Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 163/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 6, art. 2 ust. 1-2, art. 7 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 1, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
article: art. 106 § 3, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2018 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz [...] decyzją z 22 lutego 2021 r. nr [...] określił A. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że spółka konsekwentnie przedstawia stanowisko, że nie prowadziła w latach 2016-2020 działalności gospodarczej na terenie gruntów położonych w Gminie [...]. W piśmie z 15 lutego 2021 r. spółka wskazała, że obowiązek podatkowy mógł zaistnieć dopiero od

1 września 2020 r. i tylko w obszarze 3,0783 ha.

W wyniku złożonego odwołania z 22 marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 01 grudnia 2021 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i określiło wysokość zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za rok 2018 w kwocie [...]zł.

SKO wyjaśniło, że działalność polegająca na wydobywaniu kopalin pociąga za sobą konieczność przeprowadzenia rekultywacji gruntów. W tym kontekście, powołując się na decyzję Starosty [...] w [...] z 20 kwietnia 2012 r., wskazano, że powierzchnia działki nr [...] przeznaczona do rekultywacji wynosi 131.155 m2.

W ocenie SKO nie można uznać, że organ I instancji zasadnie opodatkował działkę nr [...] w części o pow. wynoszącej 18.499 m2 odpowiadającej powierzchni obszaru górniczego złoża [...] Obszar ten zlikwidowano na mocy decyzji Starosty [...] z 16 marca 2020 r. Decyzją tą stwierdzono wygaśnięcie koncesji

z 2009 r. oraz zobowiązano skarżącą do przeprowadzenia rekultywacji gruntów i zagospodarowaniem terenu po zakończeniu działalności górniczej na terenie górniczym złoża [...]. Zaznaczono przy tym, że nie przedstawiono decyzji zatwierdzającej zakończenie rekultywacji.

W konsekwencji zatem spółka miała obowiązek prowadzenia rekultywacji obszaru górniczego złoża [...], lecz Burmistrz nie wykazał, jaka powierzchnia wyrobiska podlegała temu procesowi. Obszaru górniczego złoża [...], który został określony w decyzji koncesyjnej, nie można automatycznie utożsamić z powierzchnią gruntu przeznaczoną do rekultywacji po wydobyciu.

W efekcie złożonej przez skarżącą spółkę skargi do W. S. A. w Poznaniu na powyższą decyzję SKO z 1 grudnia 2021 r., W. S. A. wyrokiem z 6 maja 2022 r. I SA/Po 190/22 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z 22 lutego 2021 r.

Sąd w uzasadnieniu wskazał, że w toku powtórnego postępowania obowiązkiem organów będzie uwzględnienie wykładni prawa zawartej w wyroku. Organy przeprowadzą w szczególności dowód z zawiadomienia z 4 sierpnia 2021 r. o zmianach w danych ewidencyjnych ewidencji gruntów i budynków, mając na uwadze, że zawiadomienie to może wskazywać, jaka powierzchnia gruntów skarżącej była we wcześniejszym okresie zajęta na prowadzenia działalności gospodarczej związanej z wydobywaniem kruszywa. Zawiadomienie to bowiem zostało oparte na ustaleniach geodety zawartych w opinii z 7 grudnia 2020 r., zawierających zestawienie pomiarów geodety z mapami i zdjęciami lotniczymi z 2014, 2017 i 2019 świadczącymi o tym, że granice wyrobiska na przestrzeni tych lat ulegały jedynie niewielkim zmianom. Ewentualna odmowa przyznania wartości dowodowej wskazanemu zawiadomieniu oraz opinii geodety będzie musiała być przez organ uzasadniona. Dokonując powtórnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, obowiązkiem organów będzie również odniesienie się do argumentów skarżącej kwestionujących uznanie gruntów objętych rekultywacją za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i kwestionujących przyjętą powierzchnię.

Burmistrz decyzją z 10 października 2022 r. nr [...] określił skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2018 w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że działki nr [...] należące do spółki figurują w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne, jednakże oględziny dokonane 30 listopada 2020 r.dowodzą, że w dacie ich przeprowadzenia grunty były użytkowane jako kopalnia kruszywa naturalnego (piasku). Świadczą o tym przede wszystkim: obecność wyrobiska, maszyn (koparki i przesiewacza), świeże ślady ruchu pojazdów gąsienicowych i kołowych oraz świeże kopce piasku. Liczne fotografie

z terenu działek nie pozwalają na przyjęcie, zdaniem organu, że na omawianej nieruchomości prowadzona jest działalność inna niż gospodarcza, w szczególności działalność rolnicza zgodna z klasyfikacją gruntów.

Organ I instancji podał, że spółka od 15 września 2009 r. do 30 września 2019 r. posiadała koncesję na wydobywanie kopaliny systemem odkrywkowym ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" położonego w granicach działki oznaczonej

w ewidencji gruntów numerem [...] w Gminie [...], natomiast od dnia 15 stycznia 2010 r. Spółka posiada koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "[...]" (koncesja ta upoważnia do eksploatacji złoża "[...]"

w granicach części działki o numerze ewidencyjnym [...] w Ł. do

25 czerwca 2027 r.).

Organ I instancji wskazał, że spółka konsekwentnie twierdzi, że nie prowadziła

w latach 2016-2020 działalności gospodarczej na terenie gruntów położonych w gminie [...], jednakże ustalenia organu dokonane na podstawie zgromadzonego

w sprawie obszernego materiału dowodowego wskazują, że na terenie działki nr [...] miała miejsce eksploatacja kruszywa w okresie poprzedzającym rok podatkowy 2018, jak również wydobywanie kopaliny odbywało się również w 2020 r. Natomiast niewątpliwym jest, zdaniem Burmistrza, że w latach 2016-2019 miała miejsce gospodarka odpadami na omawianym terenie. W piśmie organu z 31 maja 2017 r. wskazano, że ze zgłoszeń mieszkańców wsi [...] wynika, że w ciągu minionych trzech tygodni, średnio dwa razy w tygodniu, miały miejsce transporty odpadów pylistych, które następnie były deponowane w północnej części wyrobiska tuż przy drodze gruntowej wzdłuż lasu.

W konsekwencji organ uznał, że w latach 2016-2019 kopalnia nie była eksploatowana (nie prowadzono wydobycia), lecz jedynie zwożono do niej odpady. Organ wyjaśnił nadto, że rekultywacja gruntów po eksploatacji złoża jest przejawem zajmowania gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, a zatem do czasu formalnego zakończenia tej rekultywacji ostateczną decyzją starosty, grunty rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem pod nieruchomości według stawek za grunty związane z działalnością gospodarczą. Organ podał, że w decyzji z 20 kwietnia 2012 r. Starosta [...] ustalił rolny kierunek rekultywacji i zagospodarowania gruntów położonych we wsi [...] Gmina [...], oznaczonych jako działka nr [...]. Zabiegi te miały polegać m. in. na złagodzeniu nachyleń zboczy wyrobiska, niwelacji

i uszczelnieniu dna rekultywowanego wyrobiska, stopniowym wypełnieniu go odpadami oraz ostatecznym wyrównaniu całej przekształconej powierzchni.

Organ stwierdził, że do dnia wydania decyzji nie doszło do formalnego zakończenia rekultywacji, nadto nie ma, zdaniem organu, podstaw do uznania, że część gruntu została zrekultywowana. W ocenie Burmistrza, działania spółki sprowadzały się do wykorzystywania gruntu dla zarobku (wydobywania kopaliny), a następnie zapełniania powstałego wyrobiska odpadami, w tym szkodliwie oddziałującymi na środowisko. Organ zauważył przy tym, że spółka prowadzi działalność uzależnioną od zapotrzebowania na sprzedawany towar (kruszywo) - a zatem niewydobywanie kruszywa i rekultywację (samoczynną) wiązać należy z brakiem lub mniejszym zapotrzebowaniem na piasek, a nie zaś z prowadzeniem aktywnej rekultywacji.

Przyjmując wskazaną w decyzję powierzchnię gruntu zajętą na działalność gospodaczą, Burmistrz odniósł się do opinii biegłego geodety inż. C. M. z 07 grudnia 2020 r., którą poprzedziły czynności geodezyjne wykonane 30 listopada 2020 r. - pomiar sytuacyjny i wysokościowy; w opinii tej stwierdzono, że powierzchnia wyrobiska wynosi 10,6750 ha. Organ wskazał, że przeprowadził ponadto analizę porównawczą stanu wyrobiska z listopada 2020 r.

z danymi z różnych okresów od 2015 do 2020 r., ostatecznie przyjmując, że skoro między kwietniem 2019 r. (datą sporządzenia mapy sytuacyjno-wysokościowej Z. G. Ł. przez inż. W. S.) a listopadem 2020 r. (datą pomiaru dokonanego przez geodetę inż. C. M.) miało miejsce wydobycie, co najmniej od marca 2020 r., zatem logicznym jest, iż powierzchnia wyrobiska mogła powiększyć się w tym okresie, wobec czego Burmistrz przyjął za podstawę opodatkowania wartość z 2019 r., tj. powierzchnię 10,6700 ha.

