Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 598/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skarg B. J. i M. L. – W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2067 ze zm., zwanej dalej "u.o.z.o.z.") oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosków Pani B. J. i Pani M. L.-W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] kwietnia 2018r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] marca 2010 r., znak: [...], orzekł o utrzymaniu w mocy ww. decyzji z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...].

Do wydania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (zwanego dalej także "Ministrem") z [...] lutego 2020 r. doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez organ.

Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] (dalej także "WKZ w [...]") decyzją z [...] lutego 1979 r., l.dz. [...], wpisał do rejestru zabytków województwa [...] (obecnie [...]) pod numerem [...], zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta [...]. Integralną część tej decyzji stanowi plan sytuacyjno-wysokościowy. W legendzie do tego planu określono warunki działalności w strefach ochrony konserwatorskiej.

W dniu 29 kwietnia 2008 r., do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wpłynął wniosek Gminy Miasta [...] – działającej przez Prezydenta Miasta [...] – o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] lutego 1979 r., w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, określonych na legendzie ww. planu.

Decyzją z [...] marca 2010 r., znak: [...], Minister stwierdził nieważność decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r., l.dz. [...], o wpisie do rejestru zabytków województwa [...] (obecnie [...]) pod numerem [...] zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...], w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, określonych w legendzie do planu sytuacyjno-wysokościowego, stanowiącego integralną część decyzji, tj. ustaleń, że nowa zabudowa podlega wskazanym poniżej ograniczeniom:

• w strefie ochrony konserwatorskiej w obszarze objętym decyzją [...] STREFIE KONSERWACJI URBANISTYCZNEJ - w skali architektonicznej restauracja istniejącej substancji, oraz w uzasadnionych przypadkach wymiana istniejącej substancji architektonicznej i rekompozycja historycznej bryły;

• w strefie ochrony konserwatorskiej w obszarze objętym decyzją [...] STREFIE RESTAURACJI URBANISTYCZNEJ - a) ograniczenie modułu przestrzennego do wymiarów rzutu: 12m x 12m i wysokości: 8 do 12m wraz ze stromym dachem (wysokość powinna zależeć od wysokości otaczającej projektowany obiekt zabudowy historycznej) b) architektura indywidualna nowoczesna, stosująca strome dachy, wykusze, nowoczesne materiały elewacyjne wysokiej klasy c) budynki wolnostojące (w uzasadnionych przypadkach dopuszczalne odstępstwa od tej reguły uzgadniane z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków);

• w strefie ochrony konserwatorskiej otoczenia zespołu zabytkowego [...] STREFA OGRNICZENIA GABARYTU – wymiar rzutu max.: 16m x 32m, wysokość: 16m;

• w strefie ochrony konserwatorskiej otoczenia zespołu zabytkowego [...] STREFA OCHRONY KRAJOBRAZU – ochrona ekspozycji biernej zespołu zabytkowego, zakaz zabudowy przedpola obiektami niekorzystnie wpływającymi na sylwetę miasta oraz obniżającymi walory ekspozycyjny zespołu zabytkowego.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Minister wskazał, że w dniu wydania omawianej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], przepisy ustawy o ochronie dóbr kultury, dotyczące rejestru zabytków (rozdział IV, art. 13 - art. 15) nie dawały podstaw do określania warunków konserwatorskich i działalności budowlanej w decyzji wpisującej nieruchome dobro kultury do rejestru zabytków.

Pani B. J., w imieniu własnym – jako właścicielka nieruchomości, objętej ochroną prawną na podstawie ww. decyzji WKZ w [...] z dnia [...] lutego 1979 r. – złożyła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek o stwierdzenie nieważności jego decyzji z [...] marca 2010 r., podnosząc następujące zarzuty:

a) przy wydawaniu decyzji nie zapewniono stronom i społeczeństwu możliwości udziału w postępowaniu;

b) decyzja Ministra narusza przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udziale społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym, a także przepisy UE odnoszące się do obowiązków kontrolnych państw członkowskich;

c) badana decyzja została wydana na zapotrzebowanie tych inwestorów, którzy już dokonali bezprawnej rozbiórki obiektów zabytkowych, w tym w centrum [...] z [...] i wcześniej uzyskali od Prezydenta Miasta [...] i Konserwatora Zabytków Miasta [...] nienależne pozwolenia za zabudowę zabytkowego terenu - niespełniające wymogów decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r.;

d) czynności nadzorcze Ministra w tej sprawie były iluzoryczne; decyzja tego organu z dnia [...] marca 2010 r. nie zawiera załącznika, dokumentów dotyczących nieruchomości oraz kart zabytków indywidualnych.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił stwierdzenia nieważność decyzji własnej z [...] marca 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawczyni nie określiła w swoim wystąpieniu konkretnej podstawy stwierdzenia nieważności ww. decyzji, powołując się ogólnie na art. 156 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia Minister dokonał szczegółowej analizy przedmiotowej decyzji w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. i stwierdził, że:

- Ad. art. 156 § 1 pkt 1 - decyzja nie została wydana z naruszeniem właściwości, gdyż zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a takim organem w myśl art. 93 ust. 1 u.o.z.o.z. jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

- Ad. art. 156 § 1 pkt 2 - badana decyzja Ministra z [...] marca 2010 r., nie została wydana bez podstawy prawnej, bowiem podstawę tę stanowiły przepisy art. 156 - 159 k.p.a.

- Ad. art. 156 § 1 pkt 2 - w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa Minister badał zarzuty dotyczące braku umocowania Pana W. F. do złożenia w imieniu Gminy Miasta [...] pisma z 31 marca 2008 r., stanowiącego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. W tym zakresie Minister wyjaśnił, że jako wnioskodawca została wskazana "Gmina Miasta [...] - reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...]". Pismo to zostało podpisane z upoważnienia Prezydenta Miasta przez W. F. - Wiceprezydenta Miasta. Po przeprowadzeniu analizy przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875), Minister stwierdził, że prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji WKZ w [...], powinien był wezwać Wiceprezydenta Miasta [...] do przekazania stosownego upoważnienia. Brak tej czynności to niewątpliwie uchybienie przepisom postępowania, jednakże nie jest to rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na treść badanego rozstrzygnięcia. Minister wyjaśnił, że jak wynika z akt postępowania, zarządzeniem nr [...] r. z dnia [...] grudnia 2006 r., wydanym na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, Prezydent Miasta [...] powierzył Wiceprezydentowi W. F. określone zagadnienia oraz nadzór nad wskazanymi wydziałami, referatami i stanowiskami. W szczególności, Panu W. F. powierzono zagadnienia z zakresu kultury i sztuki, gospodarki przestrzennej i architektury miasta oraz ochrony zabytków (pkt 1 ppkt 1, 4 i 6 zarządzenia). Zgodnie natomiast z punktem 2 ppkt 1 lit c zarządzenia, Wiceprezydent W. F. sprawuje bezpośredni nadzór nad działalnością Wydziału Urbanistyki i Architektury, a także nad Konserwatorem Zabytków Miasta [...]. Z treści tego zarządzenia nie wynika wprost, że Wiceprezydent W. F. na jego podstawie upoważniony jest do reprezentowania Gminy Miasta [...] na zewnątrz, ale jak wskazał Minister, Prezydent Miasta [...] w piśmie z dnia 16 stycznia 2018 r. potwierdził istnienie upoważnienia dla W. F. w tym zakresie, wiążąc to z uprawnieniem Wiceprezydenta Miasta do podpisywania, w imieniu Prezydenta Miasta [...] pism przygotowywanych w nadzorowanych przez Niego komórkach organizacyjnych Urzędu Miasta [...]. Organ naczelny przypomniał też, że uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne; stąd przy wyjaśnianiu konkretnej sytuacji związanej ze stosowaniem tej instytucji prawnej należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z tymi zasadami, w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika bądź przekroczenia zakresu umocowania – ważność podjętej przez niego czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę. Potwierdzenie tej czynności (które może nastąpić przez fakty konkludentne i ma charakter czynności prawnej jednostronnej) ma moc wsteczną i odnosi się do chwili zawarcia umowy, czy też – jak w kontrolowanej sprawie – do chwili wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie organu. W związku z powyższym Minister uznał, że jego decyzja z [...] marca 2010 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 31 ustawy o samorządzie gminnym, ani art. 33 k.p.a.

