Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 285/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P.J na uchwałę Rady Miejskiej Władysławowa z dnia 13 września 2006 r. nr XLV/514/2006 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru oznaczonego symbolem WT-3 we Władysławowie w rejonie ulic: Droga Chłapowska, Parkowa, Harcerska, Nawigacyjna 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr 96/50, obręb 09 we Władysławowie, 2. zasądza od Rady Miejskiej Władysławowa na rzecz skarżącego P.J kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. J. (dalej: "Skarżący"), na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia

8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.) - dalej: "u.s.g.", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na Uchwałę nr XLV/514/2006 Rady Miejskiej Władysławowa z dnia 13 września 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru oznaczonego symbolem WT-3 we Władysławowie w rejonie ulic: Droga Chłapowska, Parkowa, Harcerska, Nawigacyjna (dalej: "Uchwała XLV/514/2006", "Plan"), zaskarżając ją

w części dotyczącej działki nr [...] objętej terenem 11 ZP,US i wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w tej części. Skarżący wniósł również o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p.", w zw. z art. 64

ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na naruszeniu interesu prawnego Skarżącego poprzez uniemożliwienie realizowania przysługującego mu prawa własności odnośnie do zagospodarowania działki nr [...] znajdującej się na terenie 11 ZP,US ze względu na zapisy w Planie uniemożliwiające dostęp z drogi publicznej do działki, braku możliwości lokalizacji na niej niezbędnych do jej przeznaczenia miejsc postojowych, braku realnej możliwości prowadzenia usług sportowych zgodnie z przeznaczeniem terenu, poprzez wyłączenie inwestowania kubaturowego niezbędnego do realizacji tego typu usług;

2. art. 6 u.p.z.p. polegające na faktycznym braku możliwości zagospodarowania terenu, do którego Skarżący ma tytuł prawny poprzez zapisy Planu uniemożliwiające jej zagospodarowanie zgodnie z jego przeznaczeniem;

3. art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.) - dalej: "k.c.", polegające na braku uwzględnienia prawa własności poprzez nieproporcjonalną i publicznie nieuzasadnioną ingerencję władztwa organu stanowiącego gminy w prawo własności Skarżącego uniemożliwiające mu pełne korzystanie z niego w odniesieniu do działki nr [...], w tym pobieranie z niej pożytków i innych dochodów;

4. art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez brak zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu 11 ZP,US.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazano, że Skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, albowiem od 8 listopada 2022 r. jest właścicielem działki nr [...], która znajduje się w terenie 11 ZP,US Planu. W ocenie Skarżącego naruszenie jego interesu prawnego polega na braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej przez brak odpowiedniego zapisu w Planie, uniemożliwienie urządzenia miejsc postojowych na działce nr [...] oraz na wyłączeniu inwestowania kubaturowego, co praktycznie pozbawia możliwość prowadzenia usług sportowych, do których teren jest przeznaczony, a nawet jakichkolwiek funkcji o charakterze sportowym. Tym samym, Skarżący jest pozbawiony możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności usługowej związanej ze sportem, do której działka - zgodnie z Planem - jest przeznaczona, co niewątpliwie narusza jego interes prawny.

Skarżący wskazał, że wjazd na jego działkę, zgodnie z Planem, jest możliwy wyłącznie przez działkę nr [...], która nie jest terenem publicznym. Do tej działki Skarżący nie ma żadnego tytułu prawnego. Zapis w § 14 ust. 8 lit. f) Planu w zakresie obsługi komunikacyjnej oznacza de facto, że wjazd na działkę Skarżącego jest możliwy tylko i wyłącznie poprzez nieruchomość, którą w Planie przeznaczono na parking, czyli teren 12 PP. Zatem obsługa komunikacyjna działki nr [...] poprzez działkę nr [...], stanowiącą własność prywatną, nie jest możliwa. Nie można bowiem przymusić właściciela prywatnej nieruchomości do udzielenia zgody na przejazd i dojazd do drogi publicznej, jaką jest ulica H.

Zdaniem Skarżącego nie ustalając w Planie obsługi komunikacyjnej dla terenu

11 ZP,US Rada Miejska Władysławowa (dalej: "Rada, "Organ") przeniosła obowiązek skomunikowania terenu objętego Planem na jego właścicieli. Tymczasem realizacja zadań z zakresu dróg publicznych, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g., należy do zadań własnych gminy. W tym zakresie zwrócono również uwagę, że zarówno z Planu, jak

i załącznika graficznego nie wynika jasno wydzielenie dojść i dojazdów przez działkę objętą kartą terenu 12 PP. Brak zapewnienia komunikacji dla terenu 11 ZP,US należy

w związku z tym uznać za istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego.

Dalej Skarżący podniósł, że budowle sportowe, nawet o innym charakterze niż kubaturowe, wymagają pozwolenia na budowę. Takiej pozytywnej decyzji Skarżący nie otrzyma, gdy nie będzie miał z działki nr [...] dostępu do drogi publicznej. Obojętny jest przy tym charakter budowli, czy będzie to np. basen, tor crossowy, letni tor saneczkowy, ale także trybuny, wake park, karuzela, mające stały charakter urządzenia wesołego miasteczka oraz ulice i ciągi piesze. Obecna treść Planu praktycznie uniemożliwia podjęcie jakichkolwiek prac budowlanych związanych z jakimikolwiek inwestycjami.

Jako drugą sytuację naruszenia interesu prawnego Skarżący wskazał na brak możliwości realizacji miejsc postojowych na działce nr [...]. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 8 lit. f Planu miejsca postojowe są przewidziane na parkingu znajdującym się na działce [...], czyli terenie 12 PP. Podobnie jak w wypadku dostępu do drogi publicznej, tak i w tej sytuacji obsługa komunikacyjna działki Skarżącego musi odbywać się z wykorzystaniem prywatnej działki nr [...]. Tym samym Plan uniemożliwia korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, czyli prowadzeniem usług sportowych. Zwrócono uwagę,

że o ile w części dotyczącej terenu 11 ZP,US przy obsłudze komunikacyjnej jest odwołanie do terenu 12 PP, to w opisie tego drugiego brakuje zapisów wskazujących, że miejsca postojowe na nim usytuowane służą obsłudze obszaru 11 ZP,US. Taki zaś brak w Planie narusza w sposób oczywisty interes prawny Skarżącego. Ponadto pozbawienie obszaru

11 ZP,US możliwości lokalizacji miejsca postojowych narusza § 4 pkt 9 lit. c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) - dalej: "rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.".