W odwołaniu od ww. decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") w zakresie, w jakim organ przyjął, że działka nr [...] zajęta jest na działalność gospodarczą w zakresie rekultywacji, podczas gdy:

- w sprawie nie ustalono jednoznacznie, jaka powierzchnia działki [...] została faktycznie zdegradowana (wyeksploatowana),

- o powierzchni wyrobiska w ramach działki nr [...] organ orzekł wyłącznie w oparciu o przygotowaną w sprawie opinię biegłego (oraz opinię uzupełniającą), która nie przesądzała jednoznacznie o powierzchni wyrobiska w roku objętym postępowaniem,

- organ nie skonfrontował swoich ustaleń z innymi dokumentami znajdującymi się

w aktach sprawy, w tym przede wszystkim z treścią operatu ewidencyjnego zmian w zasobach złoża kruszywa naturalnego "[...]", z którego wynika m.in. inna niż wskazana w decyzji powierzchnia wyrobiska.

2. art. 191 o.p. w zakresie, w jakim organ zgromadzone w aktach sprawy dokumenty ocenił kierunkowo oraz w celu stwierdzenia z góry powziętych twierdzeń tj.:

- w zakresie, w jakim z treści operatu ewidencyjnego zmian w zasobach złoża kruszywa naturalnego "[...]" organ wnioskował wyłącznie o powierzchni wyrobiska, nie uwzględniając przy tym stopnia wyeksploatowania tego złoża (okoliczność ta czyni wątpliwą powierzchnię wyrobiska ustaloną w decyzji),

- w zakresie, w jakim organ z treści opinii biegłego wywnioskował powierzchnię wyrobiska właściwą dla roku objętego postępowaniem zakończonym decyzją.

3. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.o.l.") w zakresie w jakim organ przyjął, że grunt rolny, który faktycznie nie jest zdegradowany albo zdewastowany stanowi grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie rekultywacji.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z 10 października 2022 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 20 listopada 2023 r. - SKO w uzasadnieniu stwierdziło, że okoliczność faktycznego zajęcia przez spółkę części gruntów, sklasyfikowanych wprawdzie w ewidencji jako rolne na prowadzenie działalności gospodarczej nie pozostawia w tej sprawie wątpliwości. W ocenie organu II instancji grunty, na których odbywa się eksploatacja kruszywa, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Prowadzenie na takich gruntach działalności gospodarczej prowadzi do tego, że na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. grunty sklasyfikowane jako użytki rolne lub lasy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek. Przyjmuje się, że po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej grunty takie powinny być objęte rekultywacją, której zakończenie jest stwierdzane decyzją starosty. Dopiero zakończenie rekultywacji przesądza o tym, że grunty te tracą charakter bezpośrednio zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ II instancji stwierdził, że na terenie nieruchomości stanowiącej własność podatniczki miało miejsce zajęcie gruntów rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej przed rokiem podatkowym 2018 w formie wydobywania kopaliny (wydobycie wznowiono w roku 2020), a następnie w związku z obowiązkiem rekultywacji powierzchni zajętej uprzednio na działalność wydobywczą.

W związku z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu do wyroku tut. Sądu z 6 maja 2022 r., organ I instancji przeprowadził dowód z zawiadomienia ze Starostwa Powiatowego w [...]. Ustalił, że w ewidencji gruntów

i budynków w dniu 2 lipca 2021 r. wprowadzono zmianę klasyfikacji części gruntu stanowiącego działkę nr [...], tj. wprowadzono w zakresie powierzchni 10,6750 ha użytek kopalny K. Organ uznał, że pomimo wprowadzenia ww. zmiany dopiero w roku 2021, można przyjąć wskazaną powierzchnię jako zajętą na działalność gospodarczą również we wcześniejszym okresie - w omawianym przypadku chodzi o rok podatkowy 2018 - Omawiana zmiana w klasyfikacji gruntu nastąpiła bowiem w wyniku ustaleń geodety, który przed sporządzeniem opinii wykonał czynności geodezyjne - pomiar sytuacyjny i wysokościowy. W wyniku przeprowadzonych pomiarów sporządzona została dokumentacja geodezyjna wraz z operatem technicznym, która została przekazana do P. O. D. G. i K. w [...] w celu dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Wprowadzone w lipcu 2021 r. zmiany w klasyfikacji gruntów w zakresie powierzchni użytków kopalnych K są tożsame z wnioskami opinii biegłego C. M.. Biegły zestawił swoje pomiary z mapami i zdjęciami lotniczymi z lat: 2014, 2017 i 2019, wskazując, że granice wyrobiska na przestrzeni tych lat ulegały jedynie niewielkim zmianom.

Z uwagi na powyższe, słusznie zdaniem SKO i zgodnie z wytycznymi W. S. A. w Poznaniu, organ I instancji uznał zawiadomienie ze Starostwa Powiatowego w [...] za dokument określający, jaka powierzchnia gruntów podatniczki była we wcześniejszym okresie faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej związanej z wydobywaniem kruszywa. Przy czym organ I instancji, jako że w dyspozycji miał mapę sytuacyjno- wysokościową Z. G. Ł. sporządzoną przez inż. W. S. w kwietniu 2019 r., wskazującą powierzchnię mniejszą o 5 m2 niż ustalona w opinii inż. C. M., przyjął, z uwagi na to, że niniejsza sprawa dotyczy roku podatkowego 2018, powierzchnię określoną w mapie sytuacyjno-wysokościowej

inż. W. S., co było działaniem niewątpliwie na korzyść skarżącej spółki.

Spółka zaskarżyła decyzję SKO do WSA w Poznaniu, w skardze zarzuciła naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego:

a) art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że grunt będący w posiadaniu skarżącej jest gruntem opodatkowanym podatkiem od nieruchomości i nie jest gruntem rolnym

i leśnym, jedynie w oparciu o dokumenty stwarzające formalne ramy prowadzenia działalności gospodarczej (wydobywczej czy w zakresie rekultywacji) bez względu na to, czy działalność taka jest jakkolwiek faktycznie realizowana,

b) art. 5 ust. 1 pkt 1 a) u.p.o.l. poprzez uznanie, że grunt będący w posiadaniu skarżącej zalicza się do pozostałych gruntów, w tym zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej,

c) art. 7 ust. 1 pkt 10) u.p.o.l. poprzez uznanie, że grunty skarżącej nie są gruntami stanowiącymi nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione,

d) art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r.

poz. 333; w skrócie: "u.p.r.") poprzez nieuznanie, że grunty skarżącej są gruntami rolnymi, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym.

II. przepisów postępowania:

a) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez przyjęcie, że nieruchomość gruntowa będąca w posiadaniu odwołującej nie jest gruntem rolnym, a tym samym zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niepodjęcie czynności w celu rzetelnego ustalenia faktycznego zajęcia nieruchomości na działalność gospodarczą poprzez jednoznaczne ustalenie jaka powierzchnia została zdegradowana (wyeksploatowana) i dalej na jakiej jej części była prowadzona działalność gospodarcza

w zakresie rekultywacji.

Spółka wniosła o:

1) uchylenie decyzji w całości,

2) zasądzenie od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w tym kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego.

Dodatkowo wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów:

1. Decyzji Starosty [...] w [...] z 20.04.2012 r.,

2. Wypisu z rejestru gruntów z 04.02.2019 r.,

3. Wyrysu mapy ewidencyjnej z 04.02.2019 r.

4. Dokumentacji zdjęciowej obszaru wykonanej podczas oględzin przez biegłego,

5. Postanowienia Burmistrza [...] z 2.06.2020 r.

6. Decyzji Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] zatwierdzającej Plan Ruchu Z. G. wydanego na okres 18 marca 2010 r. – 25 czerwca 2012 r.

z 18 marca 2010 r.

7. Decyzji Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] zatwierdzającej Plan Ruchu Z. G. wydanego na okres 11 sierpnia 2020 r.- 10 sierpnia 2026 r.

z 10.08.2020 r.

8. Zawiadomienia Starosty [...] w [...] o zmianach w danych ewidencyjnych z 04.08.2021 r.

9. Postanowienia Burmistrza [...] o powołaniu biegłego z 05.11.2020 r.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na rozprawie oddalił wnioski dowodowe skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1

§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 935; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa.

