Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 458/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i M. K. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 7 lutego 2020 r., nr GD.RUZ.424.1.21..2019GR w przedmiocie przywrócenia terminu oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie przedłużenia pozwoleń wodnoprawnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie solidarnie na rzecz skarżących A. K. i M. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (DZZ) decyzją z 30 maja 2019 r. odmówił Skarżącym A. K. i M. K. przedłużenia terminu obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych udzielonych decyzją Starosty Wejherowskiego 3 lutego 2015 r.

Pismem z 16 lipca 2019 r. Skarżący zwrócili się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Gdańsku (DRZ) z wnioskiem o przywrócenie terminu na złożenie odwołania od decyzji DZZ z 30 maja 2019 r.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja została przesłana drogą pocztową z niewłaściwą nazwą miejscowości. Skarżąca nie odebrała decyzji, gdyż miała problemy zdrowotne (niesprawne nogi), co utrudniało wychodzenie na pocztę z pytaniem czy przyszło coś z urzędu. O wydaniu decyzji Skarżąca dowiedziała się dopiero gdy zadzwoniła kolejny raz do organu, żeby się dowiedzieć co się dzieje z wnioskiem z 17 stycznia 2018 r. Na usilną prośbę Skarżącej decyzję przesłano jej drogą elektroniczną w dniu 11 lipca 2019 r.

Pełnomocnik Skarżących w piśmie z 17 stycznia 2020 r. wyjaśnił, że Skarżący zostali po raz pierwszy zawiadomieni o wydaniu decyzji z 30 maja 2019 r. w dniu 11 lipca 2019 r. e-mailem wysłanym spod adresu [...] na adres e-mailowy Pani A. K. Problemy zdrowotne dotyczyły Skarżącej, natomiast w tym czasie Pan M. K. w związku z początkiem sezonu zajmował się pracą w sadzie. Podniesiono też, że decyzja z 30 maja 2019 r. została wysłana pocztą przez organ administracji na nieprawidłowy adres "C." zamiast "C.". Ponadto w aktach sprawy brak jest dowodu, że przesyłka została w ogóle nadana na prawidłowy adres, a także brak jest dowodu, aby doręczyciel dwukrotnie pozostawił awizo. Przesyłka została wysłana do obojga wnioskodawców jednym listem. Organ administracji nie dysponuje dowodem awizowania przesyłek dla każdego z wnioskodawców oddzielnie. Nie było zatem podstaw do przyjęcia w fikcji doręczenia. Pełnomocnik wyjaśnił także, że wniosek o doręczenie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej został złożony telefonicznie w trakcie rozmowy z pracownikiem zarządu zlewni w Gdańsku. Po tym fakcie, a przed wydaniem decyzji z 30 maja 2019 r. organ administracji korespondował ze Skarżącą używającej adresu e-mail.

