Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 226/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 14
journal: Dz.U. 2001 nr 131 poz 1471
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 30 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. G. (dalej również skarżący) jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej również organ odwoławczy lub KWP) nr [...] z dnia 30 kwietnia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej również organ I instancji lub KPP) nr [...] z dnia 14 marca 2019 r., odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie dyżurów domowych za lata 2013-2017, oprócz dni: 17 kwietnia 2014 r., 30 maja 2015 r., 6 kwietnia 2016 r., 14 stycznia 2017 r. i 1 października 2017 r.

Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Raportem z dnia 13 listopada 2018 r. M. G. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia o ilości pełnionych przez niego dyżurów domowych wskazanych w § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr 131, poz. 1471 z późn. zm.), zwane dalej rozporządzeniem, od dnia 2 kwietnia 2013 r. do dnia 16 kwietnia 2018 r. Wskazał, że zaświadczenie jest niezbędne w celu dochodzenia "swoich praw na drodze sądowej".

W odpowiedzi z dnia 19 listopada 2018 r. organ I instancji przedstawił zestawienie dyżurów domowych pełnionych przez M. G. w 2018 r.

Skarżący kwestionował tak sformułowaną odpowiedź i domagał się wydania zaświadczenia.

Pismem z dnia 4 grudnia 2018 r. organ I instancji poinformował M. G., że jednostka nie prowadzi rejestru pełnionych dyżurów domowych przez podległych policjantów wynikających z § 14 rozporządzenia oraz wyjaśnił, że dokonano analizy aktualnych notatników służbowych, jak również dostępnej dyslokacji służby za okres styczeń - kwiecień 2018 r. W odpowiedzi skarżący zarzucił, że KPP nie sprawdził wszystkich zbiorów.

W dniu 4 stycznia 2019 r. organ I instancji wydał zaświadczenie, na podstawie art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), zwany dalej K.p.a., o dyżurach domowych pełnionych w 2018 r., w 2017 r., w 2016 r., w 2015 r. i w 2014 r. W pozostałym zakresie postanowieniem z dnia 4 stycznia 2019 r. KPP odmówił M. G. wydania zaświadczenia.

W uzasadnieniu wskazał, iż w Wydziale [...] w Komendzie Powiatowej Policji w [...] nie prowadzi się rejestru pełnionych dyżurów domowych przez podległych policjantów, stosownie do § 14 rozporządzenia. Przed wydaniem zaświadczenia analizowano dyslokację służby, która w wersji papierowej nie jest wymagana za 2018 r. i w oparciu o te informacje wydano zaświadczenie w zakresie pełnionych przez M. G. dyżurów za ten rok. Informacje te zostały zweryfikowane z notatnikami służbowymi, z których wynika, że nie został na żadnym z powyższych dyżurów wezwany do wykonywania czynności służbowych. KPP odniósł się również do treści informacji zawartych w notatnikach skarżącego za lata 2013 -2018, które stanowią część akt przedmiotowej sprawy.

