Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1046/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 18 września 2023 r. nr SKO.4204.162.2023 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 18 września 2023 r. o numerze SKO.4204.162.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: organ odwoławczy; SKO w Częstochowie), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541; dalej ustawa zmieniająca) w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) z 13 czerwca 2023 r. nr [...] o zatrzymaniu S.L. (dalej: skarżący; strona) prawa jazdy kat. B nr [...] (nr druku [...]) i wezwaniu do jego zwrotu.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem z 9 września 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji złożył do Prezydenta Miasta C. wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w stosunku do skarżącego, który otrzymał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu ww. pisma wskazano, że strona w okresie od 29 sierpnia 2022 r. do 8 czerwca 2023 r. wielokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego, a mianowicie: 29 sierpnia 2022 r. w K. (2 punkty), 20 lutego 2023 r. w C. (15 punktów) i 8 czerwca 2023 r. w O. (9 punktów).

Wskutek tej informacji, organ pierwszej instancji decyzją z 13 czerwca 2023 r. zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kategorii "B" w związku z przekroczeniem dozwolonej liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – do czasu ustania przyczyn jego zatrzymania.

W odwołaniu z 14 lipca 2023 r. skarżący zarzucił decyzji Prezydenta Miasta C. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez przyjęcie, że strona naruszyła przepisy ruchu drogowego i przekroczyła liczbę 24 punktów, a także art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania; art. 10 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego; oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie dowodów i wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego. W konsekwencji strona wnosiła o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez Komisariat Policji VI w C. w sprawie tworzenia fałszywych dowodów na szkodę S. L. przez R.L. (numer sprawy: [...]), jak również o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o umorzenie postępowania w pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący oświadczył, że nie przekroczył 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż z posiadanych przez stronę informacji "to R.L. naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym punkty karne tylko z nieznanych mi powodów podczas kontroli przez funkcjonariuszy Policji podał moje dane osobowe jak i adresowe a nadto, przyjął i podpisał się moim imieniem i nazwiskiem pod blankietem mandatu karnego".

SKO w Częstochowie nie przychyliło się do argumentów skarżącego, dlatego też decyzją z 18 września 2023 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu przywołano treść art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej oraz przeprowadzono rozważania dotyczące mocy obowiązującej art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.; dalej: u.p.r.d.) do którego odsyła pierwszy z wymienionych przepisów. W kwestii mocy obowiązującej art. 130 ust. 1 u.p.r.d. organ odwoławczy doszedł do wniosku, że znajdował on zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Następnie SKO w Częstochowie stanęło na stanowisku, że ustaleń co do przekroczenia 24 punktów karnych przez kierującego organ dokonuje w oparciu o informację otrzymaną od Komendanta Wojewódzkiego Policji zawartą we wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy złożonej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. Skoro więc Komendant Wojewódzki Policji w piśmie z 9 czerwca 2023 r. wskazał na wystąpienie tej okoliczności, to obowiązkiem organu pierwszej instancji było zatrzymanie prawa jazdy skarżącemu. Jest to dokument urzędowy, którego prawdziwości nie podważono. Natomiast sama decyzja organu pierwszej instancji, jak dalej argumentowano, jest decyzją związaną, co oznacza, że organ nie ma możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, tylko musi zachować się tak jak nakazuje mu przepis prawa. Skoro zatem strona przekroczyła limit 24 punktów (w rozpoznawanym przypadku: 26 pkt), to organ miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do zawieszenia postępowania, gdyż prowadzone postępowania przeciwko R. L. (L.) nie ma wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Dlatego też na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. SKO w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako odpowiadającej prawu.

