Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 18/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 105 par 1  w zw z art 158  , art 107
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 37 d  ust 1 , 3  i 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 3  pkt 7  , art 30
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 września 2023 r., znak: SKO.ZP/415/169/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa, decyzją nr 31/6851/2023 z 27 lutego 2023 r., znak AU-02-1.6851.51.2022.MPL, wymierzył E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 37d ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503), dalej "u.p.z.p." w zw. z § 5 ust. 1 pkt 3c oraz § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2020 r., poz. 1984), dalej "uchwała krajobrazowa".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał treść art. 37a ust. 1 u.p.z.p. i stwierdził, że stosownie do art. 37a ust. 4 u.p.z.p. ww. uchwała jest aktem prawa miejscowego.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z § 25 ust. 1 uchwały krajobrazowej, zawarte w uchwale zakazy, zasady i warunki znajdują zastosowanie do obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń sytuowanych, budowanych, remontowanych lub przebudowywanych od dnia wejścia wżycie uchwały. Na podstawie § 27 ww. uchwały, weszła ona w życie po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dniem 1 lipca 2020 r.

Organ I instancji wskazał, że w dniu 11 października 2022 r. podczas wykonywania czynności służbowych, pracownik Urzędu Miasta Krakowa stwierdził, że na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. Ś. przy ul. [...] nr [...] w Krakowie umieszczona jest tablica reklamowa stanowiąca baner, niezgodna z zapisami uchwały.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego (sygn. [...]), ustalono, iż podmiotem odpowiedzialnym za instalację ww. tablicy reklamowej stanowiącej baner jest E. Sp. z o.o. z siedzibą w W..

W okresie od 22 listopada 2022 r. do 20 grudnia 2022 r. na rusztowaniu przy budynku umieszczona była tablica reklamowa stanowiąca baner reklamująca markę A. , na którą została wydana decyzja karna dnia 16 lutego 2023 r. nr dec. [...]

W dniu 21 grudnia 2022 r. podczas wykonywania czynności służbowych, pracownik Urzędu Miasta Krakowa stwierdził, że na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. Ś. przy ul. [...] nr [...] w Krakowie umieszczona jest nowa tablica reklamowa stanowiąca baner promująca markę [...], niezgodna z zapisami uchwały.

Pracownik organu dokonał pomiaru ww. tablicy reklamowej stanowiącej baner umieszczonej na rusztowaniu przy budynku zlokalizowanym na działce nr [...] obr[...] jedn. ewid. Ś. , przy ul. [...] w Krakowie i ustalił, iż jej powierzchnia wynosi 177,74 m2. Powierzchnię przedmiotowej tablicy reklamowej stanowiącej baner, która służy ekspozycji reklamy, określono na: 68,20 m2.

Powyższe fakty zostały opisane w adnotacji urzędowej z powyższych czynności służbowych (wizji lokalnej) oraz utrwalone w dokumentacji fotograficznej.

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3c uchwały, przedmiotowa nieruchomość znajduje się w Strefie III, Podobszar [...].

Dalej organ I instancji przytoczył treść § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały krajobrazowej wskazując, że przepis ten przewiduje dwa przypadki, w których możliwa jest lokalizacja baneru. Mianowicie zgodnie z ww. przepisami sytuowanie tablicy reklamowej stanowiącej baner jest dopuszczalne tylko na rusztowaniu budowlanym, przy obiekcie budowlanym, w związku z prowadzeniem robót budowlanych na czas przedsięwzięć plenerowych, a w przedmiotowym postępowaniu nie można mówić o takim przypadku.

Organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie pismem z 10 października 2022r. (sygn. [...]) poinformował, że nie posiada informacji w zakresie robót budowlanych wymagających użycia rusztowania w budynku przy ul. [...] w Krakowie oraz że na podstawie przeprowadzonej kwerendy danych komputerowych i po sprawdzeniu rejestrów spraw prowadzonych w Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK nie stwierdzono przyjętego zgłoszenia ani pozwolenia na wykonanie innych robót wymagających ustawienia rusztowania na zewnątrz budynku.

