Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 670/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 10.950 (dziesięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity : Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855), art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9 z 2002 r. poz. 84 ze zm.), dalej również ustawa podatkowa oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity : Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A sp. z o.o. w J. (dalej Spółka) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w kwocie [...]zł w podatku od nieruchomości za 2004 rok.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.

Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2008 roku A sp. z o.o. zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. i złożyła skorygowaną deklarację podatkową, wskazując na przysługujące jej zwolnienie od podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej.

Decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty podnosząc, że Spółka nie świadczy usług dających podstawę do zastosowania ustawowego zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem z umów przedstawionych przez stronę jako dowód w sprawie nie wynika faktycznie użytkowanie linii kolejowych, lecz jedynie fakt ich udostępniania przewoźnikom, co nie wyczerpuje zastosowania wnioskowanego zwolnienia podatkowego.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatnika wniósł o jej uchylenie w całości podnosząc, że transport kolejowy odbywający się na przedmiotowych nieruchomościach ma charakter "publiczny" i "wyłączny", bowiem na liniach kolejowych prowadzona była faktycznie działalność polegająca na wykorzystaniu ich (udostępnianiu ) dla potrzeb publicznego transportu kolejowego, o czym świadczy fakt cyklicznego i regularnego ruchu pojazdów przewoźników kolejowych.

Organ odwoławczy podkreślił, że istotą niniejszej sprawy jest spór co do interpretacji przepisu prawa wprowadzającego zwolnienie ustawowe od podatku od nieruchomości i możliwość zastosowania tego zwolnienia wobec części nieruchomości Spółki. Wyjaśnił, że przedmiotowe zwolnienie dotyczyło tylko budowli i zajętych przez nie gruntów, a przedmioty te musiały być wykorzystywane na potrzeby publicznego transportu kolejowego – faktycznie i wyłącznie. Dokonując wykładni językowej spornego przepisu przyjął, że "publiczny transport kolejowy" to transport ogólnie dostępny dla wszystkich i służący ogółowi, zaś zwolnienie ma charakter przedmiotowy, bowiem istota rzeczy leży w fakcie wykorzystywania nieruchomości w dany sposób (publiczny czyli ogólnodostępny), z zastrzeżeniem, iż ma to być wykorzystywanie wyłącznie w tym celu. Stwierdził, że w tym świetle należy oceniać podnoszoną przez Spółkę okoliczność udostępniania linii przez zarząd kolei innym koncesjonowanym przewoźnikom, jako nie przesądzającą o "publiczności" tego transportu, bowiem zawarcie umów z chętnymi przewoźnikami z góry wskazuje krąg podmiotów korzystających z nieruchomości w danym roku podatkowym, potwierdza to także analiza treści umów z wymienionymi na wstępie przewoźnikami. Z powyższego wynika, że również rodzaj przewozów dokonywanych przez przewoźników nie ma charakteru "publicznego", o którym mowa w omawianym przepisie ustanawiającym zwolnienie.

Wskazując na stanowisko zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 r. (sygn. akt I SA/Gl 801-803/08) podtrzymane wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. (sygn. akt 1101-1103/09) organ odwoławczy stwierdził, że "Dopiero fakt, że na linii kolejowej pozostającej w zarządzie kolei przewoźnik wykonuje przewozy osób i (lub) rzeczy w zakresie nieograniczonym i dostępnym dla każdego stanowi o publicznym charakterze transportu kolejowego" oraz że "sama możliwość realizacji takiego transportu jest niewystarczająca dla przyznania przedmiotowego zwolnienia".

Organ podatkowy drugiej instancji zauważył, że omawiane kryterium zwolnienia uległo zmianie z dniem 1 stycznia 2007 r., zaś nowelizacja ta zmieniła charakter tego zwolnienia co pozwala na dokonanie wykładni historycznej przepisu je przewidującego oraz ocenę, że jego zmiana nie wpływa na przeprowadzoną interpretację tej normy prawnej. Podniósł, że instytucje zwolnień i ulg podatkowych stanowią wyjątek od zasady równości i powszechności opodatkowania, od ustawowego obowiązku opłacania podatku i nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie jako naruszającej prawo, tj. art. 7 ust. 1 pkt 4 (winno być pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną interpretację oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę strona skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg sprawy a następnie stwierdziła, że budowle kolejowe oraz zajęte pod nie grunty faktycznie wykorzystywała na potrzeby publicznego transportu kolejowego realizując przewozy towarowe, dostępne bez wyjątku dla wszystkich przewoźników kolejowych, przy czym wykorzystanie to miało charakter wyłączny albowiem w załączonych do wniosku (o stwierdzenie nadpłaty) wykazach budowli wraz z zajętymi pod nie gruntami nie znalazły się wszystkie budowle kolejowe stanowiące własność Spółki, ale tylko te, które wykorzystywane były do prowadzenia ruchu kolejowego, umożliwiającego dokonywanie przewozów rzeczy wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i nie były wykorzystywane w żaden inny sposób. Skarżąca twierdziła, że nie posiadała koncesji na wykonywanie jakichkolwiek usług transportowych, nie posiada żadnego taboru kolejowego, nie jest licencjonowanym przewoźnikiem. Zdaniem strony skarżącej okoliczność ta świadczy o tym, że jej działalność "jako zarządu kolei wykorzystywana była na potrzeby publicznego transportu kolejowego na zasadzie wyłączności, a zatem korzysta z ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości". Skarżąca wskazała, że dostęp do linii kolejowej pozostającej w zarządzie Spółki ma charakter otwarty i każdy przewoźnik kolejowy może na jednakowych i równych dla wszystkich zasadach realizować na tych liniach transport kolejowy. Powołała się przy tym na stanowisko wyrażone w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 17 lutego 2010 r. (sygn. akt I SA/Gl 726/09 i