W ocenie Ministra badana decyzja nie narusza także innych przepisów prawa. Naruszeniem tym byłoby natomiast pozostawienie przez Ministra w obrocie prawnym tej części decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r,, która określała rygory konserwatorskie w poszczególnych strefach ochrony, wyznaczonych na legendzie do planu, stanowiącego integralną część tej decyzji. Ww. rozstrzygnięcie z [...] lutego 1979 r. zostało wydane w oparciu o przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 i 14 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i muzeach (Dz. U. z 1962 r. nr 10, poz. 48). Z treści przepisów tej ustawy, dotyczących rejestru zabytków (rozdział IV, art. 13 - art. 15), wynikało, że nie dawały one podstaw do określania warunków konserwatorskich i działalności budowlanej w decyzji wpisującej nieruchome dobro kultury do rejestru zabytków. Jedynym przepisem, który rozstrzygał wówczas kwestię ustanawiania warunków (rygorów) konserwatorskich był art. 20 tej ustawy, który stanowił, że ze względu na ochronę zabytkowych układów urbanistycznych i zabytkowych zespołów budowlanych, wpisanych do rejestru zabytków, organy służby konserwatorskiej w porozumieniu z wojewódzkimi organami państwowego nadzoru budowlanego mogą określić warunki działalności budowlanej na ich terenie lub zarządzić usunięcie, uporządkowanie albo przebudowę poszczególnych budynków lub wydawać inne stosowne zarządzenia. Zdaniem Ministra, określenie warunków konserwatorskich, będących w istocie warunkami działalności budowlanej, nie mogło mieć zatem miejsca w decyzji o wpisie do rejestru zabytków, bowiem w świetle cytowanego wyżej przepisu prawa możliwość taka odnosiła się do zabytkowych układów urbanistycznych i zabytkowych zespołów budowlanych już wpisanych do rejestru zabytków decyzją ostateczną. Ponadto, określenie takich warunków nie mogło mieć miejsca w decyzji o wpisie do rejestru zabytków również z tego powodu, że mogło ono nastąpić w porozumieniu z innym organem. Oznaczałoby to konieczność udziału w postępowaniu innego organu, tymczasem przepisy ustawy o ochronie dóbr kultury i muzeach nie przewidywały współdziałania organów na etapie prowadzonego postępowania o wpisaniu dobra kultury do rejestru zabytków. Reasumując, Minister uznał, że wobec braku przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który pozwalałby na określenie w decyzji o wpisie do rejestru zabytków układów urbanistycznych, ruralistycznych, zespołów budowlanych, jakichkolwiek warunków konserwatorskich dotyczących działalności budowlanej na terenie objętym tym wpisem, zobowiązany był do stwierdzenia nieważności tej części decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o udziale społeczeństwa w postępowaniach środowiskowych Minister wyjaśnił, że w sprawie zakończonej jego decyzją z dnia [...] marca 2010 r. w ogóle nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Udział stron i sposób ich informowania o czynnościach w postępowaniach dotyczących wpisu zabytku do rejestru regulują przepisy k.p.a. oraz przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W kontrolowanej sprawie strony były zawiadamiane przez Ministra w trybie określonym w art. 94 u.o.z.o.z. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania nieważnościowego wraz z informacją o możliwości zapoznania się z aktami tego postępowania, a także decyzja organu nadzorczego z [...] marca 2010 r., były przekazywane Prezydentowi Miasta [...] z prośbą o zamieszczenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miasta, bądź ogłoszenie w inny, zwyczajowo przyjęty w [...], sposób publicznego ogłaszania. Z informacji udzielanych przez Prezydenta Miasta [...] wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania umieszczone było na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta w dniach 2 lutego 2009 r. - 16 lutego 2009 r., natomiast kończąca to postępowanie ww. decyzja Ministra z [...] marca 2010 r. - w dniach 1 kwietnia 2010 r. - 7 maja 2010 r.

Minister podkreślił ponadto, że ewentualne uchybienia organu skutkujące naruszeniem prawa stron do pełnego udziału w postępowaniu administracyjnym, nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odnosząc się do pozostałych argumentów wnioskodawczyni, Minister podkreślił, że przedmiotowa decyzja znosi na obszarze układu urbanistyczno-krajobrazowego [...] jedynie rygory konserwatorskie, nałożone bez podstawy prawnej. W rejestrze zabytków pozostał natomiast sam układ w niezmienionych tą decyzją granicach; decyzja Ministra nie odnosiła się również do decyzji o indywidualnych wpisach do rejestru zabytków położonych na tym obszarze. Z powyższych powodów, opracowywanie załączników do decyzji organu nadzorczego z [...] marca 2010 r. było zbędne.

Z powyższym rozstrzygnięciem Ministra nie zgodziła się B. J., wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] kwietnia 2018 r. We wniosku sformułowane zostały dwa zasadnicze zarzuty, w których podniesiono, że:

1. plan sytuacyjno-wysokościowy w skali 1 : 5000 stanowiący integralną część decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r., załączony do wniosku Gminy Miasta [...] z [...] marca 2008 r. o stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, na którym oparł się Minister wydając ww. decyzję:

- był niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kopią w formacie A4, a Minister wydał decyzję z [...] marca 2010 r. nie występując o oryginały ww. decyzji wpisowej i załącznika do niej, zarówno w trakcie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] marca 2010 r., jak i wydając decyzję z [...] kwietnia 2018 r.;

- został sfałszowany, poprzez zmianę przebiegu granic stref ochrony konserwatorskiej, w szczególności zmniejszeniem obszaru strefy ochrony konserwatorskiej "A", w stosunku do egzemplarza decyzji wpisowej znajdującej się w Narodowym Instytucie Dziedzictwa;

- przebieg granic stref ochrony konserwatorskiej na kopii ww. planu jest niezgodny w zakresie przebiegu tych granic z obowiązującym ówcześnie dokumentem - Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z 2002 r., oraz w porównaniu ze Studium z 2018 r., a także z przebiegiem tych granic, określonym w obowiązujących na terenie miasta [...] miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego;

2. wniosek Gminy Miasta [...] z [...] marca 2008 r. o stwierdzenia nieważności decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. został podpisany przez Wiceprezydenta W. F., który nie miał umocowania prawnego do złożenia tego wniosku.

W wyniku ponownej analizy sprawy, Minister w decyzji z [...] lutego 2020 r. podtrzymał zasadność zaprezentowanego już stanowiska, podtrzymując swoje rozstrzygnięcie z [...] kwietnia 2018 r.

Organ wyjaśnił ponadto, że toku postępowania wystąpił do właściwych organów o przesłanie oryginału decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. wraz z załącznikiem graficznym, stanowiącym plan sytuacyjno-wysokościowy. Z porównania uzyskanych decyzji wpisowych i planów sytuacyjno-wysokościowych wynika, że kopia planu przesłana przez Gminę Miasta [...] przy wniosku z dnia 31 marca 2008 r. o stwierdzenia nieważności decyzji wpisowej WKZ w [...], jest identyczna z planem sytuacyjno-wysokościowym załączonym do egzemplarza decyzji wpisowej znajdującej się w Narodowym Instytucie Dziedzictwa ("NID"), co do przebiegu granic stref ochrony konserwatorskiej. Natomiast oryginał planu sytuacyjno-wysokościowego załączony do egzemplarza decyzji wpisowej, którą dysponuje [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, różni się od dwóch ww. planów, przebiegiem granic stref konserwacji urbanistycznej i restauracji urbanistycznej w okolicy ulicy [...] i [...] oraz przebiegiem granicy strefy ograniczenia gabarytu, w załączniku do decyzji [...] WKZ strefa ograniczenia gabarytu jest nieco mniejsza - nie obejmuje części ulic: [...] i [...].

W ocenie Ministra powyższe różnice w granicach poszczególnych stref ochrony konserwatorskiej nie mają wpływu na prawidłowość badanej decyzji z [...] kwietnia 2018 r., ponieważ decyzja ta odnosi się jedynie do części tekstowej decyzji wpisowej - stwierdza jej nieważność w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, nie zmienia natomiast samych granic stref ochrony konserwatorskiej. Tym niemniej, Minister przyjął, że do obrotu prawnego weszła decyzja z załącznikiem graficznym, której egzemplarze przesłano do Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz do Ośrodka Ochrony Dóbr Kultury w [...], bowiem obecnie nie można ustalić jaki załącznik graficzny został wysłany do Prezydenta Miasta [...], a Urząd Miasta [...] nie dysponuje oryginałem decyzji wpisowej. Przede wszystkim zaś oryginał decyzji znajdujący się w NID jest identyczny, co do przebiegu granic stref ochrony konserwatorskiej, z decyzją przesianą do Prezydenta Miasta [...] (której wersją cyfrową posiada Urząd Miasta [...]), a której kopię załączono do wniosku Gminy Miasta [...] z [...] marca 2008 r. o stwierdzenia nieważności decyzji wpisowej WKZ w [...], w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z [...] kwietnia 2018 r. jedynie w oparciu o niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji wpisowej i załącznika graficznego, przesłanych przez Gminę Miasta [...], organ stwierdził, że brak wystąpienia przez Ministra o oryginały tych dokumentów do odpowiednich organów, stanowi uchybienie przepisom postępowania, ale nie jest to przesłanka do uchylenia badanej decyzji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy.

W ocenie Ministra, także podnoszona okoliczność braku zgodności przebiegu granic stref ochrony konserwatorskiej na kopii planu załączonego do wniosku Gminy Miasta [...] z dnia [...] marca 2008r., z przebiegiem granic stref ochrony konserwatorskiej, określonym w obowiązującym ówcześnie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z 2002 r., oraz w Studium z 2018 r., a także z przebiegiem tych granic określonym w obowiązujących na terenie miasta [...] miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, pozostaje bez istotnego wpływu na wynik badanej sprawy.

W świetle powyższych wywodów Minister uznał słuszność swojego stanowiska wyrażonego w decyzji z [...] kwietnia 2018 r., utrzymując tę decyzję w mocy.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziły się: B. J. oraz M. L.-W. (zwane dalej także "skarżącymi") wnosząc skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

B. J. zarzuciła decyzji Ministra z [...] lutego 2020 r. rażące naruszenie prawa, wskazując, że w jej ocenie decyzja tego organu z [...] marca 2010 r. stwierdzająca w części nieważność orzeczenia WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r., sama dotknięta jest wadą nieważności.

Skarżąca uważa, że Minister zignorował zarzut procedowania z udziałem przerobionego dokumentu w postaci rzekomego załącznika kartograficznego (mapy wysokościowej) do decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r., a załączonego do wniosku Prezydenta Miasta [...] o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części. W przekonaniu skarżącej, obecny [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poświadczył nieprawdę, wskazując w piśmie z 26 sierpnia 2019 r., że przekazana kopia mapy wysokościowej z naniesionymi flamastrem zmianami granic konserwatorskich jest oryginałem. Dlatego uznaje za konieczne powołanie biegłego, który dokonałby oceny legalności ww. dokumentu.

Tymczasem, zmiana rygorów konserwatorskich dla strefy A zabytkowego centrum [...], jakie zostały wprowadzone decyzją Ministra z [...] marca 2010 r., faktycznie dotyczą zmian otoczenia wielu zabytków znajdujących się w tej strefie, w tym budynku przy ul. [...]. Prezydent Miasta [...] nie był uprawniony do żądania unieważnienia rygorów konserwatorskich określonych w decyzji z 1979 r., wobec czego decyzja Ministra z [...] marca 2010 r. została wydana na wniosek niewłaściwego organu.

W ocenie skarżącej, Minister dopuścił się ponadto rażącego naruszenia prawa, ponieważ wydając decyzję z dnia [...] marca 2010 r. nie powiadomił zainteresowanych mieszkańców [...] o fakcie prowadzenia postępowania w tym przedmiocie.

W skardze M. L.-W. zarzucono natomiast, że:

- likwidacja rygorów ochrony konserwatorskiej miasta [...] w drodze decyzji Ministra z [...] marca 2010 r. istotnie wpływa na obniżenie ogólnej wartości ochrony konserwatorskiej i krajobrazowej miasta;

- Minister nienależycie rozpatrzył wniosek skarżącej z 4 czerwca 2019 r. i nie przeprowadził analizy załączonych dowodów wskazujących na nieprawidłowości podczas podejmowania decyzji z [...] marca 2010 r.;

- dopuszczono do usankcjonowania fałszywej kopii decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. dołączonej do wniosku Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2008 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji WKZ w [...];

- dokonano akceptacji zmienionego przebiegu granicy strefy "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej, który nie jest zgodny z zatwierdzonym wcześniej przebiegiem tej granicy, wskazanym w załącznikach graficznych zatwierdzonych aktami prawa miejscowego miasta [...] i opublikowanych w Dziennikach Urzędowych.

Skarżąca wskazuje szereg przepisów stanowiących oparcie jej skargi, w tym m.in. art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7, § 2 k.p.a., art. 7, art. 87 pkt 2 i art. 88 pkt 1 Konstytucji RP, a także przepisy u.o.z.o.z. oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu skargi M. L.-W. argumentuje m.in., że w rezultacie podjętego przez Gminę Miasta [...] i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego działania, zlikwidowano nie tylko rygory budowlane wynikające z załącznika (w postaci planu sytuacyjno-wysokościowego) do decyzji WKZ w [...] z 1979 r., ale również ścisłą ochronę konserwatorską wynikającą z tej decyzji. Podobnie jak w skardze B. J., M. L.-W. podnosi zarzut celowego wprowadzenia w błąd Ministra, poprzez przedłożenie w toku postępowania fikcyjnego planu sytuacyjno-wysokościowego, zaś organ ten nie przeprowadził szczegółowej analizy porównawczej ww. grafiki, z dokumentacją przedstawioną przez skarżącą.

