Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 478/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Sportu i Turystyki
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: § 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 22 poz 169
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI I PRACY z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w  których są świadczone usługi hotelarskie - tekst jednolity
article: art. 113 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1246/19 w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 29 marca 2019 r. nr DT-ZGT.58.7.2019 w przedmiocie zaszeregowania obiektu hotelarskiego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r. r., sygn. akt VI SA/Wa 1246/19 oddalił skargę K.R. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 29 marca 2019 r. w przedmiocie wykreślenia z Ewidencji Obiektów Hotelarskich.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący zaskarżając ten wyrok całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie:

1) Naruszenie art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 8, 9, 10 § 1, 75, 77 § 1, 80, 80 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzje organów, które nie rozpoznały sprawy w sposób wyczerpujący - czym istotnie naruszyły przepisy art. 7, art 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., a także naruszenia przepisów art. 8, 9, 10 § l i 81 k.p.a. polegającą na nie wywiązaniu się z obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i głównie zaniechaniu wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a przez to naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przedmiotowej decyzji w sytuacji podejrzenia popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza PSP w protokole kontroli z dnia 14 sierpnia 2018 r., podczas gdy w toku przedmiotowej sprawy doszło do:

- nierozpatrzenia sytuacji w której przedstawiciel Urzędu Marszałkowskiego skontaktował się telefonicznie z menadżerem Hotelu [...] T.K. po doręczeniu Stronie zawiadomienia z dnia 3 października 2018 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego i o prawie o złożenia oświadczenia przed wydaniem decyzji, które zostało doręczone w dniu 17 października 2018 r. w celu poinformowania go, że w/w pismo posiada wady formalno-prawne i nie wywołuję żadnych skutków, a następnie pismo zostanie w sprawę wysłane;

- nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadka T.M., w sytuacji kiedy mógł on w sposób bezpośredni poświadczyć fakt, że aspirant P.S. poświadczył nieprawdę wypisując że czynności kontrolno-rozpoznawcze przeprowadzono w obecności właściciela hotelu K.R.;

- nierozpatrzenia sytuacji w której przedstawiciel Urzędu Marszałkowskiego skontaktował się telefonicznie z menadżerem Hotelu [...] T.K. po doręczeniu Stronie zawiadomienia z dnia 3 października 2018 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego i o prawie o złożenia oświadczenia przed wydaniem decyzji, które zostało doręczone w dniu 17 października 2018 r. w celu poinformowania go, że w/w pismo posiada wady formalno-prawne i nie wywołuję żadnych skutków, a następnie pismo zostanie w sprawie wysłane;

- nieuwzględnienie faktu iż obiekt hotelarski począwszy od 2005 r. był dopuszczony do eksploatacji i w rzeczonym okresie nie zostało zakwestionowane że spełnia normy przeciwpożarowe, wyrazem czego była decyzja Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej z dnia 14 listopada 2018 r. zakreślająca roczny termin na wykonanie robót adaptacyjnych;

a w/w braki spowodowały natomiast, że badane decyzje nie odpowiadają też wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i nie realizują zasady przekonywania ustalonej w art. 11 k.p.a. W świetle tych przepisów, obowiązkiem organów jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji;

2) Naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że sprawa dotycząca ewentualnego sfałszowania protokołu ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, bez rozstrzygnięcia którego niniejsza sprawa nie mogłaby być rozpatrzona, podczas gdy nieuwzględnienie wniosku o zawieszeniu przedmiotowego postępowania nastąpiło w sytuacji, gdy organ został poinformowany, że występuje obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca wydanie decyzji w sprawie (przed Komendą Powiatową Policji w Nysie złożono zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza PSP w protokole kontroli z dnia 14 sierpnia 2018 r., który stanowi podstawę wydania w sprawie decyzji przez Marszałka Województwa Opolskiego) co zważywszy na sytuację, iż jak to zostało ustalone przez Sąd meriti, jest to jedyny dokument, który potwierdza spełnienie wymagań przeciwpożarowych w obiektach hotelarskich, w obliczu poważnych wątpliwości odnośnie ww. winno skutkować uwzględnieniem wniosku o zawieszenie postępowania celem sprawdzenia wszystkich wątpliwości, mając w szczególności na uwadze że skarżący uprawdopodobnił możliwość poświadczenia nieprawdy w rzeczonym protokole.

