Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 764/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. t ust. 1 pkt 4 lit b
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. G. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 sierpnia 2023 r. nr KO.400.400.2023 w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w wyniku wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz strony skarżącej kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 lutego 2021 r., Wójt Gminy Tomaszów Mazowiecki ustalił A. G. i T. G. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok w kwocie 88 zł.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r. organ podatkowy I instancji, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 243 § 1 O.p wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 2 lutego 2021 r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi podatkowemu, a mianowicie podatnicy złożyli korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz o gruntach związane ze zmianami klasyfikacji gruntów oraz założeniem ewidencji budynków. Zmiana ta nastąpiła w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonej przez Starostę Tomaszowskiego w oparciu o art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Decyzją z 28 marca 2023 r. organ podatkowy I instancji uchylił w całości decyzję z dnia 2 lutego 2021 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok w wysokości 88 zł i ustalił wysokość tego zobowiązania w kwocie 637 zł. Wymiaru dokonano w następujący sposób:

- podatek rolny: użytki rolne o powierzchni 2,0267 ha fiz., podstawa opodatkowania 0,0888 ha przeliczeniowego, stawka podatku 146,3750 zł z ha przeliczeniowego, podatek w kwocie 13,00 zł;

- podatek od nieruchomości: budynki mieszkalne o pow. użytkowej 84,00 m2, opodatkowane według stawki 0,65 zł/m2, kwota podatku 54,60 zł, budynki pozostałe o pow. użytkowej 99,88 m2, opodatkowane według stawki 5,50 zł/m2, kwota podatku 549,34 zł,

- grunty pozostałe o pow. 58,00 m2, opodatkowane według stawki 0,35 zł/m2, kwota podatku 20,30 zł,

- nieużytki o pow. 94,00 m2, zwolnione z podatku.

W wyniku rozpatrzenia odwołania A. G. i T. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z 10 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że na działce nr 150 w ewidencji budynków wykazane zostały: budynek mieszkalny, jednokondygnacyjny, pow. zabudowy 120 m2, rok budowy 1960, budynek produkcyjny, jednokondygnacyjny, pow. zabudowy 44 nr, rok budowy 1960, budynek produkcyjny, jednokondygnacyjny, pow. zabudowy 75 m2, rok budowy 1960.

Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, iż przeprowadzone 18 listopada 2022 r., w wyniku złożonych korekt, oględziny nieruchomości wykazały, że znajdujące się na działce nr 150 budynki produkcyjne nie służą działalności rolniczej, a zatem nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70), dalej "u.p.o.l." Organ podkreślił, że w sytuacji, gdy z zapisów ewidencji wynika, iż budynki oznaczone zostały jako gospodarcze, dla możliwości skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., niezbędne jest ustalenie, że spełnione są pozostałe przesłanki korzystania ze zwolnienia, tj.: położenie na gruntach gospodarstw rolnych oraz służenie wyłącznie działalności rolniczej.

Organ wyjaśnił, że o ile w sprawie spełnione zostały dwie przesłanki zwolnienia, tj. mamy do czynienia z budynkami gospodarczymi (zapisy z ewidencji gruntów i budynków), które położone są na gruntach gospodarstwa rolnego (skarżący wraz z żoną są we władaniu użytków rolnych o pow. 2,0264 ha fiz.), to nie można mówić, iż sporne budynki służą działalności rolniczej prowadzonej przez A. i T. małż. G.. W toku oględzin ujawniono w ww. budynkach stare meble, drabiny, drewno, siano 30 cm, palety, plastikową beczkę, części samochodowe, opony, grill, stary segment, kosiarkę samojezdną, rower, 4 wiaderka jabłek, stare komody, krzesła, stół i półki z narzędziami. W ocenie podatnika w protokole z oględzin nie ujawniono dwóch kosiarek do trawy, piły i kosy spalinowej, podkaszarki, dwóch szpadli i łopat, czterech grabi, kilofa, motyki i czterech siekier.

