Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 645
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.), Asesor WSA Marta Pawłowska, Protokolant: Asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 25 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. D. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 listopada 2022 r. nr 1074/2022 w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty pełniącej funkcję garażu otwartego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 września 2022 r. Nr 08/2022, wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021 poz. 2351 z późn. zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy wykonania robót budowlanych, bez zgody organu administracji architektoniczno- budowlanej przez współwłaścicielkę nieruchomości zabudowanej położonej w P. przy ul. [...], dz. nr [...], AM-[...] obręb C., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kłodzku nakazał A. B. rozbiórkę wiaty, pełniącej funkcję garażu otwartego, wybudowanej w P. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb C. Na uzasadnienie organ wskazał, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy wykonania robót budowlanych bez zgody właściwego organu przez współwłaściciela nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] na terenie działki oznaczonej geodezyjnie nr [...], AM-[...] obręb C., uzupełniono materiał dowodowy. Nie stwierdzono naruszenia zasad obowiązujących w § 10 z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru C., miasto P. Pismem z dnia 26.06.2021 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kłodzku na podstawie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego zawnioskował o zajęcie stanowiska przez Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków w formie postanowienia odnośnie do obiektu będącego przedmiotem postępowania w zakresie wynikającym z zasad ochrony krajobrazu kulturowego określonych w § 10 obowiązującego planu. Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Ochrony Zabytków nie wniósł żadnych zastrzeżeń do wykonanych robót i postanowieniem o nr 311/2021 z dnia 27.07.2022 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie robót budowlanych dotyczących nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. Po przeanalizowaniu zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego odnośnie do ograniczeń wynikających z lokalizacji inwestycji w granicach strefy ochronnej "B" obszaru uzdrowiska oraz strefy ochronnej "C" obszaru uzdrowiska nie stwierdzono nieprawidłowości. Obiekt budowlany znajduje się w sąsiedztwie drogi publicznej - droga gminna o numerze [...] - ul. [...]. Zgodnie z art. 43 pkt. 1 lit. c ustawy o drogach publicznych, obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6 m. Z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r. pomiaru wynika, że lokalizacja wiaty (jako obiektu budowlanego) narusza ten zapis. Ponieważ wiata pełni funkcję garażu otwartego - zadaszonego miejsca postojowego jej lokalizacja narusza następujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: 1. odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż: dla samochodów osobowych- 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, 2. stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: dla samochodów osobowych - 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ust. 5 niniejszego przepisu mówi, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Natomiast ust. 6 niniejszego rozporządzenia mówi, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. Ponieważ miejsce postojowe jest zadaszone nie jest możliwe skorzystanie ze zwolnienia z obowiązku zachowania odległości w zakresie o jakim mowa w § 19 ust. 5 i 6 niniejszego rozporządzenia. Z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r. pomiaru wynika, że lokalizacja wiaty jako zadaszonego miejsca postojowego - garażu otwartego narusza powyższe przepisy. W związku z powyższym nie jest możliwe doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem ze wskazanych powyżej przyczyn, dlatego należało orzec jak w sentencji.

Odwołanie od tej decyzji, działając w imieniu inwestorki – A. B., wniosła zawodowa pełnomocnik zarzucając jej naruszenie:1. przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a przez to zinterpretowanie wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego sprawy wyłącznie na niekorzyść Odwołującej się, przy jednoczesnym działaniu na korzyść drugiej ze stron postępowania, poprzez: a) bezpodstawne uznanie organu, że lokalizacja wiaty, jako obiektu budowlanego, narusza zapis art. 43 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.), podczas gdy w tej ustawie nie istnieje wskazany przez PINB przepis, b) bezpodstawne uznanie organu, że lokalizacja wiaty, jako obiektu budowlanego narusza nieistniejący przepis ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, o którym mowa pod lit. a), co wynikać miałoby z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r., bez wskazania przez PINB, jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego dotyczyły te pomiary) i w jaki sposób miało dojść do rzekomego naruszenia tego (nieistniejącego) przepisu, c) bezpodstawne uznanie organu, że lokalizacja wiaty, jako zadaszonego miejsca postojowego - garażu otwartego, narusza przepisy § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), co wynikać miałoby z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r., bez wskazania przez PINB, jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego dotyczyły te pomiary) i w jaki sposób miało dojść do rzekomego naruszenia tych przepisów.

2. przepisów postępowania - zasady ogólnej postępowania administracyjnego, zawartej w treści art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, nakładającej na organ obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, w treści art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, będące konsekwencją nieprawidłowego zastosowania norm prawa materialnego oraz przepisów postępowania oraz w treści art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegające na podaniu ogólników i klauzul generalnych jako podstaw dla wydania przedmiotowej decyzji, bez wskazania przez organ konkretnych przesłanek faktycznych, które w rzeczywistości uzasadniać miałyby decyzję organu o nakazie rozbiórki wiaty wybudowanej przez Inwestorkę,

3. przepisów prawa materialnego, a to art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki uzasadniające wydanie przez organ decyzji nakazującej Inwestorce rozbiórkę wiaty, pełniącej funkcję garażu otwartego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, jako bezprzedmiotowego, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu pełnomocniczka wskazuje, że zaskarżona decyzja w sposób rażący godzi w interes prawny oraz uzasadniony interes faktyczny odwołującej się. Z decyzją nie sposób zatem się zgodzić, a to z poniższych względów. W pierwszej kolejności odwołująca się zarzuca, że PINB, jako jedną z podstaw uzasadniających nakaz rozbiórki, wskazał nieistniejący przepis ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.). Rzekome naruszenie przez inwestorkę tej ustawy przejawiać miałoby się w posadowieniu wiaty, jako obiektu budowlanego, wbrew wskazanemu przez organ przepisowi art. 43 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.). Tymczasem w art. 43 tej ustawy nie istnieje jednostka redakcyjna tekstu prawnego, na którą wskazuje organ, a naruszenie której stanowić miałoby jedną z dwóch podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki. Odwołująca uznaje więc, że zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki w tej części została orzeczona bez obowiązującej podstawy prawnej. Wskazane naruszenie organu kwalifikować należy jednoznacznie jako działanie z naruszeniem przepisu art. 6 k.p.a., który zobowiązuje organy administracji publicznej do działania na podstawie przepisów prawa. Co więcej, odwołująca się zarzuca PINB, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w żadnym razie, w jaki sposób miało dojść do naruszenia przez lokalizację wiaty, jako obiektu budowlanego, tego nieistniejącego przepisu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz o jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego dotyczyły te pomiary) w odniesieniu do przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r. Podobnie w przypadku drugiej z podstaw wskazanych przez PINB jako uzasadnienie stanowiska o zasadności orzeczenia nakazu rozbiórki odwołująca się zarzuca organowi bezpodstawne uznanie, że lokalizacja wiaty, jako zadaszonego miejsca postojowego - garażu otwartego, narusza przepisy § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). Zdaniem PINB naruszenie to wynikać miałoby z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r. Tymczasem organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia o jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego dotyczyły te pomiary), a przez to w żadnym razie nie dowodzi w jaki sposób miało dojść do rzekomego naruszenia tych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Powyżej wskazane zarzuty przesądzają jednoznacznie o fakcie, że w niniejszym postępowaniu organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.a. statuującego zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ zobligowany jest podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także art. 107 § 3 k.p.a., według którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Wszystkie powyższe zarzuty stanowią również o naruszeniu przez organ zasad ogólnych postępowania administracyjnego - art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, nakładającej na organ obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Naruszenie to przejawia się w szczególności w podaniu przez Organ ogólników i klauzul generalnych jako podstaw dla wydania przedmiotowej decyzji, bez wskazania przez Organ konkretnych przesłanek faktycznych, które w rzeczywistości uzasadniać miałyby decyzję Organu o nakazie rozbiórki wiaty wybudowanej przez inwestorkę. Jak wskazuje Barbara Adamiak (B. Adamiak, Komentarz do art. 11 k.p.a. [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 14, Warszawa 2016 r.), duże znaczenie dla realizacji zasady przekonywania będzie miało prawidłowe realizowanie przez organ administracji publicznej zasady ogólnej udzielania informacji faktycznej i prawnej oraz zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Przedstawienie stronie informacji o rozwiązaniach prawnych przyjętych w przepisach prawa oraz zagwarantowanie czynnego udziału strony przy ustalaniu stanu faktycznego stanowi zasadniczy moment w ukształtowaniu w świadomości strony przekonania o prawidłowym bądź nieprawidłowym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Dalszym istotnym elementem jest przedstawienie procesu ustalenia stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3). Niewątpliwie "zasada przekonywania" powinna być przede wszystkim wprowadzona w czyn przez właściwe motywowanie decyzji. Przecież motywy decyzji, zredagowane w sposób należyty, powinny akceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. W wyroku z dnia 15 lutego 1984 r. (sygn. SA/PO 1122/83, GAP 1986, Nr 4, s. 45) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że: "Obowiązkiem każdego organu administracji jest najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika także z zasad wyrażonych w art. 9 KPA (zasada udzielania pomocy prawnej) oraz w art. 11 (zasada przekonywania), czyli wyjaśniania stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia. Chodzi zatem także o wytłumaczenie, dlaczego organ ten dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń lub uznał go za niewłaściwy". Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych konkretnych fakt wskazujących na zasadność zastosowania przez Organ przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.). Zdaniem odwołującej się w przedmiotowej sprawie nie zaistniały zatem jakiekolwiek przesłanki uzasadniające wydanie przez organ decyzji nakazującej Inwestorce rozbiórkę wiaty, pełniącej funkcję garażu otwartego. Działanie Organu sprzeczne jest więc z powołanymi w petitum odwołania zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, wynikającymi z art. 6, 7, 8, 9, 11 k.p.a. oraz narusza przepisy art. 77 i 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami, odwołująca nie znajduje jakichkolwiek podstaw dla możliwości uznania, że jej wiata garażowa narusza którekolwiek z przepisów prawa pozostających w dyspozycji art. 48 czy art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), a zatem odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku z dnia 6 września 2022 r. nr 08/2022 jest w pełni konieczne i uzasadnione, wobec czego wnoszę jak na wstępie.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 listopada 2022 r. Nr 1074/2022, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 2000), po rozpatrzeniu odwołania A. B., reprezentowanej przez radcę prawnego G. H., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kłodzku nr 08/2022 z dnia 6 września 2022 roku, nakazującej A. B. rozbiórkę wiaty pełniącej funkcję garażu otwartego wybudowanej w P. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb C., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach decyzji organ drugiej instancji wskazał, między innymi, że w dniu 8 czerwca 2016 roku do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Kłodzku (dalej: PINB) wpłynęło zgłoszenie dotyczące samowoli budowlanej na nieruchomości przy ul. [...] w P., R. S., współwłaściciel nieruchomości, poinformował o stawianiu przez A. B., drugiego współwłaściciela, "bez zgody i zawiadomienia kogokolwiek", wiat o konstrukcji drewnianej, o dużych gabarytach, z dachem dwuspadowym. Na powyższą okoliczność organ I instancji dokonał w dniu 14 lipca 2016 roku oględzin przedmiotowej nieruchomości, w toku których ustalono, jak niżej. Z początkiem czerwca 2016 roku A. B., nie posiadając zgody właściwego organu, przystąpiła do budowy wiaty. Roboty zostały zakończone - wiata posiada wymiary 5,40 m x 6,30 m, jest to obiekt o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym, krytym blachodachówką. Mając na uwadze poczynione ustalenia, organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wykonania bez zgody właściwego organu robót budowlanych przez współwłaścicielkę nieruchomości zabudowanej położonej przy ul. [...] w P. W związku z otrzymanym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania A. B. wyjaśniła w drodze pisma z dnia 22 lipca 2016 roku, że stawiając wiatę, nie naruszyła przepisów prawa budowlanego - "dotrzymany został metraż wiaty, który nie powoduje potrzeby zgłoszenia". W stanie rzeczy jak wyżej PINB decyzją nr 85/2016 z dnia 3 sierpnia 2016 roku umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Od tej decyzji R. S. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego decyzją nr 1486/2016 z dnia 5 grudnia 2016 roku organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji - wobec braku ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia.Przystąp iwszy do ponownego rozpatrzenia sprawy, PINB dokonał analizy obowiązujących na terenie realizacji spornej inwestycji przepisów planistycznych, a następnie powtórzył w dniu 20 stycznia 2017 r. dowód z oględzin nieruchomości, w toku których stwierdził, że od ostatnich oględzin w zakresie dotyczącym spornej wiaty nie zaszły żadne zmiany. Jak dodatkowo ustalono, na posesji znajduje się altana ogrodowa z grillem o wymiarach 2,67 m x 3,70 m + 3,60 m x 1,60 m, wybudowana przez A. B. ok. 5-6 lat temu. Pomierzono: odległość wiaty od granicy działki - ulicy [...]: 1,27 m, odległość wiaty od ściany budynku: 2,40 m, wysokość wiaty - od ulicy: 4,80 m, od ogrodu: 5,50 m. Na podstawie tak uzupełnionego materiału dowodowego, PINB decyzją nr 14/2017 z dnia 15 lutego 2017 roku ponownie umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Od tej decyzji R. S. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego decyzją nr 965/2017 z dnia 13 czerwca 2017 roku organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdziwszy po jego stronie zaniechanie w zakresie realizacji zaleceń poprzedniej decyzji kasacyjnej, tj. brak poczynienia wszystkich niezbędnych dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń - w tym dotyczących kwalifikacji prawnej obiektu oraz jego zgodności z przepisami. Realizując zalecenia decyzji kasacyjnej, PINB pozyskał na potrzeby prowadzonego postępowania wypis i wyrys z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru C. Miasta P. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 roku - dla dz. nr [...], AM-[...], obr. C. Następnie, w dniu 31 sierpnia 2017 roku PINB dokonał ponownych oględzin objętej postępowaniem nieruchomości. Jak ustalono, od ostatnich oględzin stan nieruchomości nie uległ zmianie. Organ I instancji stwierdził ponadto, że sporny obiekt nie jest budynkiem gospodarczym, lecz wiatą, obiekt ten nie posiada bowiem ustawowych cech budynku - w odniesieniu mianowicie do twierdzeń pełnomocnika R. S., jakoby sporny obiekt był dwukondygnacyjny, organ I instancji ustalił, że inwestor zastosował stężenie poprzeczne w postaci desek spajających krokwie, co może być postrzegane jako strop, takiej funkcji jednak nie pełni. Pełnomocnik R. S. oświadczył, że w dniu 28 sierpnia 2017 roku Pani B. zdemontowała strop, zostawiając jednak schody składu z włazem oraz okno w poddaszu. Do spornego obiektu przylega ponadto drewniana dobudówka, która stanowi jego integralną część - są konstrukcyjnie powiązane i mają wspólny dach. Na tej samej działce znajduje się już inny obiekt budowlany, który - w dniu oględzin - konstrukcyjnie jest wiatą. Tym samym, jeśli nowo powstały obiekt traktować jako wiatę, to znaczy, że na nieruchomości są dwie wiaty. Usytuowanie zaś na działce dwóch wiat stanowi, jak wskazuje pełnomocnik strony, naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego. W jego ocenie obiekt w sposób rażący narusza prawo, ponieważ przekracza wyznaczoną w planie miejscowym linię zabudowy - o 5,70 m, przekracza dopuszczalną odległość od drogi publicznej - wynosi ona ok. 3,50 m zamiast 6,0 m, a także odległość od okien budynku mieszkalnego - ok. 2,5 m zamiast 7,0 m, odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną - ok. 70 cm zamiast 3,0 m oraz odległość od ulicy - 1,20 m zamiast 3,0 m. Z uwagi na powyższe obiekt stanowi, w ocenie pełnomocnika strony, niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia - przede wszystkim pod względem pożarowym, a przy tym zaburza ład architektoniczny i urbanistyczny - stanowi pozaprawną plombę między budynkami nr [...] i [...]. R. S. oświadczył ponadto, że obecne usytuowanie obiektu - do rynny budynku mieszkalnego, zasłania widok z okna, przez co ten traci na wartości rynkowej. Do protokołu pełnomocnik strony przedłożył operat szacunkowy dotyczący oszacowania wartości rynkowej nieruchomości przy ul. [...] w P. z dnia 30 października 2006 roku. W dalszej kolejności PINB pozyskał informację z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu Delegatura w Wałbrzychu, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w P. nie jest objęty indywidualną ochroną konserwatorską oraz jest zlokalizowany poza obszarami ochrony konserwatorskiej wpisanymi do rejestru lub ewidencji zabytków. Na podstawie tak uzupełnionego postępowania wyjaśniającego decyzją nr 144/2017 z dnia 31 października 2017 roku PINB umorzył postępowanie w sprawie, wskazując na jego bezprzedmiotowość. Ta decyzja została oprotestowana w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia przez R. S., zarzucającego organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez zobowiązanie inwestora, po przeprowadzeniu stosownej procedury, do rozebrania spornego obiektu budowlanego. Po rozpatrzeniu odwołania i wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego DWIMB decyzją nr 802/2018 z dnia 20.06.2018 r. ponownie uchylił zaskarżoną decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na brak pełnej realizacji zaleceń zawartych w poprzednich decyzjach kasacyjnych. PINB rozpoznając ponownie sprawę pismem z dnia 24.07.2018 r. wystąpił do Urzędu Miejskiego w P. z zapytaniem o status ulicy [...]. W udzielonej odpowiedzi wskazano, iż ulica [...] jest drogą publiczną. Postanowieniem nr 93/2018 z dnia 25.07.2018 r. PINB wezwał Panią A. B. do przedłożenia informacji zawierającej wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, ustalającej odległość przedmiotowej wiaty od ulicy [...]. Dnia 18.10.2018 r. przedłożono żądany dokument, z którego wynika, iż od odległość wiaty od ulicy [...] wynosi 140 cm. Dnia 07.12.2018 r. przeprowadzono ponowne oględziny tej nieruchomości, podczas których stwierdzono, iż stan faktyczny wiaty jest tożsamy ze stanem stwierdzonym podczas ostatnich oględzin przeprowadzonych dnia 31,08.2017 r. W tak kształtującym się stanie faktycznym PINB w Kłodzku decyzją nr 02/R/2019 z dnia 10.01.2019 r., nakazał Pani A. B. rozbiórkę wiaty, pełniącej funkcję garażu otwartego, wybudowanej przy ul. [...] w P. dz. nr [...] obręb C., bez zgody organu administracji architektoniczno- budowlanej. Decyzja ta została oprotestowana w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia przez A. B. reprezentowaną przez r. pr. G. H. DWINB w wyniku rozpoznania odwołania wydał decyzję nr 488/2019 z dnia 05.04.2019 r., którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na brak wyjaśnienia istotnych w sprawie kwestii. PINB rozpoznając ponownie sprawę postanowieniem nr 95/2019 z dnia 05.06.2019 r. wezwał A. B. do przedłożenia dokumentacji powykonawczej wiaty pełniącej funkcję garażu otwartego. Pismem z dnia 20.12.2019 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, iż: "inwestorka nie jest w stanie zadośćuczynić wezwaniu