DRZ postanowieniem z 7 lutego 2020 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wydanej przez DZZ decyzji z 30 maja 2019 r. oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotową decyzję doręczono stronom w sposób, o którym mowa w art. 401 ust. 3 ustawy Prawo wodne, to jest Skarżącym za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy prawo pocztowe, zaś pozostałym stronom w trybie, o którym mowa w artykule 49 § 1. k.p.a., to jest w formie publicznego obwieszczenia. Z akt sprawy wynika, że podczas próby dostarczenia decyzji nie zastano Pani A. K. i Pana M.K. pod adresem do doręczenia wskazanym we wniosku. Ponadto pomimo powtórnego awizo nie odebrano przesyłek zawierających decyzję. Organ wskazał również, że w przekazanych przez organ pierwszej instancji aktach, znajdują się dwie niedostarczone przesyłki listowe. Na przedmiotowych przesyłkach widnieje adres ul. [...]. Oficjalny wykaz miejscowości na terenie Rzeczpospolitej Polski obowiązujący w dniu nadania przedmiotowej przesyłki został zawarty w obwieszczeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i wsi. W załączeniu do przedmiotowego obwieszczenia zawierającego wykaz miejscowości, nie figuruje miejscowość o nazwie C. Znajduje się jedynie miejscowość o nazwie C. Wskazana na przesyłkach pocztowych nazwa gminy pokrywa się z gminą ujawnioną załączniku do obwieszczenia. Wskazany na przesyłkach kod pocztowy odpowiada kodowi wskazanemu w oficjalnym spisie pocztowych numerów adresowych Poczty Polskiej dla miejscowości C. Ponadto Poczta Polska nie zgłosiła problemu z odnalezieniem adresatów przedmiotowych przesyłek. Powyższa oczywistość błędu nakazuje stwierdzić, że błąd pisarski nie miał wpływu na dostarczenie przedmiotowych przesyłek. Dalej organ stwierdził, że praca w sadzie nie może uzasadniać braku winy w niedochowania terminu przez Pana M. K., natomiast w zakresie przywrócenia terminu Pani A. K. należy wskazać, że usprawiedliwieniem niedotrzymania terminu dokonania danej czynności w postępowaniu administracyjnym może być choroba, ale tylko nagła uniemożliwiające dokonanie czynności w terminie, jeżeli strona nie miała możliwości wyręczenia się inną osobą. Pani A. K. posiadając informację o próbie doręczenia przesyłki, mogła upoważnić inną osobę do odbioru i dochować terminu do złożenia odwołania. Powyższy fakt nie uprawdopodobnia, że do uchybienia terminu doszło bez winy Skarżącej.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na wyżej wskazane postanowienie DRZ domagano się uchylenia postanowienia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażąco obrazę art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., w związku z artykułem 8 k.p.a., bowiem bez należytego zebrania rozważenia wszystkich okoliczności występujących w sprawie, dotyczących prawidłowości doręczenia decyzji 30 maja 2019 r. obojgu Skarżącym jednym listem poleconym oraz prawidłowości przyjęcia doręczenia zastępczego decyzji obojgu Skarżącym, wysłanej im jednym listem, DRZ przyjął iż w stosunku do obojga Skarżących należy przyjąć fikcję doręczenia im tej decyzji z chwilą upływu terminu powtórnej awizacji, co w konsekwencji doprowadziło organ do wniosku, że oboje Skarżący wnieśli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji po terminie. Działaniem takim organ nie pogłębił zaufania obywatela do władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę DRZ wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem Sędziego z 30 września 2024 r. zwrócono się do organu o przesłanie niepodjętych przez Skarżących przesyłek/przesyłki zawierających/zawierającej decyzję z 30 maja 2019 r. Następnie Zarządzeniem Sędziego z 2 października 2024 r. zobowiązano organ do przedłożenia oryginalnych administracyjnych postępowania zakończonego decyzją z 30 maja 2019 r., w szczególności dokumentów, z których wedle organu wynika fakt, sposób oraz data doręczenia Skarżącym przedmiotowej decyzji.

W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z 10 października 2024 r. organ wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu oryginału w akt administracyjnych postępowania zakończonego decyzją z 30 maja 2019 r., w tym dokumentów potwierdzających doręczenia Skarżącym przedmiotowej decyzji. Z kopii będących w posiadaniu organu wynika, że akta sprawy zostały przekazane do prezesa PGW Wody Polskie. Obecnie nie jest wiadome, czy akta sprawy, o które wzywa sąd zostały faktycznie zwrócone do tutejszego organu. W związku z powyższym DRZ pismem z 10 października 2024 zwrócił się do prezesa PGW o zajęcie stanowiska w sprawie i weryfikację czy posiada jeszcze akta postępowania. Po odnalezieniu oryginałów akt sprawy, zostaną niezwłocznie przekazane do WSA w gdańsku.

Wobec powyższego Zarządzeniem Sędziego 17 października 2024 r. zobowiązano organ do udzielenia informacji, czy we wskazanych w piśmie z 10 października 2024 r. kopiach akt sprawy znajdują się kopie dokumentów dotyczących doręczenia Skarżącym decyzji z 30 maja 2019 r., a jeśli tak to do ich przedłożenia Sądowi.

