Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3033/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2019 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, ze zm.) odmówił uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr ewid. [...] w m. [...] (ul. [...]), przy drodze krajowej nr [...].

Stan sprawy był następujący:

Burmistrz [...], w związku z wnioskiem strony - [...] S.A. z siedzibą w [...], wystąpił o uzgodnienie inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działki nr [...] położonej w m. [...] (ul. [...]), przy drodze krajowej nr [...].

Po rozpatrzeniu sprawy organ wydał powołane na wstępie postanowienie. W uzasadnieniu organ powołał przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.). Organ uznał, że zapis pkt. II ppkt. 4.7 nadesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczący skomunikowania ww. działki posiadający brzmienie: "obsługa komunikacyjna terenu inwestycji - z zachowaniem dotychczasowej dostępności komunikacyjnej z drogi krajowej, w ramach zjazdu publicznego, na warunkach określonych przez właściciela bądź zarządcę drogi" nie jest możliwy do przyjęcia. Powołano, że tut. Oddział pismem z dnia [...].10.2019 r. potwierdził wprawdzie funkcjonowanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w m. [...] w km 014+261, lecz poinformował jednocześnie, że widzi możliwość skomunikowania ww. działki na której planowany jest obiekt handlowo-usługowy z drogi krajowej nr [...] poprzez przebudowę istniejącego układu drogowego i wydzielenie pasa lewoskrętu dla pojazdów jadących od strony m. [...]. Ponadto w piśmie tym wskazano, że koncepcję przebudowy istniejącego układu drogowego należy przedłożyć do tut. Oddziału celem uzgodnienia oraz sporządzenia umowy w trybie art. 16 ustawy z dnia 1 marca 1985 roku o drogach publicznych określającej warunki realizacji przez inwestora planowanej inwestycji. W związku z powyższym organ wskazał, że inwestor winien w pierwszej kolejności wystąpić do tut. Oddziału o uzgodnienie sposobu obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, zgodnie z uwagami przedstawionymi w piśmie z dnia [...].10.2019r. i dopiero po wykonaniu docelowego układu komunikacyjnego, winien wystąpić o uzgodnienie warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Organ uznał, że w momencie wydawania postanowienia uzgadniającego warunki zabudowy, zjazd o właściwych parametrach i funkcjach musi istnieć w dacie orzekania.

W konkluzji organ wskazał, że mając na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych i obowiązek zarządcy drogi do podejmowania wszelkich działań służących zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego wszystkich jego uczestników, jak również wcześniejszą korespondencję prowadzoną z Inwestorem, brak jest możliwości dokonania uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. J. R., zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej spółki według norm przepisanych.

Rozstrzygnięciu zarzucono:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017 poz. 1073 t.j.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uzgodnienia przez organ projektu decyzji o warunkach zabudowy;

- art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. 2017 poz. 2222) poprzez błędne zastosowanie i nałożenie na inwestora wymagania dotyczącego obowiązku uzgodnienia projektu zagospodarowania terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej i możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego związanego z planowanym przedsięwzięciem z zarządcami dróg.;

2. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez:

- nie zastosowanie przepisów art. 7, 76 § 1, 77 § 1 k.p.a. i nie podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz poprzez niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego oraz błędną ocenę prawną stanu faktycznego i prawnego, co miało odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu;