Na wstępie podkreślić należy, że organ wydał zaskarżoną decyzję po uchyleniu poprzedniej decyzji SKO z 22 marca 2021 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Burmistrza z 22 lutego 2021 r. Organ był zatem związany prawomocnym wyrokiem z 06 maja

2022 r. I SA/Po 190/22.

Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

W świetle art. 2 ust. 2 u.p.r., za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną

i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Tożsama definicja działalności rolniczej została zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

W myśl zaś art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione,

z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1); budynki lub ich części (pkt 2); budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzecznictwie N. S. A. przyjęto, że przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA

z 07.07.2020 r., II FSK 942/20, wszystkie powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, baza; w skrócie "CBOSA"). Dla zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej nie ma znaczenia, że na gruncie już od wielu lat nie są prowadzone czynności mieszczące się w pojęciu prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 04.10.2023 r., III FSK 3159/21, CBOSA).

Niesporne jest, że spółka od 15 września 2009 r. do 30 września 2019 r. posiadała koncesję na wydobywanie kopalin w granicach działki oznaczonej nr [...] [...]) oraz koncesję do 25 czerwca 2027 ([...]). Jak wynika z akt administracyjnych nieruchomość, będąca własnością skarżącej spółki sklasyfikowana w badanym roku jako nieruchomość rolna, była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, wcześniej na działalność wydobywania kopalin, następnie grunt miał być poddany rekultywacji.

Z materiału dowodowego wynika, że w latach 2016-2019 kopalnia nie była eksploatowana (nie prowadzono wydobycia), lecz jedynie zwożono do niej odpady. Decyzją Starosty [...] z 20 kwietnia 2012 r. ustalono rolny kierunek rekultywacji i zagospodarowania gruntów położonych we wsi [...] gmina [...], nieruchomości ozn. nr geod. [...]. Oznacza to, że do czasu zakończenia rekultywacji grunty objęte obowiązkiem rekultywacji, zaklasyfikowane w ewidencji gruntów jako rolne, podlegają podatkowi od nieruchomości jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd (m.in. wyrok NSA III FSK 3081/21 z 8 listopada 2023 r.), że grunty podlegające czynnościom rekultywacyjnym są związane z działalnością gospodarczą.

Błędne jest stanowisko skarżącej, że nie można uznać, że spółka prowadziła działalność gospodarczą, ponieważ w badanym okresie nie prowadziła działalności wydobywczej. Aby opodatkować grunt rolny podatkiem od nieruchomości, ustawa nie wymaga, aby na nieruchomości były prowadzone czynności związane z przedmiotem działalności przedsiębiorcy, wystarczy, że grunt rolny nie jest wykorzystywany do działalności rolniczej, tylko przeznaczony na działalność gospodarczą.

Odnosząc się do spornej powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, wskazać należy, że organ, zgodnie z wytycznymi Sądu, przeprowadził dowód z zawiadomienia Starostwa Powiatowego w [...].

Ustalił, że w ewidencji gruntów i budynków w dniu 2 lipca 2021 r. wprowadzono zmianę klasyfikacji części gruntu stanowiącego działkę nr [...] ha jako użytek kopalny K. Zmiana w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła po przeprowadzeniu dokumentacji geodezyjnej i ustaleniu wykorzystania gruntu. Materiał dowodowy wskazuje, że dokonano aktualnych pomiarów nieruchomości. Aktualne mapy porównano z mapami i zdjęciami lotniczymi z 2014, 2017 i 2019 r. świadczącym o tym, że granice wyrobiska na przestrzeni tych lat ulegały jedynie niewielkim zmianom.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że organ prawidłowo przyjął, że pomimo wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków dopiero w 2021 r., ustalona powierzchnia gruntu zajęta na działalność gospodarczą oznaczona symbolem K, odnosi się również do badanego roku podatkowego z niewielką korektą. Organ I instancji bowiem, biorąc pod uwagę mapę sytuacyjno-wysokościową Z. G. Ł. sporządzoną przez inż. W. S. w kwietniu 2019 r. wskazującą powierzchnię mniejszą o 5m2 (tj. powierzchnię 10,6700 ha) niż ustalona w opinii inż. C. M., przyjął powierzchnię ustaloną w kwietniu 2019 r. za odpowiadającą zajęciu na działalność gospodarczą.

Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego

i procedury podatkowej są bezpodstawne.

Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone w skardze, mając na uwadze treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że dokumenty zawarte we wniosku dowodowym znajdują się w aktach administracyjnych i służyły ustaleniu stanu faktycznego w sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.