W ocenie Skarżącego trzecie naruszenie jego interesu prawnego polega na uniemożliwieniu realizacji przeznaczenia terenu 11 ZP,US, czyli jako obszaru zieleni parkowej i usług sportu. Zauważono, że żadna ze wskazanych funkcji nie została określona jako dominująca albo dopuszczająca, przez co należy uznać, że są one równoważne. W Planie nie określono minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej (co stanowi obligatoryjny wymóg dotyczący stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego zgodnie z § 4 pkt 6 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.). Zwrócono uwagę, że przeznaczenie obszaru

11 ZP,US nie określono jako "terenu sportowego", lecz jako przeznaczonego na "usługi sportu", przy czym w Planie nie zdefiniowano pojęcia usług, ani usług sportowych, przez co istnieje potrzeba sięgnięcia do definicji językowej, zgodnie z którą usługi to "działalność gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi". Skoro Rada uchwalając Plan jednoznacznie wskazała, że na wskazanym terenie jedną z dwóch podstawowych funkcji są usługi sportowe, oznacza to prowadzenie działalności w sposób komercyjny. Nie można zatem pogodzić ze sobą sprzecznych zapisów Planu. Z jednej strony zawiera on bowiem przeznaczenie terenu na usługi, a z drugiej zawiera zakaz inwestowania kubaturowego. Również pojęć "inwestowanie kubaturowe" i "obiekt kubaturowy" nie zdefiniowano

w Planie, a skoro w przepisach prawa także brakuje ich legalnej definicji należy przyjąć,

że skoro pojęcie kubatura oznacza "pojemność zbiornika lub pomieszczenia wyrażona zwykle w metrach sześciennych" to zakaz inwestowania kubaturowego dotyczy praktycznie zakazu budowy wszystkich niezbędnych obiektów związanych z obsługą usług sportowych, takich chociażby jak toalety dla pracowników, a także osób korzystających, pomieszczenia dozoru, szatnie, pomieszczenia gospodarcze na sprzęt, nawet dotyczący wyłącznie boiska, czy kortu. W takim razie przeznaczenie terenu na usługi sportowe jest iluzoryczne, gdyż nie da się prowadzić tego rodzaju działalności bez obsługi osobowej oraz zaplecza choćby sanitarnego, a to wymaga obiektów kubaturowych.

Skarżący wskazał również na niespójności dotyczące nazewnictwa związanego

z przeznaczeniem terenów. W § 6 ust. 3 zawarto zapis: "na obszarze opracowania tworzy się system zieleni obejmujący zieleń urządzoną - teren 11.ZP,US stanowiący zespół parkowo-rekreacyjno sportowy ogólnodostępny". Tymczasem w opisie terenu 11 ZP,US określono przeznaczenie tego obszaru jako "teren zieleni parkowej i usług sportu". Usługi sportu to zaś działalność komercyjna. Zatem tekst Uchwały XLV/514/2006 jest niespójny,

a nawet sprzeczny biorąc pod uwagę, że obecnie na tym obszarze nie są realizowane usługi sportowe, ani nie ma żadnej ku temu infrastruktury. Zwrócono przy tym uwagę,

że w Planie Organ posłużył się pojęciem "ogólnodostępny" używając go w związku

z przestrzenią, terenem i miejscem. Jednak tego pojęcia również nie zdefiniował. Wskazano, że przepisy prawa odnoszące się do stanowienia planów zagospodarowania przestrzennego nie zawierają legalnej definicji "ogólnodostępności". Nie wiadomo zatem, jakie może być docelowe przeznaczenie własnościowe takiego obszaru. Taki sposób stanowienia prawa narusza zasady konstytucyjne - zapisy Planu odnoszące się do terenu 11 ZP,US nie spełniają wymogów prawidłowej legislacji.

Końcowo Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza prawo własności. Na podstawie zaś art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Oznacza to, że Skarżący w świetle Planu ma możliwość prowadzenia działalności komercyjnej, a więc gospodarczej w zakresie świadczenia usług sportowych. Jednak zapisy Planu uniemożliwiające dostęp z drogi publicznej do jego działki, lokalizacji na niej miejsc postojowych oraz wyłączenie na niej inwestowania kubaturowego pozbawiają go faktycznie możliwości zagospodarowania działki zgodnie z jej przeznaczeniem i wykonywaniem przysługującego mu prawa własności.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie w całości.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę zwrócono uwagę, że Plan został przyjęty uchwałą z 13 września 2006 r. w całkowicie innym stanie faktycznym i prawnym (własnościowym) niż obecny. W dniu uchwalania Planu działka nr [...] nie widniała

w ewidencji gruntów, gdyż została wydzielona z działki nr [...] na podstawie decyzji podziałowej z 10 grudnia 2007 r. Granice nowej działki [...] zostały wyznaczone dokładnie po granicy terenu, określonego na rysunku planu jako 11 ZP,US - teren zieleni urządzonej, teren usług sportu i rekreacji. W wyniku tej samej decyzji podziałowej wydzielono także działkę nr [...], po granicy terenu oznaczonego w planie jako 12 PP - teren parkingu.

Organ wskazał, że Plan został sporządzony dla obszaru o powierzchni prawie

20 ha, obejmującego fragment dzielnicy Władysławowa - Cetniewa z istniejącą zabudową mieszkaniową. Część obszaru pozostawała niezainwestowana z przeznaczeniem na rozwój m.in. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. W celu uzupełnienia planowanego osiedla mieszkaniowego o funkcje służące wypoczynkowi, rekreacji oraz jako docelowe miejsce spotkań i integracji mieszkańców, fragment obszaru został przeznaczony pod teren zieleni urządzonej oraz tereny sportu i rekreacji. Intencją Planu było stworzenie spójnego programu funkcjonalno-użytkowego dla przestrzeni objętej Planem. Powstały przy tym tereny o różnej funkcjonalności przypisane temu samemu założeniu przestrzennemu, w którym oba muszą istnieć oraz uzupełniać się nawzajem.