i udostępnić organowi I instancji dokumentacji powykonawczej wiaty, gdyż inwestorka nie jest w jej posiadaniu". Postanowieniem nr 27/2020 z dnia 19.02.2020 r., wydanym w oparciu o art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego, PINB nałożył na A. B. obowiązek sporządzenia i dostarczenia, w terminie do 30.09.2020 r., oceny technicznej wykonanych na dz. nr [...] obręb C., przy ul. [...] w P. robót budowlanych. To postanowienie zostało oprotestowane w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia przez A. B., reprezentowaną przez r. pr. G. H. oraz przez R. S., reprezentowanego przez r. pr. A. W. DWINB w wyniku rozpoznania zażaleń wydał postanowienie nr 477/2020 z dnia 1.06.2020 r., którym uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dnia 6.08.2020 r. PINB przeprowadził oględziny nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że stan faktyczny wiaty jest taki sam jaki ustalono podczas poprzednich oględzin. Badana wiata to lekka budowla w postaci dachu dwuspadowego, krytego blachodachówką, wspartego na 7 słupach o przekroju kwadratowym. Konstrukcja drewniana wykonana w sposób bezpieczny, technicznie zgodna z wymogami sztuki budowlanej, w stanie technicznym dobrym. A. B. złożyła do protokołu oświadczenie, w którym stwierdziła, że nie użytkuje wiaty jako "garażu otwartego". Rzeczona budowla służy Pani B. jako ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniami atmosferycznymi, bez konkretnego sposobu użytkowania. Dzisiaj może to być sprzęt ogrodowy, jutro rowery, a za tydzień jednostka pływająca, a czasami samochód. Wobec powyższego PINB decyzją nr 112/2020 z dnia 1.10.2020 r., stwierdził brak podstaw do wydania decyzji nakładającej wykonanie obowiązku wynikającego z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w sprawie wykonania robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] obręb C., przy ul. [...] w P. Powyższa decyzja została oprotestowana przez R. S., reprezentowanego przez r. pr. A. W., poprzez wniesienie odwołania. DWINB dnia 10.12.2020 r. wydał decyzję nr 1134/2020, którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z protokołu oględzin z dnia 14.05.2021 r. wynika m.in., że wykonano szkic lokalizacji wiaty na działce oraz dokonano pomiarów, wykonano dokumentację fotograficzną oraz ustalono, że w budynku znajdują się dwa lokale mieszkalne. Stanowisko R. S. w sprawie jak dotychczas, w tym w szczególności jak w ostatnim odwołaniu do organu nadzoru budowlanego II instancji. Pismem z dnia 24.06.2021 r. PINB zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu Delegatura w Wałbrzychu o zajęcie stanowiska odnośnie obiektu będącego przedmiotem postępowania w zakresie wynikającym z zasad ochrony krajobrazu kulturowego określonych w § 10 obowiązującego planu. Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu Delegatura w Wałbrzychu postanowieniem nr 311/2021 z dnia 27.07.2021 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie robót budowlanych dotyczących nieruchomości położonej przy ul. [...] w P. Dnia 6.09.2022r. PINB wydał decyzję nr 08/2022, nakazującą Pani A. B. rozbiórkę wiaty, pełniącej funkcję garażu otwartego, wybudowanej w P. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb C. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oprotestowane przez Panią A. B., reprezentowaną przez radcę prawnego G. H., poprzez wniesienie odwołania.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz zbadaniu zasadności argumentów podnoszonych w odwołaniu, stwierdził co następuje. Oprotestowana decyzja wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (dalej: pb.), który brzmi następująco: "przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo (...)", w związku z art. 51 ust. 7 pb. zgodnie, z którym: "Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1." W pierwszej kolejności zasadne jest wskazanie, że celem postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50-51 pb., jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem. Przepisy art. 50 i 51 pb. znajdują zastosowanie w innych, niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49f pb., przypadkach wykonywania robót budowlanych - niezależnie od tego, czy roboty budowlane wymagały uprzedniej zgody stosownego organu architektoniczno-budowlanego czy też z obowiązku tego zostały zwolnione (uchwała NSA z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16). Wyjaśnić należy również, że w przypadku, gdy roboty budowlane zostały zakończone, to nie zachodzi podstawa do orzeczenia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pb. W sytuacji spełnienia przesłanek tego przepisu odpowiednie zastosowanie znajduje przepis art. 51 ust. 7, odsyłający do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W tym przypadku mamy do czynienia z wiatą pełniącą funkcję garażu otwartego, co zostało już niejednokrotnie wyjaśnione przez organ w licznych decyzjach kasacyjnych. Z akt sprawy wynika, iż obiekt usytuowany jest w odległości 3,20 m od krawędzi jezdni - ul. [...] (drogi publicznej - gminnej o numerze [...]). Z art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych wynika natomiast, że: "Obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: 6 m w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy". Wobec czego stwierdzić należy, że wiata o funkcji garażu otwartego narusza powyższy przepis. Z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż: dla samochodów osobowych: 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: dla samochodów osobowych: 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Z § 19 ust. 5 oraz ust. 6 cytowanego rozporządzenia wynika, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku; zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślić należy, iż wiata o funkcji garażu otwartego (zadaszone miejsce postojowe) jest usytuowana niezgodnie ze wskazanymi przepisami, ponieważ znajduje się w odległości od 65 cm do 2,55 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości ok. 2,70 m od okien pomieszczeń w budynku mieszkalnym. W tak ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym zaskarżone rozstrzygnięcie PINB wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 pb. należy uznać na prawidłowe. W niniejszej sprawie bowiem nie mógł znaleźć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 pb., z uwagi na to, że na jego podstawie nakłada się obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych mających na celu doprowadzenie wykonywanych, bądź już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jeśli możliwe jest usunięcie naruszenia prawa poprzez wykonanie wskazanych prac, bez konieczności rozbiórki obiektu. W rozpatrywanej sprawie wiata o funkcji garażu otwartego narusza przepisy ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w taki sposób, że nie jest możliwe jej doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w inny sposób niż poprzez jej rozbiórkę. Nadto niezasadne byłoby zastosowanie innego rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 1 pb., ponieważ zaniechanie dalszych robót budowlanych nie usunęłoby stanu naruszenia tych przepisów, natomiast obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego równoznaczny byłby de facto z rozbiórką rzeczonego obiektu. Analiza akt sprawy wykazała zatem, że organ pierwszej instancji prawidłowo wdrożył procedurę naprawczą w oparciu o przepisy art. 50-51 pb. Przez wzgląd na wskazane okoliczności, w ocenie organu odwoławczego brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż to, które zawarte zostało w zaskarżonej decyzji, w związku z powyższym zasadne stało się zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 kpa tj. utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy.

Odnosząc się do treści odwołania, organ wyjaśnia, że oględziny z dnia 14 maja 2021 r. odbyły się w obecności skarżącej a protokół z nich sporządzony, w którym zawarte zostały pomiary dokonane przez organ I instancji, został podpisany przez A. B. bez uwag. Jednocześnie DWINB zauważa, iż pomiary dotyczyły przedmiotu postępowania i jego usytuowania względem ulicy [...], granicy z działką nr [...] czy też odległości od okien w budynku mieszkalnym znajdującym się na dz. nr [...].

Skargę na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie złożyła, działając w imieniu A. B., pełnomocniczka profesjonalna, która, na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 1 w zw. z art. 13 § 2 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wniosła skargę, zaskarżając ją w całości.

Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu nr 1074/2022 z dnia 2 listopada 2022 r. zarzucam:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostrzeżenie przez Organ drugiej instancji uchybień Organu pierwszej instancji przejawiających się w rażącym naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a przez to zinterpretowanie wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego sprawy wyłącznie na niekorzyść Skarżącej, przy jednoczesnym działaniu na korzyść drugiej ze Stron postępowania (Uczestnika), poprzez:

a) bezpodstawne uznanie PINB w Kłodzku, że lokalizacja wiaty, jako obiektu budowlanego, narusza zapis art. 43 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.), podczas gdy w tej ustawie nie istnieje wskazany przez PINB w Kłodzku przepis,

