Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 169/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na zarządzenie Starosty Zgierskiego z dnia 20 lutego 2017 roku nr 120.5.2017 w sprawie zatwierdzenia uproszczonych planów urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie Gminy Głowno i Gminy Zgierz postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – skarżącemu F. S. kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 24 lutego 2023 roku, pod pozycją [...]. ał


UZASADNIENIE

F.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na zarządzenie Starosty Zgierskiego z dnia 20 lutego 2017 r. nr 120.5.2017 w sprawie zatwierdzenia uproszczonych planów urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie Gminy Głowno i Gminy Zgierz.

W oparciu o zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 14 lutego 2023 r. skarżący został wezwany, wezwaniem z dnia 20 lutego 2023 r.,

do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL, wykazanie, że przed wniesieniem skargi do sądu wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie w powyższym zakresie doręczono dorosłemu domownikowi skarżącego w dniu 22 lutego 2023 r.

W dniu 24 lutego 2023 r. skarżący uiścił na rachunek sądu kwotę 300 zł. Ponadto, w piśmie z dnia 24 lutego 2023 r. skarżący wskazał numer PESEL i podniósł, że w dniu 4 marca 2019 r. uchylono art. 52 § 4 p.p.s.a., wobec tego obecnie przepis ten nie wymaga wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 kwietnia 2023 r. skarżący ponownie został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do sądu wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym sprzed dnia 1 czerwca 2017 r. Skarżący został jednocześnie pouczony, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, a zatem przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 53 p.p.s.a., co determinuje uznanie, że skarżący był zobowiązany do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.

Wezwanie w powyższym zakresie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 kwietnia 2023 r., jednak pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przedmiotem wniesionej do Sądu skargi jest zarządzenie Starosty Zgierskiego z dnia 20 lutego 2017 r. nr 120.5.2017, które należy zakwalifikować do ujętych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1883/06, wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2477/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z racji tego, że zaskarżone zarządzenie zostało podjęte w dniu 20 lutego 2017 r., kwestię terminu wniesienia skargi i wyczerpania trybu właściwego dla wniesienia skargi na tego typu akty, należy oceniać przez pryzmat regulacji obowiązujących przed 1 czerwca 2017 r. czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Wynika to z brzmienia art. 17 pkt 2 tej ustawy, wedle którego przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zgodnie natomiast z treścią art. 52 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). Według art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie skarżący na wezwanie Sądu nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność wniesienia takiego wezwania nie wynika także z akt sprawy. Co prawda skarżący został nieprawidłowo pouczony o podstawie prawnej wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym) w wykonaniu zarządzenia z dnia 3 kwietnia 2023 r., niemniej jednak obowiązek wykazania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wynikał już ze skierowanego do skarżącego wezwania Sądu z dnia 20 lutego 2023 r. Tym samym uznać należy, że skarga wniesiona do Sądu nie została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Została zatem wniesiona bez wyczerpania trybu zaskarżenia i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.

IB