Rada przyznała, że bezpośredni dostęp terenu 11 ZP,US do drogi publicznej, służący obsłudze ruchu kołowego, nie był intencją Planu i nie należy tego traktować jako błędu planistycznego naruszającego interes prawny obecnego właściciela terenu. Założono, że dla użytkowników terenu 11 ZP,US dojeżdżających transportem indywidualnym i zbiorowym dedykowanym będzie parking oznaczony w Planie jako 12 PP, położony przy ulicy Harcerskiej (z przebiegiem ulicy poza obszarem objętym Planem). Ograniczono w ten sposób potencjalny wpływ negatywnego oddziaływania ruchu kołowego na tereny o najcenniejszych walorach przyrodniczo-krajobrazowych obszaru Planu, jaki niewątpliwie stanowi dno doliny erozyjnej oraz zbocza doliny występujące w granicach terenu 11 ZP,US. Jednocześnie zapewniono pośredni dostęp do drogi publicznej stanowiącej zewnętrzny dla obszaru Planu układ komunikacyjny, tj. ulicy H., będącej drogą gminną. Dodatkowo w Planie ściśle określono dostęp pieszy, który został zapewniony od strony południowej, tj. z drogi publicznej, oznaczonej w Planie jako 07 KD (ulica T.), bezpośrednio graniczącej z terenem 11 ZP,US. Wskazuje to na przeanalizowane, kompleksowe rozwiązania w zakresie obsługi komunikacyjnej dla zaprojektowanego założenia parkowo-rekreacyjnego, jaki stanowi teren 11 ZP,US.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Organ podniósł, że żaden przepis prawa nie wprowadza obowiązku gminy zapewnienia w planie bezpośredniego dostępu do drogi publicznej każdej działce, na której dopuszczalna jest zabudowa (tym bardziej do nieruchomości, gdzie lokalizacja zabudowy kubaturowej jest wykluczona). Możliwa jest bowiem również zabudowa nieruchomości, która ma jedynie pośredni dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Podkreślono, że w stanie własnościowym na dzień uchwalenia Planu tereny 11 ZP,US oraz 12 PP położone były w granicach jednej działki, stanowiącej własność jednego podmiotu. Ówczesny właściciel nie wniósł uwag do przyjętych w Planie rozwiązań w trakcie wyłożenia dokumentu do publicznego wglądu, co należy traktować jako aprobatę dla ustalonych zasad obsługi komunikacyjnej terenu.

Rada nie zgodziła się ze Skarżącym, że brak ustalenia w Planie bezpośredniego dostępu terenu 11 ZP,US do drogi publicznej uniemożliwia podjęcie jakichkolwiek prac budowlanych związanych z jakimikolwiek inwestycjami. Powtórzono, że dostęp do drogi publicznej dla terenu 11 ZP,US w Planie został określony w jednoznaczny sposób,

a mianowicie poprzez teren 12 PP, gdzie przewidziano także miejsca postojowe dla użytkowników terenu parku. W przypadku realizacji zamierzenia inwestycyjnego zgodnego z przeznaczeniem określonym w Planie dla terenu 11 ZP,US - tereny zieleni oraz tereny sportu i rekreacji, na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia należy wykazać się dostępem do drogi publicznej poprzez

np. ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej, o której mowa w art. 2 pkt 14 u.p.z.p.

Organ zwrócił uwagę, że teren 11 ZP,US z założenia ma pełnić funkcję rekreacyjno-wypoczynkową przede wszystkim dla pobliskich osiedli mieszkaniowych jedno-

i wielorodzinnych, dla ich mieszkańców, nie zaś jako teren dla lokalizacji dużych obiektów sportowych wymagających odpowiedniego zaplecza do jego obsługi, w tym wielkopowierzchniowych parkingów dedykowanych użytkownikom przyjeżdżającym

z odległych zakątków miasta, czy pozostałych miejscowości gminy albo spoza gminy. Stąd oczywistą konsekwencją ww. założenia jest nadrzędność dostępu pieszego do terenu

11 ZP,US, bez barier dla osób ze szczególnymi potrzebami, a w dalszej kolejności ruchu kołowego samochodowego z jego potrzebami parkingowymi.

Rada przyznała, że w ustaleniach Planu w kontekście terenu 11 ZP,US rzeczywiście zastosowano różne opisy. Jednak opisy te, choć nie są identyczne, są ze sobą zbieżne

i jednoznacznie określają funkcje terenu, nie pozostawiając miejsca dla różnych interpretacji w zakresie przeznaczenia terenu. Zdaniem Organu określenia "usługi sportu

i rekreacji" nie należy przy tym utożsamiać z prowadzeniem działalności komercyjnej, dla których niezbędne byłoby zapewnienie zaplecza socjalno-bytowego lub administracyjnego, lecz jako możliwość rekreacyjnego uprawiania sportu rozumianego jako wszelkiego rodzaju aktywność ruchową mającą na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb ruchowych organizmu oraz relaks i odpoczynek. Posługując się definicją usług zawartą

w Encyklopedii Zarządzania Rada wskazała, że usługi to każda działalność lub korzyść nie mająca charakteru materialnego, którą jedna ze stron może zaoferować drugiej, co niekoniecznie musi być związane ze sprzedażą dóbr lub usług.

Odwołując się do informacji i zaleceń zawartych w opracowaniach sporządzonych na potrzeby Planu, przede wszystkim w "Opracowaniu ekofizjograficznym" oraz

w prognozie oddziaływania na środowisko Organ wskazał, że znaczna część terenu

11 ZP,US położona jest w jednostce F - kompleksie wskazanym do wyłączenia

z zainwestowania kubaturowego, o pożądanej funkcji ciągu ekologiczno-rekreacyjnego (część osnowy ekologicznej), o charakterze parkowym ("zielone" wyjście z miasta na tereny otwarte w kierunku zachodnim). Wytyczne te zostały uwzględnione na etapie sporządzania koncepcji funkcjonalno-przestrzennej Planu, w której teren predysponowany pod zieleń parkową został oznaczony jako ZP, US - projektowany teren zieleni i sportu, rekreacji otwartej. W kolejnych etapach prac nad projektem Planu założenie docelowego przeznaczenia tego terenu nie uległo zmianie. Zamiarem i intencją Organu od początku prac nad Planem było zatem ustalenie zagospodarowania przedmiotowego obszaru

w formie zieleni urządzonej oraz sportu i rekreacji bez możliwości zabudowy kubaturowej. Dodano, że funkcja usług sportu i rekreacji nie musi wiązać się każdorazowo z lokalizacją obiektów kubaturowych. W ocenie Rady urządzenia oraz obiekty sportowo-rekreacyjne stanowiące wyposażenie placów zabaw, siłowni otwartych etc. pozostają w zgodzie

z funkcją planistyczną analizowanego Planu, a przy tym nie muszą być obiektami kubaturowymi; dają przy tym możliwość bardziej aktywnym przejawom uprawiania sportu.

Na rozprawie w dniu 18 października 2023 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił uwagę, że w momencie uchwalania Planu nieruchomości objęte strefami 11 ZP,US i 12 PP nie stanowiły własności publicznej, lecz były własnością podmiotu prywatnego. Dodatkowo przed wejściem w życie Planu strefa 11 ZP,US miała dostęp do drogi publicznej. Z kolei orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"), na które powołał się Organ w odpowiedzi na skargę odnosi się do stanu prawnego sprzed wejścia w życie u.p.z.p.

W piśmie procesowym z 23 października 2023 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, podniesiono, że twierdzenia Organu dotyczące innego stanu własnościowego nie są zgodne ze stanem faktycznym. Wskazano, że właścicielem działki nr [...], która przed podziałem oraz w dniu uchwalenia Planu wchodziła w skład działki

nr [...], był podmiot niepubliczny, na dowód czego załączono kopię decyzji podziałowej Burmistrza Miasta Władysławowo (dalej: "Burmistrz") z 10 grudnia 2007 r. oraz wydruk

z księgi wieczystej nr [...] obejmującej działkę nr [..]. W ocenie strony skarżącej dowody te świadczą o braku zmiany charakteru własnościowego działek położonych na terenach 11 ZP,US i 12 PP - wbrew twierdzeniu Rady.

Podkreślono, że w ww. decyzji Burmistrza zapisano, iż podział działki nr [...] "jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwalą z dnia 13 września 2006 r. Nr XIV/514/2006 Rady Miejskiej we Władysławowie (...) oznaczonego symbolem WT-3", zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że nowo wydzielona działka nr [...] będzie posiadać bezpośredni dostęp do istniejących dróg publicznych. Tymczasem, jak wynika z Planu, działka nr [...] nie ma takiego bezpośredniego dostępu do drogi publicznej.

Dalej wskazano, że w karcie terenu 11 ZP,US zapisano, iż jego przeznaczeniem jest zieleń parkowa i usługi sportu. Odnosząc się do stanowiska Organu, że zieleń parkowa stanowi przeważające przeznaczenie działki nr [...], mimo równoważnego zapisu

o przeznaczeniu terenu również na usługi sportowe, Skarżący załączył zdjęcia działki

z 2017 r., czyli wykonane po upływie ponad dziesięciu lat od uchwalenia Planu oraz

z chwili obecnej - widok działki w ogóle nie wskazuje na zieleń parkową, obecnie rosną na niej głównie trawa, krzaki i niewielka liczba drzew. Ponadto zauważono, że w § 14 ust. 1

lit. h Planu zapisano "nie wprowadzanie drzew". Oznacza to, że wskazany teren nie będzie mógł efektywnie spełniać funkcji parku, w przeciwieństwie do innego terenu oznaczonego jako 35 ZP, 36 ZP, którego wyłącznym przeznaczeniem jest zieleń parkowa, a w którego karcie nie ma takiego samego lub podobnego zapisu jak w karcie terenu 11 ZP,US.

Odwołując się do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy miasta Władysławowo przyjętego uchwałą nr XLII/302/02 Rady Miejskiej we Władysławowie z dnia 30 stycznia 2002 r. (dalej: "Studium") wskazano,

że jednym ze strategicznych celów zagospodarowania przestrzennego gminy będzie stworzenie korzystnego klimatu dla rozwoju i podnoszenia standardu budownictwa oraz obiektów kultury, oświaty i sportu. W tekście Studium zapisano, że dla obszaru funkcjonalnego określonego jako park, dopuszcza się zabudowę usługową związaną

z obsługą terenu (sport, gastronomia, obiekty kultury itp.) na maksimum 10% obszaru

(s. 10). Na obszarach określonych jako park leśny dopuszcza się obiekty usługowe związane z obsługą terenu (sport, gastronomia, obiekty kultury itp.) na maksimum 5% obszaru (s. 11). Również tereny sportu i rekreacji czynnej zostały przewidziane na obszarach tzw. rekreacji otwartej (s. 10). W docelowym sposobie zainwestowania rozróżniono funkcje z zakresu: rekreacji czynnej, rekreacji biernej i sportu (na maksymalnie 30% obszaru). Polityka przestrzenna zakłada, zarówno w obszarze wewnętrznym (strefa I), jak i zewnętrznym (pozostałe strefy) powstanie obiektów sportowych (s. 43). Jednak - co najistotniejsze - preferowanym zagospodarowaniem terenu, na którym znajduje się działka Skarżącego jest mieszkalnictwo. Na mapie został on oznaczony kolorem jasnoróżowym. Tak więc obszar ten nie jest przeznaczony ani na park, park leśny, czy też rekreację otwartą, co jednoznacznie wynika z mapy do Studium.

Odnosząc się do twierdzeń Organu, że głównym przeznaczeniem terenu ma być park (zieleń urządzona), zaś funkcje usług sportu i rekreacji mają stanowić niejako uzupełnienie podstawowej funkcji terenu, strona skarżąca podniosła, że nic takiego nie wynika z Planu, który jest aktem prawa miejscowego i obowiązuje zgodnie z treścią, jaka została opublikowana w dzienniku urzędowym. Żadna z funkcji przeznaczenia terenu nie została wskazana w planie jako dominująca, nadrzędna, czy też uzupełniająca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi.