Ponadto w piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2020 r. (data wpływu do Sądu - 9 listopada 2020 r.) M. L.-W. wskazała, że uznaje za słusznie i popiera w całości wszystkie zarzuty wyartykułowane w skardze B. J.

W odpowiedzi na skargę, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Tożsame stanowisko zajął Prezydent Miasta [...] w piśmie z 9 listopada 2020 r., również wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej: "p.p.s.a."), wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Na wstępie należy wyjaśnić, że postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r., Sąd – na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. – zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi B. J. (sygn. akt VII SA/WA 598/20) oraz sprawę ze skargi M. L.-W. (sygn. akt VII SA/Wa 599/20) i prowadzić ją pod sygn. akt VII SA/Wa 598/20.

Ponadto w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 16 października 2020 r., w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r., w składzie trzech sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Przechodząc do meritum sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Organ oceniając własną decyzję z [...] marca 2010 r., którą stwierdził nieważność decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. o wpisie do rejestru zabytków województwa [...] (obecnie [...]) pod numerem [...] zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...], w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, określonych w legendzie do planu sytuacyjno-wysokościowego, z punktu widzenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., zasadnie doszedł do wniosku, że nie jest ona dotknięta żadną z wad wskazanych w tym przepisie.

Należy podkreślić, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, co do zasady nie powinna mieć wpływu na dokonywaną ocenę. Ewentualne wady kwalifikowane prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione powinno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia (por. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, WKP 2020).

Skarżące, jak można wnioskować z treści skarg, nie zgadzają się oceną decyzji Ministra z dnia [...] marca 2010 r. dokonaną przez ten organ i upatrują jej wadliwości przede wszystkim w przesłance wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. zarzucając rażące naruszenie prawa.

W tym względzie, przed oceną ww. zarzutów warto dodatkowo zaznaczyć, że rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Przy tym oczywisty charakter naruszenia stanowi tylko jedną z trzech przesłanek składających się na pojęcie "rażącego naruszenia prawa". Jak bowiem przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o rażącym naruszeniu prawa przesądzają - występujące zasadniczo kumulatywnie - trzy przesłanki: "oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja" (W. Chróścielewski (w:) W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne..., s. 190; podobnie NSA w wyroku z dnia 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10, CBOSA). Jeśli chodzi o skutki decyzji, to liczą się te, których nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności (por. W. Chróścielewski (w:) W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne..., s. 190; E. Śladkowska, Wydanie decyzji..., 208–244; zob. też H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opublikowano: WK 2015).

Zatem podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa musi być nie tylko stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, ale także, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11).

W ocenie Sądu, w przypadku kontrolowanej w przedmiotowym postępowaniu decyzji Ministra z [...] marca 2010 r. taki oczywisty charakter naruszenia prawa nie występuje, a tym bardziej nie można też mówić o spełnieniu dwóch pozostałych przesłanek przesądzających o rażącym naruszeniu prawa. Jak trafnie wskazał organ, podstawę orzeczenia z dnia [...] marca 2010 r. stanowiło stwierdzenie, że decyzja WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. o wpisie do rejestru zabytków województwa [...] (obecnie [...]) pod numerem [...] zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...], w części dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, określonych w legendzie do planu sytuacyjno-wysokościowego, stanowiącego załącznik do tej decyzji, tj. w zakresie ustaleń, że nowa zabudowa podlega wskazanym tam ograniczeniom, wydana została bez podstawy prawnej. Niewątpliwie obowiązujące w dacie wydania decyzji przez WKZ w [...] przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i muzeach (Dz. U. z 1962 r. nr 10, poz. 48), nie dawały bowiem umocowania organom konserwatorskim do określania już w drodze decyzji o wpisie do rejestru zabytków, określonych w ww. decyzji rygorów budowlanych. Przepisy art. 4 i art. 14 ww. ustawy o ochronie dóbr kultury i muzeach, które jako podstawę prawną decyzji powołał WKZ w [...], przyznawały jedynie wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków lub Ministrowi Kultury i Sztuki, kompetencję do wydania – z urzędu lub na wniosek – decyzji o wpisie do rejestru zabytków nieruchomych dóbr kultury. Dopiero skuteczny wpis tego rodzaju obiektów do rejestru zabytków powodował, że na mocy art. 20 przywołanej ustawy, organy służby konserwatorskiej uzyskiwały uprawnienie do określania warunków działalności budowlanej na ich terenie, co jednak mogło nastąpić w porozumieniu z wojewódzkimi organami państwowego nadzoru budowlanego. Procedowanie o niezbędnych ograniczeniach budowlanych mogło zatem dotyczyć wyłącznie tych nieruchomości, które zostały uprzednio ujęte w rejestrze zabytków w oparciu o ostateczne decyzje konserwatora zabytków.

