Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1151/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 10 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 55
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 759/19 w sprawie ze skargi Gminy i Miasta W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości przysługującej kwoty zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Gminy i Miasta W. 11 250 (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 759/19 po rozpoznaniu skargi Gminy i Miasta W. (dalej "skarżąca"), uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu na rzecz gminy utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz Gminy i Miasta W. kwotę 37 676 zł (słownie trzydzieści siedem tysięcy sześćset siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżąca wystąpiła do Wojewody o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego za 2016 r. w wysokości 2.404.956 zł, stanowiącej sumę kwoty 2.404.460 zł za grunty oznaczone jako Tr - tereny różne oraz 496 zł za grunty oznaczone jako Dr - drogi. Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] przyznał rekompensatę w wysokości 69.286,00 zł. 24 sierpnia 2018 r. Wojewoda wydał postanowienie, znak: [...], w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, dotyczącej daty wydania ww. decyzji.

W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z [...] marca 2019 r. Minister uchylił w części rozstrzygnięcie Wojewody i orzekł o zwrocie utraconych dochodów za rok 2016 w wysokości 137.409,80 zł. Organ wskazał, że w związku tym, iż z zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z 30 września 2015 r. ustanowiono zadania ochronne na lata 2015-2016, do obliczenia wysokości zwrotu utraconych dochodów Gminie za rok 2016, Wojewoda powinien uwzględnić cały rok 2016, a nie tylko okresy wskazane w załączniku Nr 2 do przedmiotowego zarządzenia, tj. do 29 lutego 2016 r. i od 1 września do 31 grudnia 2016 r. W konsekwencji, zdaniem rekompensata z tytułu zwrotu stronie utraconych dochodów dotyczy całego roku 2016 i przysługuje za grunty o łącznej powierzchni 68,7049 ha, a jej wysokość to 137.409,80 zł. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, zgodnie z art. 28 ust. 10 pkt 4 lit. a ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r, poz. 55), dalej "u.o.p." nie wskazuje się obszarów ochrony czynnej, lecz jest mowa tylko o obszarach wdrażania działań ochrony czynnej. Brak jest więc, zdaniem organu II instancji, podstaw do uznania, że dokumentem zarządczym dla obszaru Natura 2000 można wskazać obszary objęte ochroną czynną, jako że zawierają one działania ochronne obejmujące/dotyczące ochrony czynnej siedlisk lub gatunków będących przedmiotami ochrony. Brak więc podstaw do uznania, że dokumentem zarządczym dla obszaru Natura 2000 można wskazać obszary objęte ochroną czynną, jako że zawierają one działania ochronne obejmujące/dotyczące ochrony czynnej siedlisk lub gatunków będących przedmiotami ochrony. W ocenie Ministra z powołanych wyżej względów organ nie mógł stwierdzić, że obszar rezerwatu przyrody "[...] " jest objęty ochroną czynną w świetle art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, z późn. zm.), dalej "u.p.o.l".

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 759/19 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowa skarga jest zasadna. Sąd I instancji podkreślił, że uchwała [...] ustanowiła ochronę krajobrazową (ochronę wymaganą w przesłankach art. 7 ust. 8 u.p.o.l.) w opisanych w niej granicach (wg nazw miejscowości i kierunków geograficznych). Natomiast Zarządzenie RDOŚ wskazuje przede wszystkim, że istnieje wyznaczony obszar Natura 2000 Zbiornik [...] oraz wskazuje m.in. na ustanowienie lokalizacji obszarów wdrażania działań ochrony czynnej gatunków ptaków i ich siedlisk (§ 6 ust.2 i załącznik nr 6). Wymienione w tym Zarządzeniu granice podane są wg współrzędnych geograficznych. W ocenie Sądu I instancji dokonana przez organ wykładnia przepisów będących podstawą do wydania przedmiotowej decyzji, w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., jest błędna. Zdaniem Sądu I instancji poszczególne formy ochrony uregulowane w ustawie o ochronie przyrody (art. 6 ust. 1 u.o.p.) mogą się przenikać, tj. obejmować ten sam teren lub tę samą część terenu. Rozpatrując przedmiotowy wniosek organ odwoławczy nie rozważył czy w 2016 r. istniały obszary ochrony czynnej lub ochrony krajobrazowej wynikające z form ochrony przyrody - obszar Natura 2000 lub obszar chronionego krajobrazu - na terenie objętym jednocześnie rezerwatem przyrody "[...] ", który został ustanowiony rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr.166 poz. 1219).