W uzasadnieniu skargi powołano, że kwestie dotyczące obsługi komunikacyjnej i możliwości włączenia do dróg publicznych ruchu drogowego związanego z planowanym przedsięwzięciem, o których mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, rozstrzygane są na innych, niezależnych etapach procesu budowlanego. Strona powołała wyrok wydany przez WSA w Białymstoku z 13 lutego 2014 r. II SA/BK 882/13. Stron wskazała, że zgodnie z orzecznictwem, organ może odmówić uzgodnienia projektu decyzji tylko wtedy gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny z wyraźnie wskazanymi uregulowaniami prawnymi (patrz: wyrok WSA Warszawa z dnia 6.06.2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 140/06, wyrok WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 742/08). W ocenie strony organ nie wyjaśnił sprawy w stopniu przekonywującym co do słuszności wydanego postanowienia, jako że wyczerpujące ustalenia nie zostały zawarte w uzasadnieniu, a ponadto organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych nie stosując przy tym żadnych regulacji prawnych. Zarzucono, że zaskarżone postanowienie nosi znamiona dowolności oraz uznaniowości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019.2325), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018.2068 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przepisie tym ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, z którego wynika, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.

Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w związku z nałożeniem na zarządcę obowiązku niedopuszczania do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, w gestii zarządcy drogi stoi zapewnienie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą zagospodarowania nieruchomości. Organ, jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad, zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, może zatem realizować swoje zadania również poprzez podejmowanie działań prewencyjnych zmierzających do poprawy bezpieczeństwa na drodze.

W przedmiotowej sprawie organ jako podstawę odmowy uzgodnienia przyjął brak możliwości zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego wszystkich uczestników ruchu na drodze krajowej nr [...] na warunkach wynikających z przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ powołał, że zapis wynikający z pkt. II ppkt. 4.7 projektu decyzji jest nie do przyjęcia dla zarządcy, albowiem wynika z niego, że obsługa komunikacyjna terenu inwestycji ma się odbywać z zachowaniem dotychczasowej dostępności komunikacyjnej z drogi krajowej, w ramach zjazdu publicznego, na warunkach określonych przez właściciela bądź zarządcę drogi. Jednocześnie, organ powołał prowadzoną z inwestorem korespondencję wskazując, że w piśmie z [...].10.2019 r. GDDiA poinformował o możliwości skomunikowania ww. działki na planowany obiekt handlowo-usługowy z drogi krajowej nr [...] poprzez przebudowę istniejącego układu drogowego i wydzielenie pasa lewoskrętu dla pojazdów jadących od strony m. [...].