Wobec powyższego, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który w orzeczeniu z [...] marca 2010 r. stwierdził, że decyzja WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. dotknięta jest ciężką wadą kwalifikowaną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie tutejszego Sądu, w decyzji Ministra z [...] marca 2010 r. nie sposób dopatrzyć się którejkolwiek z pozostałych przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., albowiem decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (właściwym organem był tu wyłącznie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako organ wyższego stopnia – art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1 u.o.z.o.z.), istniała podstawa prawna do jej wydania (art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a.), nie dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego. Nie można też uznać, aby jej wykonanie wywołało czyn zagrożony karą, bądź że zawiera wady powodujące jej nieważność z mocy prawa.

W przekonaniu skarżących, decyzje Ministra z [...] kwietnia 2018 r. i [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] marca 2010 r. są wadliwe, albowiem nie uwzględniają okoliczności wydania tejże decyzji w oparciu o "przerobiony" załącznik do decyzji WKZ w [...], czyli plan sytuacyjno-wysokościowy obszaru objętego ochroną konserwatorską. Precyzyjnie rzecz ujmując, skarżące podnoszą niezgodność przebiegu granic tego obszaru wskazanych na egzemplarzu ww. planu przedłożonego Ministrowi do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji konserwatorskiej, z oryginalną wersją załącznika.

Argumentacja skarżących nie zasługuje na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że jak słusznie wyjaśnił Minister, zakres kontroli w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji WKZ w [...] nie obejmował części graficznej ww. załącznika, a jedynie tę jego część tekstową, w której organ służby konserwatorskiej zakreślił ograniczenia architektoniczno-budowlane obszaru wpisanego do rejestru zabytków. Decyzja Ministra z [...] marca 2010 r. w żadnym razie nie odnosiła się więc do granic ww. terenu wytyczonych w decyzji z [...] lutego 1979 r. Należy zatem przyjąć, że bez względu na poprawność oznaczenia ww. granic w części graficznej załącznika przesłanego wraz wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego, ich przebieg pozostaje niezmieniony i powinien odpowiadać oryginalnej wersji spornego dokumentu, stanowiącej załącznik do decyzji WKZ w [...].

Jedynie na marginesie wypada w tym miejscu nadmienić, że w toku postępowania Minister dokonał porównania wszystkich egzemplarzy przedmiotowego załącznika znajdujących się w dyspozycji organów. Przeprowadzona analiza pozwoliła przyjąć, że cechy oryginału przypisać można tej wersji planu sytuacyjno-wysokościowego, który został przedłożony do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WKZ w [...], a który jest identyczny z egzemplarzem znajdującym się w dyspozycji Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz Ośrodka Ochrony Dóbr Kultury w [...]. Przebieg granic stref ochrony konserwatorskiej wynikający z tej wersji planu jest szerszy i obejmuje m.in. teren w obszarze ul. [...] i [...], wobec czego odpowiada postulatom zgłaszanym przez skarżące.

Abstrahując od powyższego, zarzuty podnoszone przez skarżące nie są trafne także z tego powodu, że nawet przy ustaleniu błędu organu co do okoliczności faktycznych lub sfałszowania dokumentu, którym posłużył się organ wydający kontrolowaną decyzję, okoliczności te nie mogłyby stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Tak bowiem, ewentualne sytuacje, w których dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, bądź gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, wypełniają znamiona przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Są to zatem okoliczności stanowiące wyłącznie podstawę do wznowienia postępowania w sprawie, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji.

Podobnie kwalifikowany jest przypadek, w którym strona lub strony, bez swojej winy nie brały udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Okoliczność ta również stanowi potencjalną przesłankę stwarzającą li tylko podstawę do wznowienia postępowania w sprawie (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Jak natomiast przyjmuje się w nauce przedmiotu (zob. Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, wyd. VII, Wróbel Andrzej, Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, wyd. Wolters Kluwer 2018), wady z art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. są istotnymi wadami postępowania. Nie jest jednak wiadome, jaki wpływ wywarły one na decyzję administracyjną. Mogą spowodować więc jedynie wzruszalność decyzji. Dlatego też wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy jakaś wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Skutki prawne decyzji wzruszalnych są zatem uznane przez prawo, a nowym aktem pozbawia się jedynie zdolności ich wywoływania w przyszłości.

Z kolei wady wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. tkwią w samej decyzji. W ich wyniku następuje więc nie wzruszalność, ale nieważność decyzji.

W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, że okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą jednocześnie stanowić podstaw do żądania stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., II OSK 533/12, LEX nr 1408542, w którym stwierdzono, że okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia nie jest jednocześnie okolicznością skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji; podobnie wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., II OSK 2496/15, LEX nr 2253598). Nie można zatem mówić o konkurencyjności podstaw uzasadniających wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji, nie mogą być one bowiem tożsame.

Za pozbawiony znaczenia dla rozpoznania istoty sprawy, uznać należało także argument skarżącej B. J. o konieczności dopuszczenia w postępowaniu dowodu z opinii biegłego, na okoliczność ustalenia obowiązującej wersji załącznika do decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r., w zakresie właściwego przebiegu granic ochrony konserwatorskiej. Rozstrzygnięcie Ministra z [...] marca 2010 r. nie dotyczyło części graficznej przedmiotowego dokumentu, a więc ewentualne rozbieżności w tej materii nie miały żadnego wpływu na tę decyzję. Poza tym, jak już wyjaśniono, możliwość posłużenia się w postępowaniu sfałszowanym dokumentem nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w oparciu o taki dowód, lecz jedynie stwarza uprawnienie do wznowienia postępowania w sprawie.

Sąd uznał ponadto, że nieuprawnione są te zarzuty skarg, w których podejmowana jest próba wykazania wadliwości decyzji Ministra z [...] marca 2010 r., z uwagi na podnoszony brak umocowania Wiceprezydenta Miasta [...] do wystąpienia w imieniu Miasta z wnioskiem z dnia 31 marca 2008 r. o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]. Niewątpliwie rację mają skarżące, co zresztą przyznaje organ, że wobec nieprzedłożenia przy ww. wniosku stosownego pełnomocnictwa przez W. F., Minister powinien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia tego braku formalnego.

Niemniej jednak, jak trafnie wywiódł organ, powyższe zaniechanie procesowe organu nie oznacza, że wydana w tych okolicznościach decyzja w przedmiocie stwierdzenia w części nieważności orzeczenia konserwatora zabytków dotknięta jest wadą kwalifikowaną, skutkującą koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Trzeba odnotować, że na żądanie Ministra, Prezydent Miasta [...] w załączeniu do pisma z 8 grudnia 2017 r. przedłożył własne Zarządzenie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie powołania zastępców Prezydenta Miasta [...] oraz wskazania pierwszego zastępcy. Zgodnie z § 1 i § 2 przedmiotowego Zarządzenia, na okres kadencji Prezydenta Miasta [...] w latach 2006-2010, jako pierwszy zastępca Prezydenta wskazany został W. F. Z kolei na mocy upoważnień z dnia 1 grudnia 2006 r., wydanych odpowiednio na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), Prezydent Miasta [...] upoważnił W. F. do wydawania decyzji administracyjnych i podpisywania pism w sprawach pozostających m.in. w zakresie kompetencji Wydziału Urbanistyki i Architektury. Powołane umocowania i ich zakres został potwierdzony przez Prezydenta Miasta [...] m.in. w piśmie z dnia 16 stycznia 2018 r. (k. 206-209 i k. 216-217 - akt sprawy administracyjnej), przez co należy przyjąć, że w dacie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego, Wiceprezydent W. F. był uprawniony do działania w imieniu Gminy Miasta [...], a tym samym mógł skutecznie zainicjować procedurę zakończoną decyzją Ministra z dnia [...] marca 2010 r.

Końcowo stwierdzić przyjdzie, że skoro powołane w skargach zarzuty okazały się niezasadne, a skarżące nie kwestionują prawidłowości rozstrzygnięcia organu z dnia [...] marca 2010 r. w zakresie, w jakim organ ten stwierdził częściową nieważność decyzji o wpisie do rejestru zabytków z [...] lutego 1979, skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie dopatrując się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji wyroku.