Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 223/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: par. 13 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 grudnia 2023 r. znak WI-I.7840.5.150.2022.BS w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 grudnia 2023 r., nr WI-I.7840.5.150.2022.BS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Inwestora - P. Sp. z o.o. w W. , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 listopada 2022 r., Nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z kablową linią zasilającą, zewnętrzną instalacją wody zimnej, zewnętrzną instalacją gazową, zabudową studzienki wodomierzowej na istniejącym przyłączu wody wraz z przełożeniem zestawu wodomierzowego oraz przebudową gazu na dz. nr [...], [...] obr. [...] przy ul. O. w K. .

Stan sprawy wyglądał następująco:

Po rozpatrzeniu wniosku Inwestora z 28 stycznia 2020 r., Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 10 marca 2021 r. orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z 8 sierpnia 2022 r. z uwagi na, zdaniem organu odwoławczego, konieczność wprowadzenia zmian w projekcie budowlanym, których zakres wymagał ponownej oceny organu I instancji.

Prezydent Miasta Krakowa, ponownie przeanalizował złożony wniosek i postanowieniem z 29 sierpnia 2022 r. nałożył na Inwestora, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązek naniesienia w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu rzutu budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...], jedn. ewid. [...] (projektowanego do realizacji na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z 25 czerwca 2020 r., nr [...] oraz zwymiarowania odległości projektowanej inwestycji od tego budynku, a także istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach będących terenem inwestycji (przy ul. O. ), co organ uznał za decydujące w ustaleniu zgodności inwestycji z przepisami § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych).

Z uwagi na to, że materiał dowodowy nie został przez Inwestora uzupełniony w sposób wyczerpujący, Prezydent Miasta Krakowa, 12 października 2022 r., wydał kolejne postanowienie, w którym bardziej szczegółowo opisał konieczne do uzupełnienia braki, wyznaczając nowy, dłuższy termin (21 dni od doręczenia postanowienia) na przedłożenie tych uzupełnień.

W odpowiedzi na postanowienie, pismem z 7 listopada 2022 r., pełnomocnik Inwestora zakwestionował prawidłowość nałożonych obowiązków.

Organ I instancji, po analizie złożonego wniosku oraz dokumentacji projektowej uznał, że nieprawidłowości nie zostały usunięte i następnie - w oparciu o art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego - decyzją z 18 listopada 2022 r., nr [...], odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, Wojewoda stwierdził m.in., że z projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej numer [...], zlokalizowanej na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb [...] w K. wraz z kablową linią zasilającą na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Zakresem inwestycji objęto budowę typowej stalowej rurowej wieży [...], posadowionej na prostokątnej, żelbetowej płycie fundamentowej o boku 3,2 m x 10 m, posadowionej na głębokości 1,3 m p.p.t. Fundament wieży będzie zlokalizowany w odległości 20 cm od granicy działki. Zamontowany do niego na poziomie terenu (233,2 m n.p.m.) maszt ma łączną wysokość 30 m (wraz odgromnikami 31,30 m). Na projekcie zagospodarowania terenu (karta 34) zwymiarowano odległości projektowanego obiektu od granic działki. Wynika z niego, że projektowana wieża zostanie zlokalizowana w południowo-wschodniej części działki nr [...], oś wieży w odległości 1,2 m od wschodniej granicy działki. Na wieży zostaną zamontowane anteny sektorowe i transmisyjne. Urządzenia sterujące o wymiarach 0,60 m x 0,48 m x 0,70 m zostaną posadowione u podnóża wieży na standardowych rusztach stalowych. Dla uniknięcia kolizji projektowanej płyty fundamentowej z istniejącymi przyłączami wody i gazu projektuje się:

• Na istniejącym przyłączu wody zabudowę studzienki wodomierzowej wraz z przełożeniem zestawu wodomierzowego z budynku do studzienki, z zaprojektowaniem odcinka instalacji wody zimnej łączącego zestaw wodomierzowy w nowej lokalizacji z istniejącą instalacją wody zimnej w budynku,

• Przebudowę istniejącego przyłącza gazu z wykonaniem zestawu redukcyjno- pomiarowego w linii ogrodzenia, z zaprojektowaniem odcinka instalacji gazu łączącego ZRP z istniejącą instalacją gazu w budynku,

• Przesunięcie istniejącego kabla wiz [...]

Dalej, teren inwestycji objęty jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "[...]", uchwalonego Uchwałą Nr CIII/1040/06 Rady Miasta Krakowa z 1 marca 2006 r, (Dz. Urz. Wojew. Małop. z 2006 r. Nr 407, poz.2562; dalej: miejscowy plan). Wojewoda zwrócił uwagę, że rozpatrując odwołanie od pierwotnie wydanej przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji z 10 marca 2021 r., w sposób jednoznaczny wykazał już, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu, a zawarta w projekcie budowlanym (karty 21-25 oraz 30) analiza tej zgodności z ustaleniami planu jest wyczerpująca i poprawna.

Jednocześnie, uchylając pierwotną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 10 marca 2021 r., Wojewoda Małopolski podkreślił, że została ona wydana przedwcześnie, a jako kwestię zasadniczą wskazano konieczność zbadania w ponownym postępowaniu zgodności inwestycji z przepisami § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który stanowi: Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

Organ uznał, że w celu wykazania zgodności inwestycji w powyższym zakresie, zachodzi konieczność uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu i naniesienia w nim rzutu projektowanego wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. O. , zgodnie z zatwierdzonym na jego budowę projektem budowlanym (ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] oraz zwymiarowania odległości projektowanej stacji bazowej od tego budynku, a także od istniejącego na terenie inwestycji budynku mieszkalnego. Wojewoda stanął bowiem na stanowisku, że należało wykazać, że nowo projektowany maszt znajduje się w odległości nie mniejszej niż 10 m od projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach sąsiednich (a w projekcie zagospodarowania terenu brak było zwymiarowanej odległości), którego możliwość realizacji wynika z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. akta organu I instancji, str. 206). Wojewoda stwierdził, że odległość projektowanego budynku od granicy z działkami nr [...], [...] wynosić będzie 5,00 m (karta - 32 projektu budowlanego), co oznacza, że odległość spornej wieży od okien projektowanego budynku będzie wynosiła ok. 6,2 m. Ponadto, projektant nie wykazał zgodności inwestycji z § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w odniesieniu do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach objętych inwestycją (przy ul. O. ). Tymczasem z materiału dowodowego można zdaniem Wojewody wywnioskować, że odległość pomiędzy ścianą z oknami a projektowaną wieżą wynosiła będzie ok. 1,9 m (karta - 34 projektu budowlanego). Wobec powyższego Wojewoda uznał za prawidłowe nałożenie na Inwestora przez Prezydenta Miasta Krakowa obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutu odwołania błędnej interpretacji przez organ I instancji treści art. 34 ust. 3 pkt 1b Prawa budowlanego jako niemającego zastosowania do budynków projektowanych w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, Wojewoda wyjaśnił, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego należy interpretować systemowo przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno-budowlanych, ale także pozostałych przepisów ustawy, w tym art. 34 ust. 3 pkt 1, który stanowi, że projekt zagospodarowania powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym a już istniejącą lub projektowaną na sąsiedniej działce zabudową. W przypadku stwierdzenia w złożonym wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że projektując stację bazową nie bierze się pod uwagę warunków technicznych dotyczących projektowania innych obiektów (np. budynków), Wojewoda stwierdził, że biorąc takie rozumowanie za prawidłowe, można byłoby uznać, że np. warunki nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych dotyczą wyłącznie spełnienia tego przepisu dla budynku projektowanego i nie mają zastosowania przy badaniu negatywnego wpływu na budynki sąsiednie. Ponadto Prawo budowalne nakłada obowiązek oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, a nie z przepisami techniczno-budowlanymi odnoszącymi się wyłącznie do projektowanego obiektu.

Odnosząc się zaś do twierdzeń spółki, że w procesie projektowania projektant nie ma podstaw do brania pod uwagę budynków projektowanych na sąsiednich działkach, Wojewoda zwrócił uwagę, że budowa budynku na sąsiedniej działce została zatwierdzona ostatecznym pozwoleniem na budowę i stąd należy traktować go na równi z budynkami istniejącymi.

Za bezzasadny Wojewoda uznał również zarzut odwołania, w którym podniesiono, że w przypadku wieży telefonii komórkowej nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ stwierdził bowiem, że fakt, że do wieży telekomunikacyjnych stosuje się również w pewnym zakresie przepisy o charakterze szczególnym, nie może w żadnym wypadku wyłączać stosowania aktów prawnych o charakterze ogólnym, takich jak Prawo budowlane oraz wspomniane wyżej rozporządzenie. Możliwość stosowania powyższego rozporządzenia wynika de facto wprost z jego postanowień. Głównym elementem konstrukcyjnym stacji bazowej telefonii komórkowej jest bowiem maszt antenowy lub tzw. wieża antenowa. Skoro maszt lub wieża pozostają głównym elementem instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej, należy zdaniem Wojewody stwierdzić, że literalne brzmienie przywołanej wyżej regulacji przesądza o obowiązku stosowania cytowanego wcześniej przepisu § 13 ust. 3 ww. rozporządzenia, również do masztów lub wieży antenowych stacji bazowych.