W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.

Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, zatem doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego

w tym względzie następuje w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie podstawę orzekania stanowiły m.in. przepisy u.p.z.p.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że złożona w niniejszej sprawie skarga spełnia warunki formalne, umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie przez Sąd.

Skarga P. J. została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Należy również zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) - dalej: "ustawa nowelizująca", która wprowadziła zmiany m.in. do P.p.s.a. oraz do u.s.g.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. P.p.s.a. - przypisek Sądu), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (tj. u.s.g. - przypisek Sądu), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Z przytoczonej powyżej regulacji wynika, że dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu.

Zaskarżona w niniejszej sprawie Uchwała XLV/514/2006 została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (w dniu 13 września 2006 r.), a zatem zastosowanie w sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 52 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu

w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia

w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4).

W myśl natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji,

w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa,

a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Z cytowanymi wyżej przepisami korespondowało brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g., który przed nowelizacją stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Skarżący wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa, tym samym został spełniony formalny warunek wniesienia skargi na Uchwałę XLV/514/2006. Skarga została poprzedzona pismem Skarżącego z 12 grudnia 2022 r. wzywającym Radę, w trybie art. 101 u.s.g., do usunięcia naruszenia prawa polegającego na podjęciu zaskarżonej uchwały, na które Rada odpowiedziała podejmując Uchwałę nr LXII/1043/2023 z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarga została również wniesiona

z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a.

Dalej należy wskazać, że skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Jak wskazuje się w orzecznictwie skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). W judykaturze ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny

z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek

z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1290/18, wszystkie przywołane

w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających

z przysługującego jej prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.

W przypadku m.p.z.p. zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (ust. 1). Każdy ma przy tym prawo,

w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych

(ust. 2 pkt 2). Przyjmowane więc w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia

i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi zarówno przepisem art. 140 k.c., jak i przepisami art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Skarżący jest właścicielem działki nr [...] (obręb [...] we Władysławowie) położonej w terenie 11 ZP,US, dla którego w § 4 Planu przewidziano przeznaczenie: ZP - tereny zieleni, US - tereny sportu i rekreacji. W § 6 dotyczącym zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego zapisano, że na obszarze opracowania tworzy się system zieleni obejmujący zieleń urządzoną - teren 11.ZP,US stanowiący zespół parkowo-rekreacyjno sportowy ogólnodostępny (pkt 3). Natomiast w § 14 ust. 8 Planu jako przeznaczenie terenu wskazano: teren zieleni parkowej i usług sportu. Teren ten wyłączono z zainwestowania kubaturowego, zaś obsługę komunikacyjną zaplanowano od strony parkingu 12 PP (podobnie jak miejsca parkingowe), zaś przejście dla pieszych od strony drogi 07 KD.

Przepisem prawa materialnego gwarantującym właścicielowi określone uprawnienia jest art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Nie ulega wątpliwości, że prawo zabudowy nieruchomości wypełnia treść prawa korzystania z gruntu.

Skoro ustalenia Planu wykluczają możliwość zabudowy nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarżącego ("wyłączenie z zainwestowania kubaturowego"), oznacza to,

że ograniczają istotnie prawo korzystania z nieruchomości, a tym samym ograniczają służące Skarżącemu prawo własności. Z tego powodu Sąd uznał, że Skarżący posiada legitymację do zaskarżenia Uchwały XLV/514/2006.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi należy powtórzyć,

że uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. sąd stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Jak już wyżej zasygnalizowano, wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W tej kwestii odwołać się zatem należy do przepisów u.s.g., w których mowa o dwóch rodzajach naruszeń prawa, które mogą wystąpić przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy, tj. naruszenia istotne lub nieistotne. W piśmiennictwie i orzecznictwie do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów

o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Innymi słowy, za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane

w demokratycznym państwie prawnym (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, z 8 lutego 1996 r. sygn. akt SA/Gd 327/95). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost

z treści tego przepisu.

Co więcej, art. 28 u.p.z.p. stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przez zasady sporządzania planu należy rozumieć zasady dotyczące problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości planu, zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.

Pierwszą z przewidzianych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przesłanek oceny zgodności

z przepisami prawa uchwały o m.p.z.p. jest przesłanka materialnoprawna, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego. Chodzi tu przede wszystkim

o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy. Są to standardy odnoszące się do merytorycznych ustaleń planu, związane z jego treścią oraz parametrami technicznymi i wymaganiami dotyczącymi dokumentacji planu. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dla normatywnego wyznaczenia zawartości planu znaczenie mają w szczególności przepisy art. 15, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś dla standardów dokumentacji planistycznej - przepisy wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenia wykonawczego (zob. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2018, wyd. 10, teza 4 do art. 28).

Druga z przesłanek, formalnoprawna, dotyczy zachowania procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Jeżeli chodzi o tryb sporządzania planu, to pojęcie to odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ planistyczny w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu.

W ocenie Sądu procedura planistyczna poprzedzająca podjęcie zaskarżonej uchwały została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Prawidłowości procedowania Planu nie podważono przy tym we wniesionej

w niniejszej sprawie skardze.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określane w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Należy jednak zastrzec, że gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i warunków zagospodarowania, granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w ustawach,

w tym w przepisach u.p.z.p., w której wskazuje się, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. walory architektoniczne i krajobrazowe, prawo własności i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2).

Oczywiste jest, że w przypadku, gdy dochodzi do uchwalania planu miejscowego może powstać konflikt interesów indywidualnych z interesem publicznym, który jest jednym z najistotniejszych elementów leżących u podstaw kształtowania ładu przestrzennego.

W każdym wypadku przy podejmowaniu inicjatywy planistycznej organ planistyczny musi to brać pod uwagę, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której doszłoby do nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia tego prawa. Konieczne jest więc

w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Granice ingerencji prawodawczej w prawo własności wyznacza przede wszystkim art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi m.in., że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać

w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (zob. wyrok NSA z 4 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1708/09).