Co prawda zgłoszono wykonanie robót budowlanych w ramach postępowania o sygnaturze [...] - obejmującego m.in. docieplenie budynku (termomodernizacja) za pomocą tynków ciepłochronnych, lecz postanowieniem z 21 listopada 2021 r. nałożono na E. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych o dokumenty:

- prawidłowo wskazany planowany termin rozpoczęcia zgłaszanych robót budowlanych;

- szczegółowo opisany rodzaj, zakres i sposób wykonywania zgłaszanych robót budowlanych wraz z charakterystyką materiałową;

- prawidłowo złożone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone na aktualnym druku;

- aktualną mapę ewidencji gruntów z oznaczonym budynkiem objętym zgłoszeniem;

- zapewnienie inwestora, że w trakcie wykonywania zgłaszanych robót budowlanych nie nastąpi trwałe zajęcie terenu sąsiednich działek oraz wykazanie, w jaki sposób zostaną spełnione warunki zawarte w § 7 ust. 7 pkt 1 zapisów planu miejscowego (uchwała nr LIII/1464/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 lutego 2021 r.), ze względu na lokalizację zgłaszanych robót budowlanych na terenie układu urbanistycznego K. wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-648 (zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo budowlane);

- przedłożenie ostatecznego pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na wnioskowany zakres robót budowlanych wraz z załącznikiem do niniejszego pozwolenia;

- wykazanie przez osobę posiadającą odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje, że w obrębie budynku objętego zgłoszeniem nie występują siedliska dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową z uwagi na zapisy art. 52. ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.) lub w przypadku stwierdzenia występowania siedlisk dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową w obrębie budynku z uwagi na zakres zgłaszanych robót budowlanych skutkujących niszczeniem siedlisk chronionych gatunków należy przedłożyć stosowne zezwolenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, w którym organ ten określi warunki prowadzenia prac pod kątem wymogów ochrony zasiedlających budynek gatunków oraz rodzaju kompensacji utraty siedlisk w związku z realizacją zamierzonych prac budowlanych;

- w przypadku stwierdzenia występowania siedlisk dziko występujących zwierząt gatunków objętych ochroną gatunkową, zapewnienie inwestora, że podczas realizacji zgłaszanych robót budowlanych zostaną spełnione warunki zawarte w wymaganym stanowisku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w terminie do 13 stycznia 2023 r.

Dalej organ I instancji wskazał, że wobec niekompletnego uzupełnienia braków wskazanych w postanowieniu, decyzją z 24 stycznia 2023 r. nr 94/6743/2023 organ wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania wnioskowanych przez E. robót budowlanych polegających na dociepleniu budynku przy ul. [...] nr [...].

W związku z powyższym organ stwierdził, że realizacja tablicy reklamowej stanowiącej baner na rusztowaniu przy u. [...] na działce nr [...] jest niezgodna z zapisami uchwały krajobrazowej i narusza zapis § 9 ust. 1 pkt 1 tej uchwały. Powstała zatem przesłanka do podjęcia przez Prezydenta działań na podstawie art. 37d ust. 1, 3 i 4 u.p.z.p.

Następnie organ I instancji wskazał, że zawiadomieniem z 21 grudnia 2022 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie na rusztowaniu przy budynku zlokalizowanym na działce nr [...], przy ul. [...] nr [...] w Krakowie, tablicy reklamowej stanowiącej baner, niezgodnej zapisami uchwały.

W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że na podstawie wizji terenowej z 9 stycznia 2023 r. ustalono, że treść eksponowana na tablicy reklamowej stanowiącej baner została zmieniona (z "A. " na "B. C."). Ostatnia wizja potwierdzająca w dalszym ciągu istnienie tablicy reklamowej stanowiącej przedmiotowy baner odbyła się 31 grudnia 2022 r., wobec czego organ przyjął tę datę jako dzień jej usunięcia. Na nową tablicę reklamową stanowiącą baner wszczęto odrębne postępowanie w dniu 9 stycznia 2023 r.

Organ przytoczył treść art. 37d ust. 1 i ust. 4 oraz art. 37d ust. 9 u.p.z.p.

Organ zauważył, że Rada Miasta Krakowa nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, wobec czego przyjęto maksymalne stawki opłaty reklamowej określone w obwieszczeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2022 (Monitor Polski rok 2021 poz. 724), tj.: dla części zmiennej 0,25 zł; dla części stałej 2,80 zł.

Organ I instancji zaznaczył, że przedmiotem postępowania jest baner umieszony na siatce zabezpieczającej, który zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały krajobrazowej stanowi powłokę rozpinaną na krawędziach, wykonaną z miękkich materiałów takich jak: tkanina, tekstylia, folia, PCV. Nie ulega zatem wątpliwości organu, że pole powierzchni tablicy reklamowej, o którym mowa w art. 37d ust.9 u.p.z.p., nie dotyczy tylko powierzchni ekspozycji samej treści reklamowej, lecz całej tablicy reklamowej stanowiącej baner.

Organ wskazał, że mając na uwadze ww. zasady obliczania należnej kary oszacował jej wysokość na kwotę 20 783,40 zł za okres 11 dni, tj. od 21 grudnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.

Równocześnie organ I instancji nie stwierdził podstaw do odstąpienia od wymierzania kary przewidzianych w art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej "K.p.a.", wskazując jednocześnie na art. 189d K.p.a.

Zaznaczył, że w przedmiotowym stanie faktycznym naruszenie prawa przez E. nie miało związku z ochroną wyższych lub równych wartości, niż wartości chronione przez naruszane przepisy, ani też nie stanowiło działania w interesie publicznym, czy ważnym interesie strony. Strona umieszczając przedmiotową tablicę reklamową stanowiącą baner, z naruszenia prawa czerpała korzyści finansowe. Naruszenie postanowień uchwały krajobrazowej sprzeciwia się celowi, jaki przyświecał jej uchwaleniu, tj. głównie ochronie krajobrazu oraz ładu przestrzennego poprzez zniwelowanie chaosu reklamowego.

Końcowo organ I instancji stwierdził, że wprowadzone uchwałą krajobrazową ograniczenia uzasadnione dbałością o środowisko, krajobraz i ład przestrzenny, uznaje za ważny interes publiczny, ponieważ w interesie publicznym jest uporządkowanie dotychczasowego chaosu reklamowego, nawet jeśli oznacza to dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie reklamy, a także indywidualnych podmiotów czerpiących korzyści z umiejscowienia reklamy na swojej nieruchomości, zmianę polegającą na konieczności respektowania pewnych ograniczeń, w miejsce poprzedniej dowolności.

E. jest podmiotem profesjonalnie działającym w obrocie gospodarczym. Spółka powinna orientować się w obowiązujących przepisach i dążyć do zgodności swojej działalności z obowiązującymi regulacjami, czyli tak zorganizować swoją działalność, żeby wypełniać obowiązujące przepisy prawa, w tym również postanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie wykonywania swojej działalności.

Od opisanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, nr 31/6851/2023 z 27 lutego 2023 r., znak AU-02-1.6851.51.2022.MPL, E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie:

* art. 37d ust. 1, 3 i 5 u.p.z.p. i orzeczenie kary pieniężnej pomimo braku ku temu podstaw prawnych i faktycznych,

* § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a), § 9 ust. 2 oraz § 10 ust. 1 uchwały krajobrazowej i niezasadne przyjęcie, że tablica reklamowa stanowiąca baner zamontowana w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi jest niezgodna z postanowieniami ww. uchwały, tylko dlatego, że brak jest formalnych dokumentów potwierdzających roboty budowlane, w związku z którymi rusztowanie wraz z banerem zostały zamontowane,

* art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i merytoryczne orzeczenie w sprawie w sytuacji, w której postępowanie jest bezprzedmiotowe i powinno być umorzone,

* art. 37d ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na uznaniu przez organ, że datą wszczęcia postępowania z urzędu, od której nalicza się karę pieniężną za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały krajobrazowej, jest dzień sporządzenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu w sytuacji, gdy datą wszczęcia postępowania z urzędu stanowi w świetle ww. przepisu dzień doręczenia stronie przedmiotowego zawiadomienia, co w okolicznościach niniejszej sprawy miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

* art. 189f § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że ocena przesłanki "znikomej wagi naruszenia prawa" konsumuje się w ocenie ziszczenia się wskazanych błędnie przez te organy stanów faktycznych, w sytuacji gdy przesłanka ta celowo została przez ustawodawcę sformułowana jako klauzula generalna i wymaga rozważenia całokształtu okoliczności charakteryzujących daną sprawę z perspektywy sprawiedliwościowej funkcji kary administracyjnej, pominięciu przez organy – w konsekwencji przyjęcia ww. biednego założenia interpretacyjnego - szeregu szczególnych okoliczności niniejszej sprawy istotnych dla oceny przesłanki "znikomej wagi naruszenia prawa", w tym przede wszystkim charakteru siatki z nadrukiem reklamowym, pełniącej funkcję zabezpieczającą, a tym samym obejmującej ochroną wartości wyższe lub równe, niż wartości chronione przez naruszane przepisy,

* art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (w szczególności w zakresie weryfikacji charakteru inwestycji oraz prowadzonych robót budowlanych), niezapewnienie stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, brak wskazania w petitum decyzji dokładnego rozstrzygnięcia - brak wskazania okresu za jaki wymierzono karę, brak wskazania przedmiotu postępowania;

* art. 8 oraz art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji karnej, która to decyzja z całą stanowczością nie pogłębia zaufania obywateli do organów władzy publicznej,

i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na spółkę kary za umieszczenie reklamy niezgodnej z zapisami uchwały krajobrazowej.

Odwołująca opisała i umotywowała podniesione zarzuty. Do odwołania załączono kserokopie: protokołu odbioru częściowego robót budowlanych z 30 grudnia 2022 r., protokołu odbioru częściowego robót budowlanych z 28 lutego 2023 r., fakturę nr [...] z 30 grudnia 2022 r., fakturę nr [...] oraz potwierdzenie transakcji zleconej z 14 marca 2023 r.

Powołując się na powyższe zarzuty odwołująca wniosła o uchylenie decyzji I instancji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie przez organ odwoławczy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 11 września 2023r. znak SKO.ZP/415/169/2023, na podstawie art. 37d ust. 4 i ust. 5 u.p.z.p., art. 105 § 1 oraz 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło decyzję I instancji w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 37d u.p.z.p. i wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 16 b i c tej ustawy, pod pojęciem tablicy reklamowej należy przez to rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem, zaś urządzeniem reklamowym jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.

Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 25 ust. 1 uchwały krajobrazowej, zawarte w uchwale zakazy, zasady i warunki znajdują zastosowanie do obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń sytuowanych, budowanych, remontowanych lub przebudowywanych od dnia wejścia w życie uchwały. W myśl zaś § 25 uchwały wprowadzono 24-miesięczny okres dostosowawczy dla reklam i urządzeń reklamowych, które istniały w dniu wejścia w życie uchwały.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 37d ust. 4 u.p.z.p. karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

Organ II przytoczył treść art. 37 ust 5 u.p.z.p. i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwie przy budynku zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w Krakowie zamocowano tablicę reklamową posiadającą wszystkie cechy baneru, o którym mowa w uchwale, co potwierdzają zdjęcia rzeczonej tablicy reklamowej załączone do notatek służbowych pracownika organu I instancji znajdujących się w aktach sprawy.

Jako kwestię sporną w sprawie organ II instancji wskazał zagadnienie, czy przedmiotowy baner jest zgodny z uchwałą krajobrazową czy też nie, oraz okoliczność wykładni art. 37d u.p.z.p. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. w zakresie okresu naliczania kary dotyczącej przedmiotowej reklamy.

Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że umieszczenie przedmiotowego baneru na rusztowaniu nie stanowiło umieszczenia tablicy reklamowej zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały krajobrazowej, jako że nie miało ono związku z prowadzonymi robotami budowlanymi.

Dalej organ odwoławczy przytoczył treść § 9 ust. 1 pkt. lit. a i lit. b oraz § 10 ww. uchwały, a także art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej "P.b." i wskazał, że treść uchwały krajobrazowej odsyła do kategorii robót budowlanych w znaczeniu prawnym zdefiniowanym treścią regulacji P.b., a nie do jakichkolwiek prac budowlanych, które mogłyby być wykonywane na nieruchomości. Podzielił ponadto pogląd organu I instancji, który uznał za zasadne zweryfikowanie, czy właściwe organy administracyjny architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego posiadają informację w zakresie robót budowlanych wymagających użycia rusztowania na zewnątrz budynku przy ul. [...] w Krakowie.

Skoro bowiem intencją i celem uchwały krajobrazowej jest powstrzymanie chaosu reklamowego i uporządkowanie przestrzeni publicznej, to § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a tej uchwały musi być odczytywany jako zawierający regulację zasad sytuowania banerów na rusztowaniu budowlanym, przy obiekcie budowlanym, w związku z legalnym prowadzeniem robot budowlanych przy obiekcie budowlanym - a nie jakimkolwiek faktycznym wykonywaniu takich robót, jak twierdzi skarżąca. Jeżeli roboty budowlane nie są prowadzone zgodnie z prawem, to nie ma możliwości uznania usytuowanego na rusztowaniu baneru jako spełniającego wymogi uchwały krajobrazowej.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest dowodu na to, że roboty budowalne przy ww. budynku, w związku z którymi na rusztowaniu skarżąca umieściła baner, były objęte zgłoszeniem bądź pozwoleniem na budowę. Postawione rusztowanie przy ww. budynku, na którym usytuowany był sporny baner, związane było z robotami budowlanymi polegającymi na dociepleniu budynku, których skarżąca nie mogła prowadzić zgodnie z prawem wobec braku legitymowania się wymaganymi prawem dokumentami.

Organ II instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, że liczy się jedynie faktyczne prowadzenie robót budowlanych, a tej okoliczności organ nie sprawdził chociażby oględzinami. Stwierdził, że fakt wykonywania robót byłby istotny jedynie wówczas, gdyby były one prawnie dopuszczalne, a taki przypadek nie wystąpił w tej sprawie. Dodał także, że z dokumentacji fotograficznej z akt sprawy nie wynika, by w relewantnym okresie skarżąca rzeczywiście prowadziła roboty budowlane przy ww. budynku, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały. Na zdjęciach nie ma uwidocznionej tablicy informującej o prowadzeniu jakichkolwiek robót, w związku z którymi umieszczono rusztowanie. W notatkach służbowych z oględzin w terenie też nie stwierdzono prowadzenia widocznych robót budowlanych na zewnątrz budynku, jak również stwierdzono brak tablicy informującej o tych pracach.

Organ II instancji odniósł się także do przedstawionych przez skarżącą kserokopii, stwierdzając, że dowody te nie świadczą o wykonaniu robót budowlanych, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały. Z dowodów tych zdaniem organu wynika natomiast, że wykonawca rozpoczął 1 grudnia 2022 r. i wykonał do 28 grudnia 2022 r. roboty polegające na czyszczeniu elewacji i przygotowaniu do prac termomodernizacyjnych, jak też roboty polegające na dodatkowym kołkowaniu izolacji termicznej i wtopieniu siatki do dociepleń w zaprawę klejową na elewacji (wykonane od 1 grudnia 2022 r. do 27 lutego 2023 r.), w związku z czym wystawił dwie faktury i otrzymał wynagrodzenie.

Zdaniem organu odwoławczego prace przygotowawcze i zabezpieczające opisane ww. protokołami i fakturami nie należą do kategorii robót budowlanych w znaczeniu prawnym reglamentowanych regulacją P.b. Prawo budowlane dopuszcza bowiem prowadzenie robót zabezpieczających jedynie w wyjątkowych przypadkach, warunkując je istnieniem bezpośredniego niebezpieczeństwa czy zagrożenia dla ludzi lub mienia. Kolegium uznało, że czyszczenie elewacji, kołkowanie izolacji termicznej czy wtopienie sitaki do dociepleń w zaprawę klejową nie służy usunięciu takiego niebezpieczeństwa. Ponadto skarżąca nie wykazała, że takie zagrożenie istniało i na czym miałoby polegać.

Organ II instancji nie podzielił także stanowiska skarżącej, według którego § 9 w zw. z § 10 ust. 1 uchwały krajobrazowej, dla banerów sytuowanych na czas robót budowlanych nie dłużej niż 12 miesięcy i nie częściej niż co 7 lat, dopuszczonych w § 10 ust. 1, ale nie spełniających wszystkich przesłanek z § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a - nie przewidują żadnych wymagań co do gabarytów, standardów jakościowych lub materiałów.

W ocenie Kolegium prawidłowe jest takie rozumienie § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały, które przyjmuje dopuszczalność sytuowania tablicy reklamowej w stanowiącej baner jeśli spełnione są łącznie trzy przesłanki:

1) baner jest sytuowany na rusztowaniu budowlanym przy obiekcie budowlanym,

2) rusztowanie pozostaje w związku z prowadzeniem robót budowlanych przy obiekcie budowlanym

3) jednocześnie są to roboty budowlane w znaczeniu prawnie dopuszczalnych robót zgodnie z P.b.

Zdaniem organu II instancji za przyjętą wykładnią § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a) uchwały krajobrazowej przemawia wykładnia systemowa, w szczególności treść przywołanego wyżej § 10 uchwały, który analogicznie do § 9 ust. 1, odnosi się do dwóch przypadków sytuowania tablicy reklamowej stanowiącej baner: na rusztowaniu (ust. 1 i 2) oraz na czas przedsięwzięć plenerowych (ust. 3).

Również wykładnia celowościowa naprowadza na tożsamą konkluzję, zbieżną z celem uchwały reklamowej, którym jest powstrzymanie chaosu reklamowego.

Organ podkreślił, że szczegółowe cele przedmiotowej uchwały wskazane w jej § 3 obejmują: 1) ustalenie zasad i warunków sytuowania na terenie Miasta Krakowa obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane; 2) ochronę istniejącej struktury przestrzennej, tradycji miejsca, istniejących wartościowych lub zabytkowych obiektów i układów urbanistycznych poprzez ustalenie zasad i standardów decydujących o harmonii i porządku przestrzennym: 3) ochronę cennych historycznie i kulturowo walorów widokowych Miasta; 4) poszanowanie dobrego sąsiedztwa rozumianego jako przeciwdziałanie degradacji przestrzeni publicznej i terenów otwartych przez obiekty małej architektury, tablice reklamowe i urządzenia reklamowe oraz ogrodzenia; 5) przeciwdziałanie zawłaszczaniu przestrzeni publicznej poprzez ograniczenie sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych w przestrzeniach publicznych.

Organ odwoławczy wskazał, że takie cele nie byłyby osiągnięte, gdyby np. przyjąć, że lokalizowanie banerów jest dopuszczalne zawsze "przy obiekcie budowlanym". Taki przypadek nie stanowiłby w istocie żadnej bariery dla podmiotów umieszczających banery reklamowe.

W związku z powyższym Kolegium uznało zarzuty naruszenia § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 2 (dopuszczający podświetlenie tablic reklamowych z ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej - irrelewantny w tej sprawie), a także § 10 ust. 1 uchwały, za całkowicie nieuzasadnione.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przyznał jednak rację skarżącej, że decyzja I instancji jest błędna w zakresie dotyczącym ustalenia daty początkowej naliczenia kary, co mając na uwadze okres, za jaki naliczona została kara, miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził również uchybienie formalne sentencji decyzji, w której określono wprawdzie wysokość wymierzonej kary, jednak nie wskazano za co została wymierzona, w szczególności nie sprecyzowano obiektu uznanego za niezgodny z konkretnym przepisem uchwały reklamowej oraz okresu czasu, za jaki kara została wymierzona.

Powołując się na art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. organ II instancji stwierdził, że decyzja powinna określać rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji stanowi jej istotę, wyrażającą rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie przesądza o istocie sprawy; nie można go więc ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia; powinno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji w sposób precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Zdaniem organu odwoławczego z tego powodu decyzja I instancji nie spełnia wymogów prawnych i należało ją uznać za wadliwą pod względem formalnym.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wymierzył karę pieniężną za okres 11 dni, tj. od 21 grudnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. Za datę wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 37d ust. 4 u.p.z.p., organ I instancji uznał datę dokonania czynności w sprawie, o której następnie zawiadomił stronę, a nie datę zawiadomienia strony. Kolegium nie podzieliło w tym zakresie stanowiska organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, przywołując na poparcie swojego stanowiska tezy z literatury i orzecznictwa, że K.p.a. nie określa momentu wszczęcia postępowania z urzędu. W judykaturze oraz doktrynie zgodnie przyjęto, że postępowanie zostaje wówczas wszczęte z chwilą podjęcia przez organ pierwszej czynności, o której strona została zawiadomiona, a zazwyczaj czynnością tą jest zawiadomienie o wszczęciu postępowania.

Dalej Kolegium wskazało, że postępowanie rozpoczyna swój bieg (staje się prawnie skuteczne) od chwili przystąpienia strony do postępowania, a to ma miejsce dopiero w momencie, gdy strona poweźmie informację o wszczęciu postępowania w jej sprawie. Jeśli zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania ma być pierwszą czynnością, to - stosując w tym zakresie przepisy o doręczeniach - należałoby przyjąć, że czynność ta jest dokonana nie w dniu stworzenia pisma o zawiadomieniu, ale w dniu, kiedy pismo to zostało doręczone stronie w trybie określonym przepisami K.p.a.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że za dzień wszczęcia kontrolowanego postępowania administracyjnego należy uznać dzień doręczenia skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania, tj. dzień 18 stycznia 2023 r., czego konsekwencją jest stwierdzenie, że brak było podstaw do naliczenia kary za okres objęty niniejszym postępowaniem. Zatem postępowanie w sprawie nałożenia kary za okres wskazany w decyzji organu I instancji było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 11 września 2023r. znak SKO.ZP/415/169/2023, E. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając decyzją w całości w związku z jej błędnym uzasadnieniem.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

a) § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz ust. 2 i § 10 ust. 1 uchwały krajobrazowej i niezasadne przyjęcie, że tablica reklamowa stanowiąca baner zamontowana w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi jest niezgodna z postanowieniami uchwały reklamowej, tylko dlatego że brak jest formalnych dokumentów potwierdzających roboty budowlane w związku z którymi rusztowanie wraz z bannerem zostały zamontowane, w sytuacji, w której roboty budowlane są prowadzone, czego organ nie zweryfikował w toku prowadzonego postępowania dowodowego,

b) art. 107 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie rozstrzygnięcia.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozważenie przez Sąd zasadności uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skarżąca powołała się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego na poparcie tezy, że przedmiotem skargi do sądu może być uzasadnienie decyzji.

Następnie odnosząc się do art. 37d u.p.z.p. podniosła, że organ wykonawczy co do zasady wydaje dwie decyzje – w pierwszej ma określić wysokość kary pieniężnej (od dnia wydania przedmiotowej decyzji) oraz nakłada obowiązek dostosowania tablicy lub urządzenia reklamowego do wymogów uchwały reklamowej lub obowiązek ich usunięcia.

Kolejno skarżąca powtórzyła prezentowane w odwołaniu stanowisko odnośnie wykładni § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 9 ust. 2 oraz § 10 ust. 1 uchwały krajobrazowej.

W dalszej części uzasadnienia zarzutów skarżąca podniosła, że z uwagi na występujące zagrożenie, przed uzyskaniem zgody na prowadzenie robót budowlanych, podjęli razem z inwestorem czynności związane z zabezpieczeniem terenu, w tym poprzez zainstalowanie siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym na rusztowaniu, co jest według niej zgodne z zapisami uchwały reklamowej. Zainstalowanie banera, który pełnił funkcję zabezpieczenia terenu, czyni zdaniem skarżącej zadość przesłankom, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a) uchwały krajobrazowej - baner zainstalowano przy obiekcie budowlanym w związku z robotami budowlanymi. Uchwała nie przewiduje żadnych ustaleń co do gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane tablice reklamowe stanowiącej baner, o których mowa w § 10 ust. 1 uchwały.

Zdaniem skarżącej postanowienia uchwały reklamowej, jako kształtujące wraz z innymi przepisami sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej, ze względu na konstytucyjną ochronę prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP).

Skarżąca podniosła również, że nie można uznać za niezgodną z prawem inwestycji tylko z powodu braku precyzji czy niejasności ustaleń uchwały krajobrazowej. Nałożenie kary pieniężnej oraz obowiązek reklamy może nastąpić zdaniem skarżącej wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami.

Według skarżącej dla ewentualnej sankcji karnej w postaci kary za niezgodność inwestycji z uchwałą krajobrazową nie ma znaczenia legalność robót budowlanych, ponieważ ocena legalności dokonywana jest w innej procedurze przez organy nadzoru budowlanego i podlega innym sankcjom.

Końcowo skarżąca zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 107 K.p.a. podniosła, że wnioski organu nie są logicznym następstwem przeprowadzonego postępowania dowodowego, lecz przedstawiają jedynie subiektywne stanowisko organu w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w całości podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz argumentację przedstawioną w jej uzasadnieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634); dalej: P.p.s.a., stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu z przyczyn niżej podanych, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu.

Bezsporne w sprawie było, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2020r., poz. 1984), dalej "uchwała krajobrazowa".

Zgodnie z § 9 ww. uchwały krajobrazowej:

1. Ustala się gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane tablice reklamowe i urządzenia reklamowe sytuowane w obszarze Miasta, w formie:

1) tablicy reklamowej stanowiącej baner:

a) sytuowany na rusztowaniu budowlanym, przy obiekcie budowlanym, w związku z prowadzeniem robót budowlanych przy obiekcie budowlanym, przy czym powierzchnia ekspozycji reklamy na banerze nie może przekraczać 50% powierzchni baneru; dopuszcza się by pozostała powierzchnia baneru stanowiła odzwierciedlenie elewacji obiektu budowlanego, przy którym zostało umieszczone rusztowanie z zastrzeżeniem § 10 ust. 2; (...).

2. Dopuszcza się podświetlenie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej.

W myśl zaś § 10 ust. 1 uchwały krajobrazowej, dopuszcza się sytuowanie tablicy reklamowej stanowiącej baner na czas wykonywania robót budowlanych, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy oraz nie częściej niż co 7 lat.

Skarżąca stoi w sprawie na stanowisku, że organy błędnie przyjęły, iż brak dokumentów potwierdzających prowadzenie robót budowlanych, w związku z którymi rusztowanie wraz z banerem zostały zamontowane, świadczy o nieprowadzeniu robót budowlanych, podczas gry takie roboty faktycznie są prowadzone, a organ tego nie zweryfikował.

W tej sytuacji kluczowe jest prawidłowe zdefiniowanie robót budowlanych. Definicję tego pojęcia, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, zawiera art. 3 pkt 7 P.b., zgodnie z którym przez roboty budowlane rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.

W sprawie nie było sporne i wynika w sposób jasny z akt sprawy, że przedmiotowy baner – zgodnie z twierdzeniami spółki – miał być związany z robotami budowlanymi polegającymi na dociepleniu budynku przy ul. [...] w Krakowie. Niewątpliwie przy ww. budynku zamocowano tablicę reklamową posiadającą wszystkie cechy baneru, o którym mowa w uchwale, co potwierdzają stosowne zdjęcia tablicy reklamowej załączone do notatek służbowych pracownika organu I instancji znajdujących się w aktach sprawy.