W ocenie Sądu stanowisko organu w zakresie braku możliwości uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa na drodze krajowej nr [...] było prawidłowe. Z nadesłanego projektu wynika bowiem z jednej strony, że komunikacja ma się odbywać z zachowaniem dotychczasowej dostępności komunikacyjnej w ramach zjazdu publicznego (którego istnienie jest w sprawie bezsporne), a z drugiej strony dalszy zapis projektu decyzji wskazuje, że ta dotychczasowa dostępność komunikacyjna z drogi krajowej, w ramach zjazdu publicznego, odbywać się będzie na warunkach określonych przez właściciela bądź zarządcę drogi. Zapis ten niewątpliwie jest nieprecyzyjny, albowiem dopuszcza komunikację na dotychczasowych zasadach, a jednocześnie wskazuje na jakieś warunki, które będą dopiero ustalone w przyszłości, i to nie wiadomo czy przez zarządcę drogi, czy przez właściciela.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jest to wyłączna kompetencja właśnie zarządcy drogi, który wcale nie musi być właścicielem gruntu, na którym znajduje się pas drogowy.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że jak ustalił organ, obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji na działce nr [...] odbywać ma się z drogi krajowej nr [...]. Na przedmiotową działkę prowadzi zjazd publiczny, co nie jest kwestionowane, a znajduje potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Z dokumentu "Raport pojedynczy: Zjazdy" wynika, że jest to zjazd publiczny, zjazd do budynku. Z załącznika do nadesłanego projektu decyzji wywnioskować można, że teren inwestycji stanowi niezabudowana nieruchomość. Natomiast na działce sąsiedniej nr [...] zlokalizowany jest w ostrej granicy z działką [...] budynek jednorodzinny mieszkalny, usytuowany właśnie tuż obok przedmiotowego zjazdu (mapa i zdjęcia w aktach sprawy k. 24 i 30-34). Nie wiadomo więc, czy przedmiotowy zjazd nie powstał dla działki przed podziałem ewidencyjnym dla budynku mieszkalnego. Jak wynika również z akt sprawy – k. 46, zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy budynku handlowo-usługowego (pow. 576 m2) wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Powyższe okoliczności mają o tyle znaczenie, że niewątpliwie natężenie ruchu komunikacyjnego związanego z dojazdem do nieruchomości zabudowanej jednym budynkiem mieszkalnym, czy nieruchomości niezabudowanej (aktualny stan działki o nr [...]), jest nieporównywalnie mniejsze, niż natężenie związane z dojazdem do sklepu o powierzchni ponad 500 m2. Wskazać również należy, że powyższe dotyczy również ruchu pieszego, który będzie generowany w wyniku realizacji przedsięwzięcia.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika również, że w piśmie z [...].10.2019 r. GDDiA Oddział w [...] poinformowała inwestora o możliwości skomunikowania działki nr [...] poprzez przebudowę istniejącego układu drogowego i wydzielenie pasa lewoskrętu dla pojazdów jadących od strony m. [...] (k. 29). Powyższe spowodowane było tym, że zjazd na działkę nr [...] znajduje się za niebezpiecznym łukiem oznakowanym znakiem A-3 i pojazdy oczekujące na środku drogi na skręt w lewo do sklepu narażone byłyby na uderzenie przez pojazdy nadjeżdżające zza łuku drogi (k. 35). Z akt sprawy wynika również, że działka nr [...] położona jest w terenie zabudowanym, w niewielkiej odległości znajdują się dwa zakręty na drodze krajowej nr [...] (k. 33 i 34). Wskazać należy również, że w odpowiedzi na skargę organ podał, że aktualny zjazd znajduje się w bardzo niekorzystnym miejscu, w obrębie znaku A-3 w km 14+053 (dwa niebezpieczne zakręty - w tym pierwszy w prawo) i zamieszczoną pod nim drugą tabliczką T-4 (tabliczką wskazującą liczbę zakrętów większą niż 2) oraz w obrębie znaku D-l w km 14+250 (droga z pierwszeństwem), tj.: w obrębie skrzyżowania z drogą niższej kategorii. (ok. 11 m od osi skrzyżowania) i na obszarze występowania trzech niebezpiecznych zakrętów. Powyższych informacji Sąd nie był w stanie zweryfikować na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ale niezależnie od powyższego, analiza dowodów zgromadzonych w sprawie uzasadnia ocenę, że zaskarżone rozstrzygnięcie było prawidłowe. Brak było możliwości uzgodnienia nadesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, albowiem zapis pkt II ppkt. 4.7 był niejednoznaczny, niezgodny z przepisem art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zakresie wskazania właściciela drogi jako podmiotu ustalającego warunki obsługi komunikacyjnej, jak również dopuszczenie do obsługi komunikacyjnej aktualnym zjazdem planowanej inwestycji prowadziłoby do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...].