Nie ulega wątpliwości, że prawo własności, mimo że konstytucyjnie chronione, nie jest prawem bezwzględnym. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej, w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostki.

Jak już wyżej wskazano właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych (art. 140 k.c.). Tymi przepisami szczególnymi są m.in. regulacje zawarte

w u.p.z.p. Na tle art. 140 k.c. za podstawowe składniki prawa własności, decydujące o jego istocie, uznać należy możliwość korzystania z przedmiotu własności, pobierania pożytków

i innych dochodów oraz rozporządzania tym przedmiotem własności. Uprawnienia te mogą być poddawane różnego rodzaju ograniczeniom przez ustawodawcę, a ograniczenia te są dopuszczalne, jeżeli czynią zadość wymaganiom określonym w art. 31 ust. 3 zdanie pierwsze Konstytucji RP. Jeżeli jednak zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść ("istota") prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 2000 r. sygn. akt P 11/98, OTK 2000/1/3).

Z kolei z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz równego traktowania obywateli wobec obowiązującego prawa, przy czym nie oznacza on zakazu różnicowania ich sytuacji w stanowionych normach prawnych, jako że rada może ustanawiać ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, jednakże każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być adekwatnie, szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć,

że w ustaleniach ogólnych zaskarżonego Planu (§ 4) zapisano, że jego obszar obejmuje tereny oznaczone symbolami od 1 do 37 i m.in. następującymi symbolami literowymi:

ZP - tereny zieleni, US - tereny sportu i rekreacji. Z kolei w § 6 pkt 3 zapisano, że na obszarze opracowania tworzy się system zieleni obejmujący zieleń urządzoną - teren 11.ZP,US stanowiący zespół parkowo-rekreacyjno sportowy ogólnodostępny. Natomiast

w ustaleniach szczegółowych, w § 14 ust. 8 jako przeznaczenie terenu 11 ZP,US wskazano: teren zieleni parkowej i usług sportu.

Nie ulega wątpliwości, że powyższe zapisy Planu nie są ze sobą zbieżne - co przyznał sam Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśniając, że choć zastosowane opisy dla terenu 11 ZP,US lub odwołania do terenu w różnych częściach uchwały nie są identyczne to jednoznacznie określają funkcję terenu, nie pozostawiając miejsca dla różnych interpretacji w zakresie przeznaczenia terenu.

Z powyższym stwierdzeniem nie sposób się zgodzić. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że skoro m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego to zawarte w nim regulacje powinny spełniać warunek określoności prawa, co oznacza nakaz jego precyzyjności, tj. stanu, w którym istnieje możliwość wywiedzenia z niego jednoznacznej normy prawnej oraz nakaz formułowania prawa przejrzystego, czyli zrozumiałego dla jednostki (zob. T. Zalasiński, Zasada prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 184-185). Konieczność stanowienia prawa cechującego się "poprawnością", "precyzyjnością" i "jasnością" wielokrotnie podkreślał także Trybunał Konstytucyjny (zob. np. wyroki z 10 listopada 1998 r. sygn. akt K 39/97,

OTK 1998/6/99; z 11 stycznia 2000 r. sygn. akt K 7/99, OTK 2000/1/2; z 13 lutego 2001 r. sygn. akt K 19/99, OTK 2001/2/30; z 13 września 2005 r. sygn. akt K 38/04;

OTK-A 2005/8/92). Trybunał Konstytucyjny uzasadniał, że nie tylko poszczególne przepisy powinny być sformułowane poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego, lecz wymóg logicznej poprawności i spójności należy stawiać całemu aktowi prawnemu (zob. wyrok z 17 maja 2005 r. sygn. akt P 6/04, OTK-A 2005/5/50).

W ocenie Sądu zapisy Uchwały XLV/514/2006 odnoszące się do terenu 11 ZP,US nie spełniają wymogów prawidłowej legislacji.

Ponadto zapisując w § 14 ust. 8 Planu jako przeznaczenie terenu 11 ZP,US m.in. usługi sportu, nie definiując jednocześnie tego pojęcia, lokalny prawodawca mógł wzbudzić uzasadnione przeświadczenie, że na terenie tym każdoczesny właściciel działki nr [...] będzie mógł świadczyć "usługi sportu" i to w sposób komercyjny, do czego niewątpliwie wymagane jest zainwestowanie kubaturowe, ogrodzenie posesji, czy też zapewnienie miejsc parkingowych. Wprowadzając jednocześnie "wyłączenie z zainwestowania kubaturowego" na terenie 11 ZP,US, którego przeznaczeniem są m.in. "usługi sportu" Rada sprawiła, że zapis ten jest iluzoryczny, gdyż nie da się prowadzić tego rodzaju działalności bez obsługi osobowej oraz zaplecza choćby sanitarnego, a to wymaga obiektów kubaturowych.

Słusznie dostrzega strona skarżąca, że Organ jest niekonsekwentny, skoro przeznaczeniem terenu 11 ZP,US ma być m.in. "teren zieleni parkowej", a jednocześnie wprowadza się na nim ograniczenia w użytkowaniu poprzez nie wprowadzanie drzew (§ 14 ust. 8 lit. h tiret drugie). Oznacza to, że wskazany teren nie będzie mógł efektywnie spełniać funkcji parku, w przeciwieństwie do innego terenu oznaczonego jako 35 ZP,

36 ZP (§ 14 ust. 20), którego wyłącznym przeznaczeniem jest zieleń parkowa, a w którego karcie nie ma takiego samego lub podobnego zapisu jak w karcie terenu 11 ZP,US.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w § 6 ust. 3 Planu zapisano: "na obszarze opracowania tworzy się system zieleni obejmujący zieleń urządzoną - teren 11.ZP,US stanowiący zespół parkowo-rekreacyjno sportowy ogólnodostępny".

W momencie uchwalania Planu właścicielem działki nr [..] (z którego została wydzielona stanowiąca własność Skarżącego działka nr [...]) był podmiot prywatny (co wykazano dokumentami dołączonymi do pisma procesowego z 23 października 2023 r. stanowiącego załącznik do protokołu rozprawy). Tymczasem w znajdującej się w aktach planistycznych prognozie skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego (s. 4) wskazano, że nie występują tereny stanowiące własność prywatną lub w użytkowaniu wieczystym, przeznaczone na cele publiczne - do wykupienia przez gminę. Nie wiadomo tym samym, w jaki sposób Rada zamierzała zapewnić "ogólnodostępność" terenu stanowiącego - zarówno w momencie uchwalania Planu, jak i obecnie - własność prywatną.

