Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 490/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 par. 1 i 4, art. 76 par. 1, art. 121, art. 125, art. 127
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. Sp. j. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji w części zaliczającej wpłatę na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z [...] lipca 2021 r. nr [...] uchylające postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] wydane w przedmiocie zaliczenia dokonanej przez D. sp. jawną w B. wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę.

2. Postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Naczelnik {...] Urzędu Skarbowego w B., działając na podstawie art. 62 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: "o.p.") zaliczył dokonaną przez spółkę wpłatę z [...] marca 2021 r. w wysokości 620.000 zł na poczet zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę a także na poczet zobowiązania w tym podatku za marzec 2021 r. Stwierdzono, że spółka posiada zaległości w podatku od towarów i usług wynikające z dwóch decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. z [...] marca 2021 r. nr [...].

3. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik spółki zarzucił pominięcie, że spółka [...] października 2020 r. uiściła na rachunek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego kwotę 580.041 zł, która z mocy prawa podlegała zaliczeniu na poczet (przyjmowanych przez organ podatkowy) zaległości podatkowych, skutkując wygaśnięciem zaległości podatkowych, na które organ zaliczył wpłatę z [...] marca 2021 r. Spółka podniosła, że zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień oraz październik 2016 r. wygasły na skutek wpłaty z [...] października 2020 r. kwoty 580.041 zł, a nie wpłaty z [...] marca 2021 r.

4. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z [...] lipca 2021 r., nr [...] utrzymał je w mocy.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] określił spółce m.in. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. w wysokości 119.311 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny w wysokości 166.149 zł. Ponadto, decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. określił spółce m.in. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za niżej wymienione miesiące:

- za styczeń 2016 r. w wysokości 200.655 zł, w miejsce zadeklarowanego w wysokości 138.799 zł;

- za czerwiec 2016 r. w wysokości 182.324 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 228.263 zł;

- za lipiec 2016 r. w wysokości 8.127 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 282.159 zł;

- za sierpień 2016 r. w wysokości 8.864 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 371.489 zł;

- za październik 2016 r. w wysokości 467 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 584.446 zł.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. do Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. wpłynęły odwołania spółki z [...] lipca 2020 r. od powyższych decyzji.

W dniu [...] października 2020 r. spółka dokonała wpłaty tytułem podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. w wysokości 580.041.00 zł, pomimo że zobowiązanie podatkowe za ww. okres wygasło w całości wskutek zapłaty podatku [...] września 2020 r. w wysokości wykazanej w deklaracji VAT-7. tj. 272 883,00 zł (art. 59 § 1 pkt 1 o.p.). W związku z powyższym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wpłatę z [...] października 2020 r. w wysokości 580.041 zł zaliczył na poczet zaległości w podatku od towarów i usług wynikających z nieostatecznych decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z [...] lipca 2020 r.

W dniu [...] grudnia 2020 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. wpłynął wniosek Spółki z [...] grudnia 2020 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. w kwocie 580.041 zł. W związku z powyższym nienależnie dokonana wpłata tytułem podatku VAT za sierpień 2020 r. w kwocie 580.041 zł została spółce zwrócona [...] stycznia 2021 r.

W dniu [...] stycznia 2021 r. pełnomocnik spółki złożył do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. pismo o rozstrzygnięcie wniosku podatnika z [...] grudnia 2020 r. o stwierdzenie nadpłaty w formie określonej przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Pismem z [...] lutego 2021 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. poinformował, że zwrócona [...] stycznia 2021 r. kwota w wysokości 580.041 zł stanowi nadpłatę, zgodnie z art. 72 § 1 pkt. 1 o.p. jako nienależnie zapłacony podatek. Spółka [...] października 2020 r. dokonała zapłaty podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. w wysokości 580.041 zł, pomimo że zobowiązanie podatkowe za ww. okres wygasło w całości wskutek zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 o.p.). Zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. zostało opłacone [...] września 2020 r., w wysokości wykazanej w deklaracji VAT-7, tj. 272.883 zł.

Pismem z [...] marca 2021 r pełnomocnik spółki złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. ponaglenie, w którym zarzucił prowadzenie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. w sposób przewlekły, z uchybieniem terminów wskazanych w Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., po rozpatrzeniu ponaglenia z [...] marca 2021 r. postanowieniem z [...] maja 2021 r. nr [...] uznał je za nieuzasadnione. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. umorzył postępowanie podatkowe wszczęte wnioskiem z [...] grudnia 2020 r. zatytułowanym "o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2020 r. w kwocie 580.041,00 zł".