W piśmie z 5 listopada 2024 r. organ wyjaśnił, że w kopiach akt dotyczących sprawy brak jest dokumentów potwierdzających doręczenia Skarżącym decyzji z 30 maja 2019 r. Organ poinformował również, że nie wpłynęła do niego jeszcze odpowiedź od prezesa PGW dotycząca akt sprawy. Po odnalezieniu oryginału akt, zostaną niezwłocznie przekazane do WSA w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo że akt objęty kontrolą Sądu został zatytułowany jako "decyzja", uznać to należy za oczywistą omyłkę, ponieważ jest to postanowienie. Wynika to zarówno z podstawy prawnej wskazanej przez organ, jak i z treści pouczenia. Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej odmowy przywrócenia terminu był art. 58 k.p.a. w związku z art. 59 k.p.a. W myśl tych przepisów, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z kolei rozstrzygnięcie stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu zapadło na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Co do zasady rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania winno poprzedzać stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i nie powinno nastąpić przed rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku strony o przywrócenie tego terminu. Dopiero kiedy zapadnie ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu - organ może postanowić o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, opublikowany w LEX/el., 2014 i cyt. tam W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 153). Skoro w niniejszej sprawie organ rozstrzygnął o odmowie przywrócenia terminu oraz o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w tym samym postanowieniu, wadliwość postanowienia w zakresie odmowy przywrócenia terminu powoduje jednocześnie wadliwość stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.

Żeby móc prawidłowo dokonać oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, należy w pierwszej kolejności określić termin, w którym odwołanie powinno być wniesione. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Konieczne jest zatem ustalenie, kiedy decyzja została doręczona. Jak słusznie wskazał DRZ, w tej sprawie zastosowanie miał art. 401 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.) w myśl którego, jeżeli liczba stron w postępowaniu w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego przekracza 10, do stron innych niż wnioskodawca stosuje się art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zatem do wnioskodawców, czyli w niniejszej sprawie Skrzących – należało zastosować reguły doręczeń określone w art. 39 lub 391 k.p.a. Ustawodawca w przepisach tych określił, że organ administracji doręcza pisma: za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650, 1118 i 1629), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy bądź za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (epuap), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny.