Zdaniem Sądu Organ nie wykazał prymatu interesów społeczności lokalnej wymagającego ograniczenia prywatnej własności wprowadzonego ustaleniami zaskarżonej Uchwały XLV/514/2006, skutkiem czego przyjęte rozwiązania naruszają art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c.

Należy wskazać, że gmina to wspólnota mieszkańców, a jej podstawowym zadaniem jest zaspokajanie potrzeb tej wspólnoty (art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Oznacza to, że prowadząc konkretną politykę w ramach przyznanych kompetencji, w tym planistyczną, gmina obowiązana jest zwracać uwagę na potrzeby wszystkich mieszkańców. Każdy bowiem mieszkaniec gminy, członek wspólnoty samorządowej, ma prawo oczekiwać, że jego interesy będą brane pod uwagę w działaniach gminy. Na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest zatem takie wyważenie interesów, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem.

Istotne ograniczenie właścicieli w ich prawie własności może uzasadniać tylko cel publiczny i to tylko wówczas, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć. Władztwo planistyczne gminy nie może bowiem polegać na zupełnej swobodzie

i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. Nieprzestrzeganie tego powoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe.

W judykaturze (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 148/17 i przywołane tam orzecznictwo) wskazuje się, że art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.) - dalej: "u.g.n.", stanowiący normatywną definicję pojęcia "cel publiczny", powinien znaleźć zastosowanie także w procesie planistycznym. Rada gminy nie może jako cele publiczne kwalifikować celów nie zakwalifikowanych tak przez ustawodawcę w art. 6 pkt 1-9 u.g.n. bądź

w odrębnych ustawach.

Należy dodać, że z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, iż pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa

w art. 6 u.g.n.

Warunkiem przeznaczenia określonych terenów w m.p.z.p. na cele publiczne jest zatem wykazanie przez radę, że cele te odpowiadają normie art. 6 pkt 1-9 u.g.n. bądź stanowią inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach (art. 6 pkt 10 tej ustawy).

W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że można dokonać przeznaczenia terenu prywatnego na inny cel publiczny, który zostanie zrealizowany po nabyciu przez gminę nieruchomości. Gmina nie ma bowiem żadnych instrumentów prawnych umożliwiających jej dokonanie zakupu terenu przeznaczonego w planie na cel, który nie jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 u.g.n. Brak zatem zgody właściciela nieruchomości spowoduje, że zamierzone przez gminę inwestycje nie będą mogły zostać zrealizowane, a więc nie będzie możliwe wykonanie postanowień miejscowego planu. Istotą zaś planowania przestrzennego jest jego racjonalność i wykonalność.

Należy zauważyć, że w chwili podejmowania zaskarżonej Uchwały XLV/514/2006 "tereny zieleni" nie stanowiły celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. Nie wynikało to ani z obowiązującego wtedy brzmienia u.g.n., ani też jakiejkolwiek innej odrębnej ustawy. Również ustanowienie przez gminę "terenów usług sportu" nie stanowiło celu publicznego w powyższym rozumieniu, mimo że zadania własne gminy obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1

pkt 10 u.s.g.). W związku z tym stwierdzić należy, że doszło do nadużycia władztwa planistycznego przy dokonywaniu ustaleń w części dotyczącej karty terenu 11 ZP,US.

Jak już wyżej wskazano na mocy przepisów u.p.z.p. organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarach tej gminy. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Nie do zakwestionowania jest prawo gminy do wprowadzenia na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności w związku z określeniem w miejscowym planie lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem jednak,

że ograniczenia te gmina wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego.

To, że gmina dysponuje zespołem uprawnień, kształtowanym przepisem art. 3 ust. 1 u.p.z.p., nie oznacza oczywiście, że może uprawnienia te wykonywać dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nieograniczona.

W judykaturze akcentuje się, że uprawnienia gminy w zakresie określania polityki przestrzennej nie mogą być nadużywane. Prawnie wadliwymi będą zatem nie tylko te ustalenia m.p.z.p., które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień (zob. wyrok NSA z 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 1716/07).

Ustalenia m.p.z.p., które wraz z innymi przepisami prawa kształtują sposób wykonywania prawa własności, stanowią jednocześnie podstawę do ograniczenia wyrażonej w art. 140 k.c. swobody w wykonywaniu prawa własności. Sprawując władztwo planistyczne gmina musi mieć jednak na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawne własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione np. potrzebę interesu publicznego. Na organie uchwalającym plan miejscowy ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. W każdym więc przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje

w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia.

Jak już wcześniej wskazano, Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności, ale z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej - w stosunku do chronionej wartości - ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (Planowanie i zagospodarowanie przestrzennego. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. 4, C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 57).

Należy również dostrzec, że właściwy organ kształtując politykę przestrzenną na terenie gminy musi uwzględnić wszystkie wartości i wymogi określone w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań, jak również kierować się zasadami rangi konstytucyjnej, jak zasada proporcjonalności, zasada równego traktowania, zasada ochrony własności.

Tak więc organ przy uchwalaniu m.p.z.p. musi niejednokrotnie dokonać wyboru, którym z wymogów będących często we wzajemnej konkurencji przyznać pierwszeństwo. Są to przykładowo (według art. 1 ust. 2 u.p.z.p.): wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymagania ochrony środowiska (pkt 3), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności

(pkt 7), potrzeby interesu publicznego (pkt 9).

Zdaniem Sądu z materiałów planistycznych, a także z treści zaskarżonej Uchwały XLV/514/2006, nie wynika wykazanie przyczyn, dla których Rada uznała za konieczne przyjęcie rozwiązań tak daleko naruszających prawo własności nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka nr [...].