Dalej wyjaśnił, iż organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie sporządzone zostało na podstawie analizy dokumentów potwierdzających powyższy stan rzeczy. Organ podkreśli, że nie posiada dokumentów, w których wskazane były by grafiki pełnionych dyżurów domowych w latach 2013 - 2017 r., a zatem nie może wydać zaświadczenia w żądanym przez skarżącego zakresie.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania o wydanie zaświadczenia oraz wskazał, że nie było żadnej potrzeby analizowania notatników służbowych. Wystarczyło przeanalizowanie grafików służb i dyslokacji służby. Zauważył również, że informacji o pełnionych dyżurach domowych w oficjalnych grafikach nie ma, ale grafiki takie musiał mieć Naczelnik Wydziału, skoro każdy funkcjonariusz wiedział, w który dzień został wyznaczony do pełnienia dyżuru domowego. W ocenie skarżącego informacja ta znajdowała się w grafikach przeznaczonych do dyspozycji Naczelnika oraz każdorazowo w dyslokacji służby, a zatem organ musi być w posiadaniu takich danych. Znajdują się one w Systemie Wspomagania Dowodzenia (dalej w skrócie SWD lub system), który działa od 2014 r. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2019 r. KWP, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie KPP i przekazał sprawę go ponownego rozpatrzenia.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy KPP przeanalizował raporty dyslokacji służby (k. 229-369 akta KPP) i postanowieniem z dnia 14 marca 2019 r. ponownie odmówił M. G. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie dyżurów domowych w latach 2013 - 2017, z wyjątkiem dnia 17 kwietnia 2014r., 30 maja 2015 r., 6 kwietnia 2016 r., 14 stycznia 2017 r. i 1 października 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał przebieg postępowania oraz odniósł się do wskazań KWP zawartych w postanowieniu z dnia 20 lutego 2019 r. Dokonał analizy danych zawartych w systemie, stwierdził, że potwierdzają one wyłącznie planowany czas pełnienia służby. Dalej zauważył, że w przypadku gdy funkcjonariusz stawił się do wykonywania obowiązków wynikających z pełnionego dyżuru, obowiązkiem dyżurnego było utworzenie patrolu ATT HAWK i przypisanie go do obsługiwanego zdarzenia. W badanych wydrukach z lat 2013 - 2017 nie stwierdzono dwukrotnie rozpoczętej służby i wygenerowanych nadgodzin z tytułu pełnionych dyżurów. Nadto podał, że Naczelnik Wydziału [...] nie posiada dyslokacji służby z uwagi na fakt, że przechowywanie ww. dokumentu nie jest wymagane. Grafiki, które miał za 2018 r. były jedynie do jego dyspozycji i z nich ustalił ilość dyżurów domowych, które pełnił M. G. w okresie od stycznia do kwietnia. Dalej podkreślił, że SWD w Komendzie Powiatowej Policji w [...] nie jest wykorzystywany do rozliczenia czasu pracy służby policjanta. W ocenie KPP w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego przeanalizowano wszelką posiadaną w tej sprawie dokumentację.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł M. G. W uzasadnieniu podkreślił, że informacje w którym dniu oraz z jakim funkcjonariuszem pełnił dyżur domowy pozyskiwał z zapisów w dyslokacji służby patrolu z danego dnia, a następnie nanosił na grafik przeznaczony na własne potrzeby. W ocenie skarżącego, dyżurny Komendy musiał skorzystać albo z grafiku wprowadzonego w SWD, w którym przy danym funkcjonariusz wpisano określenie kodowe DD albo z zapisu dokonanego w dyslokacji służby, z której skarżący spisywał dane. Z załączonych grafików służby za lata 2013 -2017, które w ocenie M. G. pochodzą prawdopodobnie z archiwum, nie było naniesionego oznaczenia kodowego DD, stąd nie ma możliwości ustalenia na ich podstawie, który funkcjonariusz z Wydziału [...] i w jaki dzień był wyznaczony do pełnienia dyżuru domowego. Dalej skarżący podniósł również, że w trakcie planowania grafiku nie ma możliwości zaplanowania dwóch różnych form pełnienia służby w jednym dniu jednemu funkcjonariuszowi, dlatego też zasadą i praktyką jest nanoszenie na grafik przy zaplanowanej służbie oznaczenia DD. Jeżeli dany policjant ma zaplanowaną służbę od 6:00 do 14:00, a pod tą godziną znajduje się oznaczenie DD, to "z góry wiadomo, iż to właśnie on po zakończonej 8 godzinnej służbie, będzie pełnił dyżur domowy pod telefonem do czasu rozpoczęcia służby przez kolejnego funkcjonariusza zgodnie z grafikiem". Dalej skarżący podniósł, że KPP nie skonfrontował danych zawartych w systemie z przedstawionymi przez niego grafikami. Dodatkowo podnosi, że brak jednoznacznego zaprzeczenia przez KPP o tym, że nie prowadzi zapisów "siły i środki" oraz "grafik służby" oznacza, że te zakładki są wykorzystywane w Komendzie Powiatowej Policji [...]. W jego ocenie organ nie wykazał w sposób wiarygodny, że nie posiada danych, o które wniósł skarżący. Uważa on również, że pozyskanie danych z systemu SWD wymaga przeanalizowania zapisów dzień po dniu, co jest czasochłonne, ale możliwe do wykonania. Podkreślił również, że gdyby w archiwum Komendy Powiatowej Policji w [...] były składowane grafiki z naniesionymi oznaczeniami kodowym DD, to uzyskanie żądanych przez skarżącego informacji byłoby mniej skomplikowane. Dalej wyjaśnił, że nie przekazał organowi grafików, które posiada, bowiem był pewny, że KPP posiada dostęp do tych danych. Poza tym nie miał pewności czy zostaną uznane z wystarczające do sporządzenia na ich podstawie zaświadczenia. Do zażalenia zaznaczył 27 kart grafików z odręcznie naniesionymi przez niego dyżurami domowymi, które w danym czasie pełnił.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2019 r. KWP utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie KPP z dnia 14 marca 2019 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał dotychczas prowadzone postępowania w sprawie o wydanie zaświadczenia, z uwzględnieniem podstawy uchylenia poprzedniego postanowienie KPP. Organ odwoławczy powołał również analizowane dokumenty, w oparciu o które wydano zaświadczenie z dnia 4 stycznia 2019 r. oraz postanowienie z dnia 14 marca 2019 r. o odmowie wydania zaświadczenia w pozostałym zakresie. Dalej organ odwoławczy wskazał regulacje dotyczące wydawania zaświadczeń z art. 217-219 k.p.a., odniósł się również do treści § 14 rozporządzenia. Następnie zauważył, że danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji są informacje zgromadzone przez ten organ. Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ nowych informacji, bądź też tworzenia nowych dokumentów potwierdzających zasadność żądania strony. Źródłami dowodowymi w takim postępowaniu powinny być dokumenty z okresie pełnienia służby objętego wnioskiem. Postępowanie wyjaśniające zmierzające do wydania zaświadczenia prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego, więc nie obejmuje ich ustalania. Organ odwoławczy wskazał, iż KPP wyczerpał wszystkie możliwości poszukiwania istotnych dla sprawy faktów opartych na dokumentach, w których mogły znajdować się istotne informacje. Poddana sprawdzeniu została dokumentacja, w której mogły znajdować się istotne w sprawie informacje tj. grafiki służby, notatniki służbowe, dyslokacja służby oraz sprawdzenie w bazie SWD. Dalej KWP podkreślił, że postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przyszłości stanu, nie ma podstaw do przeprowadzania pełnego postępowania dowodowego stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. Postępowanie to ma być oparte na zasadzie prawdy materialnej i zasadzie praworządności, jednak już znacznie ograniczone zostanie zastosowanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i poszczególnych instytucji gabinetowych, a zakresie środków dowodowych będzie ograniczał się tylko do dokumentów, które są w zasobie organu. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, iż nie posiadają waloru dowodowego załączone do złożonego zażalenia grafiki służb, na których widnieje naniesiona przez skarżącego adnotacja dotycząca wyznaczenia go do pełnienia dyżuru domowego.

