Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2643/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art.30ca
journal: Dz.U. 2021 poz 1128
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Piotr Wróbel (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi K.W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2022 r. [...] , 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz K.W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynika, w dniu 7 marca 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) wpłynął wniosek K.W. (dalej: Skarżący) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

1.2. Zasadnicza wątpliwość Skarżącego dotyczyła odpowiedzi na pytanie czy opisana we wniosku działalność podejmowana przez Skarżącego pozwala na skorzystanie z tzw. "ulgi IP BOX" – tzn. opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową 5% - uregulowaną w art. 30ca ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Skarżący w złożonym wniosku oczekiwał stanowiska organu interpretacyjnego, czy działalność polegająca na tworzeniu przez Skarżącego programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca u.p.d.o.f. (Wnioskodawca we wniosku sformułował pytanie (oznaczone nr 1) w brzmieniu: "Czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 ustawy o PIT, a tym samym czy stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT?").

1.3. Wezwaniem z 11 maja 2022 r. nr [...] organ poinformował Skarżącego, że we wniosku nie przedstawił wyczerpująco okoliczności faktycznych, a brak ten powoduje, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych wskazanych w art. 14b §1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.). Organ wezwał Skarżącego o usunięcie wad wniosku, poprzez doprecyzowanie zawartego w nim opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Doprecyzowanie obejmowało wskazanie istotnych elementów z punktu widzenia przedstawionego w nim zagadnienia, m.in. do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy prowadzona przez Wnioskodawcę działalność obejmuje badania naukowe (określone w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce) lub prace rozwojowe (określone w art. 4 ust. 3 ustawy).

1.4. Skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie z 11 maja 2022 r. w piśmie z 24 maja 2022 r.

1.5. Postanowieniem z [...] lipca 2022 r. nr [...], DKIS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W ocenie organu stanowisko przedstawione we wniosku, uzupełnione o udzielone przez Skarżącego odpowiedzi na wezwanie z 24 maja 2022 r. było nieprecyzyjne. W ocenie organu, pomimo wezwanie o udzielenie jednoznacznych odpowiedzi w taki sposób, aby przedstawiały okoliczności faktyczne sprawy, a nie wyrażały opinię Skarżącego o tych okolicznościach, DKIS uznał, że odpowiedzi Skarżącego zawierają elementy, które są niespójne a ponadto Skarżący nie wyjaśnił szczegółowych okoliczności związanych z opisanym stanem faktycznym. W tym stanie wskazany opis pozostaje ogólny, niejasny, bez skonkretyzowanych i zindywidualizowanych elementów stanu faktycznego, których braki uniemożliwiają udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie. Organ – na podstawie opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego – nie miał możliwości potwierdzenia, czy podejmowana przez Skarżącego działalność stanowi działalność badawczo-rozwojową lub prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 38 w zw. z art. 30c u.p.d.o.f.

2. Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, DKIS postanowieniem z [...] września 2022 r. nr [...] organ utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2022 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przypomniał wyrażone w art. 14b § 3 O.p. wymogi w zakresie przedstawienia opisu stanu faktycznego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ stwierdził, że niespójny, niejasny lub niekompletny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie może stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. Prawidłowe opisanie stanu faktycznego stanowi ponadto niezbędny warunek spełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji – tj. funkcji gwarancyjnej. Obowiązek wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego spoczywa na wnioskodawcy. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący nie usunął wskazanych w wezwaniu braków, a udzielone odpowiedzi sprowadzały się do przedstawienia własnej opinii Skarżącego co do przedmiotu skierowanych do niego pytań. Na podstawie udzielonych odpowiedzi organ nie jest w stanie ocenić (ze względu na wciąż istniejące braki w opisie szczegółowych elementów w stanie faktycznym) czy prowadzona przez Skarżącego działalność jest działalnością obejmującą prace rozwojowe i/lub jest działalnością badawczo-naukową. Brak jednoznacznego przedstawienia tych informacji uniemożliwia organowi potwierdzenie lub zakwestionowanie stanowiska Skarżącego w zakresie możliwości skorzystania z tzw. "ulgi IP BOX". W świetle powyższych ustaleń, uznając, że wniosek nie został skutecznie uzupełniony, DKIS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wniosek – jako niespełniający wymogów z art. 14b § 3 O.p. nie mógł stanowić podstawy faktycznej dla wydania interpretacji indywidualnej.