Następnie organ na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a." zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 759/19. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) art. 7 ust. 1 pkt 8 lit. a w związku z art. 7 ust. 4 u.p.o.l., w związku z art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 3 pkt 3 i art. 22 ust. 1 i ust. 3 pkt 4 u.o.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do obszarów objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody, których dotyczy zwolnienie z podatku od nieruchomości, z którego utracone dochody podlegają zwrotowi z budżetu państwa, można zaliczyć również obszary, których dotyczą działania i ograniczenia wynikające z aktów związanych z ochroną przyrody w obszarze Natura 2000 oraz obszarze chronionego krajobrazu;

b) art. 7 ust. 1 pkt 8 lit. a w związku z art. 7 ust. 4 u.p.o.l., w związku z art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 3 pkt 3, art. 22 ust. 3 pkt 4, art. 28 ust. 10 pkt 4 lit. a u.o.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obszar wdrażania działań ochronnych z zakresu ochrony czynnej siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk (ewentualnie inne miejsca, których dotyczy ochrona), ujęty w planie zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000, jest tożsamy z obszarem objętym ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową w rezerwacie przyrody, zgodnie z planem ochrony lub zadaniami ochronnymi dla rezerwatu przyrody;

c) art. 7 ust. 1 pkt 8 lit. a w związku z art. 7 ust. 4 u.p.o.l., w związku z art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 3 pkt 3, art. 22 ust. 3 pkt 4, art. 23 ust. 2, art. 23a ust. 1 pkt 1 u.o.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyznaczone w ramach obszaru chronionego krajobrazu strefy ochrony krajobrazu (ewentualnie inne miejsca, których dotyczy ochrona) są tożsame z obszarem objętym ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową w rezerwacie przyrody, zgodnie z planem ochrony lub zadaniami ochronnymi dla rezerwatu przyrody;

d) art. 7 ust. 1 pkt 8 lit. a w związku z art. 7 ust. 4 u.p.o.l., w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ochrona przyrody w ramach innej formy ochrony (obszar Natura 2000, obszar chronionego krajobrazu), ale występująca na obszarze rezerwatu przyrody (gdyby nawet uznać jej tożsamy charakter z ochroną w ramach rezerwatu przyrody) jest przesłanką pozytywną do uwzględnienia wniosku o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości w rezerwatach przyrody;

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej "k.p.a ", przez uchylenie decyzji i przyjęcie, że Minister Finansów naruszył zasady prowadzenia postępowania administracyjnego i nie dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy w pełnym zakresie koniecznym dla rozstrzygnięcia wniosku Gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości w parkach narodowych i rezerwatach przyrody, nie ustalając w oparciu o zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego z 2014 r. poz. 1181) oraz uchwałę Sejmiku Województwa Łódzkiego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie Nadwarciańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego z dnia 18 stycznia 2013 r., poz. 266, z późn. zm.) występowania w 2016 r. obszarów objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową na terenie rezerwatu przyrody "[...] ", w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.o.l., podczas gdy Minister przeprowadził postępowanie niezbędne i wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie zwrotu utraconych dochodów, kierując się normą wynikającą z art. 7 ust. I pkt 8 lit. a u.p.o.l. i w oparciu o przepisy u.o.p. o wyznaczaniu obszarów objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową dla rezerwatów przyrody, a stanowisko Sądu wskazujące na naruszenie ww. przepisów postępowania wynikało z nieprawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.o.l., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i na podstawie art. 176 § 1 pkt. 3 oraz art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi,

2. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych,

3. ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę skarżąca w pełni poparła stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się nietrafne. Jednakże już na wstępie uzasadnienia należy zwrócić uwagę, że przyczyną takiego stanu rzeczy nie jest podzielenie przez Naczelny Sąd Administracyjny argumentacji zawartej w uzasadnieniu Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w ramach której przyjmuje się dopuszczalność sprawdzania przez wojewodę prawidłowości wniosku gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości pod względem merytorycznym, w ramach czego mieści się również decydowanie o zwolnieniu podatkowym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie tu obecnym stoi na stanowisku, zgodnie z którym, rola wojewody ogranicza się do oceny wniosku gminy pod względem rachunkowym oraz formalnym. Natomiast organami właściwymi w sprawie są organy gminy oraz samorządowego kolegium odwoławcze jako organu odwoławczego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o ochronie przyrody, których wykładnię i zastosowanie zarzucono w skardze kasacyjnej, w ogóle nie powinny mieść zastosowania. W konsekwencji ocena ich zastosowania lub wykładni jest w tej sprawie bezprzedmiotowa. W związku z powyższym niezasadne okazały się również zarzuty natury procesowej odnoszące się do przepisów związanych z ustaleniem stanu faktycznego, gdyż te były powiązane z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 7 ust. 4 u.p.o.l. z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 5a, jednostkom samorządu terytorialnego przysługuje z budżetu państwa zwrot utraconych dochodów za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów niniejszej ustawy.

Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 5 u.p.o.l. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów, o których mowa w ust. 4, kierując się potrzebą zabezpieczenia budżetów gmin przed utratą dochodów z tytułu zwolnień w opłatach i podatkach.

W wykonaniu ww. upoważnienia ustawowego Minister Rozwoju i Finansów wydał rozporządzenie z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie zwrotu utraconych przez gminy dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 2083), który to akt prawny obowiązywał od 1 stycznia 2017 r. i stanowił podstawę złożenia wniosku w sprawie niniejszej.

Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia, akt ten określa zasady i tryb zwrotu z budżetu państwa utraconych przez gminę dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości:

1) znajdujących się w parkach narodowych lub rezerwatach przyrody i służących bezpośrednio i wyłącznie osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody:

a) gruntów położonych na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową,

b) budynków i budowli trwale związanych z gruntem;

2) przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego, uzyskanym na zasadach określonych w przepisach o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania zajętych na cele prowadzonych badań i prac rozwojowych.

Zgodnie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia we wniosku należy wskazać wysokość utraconych dochodów z tytułu zwolnień z podatku od nieruchomości, o których mowa w § 1. Zgodnie § 2 ust. 2 wysokość utraconych dochodów jest wykazywana we wniosku gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 1, zwanym dalej "wnioskiem". Wniosek sporządza się zgodnie z wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia.

Zgodnie z § 2 ust. 3 gmina składa wniosek do właściwego wojewody w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym nastąpiło zwolnienie z podatku od nieruchomości, wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień ustawowych, wynikające z decyzji oraz deklaracji podatkowych, na dany rok podatkowy według stanu na dzień 31 grudnia roku, za który sporządzany jest wniosek.

Na szczególną uwagę zasługuje § 3, zgodnie z którym właściwy wojewoda sprawdza prawidłowość sporządzonych wniosków pod względem rachunkowym oraz formalnym. Zgodnie z § 3 ust. 2. w przypadku stwierdzenia we wniosku braków lub błędów, właściwy wojewoda wzywa gminę do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania; w przypadku nieusunięcia braków lub błędów w tym terminie wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. W terminie do dnia 31 sierpnia roku następującego po roku, w którym nastąpiło zwolnienie, właściwy wojewoda przekazuje na rachunek budżetu gminy kwotę środków stanowiącą równowartość wysokości utraconych dochodów z tytułu zwolnień (§ 4 w związku z § 1).