Następnie, po rozpatrzeniu odwołania, Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B.:

- decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2020r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r.;

- decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z 22 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2016 r.

W dniu [...] marca 2021 r. do [...] Urzędu Skarbowego w B. spółka złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług za luty 2021 r. z wykazaną kwotą podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 144.680 zł. Dokonała też następujących wpłat za luty 2021 r.:

- [...] marca 2021 r. - wpłata 620.000 zł,

- [...] marca 2021 r. - wpłata 54.680 zł,

- [...] marca 2021 r. - wpłata 90.000 zł.

Organ uznał, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2021 r. wygasło w całości wskutek zapłaty podatku [...] marca 2021 r. w łącznej kwocie 144.680 zł.

W wyniku czynności sprawdzających organ pierwszej instancji (Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego) ustalił, iż spółka posiadała zaległości w podatku od towarów i usług wynikające z ostatecznych decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z [...] marca 2021 r. nr [...]. Z uwagi na to, wpłatę dokonaną 16 marca 2021 r. z tytułu VAT za luty 2021 r. organ zaliczył na podstawie art. 62 §1 o.p. na poczet tych zaległości.

Uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji nastąpiło z uwagi na dostrzeżenie przez DIAS, że decyzje Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z [...] lipca 2020 r. określające m.in. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień oraz październik 2016 r. były poprzedzone postępowaniem podatkowym trwającym powyżej trzech miesięcy. Natomiast postępowanie odwoławcze od ww. decyzji nie zostało zakończone w terminie, o którym mowa w art. 139 §3 o.p.. Oznacza to, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. powinien z urzędu przeprowadzić postępowanie celem ustalenia przyczyn przedłużenia postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I i II instancji i ewentualnego zaistnienia przesłanki do nienaliczania odsetek za zwłokę.

5. W skardze do WSA w Białymstoku pełnomocnik spółki zarzucił postanowieniu DIAS w B. naruszenie:

- art. 121, 124 i 127 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 235 o.p. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonego postanowienia do zarzutu, to jest nierozpoznanie zarzutu zażaleniowego dotyczącego pominięcia przez organ pierwszej instancji, że uiszczenie w dniu [...] października 2020 roku na rachunek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego kwoty 580.041 zł, skutkowało z mocy prawa jej zaliczeniem na poczet (przyjmowanych przez organ podatkowy) zaległości podatkowych, a w konsekwencji wygaśnięciem zaległości podatkowych, na które organ zaliczył wpłatę z dnia 16 marca 2021 roku;

- art. 62 § 1 oraz art. 76 § 1 o.p. poprzez pominięcie, że dokonane przez podatnika wpłaty i powstałe nadpłaty podlegają z urzędu (z mocy prawa) zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych, skutkując jej wygaśnięciem, a tym samym faktyczny, następczy zwrot dokonanej przez podatnika wpłaty (lub nadpłaty), nie może skutkować ponownym powstaniem zaległości podatkowej, na poczet której wpłata (lub nadpłata) podlega zaliczeniu z mocy prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania według norm przepisanych.

6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

7. Skarga nie jest zasadna. Została ona rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie bowiem do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. W sprawie przedmiotem skargi jest zaś postanowienie wydane w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej. Na tego rodzaju postanowienia przysługuje zażalenie.

Zgodnie z art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

8. Przedmiotem sporu jest prawidłowość zaliczenia przez organ dokonanej przez skarżącą spółkę [...] marca 2021 r. wpłaty kwoty 620.000 zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r., styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 2016 r.

Skarżąca spółka uważa, że w dacie wydania postanowienia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego nie istniały zaległości podatkowe, gdyż wygasły one na skutek wpłaty dokonanej przez nią [...] października 2020 r. W ocenie sądu, stanowisko to nie jest trafne.

9. Wskazać należy, że zaległości podatkowe spółki wynikają z dwóch decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. z [...] marca 2021 r. (nr [...]), którymi utrzymano w mocy decyzje Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. z [...] lipca 2020 r. wydane w przedmiocie rozliczenia spółce podatku VAT m.in. za miesiące grudzień 2015 r., a także styczeń, lipiec, sierpień i październik 2016 r. w sposób odmienny, niż zadeklarowano.

Zgodnie z treścią art. 62 § 1 o.p. który znalazł zastosowanie w tej sprawie, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.