I SA/Gl 763/09) oraz w wyrokach NSA z dnia 24 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 1596/07 i II FSK 8/08).

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, gdyż zaskarżone orzeczenie narusza prawo podatkowe tak materialne jak i procesowe. Odmawiając zastosowania przedmiotowego zwolnienia organ odwoławczy, w ślad za organem pierwszej instancji, nie uwzględnił ani nie ocenił prawidłowo treści art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 roku, nr 121, poz. 844 z późniejszymi zmianami), w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 roku, zwolnione od podatku od nieruchomości były budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzebę publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty.

W wyniku nowelizacji art. 7 tej ustawy z dniem 1 stycznia 2003 roku przedmiotowe zwolnienie podatkowe uregulowane zostało w art. 7 ust. 1 pkt 1, który stanowił, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle kolejowe stanowiące całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy – wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty.

Brzmienie tego przepisu nie zmieniło się do dnia 31 grudnia 2006 roku.

Z dniem 1 stycznia 2007 roku w wyniku kolejnej nowelizacji przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli : a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom. lub c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1.435 mm.

Wymienione wyżej zmiany brzmienia przepisu regulującego przedmiotowe zwolnienie podatkowe do jakich doszło od dnia 1 stycznia 2007 roku wskazują, że zwolnienie to zmieniło swój charakter i zakres w porównaniu do stanu obowiązującego w 2004 roku. Nie można zatem interpretować omawianego przepisu w oparciu o inną niż obowiązująca w okresie, którego dotyczy niniejsza sprawa, jego treść bądź na podstawie innych niż zawarte w tym przepisie warunków przedmiotowego zwolnienia podatkowego.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że ustalony w sprawie stan faktyczny wskazywał, że skarżąca Spółka w badanym roku podatkowym posiadała koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na zarządzeniu liniami kolejowymi, oraz że jako zarządzająca liniami kolejowymi udostępniała je na zasadach równoprawności innym koncesjonowanym przewoźnikom.

Organy podatkowe uznały, iż okoliczności te dowodzą, że zarządzane przez skarżącą budowle i grunty nie są objęte zwolnieniem podatkowym bowiem nie są wykorzystywane na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Według organów publiczny transport powinien charakteryzować się cyklicznością i regularnością przewozów na podstawie rozkładu jazdy i powinien być dostępny powszechnie, dla każdego, a nie dla zamkniętego kręgu licencjonowanych przewoźników. Organ odwoławczy wyraził przy tym pogląd, że dla stwierdzenia, że infrastruktura kolejowa wykorzystywana jest na potrzeby publicznego transportu kolejowego niezbędne jest ustalenie, że krąg użytkowników korzystających z tego transportu jest nieograniczony (dostępny dla ogółu). Nadto wykorzystanie infrastruktury kolejowej na cele publiczne musi mieć charakter faktyczny, a nie hipotetyczny, potencjalny. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w istocie uznał że nie została spełniona także druga przesłanka zwolnienia – prowadzenie transportu "wyłącznie" na cele publiczne.

Zasadniczy problem zaistniały w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni pojęcia "publicznego transportu kolejowego", bowiem w świetle podlegającego interpretacji przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004 roku, zwolnione od podatku od nieruchomości były budowle kolejowe wykorzystywane wyłącznie na potrzebę publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty.

Brak ustawowej definicji wymienionego wyżej pojęcia (w przepisie przewidującym przedmiotowe zwolnienie podatkowe) doprowadził w niniejszej sprawie do przyjęcia przez organy podatkowe założeń interpretacyjnych, które – zdaniem Sądu – nie uwzględniają specyfiki przedmiotu zwolnienia podatkowego. Sąd podziela w tym przypadku stanowisko przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 lutego 2009 roku, w sprawach o sygn. akt II FSK 1596/07 oraz 9/08 (sprawy dotyczyły identycznego problemu prawnego, na tle tożsamego stanu faktycznego zaistniałego w 2002 r.), że "nieuzasadnione jest forsowanie wykładni językowej analizowanej normy prawnej, sprowadzonej do potocznego rozumienia pojęcia przymiotnika "publiczny", bez uwzględnienia faktu, że odnosi się on w omawianym przepisie do transportu kolejowego, który był wykonywany w omawianym okresie na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 27 czerwca 1997 roku o transporcie kolejowym, (Dz. U. nr 96, poz. 591 ze zm.), a wcześniej – w szczególności w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) przewidującej omawiane zwolnienie podatkowe –regulowany był ustawą z dnia 2 grudnia 1960 roku o kolejach (Dz. U. z 1989 roku, Nr 52, poz. 310 ze zm.)". W stanie prawnym z 2004 r. obowiązywała ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 96 ze zm.).

Sąd kasacyjny stwierdził, że można domniemywać, że użyte w ustawie podatkowej określenie "publiczny transport kolejowy" było konsekwencją rozróżnienia w ustawie o kolejach z 2 grudnia 1960 roku obowiązującej w czasie uchwalania ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kolei użytku publicznego i niepublicznego, przy czym te ostatnie w świetle art. 2 ust. 3 ustawy kolejowej, to koleje służące do wyłącznego użytku eksploatujących je jednostek. Natomiast za koleje użytku publicznego ustawa kolejowa (art. 2 ust. 2) uznawała koleje przeznaczone do publicznego przewozu osób i przesyłek.

Ustawa o transporcie kolejowym obowiązująca w analizowanym roku podatkowym nie używała już powyższych pojęć, natomiast w ustawie podatkowej zakres przedmiotowej ulgi podatkowej nie został inaczej zdefiniowany, w szczególności w sposób dostosowany do specyfiki przedmiotu zwolnienia podatkowego. Specyfikę tę uwzględniono dopiero w ustawie z dnia 7 grudnia 2006 roku o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1828).

W ocenie Sądu utożsamianie pojęcia "publiczny transport kolejowy" z powszechną dostępnością tego transportu dla każdego, kto chciałby z niego skorzystać, przy czym z uzasadnienia rozstrzygnięcia SKO zdaje się wynikać, że chodzi tu o ostatecznego, docelowego użytkownika, nie jest uzasadnione.

Nie można przy ustaleniu treści normy prawnej abstrahować od jej praktycznego zastosowania. Powinna być ona zrozumiała i jednoznaczna dla podatników podatku od nieruchomości, których ta regulacja dotyczy. Zarządcy infrastruktury kolejowej, jako podatnicy podatku od nieruchomości (por. art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), stosownie do art. 6 ust. 9 omawianej ustawy mają obowiązek sami składać deklarację na podatek od nieruchomości na dany rok według ustalonego wzoru i wpłacać obliczony w deklaracji podatek na rachunek budżetu właściwej gminy w terminach przewidzianych w tym przepisie.

Powinni zatem mieć możliwość na podstawie posiadanej wiedzy o sposobie użytkowania zarządzaną infrastrukturą kolejową, prawidłowo zastosować, przysługujące im na podstawie omawianego przepisu ustawowego, zwolnienie podatkowe przy samoobliczaniu należnego podatku od nieruchomości.

O tym czy infrastruktura kolejowa wykorzystywana jest na potrzeby publicznego transportu kolejowego powinno zatem decydować to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe wszystkim potencjalnym użytkownikom, przez których należy rozumieć licencjonowanych przewoźników, skoro transport kolejowy może być – w myśl art. 4 pkt 5 cytowanej ustawy o transporcie kolejowym z 1997 roku, wykonywany tylko przez podmioty uprawnione do wykonywania przewozów kolejowych.

O publicznym charakterze transportu powinno przesądzać to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, że faktycznie z linii korzystają tylko niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy. Inne rozumienie wykorzystywania linii kolejowych na potrzeby publicznego transportu kolejowego pozostaje w sprzeczności z realiami gospodarczymi.

Nie można zatem akceptować tezy, że "publiczny transport kolejowy" należy pojmować jako ten, który dostępny jest zarówno dla każdego podmiotu świadczącego usługi w zakresie przewozów kolejowych, jak również dla każdego człowieka, który z transportu tego chciałby korzystać.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przyjęta przez organy podatkowe wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej dotycząca publicznego transportu kolejowego nie była uzasadniona, bowiem oparta była na błędnym rozumieniu znaczenia słowa "publiczny", bez uwzględnienia kontekstu prawnego, w którym słowo to zostało użyte, czyli wynikających z przepisów prawa warunków wykonywanie transportu kolejowego.