W aktach sprawy brak jest dowodu na to, aby decyzja z 30 maja 2019 r. została doręczona któremuś ze Skarżących w sposób opisany powyżej. Brak jest również dowodu, że decyzję tę w ogóle do Skarżących nadano, a tym bardziej że podjęto próbę jej doręczenia. Organ administracji, co wynika z kierowanych do Sądu pism, potwierdza że nie dysponuje dowodami doręczenia Skarżącym decyzji z 30 maja 2019 r. Okoliczność ta oznacza, że decyzja z 30 maja 2019 r. nie została Skarżącym doręczona, a w konsekwencji bieg terminu do wniesienia odwołania nie rozpoczął dla Skarżących biegu. Wobec braku w aktach administracyjnych jakichkolwiek dokumentów dotyczących doręczenia Skarżącym decyzji w sposób przewidziany normami k.p.a., bezprzedmiotowe są rozważania organu dotyczące prawidłowości i daty jej doręczania. Jednocześnie w aktach organu pierwszej instancji znajduje się dowód zawiadomienia o wydanej decyzji poprzez obwieszczenie. Stosowne obwieszczenie datowane jest na 30 maja 2019 r. Ten sposób doręczenia skuteczny jest wobec innych stron postępowania niż Skarżący. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 49 § 2 zd. 2. k.p.a.).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, strona postępowania administracyjnego niebędąca jedyną stroną tego postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta przez niedoręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji, może wnieść odwołanie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym decyzję doręczono, zaś po tym terminie nie służy jej prawo wniesienia odwołania, lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2023 r., w sprawie I OSK 2545/19, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że termin do wniesienia odwołania przez Skarżących upłynął w dniu, w którym upłynął termin do wniesienia odowłania dla stron zawiadomionych poprzez obwieszczenie, to jest w dniu 27 czerwca 2019 r. Pismo Skarżących z 16 lipca 2019 r. wniesione zostało zatem po upływie tego terminu, czyli dotyczyło decyzji już ostatecznej.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wadliwe uznanie przez DRZ, że decyzja z 30 maja 2019 r. została Skarżącym doręczona jest kwestią kluczową. Organ widząc bowiem, że odwołanie od decyzji ostatecznej wnosi strona, której decyzji nie doręczono, powinien był przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy i wydaniem zaskarżonego postanowienia, zrealizować dyrektywę postępowania określoną w art. 9 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, stanowiącym jeden z fundamentów postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zdaniem Sądu, DRZ widząc wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej wraz zarzutami wobec prawidłowości tej decyzji, powinien w świetle braku jej uprzedniego doręczenia Skarżącym, zwrócić się do nich o wskazanie czy przedmiotowe pismo jest wnioskiem o wznowieniem postępowania, czy jednakże strony domagają się rozpoznania go jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pytanie takie powinno zawierać pouczenie o możliwych konsekwencjach prawnych wyboru każdego z tych żądań. Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, a wskazujące, że na organie administracji publicznej w związku z wpływem pisma kwestionującego prawidłowość decyzji posiadającej już walor decyzji ostatecznej ciąży obowiązek ustalenia rzeczywistego żądania strony. W wyroku z 17 grudnia 1996 r. (II SA/Gd 1156/96) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli organ odwoławczy uznał, iż decyzja, od której odwołanie składała strona, była w chwili jego składania decyzją ostateczną, organ winien rozważyć w trybie art. 235 § 1 k.p.a., czy pisma nie potraktować jako wniosku o wznowienie postępowania lub żądanie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ winien, mając wątpliwości czego w istocie dochodzi strona, pouczyć ją w trybie art. 9 k.p.a. o jej prawach i obowiązkach, a w zależności od powziętych wątpliwości zażądać stosownych wyjaśnień i uzupełnień (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 października 2019 r., w sprawie II SA/Gd 194/19, dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli organ administracji nie doręczył decyzji stronie, oznacza to, że nie zagwarantował jej czynnego udziału w postępowaniu, pozbawiając tym samym prawa do ochrony interesu prawnego. W takiej sytuacji, jeżeli strona po upływie czasu dowie się, że w sprawie zapadła decyzja, przysługuje jej ochrona w trybie żądania wznowienia postępowania (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2010 r., w sprawie II OSK 355/09 dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero sprecyzowanie żądania przez Skarżących pozwoliłoby z zachowaniem zasady działania w interesie stron oraz pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 i 9 k.p.a.), podjąć właściwą ścieżkę postępowania w sprawie. DRZ byłby zobowiązany dokonać oceny wniesionego odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pod kątem przesłanek z art. 58 k.p.a. bądź przekazać podanie organowi właściwemu do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, stosownie do art. 65 k.p.a. w zw. z art. 150 k.p.a.).

Wobec braku dokonania przez DRZ powyższych ustaleń, rozstrzyganie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a w konsekwencji również w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uznać należało za przedwczesne.

Końcowo zauważyć także należy, że brak jest podstawy prawnej do orzekania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jednym postanowieniem wobec dwóch stron postępowania. Prawo to przysługuje każdej ze stron niezależnie od uprawnień pozostałych stron postępowania administracyjnego, w związku z czym wnioski takie podlegają rozpoznaniu z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności wskazywanych we wniosku. W tej sprawie choć wniosek o przywrócenie terminu został podpisany przez każdego ze Skarżących, to okoliczności go uzasadniające odnosiły się do indywidualnej sytuacji każdego z nich (także w dalszych pismach wyjaśniających), co oznacza, że organ powinien był wydać odrębne rozstrzygnięcia wobec każdego ze Skarżących.

Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", uchylił zaskarżone postanowienie. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych należał solidarnie uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone powyżej wiążą w sprawie organy administracji. Ponownie rozpoznając sprawę DRZ zobowiązany będzie w szczególności do zastosowania przepisów k.p.a. w rozumieniu wyjaśnionym powyżej, a w szczególności do ustalenia jaka jest faktyczna treść żądania Skarżących, w związku pismem z 16 lipca 2019 r. i w zależności od poczynionych ustaleń bądź do rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia albo do przekazania sprawy do DZZ, w przypadku konieczności rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.