Uwzględniając przedstawione wyżej regulacje należy dojść do wniosku, że zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w § 1 pkt 1, przysługuje za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

W niniejszej sprawie chodzi o zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody - w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Zwolnienie to wynika z mocy ustawy. Nie jest ono zatem przyznawane na mocy działania organu podatkowego, jak również innego organu administracji publicznej. Zwolnienie to jest zatem uwzględniane przez podatnika, który rozlicza się z podatku od nieruchomości w ramach samoobliczenia i składa deklarację podatkową w przypadku, gdy zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy samego prawa. Zwolnienie jest również uwzględniane przez organ podatkowy, który podatek od nieruchomości wymierza w przypadku, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje na skutek doręczenia decyzji wymiarowej.

W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 1c u.p.o.l. organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w u.p.o.l. jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Zarówno w przypadku, gdy zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, jak również w przypadku, gdy zobowiązanie to powstaje na skutek doręczenia decyzji wymiarowej organu podatkowego, w istocie to organ podatkowy rozstrzyga, czy w danym przypadku ma zastosowanie zwolnienie przewidziane art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Jeżeli jednak podatnik kwestionuje stanowisko organu podatkowego w tej kwestii może zaskarżyć decyzję podatkową do organu odwoławczego, którym zgodnie z art. 13 § 1 pkt 3 O.p. jest samorządowe kolegium odwoławcze (organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa). Jeżeli natomiast podatnik nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, może swoich praw bronić przed sądem administracyjnym, który w takim przypadku będzie rozstrzygał o istnieniu lub nieistnieniu zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. W oparciu o przedstawione wyżej rozważania można dojść do wniosku, że o prawie zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. decyduje organ podatkowy, organ odwoławczy oraz sąd administracyjny.

W tym miejscu należy udzielić odpowiedzi na następujące pytanie. Czy o prawie zwolnienia, o którym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. może decydować wojewoda? Czy zatem wojewoda ma kompetencję do rozstrzygania, o tym czy dany grunt podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l.?

Udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wojewoda nie jest organem podatkowym właściwym w sprawie podatku od nieruchomości. Patrząc zatem z tego punktu widzenia wojewoda nie ma kompetencji w omawianym zakresie. W dalszej kolejności należy ustalić, czy wojewoda ma taką kompetencję w ramach rozstrzygania o zwrocie z budżetu państwa utraconych dochodów jednostki samorządu terytorialnego (z tytułu zwolnienia podatkowego) za przedmioty opodatkowania, które podlegają opodatkowaniu i nie są z niego zwolnione na podstawie innych przepisów u.p.o.l.

W tym celu należy dokonać analizy postanowień powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie zwrotu utraconych przez gminy dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego (Dz. U. poz. 2083). Z § 2 ust. 1 i 2 tego aktu prawnego wynika, że wysokość utraconych dochodów jest wykazywana we wniosku gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości. Wniosek sporządza się zgodnie z wzorem określonym w załączniku do rozporządzenia. Natomiast weryfikacja takiego wniosku dokonywana przez wojewodę sprowadza się wyłącznie do sprawdzenia prawidłowości sporządzonych wniosków pod względem rachunkowym oraz formalnym, co wynika wprost z postanowień § 3 ust. 1 tego rozporządzenia.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego ponad wszelką wątpliwość w ramach sprawdzania prawidłowości wniosków pod względem rachunkowym oraz formalnym nie mieści się rozstrzyganie przez wojewodę o zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Kwestionowanie przez wojewodę zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. wiąże się bowiem ze sprawdzeniem prawidłowości wniosku pod względem merytorycznym, a w taki instrument weryfikacyjny wojewoda nie został wyposażony.

Podsumowując należy dojść do wniosku, że wojewoda rozstrzygając na podstawie art. 7 ust. 4 u.p.o.l. o zwrocie z budżetu państwa utraconych dochodów jednostki samorządu terytorialnego z tytułu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., nie został wyposażony w kompetencję do rozstrzygania o tym zwolnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, gdyż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 8 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).