Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 290/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o wymierzeniu K. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: A (dalej zwanemu skarżącym) kary pieniężnej w wysokości 60.000 zł. z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podkreślił, że na skutek wydania zaskarżonej decyzji został zobowiązany do zapłacenia wysokiej kary pieniężnej. Podał, że wniósł już 265 skarg do sądów administracyjnych na decyzje wymierzające kary pieniężne, a organy celne prowadzą obecnie jeszcze kilkaset postępowań w sprawach o wymierzenie skarżącemu takiej kary. Dodał, że wszczęto wobec niego postępowania egzekucyjne w łącznej wysokości 264.000 zł. Wywiódł, że powiększenie sumy zadłużenia poważnie zagrozi wypłacalności jego firmy i negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej, co może w efekcie grozić jej upadłością. Wyraził przypuszczenie, że wobec coraz bardziej powszechnego i jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych w analogicznych postępowaniach, wysoce prawdopodobne jest, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Ocenił, że w zaistniałych okolicznościach sprawy można z całą mocą stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji (rozumiane szeroko, jako wywołanie skutków prawnych) spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę.

Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie skarżącemu zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wykazał także skarżący. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez skarżącego na niebezpieczeństwo pogorszenia sytuacji finansowej prowadzonej przez niego firmy. Skoro istnienie tego zagrożenia nie zostało poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że takie zagrożenie realnie występuje, to twierdzenie to uznać należy za gołosłowne.

Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jak już podano, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi.

Co prawda Sąd mógłby udzielić tymczasowej ochrony nawet wtedy, gdy strona nie udowodni, że niebezpieczeństwo takie zachodzi, jednak nie oznacza to, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Bez stosownych dokumentów źródłowych (w tym tych dotyczących sytuacji finansowej firmy skarżącego) nie sposób stwierdzić, jak uiszczenie przez skarżącego kary pieniężnej w wysokości 60.000 zł. może rodzić niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez skarżącego argumenty, mające w jego ocenie wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji