Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1419/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: "GITD") decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", art. 2 ust. 35a, art. 62 ust. 4a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i 3 lit. a, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.), dalej: "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260, z późn. zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2013 r., poz. 951), dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych", po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: "WITD") z [...] stycznia 2015 r., nr [...] nakładającej na B. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") karę pieniężną w wysokości 5.000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia.

[...] października 2013 r. na drodze krajowej nr 63 (okolice miejscowości Kociołek Szlachecki) zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z dwuosiowego samochodu ciężarowego marki DAF o nr rej. [...] i dwuosiowej przyczepy marki Sommer o nr rej. [...] kierowany przez H.K.C. wykonującego przejazd w imieniu Spółki. W toku kontroli ustalono, że pojazdem zatrzymanym do kontroli dokonywano przewozu 522 sztuk bębnów stalowych (zdaniem organu - ładunek nie stanowiący ładunku niepodzielnego). W wyniku pomiarów przeprowadzonych w trakcie kontroli ustalono, że długość zespołu pojazdów zatrzymanego do kontroli wynosiła 19,5 m oraz stwierdzono, iż przewóz odbywał się pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii III-VI. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...].

Po wszczęciu postępowania administracyjnego WITD pismem z [...] marca 2014 r. (znak: [...]) zmienił kwalifikację prawną czynu na wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII oraz naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii VII ładunków innych niż ładunek niepodzielny, gdy naciski jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż 10%.

Decyzją z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], WITD nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez Spółkę GITD decyzją nr [...], z [...] sierpnia 2014 r., uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z [...] grudnia 2014 r., nr [...], WITD umorzył postępowanie w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII, a następnie pismem z [...] grudnia 2014 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie zmiany naruszenia z naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii VII ładunków innych niż ładunek niepodzielny, gdy naciski jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż 10% na naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii III-VI ładunków innych niż ładunek niepodzielny.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy WITD decyzją z [...] stycznia 2015 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest zezwolenie kategorii III-VI ładunków innych niż ładunek niepodzielny, wskazując, że zatrzymany [...] października 2015 r. zespół pojazdów był pojazdem nienormatywnym z uwagi na przekroczenie o 0,75 m dopuszczalnej długości pojazdu wraz z przyczepą.

Pismem z [...] lutego 2015 r. Spółka złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego wobec braku zaistnienia naruszeń w tej decyzji.

Przywołaną na wstępie decyzją z [...] marca 2015 r. WITD utrzymał w całości w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w myśl art. 62 ust. 4a p.r.d. oraz § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych długość zespołu pojazdów nie może przekraczać 18,75 m. Organ przywołując przepisy art. 2 pkt 35a i art. 64 ust. 1 p.r.d. oraz lp. 3 załącznika do tej ustawy wskazał na zasady ruchu pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych. GITD wskazując na dokumenty przedstawione w toku kontroli, zauważył, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożony był ładunek podzielny w postaci 522 bębnów stalowych, przy czym przejazd odbywał się na podstawie zezwolenia kategorii III nr 4/2013 ważnym od 29 kwietnia 2013 r. do 29 kwietnia 2014 r. Organ wyjaśnił przy tym, że w myśl art. 64 ust. 2 p.r.d. zabroniony jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek podzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Organ nie podzielił przy tym stanowiska Spółki, zgodnie z którym przewożony ładunek był ładunkiem niepodzielnym ze względu na znaczne koszty przewiezienia go w częściach, zaznaczając, że względy ekonomiczne nie mają znaczenia dla oceny podzielności ładunku. GITD i zauważył także, że dokonanie załadunku mniejszej ilości bębnów nie spowodowałoby przekroczenia dopuszczalnej długości kontrolowanego pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził prawidłowość kwalifikacji naruszenia dokonanej przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji GITD objaśnił zasady wydawania zezwoleń na przejazd pojazdami nienormatywnymi oraz stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny, a materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, iż doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Rozpatrując odwołanie, organ nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. i uznał, że Spółka nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak wymaganego zezwolenia. GITD wyjaśnił przy tym, że obowiązki związane z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Organ wskazał, że obowiązki te określają m.in. warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, czy kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia.

GITD stwierdził, że między zachowaniem Spółki a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Organ wskazał jednocześnie, że podmiot wykonujący przejazd przed jego rozpoczęciem powinien zbadań czy pojazd odpowiada obowiązującym normom i jeżeli ma on trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych wartości, powinien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. GITD podkreślił również, że w sprawie nie zaszła możliwość uwolnienia się Spółki od odpowiedzialności, gdyż nie wystarczy zakwestionować braku wpływu na powstanie naruszenia i musi on zaistnieć realnie.

Na wskazane powyżej orzeczenie pismem z [...] kwietnia 2015 r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, przeprowadzenie dowodów z akt sprawy administracyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą od pełnomocnictwa według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 i 7 k.p.a. przez wadliwe prowadzenie postępowania administracyjnego i naruszenie zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania poprzez ukaranie Spółki, pomimo stwierdzenia, że kontrolowany zespół pojazdów nie przekracza norm określonych dla zezwolenia kategorii III;

2) art. 2 pkt 35b p.r.d. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przewóz ładunku w postaci 522 sztuk bębnów stalowych nie stanowi ładunku, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków;

3) art. 140aa ust. 1-3 w zw. z art. 64 ust. 2 p.r.d. przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że Spółka wykonywała przejazd po drogach niezgodnie z warunkami określonymi dla zezwolenia kategorii III, przyjmując, że przewożony ładunek nie stanowił ładunku niepodzielnego;

4) art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 p.r.d. przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł tytułem wykonywania przewozu z naruszeniem zezwolenia kategorii III wobec braku przesłanki do nałożenia kary;

5) art. 140aa ust. 4 pkt 1a p.r.d. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieumorzenie postępowania w sytuacji, w której okoliczności sprawy i dowody wskazywały, że Spółka dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanej z przejazdem.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że w toku postępowania doszło do zmiany kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia, co zdaniem skarżącej narusza zasadę praworządności. Spółka zarzuciła, że zmiana kwalifikacji prawnej naruszenia opisanego w protokole kontroli z [...] października 2013 r. powoduje, że organ wykroczył poza granice postępowania administracyjnego pod względem stanu faktycznego i prawnego wyznaczone protokołem kontroli, który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Spółka zarzuciła, że organ I instancji zmierzał do ukarania skarżącej, nie będąc jednocześnie w stanie określić popełnionego naruszenia. Spółka podkreśliła, że po uchyleniu pierwotnej decyzji organu I instancji i zwróceniu sprawy do ponownego rozpoznania organ ten umorzył postępowanie jedynie w części, a w pozostałym zakresie dokonał ponownej zmiany stawianego zarzutu.

Skarżąca podniosła, że w toku kontroli kierowca okazał ważne w dacie kontroli zezwolenie kategorii III, a zatrzymany do kontroli pojazd spełniał warunki do uzyskania tego zezwolenia. Zdaniem skarżącej oznaczało to, że przejazd wykonywany [...] października 2013 r. był przejazdem wykonywanym zgodnie z warunkami posiadanego zezwolenia i obowiązującymi przepisami prawa. Spółka wskazała, że definicja ładunku niepodzielnego nie odwołuje się do fizycznego podziału ładunku z uwagi na jego warunki techniczne, ale posługuje się przesłanką niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, co zdaniem skarżącej oznacza, że ładunkiem niepodzielnym jest również ładunek podzielny fizycznie, jednakże ze względu na niewspółmiernie wysokie koszty dla przewoźnika lub ryzyko powstania szkody, nie może on zostać podzielony na mniejsze ładunki. Zdaniem skarżącej względy ekonomiczne mają decydujący wpływ na uznanie określonego ładunku do kategorii ładunków niepodzielnych. Spółka wyjaśniła przy tym, że warunki umowy, w której ramach odbywał się przewóz bębnów stalowych, zobowiązują ją do dostarczania jednorazowo bębnów stalowych o łącznej pojemności ok. 65.000 l, tj. 252 bębny po 200 l oraz 270 bębnów po 60 l, w celu pełnego rozładowania zbiornika na olej produkowany przez odbiorcę ładunku. Zdaniem skarżącej oznacza to, że Spółka chcąc zachować stosunki gospodarcze z odbiorcą, była zobowiązana do wykonania dostawy jednym transportem. Skarżąca wyjaśniła jednocześnie, że na normatywny zespół pojazdów mieści się 486 bębnów stalowych w tym 216 bębnów o pojemności 200 l i 270 bębnów o pojemności 60 l, co jest liczbą niewystarczającą do pełnego opróżnienia przez odbiorcę ładunku zbiornika na wytwarzany olej. Spółka podniosła, że w celu dokonania transportu brakujących 36 bębnów stalowych musiałaby wynająć firmę przewozową, gdyż nie posiada pojazdów przystosowanych do przewozu tak małych ładunków, co przy przejazdach rzędu 4 dni w tygodniu spowodowałoby wygenerowanie dodatkowych kosztów w wysokości 11.120 EUR na miesiąc, tj. powstaniem niewspółmiernie wysokich kosztów. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że wkalkulowanie dodatkowych kosztów w cenę sprzedaży bębnów stalowych oznaczałoby utratę konkurencyjności przedsiębiorcy, a utrata zawartego kontraktu spowodowałaby konieczność redukcji zatrudnienia przy bezrobociu na obszarze powiatu Ł. sięgającym ok. 26%.

Spółka podniosła, że organ odwoławczy odniósł się do argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji w sposób bardzo lakoniczny i stwierdziła, iż wielkości niewspółmiernie wysokich kosztów oraz ryzyka powstania szkody powinny być ustalane indywidualnie w każdej sprawie, a nie określane ogólnie.

Skarżąca zarzuciła organowi również naruszenie art. 140aa ust. 1-3 w zw. z art. 64 ust. 2 p.r.d., gdyż Spółka posiadała zezwolenie kategorii III na przejazd pojazdem nienormatywnym i wykonywała przejazd drogowy zgodnie z jego warunkami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej - na poparcie podnoszonych przez siebie w skardze okoliczności - złożył kalkulację strat spółki z tytułu utraty litewskiego kontrahenta oraz oświadczenie tegoż kontrahenta o zapotrzebowaniu na jednorazową dostawę określonej ilości sztuk beczek stalowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. oddalił wniosek dowodowy skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Na wstępie wskazać należy, że art. 140aa ust. 1 p.r.d., stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Na podstawie zaś art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub II. Powołany przepis przewiduje więc dla przewozu ładunków podzielnych wyłącznie zezwolenie kategorii I lub II, które ze względu na charakter drogi (wyłączenie kategorii I) i rodzaj pojazdu (wyłączenie kategorii II), nie mogły znaleźć zastosowania. Bez względu jednak na kwestię zezwolenia (brak podstaw prawnych do jego wydania), doszło do przewozu pojazdem nienormatywnym towaru podzielnego.

Rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w przywołanym powyżej art. 64 ust. 2 p.r.d. w zakresie przewozu ładunków podzielnych usprawiedliwione jest tym, iż nie ma potrzeby sięgać po środek nadzwyczajny, jakim jest zezwolenie na przewóz ładunku ponadnormatywnego, jeżeli ten ładunek jest podzielny, co m.in. oznacza, że może zostać dokonany pojazdami spełniającymi parametry pojazdu normatywnego.

Zgodnie z kolei z art. 140 ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdu pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Ustawową zaś definicję ładunku niepodzielnego zawiera art. 2 pkt 35b p.r.d. Według tej definicji jest to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków.

W tej sprawie nie budzą wątpliwości strony ustalenia organów dotyczące przekroczenia przez kontrolowany pojazd (zespół pojazdów) norm długości, tj., że doszło do ich przekroczenia o 0,75 m (19,5 m przy dopuszczalnej normie 18,75 m).

Sąd również nie zgłasza zastrzeżeń co do prawidłowości tych ustaleń dokonanych przecież w obecności kierowcy, a opartych na pomiarze za pomocą legalnego urządzenia pomiarowego, tj. przymiaru wstęgowego, którego świadectwo wzorcowania znajduje się w aktach.

I tak długość zespołu pojazdów z ładunkiem w dniu [...] października 2013 r. obligowała wykonującego przejazd do posiadania zezwolenia kategorii III. Skarżąca legitymowała się takim zezwoleniem (ważnym w okresie 29 kwietnia 2013 r. - 29 kwietnia 2014 r., czyli także w dniu kontroli), z tym że nie mogło ono odnieść skutku w tej sprawie, jako że uprawniało do przejazdu pojazdem niernormatywnym o określonych parametrach wyłącznie w przypadku przewozu ładunku niepodzielnego.

I właśnie tej ostatniej kwestii dotyczy w tej sprawie spór pomiędzy organem a stroną, tj. spór sprowadza się do tego, czy przewożone przez spółkę w dniu kontroli towary (czyli 522 sztuki bębnów stalowych) odpowiadały ustawowej definicji ładunku niepodzielnego – jak twierdzi strona, czy też był to ładunek podzielny, tak jak przyjęły to w swoich rozstrzygnięciach organy inspekcji transportu drogowego.

Skarżąca dla poparcia swojego stanowiska, że przewożonego wtedy ładunku nie można było podzielić ze względu na niewspółmiernie wysokie koszty lub ryzyko powstania szkody podniosła, że związana jest kontraktem z podmiotem litewskim pn. U. z siedzibą w K. (Litwa) i warunkiem utrzymania tego kontraktu jest konieczność dostarczenia jednorazowo bębnów stalowych o łącznej pojemności około 65.000 litrów, tj. w przedmiotowej sprawie nie mniej i nie więcej niż 522 sztuki bębnów stalowych, w tym 252 sztuk o pojemności 200 l i 270 sztuk o pojemności 60 l. Jak dalej wywodzi skarżąca takie są warunki dostawy, a co za tym idzie taka dostawa jest warunkiem współpracy z firma litewską, gdyż firma ta dysponuje blenderem - mieszalnikiem do produkcji olejów smarowych, poprzez mieszanie olejów bazowych z dodatkami uszlachetniającymi w odpowiedniej temperaturze o pojemności około 65 tys. litrów, i w związku z tym przedmiotowy olej każdorazowo musi być rozlany do 522 bębnów stalowych o kombinacji pojemności wskazanej powyżej lub alternatywnie do 324 bębnów stalowych o pojemności 200 l każdy, co zapewnia możliwość pełnego rozładowania zbiornika na olej. Ww. warunki są warunkami sine qua non kontraktu z firmą litewską. A zatem, żeby skarżący, był konkurencyjny zobligowany jest wykonać jednym transportem dostawę wymaganej przez kontrahenta litewskiego ilości bębnów stalowych. Niespełnienie powyższego warunku skutkuje utratą kontraktu.

Organ wskazał zaś w tym zakresie, że ładunek 522 sztuk bębnów stalowych był z całą pewnością ładunkiem podzielnym, a względy ekonomiczne skarżącego (mniejszy zysk) nie mają znaczenia dla oceny podzielności ładunku.

Sąd podzielił to stanowisko organu.

Zdaniem bowiem Sądu ustawodawca w art. 2 pkt 35b p.r.d. powiązał niewspółmiernie wysokie koszty lub ryzyko powstania szkody z podziałem ładunku, a nie z wykonaniem przewozu. Odwołał się więc w ww. zakresie do obiektywnych cech i właściwości ładunku, a nie subiektywnego kryterium opłacalności samego przewozu dla przedsiębiorcy. Przyjmując sposób wykładni spornych przepisów zaproponowany przez skarżącą należałoby zaakceptować fakt, że sens pojęciu niewspółmiernie wysokie koszty nadawałyby w stosunku obligacyjnym strony umowy, a organ nie miałby możliwości tych okoliczności - w ramach posiadanych kompetencji - zweryfikować i podważyć.

Tak więc w ocenie Sądu przesłanka podzielności/niepodzielności ładunku nie ma umownego charakteru, ale jest zdarzeniem ze sfery faktów, wiąże się bowiem z naturą przewożonego towaru.

Dlatego Sąd uznał, że organ dokonał w sprawie prawidłowej interpretacji art. art. 2 pkt 35b p.r.d., i w konsekwencji - prawidłowej kwalifikacji ładunku stalowych beczek, jako ładunku podzielnego.

Sąd nie podzielił także zastrzeżeń skarżącej co do dopuszczalności zmiany przez organ kwalifikacji prawnej naruszenia opisanego w protokole kontroli z [...] października 2013 r., tj. z wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII na naruszenie z tytułu zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest pozwolenie kategorii III - VI ładunków innych niż ładunek niepodzielny.

W obu przypadkach podstawę ustaleń faktycznych stanowił ten sam protokół z kontroli.

Sąd wskazuje, że protokół jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Protokół odzwierciedla fakty stwierdzone w toku przeprowadzonej kontroli drogowej. Prawna kwalifikacja tych faktów oraz ustalenie przez organ ich prawnych konsekwencji, co odnosi się przede wszystkim do wykładni i zakresu stosowania przepisów prawa materialnego, następuje zaś dopiero w decyzji, władczym akcie z zakresu administracji publicznej.

Dlatego w przedmiotowej sprawie możliwa była zmiana kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia, jako że pozwalały na to okoliczności faktyczne sprawy wynikające ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu.

Organ uwzględnił w swoim działaniu w ww. zakresie obowiązek pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez wszczęcie (po umorzeniu postępowania dotyczącego wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii VII) postępowania w nowej sprawie, tj. o naruszenie z tytułu zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym, dla którego wymagane jest pozwolenie kategorii III - VI ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Nie ma przy tym znaczenia, że do umorzenia wcześniejszego postępowania doszło na skutek uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy. Temu przecież służy instancyjny tryb weryfikacji decyzji uruchamiany na skutek odwołania strony postępowania administracyjnego.

Sąd wskazuje, że wydane w sprawie zaskarżone orzeczenie ma pełne oparcie w materiale dowodowym sprawy, z którym skarżąca miała możliwość się zapoznać.

Należy również wyjaśnić, że Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek istotne wątpliwości, o których mowa w ww. przepisie, a wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności - omówione powyżej - zostały prawidłowo ustalone przez organ w postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.