Zgodnie zaś z powoływanym w skardze art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Przepis art. 76 § 1 o.p. wprowadza ograniczenie swobody dysponowania przez podatnika kwotą nadpłaconego podatku. Zwrot nadpłaty w pieniądzu (a tym samym umożliwienie podatnikowi dysponowania tą kwotą i przeznaczania jej na dowolny cel) dopuszczalny jest wyłącznie wówczas, gdy na podatniku nie ciążą zaległości podatkowe, odsetki, o których mowa w tym przepisie bądź, gdy nie ma on bieżących zobowiązań podatkowych. Przepis używa bowiem sformułowania "nadpłaty podlegają zaliczeniu z urzędu", a tym samym nie uzależnia zaliczenia ani od uznania organu podatkowego, ani od dyspozycji podatnika. Temu ostatniemu pozwala zadysponować nadpłatą tylko w przypadku zobowiązań przyszłych. Przed zwrotem nadpłaty (rozumianym jako wypłata na rzecz podatnika kwoty pieniędzy), zgodnie z nakazem wynikającym z art. 76 § 1 o.p., organ musi zatem zawsze sprawdzać stan zaległości i bieżących zobowiązań podatnika bądź musi posiadać informacje pochodzące od podatnika w postaci złożonego przez niego wniosku.

10. Z faktu, że nadpłaty podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami, nie można wywodzić, że zaliczenie takie nastąpi również w takiej sytuacji, gdy zobowiązania podatkowe czy zaległości podatkowe wynikają z decyzji, która nie jest ostateczna.

Zgodnie z art. 239a o.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się za niedopuszczalne wykonanie przez organ jakichkolwiek czynności, które wbrew woli podatnika prowadzą do skutku równoważnego z wykonaniem nieostatecznej decyzji podatkowej. Decyzja taka nie może stanowić podstawy do podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, w tym poprzez dokonanie zaliczenia zwrotu podatku, o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 czerwca 2011 r., II FSK 2675/10, z 25 października 2012 r., II FSK 625/11). Uznaje się bowiem, że art. 239a o.p. odnosi się do wszystkich sposobów realizacji obowiązków wynikających z wydanej decyzji nieostatecznej, a nie tylko wykonywanych w ramach egzekucji administracyjnej (wyrok z 28 maja 2015 r., II FSK 1904/13).

Zauważa się, że art. 239a o.p. stwierdza wyłącznie, że decyzja nieostateczna (spełniająca określony warunek, tzn. nadająca się do egzekucji) nie podlega wykonaniu. Wskutek takiego sformułowania przepis art. 239a o.p. dotyczy wyłącznie tych decyzji nieostatecznych, które nakładają obowiązek podlegający wykonaniu w trybie egzekucyjnym, stanowiąc, że decyzje takie nie podlegają wykonaniu. Sposobu, w jaki wspomniane decyzje nie mogą być wykonane ustawa już expressis verbis nie określa. Potwierdza to także stanowisko doktryny (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka –Medek, "Ordynacja podatkowa. Komentarz", wydanie 7 LexisNexis, str. 901). W orzecznictwie przyjmuje się, że "wykonanie decyzji" należy rozumieć szeroko, jako wszelkie działania zmierzające do uzyskania stanu wynikającego z danej decyzji, niekoniecznie o charakterze przymusowym, ale również dobrowolnym. Zatem decyzja nieostateczna, o której mowa w art. 239a o.p., nie może być wykonana nie tylko w postępowaniu egzekucyjnym, ale także poprzez zaliczenie na nią nadpłat lub zwrotów podatku (por. wyroki NSA: z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II FSK 624/11; z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 777/12; z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1119/12; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 288/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 232/13). Niewykonalność decyzji oznacza, że organ nie jest uprawniony do podjęcia żadnych działań zmierzających do powstania stanu zgodnego z treścią nieostatecznej, a zatem i niewykonalnej decyzji, a nie tylko działań w sferze czynności egzekucyjnych. Przyjąć należy, że organ nie może zaliczyć nadpłaty na zobowiązania podatkowe, wynikające z nieostatecznych decyzji, które określają stosowne podatki.

Wykonaniem decyzji, o którym mówi rozdział 16a o.p., jest, m.in., jednostronne i władcze działanie organu, jakim jest wydanie postanowienia o zaliczeniu nadpłaty podatku na rzecz zaległości podatkowej. Gdyby dopuścić możliwość dokonywania potrąceń na poczet zaległości wynikających z nieostatecznych decyzji, ochrona podatników, którą chciał wprowadzić ustawodawca, okazałaby się iluzoryczna. Oznaczałoby to, że organ nie mógłby wprawdzie wdrożyć egzekucji, mógłby jednak doprowadzić do takiego samego rezultatu, jaki byłby efekt postępowania egzekucyjnego, czyli do zapłaty podatku.

Z powyższego wynika więc, co słusznie zauważa organ, że wykonanie nieostatecznej decyzji, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, możliwe jest tylko w drodze dobrowolnego jej wykonania przez podatnika.

Podsumowując, zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że dopiero ostateczny charakter decyzji pozwalał na zaliczenie nadpłaty na poczet istniejących, wynikłych z tej decyzji, zaległości podatkowych.

11. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. wpłatę dokonaną przez spółkę w dniu [...] października 2020 r. na poczet podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r., po stwierdzeniu, że zobowiązanie za ten okres wygasło wskutek zapłaty w dniu [...] września 2020 r., zaliczył na poczet zaległości w podatku od towarów i usług wynikających z nieostatecznych decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. z [...] lipca 2020 r. Jednak w związku z tym, że spółka wnioskiem z [...] grudnia 2020 r. wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 2020 r. organ, uznając dokonaną wpłatę za nienależną zwrócił ją spółce.

Dopiero ostateczne decyzje Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. z [...] marca 2021 r. utrzymujące w mocy decyzje tego organu z [...] lipca 2020 r., z racji przymiotu ich wykonalności spowodowały możliwość zaliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowych. Zastosowanie znalazł wówczas przepis art. 62 § 1 o.p.

W tych okolicznościach należy przyjąć, że dokonanie przez spółkę w dniu [...] marca 2021 r. wpłaty uprawniało Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. do jej zaliczenia na poczet zaległości w podatku od towarów i usług wynikającego z ostatecznych decyzji Naczelnika PUCS z [...] marca 2021 r.

Dopóki istniała w obiegu prawnym jedynie decyzja nieostateczna, takie zaliczenie mogło nastąpić jedynie w drodze dobrowolnego wykonania przez podatnika. Brak woli spółki dobrowolnego uregulowania zaległości podatkowych skutkował tym, że chociaż organ wstępnie zaliczył wpłatę z [...] października 2020 r. na poczet zobowiązań wynikających z decyzji nieostatecznych, w sytuacji zażądania przez spółkę zwrotu nadpłaty, została ona spółce zwrócona. Zaliczenie nadpłaty na poczet zobowiązań podatkowych wynikających z nieostatecznych decyzji nie mogło skutkować wygaśnięciem tych zobowiązań.

12. Z uwagi na powyższe za niezasadne sąd uznaje zarzuty skargi naruszenia art. 62 § 1 i 76 § 1 o.p.

13. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów procesowych tj. art. 121, art. 124, art. 127, art. 210 § 4 i art. 235 o.p. należy stwierdzić, że w żaden sposób nie mógł on wpłynąć na treść rozstrzygnięcia sądu.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), wojewódzki sąd administracyjny stwierdzając naruszenie przepisów postępowania uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenia zarzucanych regulacji strona skarżąca upatruje w nieodniesieniu się przez organ w zaskarżonym postanowieniu do zarzutu podnoszonego przez spółkę w zażaleniu, dotyczącego kwestii wygaśnięcia zaległości podatkowych na skutek wpłaty z [...] października 2020 r. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, spółka dokonała tej wpłaty za sierpień 2020 r. i kwota tej wpłaty została spółce zwrócona jako nienależna. Wprawdzie w zaskarżonym postanowieniu organ nie dokonał szczegółowej analizy kwestii, czy doszło do wygaśnięcia zaległości, na poczet których zaliczono wpłatę z [...] marca 2021 r., w związku z dokonaniem wpłaty [...] października 2020 r., jednak całościowa analiza postanowienia, w tym szczegółowo opisany stan faktyczny sprawy, pozwala odczytać i zrozumieć stanowisko organu, że w związku z tym, iż na datę [...] października 2020 r. zaległości w podatku VAT za sporne okresy wynikały z nieostatecznych decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B. z [...] lipca 2020 r., a spółka zwróciła się o zwrot nienależnie wpłaconej kwoty, wygaśnięcie zobowiązania za okresy wynikające z decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno - Skarbowego nie mogło nastąpić. Sąd orzekający w tej sprawie zajęte przez organ stanowisko akceptuje. W konsekwencji należało uznać, że niewyczerpujące odniesienie się do zarzutu zażalenia nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Dodatkowo sąd zauważa, że kontrolowanym postanowieniem Dyrektor IAS uchylił postanowienie organu pierwszej instancji. Podnoszona w zażaleniu kwestia będzie mogła zostać poddana analizie organu pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

14. Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.