W odniesieniu do zarzutów skargi, to uznać należy, że organ zebrał wystarczający materiał dowodowy do rozpoznania sprawy i dokonał właściwej oceny w aspekcie braku możliwości dokonania uzgodnienia z uwagi na treść projektu decyzji o warunkach zabudowy. Kompetencja organu do dokonywania uzgodnień projektów decyzji o warunkach zabudowy wynika jednoznacznie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zakreśla przesłanki, co do których organ uzgadniający jest uprawniony wydać rozstrzygnięcie, czyli orzec w zakresie możliwość włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, a więc zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym będącej główną przesłanką tego uzgodnienia. Tym samym niewątpliwie organ był uprawniony do rozpoznawania nadesłanego wniosku o uzgodnienie. Brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy co do zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego bez uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. W powyższym zakresie zarzuty skargi nie są uzasadnione i nie doszło do naruszenia prawa materialnego w tym zakresie. Wskazać jednak należy, że Sąd orzekający w tym składzie, nie podziela poglądu organu, jakoby już na etapie dokonywania uzgadniania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez zarządcę drogi, zjazd o właściwych parametrach i funkcjach musiał istnieć w dacie orzekania. Taka ocena organu nie znajduje uzasadnienia w żadnym przepisie obowiązującego prawa. Zauważyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie przyznaje inwestorowi żadnych praw, a jedynie wskazuje, w jaki sposób można zgodnie z prawem zagospodarować nieruchomość. Na podstawie tej decyzji inwestor nie może również przystąpić do wykonywania robót budowalnych. Decyzja o warunkach zabudowy określa tylko warunki, na jakich można będzie realizować przyszłą inwestycję, w tym też w zakresie sposobu obsługi komunikacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza również o tym, że inwestor wystąpi o pozwolenie na budowę i rozpocznie realizację przedsięwzięcia. Dlatego, w szczególności, gdy inwestor nie jest właścicielem nieruchomości – jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, przyjęcie koncepcji proponowanej przez organ, mogłoby narazić inwestora na znaczne straty materialne związane z koniecznością wyłożenia środków finansowych na realizację zjazdu, w sytuacji w której np. nie uzyskałby z innych przyczyn ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić należy, że zarządca drogi może w piśmie, na zapytanie inwestora, w sposób jednoznaczny wskazać warunki na jakich odbywać się ma obsługa komunikacyjna dla planowanego przedsięwzięcia przy uwzględnienia zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jeżeli warunki wskazane przez zarządcę drogi zostaną wpisane przez organ sporządzający projekt decyzji o warunkach zabudowy, to w ocenie Sądu brak jest podstaw do odmowy uzgodnienia. Realizacja zjazdu zgodnie z parametrami określonymi przez zarządcę będzie miała bowiem miejsce na dalszym etapie procesu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2010 r. (sygn. akt II OSK 1467/09). Wskazać jednak należy, że w orzeczeniu tym wypowiedziano się o dostępie do drogi publicznej istniejącym w dacie rozstrzygania o warunkach zabudowy, w postępowaniu sądowym mającym na celu kontrolę decyzji wydanej w przedmiocie warunków zabudowy, nie zaś postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Kwestą sporną w przytaczanej sprawie był dostęp do drobi publicznej nieruchomości, na której zamierzano realizować inwestycję. Natomiast uzgodnienie dokonywane przez zarządcę drogi stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2018 r. (sygn. akt II OSK 1966/17, publ. LEX nr 2457528), powinno koncentrować się na możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, czyli jak wskazuje się w orzecznictwie, przede wszystkim na zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, będącymi główną przesłanką tego uzgodnienia. Tożsamy pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3164/17, gdzie wyjaśnił, że odpowiedź na pytanie, czy organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy może odmówić uzgodnienia z tego powodu, że w jego ocenie teren planowanej inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej z uwagi na brak zjazdu publicznego lub decyzji zezwalającej na jego wykonanie, musi być przecząca. Jak wskazał NSA, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela, omawiane uzgodnienie, dokonywane przez zarządcę drogi stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, powinno koncentrować się na możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, czyli jak wskazuje się w orzecznictwie, przede wszystkim na zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym będącej główną przesłanką tego uzgodnienia. Nie jest zaś rzeczą organu uzgadniającego decydowanie czy w sprawie spełniony został warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., gdyż ta kwestia podlega ocenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy.

Natomiast podzielić należy ocenę skarżącej spółki, że doszło do uchybień w zakresie art. 11, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie decyzji jest bardzo lakoniczne, w szczególności co do stanu faktycznego sprawy w kontekście braku możliwości zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego w związku z obsługą komunikacyjną planowanej inwestycji na warunkach określonych w nadesłanym projekcie decyzji. Stwierdzone uchybienia nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem rozstrzygnięcie organu co do zasady jest prawidłowe.

Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.