Zdaniem organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że podatnicy nie prowadzą działalności rolniczej w rozumieniu art. 1a ust. 6 u.p.o.l. W toku postępowania ustalono, że podatnik nabył w 2000 r. opuszczone gospodarstwo rolne w S. składające się z 2 hektarów ziemi (VI klasy lub pozaklasowej), domu mieszkalnego, stodoły i budynku gospodarczego. Podatnik po wyremontowaniu domu mieszkalnego postanowił zalesić 75% gruntów. Od tego czasu działalność strony polega na prześwietlaniu, przecince i wykonywaniu zabiegów pielęgnacyjnych drzewostanu. Ponadto podatnik zgodnie z oświadczeniem hoduje na własne potrzeby warzywa, owoce i zioła. Zdaniem organu fakt dobrowolnego zalesienia gruntów rolnych i prace związane z utrzymaniem takiego rzeczy w należytym stanie nie stanowi działalności rolniczej. W ocenie organu okoliczności te zostały potwierdzone podczas oględzin 18 listopada 2022 r., które wykazały, że w spornych budynkach nie znajdował się inwentarz żywy, czy też płody rolne. Zdaniem organu na brak związku budynków z działalnością rolniczą nie ma żadnego wpływu to, iż skarżący hoduje na własne potrzeby warzywa, owoce i zioła z wykorzystaniem przydomowego ogródka. Takie bowiem działania są prowadzone na większości nieruchomości znajdujących się na terenach wiejskich, co nie oznacza, że stanowią one typową działalność rolniczą. W trakcie oględzin nie stwierdzono również, aby na nieruchomości znajdował się sprzęt rolniczy (poza starą sieczkarnią i narzędziami, które służą do utrzymania działki wokół zabudowań, uprawy ogródka, podcinania drzew itp.).

W skardze do sądu administracyjnego A. G. i T. G. wnieśli o uchylenie decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim z 10 sierpnia 2023 r. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego:

- art. 1a ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący posiadający gospodarstwo rolne nie prowadzą działalności rolniczej, podczas gdy, jak wynika z definicji: działalność rolnicza to produkcja roślinna, która obejmuje również uprawę drzew i krzewów owocowych rozmnażanie roślin, uprawę pozostałych drzew, zatem wbrew twierdzeniom skarżonego organu ma ona miejsce na grantach rolnych należących do skarżących oraz w konsekwencji wadliwe przyjęcie przez skarżony organ, iż budynki gospodarcze/produkcyjne znajdujące się na działce skarżących nr ewidencyjny 150 nie służą wykonywaniu działalności rolniczej, podczas gdy skarżący nigdy nie zmienili pierwotnego przeznaczenia rzeczonych budynków i w dalszym ciągu są one wykorzystywane przez nich do celów owej działalności,

- art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że działalność prowadzona przez skarżących nie polega na wytwarzaniu produktów roślinnych, podczas gdy dokonywanie nasadzeń w postaci różnego rodzaju drzew, w tym nasadzenia leśne i owocowe wymagające stałej pielęgnacji skarżących mieszczą się bezsprzecznie w zakresie w definicji pojęcia produkcji roślinnej.

Ponadto z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie uznał powyższej argumentacji, jakoby na działce skarżących odbywała się działalność rolnicza, skarżący podnieśli także naruszenie przez skarżony organ art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię, tj. wadliwe uznanie, że pojęcie "służebności" budynków gospodarczych położonych na gruntach rolnych oznacza jedynie "ich wykorzystywanie i używanie do działalności rolniczej", podczas gdy wskazane pojęcie odnosi się także do sytuacji, w której owe budynki są potencjalnie przeznaczone i przydatne do jej prowadzenia;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.), dalej w skrócie O.p., poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że doszło do sytuacji, w której wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w sprawie, podczas gdy taka sytuacja nie miała miejsca, ze względu na to, że okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie może być sam związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, sam fakt zaś złożenia "korekty podatku" przez skarżących w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków przeprowadzoną przez Starostę Tomaszowskiego w celu aktualizacji operatu ewidencji gruntów, nie stanowił podstawy oraz nie wskazywał na żadne nowe okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, nie doszło także do zmiany w ewidencji budynków, która miałaby faktyczny wpływ na zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., brak zatem rzeczywistych podstaw do zastosowania wskazanego przepisu w omawianym stanie faktycznym,

b) art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a poprzez niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy przez skarżony organ wadliwej decyzji Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 28 marca 2023 r. nr 3123.4770.2021.2023.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się od odpowiedzi na pytanie; czy budynki gospodarcze znajdujące się w gospodarstwie rolnym, wykorzystywane przez skarżących, korzystają ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. W ocenie organów podatkowych skarżący nie prowadzili działalności rolniczej, nadto fakt przechowywania mebli i innych przedmiotów prywatnych w budynkach gospodarczych powodował, że budynki te "nie służyły wyłącznie działalności rolniczej", a znajdujące się w tych budynkach ( taczka, wózek ogrodowy, drabiny aluminiowe, kosiarki, sekatory dwuręczne, grabie, łopaty, widły, kilof, kosiarki itp.) stanowią w istocie "narzędzia posiadane przez większość właścicieli nieruchomości" i z tego względu nie podlegały zwolnieniu wynikającemu z tego przepisu.

Skarżący nie zgadzając się z powyższym wskazali, że wbrew twierdzeniom organów podatkowych w gospodarstwie, którego są właścicielami prowadzą działalność rolniczą, od momentu wzniesienia przeznaczenie tych dwóch budynków nie zmieniło się (obora, stodoła) i nadal służą one wyłącznie działalności rolniczej. Ujawniony podczas oględzin stół służy także działalności rolniczej, przy jego pomocy dokonują bowiem rozsady roślin, czego dowodem są znajdujące się na nim doniczki w znacznej liczbie.

Sąd uznał, że stanowisko organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie jest nieprawidłowe i sprzeczne z wykładnią prawa materialnego art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

Ramy prawne sporu: podatnikami podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości, co wynika z przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak też z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl ust. 2 tego artykułu nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei art. 1 ust. 1 ustawy o podatku rolnym określa, że grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Z powyższego wynika, że budynki stanowią odrębny od gruntu przedmiot opodatkowania i to objęty opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, bez względu na jakich gruntach się znajdują. Zatem również od budynków położonych na tzw. gruntach rolnych jest ustalany podatek od nieruchomości na zasadach przewidzianych przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa ta przewiduje w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b zwolnienie przedmiotowe dla budynków gospodarczych lub ich części, położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej.

Przesłankami zastosowania opisanego wyżej zwolnienia są:

1. Gospodarczy charakter budynków,

2. Położenie ich na gruntach gospodarstwa rolnego,

3. Budynki te muszą służyć wyłącznie działalności rolniczej.

Okolicznościami niekwestionowanymi przez organy podatkowe są: posadowienie spornych budynków na gruntach gospodarstwa rolnego oraz ich gospodarczy charakter.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 o podatku rolnym (tj. Dz.U z 2020 roku poz.333 ) za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Należy wskazać, że definicja ta nie wiąże uznania produkcji roślinnej (i innych rodzajów działalności opisanej w tym przepisie) z rozmiarem tej produkcji ani jej przeznaczeniem. Oznacza to, że działalnością rolniczą jest także uprawa dla własnych celów (bez przeznaczenia jej efektów na sprzedaż) roślin, w tym warzyw i owoców. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że po nabyciu w 2000 roku opuszczonego gospodarstwa rolnego w S. obejmującego grunty rolne bardzo niskiej klasy bonitacyjnej, skarżący zalesili i zakrzewili 75% jego powierzchni, ale także prowadzą tam dla własnych potrzeb działalność sadowniczą, uprawiają warzywa i zioła. W ocenie Sądu zatem, organy dopuściły się błędnej wykładni i zastosowania przepisu art. 7 ust.1 pkt.4 lit. b u.p.o.l.

Zasadniczym problemem interpretacyjnym w rozpoznawanej sprawie jest odkodowanie użytego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. pojęcia "służące wyłącznie działalności rolniczej". W ocenie organów powyższe "nieostre" pojęcie wskazuje, że budynki należące do rolnika prowadzącego działalność rolniczą, aby korzystały ze zwolnienia muszą być faktycznie w całości wykorzystywane do uprawy roli. Takie rozumowanie prowadzi do wniosku, że w budynkach tych powinny być wyłącznie rzeczy przeznaczone do prowadzenia bezpośrednio działalności rolniczej. Zatem umieszczenie w takim budynku, nawet na jakiś czas jakiegokolwiek przedmiotu nie związanego z działalnością rolniczą wykluczałoby prawo do zwolnienia podatkowego. W ocenie Sądu takiej interpretacji pojęcia "służące wyłącznie działalności rolniczej" nie można było przyjąć. Nawet bez szczegółowej analizy gramatycznej słowa "służące" uzasadnione będzie twierdzenie, że nie można go utożsamiać, ani ze słowem "związane", ani też "zajęte". Wprawdzie prowadzenie działalności rolniczej i to z wykorzystaniem budynków do tych celów oznaczać będzie służenie tej działalności, ale jest to wąskie i bezpośrednie rozumienie analizowanego wyrażenia. Sąd opowiada się za postrzeganiem zakresu pojęcia "służące wyłącznie działalności rolniczej" w stosunku do budynków wykorzystywanych w tym celu, czy używanych w ramach takiej działalności, ale również przeznaczonych do tego rodzaju działalności.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie przyjąć należy, że przechowywanie w budynkach gospodarczych określonych w ewidencji gruntów i budynków jako budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa przez rolnika posiadającego gospodarstwo rolne, prowadzącego wyłącznie działalność rolniczą - przedmiotów prywatnych nie wyklucza prawa do zastosowania zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Na podkreślenie zasługuje także to, że użyte przez ustawodawcę pojęcie w ww. przepisie ma charakter niejasny i nieprecyzyjny. W kontekście niniejszej sprawy podnieść należy, że każde nałożenie obowiązków lub ograniczenie praw, a także określenie przedmiotu zwolnienia podatkowego powinno następować w zgodzie z zasadami poprawnej legislacji, stanowiącej element demokratycznego państwa prawa, statuowanej w art. 2 Konstytucji RP. Zasada ta - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt SK 43/04, publ. OTK-A 2006/7/89) - była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału (m.in. w uchwale z dnia 8 marca 1995 r., sygn. W 13/94, publ. OTK w 1995 r., t. I, poz. 21 oraz w wyrokach: z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. K. 7/99, publ. OTK ZU nr 1/2000, poz. 2, z dnia 21 marca 2001 r., sygn. K. 24/00, publ. OTK ZU nr 3/2001, poz. 51, z dnia 30 października 2001 r., sygn. K 33/00, publ. OTK ZU nr 7/2001, poz. 217, z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. K 21/01, publ. OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 17, z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. K 28/02, publ. OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 13 oraz z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. K 1/05, publ. OTK ZU nr 2/A/2006, poz. 18). Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie reprezentuje stanowisko, że "z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wynika nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady te nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Z zasady określoności wynika, że każdy przepis prawny powinien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów". Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie użyte przez ustawodawcę pojęcia są wieloznaczne i prowadzą do rozbieżnej interpretacji przepisów co nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla podatników próbujących je stosować w praktyce.

Należy zwrócić także uwagę na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 29 sierpnia 2023 roku w sprawie III FSK 300/23. Sąd ten stanął na stanowisku, "że użycie w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. sformułowania "służące wyłącznie działalności rolniczej" nie powinno być utożsamiane z faktycznym jej wykonywaniem w danym momencie, nawet przy zastosowaniu definicji słownikowej traktującej słowo "służyć" jako określające bycie "przydatnym" dla takiej działalności. W komentowanym przepisie pojęcie "służące" zostało dookreślone przez zwrot "wyłącznie", co precyzuje, w odniesieniu do jakich budynków możliwe jest zastosowanie zwolnienia. Chodzi zatem o budynki położone na gruntach gospodarstw rolnych i służące działalności rolniczej, niesłużące żadnej innej działalności".

Wbrew twierdzeniom organów, przynajmniej część narzędzi, których obecność w spornych budynkach ujawniono podczas oględzin mogą być wykorzystywane w działalności rolniczej, co jak się wydaje nie wymaga szerszego komentarza.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi oparty o treść art.240 § 1 pkt 1 O.p. Mniejsza o merytoryczną ocenę wydanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji (o czym wyżej), ale w niniejszej sprawie organy miały formalnie prawo wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją. Zgodnie z art.240 § 1 pkt.5 O.p w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika wznowienie postępowania nie było następstwem modernizacji ewidencji gruntów i budynków, tylko wynikiem oględzin, jakie zostały przeprowadzone w dniu 18 listopada 2022 roku. Okoliczności ujawnione podczas tej czynności zostały ocenione przez organ jako nowe okoliczności, które ujawniły się po wydaniu ostatecznej decyzji, które nie były znane organowi i mające charakter istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Uwaga zawarta w tym akapicie odnosi się jedynie do formalnych podstaw wznowienia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji, które naruszają prawo materialne poprzez niewłaściwą wykładnię i odmowę zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust.1 pkt 4 lit. 5 u.p.o.l.

Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie kierować się dokonaną powyżej oceną prawną, w szczególności co do interpretacji pojęć "działalność rolnicza" i "służące wyłącznie działalności rolniczej".

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wymienionej ustawy.

aj