Dalej, Wojewoda wywiódł, że stacja bazowa składa się z takich urządzeń jak anteny, urządzenia nadawcze czy urządzenia łączące anteny z nadajnikami. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, przez pojęcie budowli rozumie się wolnostojące maszty antenowe, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części, składające się na całość użytkową. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy, obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W związku z powyższym, zarzut spółki, że do omawianej inwestycji przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych nie mają zastosowania, należy uznać za bezzasadny.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. , zaskarżając decyzję Wojewody Małopolskiego w całości. Decyzji zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 18 listopada 2022 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia, pozwolenia na budowę dla spółki, w sytuacji, gdy należało ją uchylić i orzec co do istoty sprawy;

2. art. 7, art. 11 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. 2022 r. poz. 1225) z uwagi na brak dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, w tym powielenie argumentacji organu I instancji o wymogu nałożenia na skarżącą dodatkowych obowiązków, polegających na naniesieniu "w projekcie zagospodarowania terenu w części rysunkowej rzutu projektowanego budynku mieszkalnego, zgodnie z zatwierdzonym na jego budowę projektem budowlanym, a także zwymiarowania odległości od istniejącego oraz projektowanego budynku mieszkalnego, co ma decydujące znaczenie dla oceny zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" i tym samym uznanie, że spółka nie wykonała w wyznaczonym terminie postanowienia, o którym mowa w ust. 3 art. 35 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy skarżąca dwukrotnie informowała Prezydenta Miasta Krakowa, że wezwania organu oparte na § 13 ust. 3 rozporządzenia dotyczą rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w konsekwencji czego, nie mają zastosowania do inwestycji skarżącej, gdyż projektowany obiekt budowlany nie jest budynkiem, aby można było zastosować w tym konkretnym przypadku zapisy przywołanego rozporządzenia;

3. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w z zw. z § 13 ust. 3 rozporządzenia poprzez brak rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego i dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne ustalenie, że w kontekście ww. przepisów rozporządzenia należy brać pod uwagę nie tylko budynki już istniejące, lecz również budynki projektowane na sąsiednich działkach, mimo iż celem regulacji § 13 ust. 3 rozporządzenia jest w istocie określenie nie tyle odległości pomiędzy projektowanym obiektem a budynkiem na sąsiedniej nieruchomości, lecz wzajemne usytuowanie tych obiektów względem siebie, które w świetle § 13 ust. 3 rozporządzenia zagwarantuje budynkowi mieszkalnemu naturalne ich oświetlenie. Tym samym pominięcie przez organ II instancji, że analiza, czy doszło do naruszenia § 13 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, może być dokonana tylko w stosunku do istniejących budynków;

4. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z 37 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na brak dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez brak weryfikacji przez organ czy pozwolenie na budowę nie wygasło, czy budowa budynku na działce sąsiedniej została rozpoczęta, a także czy planowany budynek na działce sąsiedniej spełnia wymagania nałożone przez art. 13 § 3 rozporządzenia względem budynku istniejącego na działce inwestycyjnej skarżącej;

5. art. 50 § 1 k.p.a. poprzez brak wezwania skarżącej do podjęcia czynności i do złożenia wyjaśnień lub dokumentów, jeżeli zdaniem organów obu instancji było to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych, a to w szczególności w zakresie uzupełnienia analizy przesłania/zacieniania projektowanego budynku na działce sąsiadującej z działką inwestycyjną skarżącej, którą to analizę Wojewoda w pełni pominął i w się do niej nie odniósł;

6. art. 6 w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa poprzez wskazanie w uzasadnieniu swojej decyzji, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie stanowi zbiór przepisów o charakterze szczególnym, przy czym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowią już przepisy o charakterze ogólnym, całkowicie przy tym pomijając, że zakres przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych, tj. § 2 nie wymienia ich zastosowania przy projektowaniu, budowie i przebudowie telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, a Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. jest aktem równorzędnym do wspomnianego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

II. przepisów prawa materialnego, to jest:

7. art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do robót budowlanych, w stosunku do których nie występują naruszenia określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego,

8. § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie i wskazanie, że do zamierzonej inwestycji mają zastosowanie przepisy w zakresie ograniczeń dotyczących naturalnego oświetlenia budynków sąsiadujących w sytuacji, gdy przepisy te nie dotyczą stacji bazowej będącej przedmiotem inwestycji, a jeżeli nawet miałyby dotyczyć, to inwestycja skarżącej nie narusza przepisów ww. rozporządzenia;

9. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez niezastosowanie mimo spełnienia przez spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego,

10. art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do projektu budowalnego w stosunku do którego nie występują naruszenia określone w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego,

11. § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez pominięcie przepisów tego rozporządzenia w sytuacji, gdy dotyczą one stacji bazowej, będącej przedmiotem inwestycji.

Wobec podniesionych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że wieża, będąca budowlą nie jest budowlą spełniającą funkcje użytkowe budynków, a zatem – w ocenie Spółki - przy jej projektowaniu przepisy § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie mają zastosowania. A nawet jeżeli przyjąć, że Spółka miałaby dostosować swoją inwestycję do projektowanego budynku na działce sąsiedniej, to nadal projekt załączony do wniosku o pozwolenie na budowę odpowiada warunkom wskazanym w rozporządzeniu, co wynikać ma z dostarczonej przez skarżącą analizy zacienienia.

W ocenie skarżącej, Prezydent Miasta Krakowa dowolnie ustalił, że skarżąca nie dokonała zwymiarowania w analizie odległości zamierzonej inwestycji od granicy działki ani budynku w tym zacienienia sąsiadujących budynków nie podając przy tym podstawy prawnej żądania odnoszącej się do obiektów wieżowych. Istotą sprawy jest natomiast to, że wieża będąca budowlą, nie jest budowlą spełniającą funkcje użytkowe budynków, a zatem przy jej projektowaniu nie ma zastosowania rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, a ma zastosowanie do budynku który jest projektowany w sąsiedztwie wieży, który nie jest objęty wnioskiem spółki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a., kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja Wojewody Małopolskiego o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z kablową linią zasilającą i instalacjami.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, decyzja ta jest zgodna z prawem i dlatego skargę Inwestora należało oddalić.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, zgodnie z którym na organie architektoniczno-budowlanym ciąży obowiązek zbadania wpływu zamierzenia inwestycyjnego na działki sąsiednie. Wykładany w zgodzie z przepisami Konstytucji RP art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oznacza równe prawa inwestorów w zagospodarowaniu swoich nieruchomości, a tym samym obowiązek uwzględniania potencjalnej zabudowy na działkach sąsiednich, tak aby projektowana zabudowa przez pierwszego z inwestorów nie doprowadziła do sytuacji, w których działki sąsiednie nie będą mogły być zabudowane w sposób określony w decyzji ostatecznej. Podkreślenia też wymaga, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego, przysługujące każdemu prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej nie jest nieograniczone, gdyż warunkiem skorzystania z tego prawa jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

W tym kontekście należy czytać określone w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wymogi opisania w przedłożonym projekcie budowlanym projektu zagospodarowania działki lub terenu, który stanowi, że projekt zagospodarowania powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym a już istniejącą lub projektowaną na sąsiedniej działce zabudową.

W sprawie znaczenie ma również treść § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem dotyczy on konkretnej spornej odległości, której zachowanie prawodawca przewidział w odniesieniu do niektórych obiektów, a której wskazania w projekcie spółka odmówiła. Przepis ten stanowi: Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

W przypadku stwierdzenia w złożonym projekcie budowlanym naruszeń m.in. w powyższym zakresie (z uwagi na konieczność zbadania zgodności przedłożonego projektu z przepisami na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nakłada postanowieniem na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Tryb postępowania przewidziany w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego powinien być przy tym wyczerpany przed organem pierwszej instancji. Postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie podlega bowiem odrębnemu zaskarżeniu i jest kontrolowane wraz z decyzją organu pierwszej instancji, w razie wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Taki też tryb procedowania braków wniosku został zachowany w sprawie. Zarówno stwierdzone przez organy braki projektu, jak i postępowanie podjęte w celu uzupełnienia tych braków (na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego) i w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego (wobec bezskutecznego upływu terminu), było prawidłowe.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi, Sąd miał na uwadze, że Inwestor konsekwentnie kwestionuje samo istnienie braków projektu, do których usunięcia został wezwany, wskazując, że powołane przez organ rozporządzenie, nie ma w sprawie zastosowania. Przedmiotem projektu jest bowiem obiekt budowlany, który nie jest budynkiem.

