Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 307/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52, art. 53, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. W. na pismo Starosty Kędzierzyńsko - Kozielskiego z dnia [...], nr [...], w części dotyczącej pojazdu [...] nr rej. [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia : 1) odrzucić skargę, 2) nakazać kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrot z urzędu skarżącemu G. W. kwoty 100 (sto) złotych ze środków budżetowych Skarbu Państwa.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 stycznia 2010 r., zatytułowanym "Wniosek", kierowanym do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie-Koźlu, G. W. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, wystąpił o zwrot kwoty 7225 zł za wydanie karty pojazdu dla 17 samochodów zarejestrowanych w Starostwie, w tym samochodu marki [...] nr rej. [...]. Wskazując, że żądana kwota stanowi siedemnastokrotność różnicy pomiędzy kwotą zapłaconą, wynoszącą 500 zł, a kwotą opłaty należnej, wynoszącą 75 zł, podał, że powołane orzeczenie Trybunału stwierdza, iż przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski pismem z dnia [...], nr [...], doręczonym G. W. w dniu 12 lutego 2010 r. za pisemnym pokwitowaniem, odmówił zwrotu żądanej kwoty, argumentując, że opłata została pobrana słusznie, w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r., które weszło w życie z dniem 15 kwietnia 2006 r. i przewidywała opłatę za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł .

Nawiązując do powyższego pisma organu, G. W. w piśmie z dnia 22 lutego 2010 r. zakwestionował wyrażone w nim stanowisko, ponownie wnosząc o zwrot nadpłaty za wskazywane pojazdy, w tym za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] nr rej. [...] wraz z odsetkami, wywodząc, że powołane przez organ przepisy nie stanowią podstawy do odmowy zwrotu nienależnie pobranej kwoty.

Pismem z dnia 12 marca 2010 r., nr [...], Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski poinformował G. W., że podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...].

Na akt Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia [...] G. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, powołując się na przepis art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 54 § 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., podważając zasadność odmowy zwrotu żądanej kwoty, pobranej tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu. Wniesienie skargi nastąpiło za pośrednictwem Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego, poprzez osobiste złożenie jej w organie w dniu 15 kwietnia 2010 r., na co wskazuje data prezentaty oraz adnotacja zamieszczona na piśmie zawierającym skargę.

Sprawa ze skargi G. W. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 293/10. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 maja 2010 r., ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 293/09 wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla poszczególnych samochodów. Sprawa ze skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu [...] nr rej. [...], została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 307/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski, podtrzymując swe stanowisko, wnosił o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, podnosząc, że nie został wezwany do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 3 P.p.s.a.

Skarżący - zobowiązany na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 19 maja 2010 r., do wykazania, że w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa - w piśmie procesowym z dnia 27 maja 2010 r. wyjaśnił, że za takie wezwanie uważa swe pismo z dnia 22 lutego 2010 r., którego kopię dołączył.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 1 czerwca 2010 r., skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi i wpis ten uiścił w dniu 11 czerwca 2010 r.

Na wezwanie Sądu Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski w piśmie procesowym z dnia 23 czerwca 2010 r. podał, że na pismo skarżącego z dnia 22 lutego 2010 r. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 12 marca 2010 r., które zostało doręczone G. W. w dniu 15 marca 2010 r. Do pisma dołączono kserokopię pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

Odpis powyższego pisma procesowego i załącznika w postaci dowodu doręczenia pisma Starosty z dnia 12 marca 2010 r. został przesłany skarżącemu, który ponadto w piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2010 r. wyjaśnił, że skargę złożył osobiście w siedzibie Starostwa w dniu 15 lipca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w powołanej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy zatem do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia [...], nr [...], stanowi więc akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Na zasadzie art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 52 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z kolei w myśl art. 58 § 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2) albo z innych przyczyn niedopuszczalną (pkt 6), co oznacza również niewyczerpanie środków zaskarżenia.

W rozpatrywanej sprawie warunkami dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia [...], o odmowie zwrotu żądanej opłaty, po doręczeniu tego pisma, było - po pierwsze - wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, skarżący czynności tej dopełnił, wnosząc w terminie pismo z dnia 22 lutego 2010 r. Treść tego pisma, kierowanego do organu, nie tylko wyraźnie nawiązuje do stanowiska zawartego w piśmie Starosty z dnia [...] i zawiera obszerną polemikę z podawaną tam argumentacją, ale ponadto zawiera ponowne żądanie wypłaty dochodzonej kwoty nadpłaty.

Kolejnym warunkiem było wniesienie skargi z zachowaniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 52 § 2 P.p.s.a. Zważywszy, że pismem z dnia 22 lutego 2010 r. organ udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa, termin ten winien być liczony od dnia doręczenia powyższego pisma skarżącemu, co – jak wynika z zapisów uwidocznionych na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nastąpiło w dniu 15 marca 2010 r. Fakt doręczenia przesyłki skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem.

W związku z powyższym należało przyjąć, że określony w art. 53 § 2 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 16 marca 2010 r. i upłynął z dniem 14 kwietnia 2010 r., przypadającym na dzień tygodnia środę.

Skoro skarga, poprzez osobiste złożenie jej przez skarżącego w siedzibie organu, została wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r., na co bezspornie wskazuje treść prezentaty i wyjaśnienie organu, jak i skarżącego, to należało przyjąć, że czynności wniesienia skargi dokonano z uchybieniem ustawowego terminu. Zauważyć należy, że wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie. Termin ten jest również terminem prekluzyjnym, w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca skargę.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Orzeczenie w punkcie 2, o zwrocie uiszczonego wpisu, uzasadnia przepis art.

art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.