Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 744/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewypełnienie obowiązków regulacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 4, art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm., dalej jako Pt) utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie nałożenia na T. S.A. (dalej jako skarżąca) kary pieniężnej za niewypełnienie:

- obowiązku regulacyjnego w zakresie przedstawienia Prezesowi UKE do zatwierdzenia cennika usługi [...] oraz regulaminu świadczenia usługi [...] obowiązujących od dnia [...] lutego 2007 r.;

- obowiązku regulacyjnego w zakresie określenia cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia;

- wymagań dotyczących ustalenia cen, o których mowa w art. 61 ust. 1 PT.

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W trakcie toczącego się postępowania w sprawie nałożenia na T. S.A. kary pieniężnej za niewypełnienie powyższych obowiązków skarżąca wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. wystąpiła o zawieszenie postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek miał związek z wezwaniem do przekazania przez skarżącą danych dotyczących wielkości przychodu osiągniętego za 2006 r., niezbędnych do określenia podstawy wymiaru kary. Skarżąca wskazała, iż dopiero po [...] czerwca 2006 r. tj. po zatwierdzeniu raportu rocznego przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy T. będzie dysponować danymi dotyczącymi wielkości przychodu, które będą pewne, udokumentowane i zweryfikowane przez uprawniony podmiot, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie skarżącej pojawiła się zatem kwestia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co winno skutkować zawieszeniem postępowania prowadzonego przez Prezesa UKE w sprawie nałożenia kary.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Prezes UKE odmówił zawieszenia postępowania uznając, iż w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nie jest uzależnione od zatwierdzenia przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy T. sprawozdania finansowego. Do czasu dokonania tej czynności – w ocenie organu – skarżąca może przedstawić wysokość przychodów w poprzednim roku kalendarzowym na podstawie innych dokumentów, a w przypadku niedostarczenia w ustawowym terminie danych na temat wysokości tych przychodów Prezes UKE może w sposób szacunkowy określić ich wysokość. A zatem brak danych dotyczących wielkości przychodu za 2006 r. zatwierdzonych przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy T. nie spowoduje sytuacji, w której organ nie może dalej prowadzić postępowania i wydać decyzji. W związku z powyższym Prezes UKE nie mógł zawiesić postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie zaistniały w postępowaniu łącznie przesłanki określone w tym przepisie.

Dnia [...] lutego 2007 r. T. S.A. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, iż wniosek o zawieszenie postępowania motywowany jest zarówno koniecznością oczekiwania na dojście do skutku określonego sposobu dokumentowania przychodu oraz koniecznością uzyskania odpowiedniej treści dokumentacji tj. ustaleniem wysokości przychodu. Wskazała, iż "inny organ", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie musi być organem administracji publicznej. Ponadto T. S.A. podniosła, iż toczące się aktualnie przed Komisją Europejską postępowanie dotyczące ustalenia odpowiednich rynków właściwych również powinno być uznane przez Prezesa UKE jako postępowanie przed "innym organem" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Prezes UKE utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. odmawiające zawieszenia postępowania uznając, że przedmiotowe postępowanie w sprawie nałożenia kary nie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia tj. zatwierdzenia przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy T. sprawozdania finansowego. Zatwierdzenie tego sprawozdania nie musi poprzedzać rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Nie jest ono zagadnieniem wstępnym tj. zagadnieniem prawnym o charakterze materialnym, które musi być rozstrzygnięte przez inny organ państwowy.

Organ za bezpodstawne uznał twierdzenia T., że aktualnie toczące się przed Komisja Europejską postępowanie dotyczące ustalenia odpowiednich rynków właściwych, powinno być uznane jako postępowanie przed "innym organem" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdzenie naruszenia przez skarżącą spółkę obowiązków określonych w art. 46 ust. 3 pkt 3 lit. c i pkt 4 wynika bowiem z przepisów przejściowych Prawa telekomunikacyjnego, natomiast obowiązek ustalony w art. 61 ust. 2 Pt odnosi się do wszystkich dostawców publicznych i nie jest uzależniony od wyniku postępowania dotyczącego ustalenia odpowiednich rynków właściwych.

Nadto organ podkreślił, że kary pieniężne stanowią podstawowy instrument służący wymuszeniu przez Prezesa UKE przestrzegania podstawowych obowiązków wynikających z Prawa telekomunikacyjnego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Prezes UKE nałożyła na T. S.A. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niewypełnienie wcześniej wskazanych obowiązków.

W skardze na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2007 r., która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego zarzuciła:

a) naruszenie prawa procesowego, to jest art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na błędnym przyjęciu, że w sprawie nie zaistniała konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ oraz iż innym organem w rozumieniu wskazanego przepisu nie może być Komisja Europejska;

b) naruszeniu prawa procesowego, to jest art. 7 k.p.a. oraz 77 k.p.a., przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne uznanie, iż w sprawie nie ujawniła się konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że dopuszczalność ukarania T. karą pieniężną uzależniona była m.in. od ustalenia czy usługa szerokopasmowego dostępu do Internetu mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia "usługi telefonicznej". Poprzez wszczęcie i toczenie się określonego postępowania regulacyjnego przed Komisją Europejską, rozstrzygnięcie tej kwestii zostało wyłączone spod kompetencji Prezesa UKE. W tej sytuacji od decyzji innego organu (europejskiego) zależy, czy w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej istnieć będzie w ogóle podstawa do jej wymierzenia. Dlatego też postępowanie powinno zostać zawieszone. Zdaniem skarżącej Komisja Europejska jest "innym organem" w rozumieniu art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a., albowiem jest ona na poziomie wspólnotowym organem władzy publicznej, posiadającym kompetencje do władczego rozstrzygania określonych zagadnień na terenie każdego z państw członkowskich. Skarżąca zwróciła uwagę na konieczność przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie postępowania konsultacyjnego. Możliwość zgłoszenia sprzeciwu przez Komisję Europejską była – w ocenie T. – wystarczającą i konieczną samoistną podstawą obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Skarżąca podtrzymała również stanowisko, zgodnie z którym Prezes UKE powinien był powstrzymać się z podjęciem decyzji w przedmiocie nałożenia na T. kary pieniężnej do czasu zatwierdzenia sprawozdania finansowego skarżącej przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy. W sytuacji takiej należałoby sięgnąć – poprzez analogię – do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – dostrzegając w niej podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Wskazana analogia byłaby dopuszczalna jedynie w wyjątkowym układzie faktycznym: (I) w sytuacji gdy organ zamierza wymierzyć karę w maksymalnej wysokości, a więc zachodzi konieczność precyzyjnego ustalenia przychodu karnego, (II) brak danych żądanych przez Prezesa UKE nie wynika z celowego działania (zaniechania) zobowiązanego, (III) przeszkoda w uzyskaniu koniecznych danych ma charakter jedynie czasowy. Taka szczególna sytuacja zaistniała zaś w stanie faktycznym niniejszej sprawy, co uzasadniało – w ocenie skarżącej – obligatoryjne zawieszenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wnosząc o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność, podtrzymał dotychczasową argumentację. W ocenie organu stanowisko Komisji Europejskiej nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji, albowiem będzie ono dotyczyło między innymi ewentualnej możliwości nałożenia na danego przedsiębiorcę obowiązków regulacyjnych, nakładanych w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, a nie wynikających z przepisów przejściowych Pt, czy też bezpośrednio z ustawy. Od zajęcia stanowiska przez Komisję Europejską, wyrażonego w toku postępowania wszczętego w sprawie analizy rynków właściwych, nie było zatem uzależnione rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w kwestii ustalenia, czy T. S.A. wykonuje obowiązki regulacyjne na podstawie przepisów przejściowych Pt oraz obowiązków określonych wprost w przepisach Pt.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej w kwestii nie przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego, organ zwrócił uwagę, iż skarżącej zapewne chodziło o postępowanie konsolidacyjne, o którym mowa w art. 18 Pt. W katalogu rozstrzygnięć podlegających konsolidacji nie zostały wymienione rozstrzygnięcia dotyczące nakładania kar pieniężnych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a które było przedmiotem postępowania, co do którego T. S.A. złożyła wniosek o zawieszenie w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., uznając, iż zbadał czy stanowisko Komisji Europejskiej, jakie zostanie przedstawione w toku postępowań dotyczących analizy rynków właściwych, mogło stanowić zagadnienie wstępne.

Na rozprawie przed Sądem dnia [...] sierpnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w skardze rzeczywiście chodziło o postępowanie konsolidacyjne, a nie konsultacyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez T. S.A. skargi na postanowienie Prezesa UKE odmawiające zawieszenia postępowania Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na bazie wyczerpujących ustaleń faktycznych organ podjął rozstrzygnięcie, które prawa nie narusza. Wyjaśnił przy tym przesłanki swojego działania, zaś przytoczona na ten temat argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń.

Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (tak w orzeczeniu z 19 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1874/97, z 30 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1982/00, z 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2314/00, z 17 lipca 2003 r. sygn. ATK I SA 427/02). W orzeczeniu sygn. akt II SA 427/02 z 17 lipca 2003 r. NSA podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 11/06). W uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 1993 r., sygn. akt II SA 1678/92 (ONSA 1994, Nr 2, poz. 55) NSA podkreślił, że przewidziana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. sytuacja polega na bezwzględnym uzależnieniu rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji przez organ zobligowany do zawieszenia postępowania musi istnieć ścisła zależność. W judykaturze przyjmuje się, że chodzi tu o bezpośredni związek przyczynowy, bezwarunkowe rozpatrzenie kwestii wstępnej dla rozstrzygnięcia kwestii głównej (por. orzeczenie NSA z dnia 7 marca 2001 r., sygn. akt III SA 32/00, niepubl.). Jednocześnie, zgodnie zarówno z orzecznictwem jak i z doktryną przez "inny organ" właściwy do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego należy rozumieć każdy organ państwowy uprawniony na podstawie przepisów prawa lub porozumienia opartego na prawie do podejmowania rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych w formach przewidzianych przez prawo (zob. G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w Kodeksie postępowania administracyjnego, Pip 2002, Nr 7, s. 67). Jednocześnie w doktrynie podkreśla się, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie daje podstaw do zawężenia określenia "inny organ" do polskiego organu administracji, albowiem takiego ograniczenia nie zawarto w tym przepisie i nie można go wyprowadzić z rozszerzającej jego wykładni (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005; W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej ..., s. 122).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, iż organ prawidłowo przyjął, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki obligujące organ do zawieszenia postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zasadne jest stanowisko organu, że Walne Zgromadzenia Akcjonariuszy T. nie jest "innym organem" we wskazanym powyżej znaczeniu. Nie jest bowiem organem państwowym i w jego kompetencji nie mieści się prawo do rozstrzygania w sprawach indywidualnych, w formie prawem przewidzianej. Także zatwierdzenie sprawozdania finansowego T. S.A. za 2006 r. nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w ww. przepisie, albowiem nie jest to kwestia (zagadnienie) prawna, która wymaga rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skargi nie było możliwe w przedmiotowej sprawie zastosowanie cytowanego przepisu w drodze analogii. Art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wyraźnie wskazuje jakie przesłanki muszą być spełnione, by organ administracji mógł zawiesić postępowanie. Skoro przesłanki te w omawianym stanie faktycznym nie zaistniały, organ nie miał podstaw do zastosowania powyższego przepisu.

Co do zasady – w ocenie Sądu – Komisja Europejska mieści się w pojęciu organu w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej i wobec brzmienia cyt. przepisu brak jest przesłanek do przyjęcia, iż zawieszenie postępowania jest możliwe tylko w sytuacji gdy zagadnienie wstępne ma rozstrzygać organ krajowy. Komisja Europejska jest na poziomie wspólnotowym organem władzy publicznej posiadającym kompetencje do rozstrzygania w sprawach indywidualnych, w formie prawem przewidzianej. W sytuacji zatem gdy od rozstrzygnięcia przez ten organ zagadnienia wstępnego jest uzależnione rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, zachodzą przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja jednak nie występuje.

Przed Komisją Europejską są w toku postępowania dotyczące analizy rynków właściwych tj. rynku świadczenia usługi przyłączenia do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej i utrzymania w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych dla konsumentów oraz rynku świadczenia usługi przyłączenia do stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej i utrzymania w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych dla użytkowników końcowych, z wyłączeniem konsumentów. Stanowisko Komisji będzie dotyczyło między innymi ewentualnej możliwości nałożenia na danego przedsiębiorcę obowiązków regulacyjnych wynikających z ustawy Prawo telekomunikacyjne.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 Pt w zw. art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l Pt oraz art. 61 ust. 2 Pt i w jego trakcie organ badał czy skarżąca wykonuje obowiązki nałożone na nią mocą art. 221 Pt. A zatem zakres przedmiotowy powyższych postępowań jest różny i nie pozostają one ze sobą w związku. Do czasu bowiem uprawomocnienia się decyzji w przedmiocie analizy rynków właściwych i nałożenia obowiązków regulacyjnych, co do których Komisja Europejska wyrazi swoje stanowisko, T. S.A. obowiązana jest wykonywać obowiązki nałożone na nią na podstawie przepisów przejściowych. Prawo telekomunikacyjne przewiduje – w okresie przejściowym do czasu wydania właściwych decyzji – ciążenie na określonych podmiotach pewnych obowiązków regulacyjnych z mocy ustawy. Ma rację skarżąca, że ratio legis takiego rozwiązania opiera się na założeniu, iż obowiązki ciążące na określonych podmiotach jeszcze przed wejściem w życie Pt, nie powinny wygasać z chwilą zmiany stany prawnego, a zostać zniesione lub zastąpione innymi obowiązkami dopiero w chwili podjęcia przez Prezesa UKE w uzgodnieniu z Komisją Europejską stosownych decyzji w oparciu o nową ustawę. Postępowanie dotyczące nałożenia kar pieniężnych co do części obowiązków tj. tych wynikających z art. 46 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 Pt dotyczy zatem okresu poprzedzającego ten, który nastąpi po zajęciu stanowiska przez Komisję Europejską i nie ma między nimi ani żadnego bezpośredniego związku, ani też ścisłej zależności. Obowiązek ustalenia cen usług telekomunikacyjnych na podstawie przejrzystych, obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów wynika natomiast bezpośrednio z ustawy Prawo telekomunikacyjne. Komisja Europejska nie będzie zajmowała się sytuacją i analizą przepisów dotyczących okresu przejściowego. Nie można więc przyjąć, że między rozstrzygnięciem Komisji Europejskiej a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Wydanie decyzji przez Prezesa UKE było możliwe bez rozstrzygnięcia wydanego przez Komisję Europejską. Inną kwestią jest prawidłowość takiej decyzji, ale badanie jej legalności tj. zaistnienia przesłanek do nałożenia kary pieniężnej, będzie należało do właściwego sądu rozpoznającego ewentualne odwołanie od decyzji o nałożeniu kar pieniężnych. Sąd ten będzie musiał zatem rozstrzygnąć czy przepisy przejściowe mogą dotyczyć rynku, na którym świadczona jest usługa [...]. Reasumując – w ocenie Sądu – organ dokonując prawidłowej wykładni przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zasadnie przyjął, że stanowisko Komisji Europejskiej, jakie zostanie przedstawione w toku postępowań w sprawie analizy rynków właściwych, nie będzie dotyczyło obowiązków regulacyjnych, o których mowa w art. 221 ust. 1 pkt 1 Pt, a więc nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji w sprawie nałożenia kary za niewykonywanie obowiązków wynikających z przepisów przejściowych. Nie istnieje bowiem związek przyczynowy między stanowiskiem Komisji a rozstrzygnięciem w przedmiotowej sprawie.

Za zagadnienie wstępne mając na względzie poczynione wcześniej uwagi, nie można również uznać obowiązku przeprowadzenia postępowania konsolidacyjnego. Brak przeprowadzenia takiego postępowania może mieć natomiast wpływ na ocenę legalności decyzji, oczywiście o ile określone rozstrzygnięcie winno być poprzedzone takim postępowaniem. Art. 18 Pt w zw. z art. 15 Pt określa, przed podjęciem jakich rozstrzygnięć konieczne jest przeprowadzenie tego rodzaju postępowania. W katalogu rozstrzygnięć podlegających konsolidacji nie zostały wymienione rozstrzygnięcia dotyczące nakładania kar pieniężnych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Prezes UKE nie miała zatem obowiązku poddawania procesowi konsolidacyjnemu rozstrzygnięcia w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. W konsekwencji nie można uznać, że możliwość zgłoszenia wiążącego sprzeciwu przez Komisję Europejską co do rozstrzygnięć poddanych konsolidacji była wystarczającą i konieczną samoistną podstawą do zawieszenia postępowania.

Realizację zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a. zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W przedmiotowej sprawie Prezes UKE wywiązała się z powyższych obowiązków i zbadała, czy stanowisko Komisji Europejskiej, jakie zostanie przedstawione w toku postępowań dotyczących analizy rynków właściwych, może stanowić zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Uznając, iż stanowisko to takiego charakteru mieć nie będzie i nie jest niemożliwe bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego wydanie decyzji w sprawie nałożenia kar pieniężnych organ zasadnie odmówił zawieszenia postępowania w sprawie, wobec nie wystąpienia obligujących do zastosowania przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu powyższe wskazuje, że zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. jest niezasadny.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.