II. Wyrokowi w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - zarzucam naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

3) naruszenie przepisu art. 113 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zamknięcie rozprawy przez Przewodniczącego, w sytuacji gdy sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona; w szczególności twierdzenie Sądu jakoby fakt złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza PSP w protokole kontroli decyzji z 14 sierpnia 2018 r. nie był obiektywną przeszkodą do wydania decyzji w sprawie, a kwestie te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 180 p.p.s.a. z uwagi na niespełnienie wymogów o których mowa w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przepis ten określa zakres ustawowego obowiązku uzasadnienia z urzędu wyroku oddalającego skargę kasacyjną, modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis szczególny umożliwia ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Mając to na uwadze, NSA w rozpoznawanej sprawie ograniczył argumentację wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

Jak wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), jak też nie występują przesłanki uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania - art. 189 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przy tym zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów, poprzez przedstawienie argumentów przemawiających za stanowiskiem prezentowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. W przypadku zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego jego zastosowania, niezbędne jest wskazanie, jak należało prawidłowo zinterpretować i zastosować dany przepis; w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej zawarty w stanowisku Ministra Sportu i Turystyki nie jest zasadny, skarga kasacyjna zawiera dostatecznie zrozumiale sformułowane podstawy kasacyjne, pozwalające ją rozpoznać, odrębną kwestia jest ich skuteczność.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie wykreślenia z Ewidencji Obiektów Hotelarskich stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu I instancji przeprowadzone przez organ administracji postępowanie było prawidłowe, a dokonane w jego wyniku ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.

Treść postawionych zarzutów wskazuje, że skarga kasacyjna dotyczy wyłącznie naruszenia przepisów postępowania. Skarga kasacyjna oparta jest bowiem na zarzucie naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 8, 9, 10 § 1, 75, 77 § 1, 80, 80 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej), jak również art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. (pkt. 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 113 p.p.s.a. (pkt. 3 petitum skargi kasacyjnej).

Rozpoczynając ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, zauważyć trzeba, że powołany w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej art. 1 p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Otóż przepis ten ma charakter ustrojowy, określa bowiem ogólnie zakres kognicji sądów administracyjnych poprzez zdefiniowanie pojęcia sprawy sądowoadministracyjnej. Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby okazać się skuteczny, gdyby sąd administracyjny rozpoznał sprawę, która nie spełnia przesłanek sprawy sądowoadministracyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie.

Za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 8, 9, 10 § 1, 75, 77 § 1, 80, 80 § 1 k.p.a. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc zrealizować zasadę prawdy obiektywnej, a tym samym wypełnić zobowiązanie płynące z nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (z art. 7 k.p.a.). Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy uznać uwzględnienie wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów i okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Stwarza to w sposób oczywisty konieczność uzasadnienia zajętego stanowiska, aby wyraźnie z niego wynikało, że zostało ono oparte na prawidłowo zrealizowanej zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a nie ma charakteru rozstrzygnięcia dowolnego. W myśl art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Skonstatować należy, że prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego jest działaniem zgodnym z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (vide: Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 66).

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, co wynika z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia powyższych zasad postępowania administracyjnego, albowiem organy obu instancji podjęły wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w sposób wyczerpujący nie tylko zebrały, ale i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu, działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2015 r., o sygn. akt II GSK 1449/14). Uznać zatem należy, że Sąd I instancji zasadnie dokonał pozytywnej oceny wywiązania się przez organy z powyższych obowiązków. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż oczekiwał tego skarżący kasacyjnie, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wzięto pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który jednoznacznie potwierdza, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie posiadał aktualnej pozytywnej opinii właściwego miejscowo komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2166). Wskazana opinia jest warunkiem niezbędnym do potwierdzenia spełnienia przez obiekt hotelarski wymogów przeciwpożarowych. Należy podkreślić, iż w piśmie z dnia 3 września 2018 r. stanowiącym odpowiedź na zapytanie Marszałka Województwa Opolskiego, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Nysie jednoznacznie potwierdził, że w Hotelu [...], wymagania przeciwpożarowe nie zostały spełnione. Stan ten nie uległ zmianie do dnia wydania rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. W aktach sprawy znajduje się ponadto, przedłożona przez Skarżącego, kopia decyzji nr 72/2018/PZ Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Nysie z 14 listopada 2018 r., nakazująca firmie [...] K.R. wykonanie obowiązków określonych w tej decyzji. Powyższa decyzja dodatkowo potwierdza, że obiekt hotelarski nie spełnia wymagań przeciwpożarowych, a co za tym idzie wymagań umożliwiających świadczenie usług hotelarskich zgodnie z prawem. Zasadnie WSA w Warszawie uznał, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, że dotychczas nikt nie kwestionował spełnienia w należącym do niego obiekcie wymogów przeciwpożarowych nie ma żadnego wpływu na niniejsze postępowanie. Organy administracji publicznej są zobowiązane bowiem brać pod uwagę stan istniejący w chwili orzekania, a w niniejszej sprawie, na dzień wydawania decyzji przez organ drugiej instancji, obiekt hotelarski wymogów przeciwpożarowych nie spełniał. Jak sam przyznaje skarżący Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Nysie w decyzji nr 72/2018/PZ z 14 listopada 2018 r. nakazał mu wykonanie obowiązków dotyczących spełnienia wymogów przeciwpożarowych do dnia 30 listopada 2019 r., co potwierdza, że uchybienia w zakresie wymogów przeciwpożarowych nadal istnieją.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił również stanowisko Sądu I instancji odnośnie braku podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, pismem z 2 stycznia 2019 r. Minister Sportu i Turystyki, wypełniając dyspozycję art. 10 § 1 k.p.a. poinformował Skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma. W dniu 15 stycznia 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie organu. Skarżący zarzucił zarówno w skardze kasacyjnej, jak i w skardze do WSA, że nie miał możliwości wypowiedzenia się i zapoznania przed wydaniem merytorycznej decyzji co do zebranych dowodów, w szczególności w odniesieniu do faktu wpisania w protokole z 14 sierpnia 2018 r. stwierdzenia, z którego wynika, że kontrolę przeprowadzono w obecności K.R. podczas gdy K.R. nie uczestniczył w ww. kontroli. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wskazano, iż kopię ww. protokołu skarżący sam załączył do odwołania, a zatem nie było potrzeby zwracania się do niego o wypowiedzenie w kwestii ww. dokumentu.

Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że protokół na którego wady powołuje się skarżący kasacyjnie, nie stanowi dokumentu, który poświadcza spełnienie wymogów przeciwpożarowych w obiekcie hotelarskim. Nie jest to również dokument, który miał wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, ani dokument, którego ewentualna wada stanowiłaby przeszkodę do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Niespełnienie wymogów przeciwpożarowych w Hotelu [...] zostało stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa Opolskiego w dniach 23 czerwca 2017 r. i 14 lipca 2017 r., a uchybienia te zostały wskazane w protokole kontroli z dnia 14 lipca 2017 r. oraz wystąpieniu pokontrolnym z dnia 14 sierpnia 2017 r. Tym samym uznać należy za zasadne stanowisko WSA, że protokół, do którego nawiązuje Skarżący dotyczy czynności kontroIno-rozpoznawczych z 14 sierpnia 2018 r., przeprowadzonych na wniosek skarżącego przez Komendę Powiatową Państwowej Straży Pożarnej w Nysie i nie ma bezpośredniego związku z niniejszą sprawą.

Odpowiadając na zarzut nieuwzględnienie faktu, że przedstawiciel Urzędu Marszałkowskiego skontaktował się telefonicznie z menadżerem Hotelu [...] T.K. po doręczenie stronie zawiadomienia z 3 października 2018 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w celu poinformowania go, że ww. pismo posiada wady formalnoprawne i nie wywołuje żadnych skutków, a następne pismo zostanie w sprawie wysłane - trafnie Sąd I instancji wskazał, że w aktach sprawy nie ma adnotacji o przeprowadzeniu telefonicznej rozmowy, jak również pisma, o którym, według strony, poinformował pracownik Urzędu Marszałkowskiego, a to jak słusznie podkreśla organ, stawia pod znakiem zapytania wiarygodność twierdzeń Skarżącego.

Dodać też należy, że formułując zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, dokładnie który przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przypomnieć należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. WSA prawidłowo uznał, że w uzasadnieniach decyzji obu instancji, dokładnie wyjaśniły podstawy faktyczne i prawne swoich rozstrzygnięć. Organ odniósł się do okoliczności istotnych w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szeroko przedstawił te elementy stanu faktycznego, które wpływały na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zawarta w art. 11 k.p.a. zasada przekonywania nakazuje wyjaśnianie stronie zasadność przesłanek w oparciu o które zostały wydane decyzje w toku postępowania administracyjnego tak, aby w miarę możliwości przekonać stronę do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Z zasady tej wynika nakaz uzasadniania decyzji celem wyjaśnienia stronie zasadności i podstaw jej wydania. Zaskarżona do Sądu I instancji decyzja Ministra Sportu i Turystyki spełnia ten wymóg i zawiera uzasadnienie przesłanek, w oparciu o które zostały wydane decyzje w tej sprawie.

Zarzut skargi kasacyjnej wskazany w pkt. 2 petitum skargi kasacyjnej jako naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może wywołać zamierzonego skutku, gdyż sąd administracyjny nie stosował przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż wskazanie przepisów k.p.a. nie może być uznane za samodzielną podstawę skargi kasacyjnej. Przyjmując nawet, iż zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania może odnosić się też do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, jako że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności tej administracji pod względem zgodności z prawem, a zatem ocenia zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne zarówno pod względem jego zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami o postępowaniu administracyjnym, to i tak powołanie się w skardze kasacyjnej wyłącznie na przepisy ustaw regulujących procedurę przed organem administracji nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej. W skardze kasacyjnej winny być bowiem podniesione zarzuty przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, który w toku postępowania sądowego stosuje przepisy powołanej ustawy p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej, chcąc zatem skutecznie podnieść zarzut naruszenia przepisów postępowania, powinien nie tylko powołać naruszone w jego ocenie przepisy k.p.a., ale i przepisy postępowania sądowego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2007 r. o sygn. akt I FSK 1204/06 ). Innymi słowy skarga kasacyjna skierowana jest przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji, a Sąd ten nie stosuje przepisów k.p.a., zatem nie może ich naruszyć. Podać należy, że również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano konkretnego przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego naruszenia miał się dopuścić Sąd I instancji, co pozwoliłoby na ocenę zaskarżonego wyroku.

Niemniej jednak nawet nie biorąc pod uwagę powyższych braków konstrukcyjnych skargi kasacyjnej nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, że występuje obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca wydanie decyzji w sprawie, albowiem przed KPP w Nysie złożono zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej w protokole kontroli z dnia 14 sierpnia 2018 r., który stanowi podstawę wydania w sprawie decyzji przez Marszałka Województwa Opolskiego, i ten fakt stanowi kwestię prejudycjalną w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy bowiem podzielić stanowisko organu drugiej instancji zaaprobowane przez Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku, sprawa dotycząca ewentualnego sfałszowania protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, bez rozstrzygnięcia którego niniejsza sprawa nie mogłaby być rozpatrzona. Bowiem prejudykatem jest bowiem tylko ta kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Fakt złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej w protokole kontroli z 14 sierpnia 2018 r. nie był obiektywną przeszkodą do wydania decyzji w sprawie.

Mając powyższe na uwadze brak było podstaw do zastosowania przez organy administracji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawieszenia postępowania administracyjnego.

Nie mógł także odnieść skutku zawarty w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 113 p.p.s.a. Przede wszystkim uzasadnienie postawionego zarzutu jest do niego nieadekwatne. Argumentacja skarżącego kasacyjnie skupia się bowiem na wadliwym, jego zdaniem, sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez zacytowanie fragmentu tegoż uzasadnienia.

Stosownie zaś do art. 113 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w art. 113 § 1 p.p.s.a., rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz stan zdolności sprawy sądowoadministracyjnej do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie.

Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 3575/18, LEX nr 3176946).

W orzecznictwie uznano ponadto, że przepis ten nie ma charakteru istotnego, a wiec nie może stanowić podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt. II FSK 797/07, LEX nr 496300 oraz z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1759/07, LEX nr 575446).

Należy więc uznać, że podniesione zarzuty procesowe nie mogą skutecznie podważyć, i nie podważają, podjętego w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego. Skarga kasacyjna nie zawiera w ogóle zarzutu opartego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszenia prawa materialnego, a więc nie zakwestionowano zarówno wykładni jak i zastosowania przepisów stanowiących podstawę decyzji Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie wykreślenia z Ewidencji Obiektów Hotelarskich.

Podniesione w skardze kasacyjnej argumenty to w istocie polemika z wyrażonym w sprawie przez organ i zaakceptowanym przez Sąd I instancji materialnoprawnym stanowiskiem dotyczącym tego, że wydanie w niniejszej sprawie decyzji Ministra Sportu i Turystyki o utrzymaniu w mocy decyzji Marszałka Województwa Opolskiego z dnia 13 listopada 2018 r. o uchyleniu wydanej dla Skarżącego decyzji z 19 października 2009 r., potwierdzającej zaszeregowanie obiektu hotelarskiego Hotel [...], zlokalizowanego w miejscowości S. [...], do rodzaju Hotel i kategorii *** (3 gwiazdki) oraz wykreśleniu z Ewidencji Obiektów Hotelarskich: Hotel [...] *** (3 gwiazdki) wpisanego do Ewidencji pod numerem [...] uzasadnione było stanem faktycznym i prawnym istniejącym w chwili orzekania przez ww. organ.

Z przedstawionych wyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku organu w przedmiocie zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, albowiem odpowiedź na skargę kasacyjną została podpisana przez Dyrektora Departamentu, działającego w imieniu Ministra Rozwoju.