3. W skardze na ww. postanowienie DKIS z [...] października 2022 r. Skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) zarzucił jego wydanie z naruszeniem przepisów postępowania, tj.:

- art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14g oraz art. 14h w zw. z 169 § 4 O.p. poprzez pozostawienie wniosku Skarżącego bez rozpatrzenia, w którym organ bezpodstawnie przerzucił na Skarżącego ciężar interpretacyjny, co sugeruje treść wezwania, a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie;

- art. 120 i art. 121 § 1w zw. z art. 169 § 4 O.p. poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, mimo że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych ten sam organ interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne odnoszące się do preferencji IP BOX;

- art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) przez naruszenie zasady równego traktowania obywateli, gdyż organ interpretacyjny wydawał uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależniania tego od faktu samookreślenia charakteru prowadzonej działalności.

3.1. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał m.in., że w jego ocenie zarówno we wniosku, jak i w odpowiedzi na wezwanie organu przedstawił szczegółowy i kompleksowy opis stanu faktycznego zawierający wszystkie elementy pozwalające organowi na wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Skarżącego jego własne stanowisko przedstawione we wniosku dotyczyło wyłącznie w zakresie interpretacji przepisów definiujących rozwojowy charakter działalności, bowiem to do organu należy przeprowadzenie wiążącej oceny w tym zakresie. Skarżący wskazał, że zasadniczym powodem wystąpienia z wnioskiem do organu interpretacyjnego były właśnie wątpliwości Skarżącego co do kwalifikacji prowadzonej działalności jako działalności o charakterze rozwojowym (naukowo-badawczym). Organ nie dokonał oceny przedstawionego stanu faktycznego, przerzucając ciężar interpretacyjny na Skarżącego. Natomiast w ocenie Skarżącego, z orzecznictwa sądowoadministracyjnego (szeroko powołanego w skardze) jednoznacznie wynika, że to organ powinien rozstrzygnąć przedstawione we wniosku wątpliwości interpretacyjne, nie zaś oczekiwać rozstrzygnięcia merytorycznej kwestii przez wnioskodawcę. Dodatkowo Skarżący

3.2. Skarżący w oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, jak również wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

3.3. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

4. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem Organ interpretacyjny nie miał podstaw do wydania postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14g § 1 O.p.

4.1. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

4.2. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

4.3. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

4.4. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

4.5. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

4.6. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia oceny, czy uzasadnione było stanowisko Organu, że uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zawierało wszystkich wymaganych przez organ podatkowy informacji i tym samym nie sanowało wszystkich braków wniosku, wskutek czego należało pozostawić go bez rozpoznania.

4.7. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m. in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1-2 i 4 O.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

4.8. Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p. nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3537/15, publ. CBOSA). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

4.9. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Ze stanowiska wielokrotnie wyrażanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika w sposób dostatecznie czytelny, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej organ podatkowy związany jest zakresem pytania sformułowanego przez wnioskodawcę w relacji do podanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną może się poruszać jedynie w ramach tego pytania i stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, które zakreślają przedmiot postępowania interpretacyjnego.

4.10. Odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy, za zasadne należy uznać twierdzenia Skarżącego, że w realiach tej sprawy brak było podstaw do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

4.11. Ze złożonego przez Skarżącego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wynika, że zagadnienie prawne nakreślone postawionymi pytaniami odnosiło się w pierwszej kolejności do kwestii możliwości uznania, czy podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a ust. 40 u.p.d.o.f., a tym samym czy stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.

4.12 Skarżący we wniosku opisał dokładnie, na czym jego działalność polega, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. Wskazał między innymi, że działalność ta jest innowacyjna i twórcza, bowiem głównym przedmiotem prowadzonej działalności jest tworzenie Oprogramowania w zależności od potrzeb Kontrahentów, zwiększanie innowacyjności rozwiązań programistycznych, tworzenie danych rozwiązań (programów komputerowych), z wykorzystaniem zasobów wiedzy i znajomości odpowiednich technologii, poprzez wytwarzanie całkowicie nowych rozwiązań dostosowanych do indywidualnych potrzeb Kontrahentów. Skarżący wskazał także na nieprzewidywalność swojej działalności, w związku z okolicznością, że Kontrahenci, z którymi Wnioskodawca współpracuje, oczekują od Niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces tworzenia danych rozwiązań (programów komputerowych), pomimo korzystania z istniejących metod i narzędzi informatycznych, powoduje wytworzenie całkowicie nowego rozwiązania, lub znaczną modyfikację archaicznych rozwiązań. Skarżący wykazał również metodyczność swojej działalności, w związku z okolicznością, że Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach współpracy tworzyć nowe oprogramowania zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta. Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z wymaganiami Kontrahenta i przedstawionym przez nich planem. Innymi słowy, jego działalność prowadzona jest w sposób systematyczny. Dodał, iż celem Wnioskodawcy, w ramach wykonywanej bezpośrednio przez niego działalności gospodarczej, jest odpłatne przeniesienie autorskich praw majątkowych z oprogramowania na Kontrahenta. W treści uzasadnienia wniosku Skarżący wskazał ponadto na okoliczność, że przedmioty praw autorskich jakimi są programy komputerowe podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP.

