomocność materialna), co również, z istoty rzeczy, oznacza zakończenie postępowania administracyjnego w tej sprawie (J. Ostałowski [w:] Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, (red.) R. Poździk, Warszawa 2016, art. 66.; por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, art. 170).

W podobny sposób należy ocenić zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 i art. 60 ustawy wdrożeniowej, który jest formalnie niepoprawny i uchyla się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kasator powinien powiązać zarzut naruszenia art. 60 z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa, którym – jego zdaniem – uchybił Wojewódzki Sąd Administracyjny stosując je, jako wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Autor skargi kasacyjnej również nie wskazuje o jakie konkretnie naruszenie art. 58 ustawy wdrożeniowej chodzi. Zauważyć należy, że przepis ten jest przepisem rozbudowanym w treści, a obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było precyzyjne wskazanie, którego konkretnie przepisu dotyczy zarzut kasacyjny. Naruszenie art. 58 ustawy wdrożeniowej może polegać na różnych uchybieniach. Te uchybienia jednoznacznie powinna wskazywać skarga kasacyjna i uzasadniać charakter tych naruszeń. Skarga kasacyjna tego nie czyni, tym samym również ten zarzut należało uznać za niezasadny.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (patrz: wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). NSA nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (patrz: wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez Wojewódzki Sąd Administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem Sądu I instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (patrz wyroki NSA: z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11).

Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd II instancji do domyślania się, który przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały skonstruowane wadliwie (patrz: wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., II FSK 2021/12).

Skoro przepisy prawa, których naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej nie mogły być uznane za adekwatne wzorce kontroli – a konsekwencją zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, o której była już mowa powyżej jest to, że Sąd ten nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, albowiem te wyznaczają granice zarzutów skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź precyzowanie ich za stronę skarżącą kasacyjnie (patrz np. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1695/13) – to omawiane zarzuty, wobec ich deficytów nie mogły być uznane za skuteczne.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).