Pismem z 24 października 2023 r. (wpływ do organu 26 października 2023 r.) S. L. wniósł skargę na decyzję SKO w Częstochowie z 18 września 2023 r., której zarzucił obrazę prawa procesowego i materialnego, a mianowicie:

1) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego i tym samym przekroczył liczbę 24 punktów (łącznie 26 punktów) co na postawie art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej oznaczało, że w przypadku przekroczenia liczy 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na postawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. upoważniało organ do zatrzymania stronie prawa jazdy i wezwania do jego zwrotu w sytuacji gdy faktycznie to R.L. "dopuścił się stworzenia fałszywych dowodów na moją szkodę czym popełnił przestępstwo z art. 235 k.k. i tym samym doprowadził do wydania przeciwko mnie zaskarżonej decyzji z dnia 13 czerwca 2023 r.";

2) 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w tym poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jak i "nie rozstrzygnięcie na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej w sytuacji gdy skarżoną decyzją odebrano stronie uprawnienia";

3) art. 8 § 1 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie pogłębia zaufania uczestników do władzy publicznej, nie kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co jest konsekwencją naruszenia wszystkich przepisów prawa wskazanych w zarzutach niniejszej skargi;

4) art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Prezydent Miasta C. postąpił słusznie korzystając z przepisu art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. przyjmując, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną i tym samym nie zapewnienie mi czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwieni mi wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydanie zaskarżonego postanowienia;

5) art. 77 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego mającego znaczenie dla sprawy;

6) art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza przez nieustosunkowanie się do wszystkich wniosków i zarzutów podnoszonych przeze mnie w trakcie toczącego się postępowania;

7) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez niezastosowanie się do obowiązku organu zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego, które w myśl tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W związku z powyższym, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W replice do odpowiedzi na skargę z 2 stycznia 2024 r. skarżący podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, oraz przesłał kserokopię wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C. z 27 listopada 2023 r., [...]. na mocy którego "mój brat R. L. uznany został za winnego przestępstw, które sprawiły, że wszczęto wobec mnie szereg postępowań" (karta nr 15 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom strony, nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii "B". Rozstrzygnięcie w tej materii organy administracji oparły na normie prawa materialnego wyrażonej w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym). Z kolei art. 130 ust. 1 u.p.r.d. stanowi o tym, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Przepis art. 130 ust. 1 u.p.r.d., do którego odsyła ustawa zmieniająca, został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. na podstawie art. 125 pkt 13 w związku z art. 139 pkt 3 u.k.p. Jednocześnie w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 16 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957 ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca z 2018 r.), zgodnie z którym przepis art. 130 u.p.r.d., w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 u.p.r.d. Na mocy art. 14 pkt 2 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2328 ze zm. – dalej ustawa zmieniająca z 2021 r.) uchylono art. 16 w ustawie zmieniającej z 2018 r. Oznacza to, że art. 130 ust. 1 u.p.r.d. utracił moc obowiązującą w dacie wejścia w życie zmiany wprowadzonej przez art. 14 ustawy zmieniającej z 2021 r., tj. z dniem 17 września 2022 r., o czym stanowi art. 23 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2021 r. Jednocześnie ustawodawca zastąpił uchyloną regulację przepisem art. 17 ustawy zmieniającej z 2021 r. Stwierdza on, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14 (czyli ustawy zmieniającej z 2018 r.), Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi oraz motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji.

Dodać należy, że w myśl art. 136 ust. 1 u.k.p. w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w ewidencji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2328 ze zm.).

Zatem, co jest istotne, w dacie wydania skarżonej decyzji organu drugiej instancji nie doszło do określenia przez Ministra Cyfryzacji terminu wdrożenia wspomnianych rozwiązań technicznych. Z tego względu, okoliczność przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów w wyniku naruszeń przepisów ruchu drogowego jest przesłanką do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Przedmiotowa decyzja ma charakter związany, bowiem w przedmiotowym zakresie ustawa nie przyznaje organom swobody decyzyjnej.