Do rozważenia pozostał drugi warunek zwolnienia podatkowego, wprowadzony w powyższym przepisie: wyłączne wykorzystywanie budowli i zajętych pod nie gruntów na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Organy podatkowe bez bliższego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy przyjęły, że warunek ten nie został spełniony, bowiem z transportu realizowanego na przedmiotowych liniach kolejowych mogły korzystać wyłącznie niektóre podmioty gospodarcze, zaś samo zobowiązanie do udostępnienia linii kolejowych nie może być warunkiem "wyłącznego" ich wykorzystywania na potrzeby publicznego transportu kolejowego.

Sąd w składzie orzekającym nie podziela, w tym kontekście, poglądów, co do rozumienia rozpatrywanych przesłanek przedmiotowego zwolnienia, zawartych w cytowanych przez organ odwoławczy wyrokach sądów administracyjnych. Stwierdza jednocześnie, że w tutejszym Sądzie toczyło się postępowanie ze skargi Spółki na decyzję odwoławczą utrzymującą w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty wydaną przez Wójta Gminy P. za rok 2003. Skargę Sąd oddalił, zaś skarga kasacyjna od tego wyroku nie została jeszcze rozpoznana (sygn. akt II FSK 1543/11). Strony nie wniosły o zawieszenie niniejszego postępowania, a Sąd rozpoznający sprawę nie skorzystał z możliwości jego zawieszenia z urzędu, skoro sprawa dotyczyła innego roku podatkowego, a wynik sprawy rozpoznawanej przez NSA nie ma bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

W niniejszej sprawie, odmiennie niż w sprawie za rok 2003, sąd orzekający uznał, że zawarte w decyzjach organu pierwszej i drugiej instancji stanowisko w przedmiocie okoliczności przesądzającej o tym, że nie został spełniony warunek wyłączności publicznego transportu kolejowego, nie było uzasadnione, zaś przyjęta przez organy podatkowe wykładnia pojęcia "wyłączności" doprowadziła do badania okoliczności, które nie decydowały o rozstrzygnięciu sprawy, skoro o wyłączności wykorzystania przedmiotowych budowli na potrzeby publicznego transportu kolejowego decyduje to czy służą wyłącznie licencjonowanym przewoźnikom, realizującym przewozy w ramach publicznego transportu kolejowego, czy też (również) zarządcy tych linii dla jego własnych celów.

W sprawie, organy podatkowe nie kwestionowały tego, że skarżąca Spółka wykonywała, na spornych liniach, wyłącznie działalność w zakresie zarządzania tymi liniami i nie wykorzystywała ich w żaden inny sposób (nie była licencjonowanym przewoźnikiem).

W tym miejscu warto zauważyć, że na rozumienie warunku "publiczności" i " wyłączności" , jako przesłanek omawianego zwolnienia, nie wpływa charakter przedmiotu świadczonych usług przewozowych (ruch towarowy czy pasażerski), ani podmiotu usługi te świadczącego (przewoźnik kolejowy, o ile nie jest jednocześnie Zarządcą), czy też liczba koncesjonowanych przewoźników, z którymi zawarto odpowiedniej treści umowy. Przyjęcie przez organ odwoławczy poglądu, że zawarcie umów z chętnymi przewoźnikami z góry wskazuje krąg podmiotów korzystających z nieruchomości kolejowych, co z kolei wyłącza przesłankę "publiczności" tego transportu, oznaczało by, że przesłanka ta mogłaby być spełniona tylko wówczas, gdy na danej linii kolejowej usługi transportu świadczyli by faktycznie wszyscy przewoźnicy kolejowi z całej Polski, bądź gdyby usługi te wykonywane były bezprawnie (bez zawarcia stosownej umowy).

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy podatkowe powinny uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku w przedmiocie wykładni zwrotu "publiczny transport kolejowy" i rozważyć czy zarządzana przez skarżącą infrastruktura kolejowa była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego tzn. czy była udostępniana uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach, czy też była wykorzystywana przez skarżącą Spółkę do jej celów prywatnych. Należy przy tym zauważyć, że w realiach przedmiotowej sprawy orzeczenie określające wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej), a tym samym wymiar podatku, powinno poprzedzać ewentualną decyzję w sprawie jego nadpłaty, zaś zapłata podatku, przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego, z którego wynika, wyłącza stosowanie art.. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję w całości, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270), który przewiduje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O wykonalności zaskarżonej decyzji i kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 152 i art. 200 powołanej wyżej ustawy ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym na podstawie § 6 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).