4.13. Tymczasem DKIS skierował do Skarżącego wezwanie o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego poprzez m.in. wyjaśnienie, czy w ramach prowadzonej działalności Strona samodzielnie prowadziła albo prowadzi badania naukowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, czy też w ramach tej działalności samodzielnie prowadziła albo prowadzi prace rozwojowe, których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

4.14. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę charakter i cel interpretacji podatkowej, trudno uznać stanowisko Organu podatkowego za prawidłowe, ponieważ prowadziłoby ono do podważenia sensu wydawania interpretacji podatkowych, jeśli sam Wnioskodawca ma udzielić odpowiedzi na zadane przez siebie Organowi pytanie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., II FSK 1049/21 "W trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej nie można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął on, czy podejmowane przez niego czynności stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT" Stanowisko to Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela.

4.15. Słusznie także podkreślał Skarżący w skardze, że u.p.d.o.f. w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej, odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw pozapodatkowych. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany do tego, aby się do nich ustosunkować. Mimo, iż instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa daninowego, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa (por. np. wyroki NSA: z 30 listopada 2012 r., II FSK 1193/11; z 27 listopada 2013 r., II FSK 27/12; z 27 listopada 2013 r., II FSK 2981/11; z 27 czerwca 2014 r., II FSK 1781/12; z 20 listopada 2015 r., II FSK 2793/13; z 13 grudnia 2016 r., II FSK 3028/14; z 18 lutego 2020 r., I FSK 16/19; z 3 lutego 2021 r., I FSK 525/19; z 16 kwietnia 2021 r., I FSK 612/19; z 20 kwietnia 2021 r., I FSK 1556/19).

4.16. Zasadne było zatem żądanie przez Skarżącego wydania interpretacji, czy prowadzona przez Niego działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową, skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. pojęciem działalności badawczo-rozwojowej, zaś na gruncie art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktach 39 i 40 tego artykułu, odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy pozapodatkowej. Wobec tego kluczowa z punktu widzenia skutków podatkowych była ocena charakteru prowadzonej działalności na kanwie właśnie tej ustawy.

4.17. Ze względu na bezpośrednie odwołanie się do tej ostatniej w u.p.d.o.f. i wyraźne wskazanie, że definicję tą należy rozumieć w konkretny sposób, tj. przedstawiony w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, przedmiotowe zapisy są elementem systemu prawa podatkowego. Nie może ulegać wątpliwości, iż powinny być rozpatrywane przez organ w kontekście oceny prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, skoro zakres wniosku do tego wprost nawiązuje.

4.18. Żądanie od Skarżącego uzupełnienia wniosku o stwierdzenie, jako elementu stanu faktycznego, czy podejmowana przez Niego działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych mieści się w kategorii działalności badawczo-rozwojowej, wykraczało poza ramy zakreślone w art. 14b § 3 O.p., a tym samym naruszało w tym zakresie przepis art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Oznacza to, że wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam Wnioskodawca przesądził rzeczoną kwestię, o którą wszak wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie na gruncie obowiązujących przepisów należało ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli nie przedstawiono by wystarczająco danych do oceny. Skoro Skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to Organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną wątpliwość w zakresie wszystkich zadanych pytań. To właśnie aspekt wykonywania przez Stronę działalności badawczo-rozwojowej wymaga w rozpatrywanej sprawie wyjaśnienia i interpretacji. Nie może on zatem zostać uznany jako element stanu faktycznego, którego podanie obciąża Wnioskodawcę jako podatnika.

4.19 DKIS uchylając się w okolicznościach rozpoznawanej sprawy a priori od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, naruszył art. 14b § 1 i 3 O.p. Organ interpretacyjny bezzasadnie uznał, że ocena prowadzonej działalności pod kątem tego, czy stanowi ona działalność badawczo-rozwojową należy do wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej, a nie do Organu interpretacyjnego.

5. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. W toku ponownego rozpoznania sprawy Organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu.

5.1. O kosztach postępowania rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a.

6. Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl