Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2365/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz w zw. z art. 20 ustawy z dnia 21 maja

1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], cofnął W. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przyznane na mocy decyzji [...] w B. z dnia [...] listopada 1987 r., w związku z uzyskaniem informacji o jego prawomocnym skazaniu za popełnienie przestępstw z art. 18 § 1 i 3 kk w zw. z art. 297 § 1 kk, art. 218 § 1 kk, art. 219 § 1 kk oraz art. 191 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne w zb. z art. 90 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a ww. przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z powyższego wynika, że przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi sam fakt skazania posiadacza pozwolenia na broń lub osoby o to prawo się ubiegającej za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo ma charakter umyślny.

Komendant Główny Policji podniósł, że W. G. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...] za przestępstwa z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 297 § 1 kk oraz art. 18 § 3 kk w zw. z art. 297 § 1 kk.

Z kolei prawomocnym wyrokiem ww. Sądu z dnia [...] września 2010 r. sygn. akt [...] wymieniony został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 218 § 1 kk i art. 219 kk, a w dniu [...] marca 2010 r. ww. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. za czyn z art. 191 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne w zb. z art. 90 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Organ II instancji zaznaczył, że popełnione przez W. G. czyny znajdują się w katalogu przestępstw, które można popełnić tylko umyślnie.

Prawomocne wyroki sądu mają powagę rzeczy osądzonej, a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń.

Komendant zauważył, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. W związku z czym na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania oraz wśród kolegów myśliwych, ani posiadanie zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią. Również prawidłowe przechowywanie przez stronę broni nie ma żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem stanowi to obowiązek posiadacza broni.

W ocenie organu odwoławczego, ustalenie, iż W. G. został skazany za umyślne przestępstwa jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. W takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu zagrożenia ze strony takich osób. Dlatego też osobom spełniającym tą przesłankę pozwolenie na broń należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ponieważ dyspozycja tego przepisu ma charakter obligatoryjny. Organ cofa bowiem pozwolenie, jeżeli jego posiadacz należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela.

Pismem z dnia 27 września 2011 r. W. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 2 Konstytucji RP i wynikającej z niej zasady państwa prawnego, poprzez naruszenie zasad bezpieczeństwa prawnego, ochrony praw nabytych oraz zasady lex retro non agit, poprzez wydanie decyzji opierającej się na ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) w brzmieniu obowiązującym po dniu 10 marca 2011 r., pomimo że wszelkie orzeczenia karne dotyczące skarżącego zostały wydane i stały się prawomocne przed dniem 10 marca 2011 r., a żadne z nich nie dotyczy skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu, mieniu; rażące naruszenie art. 6 kpa, poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy zasady lex retro non agit, poprzez wydanie decyzji opierającej się na ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) w brzmieniu obowiązującym po dniu 10 marca 2011 r., pomimo że wszelkie orzeczenia karne dotyczące skarżącego zostały wydane i stały się prawomocne przed dniem 10 marca 2011 r., a żadne z nich nie dotyczy skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu, mieniu; art. 8 kpa, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez wydanie decyzji opierającej się na ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) w brzmieniu obowiązującym po dniu 10 marca 2011 r., pomimo że wszelkie orzeczenia karne dotyczące skarżącego zostały wydane i stały się prawomocne przed dniem 10 marca 2011 r., a żadne z nich nie dotyczy skazania za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu, mieniu; rażące naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez dowolną ocenę dowodów, w szczególności poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego; błędne zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), poprzez przyjęcie, że wyczerpane zostały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń; naruszenie art. 4 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytworzenia i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), poprzez uznanie, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie.

W. G. zwrócił uwagę, że organ nie wziął pod uwagę innych istotnych elementów, które mają wpływ na wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, takich jak cechy charakteru skarżącego, pozytywna opinia o nim, wydana przez Koło Łowieckie [...], czy też pozytywne orzeczenia lekarskie na temat osoby skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni, w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, biorąc jednocześnie pod uwagę wyroki sądów karnych, które zapadły i uprawomocniły się przed dniem wejścia w życie zmian do przedmiotowej ustawy.

Omawianą problematykę regulują przepisy przejściowe zawarte w ustawie z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). Zgodnie z art. 3 wyżej powołanego aktu prawnego, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle treści przywołanej normy prawnej, jedyną przesłanką, od której uzależniona została możliwość stosowania przepisów znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, jest czas wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Postępowania, które rozpoczęły swój bieg pod rządami nowej ustawy, muszą być rozpoznawane również w oparciu o te regulacje. Brak jest więc możliwości skutecznego wywodzenia, iż istnieją inne bariery, uniemożliwiające stosowanie przez organ nowej ustawy w postępowaniu wszczętym pod jej rządami. Taka okoliczność nie wynika bowiem z przepisów prawa.

Analizując sytuację prawną mającą miejsce w niniejszej sprawie, tutejszy Sąd nie dopatrzył się również tego, aby organ naruszył zasadę lex retro non agit. Od chwili wejścia w życie znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, organ jest zobligowany do tego, aby oceniać zdolność strony do posiadania broni w oparciu o nowe przesłanki – wskazane w zmienionej ustawie. Nie zachodzi więc okoliczność, iżby prawa, czy obowiązki strony były ustalane z mocą wsteczną. Jedynie zdarzenia, które miały miejsce przed wejściem w życie nowej ustawy, są inaczej oceniane i wywierają inne skutki - ale na dzień zastosowania nowej ustawy. Stąd więc uznać należało, iż organ, prowadząc postępowanie w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, działał w sposób prawidłowy. Okolicznością niesporną jest bowiem to, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte pod rządami nowej regulacji prawnej.

Skarżone rozstrzygnięcie organu również należało ocenić w sposób pozytywny. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienionej ustawy o broni i amunicji, na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy wskazuje zaś, iż za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Co zaś się tyczy skarżącego, to okolicznością niesporną jest, iż zapadły wobec niego trzy wyroki skazujące sądów karnych – z dnia [...] listopada 2009 r., [...] marca 2010 r. i [...] września 2010 r. Czyny, za popełnienie których skarżący został skazany, noszą zaś cechy umyślności. Tym samym ziściła się przesłanka o jakiej mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a przedmiotowej ustawy, umożliwiająca traktowanie strony, jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.

Bez wpływu na prawidłowość skarżonej decyzji pozostają zaś podnoszone w skardze okoliczności, iż strona posiada pozytywną opinię wydaną przez Koło Łowieckie [...], pozytywne orzeczenie lekarskie, oraz iż nie narusza zasad prawidłowego przechowywania broni. Nie niwelują one bowiem faktu kilkakrotnych skazań przez sądy karne za popełnienie umyślnych przestępstw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się również naruszenia przez organ normy art. 4 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). Podkreślić bowiem należy, iż w skarżonej decyzji organ nie kwestionował ważności dokumentów potwierdzających legalność posiadanej broni.

Na marginesie, zasadnym jawi się również podniesienie tego, iż stan faktyczny niniejszej sprawy, a w szczególności fakt kilkakrotnych skazań strony przez sądy karne za popełnienie umyślnych przestępstw, uzasadniałby cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni nawet pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Zapadłe wobec skarżącego wyroki skazujące świadczą bowiem, iż strona charakteryzuje się szczególnie lekceważącym stosunkiem do norm prawnych. Dysponować bronią mogą zaś wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, budzące zaufanie co do tego, iż w żadnej sytuacji nie postąpią wbrew prawu. Ilość wyroków skazujących dotyczących skarżącego, a także znaczna ilość udowodnionych umyślnych przestępstw, pozbawiła stronę powyższych przymiotów i zdyskwalifikowała ją jako osobę zasługującą na zaufanie przy posiadaniu broni. Należy także pamiętać o tym, iż prawo do posiadania broni (pod rządami starej i nowej ustawy o broni i amunicji) nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich, jak również nie jest dobrem powszechnie dostępnym. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to nawet w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Ta zaś szczególna reglamentacja wynika wprost z treści ustawy o broni i amunicji, który to akt prawny wprowadził liczne wymogi, po spełnieniu których możliwym jest dopiero otrzymanie pozwolenia na broń. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń, lub odmowy przyznania tego uprawnienia, nie może zaś być postrzegana, jako zamach na swobody obywatela, a jedynie, jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07).

W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

-----------------------

6