Powtórzyć należy, że swoboda planistyczna gminy nie może w sposób nadmierny naruszać interesów prawnych i wolności innych podmiotów i nie można tym tłumaczyć wszelkich dowolnych działań gminy, która w sytuacjach szczególnych powinna rozważyć inne warianty planistyczne. Dotyczy to zwłaszcza przypadków, kiedy rozwiązania planu miejscowego ingerują w prawo własności poprzez możliwość pozbawienia tego prawa lub jego ograniczenia. W niniejszej sprawie taką ingerencję powodują zapisy Planu przewidujące dla terenu nieruchomości Skarżącego wyłączenie z zainwestowania kubaturowego przy jednoczesnym zapisie, że przeznaczeniem terenu 11 ZP,US są m.in. usługi sportu.

Prawo własności niewątpliwie podlega szczególnej ochronie (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP), co jednak nie wyklucza zastosowania do tego prawa generalnej zasady wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W orzecznictwie wskazuje się, że ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności może mieć miejsce wtedy, gdy jest konieczne dla ochrony wskazanych w tym przepisie wartości i przy zastosowaniu niezbędnych środków. Niezbędność to również skorzystanie ze środków jak najmniej uciążliwych dla podmiotów, których prawa i wolności ulegną ograniczeniu. Ustalenie treści aktu planistycznego powinno mieć zatem na uwadze zasadę proporcjonalności obciążeń właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu działania aktu i charakteryzujących się takimi samymi lub podobnymi właściwościami. Konieczne jest więc badanie rozwiązań alternatywnych i poszukiwanie rozwiązań relatywnie najmniej uciążliwych (zob. wyrok NSA z 14 października 2003 r. sygn. akt II SA/Lu 371/02). Ponadto na każdym etapie postępowania planistycznego organy powinny rozważać wszystkie wchodzące w grę interesy i wyważać interes ogólny z indywidualnym. Organ ma zatem obowiązek wskazać, o jaki interes publiczny chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący,

że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli (por. wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 1993 r. sygn. akt III ARN 49/93, OSN z 1994, Nr 4,

poz. 181, wyrok WSA we Wrocławiu z 29 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 415/05). Ustawowa regulacja planowania i zagospodarowania przestrzennego ma więc w stosunku do własności i potrzeb publicznych pełnić rolę instrumentu zapewniającego wszechstronne poszukiwanie optymalnego rozwiązania nieuchronnych konfliktów związanych

z gospodarowaniem przestrzenią. Skoro ingerencja planistyczna gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu, każde wyznaczenie w m.p.z.p. dodatkowych granic wykonywania prawa własności musi być adekwatnie, szczegółowo, profesjonalnie

i wiarygodnie uzasadnione (zob. wyrok NSA z 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1510/08).

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Rada powinna była wyjaśnić szczegółowo przyjęte w zaskarżonej uchwale przeznaczenie nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka nr [...]. W szczególności powinna była wyjaśnić, czy zakwalifikowanie terenu oznaczonego w Planie symbolami ZP i US, przeznaczonych odpowiednio pod tereny zieleni parkowej i usług sportu z zakazem zainwestowania kubaturowego, odpowiada zasadzie proporcjonalności. W ocenie Sądu Rada nie wykazała w toku niniejszego postępowania, że zachodzi niezbędna konieczność takiego ograniczenia prawa własności Skarżącego, tj. że istnieją określone cele lub wymogi, których realizacja skutkowałaby koniecznością objęcia ww. nieruchomości wyłączeniem

z zainwestowania kubaturowego.

Podsumowując należy powtórzyć, że w świetle cytowanego wyżej art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Zasady sporządzania planu dotyczą problematyki merytorycznej, określają wymogi związane ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń. Jedną z naczelnych zasad planowania przestrzennego jest zasada zrównoważonego rozwoju przestrzennego i proporcjonalnego do potrzeb i oczekiwań rezultatu planu, ograniczenia praw podmiotów władających nieruchomościami objętymi aktem.

Opisane powyżej naruszenia przez uchwalającą zaskarżoną uchwałę Radę władztwa planistycznego poprzez jego nadużycie, w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p., stanowią o naruszeniu zasad sporządzania aktu planistycznego i są podstawą stwierdzenia jego nieważności w całości lub w części.

Rozważając zakres, w jakim Uchwała XLV/514/2006 powinna podlegać wyeliminowaniu z obrotu prawnego Sąd stwierdził, że dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, w której doszło do przekroczenia władztwa planistycznego w odniesieniu do stanowiącej obecnie własność Skarżącego działki

nr [...], obręb [...] we Władysławowie. Dokonując bowiem spornych zapisów Planu dotyczących zakazu zainwestowania kubaturowego Organ nie uzasadnił wprowadzenia tak daleko idącej ingerencji w prawo własności tej działki. Nieuzasadnione ograniczenie możliwości zabudowy działki będącej obecnie własnością Skarżącego zostało ujęte

w zaskarżonej uchwale w tej jej części, która została objęta wnioskami skargi, zapisy te

w konsekwencji podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Końcowo Sąd wskazuje, że kreowanie polityki przestrzennej gminy jest procesem konfliktogennym i niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidulanym a interesem publicznym, bądź pomiędzy sprzecznymi ze sobą interesami indywidualnymi, w celu pogodzenia sprzecznych interesów i wyobrażeń wielu podmiotów

o sposobie przeznaczenia gruntów na danym terenie. Treść planów miejscowych wkracza bowiem w sferę praw rzeczowych właścicieli nieruchomości, a także uprawnień innych podmiotów zainteresowanych określonym przeznaczeniem i zagospodarowaniem terenu (zob. wyrok NSA z 4 września 2018 r. sygn. akt II OSK 1838/18). W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można wykluczyć kolizji pomiędzy tymi wartościami

i brak podstaw prawnych, ażeby którejkolwiek z nich przyznać prymat. Funkcja planowania przestrzennego polega na wyważeniu tych wartości, jak również interesu publicznego

i prywatnego (bądź sprzecznych interesów prywatnych), w oparciu o zapisy studium, czego - w ocenie Sądu - w zaskarżonym Planie nie uczyniono.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...], obręb [...] we Władysławowie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając od Organu na rzecz Skarżącego kwotę 780 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (300 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).[pic]