W rozpatrywanym przypadku o zaistnieniu okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej poinformował Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach w piśmie z 9 czerwca 2023 r. Wynika z niego jednoznacznie, że skarżący w okresie od 29 sierpnia 2022 r. do 8 czerwca 2023 r. otrzymał łącznie 26 punków karnych, które zostały mu przypisane w związku z trzykrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Powzięcie zatem takiej wiedzy przez organ pierwszej instancji obligował go do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Podkreślić należy, że organ administracji nie prowadzi żadnych własnych ustaleń co do naruszenia przepisów o ruchu drogowym, a jedynie opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por.: wyrok WSA w Gliwicach z 21 sierpnia 2023 r., II SA/Gl 71/23, Legalis nr 2974919; wyrok WSA w Gliwicach z 13 marca 2020 r., II SA/Gl 1658/19, Lex nr 3027191). Mianowicie to Policja, jako podmiot uprawniony do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów, jest władna do korygowania tych punktów. Organy administracji, wydające decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie mają kompetencji do korygowania liczby punktów. Są one związane wpisem w ewidencji kierowców, zatem liczbą punktów podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2019 r., I OSK 3495/18, Lex nr 2767991). Ilość punktów karnych może być natomiast kwestionowana w odrębnym postępowania. Dlatego też w kontrolowanej sprawie organ nie jest uprawniony do ustalania, czy liczba punktów podana w zawiadomieniu przez komendanta Policji została ustalona prawidłowo, a tym bardziej do obniżania liczby punktów (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2021 r., I OSK 3853/18, Lex nr 3170802).

Powyższe pozwala na stwierdzenie, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 80 k.p.a. związane z wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy lub na przeprowadzeniu przez organy administracji pierwszej i drugiej instancji niepełnego postępowania dowodowego są nietrafne. Również Sąd nie podzielił zarzutu strony, aby zaskarżona decyzja naruszała art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż jej uzasadnienie odnosi się do zarzutów formułowanych przez stronę w odwołaniu, a także zawiera należyte uzasadnienie stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy.

Otóż jedynym dowodem, który stanowi podstawę dla wydania decyzji w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej jest wyłącznie pismo właściwego Wojewódzkiego Komendanta Policji, w którym zawarta jest informacja o przekroczeniu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kwestionowanie ilości przypisanych skarżącemu punktów karnych może nastąpić w odrębnym postępowaniu, a więc innym niż dotyczącym zatrzymania mu prawa jazdy. Z tych samych przyczyn nie można mówić o naruszeniu art. 130 ust. 1 u.p.r.d., zwłaszcza, że skarżący nie podważył domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego w postaci pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji z 9 czerwca 2023 r. Nie jest nim – wbrew argumentacji skarżącego – również złożenie do akt odpisu wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C. z 27 listopada 2023 r., [...], z którego treści w ogóle nie wynika, czy przedmiotowe orzeczenie jest prawomocne, a dalej czy zarzuty formułowane w jego komparycji wobec brata skarżącego miały jakikolwiek związek z naruszeniami przepisów ruchu drogowego wskazanych w uzasadnieniu pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z 9 czerwca 2023 r. (w którym jest m.in. mowa o naruszeniu przez stronę przepisów ruchu drogowego w C. 20 lutego 2023 r., podczas gdy w wyroku nakazowym wskazano datę 20 lutego 2022 r.). Należy przy tym zauważyć, że Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentów urzędowych. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić (por. wyrok NSA z 11 lipca 2023 r., III OSK 2439/21, Legalis nr 2982174). W niniejszej sprawie skarżący dotychczas jednak tego nie uczynił. Zasadnie zatem argumentuje w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że dotychczasowe działania podejmowane przez skarżącego "w celu zmiany podmiotu obciążonego taką liczbą punktów karnych", nie mają wpływu na zaskarżoną decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy dopóty, dopóki Komendant Policji nie skoryguje swojego wniosku. Dodać należy, że sąd administracyjny nie ma również kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To ostatnie uprawnienie przysługuje bowiem Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu (por.: wyrok WSA w Krakowie z 5 czerwca 2023 r. III SA/Kr 1954/22, Legalis nr 2936214; wyrok NSA z 9 sierpnia 2013 r., I OSK 855/12, Legalis nr 737490).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.