Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 540/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono orzeczenie I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 93, art. 132 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi R. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany I. uchyla zaskarżone orzeczenie w części, w której utrzymuje w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r. w punkcie 1 i 2 oraz uchyla orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w części zarzutów opisanych w punktach 1 i 2, II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącego R. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji

w S. uznał mł. asp. R. P. winnym tego, że będąc zobowiązanym

§ 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r.

w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji m.in. do terminowej, dokładnej i starannej realizacji poleceń przełożonego, w okresie od 29 marca 2017 roku do 25 kwietnia 2017 roku nie wykonał polecenia Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. nadkom. M. J.

w zakresie udania się do E. F. inspektora Zespołu Administracyjno-Gospodarczego i wyjaśnienia rozbieżności w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, a nadto:

- będąc zobowiązanym § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji m.in. do terminowej, dokładnej i starannej realizacji poleceń przełożonego, w okresie od 26 kwietnia 2017 roku do 2 sierpnia 2017 roku nie wykonał polecenia Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. nadkom. M. J. w zakresie udania się do E. F. inspektora Zespołu Administracyjno-Gospodarczego i wyjaśnienia rozbieżności

w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Za powyższe przewinienia, opisane w punktach I i II orzeczenia dyscyplinarny przełożony wymierzył karę nagany.

Wymieniony policjant został natomiast uniewinniony od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III, polegającego na tym, że w okresie do 23 lutego 2017 roku do 5 maja 2017 roku przedłożył zaświadczenie z dnia [...] lutego 2017 roku budzące wątpliwości co do jego autentyczności, w którym wskazano cenę biletu miesięcznego na trasie z miejscowości P. do miejscowości C.

w wysokości [...] zł, podczas gdy rzeczywista cena biletu miesięcznego wynosi [...] zł, przez co podjął próbę wprowadzenia w błąd E. F. inspektora Zespołu Administracyjno-Gospodarczego zajmującej się realizacją wniosków o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i narażenia pracowników Wydziału Finansów KWP w S. na wypłatę świadczenia w zawyżonej kwocie, tj. naruszenia dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji.

Pismem z dnia 5 lutego 2019 r. R. P. złożył odwołanie od wyżej wskazanego orzeczenia, zarzucając organowi nierzetelność w sposobie wykonywania czynności oraz gromadzeniu materiałów dowodowych. Zdaniem skarżącego, w aktach postępowania dyscyplinarnego brak jest wszystkich materiałów postępowania wyjaśniającego, zaś w materiałach sprawy odniesiono się do aktów pisanych, z którymi nie był zapoznany wcześniej, a które stanowią podstawę do realizacji świadczeń na jego rzecz a zostały utajnione przez pracownika administracyjnego E. F.. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na brak jednoznacznej interpretacji stwierdzenia czy "nieudanie się do inspektora Zespołu Administracyjno-Gospodarczego, celem wyjaśnienia rozbieżności w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu"... może być zakwalifikowane jako "niewykonanie polecenia służbowego", jak również na brak rzetelnego wyjaśnienia autentyczności przekazanego przez niego zaświadczenia z dnia [...] lutego 2017 r., uzyskanego od pracownika firmy T. , a także składanego wcześniej "Zaświadczenia", będącego podstawą wypłacania świadczenia z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Strona podniosła również zarzut powoływania się w sprawozdaniu na akt prawny, będący podstawą do przedstawienia mu zarzutów określonych w pkt I i II, a odnoszących się w rzeczywistości do konkretnej sytuacji rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Za wadliwe skarżący uznał odrzucenie wniosku dowodowego z dnia 18 lutego 2019 r. "w oparciu o nikłą analizę i brak sprawdzenia w Biurze Łączności i Informatyki

w KWP S. czy transmisja urządzenia Fax była przeprowadzona skutecznie na co posiada on potwierdzenie doręczenia korespondencji niebrane w ogóle pod uwagę przez Rzecznika".

Strona zwróciła też uwagę na brak postanowienia o zmianie przedstawionych zarzutów z chwilą uzyskania informacji o autentyczności dokumentu.

Orzeczeniem z dnia [...] r. nr [...] Komendant Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w S. .

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w oparciu o akta postępowania dyscyplinarnego ustalił, iż nadkom. M. J. w dniu 29 marca 2017 r. w obecności E. F. (inspektora ds. finansowych KPP w Stargardzie) przeprowadził rozmowę z mł. asp. R. P. w związku z przedłożonymi przez niego wnioskami o zwrot kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, a jej celem było wyjaśnienie drogi dojazdu. Wymieniony policjant przedkładając wnioski wskazywał bowiem, że dojeżdża z P. przez C. do S. i z tego tytułu wnosił o zwrot [...] zł, podczas gdy z wcześniejszych ustaleń wynikało, iż firma transportowa T. M. F. realizuje transport pomiędzy P. a S. i cena biletu miesięcznego wynosi [...] zł. W związku z powyższym nadkom. M. J. polecił obwinionemu udać się do kasy do E. F. celem definitywnego załatwienia sprawy. Było to polecenie służbowe, które również słyszała będąca przy rozmowie E. F.. Ponadto nadkom. M. J. poinformował policjanta, że w przypadku, gdyby nie zgodził się z tymi ustaleniami winien swoje uwagi skierować do Wydziału Finansów KWP w S. za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w S. . W dniu 25 kwietnia 2017 r., E. F. poinformowała nadkom. M. J., że mł. asp. R. P. nie stawił się u niej, nie załatwił wyżej wskazanej sprawy oraz nie zabrał wniosków o zwrot kosztów dojazdu. W dniu 26 kwietnia 2017 r. nadkom. M. J. w obecności podkom. P. P. – bezpośredniego przełożonego obwinionego, ponownie wydał wymienionemu policjantowi polecenie służbowe udania się do E. F. i definitywnego rozwiązania problemu związanego z dojazdami. Nadto nadkom. M. J. przedstawił mu wynikające z algorytmu postępowania w sprawie zwrotu kosztów dojazdu regulacje związane z dojazdami. W dniu 5 maja 2017 r. E. F. poinformowała nadkom. M. J., że mł. asp. R. P. nie zgłosił się do niej i nie załatwił sprawy związanej z dojazdami.

Z pisma z dnia 23 lutego 2017 r. podmiotu oznaczonego jako [...] P. M. F. , biuro [...], ul. [...] wynika, że cena biletu miesięcznego na trasie z miejscowości P. (gdzie przystanek jest na żądanie) do miejscowości C. wynosi [...] zł. Kwota ta nie zmieniła się od 2011 roku, tj. od kiedy powyższą trasę obsługiwała firma A. F. .

Natomiast z zaświadczenia z dnia [...] marca 2017 r. wystawionego przez firmę T. M. F. ul. [...], [...], wynika, że bilet jednorazowy na trasie P. - C. kosztuje [...] zł, natomiast cena biletu miesięcznego w dwie strony wynosi [...] zł. Ponadto bilet jednorazowy na trasie P. - S. kosztuje [...] zł, a cena biletu miesięcznego w dwie strony wynosi [...] zł. Cennik ten obowiązuje od 1 marca 2012 r.

W dniu 15 lutego 2017 r. do KPP w S. wpłynęło zawiadomienie

o wszczęciu w dniu [...] lutego 2017 r. śledztwa sygn. akt [...] w sprawie -mającego miejsce w dniu [...], w celu osiągnięcia korzyści majątkowej polegającej na uzyskaniu zwrotu kosztów dojazdu do pracy w kwocie wyższej niż faktycznie poniesiona - usiłowania, wprowadzenia w błąd pracownika KPP w S. przez funkcjonariusza KPP w S. posługującego się zaświadczeniem podrobionym w celu użycia za autentyczny i doprowadzenia w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wypłaty świadczenia w kwocie [...]zł za każdy miesiąc w okresie od sierpnia 2016 roku do marca 2017 roku zamiast przysługujących mu za dany odcinek [...] zł, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Do akt postępowania dyscyplinarnego dołączono również korespondencję mailową od firmy T. M. F. z której wynika, że firma nie realizowała przewozów na trasie P. – C..

W toku postępowania dyscyplinarnego uzyskano opinię Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w G. W.. z zakresu badań dokumentów.

W opinii tej stwierdzono, że zapis daty "[...]" nakreślony w pozycji "S. dn. ...." na piśmie datowanym na dzień [...] lutego 2017r. zatytułowanym "T. [...] M. F." informującym, że cena biletu miesięcznego na trasie z miejscowości P. do miejscowości C. wynosi [...] zł, został nakreślony przez osobę, której wzory pisma przesłano do badań jako materiał porównawczy R. P., a nie został nakreślony przez A. K., M. J., R. R., E. K., których rękopisy przesłano do badań jako materiał porównawczy. Nadto w opinii określono, że podpis nieczytelny widniejący w obrębie odbitki pieczątki z treścią "T. M. F. NIP [...]" na wskazanym wyżej piśmie datowanym na dzień [...] lutego 2017 r. prawdopodobnie został nakreślony przez A. K., której wzory pisma przesłano do badań jako materiał porównawczy i prawdopodobnie nie został nakreślony przez M. J., E. K., których rękopisy przesłano do badań jako materiał porównawczy. Brak było możliwości przeprowadzenia badań komparatystycznych w odniesieniu do grafizmów R. R. i R. P. ze względu na brak adekwatnego materiału porównawczego. Ponadto w wyniku przeprowadzonych w LK KWP w G. W.. badań materiału dowodowego i porównawczego w postaci:

- dokumentu sporządzonego na karcie papieru formatu A4, jednostronnie zadrukowanego i zapisanego, opatrzonego w prawym górnym rogu odręcznie sporządzoną datą o treści "[...]", w lewym górnym rogu nadrukiem o treści "T. [...] P. M. F. Biuro: [...]

ul. [...]", a w środkowej części odwzorowaniem pieczątki o barwie szarej,

w obrębie którego znajduje się odręczna parafa o barwie niebieskiej,

- karty papieru formatu A4, bez liniatury, jednostronnie zapisanej i zadrukowanej, na której znajduje się dziesięć odwzorowań pieczątki o treści " T. " M. F. [...], ul. [...] tel/fax [...], tel. [...] NIP: [...] REGON: [...]", stwierdzono, że topografia, rozmiar oraz krój czcionki tuszowych odcisków wspomnianej pieczątki wykazują zgodność z topografią, rozmiarem oraz krojem czcionki analogicznych, czytelnych fragmentów tuszowego odcisku pieczątki znajdującego się na dowodowym dokumencie – ze względu na częściowy brak odwzorowania dowodowego odcisku pieczątki oraz obecność tylko jednej zgodnej cechy indywidualnej stałej, można wnioskować, że odcisk pieczątki znajdujący się na dowodowym dokumencie prawdopodobnie został wykonany przy użyciu tej samej pieczątki lub takiej samej pieczątki, którą wykonano odciski porównawcze.

Mając na uwadze wyżej opisany materiał dowodowy Komendant Policji uznał, że organ I instancji prawidłowo przyjął, iż należy mł. asp. R. P. uwolnić od zarzutu dotyczącego podjęcia próby wprowadzenia w błąd pracownika Zespołu Administracyjno-Gospodarczego poprzez przedłożenie zaświadczenia z dnia [...] lutego 2017 r. budzącego wątpliwości co do jego autentyczności i narażenia pracowników Wydziału Finansów KWP w S. na wypłatę świadczenia w zawyżonej kwocie. Zgromadzone w toku postępowania dyscyplinarnego dowody świadczą, że do wystawienia kwestionowanego zaświadczenia mogło dojść w wyniku zbiegu niefortunnych zdarzeń i nieporozumień dotyczących pracowników firmy T. M. F. oraz firmy A. F.. Nadto opinia biegłego z zakresu badań dokumentów wykazała,

że zaświadczenie te mogła podpisać prawdopodobnie A. K..

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących niewykonania przez mł. asp. R. P. polecenia przełożonego dotyczącego udania się do pracownika Zespołu Administracyjno-Gospodarczego i wyjaśnienia rozbieżności w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy, a w szczególności zeznania świadków wykazały naruszenie przez obwinionego dyscypliny służbowej w tym zakresie.

Bez wątpienia można bowiem stwierdzić, że polecenia udania się do pracownika Zespołu Administracyjno-Gospodarczego padły w dniach 29 marca 2017 r. i 26 kwietnia 2017 r. natomiast mł. asp. R. P. nie wykonał ich, co wynika z zeznań nadkom. M. J., E. F. i podkom. P. P..

Złożenie wniosku przez funkcjonariusza o zwrot przedmiotowych kosztów obliguje stronę służbową do realizacji wypłaty takich pieniędzy. Mając na uwadze fakt, że Policja dysponuje środkami publicznymi, jest zobligowana do rygorystycznego przestrzegania dyscypliny finansowej, w tym ścisłego kontrolowania prawidłowości dokonywanych wydatków zgodnie z ustalonymi regułami. Zatem za prawidłową reakcję przełożonych mł. asp. R. P. należy uznać podjęcie próby wyjaśnienia z jego udziałem wątpliwości co do przedłożonego przez niego zaświadczenia. Sprawa zwrotu kosztów dojazdu do służby niewątpliwie ściśle związana jest ze służbą.

Ponadto nie sposób uznać tłumaczeń mł. asp. R. P. jakoby podejmował próby realizacji tego polecenia, jednak nie był w stanie go wykonać. Należy bowiem wskazać, że po raz pierwszy polecenie zostało wydane 29 marca 2017 r. i powtórnie w dniu 26 kwietnia 2017 r., podczas gdy obwiniony nie udał się do E. F. aż do 5 maja 2017 r. Zatem mł. asp. R. P. pozostawał w bezczynności przez ponad 1 miesiąc, co utwierdza w przekonaniu, że zlekceważył polecenie przełożonego.

Rozpatrując przedmiotową sprawę organ wziął pod uwagę ustalony przebieg zdarzenia, rangę przewinienia dyscyplinarnego i jego negatywne skutki dla służby,

a także brak przyznania się obwinionego do winy oraz dotychczasowy przebieg jego służby. Zaniedbania, których dopuścił się obwiniony, choć mogłyby wydawać się znikome ze swej natury, to brak podporządkowania się obwinionego wydawanym poleceniom, czy zlekceważenie przekazywanych mu informacji może prowadzić

w konsekwencji do rozluźnienia dyscypliny służbowej i rzutować w przyszłości na efektywność wykonywania czynności służbowych. Całokształt dokonanych ustaleń w przedmiotowej sprawie świadczy o braku okoliczności wpływających na złagodzenie kary, tym bardziej, że kara nagany jest najmniej dotkliwą z przewidywanego katalogu kar dyscyplinarnych i oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji).

Zastosowana wobec mł. asp. R. P. sankcja dyscyplinarna (nagana) powinna uświadomić mu niestosowność jego zachowania, polegającego na zbyt dowolnym podchodzeniu do poleceń przełożonego i braku rzetelności, a także wdrożyć go do właściwego respektowania powinności zawodowych w przyszłości.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. R. P. złożył skargę

na ww. orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] zarzucając mu:

I. obrazę przepisów prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia,

tj. § 15 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 2 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w zw. z art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.

o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że słowa skierowane przez nadkom. M. J. do obwinionego stanowiły polecenie służbowe,

II. obrazę przepisów prawa materialnego, mającą wpływ na treść orzeczenia,

tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że "udanie się do E. F. inspektora Zespołu Administracyjno - Gospodarczego i wyjaśnienia rozbieżności w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby" jest czynnością służbową,

III. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia,

tj. art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niezbadanie i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, a mianowicie udokumentowanego w notatce służbowej z dnia 19 maja 2017 r. faktu udania się przez obwinionego do E. F., której jednak obwiniony nie zastał.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że słowa skierowane przez nadkom. M. J. do obwinionego w dniach 29 marca 2017 r. i 26 kwietnia 2017 r. nie stanowiły polecenia służbowego w rozumieniu przepisów zarządzenia

nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji oraz ustawy o Policji.

Funkcjonowanie organizacji hierarchicznej w Policji, zgodnie z § 2 pkt 2 zarządzenia n.in. polega na "przestrzeganiu określonych przepisami prawa zasad podejmowania decyzji wydawania rozkazów lub poleceń, związanych z wykonywaniem zadań Policji".

Z powyższego przepisu prawa materialnego wynika zatem, że o poleceniu można mówić wtedy, gdy jest ono związane z wykonywaniem zadań Policji.

Skarżący podniósł ponadto, że jednym z uprawnień przysługujących funkcjonariuszowi policji jest zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Realizacja obowiązku zwrotu kosztów dojazdu przez właściwego Komendanta Policji, będącego organem administracji publicznej, następuje przy tym w drodze czynności materialno-technicznej, polegającej na wypłacie bądź odmowie wypłaty stosownej kwoty pieniężnej. Czynność ta jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dodatkowo, na terenie garnizonu [...] Komendant Policji, w celu uregulowania procedury prowadzenia czynności materialno-technicznych związanych ze zwrotem kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, wydał "Algorytm dokonywania zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby funkcjonariuszy Policji woj. [...], zajmujących lokale mieszkalne w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby".

Zgodnie z § 8 Algorytmu Komendant Powiatowy Policji w S. nie był organem właściwym do weryfikowania wniosków złożonych przez obwinionego, a co za tym idzie – inspektor Zespołu Administracyjno-Gospodarczego E. F. nie była osobą upoważnioną do weryfikowania tych wniosków.

Skarżący podkreślił, że skoro działanie organu administracji publicznej miało formę czynności materialno-technicznej, a nie postępowania administracyjnego, to organowi nie przysługiwały uprawnienia nadane dla trybu postępowania administracyjnego – w szczególności uprawnienie do wezwania strony. Przełożony R. P. nie miał więc na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego uprawnienia do tego, by wezwać obwinionego do stawiennictwa

w celu złożenia wyjaśnień – tym samym nakazać mu udania się do osoby weryfikującej wnioski.

W jego ocenie, nie została również należycie zbadana okoliczność faktycznego udania się przez skarżącego do pracownika Wydziału Administracyjno-Gospodarczego E. F., co zostało potwierdzone w przedstawionej przez R. P. notatce służbowej z dnia 19 maja 2017 r. Jeśli natomiast zbadanie tej okoliczności było niemożliwe, to pozostała ona w sferze wątpliwości co do faktu. Zgodnie z art. 135g ust.2 ustawy, powinna zatem zostać rozstrzygnięta na korzyść obwinionego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie, podobnie jak orzeczenie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

R. P. obwiniony został o popełnienie trzech przewinień dyscyplinarnych. Zarzuty opisane w punktach I i II orzeczenia polegały na tym, że będąc zobowiązanym § 15 pkt 1 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r.w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji m.in. do terminowej, dokładnej i starannej realizacji poleceń przełożonego, w okresie od 29 marca 2017 roku do 25 kwietnia 2017 roku (w wypadku zarzutu opisanego w pkt I) oraz w okresie od 26 kwietnia 2017 r. do 2 sierpnia 2017 r. (w wypadku zarzutu opisanego w pkt II) nie wykonał polecenia Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. nadkom. M. J. w zakresie udania się do E. F. inspektora Zespołu Administracyjno-Gospodarczego i wyjaśnienia rozbieżności w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Za powyższe przewinienia, opisane w punktach I i II orzeczenia dyscyplinarny przełożony wymierzył karę nagany.

Natomiast przewinienie opisane w pkt III orzeczenia polegało na tym,

że w okresie od 23 lutego 2017 roku do 5 maja 2017 roku przedłożył zaświadczenie

z dnia [...] lutego 2017 roku budzące wątpliwości co do jego autentyczności, w którym wskazano cenę biletu miesięcznego na trasie z miejscowości P. do miejscowości C. w wysokości [...] zł, podczas gdy rzeczywista cena biletu miesięcznego wynosi [...] zł, przez co podjął próbę wprowadzenia w błąd E. F. inspektora Zespołu Administracyjno-Gospodarczego zajmującej się realizacją wniosków o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i narażenia pracowników Wydziału Finansów KWP w S. na wypłatę świadczenia w zawyżonej kwocie, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku o Policji.

Od powyższego zarzutu (opisanego w punkcie III orzeczenia) skarżący został uniewinniony.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący złożył wnioski "o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby z miejscowości pobliskiej" za kolejne miesiące od sierpnia 2016 r. do lutego 2017 r., w których wystąpił o zwrot wspomnianych kosztów w kwotach po [...] zł za każdy z wymienionych miesięcy. We wnioskach wskazano, że trasa przejazdu obejmuje dojazd od stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania w m. P. (przez C.) do stacji (przystanku) najbliższej pełnienia służby w S. .

Na potwierdzenie powyższego, skarżący przedłożył dokument wystawiony w dniu [...] lutego 2017 r. przez T. [...] P. M. F. , potwierdzający, że cena biletu miesięcznego na trasie z miejscowości P. (gdzie przystanek jest na żądanie) do miejscowości C. wynosi na dzień sporządzenia tego dokumentu [...] zł.

Nie budzi przy tym wątpliwości, że w przypadku funkcjonariuszy Policji województwa [...], sposób realizacji należności wynikającej z art. 93 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161) określony został w "Algorytmie dokonywania zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby funkcjonariuszy Policji woj. [...], zajmujących lokale mieszkalne w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby", wydanym przez Komendanta Policji.

Zgodnie z treścią wspomnianego art. 93 ustawy o Policji, policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.

Z kolei w myśl § 4 Algorytmu dokonywania zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby funkcjonariuszy Policji woj. [...], zwrotu kosztów dojazdu do służby dokonuje się z dołu w oparciu o złożony do Naczelnika Wydziału Finansów KWP w S. wniosek stanowiący załącznik nr [...] lub nr [...] do wspomnianego algorytmu.

Fakt zamieszkania w miejscowości pobliskiej, cenę biletu oraz stosowanie na danej trasie ulgi weryfikuje kierownik jednostki, komórki organizacyjnej lub osoba przez niego upoważniona przed zatwierdzeniem wniosku o zwrot kosztów dojazdu

(§ 5 Algorytmu).

Wydział Finansów KWP w S. przeprowadza weryfikację wniosku pod względem formalnym i rachunkowym w wyniku, której:

1) dokonuje wypłaty należności, lub

2) zwraca materiały funkcjonariuszowi (w przypadku ujawnionych nieprawidłowości), zamieszczając odpowiednią adnotację na ww. dokumencie.

W świetle powyższych uregulowań nie budzi wątpliwości, że weryfikacja wniosku o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby może zakończyć się albo wypłatą należności – jeżeli wniosek nie budzi żadnych wątpliwości, albo zwrotem materiałów funkcjonariuszowi – jeżeli ujawnią się jakiekolwiek nieprawidłowości.

Algorytm dokonywania zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby nie przewiduje jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, które miałoby rozwiać ewentualne wątpliwości co do złożonego wniosku lecz przewiduje w takim wypadku zwrot wspomnianych materiałów.

W tej sytuacji za sprzeczne z omawianymi uregulowaniami należy uznać wprowadzenie przez nadkom. M. J. nieprzewidzianej jakimikolwiek przepisami procedury zmierzającej do wyjaśnienia wątpliwości co do wniosku złożonego przez skarżącego. W § 5 Algorytmu mowa jest jedynie o weryfikacji,

m.in. ceny biletu co, w ocenie Sądu, oznacza jedynie konieczność sprawdzenia, czy we wniosku wskazano prawidłową cenę, nie zaś ustalanie, dlaczego funkcjonariusz taką cenę podał, czy też, z czego wynikają ewentualne różnice.

Należy podkreślić, że zapisy na poszczególnych wnioskach złożonych przez skarżącego wskazują, iż dane zawarte we wnioskach zostały potwierdzone przez kierownika Rewiru Dzielnicowych i Wydziału Prewencji KPP w S. podkom. P. P..

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, brak było podstaw do podejmowania – w ramach postępowania wywołanego wnioskami strony o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby - przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w S. nadkom. M. J. czynności zmierzających do wyjaśnienia rozbieżności co do ceny biletu oraz trasy przejazdu skarżącego do miejsca pełnienia służby. Pomijając okoliczność, że wydane przez niego skarżącemu polecenie "udania się do kasy do P. E. F. celem definitywnego załatwienia sprawy" jest niejasne (nie wiadomo co należy rozumieć przez "załatwienie sprawy") i nie zawiera żadnego terminu, w jakim miałoby zostać wykonane, to nie służy też w żaden sposób realizacji wniosku strony w kontekście cytowanego Algorytmu dokonywania zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby.

Co więcej, jak wynika z protokołu przesłuchania świadka E. F., skarżący

w rozmowie z Zastępcą Naczelnika tłumaczył, że nie ma bezpośredniego połączenia

z miejscowością P. i S. , że musi jechać do C., a następnie pociągiem do S. .

Zważywszy na treść zeznań wspomnianego świadka, nie sposób stwierdzić, jakie jeszcze okoliczności miałby wyjaśnić skarżący. Należy zaznaczyć, że w ramach rozpatrywania wniosku o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby następuje jedynie weryfikacja ceny biletu. Jeżeli organ uzna przy tym, że wnioskujący podał nieprawdziwe informacje, może zostać w tym zakresie przeprowadzone odrębne postępowanie, co też w niniejszej sprawie nastąpiło. Jednakże postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] r. (sygn. akt [...] [...]) umorzono śledztwo w sprawie mającego miejsce w dniu [...], w celu osiągnięcia korzyści majątkowej polegającej na uzyskaniu zwrotu kosztów dojazdu do pracy w kwocie wyższej niż faktycznie poniesiona, usiłowania wprowadzenia w błąd pracownika Komendy Powiatowej Policji w S. przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w S. posługującego się zaświadczeniem podrobionym w celu użycia za autentyczne i doprowadzenia w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem – wypłaty świadczenia w kwocie po [...] zł za każdy miesiąc w okresie od sierpnia 2016 r. do marca 2017 r. zamiast przysługujących mu faktycznie za dany odcinek [...] zł, tj. czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. Z kolei ewentualne wątpliwości związane z tym, że E. F., zatrudniona na stanowisku inspektora usług finansowych w KPP w S. uzyskała od pracowników firmy [...] P. M. F. sprzeczne informacje co do ceny biletu na trasie P. – C. mogły być wyjaśnione jedynie przez tę firmę. Skarżący nie będąc wystawcą dokumentów potwierdzających cenę biletu, w żaden sposób wątpliwości tych wyjaśnić nie mógł.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie do art. 132 ust. 2 tej ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających

z przepisów prawa, lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Z kolei przepis art. 132 ust. 3 ustawy

o Policji jedynie wyszczególnia rodzaje naruszeń dyscypliny służbowej i to w formie katalogu otwartego, bez zróżnicowania skutków popełnienia poszczególnych rodzajów przewinień dyscyplinarnych.

Skarżącemu zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej w sposób określony

w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej

w sposób nieprawidłowy. Z kolei w myśl art. 132 ust. 1 wspomnianej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu etyki zawodowej.

W ocenie Sądu, z przyczyn, o których była mowa powyżej w realiach niniejszej sprawy nie może być mowy o naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie czynności służbowej.

Jak słusznie wskazał skarżący, wystąpienie o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby funkcjonariusza Policji jest jego uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem. Funkcjonariusz może zrezygnować z takiego zwrotu i nie można nakazywać mu realizacji tych uprawnień przy pomocy poleceń służbowych.

Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organy powinny mieć uwadze powyższe wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone oraz poprzedzające je orzeczenie.