Dalej wskazał również, że KPP wyczerpująco ustalił brak informacji i dokumentów potwierdzających pełnienie dyżurów przez skarżącego, a fakultatywne moduły SWD, które M. G. wskazuje jako źródła żądanych informacji nie dostarczają danych o dyżurach domowych. Dalej KWP ponownie szczegółowo wyjaśnił zasady działania SWD i ewidencjonowania w nim służby funkcjonariuszy Policji. W konsekwencji organ odwoławczy wskazał, że zarzuty skarżącego, jakoby Komenda Powiatowa Policji w [...] posiadała takie dane jest niezasadny.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. G., żądając jego uchylenia i uznania obowiązku organu do wydania wnioskodawczego zaświadczenia.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację podnoszoną w dotychczasowym postępowaniu, wskazując dodatkowo, że w Komisariacie Policji w [...] grafiki wydrukowane z SWD zawierają informację o pełnionych dyżurach domowych. W ocenie skarżącego, skoro takie dane znajdując się w jednostce Policji podlegającej pod Komendę Powiatową Policji w [...], to bym bardziej takie dane powinny być w również w tej jednostce. Podniósł, że KPP jest w posiadaniu danych na potwierdzenie wyznaczenia go do dyżurów domowych, ale nie chce ich ujawnić. W ocenie M. G. jest to wynikiem tego, że podobne zaświadczenie wydał KPP innemu funkcjonariuszowi, a ten następnie wytoczył powództwo do sądu pracy w związku z pełnionych dyżurami domowymi. Uważa on, że organy obu instancji mają interes w tym, żeby nie wydać mu żądanego zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę KWP, wniósł o jej oddalenie oraz o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. (zwany dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Ponadto Sąd ocenia stan faktyczny i prawny na dzień wydania zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Na zasadzie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga, na posiedzeniu niejawnym

Kontrolowane postanowienie dotyczy odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. W myśl art. 217 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 377/09, dostępny - jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ.

Natomiast dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. - tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca.

Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. wyroki NSA: z dnia: 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09, 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, LEX nr 1311429; 28 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 605/12, LEX nr 1369011, z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1223/17, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronach internetowych NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia o pełnieniu przez niego dyżurów domowych w latach 2013 - 2018 r., wskazując, że jest mu ono niezbędne celem dochodzenia swoich praw na drodze postępowania sądowego. Pomimo tak ogólnego sformułowania organy przyjęły, że podstawą żądania jest do art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., a skarżący mając na względzie orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 lutego 2018 r. (sygn. C-518/15), zamierza dochodzić roszczenia z tytułu pełnienia dyżurów domowych.

Zgodnie z art. 33 ust 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zmianami), minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, podstawowy i zmianowy rozkład czasu służby, dzienny i tygodniowy wymiar czasu służby, przypadki przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, sposób ewidencjonowania i rozliczania czasu służby, tryb oraz warunki przyznawania i termin wypłaty rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, sposób pełnienia przez policjantów dyżurów domowych oraz grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby w porze nocnej, niedziele i święta, mając na względzie zapewnienie całodobowej i sprawnej realizacji zadań przez Policję. Wskazana delegacja ustawowa stanowi podstawę wydania powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i nie precyzuje ona wprost ewidencjonowania dyżurów domowych funkcjonariuszy policji, obejmuje wyłącznie ewidencjonowanie czasu ich służby.

Z treści postanowienia KPP, wynika, że organ ten zbadał posiadane dokumenty, w tym notatniki służbowe skarżącego oraz posiadane grafiki przez Naczelnik Wydziału [...] z 2018 r., w oparciu o które mógł wydać zaświadczenie z dnia 4 stycznia 2019 r. odnośnie pełnionych przez skarżącego dyżurów domowych w roku 2018 r. oraz w wyżej określonych dniach, w których M. G. pełnił czynności służbowe. W związku ze wskazaniami KWP w postanowieniu z dnia 20 luty 2019 r., KPP przeanalizował również zapisy z SWD, które następnie załączono również do akt sprawy.

Skarżący podnosi, że organ dysponuje możliwością pozyskania informacji, o odbytych przez niego dyżurach w systemie, niemniej z treści pism KPP znajdujących się w aktach sprawy wynika, że niemożliwie jest pozyskanie takich danych z SWD, bowiem w Komendzie Powiatowej Policji w [...] system ten nie jest wykorzystywany do ewidencjonowania czasu pracy policjantów.

Podkreślić w związku z tym należy, że zaświadczenie może dotyczyć nie budzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencjach organu, rejestrach czy innego rodzaju zbiorach. W przedmiotowej sprawie skarżący oczekuje uzyskania informacji, które nie znajdują się w ewidencjach ani innych dokumentach prowadzonych przez dany organ. Tym samym nie jest możliwe proste ustalenie terminów dyżurów domowych prowadzonych w latach 2013 - 2017. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia postępowanie wyjaśniające organu sprowadza się do analizy posiadanych przez organ dokumentów, które ma na celu ustalenie danych niezbędnych do jego wydania. Informacje muszą wynikać wprost z rejestrów, zestawień i innych posiadanych przez organ dokumentów, a takich według organów nie ma.

Skarżący załączył grafiki służby, w których odręcznie wskazał dni, w których odbywał dyżur domowy. Informacje te jednak nie mogą być podstawą dla organu do wydania zaświadczenia. Nie wynikają one z dokumentów posiadanych przez organ jako pracodawcy, nie ma ich również we wskazanych w notatnikach służbowych M. G.

W ocenie Sądu rozległe postępowanie dowodowe, przy użyciu wszelkich środków dowodowych, wykracza poza zakres uproszczonego postępowania o wydanie zaświadczenia. Doprowadziłoby do dokonywania ustaleń faktycznych, które nie wynikają wprost z dokumentów, ewidencji oraz innych dokumentów posiadanych przez organ I instancji.

Wydanie zaświadczenia ma charakter materialno-technicznej czynności urzędowej i ogranicza się do potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, które znajdują się w dyspozycji organu. W związku z tym, iż uzyskanie przez skarżącego informacji o pełnionych przez niego dyżurach domowych w latach 2013 -2017 nie jest możliwe w oparciu o posiadane przez KPP dokumenty, ewidencje i rejestry, odmowa wydania zaświadczenia w żądanym zakresie była zasadna.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.