b) bezpodstawne uznanie PINB w Kłodzku, że lokalizacja wiaty, jako obiektu budowlanego narusza nieistniejący przepis ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, o którym mowa pod lit. a), co wynikać miałoby z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r., bez wskazania przez PINB w Kłodzku, o jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego dotyczyły właściwie te pomiary) i w jaki sposób miało dojść do rzekomego naruszenia tego (nieistniejącego) przepisu,

c) bezpodstawne uznanie PINB w Kłodzku, że lokalizacja wiaty, jako zadaszonego miejsca postojowego - garażu otwartego, narusza przepisy § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), co wynikać miałoby z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r., bez wskazania przez PINB w Kłodzku, o jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego dotyczyły właściwie te pomiary) i w jaki sposób miało dojść do rzekomego naruszenia tych przepisów,

d) brak wskazania Skarżącej przez PINB w Kłodzku istniejącej możliwości wystąpienia do Burmistrza Miasta P. z wnioskiem o wyrażenie zgody na odstępstwo od zasady określonej w art. 43 ust. 1 Lp. 3 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.), nakładającej obowiązek posadowienia przedmiotowej wiaty w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi ogólnodostępnej gminnej w terenie zabudowy,

e) bezrefleksyjne uznanie przez PINB w Kłodzku, że przedmiotowa wiata funkcji garażu otwartego jest usytuowana w odległości ok. 2,70 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, czym naruszać miałaby przepis § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), podczas gdy zarówno PINB w Kłodzku, jak i DWINB we Wrocławiu w żaden sposób nie dowiodły w toku prowadzonego postępowania dowodowego, że lokal uczestnika R. S. o nr [...] znajdujący się w budynku przy ul. [...] w P. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb C. ma charakter mieszkalny, a co więcej - że pomieszczenia tego budynku, których okna znajdują się w odległości bliższej aniżeli wskazana w tym przepisie, wykorzystywane są przez Skarżącą oraz Uczestnika na stały pobyt ludzi,

