Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 550/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Marta Pawłowska Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 czerwca 2022 r. nr IF-O.7840.183.2021.DD.(BL).(JP). w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wojewoda Dolnośląski decyzją W., dnia 10 czerwca 2022 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. N., od decyzji Prezydenta W. nr 405/2021 z dnia 5 lutego 2021 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] we W., działki nr [...], [...], obręb K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ wskazał, między innymi, że odwołanie od opisanej decyzji wniósł K. N. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7, 75, 77 § 1 oraz art. 104 Kpa, poprzez bezzasadne pominięcie pisma strony z dnia 3 lutego 2021 r. przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, a także art. 6, 7, 77 § 1 i 80 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny, nieprawidłowy, bo nie wyjaśniający istotnych okoliczności sprawy. Podniósł także kwestię naruszenia art. 35 ustawy Prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie dokumentacji projektowej pomimo, iż analiza nasłonecznienia nie uwzględnia istniejącej zabudowy na działce nr [...], a także nie przedstawia zacieniania względem działki nr [...] oraz została sporządzona na nieaktualnej mapie, na której wskazana jest działka nr [...], która już nie istnieje oraz brak w aktach sprawy informacji na temat betonowych płyt ażurowych, które zgodnie z projektem budowlanym w 50 % zostały wliczone do powierzchni biologicznie czynnej.

Rozpatrując odwołanie Wojewoda Dolnośląski w wezwaniu z dnia 3 sierpnia 2021 r., znak sprawy: IF-0.7840.183.2021 .DD, zwrócił się do inwestora o wskazanie sposobu posadowienia betonowych płyt ażurowych służących do utwardzenia 3 miejsc postojowych oraz o określenie parametrów tych płyt, w szczególności wielkości otworów w owych płytach. Pełnomocnik inwestora wniósł wyjaśnienia w dniu 13 sierpnia 2021 r.

W wyniku analizy akt sprawy Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że z dniem 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471, ze zm.). Zgodnie z art. 26 wskazanej ustawy nowelizującej, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto w myśl art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26 przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (w tym przepisy Prawa budowlanego). Mając powyższe na uwadze, w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę do Prezydenta W. w dniu 27 lipca 2020 r., a więc do przedmiotowego zamierzenia budowlanego należy stosować przepisy sprzed nowelizacji. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przedłożony projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej do zakresu uprawnień izby samorządu zawodowego. Projektanci inwestycji złożyli także stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej w myśl art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotem inwestycji, zgodnie z wnioskiem, jest budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] we W., działki nr [...], [...], obręb K. Jak wynika z akt sprawy, objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę nieruchomość położona jest na obszarze, objętym ustaleniami miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] grudnia 2013 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K.(1) i K. we W. - część południowa (Dz. Urz. Woj. Doln. 2014 r., poz. [...]), dalej MPZP. Tereny objęte inwestycją - działka nr [...] oraz działka nr [...] oznaczone są na rysunku planu symbolem 3MN/[...]. Dla terenów oznaczonych symbolem 3MN/[...] ustalono (§ 20 ust. 1 pkt 1 planu) przeznaczenie - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie § 20 ust. 3 pkt 1 planu, budynki mieszkalne jednorodzinne dopuszcza się wyłącznie jako wolnostojące lub bliźniacze. Dokonując oceny planowanej inwestycji pod kątem zgodności z -ustaleniem planu miejscowego należy stwierdzić, że projekt przedstawia dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, w których każda część bliźniaka posiada po dwa lokale mieszkalne. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego jednorodzinnego dlatego należy odwołać się do definicji zawartej w ustawie Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 2a wyżej cytowanej ustawy budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Planowane budynki tworzą grupę, a dwa budynki w grupie stykają się przeciwległymi ścianami, przy czym każdy budynek mieści po dwa lokale mieszkalne. Pojedynczy budynek w grupie od fundamentów po dach stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość. Budynki na całej swojej wysokości rozdzielone są podwójnymi ścianami z pustą 2 cm przestrzenią pomiędzy nimi, która przez organ określana jest jako dylatacja (rys. "Rzut parteru", "Rzut piętra", "Rzut dachu"). W związku z powyższym zaprojektowane budynki spełniają definicję budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. W tym zakresie objęte projektem budynki należy uznać zatem za zgodne z ustaleniami planu miejscowego.

W dalszej kolejności należy zauważyć, że planowane zamierzenie nie narusza ustaleń planu dotyczących (§ 5 pkt 8 planu) gdzie, kąt nachylenia połaci dachowej może być równy lub większy niż 0°

zaplanowano dachy dwuspadowe o kącie nachylenia 0,5 % tj. 0,29 0 (zob. "Rzut dachu", str. 36 i 39 projektu). Ponadto zgodnie z § 20 ust. 3 obowiązują następujące ustalenia dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 3) wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem, mierzony od poziomu terenu przy budynku lub budowli do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 12 m - projektowane budynki będą posiadały wysokość 6,55 m (zob. "Przekrój A-A" i "Przekrój B-B" projektu) 4) liczba kondygnacji nadziemnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może być większa niż 3 - zaprojektowano budynki dwukondygnacyjne, 6) udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej nie może być większy niż 30 % - udział powierzchni zabudowy w powierzchni działki budowlanej wynosi odpowiednio 15,3 % i 24,63 %; 7) wartość wskaźnika intensywności zabudowy nie może być większa niż 1,2 - wskaźnik intensywności zabudowy dla działek wynosi odpowiednio 0,28 i 0,44; 8) powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 50% powierzchni działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - powierzchnia terenu biologicznie czynnego dla działek stanowi 60,7 % i 50,08 % działek inwestycyjnych. Zgodnie z § 7 ust. 4 MPZP, dla całego obszaru objętego planem ustalono strefę ochrony konserwatorskiej. W kontekście powyższego wymogu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda Dolnośląski ustalił, że inwestor uzyskał decyzję nr 1030/2018 z dnia 15 maja 2018 r. "Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu pozwalającą na prowadzenie badań archeologicznych na terenie działki nr [...] objętej ochroną konserwatorską (działki nr [...] i [...] zostały wydzielone z działki nr [...]). Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii powierzchni biologicznie czynnej działki nr [...] i [...] należy wskazać, że Wojewoda Dolnośląski pismem z dnia 3 sierpnia 2021 r., znak sprawy: [...], wezwał inwestora o wskazanie sposobu posadowienia betonowych płyt ażurowych służących do utwardzenia 3 miejsc postojowych oraz o określenie parametrów tych płyt, w szczególności wielkości otworów w owych płytach. Projektant w wyjaśnieniach wskazał, że projektowane płyty ażurowe firmy B. stanowią nawierzchnię tylko 3 miejsc postojowych. Powierzchnia pojedynczej płyty wynosi 0,1377 m2, natomiast cała powierzchnia projektowanych miejsc postojowych wynosi 37,5 m2, w tym powierzchnia utwardzona przez płyty ażurowe i obrzeża betonowe wynosili7,77 m. Pozostała część powierzchni miejsc postojowych tzn. 19,8 m2 stanowi wypełniający płyty ażurowe humus grubości 10 cm, umożliwiający wegetację roślin. Zatem dla projektowanych miejsc postojowych powierzchnia biologicznie czynna wynosi 52,6 %. Odnośnie posadowienia wskazano, że planuje się standardowe rozwiązania - układanie płyt na podsypce piaskowej grubości ok. 6 cm oraz warstwie bazowej będącej mieszanką humusu i kruszywa o grubości ok. 30 cm. Projektant wskazał również, że grubość warstwy humusu jest większa niż minimum wymagane do wegetacji traw, a sposób posadowienia płyt ażurowych zapewnia przepływ wód opadowych do gruntu. Ponadto zgodnie z załączonym do wyjaśnień rysunkiem przedstawiającym geometrię płyty ażurowej oraz jej wymiary, ustalono, że otwory mają wymiary 10x11 cm. W świetle powyższego oraz mając na uwadze przepis § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, ze zm.), dalej r.w.t, w ocenie Wojewody Dolnośląskiego wielkość powierzchni biologicznie czynnej działki nr [...] jest zgodna z § 20 ust. 3 pkt 8 MPZP. Kolejną kwestią jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, do badania czego obliguje organ administracji architektoniczno - budowlanej art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawo budowlane. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu planowana inwestycja położona jest w następujących odległościach od granicy z sąsiednimi działkami: budynek typ 2 - 5,6 m od działki nr [...] oraz 8 m od działki nr [...], budynek typ 1 - 6, 57 m od działki nr [...] oraz 8 m od działki nr[...] oraz 7,13 m od działki nr [...] (działka drogowa). Dodać należy, że powyższe spełnia ustalenia określone w § 12 ust.l pkt 1 r.w.t., który określa, że budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy.

Analiza projektu budowlanego wskazała, że projektowane budynki spełniają wymogi § 19 i § 60 r.w.t. W tej kwestii odnosząc się do zarzutów odwołania należy wskazać, że istotnie analiza nasłonecznienia nie zawiera istniejącej zabudowy na działce nr [...] niemniej jednak zgodnie z rysunkiem przedstawiającym analizę nasłonecznienia sporządzonym przez projektanta dla warunków oświetlenia w dniach równonocy 21 marca i 23 września zacienianie przedmiotowej działki występuje w godzinach od 7:00 do 10:00, a więc trwa tylko 3 godziny. Tymczasem zgodnie z przepisem § 60 r.w.t. pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych w godzinach 7:00 - 17:00, co w przypadku działki nr [...] zostało spełnione.

Mając na uwadze zarzut dotyczący braku analizy zacieniania przez projektowane budynki w stosunku do znajdującej się na południu istniejącej zabudowy na działce nr [...] należy wyjaśnić, że na półkuli północnej kierunek oświetlenia naturalnym światłem słonecznym jest od południa. Z tego względu nie może dojść do zacieniania przez znajdujące się na północy projektowane budynki obiektów budowlanych znajdujących się na działce nr [...], która znajduje się na południu od planowanej inwestycji. Natomiast kwestia mylnego oznaczenia nr działki w znajdującej się w projekcie budowlanym analizy nasłonecznienia ([...] zamiast [...]) nie ma znaczenia w kontekście zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi.

Ponadto zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1MPZP, dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustalono 2 miejsca postojowe na 1 mieszkanie w domu mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie wolnostojącej lub bliźniaczej, przy czym miejsca postojowe należy usytuować na terenie działek budowlanych, na których znajdują się budynki (§14 ust. 2 pkt 2 planu). Według projektu zagospodarowania terenu dla tej inwestycji zaplanowano 8 miejsc postojowych w tym 6 jako miejsca niezadaszone i 2 w garażach indywidualnych - na terenie działek objętych projektem. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a r.w.t. odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Zgodnie z powyższym projektowane miejsca postojowe należy uznać za zgodnie z r.w.t. Natomiast § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a r.w.t. wskazuje, że stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że 3 niezadaszone miejsca postojowe zlokalizowane przy budynku oznaczonym w projekcie budowlanym jako typ 2 znajdują się w odległości 4, 11 m od działki nr [...], 5 m od działki nr [...] oraz 8 m od działki nr [...], a tym samym są zgodne z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a r.w.t. Natomiast w przypadku 3 miejsc postojowych zlokalizowanych przy budynku oznaczonym w projekcie budowlanym jako typ 1 wymogi odległości zostały zachowane w stosunku do działek sąsiednich tj. 7,5 m do działki nr [...] oraz 11 m do działki nr [...], a w przypadku działki drogowej nr [...] ([...]KDW/[...]) wymogów co do zachowania odległości nie stosuje się z uwagi na § 19 ust. 7 r.w.t. zaprojektowano 2 wydzielone miejsca postojowe. W dalszej kolejności organ wskazuje, że usytuowanie miejsc na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych zostało uregulowane w § 22 - 23 r.w.t. Natomiast zgodnie z § 23 ust. 4 r.w.t. w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się.

Analizując kwestię odprowadzania wód opadowych Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że założenia projektowe są zgodne z § 28 ust. 2 i § 29 r.w.t., zgodnie z którym w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W myśl założeń projektowych wody opadowe z dachów obu budynków odprowadzane będą rynnami spustowymi na teren inwestora, a w przypadku terenów utwardzonych - kanalizacją deszczową do dwóch zbiorników bezodpływowych o pojemności 10 m3. Odnośnie kwestii gromadzenia ścieków tutejszy organ ustalił, że zaprojektowano dwa żelbetowe zbiorniki bezodpływowe o pojemności 10 m3. Zbiorniki zlokalizowano w odległości większej niż 5 m od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz w odległości 2 m od granicy ciągu pieszego i drogi. W związku z tym należy uznać, że ich usytuowanie odpowiada wymogom § 36 ust. 2 r.w.t. Należy dodać, że nieruchomość objęta inwestycją ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]). Utwardzony zjazd usytuowany będzie zgodnie z decyzją Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta nr 214/18 z dnia 14 lutego 2019 r. dotyczącą lokalizacji zjazdu umożliwiającą indywidualny dostęp do terenu (objęte odrębnym opracowaniem). Ponadto dla tego terenu Prezydent W. wydał decyzję z dnia 26 kwietnia 2018 r, znak: WSR-R.6125.4.67.2018.MJ umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych działki nr [...], AM – [...], obręb K., gdyż grunty te należą do klasy bonitacyjnej RIVa i RVb pochodzenia mineralnego dla których w myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych(Dz. U. z 2021 r.,poz. 1326, ze zm.) nie zachodzi potrzeba wyłączenia z produkcji rolniczej. Projekt budowlany należy zatem ocenić jako prawidłowy i kompletny z punktu wymagań stawianych przez przepisy Prawa budowlanego. Spełnione tym samym zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w toku postępowania pisma strony z dnia 3 lutego 2021 r., w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać za bezzasadny, bowiem Prezydent W. w uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji nr 405/2021 z dnia 5 lutego 2021 r., znak sprawy: WAB-B3.6740.592.2020.JG-6 odniósł się do każdej zawartej w nim uwag.

W związku z powyższym oraz biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy, należy stwierdzić, iż zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz faktem, że inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z. M., zastępowany przez pełnomocnika adw. M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10.06.2022 r., znak IF-O.7840.183.2021.DD.(BL).(JP) w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta W. nr 405/2021 z dnia 5 lutego 2021 r., znak sprawy: WAB-B3.6740.592.2020.JG-6 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] we W., działki nr [...], [...], obręb K. Decyzję zaskarżono w całości zarzucając 1. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść decyzji, to jest: a) art. 6, 7 oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. na skutek stwierdzenia, że dokumentacja projektowa przedłożona przez Inwestora jest zgodna z przepisami prawa, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem jest to stwierdzenie rażąco błędne i co najmniej przedwczesne, skoro projekt zawiera szereg istotnych braków (o których mowa niżej w zarzutach), które uniemożliwiają jego kontrolę zgodnie z wymogami zawartymi w art. 35 ustawy Prawo budowlane, a nadto jest to projekt wadliwy (bo narusza rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sposób określony poniżej); b) art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. na skutek bezzasadnego i co najmniej przedwczesnego zaakceptowania przez organ wyjaśnień Inwestora dotyczących powierzchni biologicznie czynnej w związku z lokalizacją na działce płyt ażurowych, albowiem dane dotyczącej tej powierzchni w dokumentacji projektowej są ze sobą sprzeczne i niepełne, skoro:- w dokumentacji uzupełniającej złożonej przez inwestora, powierzchnia terenów biologicznie czynnych w 50% została określona na 18,75 m2, a tymczasem w wyjaśnieniach uzupełniających, złożonych na żądanie organu II instancji –– ta sama powierzchnia została określona jako 17,77 m2 - w wyjaśnieniach uzupełniających, złożonych przez Inwestora na żądanie organu II instancji, wskazano, że "cała powierzchnia projektowanych miejsc postojowych wynosi 37,5 m2, w tym powierzchnia utwardzona przez płyty ażurowe i obrzeża betonowe wynosi 17,77 m2. Pozostała część powierzchni miejsc postojowych tzn. 19,8 m2", a tymczasem 17,77m2 + 19,8m2 = 37,57m2;- w części opisowej dokumentacji projektowej brak jest danych, które pozwalają na zweryfikowanie jej zgodności z planem miejscowym, skoro dokumentacja ta nie zawiera zestawienia powierzchni zabudowy (a tylko zawiera zbędne zestawienie powierzchni użytkowej); które to okoliczności mają istotne znaczenie w sprawie, albowiem -- wg wyliczeń Inwestora –– powierzchnia biologicznie czynna znajduje się na granicy wymaganych przez plan miejscowy wartości, bo wynosi zaledwie 50,08% dla działki nr [...] (plan miejscowy wymaga natomiast minimum 50%). 2. Naruszenia prawa materialnego, to jest: a) art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, na skutek wydania decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową i udzielającą pozwolenia na budowę, gdy tymczasem projekt budowlany narusza zapisy obowiązującego dla terenu inwestycji planu miejscowego, zaś projekt zagospodarowania terenu narusza przepisy techniczne oraz prawa budowlanego –– co obligowało organ do wydania decyzji odmownej; b) szeregu norm rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, to jest: - §11 ust. 2 pkt 4 poprzez brak umieszczenia w projekcie architektoniczno ––budowlanym, w opisie technicznym, takich informacji jak: założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń, oraz podstawowe wyniki tych obliczeń; - § 8 ust. 2 pkt 4 -- poprzez brak podania w części opisowej projektu zagospodarowania terenu zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki (jak powierzchnia dróg, parkingów, placów), oraz zestawienia powierzchni zabudowy (zamiast tego jest podane zbędne zestawienie powierzchni użytkowej) –– co powoduje, że nie można zweryfikować projektu pod kątem jego zgodności z ustaleniami planu miejscowego; c) § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie –– na skutek braku przedstawienia w projekcie danych do wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, czyli braku odniesienia powierzchni niezabudowanej do powierzchni całkowitej działki (przy czym w projekcie brak danych co do powierzchni niezabudowanej, czyli powierzchni całkowitej działki pomniejszonej o: powierzchnię zabudowy (wszystkie budynki po obrysie), powierzchnię dróg, chodników, placów utwardzonych, parkingów itp. powierzchnię budowli (studzienki kanalizacyjne, studzienki rewizyjne, itp.); d) § 271, 272 i 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na skutek dopuszczenia lokalizacji projektowanego budynku w odległości mniejszej niż dopuszczona w powołanych normach –– co dotyczy odległości od istniejącego już garażu na działce [...], który to budynek jest pokryty łatwopalnym dachem z gontu (budynek rozprzestrzeniający ogień -- RO); e) § 5 pkt 12 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] grudnia 2013 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K.(1) i K. we W. –– część południowa (dalej: na skutek zaakceptowania dokumentacji projektowej, pomimo iż narusza ona wprowadzony w przytoczonej normie zakaz lokalizacji na jednej działce więcej niż jeden budynek jednorodzinny.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodu z: 1. zaświadczenia nr [...] o zakończeniu budowy; 2. decyzji nr 1022/04 z dnia 28.06.2004 r., oba na okoliczność, że w odległości mniejszej niż wynikająca z §271, 272 i 273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nastąpiło to w ten sposób, że dopuszczono lokalizację projektowanego budynku w odległości mniejszej niż dopuszczona w powołanych normach w stosunku do istniejącego już garażu na działce [...]. Budynek garażu jest pokryty łatwopalnym dachem z gontu (budynek rozprzestrzeniający ogień -- RO).

W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr 405/2021 z dnia 5 lutego 2021 r., znak sprawy: WAB--B3.6740.592.2020.JG--6 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej W. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] we W., działki nr [...], [...], obręb K. W uzasadnieniu organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i nie jest sprzeczny z zapisami planu miejscowego. Tak jak to już wskazano w zarzutach - decyzja jest rażąco błędna. Dokumentacja projektowa zawiera bowiem podstawowe braki. Nadto zamierzona inwestycja jest sprzeczna z zapisami planu miejscowego oraz przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ślad za zarzutami wskazać należy, że dokumentacja projektowa nie zawiera: a) jednoznacznie wyliczonej powierzchni biologicznie czynnej. Co do tego wskaźnika, dokumentacja projektowa jest wewnętrznie sprzeczna, albowiem w dokumentacji uzupełniającej złożonej przez inwestora, powierzchnia terenów biologicznie czynnych w 50% została określona na 18,75 m2, a tymczasem w wyjaśnieniach uzupełniających, złożonych na żądanie organu II instancji –– ta sama powierzchnia została określona jako 17,77 m2. Nadto w wyjaśnieniach uzupełniających, złożonych przez inwestora na żądanie organu II instancji, wskazano, że "cała powierzchnia projektowanych miejsc postojowych wynosi 37,5 m2, w tym powierzchnia utwardzona przez płyty ażurowe i obrzeża betonowe wynosi 17,77 m2. Pozostała część powierzchni miejsc postojowych tzn. 19,8 m2", a tymczasem 17,77m2 + 19,8m2 = 37,57m2. b) dokumentacja projektowa nie zawiera danych co do powierzchni zabudowy (w części opisowej dokumentacji projektowej). W części opisowej projektu zagospodarowania terenu brak jest także zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki (jak powierzchnia dróg, parkingów, placów). Tymczasem jest to element obligatoryjny dokumentacji projektowej, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W części opisowej dokumentacji projektowej znajduje się wyłącznie zestawienie powierzchni użytkowej, co nie wypełnia obowiązku z normy rozporządzenia. W ten sposób niemożliwym jest ustalenie, czy inwestor spełnił wymogi z planu miejscowego co do maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy. Organy zarówno I jak i II instancji nie miały więc podstaw do uznania, że dokumentacja projektowa jest prawidłowa. Jest to ustalenie co najmniej przedwczesne; c) dokumentacja projektowa nie zawiera wymaganych w § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. takich informacji jak: założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń, oraz podstawowe wyniki tych obliczeń. W efekcie, na chwilę obecną, brak było podstaw do jej zatwierdzenia. d) Dokumentacja projektowa nie zawiera danych koniecznych w świetle § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: w projekcie nie przedstawiono danych do wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, czyli braku odniesienia powierzchni niezabudowanej do powierzchni całkowitej działki. W projekcie brak danych co do powierzchni niezabudowanej, czyli powierzchni całkowitej działki pomniejszonej o: powierzchnię zabudowy (wszystkie budynki po obrysie), powierzchnię dróg, chodników, placów utwardzonych, parkingów itp. powierzchnię budowli (studzienki kanalizacyjne, studzienki rewizyjne, itp.). Brak tych danych także uniemożliwia stwierdzenie, iż projekt jest prawidłowy. Niezależnie od powyższego, projekt narusza przepisy prawa miejscowego (plan miejscowy) oraz powszechnie obowiązującego. W pierwszej kolejności omówienia wymaga naruszenie § 271, 272 i 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nastąpiło to w ten sposób, że dopuszczono lokalizację projektowanego budynku w odległości mniejszej niż dopuszczona w powołanych normach w stosunku do istniejącego już garażu na działce [...]. Budynek garażu jest pokryty łatwopalnym dachem z gontu (budynek rozprzestrzeniający ogień -- RO). Tymczasem, zgodnie z § 271 ust. 1 rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego dla kategorii ZL wynosi 8 m. Z kolei, stosownie do ust. 2, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w sprawie, w przypadku gdyby ww. ściana (ściany) nie spełniała normy klasy odporności ogniowej REI--60, wymagana odległość wynosiłaby 12 m, a zaprojektowano odległość w najbliższym punkcie tylko 6,0 m. Planowana inwestycja narusza również § 5 pkt 12 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] grudnia 2013 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K.(1) i K. we W. –– część południowa –– to jest wprowadzony w przytoczonej normie zakaz lokalizacji na jednej działce więcej niż jednego budynku jednorodzinnego. W rzeczywistości bowiem inwestycja polega na realizacji 4 budynków (po 2 na jednej działce), a nie 2 budynków 2--lokalowych. Świadczy o tym m.in. to, że każdy z budynków (rzekomych "lokali") posiada osobne przyłącze wodociągowe, elektryczne, kanalizacyjne i gazowe. Każdy z budynków (rzekomych lokali) posiada osobne wejście, miejsca parkingowe, zaprojektowane tak jak dla zabudowy bliźniaczej. Z rzutów wynika, że w każdym z budynków zaprojektowano osobne schody zapewniające wewnętrzną komunikację. Domniemane dwa lokale mieszkalne nie zostały więc połączone wspólnym pomieszczeniem, które mogłoby ewentualnie wskazywać na konstrukcyjną całość budynku. W rzeczywistości więc w sprawie mamy do czynienia z 4 budynkami, w tym na każdej działce z 2 budynkami w zabudowie bliźniaczej –– co jest niedopuszczalne w świetle postanowień planu. Skarżący nadto wskazują, że obecne usytuowanie zjazdu, narusza zapis § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dn. 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. z dn. 14 maja 1999r.), który wskazuje, że wjazd na drogę nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania. W tym wypadku mamy do czynienie ze skrzyżowanie dróg [...]KDL/[...] oraz [...]KDW/[...]. W sprawie konieczne było również –– co nie nastąpiło –– opracowanie ekspertyzy, o której mowa w § 206 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Prace budowlane prowadzone obecnie powodowały odczuwalne drgania budynku posadowionego na działce sąsiedniej nr. [...], konstrukcja tegoż budynku z roku 1925, przy obecnych planach budowlanych może doprowadzić do uszkodzenia jego konstrukcji. Weryfikacji wymagało to, czy usytuowanie nowego budynku o tak dużej kubaturze i odprowadzanie wód opadowych spowoduje zalewanie części podziemnej budynku zlokalizowanego na terenie działki przyległej nr. [...], wysoki stan wód gruntowych oraz konstrukcja budynku (rok budowy 1925) może doprowadzić do zalewana jego części podziemnej (piwnicy) co już miało miejsce w przeszłości. Jak z tego wynika, w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokumentacja projektowa jest wadliwa, w tym sprzeczna z planem miejscowym oraz zawiera braki.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Również inwestor, działając przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym odniósł się szczegółowo do poszczególnych zarzutów skargi, wskazując że są bezzasadne i podtrzymując stanowisko organów, zaprezentowane w uzasadnieniach skarżonych orzeczeń.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona na zasadzie art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2492) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. Nr 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego 10.06.2022 r., wydana w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta W. nr 405/2021 z dnia 5 lutego 2021 r., znak sprawy: WAB-B3.6740.592.2020.JG-6 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Z. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] we W., działki nr [...], [...], obręb K. Na wstępie trzeba wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Ponadto sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych powyżej wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 35 ust. 4 Pb. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma zatem charakter związany, a więc w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o jakich mowa w art. 34 pr. bud., które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane stosownie do art. 35 pr. bud., organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Inaczej mówiąc, przepis art. 35 ust. 4 pr. bud. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego, bądź warunkami zabudowy i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, musi skutkować wydaniem decyzji pozytywnej.

Zdaniem sądu w tym składzie inwestor, wbrew zarzutom skargi, spełnił wszystkie normatywne przesłanki, do jakich jest prawnie zobowiązany, zatem organ nie mógł wydać decyzji odmownej. Odnosząc się do zarzutów skargi kolejno należy wskazać, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z obowiązującym prawem, w tym w szczególności z obowiązującym planem zagospodarowania terenu tj. uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [... XII 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K.(1) i K. - część południowa. Lektura tekstu planu wskazuje, że na terenie zainwestowania dopuszczalna jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z kolei w słowniczku do uchwały nie ma definicji "budynku mieszkalnego jednorodzinnego", stąd trafnie organy, a wcześniej projektant, odwołały się do definicji ustawowej, określającej, co w prawie budowlanym ustawodawca uznaje za taki dom. I tak Prawo budowlane w art. 3 pkt 2a) stanowi, że przez budynek mieszkalnym jednorodzinny - rozumieć należy budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Analiza projektu budowlanego wskazuje, że inwestor właśnie taki budynek planuje wybudować. Z projektu wynika, że inwestycja dotyczy budowy "dwóch budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą towarzyszącą". Zwrócić także w tym miejscu należy uwagę, ze inwestycja dotyczy dwóch sąsiednich działek, zatem nie ma mowy o jej niezgodności z planem miejscowym, bowiem na jednej działce ma być posadowiony jeden budynek jednorodzinny. Nie podziela sąd także wątpliwości strony skarżącej odnośnie do braku wyjaśnienia jaka istotnie jest planowana wielkość powierzchni biologicznie czynnej. Po pierwsze kwestie te wyjaśnił w sposób dostateczny i nie budzący wątpliwości projektant w piśmie skierowanym do organu odwoławczego na jego żądanie (por. pismo z dnia 16 VIII 2021 r. nazwane UZUPEŁNIENIE. W tym kontekście można jeszcze dodać, że sama skarga posługuje się sformułowaniem "wg wyliczeń inwestora –– powierzchnia biologicznie czynna znajduje się na granicy wymaganych przez plan miejscowy wartości, bo wynosi zaledwie 50,08% dla działki nr [...] (plan miejscowy wymaga natomiast minimum 50%). Czyli sama strona skarżąca przyznaje, że choć granicznie, inwestor spełnia w tym zakresie wymogi, zawarte w obowiązującym planie.

Dalej trzeba powiedzieć, że wbrew kolejnym zarzutom, na k. 4 p. 4 projektu wskazano powierzchnię całkowitą działek ([...] m2); powierzchnię zabudowy projektowanych budynków na działkach (303 m2); powierzchnia utwardzona (394,04 m2); powierzchnia biologicznie czynna (912m2). Niezrozumiały jest zarzut naruszenia unormowań zawartych w § 8 ust. 2 pkt 4 i § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Rozporządzenie to straciło moc z chwilą wejścia w życie obowiązującego tak obecnie, jak i w dacie orzekania przez organy rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2020.1609 z dnia 2020.09.18).

Również niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ § 3 p. 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktualny stan prawny Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09). Przywołany przepis zawiera definicje legalne pojęć zawartych w akcie i (między innymi) określa, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Sąd już wcześniej wskazał, że projekt w części opisowej (projekt architektoniczno-budowlany) zawiera w. 4 "zestawienie powierzchni poszczególnych elementów zagospodarowania terenu", natomiast na projekcie zagospodarowania terenu (k. 33 projektu) naniesiono poszczególne części zagospodarowania terenu, a legenda objaśniająca poszczególne elementy zagospodarowania terenu pozwala wskazać na naniesienie na projekcie niezbędnych elementów zagospodarowania działek, w tym np. studzienkę rewizyjną, zbiornik bezodpływowy etc....Nie mogą także odnieść zamierzonego skutku zarzuty odnośnie do niezachowania bezpieczeństwa pożarowego dla planowanej inwestycji. Osobny rozdział projektu stanowi Ekspertyza techniczna dot. inwestycji (k. 8-13 projektu). We wnioskach (k. 13) uprawniony rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych "na bazie określonego zagrożenia pożarowego zarówno dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych jak i budynków garażowych kategorii PM lokalizowanych na działkach budowlanych tj. działce zabudowanej o nr ew. [...] oraz na działce projektowanej o nr ew. [...] biegły stwierdza....a/budynki na działce zabudowanej o nr ew. [...] zlokalizowane zostały zgodnie z obecnymi wymogami w tym zakresie budynek mieszkalny w odległości 4m z oknami od granicy działki; budynek garażowy zlokalizowany na granicy działki ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego klasy REI60 z oknami o klasie EI30 odporności ogniowej na pow. do 10 % powierzchni ściany oddzielenia pożarowego, a także posiadający konstrukcję dachu o klasie R30 i przekrycie dachu RE30 (zgodnie z § 218 ust. 1 pkt 1 i 2; b/ budynek mieszkalny jednorodzinny dwukondygnacyjny projektowany na działce o nr ew. [...] zlokalizowany w odległości -4m od granicy działki z otworami okiennymi lub drzwiowymi i 8 m od budynku na sąsiedniej zabudowanej działce budowlanej ze ścianą z oknami i drzwiami; 4 m. od ściany budynku garażowego zlokalizowanego na granicy działki ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego w klasie REI60 odporności ogniowej – co jest zgodne z § 226 ust. 1 w zw. z § 232 ust. 4 rozporządzenia. Jednocześnie rzeczoznawca informuje, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego w klasie odporności ogniowej REI60 umożliwia usytuowanie budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich w zabudowie bliźniaczej, szeregowej i atrialnej. Reasumując, proponowana lokalizacja budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego na działce ew.[...] spełnia wymogi wynikające z ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Następnie odnosząc się do zarzutu, dotyczącego planowanego zjazdu z działki na drogę publiczną i ten zarzut należy uznać za chybiony. Z treści decyzji organu odwoławczego wynika wprost, że "utwardzony zjazd usytuowany będzie zgodnie z decyzją ZDiUM nr 214/18, zatem wszelkie uwagi dotyczące błędnego projektu zjazdu nie mogą być przedmiotem badania w ramach sądowej kontroli decyzji udzielających pozwolenia na budowę. Jeśli chodzi o kolejny zarzut w świetle którego strona skarżąca uważa, że w sprawie konieczne było również opracowanie ekspertyzy, o której mowa w § 206 rozporządzenia, bowiem w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W tym zakresie sąd w tym składzie podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 2057/17, (LEX nr 2688636 - wyrok z dnia 18 czerwca 2019 r.), w którym zawarto tezę, że "ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku - jej sporządzenie jest konieczne, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia (potwierdzone dołączonymi do projektu oświadczeniami, jak w niniejszej sprawie), nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna".

Reasumując, na zasadzie art. 151 ppsa należało orzec jak na wstępie.