Twierdzeń Inwestora Sąd nie podziela.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W rozpoznawanej sprawie szczególne znaczenie ma odległość między projektowanym przez inwestora obiektem – wieżą, co ustalono i co nie jest sporne - a oknem istniejącego budynku na działce sąsiedniej, a także między projektowaną wieżą a oknem innej projektowanej na sąsiedniej działce zabudowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w sprawie znajduje zastosowanie § 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi: Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

Z przepisu tego wynika zatem, że dla prawidłowego usytuowania m.in. wieży, bez względu na jej wysokość od budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi muszą być spełnione dwa warunki: odległość wieży od okna pomieszczenia przesłanianego minimum 10 m, szerokość przesłaniająca, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna, nie większa niż 3 m.

Sąd stanął na stanowisku, że choć w tytule rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mowa jest o budynkach, nie można jednak odczytywać tego w sposób, który zawęża możliwość stosowania wszystkich przepisów tego rozporządzenia tylko do budynków. Jest to rozumowanie niemające podstaw i wprost sprzeczne z treścią cytowanego § 13 ust. 3 rozporządzenia, z którego wynika wprost, że dotyczy on sytuowania właśnie innych niż budynki obiektów przesłaniających, ale w szczególnym kontekście zapewnienia warunków w budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Nie ma przy tym znaczenia, twierdzenie przez Inwestora, że zapewnienie naturalnego oświetlenia budynków sąsiednich zostało zachowane, co ma wynikać z przedłożonych analiz. Nie to jest bowiem kwestią sporną.

Brakiem projektu stwierdzonym przez organ architektoniczno budowlany– w ocenie Sądu trafnie – było nienaniesienie w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu rzutu budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej nr [...] (projektowanego do realizacji na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 25 czerwca 2020 r.) z jednoczesnym zwymiarowaniem odległości projektowanej inwestycji od okna tego budynku, a także zwymiarowanie odległości okna istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce sąsiedniej.

Wojewoda w decyzji objętej skargą powtórzył wywody zawarte w swojej wcześniejszej decyzji, zgodnie z którymi analiza projektu zagospodarowania terenu - część rysunkowa rzutów elewacji będącego częścią zatwierdzonego przez Prezydenta Miasta Krakowa projektu budowanego, dotyczącego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], przy ul. O. – wskazuje, że na elewacji zachodniej ww. budynku projektowane są okna. Odległość projektowanego budynku od granicy z działkami nr [...], [...] wynosić będzie 5,00 m (karta - 32 projektu budowlanego), z czego Wojewoda wywnioskował, że odległość wieży od okien projektowanego budynku będzie wynosiła ok. 6,2 m. Organ odwoławczy stwierdził też, że projektant nie wykazał zgodności inwestycji z § 13 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach objętych inwestycją (przy ul. O. ). Z materiału dowodowego można wywnioskować, że odległość pomiędzy ścianą z oknami a projektowaną wieżą wynosiła będzie ok. 1,9 m (karta - 34 projektu budowlanego).

Wywody te znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, a dokładnie w przedłożonym projekcie. Te okoliczności – tj. brak zachowania wymaganych odległości – i naruszenie § 13 ust. 3 rozporządzenia, uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd wezwanie do ich wskazania przez Inwestora było usprawiedliwione, a odmowa ich uzupełnienia uzasadniała wydanie decyzji na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego.

Warto ponadto zwrócić uwagę że w uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2014 r. II OSK 3105/12 Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że chociaż § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. ma zastosowanie do istniejącej zabudowy, to niezależnie od tego organ architektoniczno-budowlany ocenia wpływ planowanej inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości pod kątem możliwego jej zagospodarowania - z punktu widzenia treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - w ramach "uzasadnionych interesów osób trzecich". Takim uzasadnionym interesem z pewnością legitymuje się inwestor projektowanego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej, tj. nr [...] obr. [...], jedn. ewid. [...], tym bardziej, że projekt ten został już zatwierdzony decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Krakowa z 25 czerwca 2020 r. W ocenie Sądu interes inwestora tego właśnie projektowanego przedsięwzięcia oczywiście zasługuje na ochronę.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że zastosowanie do obiektów takich jak sporna stacja bazowa telefonii komórkowej (której jednym z zasadniczych elementów jest wieża), mają zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz przepisy § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie ma w tym żadnej sprzeczności czy konkurencyjności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził również innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.