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - zasady ogólnej postępowania administracyjnego, zawartej w treści art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, nakładającej na Organ obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, w treści art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, będące konsekwencją nieprawidłowego zastosowania norm prawa materialnego oraz przepisów postępowania oraz w treści art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegające na podaniu ogólników i klauzul generalnych jako podstaw dla wydania przedmiotowej decyzji, bez wskazania zarówno przez PINB w Kłodzku, jak i przez DWINB we Wrocławiu konkretnych przesłanek faktycznych, które w rzeczywistości uzasadniać miałyby decyzję każdego z tych organów o nakazie rozbiórki wiaty posadowionej przez Skarżącą, będącą inwestorką,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż w realiach przedmiotowych niniejszej sprawy nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki uzasadniające wydanie przez PINB w Kłodzku decyzji nakazującej skarżącej rozbiórkę wiaty, pełniącej funkcję garażu otwartego, a tym samym uzasadniające utrzymanie tej błędnej decyzji w mocy przez DWINB we Wrocławiu.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wnosi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz w zw. z art. 135 i art. 145 § 3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. - o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skarga podnosi, że decyzją z dnia 6 września 2022 r. nr 08/2022 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kłodzku nakazał Skarżącej rozbiórkę wiaty pełniącej funkcję garażu otwartego, posadowionej w P. przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb C. Podstawą takiej decyzji Organu było uznanie, że lokalizacja wiaty, jako obiektu budowlanego oraz jako zadaszonego miejsca postojowego - garażu otwartego, narusza - odpowiednio - przepisy art. 43 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.) oraz § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). W oparciu o wskazane podstawy PINB w Kłodzku nakazał rozbiórkę wiaty zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.). Na skutek wniesionego przez Skarżącą odwołania z dnia 21 września 2022 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją nr 1074/2022 z dnia 2 listopada 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w Kłodzku, uznając, że organ pierwszej instancji prawidłowo wdrożył procedurę naprawczą w oparciu o przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego oraz że brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż to, które zawarte zostało w zaskarżonej decyzji. Tymczasem zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja DWINB we Wrocławiu oraz decyzja PINB w Kłodzku w sposób rażący godzą w interes prawny oraz uzasadniony interes faktyczny skarżącej. Z powyższymi decyzjami organu zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji nie sposób zatem się zgodzić, a to z poniższych względów. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca, że DWINB we Wrocławiu nie dostrzegł, że PINB w Kłodzku, jako jedną z podstaw uzasadniających nakaz rozbiórki, wskazał nieistniejący przepis ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.). Rzekome naruszenie przez inwestorkę tej ustawy przejawiać miałoby się w posadowieniu wiaty, jako obiektu budowlanego, wbrew wskazanemu przez organ przepisowi art. 43 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.). Tymczasem w art. 43 tej ustawy nie istnieje jednostka redakcyjna tekstu prawnego, na którą wskazuje organ, a naruszenie której stanowić miałoby jedną z dwóch podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki. Skarżąca uznaje więc, że zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki w tej części została orzeczona bez obowiązującej podstawy prawnej. Wskazane naruszenie organu kwalifikować należy jednoznacznie jako działanie z naruszeniem przepisu art. 6 k.p.a., który zobowiązuje organy administracji publicznej do działania na podstawie przepisów prawa. Brak odniesienia się przez organ nadzoru do przedmiotowego zarzutu skarżącej powinno być więc traktowane jako tożsame naruszenie ww. przepisu art. 6 k.p.a. Co więcej, skarżąca zarzuca PINB w Kłodzku, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w żadnym razie, w jaki sposób miało dojść do naruszenia przez lokalizację wiaty, jako obiektu budowlanego, tego nieistniejącego przepisu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. O drogach publicznych oraz o jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego właściwie dotyczyły te pomiary) w odniesieniu do przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r. Podobnie w przypadku drugiej z podstaw wskazanych zarówno przez PINB w Kłodzku, jak DWINB we Wrocławiu jako uzasadnienie stanowiska o zasadności orzeczenia nakazu rozbiórki skarżąca zarzuca tym organom bezpodstawne uznanie, że lokalizacja wiaty, jako zadaszonego miejsca postojowego - garażu otwartego, narusza przepisy § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). Zdaniem PINB w Kłodzku naruszenie to wynikać miałoby z przedłożonego pomiaru geodezyjnego oraz pomiaru dokonanego podczas oględzin w dniu 14 maja 2021 r. Tymczasem organ pierwszej instancji w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia o jakim rodzaju pomiarów mowa (tzn. czego właściwie dotyczyły te pomiary), a przez to w żadnym razie nie dowodzi, w jaki sposób miało dojść do rzekomego naruszenia tych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W tym kontekście skarżącej w żaden sposób nie przekonują wyjaśnienia DWINB we Wrocławiu w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że skarżąca powinna wiedzieć, o jakiego rodzaju pomiarach mowa, skoro obecna była w toku oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu 14 maja 2021 r. Treść uzasadnienia decyzji organu powinna wyjaśniać te okoliczności w sposób niebudzący wątpliwości żadnej ze stron postępowania, dążąc do realizacji zasady wyrażonej w treści art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania. Wskazać również należy, że organ pierwszej, jak i drugiej instancji na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie zasugerowali skarżącej istniejącej możliwości wystąpienia do Burmistrza Miasta P. z wnioskiem o wyrażenie zgody na odstępstwo od zasady określonej w art. 43 ust. 1 Lp. 3 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693 z późn. zm.), nakładającej na skarżącą obowiązek posadowienia tej wiaty w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi ogólnodostępnej gminnej w terenie zabudowy. Organy rozpoznające tę sprawę nie nałożyły również na skarżącą takiego zobowiązania, pomimo faktu, że w toku prowadzonego postępowania skarżąca była kilkukrotnie zobowiązywana do dokonania określonych czynności, m.in. do przedłożenia informacji zawierającej wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, ustalającej odległość wiaty od ulicy [...], do przedłożenia dokumentacji powykonawczej wiaty pełniącej funkcję garażu otwartego, czy do sporządzenia i dostarczenia w zakreślonym terminie, oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Ponadto skarżąca zarzuca PINB w Kłodzku bezrefleksyjne uznanie, zaś DWINB we Wrocławiu - brak konwalidacji tego bezpodstawnego uznania, że przedmiotowa wiata o funkcji garażu otwartego jest usytuowana w odległości ok. 2,70 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, czym naruszać miałaby przepis § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225). Zarówno bowiem PINB w Kłodzku, jak i DWINB we Wrocławiu w żaden sposób nie dowiodły w toku prowadzonego postępowania dowodowego, że lokal uczestnika R. S. o nr [...] znajdujący się w budynku przy ul. [...] w P. na działce o numerze ewidencyjnym [...], obręb C. ma charakter mieszkalny. Co więcej, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji w żaden sposób nie wykazały faktu, że pomieszczenia w tym budynku, których okna miałyby znajdować się w odległości bliższej aniżeli wskazana w powołanym przepisie, wykorzystywane miałyby być przez skarżącą oraz uczestnika na stały pobyt ludzi. Tym samym zdaniem skarżącej zupełnie bezpodstawne jest uznanie przez organy obu instancji, że wiata może naruszać przepis § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Powyżej wskazane zarzuty przesądzają jednoznacznie o fakcie, że w niniejszym postępowaniu organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.a. statuującego zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organ zobligowany jest podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także art. 107 § 3 k.p.a., według którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wszystkie powyższe zarzuty stanowią również o naruszeniu przez organy obu instancji zasad ogólnych postępowania administracyjnego - art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, nakładającej na organ obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Naruszenie to przejawia się w szczególności w podaniu przez organ ogólników i klauzul generalnych jako podstaw dla wydania przedmiotowej decyzji, bez wskazania przez organ konkretnych przesłanek faktycznych, które w rzeczywistości uzasadniać miałyby decyzję organu o nakazie rozbiórki wiaty posadowionej przez Inwestorkę. Jak wskazuje Barbara Adamiak (B. Adamiak, Komentarz do art. 11 k.p.a. [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 14, Warszawa 2016 r.), duże znaczenie dla realizacji zasady przekonywania będzie miało prawidłowe realizowanie przez organ administracji publicznej zasady ogólnej udzielania informacji faktycznej i prawnej oraz zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Przedstawienie stronie informacji o rozwiązaniach prawnych przyjętych w przepisach prawa oraz zagwarantowanie czynnego udziału strony przy ustalaniu stanu faktycznego stanowi zasadniczy moment w ukształtowaniu w świadomości strony przekonania o prawidłowym bądź nieprawidłowym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Dalszym istotnym elementem jest przedstawienie procesu ustalenia stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3). Niewątpliwie "zasada przekonywania" powinna być przede wszystkim wprowadzona w czyn przez właściwe motywowanie decyzji. Przecież motywy decyzji, zredagowane w sposób należyty powinny akceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. W wyroku z dnia 15 lutego 1984 r., sygn. SA/PO 1122/83 (GAP 1986, Nr 4, s. 45), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że: "Obowiązkiem każdego organu administracji jest najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika także z zasad wyrażonych w art. 9 KPA (zasada udzielania pomocy prawnej) oraz w art. 11 (zasada przekonywania), czyli wyjaśniania stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia. Chodzi zatem także o wytłumaczenie, dlaczego organ ten dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń lub uznał go za niewłaściwy". Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych konkretnych faktów wskazujących na zasadność zastosowania przez Organ przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.). Zdaniem Skarżącej w przedmiotowej sprawie nie zaistniały zatem jakiekolwiek przesłanki uzasadniające wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji nakazującej Skarżącej rozbiórkę wiaty, pełniącej funkcję garażu otwartego oraz utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ nadzoru. Działanie organu sprzeczne jest więc z powołanymi w petitum skargi zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, wynikającymi z art. 6, 7, 8, 9, 11 k.p.a. oraz narusza przepisy art. 77 i 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca nie znajduje jakichkolwiek podstaw dla możliwości uznania, że jej wiata garażowa narusza którykolwiek z przepisów prawa pozostających w dyspozycji art. 48 czy art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), a zatem skarga na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu nr 1074/2022 z dnia 2 listopada 2022 r. jest w pełni konieczna i uzasadniona, wobec czego wnoszę jak na wstępie.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia/decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić je, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego przytoczonych w piśmie. Trzeba mieć na względzie, że kontrolowane orzeczenie wydane zostało na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (dalej: pb.), według którego "przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji: nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego".

Odnośnie do podniesionego w skardze zarzutu, w zakresie możliwości tzw. legalizacji samowoli budowlanej należy podnieść, że postępowanie, zmierzające do doprowadzenia samowoli budowlanej (z którą bezsprzecznie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie) do zgodności z prawem, czyli postępowanie naprawcze (w trybie art. 50-51 pb.), ma za zadanie doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Zatem ma być ono prowadzone w sytuacji, gdy istnieje potencjalna możliwość (poprzez wykonanie przez inwestora nakazanych działań) doprowadzenia obiektu budowlanego do wymogów normatywnych.

Oceniając dalej działalność organów nadzoru budowlanego, zdaniem sądu, w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, były one uprawnione do wydania decyzji rozbiórkowej, bez poprzedzenia jej postanowieniem wstrzymującym roboty budowlane, bowiem wszelkie dowody, zgromadzone w aktach organu wskazują, że roboty budowlane, objęte postępowaniem, zostały już zakończone. Podziela także sąd pogląd organu odwoławczego, że obiekt stanowi wiatę o funkcji garażu otwartego, co wynika z szeroko zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, w tym w szczególności dokumentacji zdjęciowej (np. zdjęcia dołączone doi odwołania z dnia 29 października 2020 r.). Również, wbrew zarzutom skargi, zarówno ta dokumentacja, jak i kilkukrotne oględziny w terenie potwierdzają wnioski nadzoru, że wiata jest usytuowana w odległości 3,20 m od krawędzi jezdni - ul. [...], stanowiącej drogę gminną (np. oględziny k. 74 akt organu I szej instancji). W tym miejscu należy także dalej, w związku z kolejnym zarzutem skargi wskazać, że wbrew jej twierdzeniom, także obecnie obowiązujący przepis art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (aktualny stan prawny Dz.U.2023.645 t.j. z dnia 2023.04.05), w ust. 1 I p. 3 tabeli jednoznacznie określa, że "obiekty budowlane przy drogach (.....) umieszczone przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej: 6 m. w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy". Z obmiarów, znajdujących się w aktach wynika, jak wcześniej powiedziano, że wiata jest usytuowana jest zaledwie w odległości 3,20 m od krawędzi jezdni. Wynika zatem z tego wprost, że obiekt jest zbliżony do krawędzi drogi gminnej w stopniu nieodpowiadającym wymogom ustawowym. Nadto, badając zgodność obiektu budowalnego z przepisami wykonawczymi do ustawy prawo budowlane, trzeba za organami wskazać na § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09) Treść tego przepisu stanowi, że odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od (....) okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w (....) budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż: dla samochodów osobowych: 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Natomiast kwestię odległości stanowisk postojowych, na działce budowlanej w odniesieniu do granicy tej działki reguluje ust. 2 pkt 1 lit. a § 19 rozporządzenia wskazując, że winna ona wynosić nie mniej niż: dla samochodów osobowych: 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Następne z § 19 ust. 5 oraz ust. 6 rozporządzenia wynika, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku; zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślić należy, iż wiata o funkcji garażu otwartego (zadaszone miejsce postojowe) jest usytuowana niezgodnie ze wskazanymi przepisami, ponieważ znajduje się w odległości od 65 cm do 2,55 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości ok. 2,70 m od okien pomieszczeń w budynku mieszkalnym (Vide oględziny organu I szej instancji m. innymi z dnia 20 I 2017 r. oraz oględziny z dnia 14 maja 2021 r. w obecności skarżącej, podpisany przez A. B. bez uwag). W tak ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym zaskarżone rozstrzygnięcie PINB wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 pb. należy uznać na prawidłowe. W niniejszej sprawie bowiem nie mógł znaleźć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 pb., z uwagi na to, że na jego podstawie nakłada się obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych mających na celu doprowadzenie wykonywanych, bądź już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jeśli możliwe jest usunięcie naruszenia prawa poprzez wykonanie wskazanych prac, bez konieczności rozbiórki obiektu. W rozpatrywanej sprawie wiata o funkcji garażu otwartego narusza przepisy ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w taki sposób, że nie jest możliwe jej doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w inny sposób niż poprzez jej rozbiórkę.

Reasumując, skarga na podstawie art. 151 ppsa podlegała oddaleniu.