Prawo budowlane w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. e, stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie polegającej na dociepleniu budynków o wysokości powyżej 12 m i nie wyższych niż 25 m.

Wobec powyższego, w przypadku takim jak rozpoznawany, do legalnego prowadzenia tego rodzaju robót budowlanych (docieplanie budynku), wymagane jest ich zgłoszenie właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu i milcząca akceptacja tego zgłoszenia przez organ, ponieważ – jak wynika z k. 5 akt administracyjnych, i co nie było w sprawie sporne - budynek przy ul. [...] w Krakowie, przy którym ustawiono rusztowanie ze spornym banerem o powierzchni 177,74 m2, ma ponad 17 m wysokości.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 5 P.b., zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że co prawda takiego zgłoszenia robót budowlanych skarżąca dokonała 3 listopada 2022 r., jednakże wobec braków złożonego wniosku, Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 21 listopada 2022r. wezwał skarżącą do uzupełnienia zgłoszenia, stosownie do treści art. 30 ust. 5c P.b.

Zgodnie ze wskazanym przepisem, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Przy czym zgodnie z art. 30 ust. 5d P.b., nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (tj. 21 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu).

Co prawda 17 stycznia 2023 r. skarżąca uzupełniła wniosek, jednak po jego analizie organ doszedł do przekonania, że uzupełnienie to nie było kompletne. Stąd też, na podstawie art. 30 ust. 5c P.b., Prezydent Miasta Krakowa wniósł w dniu 24 stycznia 2023 r. sprzeciw od zgłoszenia spornych robót budowlanych (k. 53 akt adm.).

W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że docieplanie budynku przy ulicy [...] w Krakowie było prowadzone legalnie, zgodnie z P.b., ponieważ w myśl art. 30 ust. 5 P.b., do wykonywania robót budowlanych można przystąpić dopiero, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

Tymczasem Prezydent Miasta Krakowa taki właśnie sprzeciw wniósł. W związku z tym uznanie, że sporny baner, sytuowany na rusztowaniu budowlanym przy tym budynku, znajdował się tam w związku z prowadzeniem robót budowlanych, jest wadliwe i nieuprawnione. Za roboty budowlane, które uzasadniały możliwość wywieszenia baneru reklamowego, można bowiem uznać jedynie takie roboty, które są robotami budowlanymi w sensie prawnym, a do tego roboty budowlane prowadzone legalnie, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Skarżąca prezentuje natomiast tezę, że istotny w sprawie jest fakt zamontowania rusztowania wraz z banerem w związku z faktycznie prowadzonymi tam robotami budowlanymi, co do których organ zaniechał przeprowadzenia wyjaśniającego.

Kolegium słusznie stwierdziło, że tego rodzaju argumentacja prowadziłaby jednak do niedopuszczalnych skutków. Niezgodne z prawem poczynania skarżącej, wobec których sprzeciwił się właściwy organ, nie mogą skutkować premiowaniem strony w postępowaniu w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej z naruszeniem uchwały krajobrazowej. Nie można zaakceptować takiej wykładni stosowanych w sprawie przepisów, która z nielegalnych poczynań strony pozwoliłaby wywodzić jej w innej sprawie korzystniejsze dla siebie skutki prawne.

W związku z powyższym, wszelkie argumenty i przywołane na okoliczność faktycznie prowadzonych robót budowlanych dowody, w postaci np. faktur i protokołów odbioru, wobec wyrażonego sprzeciwu organu co do spornych robót budowlanych, są prawnie nieistotne. W konsekwencji również zarzuty dotyczące rzekomych deficytów postępowania wyjaśniającego i uzasadnienia zaskarżonej decyzji – w szczególności nieprzeprowadzenia wizji w terenie – na okoliczność rzeczywistego prowadzenia robót budowlanych, nie mogły odnieść zamierzonych przez skarżącą skutków. Dowody przedstawione przez skarżącą nie zmierzały bowiem do wykazania jakichkolwiek faktów mających w sprawie istotne znaczenie.

Sąd stwierdza, że organ II instancji przeprowadził postępowanie w sprawie prawidłowo, a zarzuty naruszenia przepisów uchwały krajobrazowej i art. 107 K.p.a. okazały się bezzasadne.

Organ odwoławczy przedstawił prawidłową wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 37d ust. 1, 3 i 5 u.p.z.p., mając na uwadze niezachowanie warunków określonych w § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały krajobrazowej.

Co jednak najbardziej istotne w niniejszej sprawie, Kolegium przedstawiło również prawidłową interpretację przepisów K.p.a. w kwestii ustalania daty wszczęcia postępowania administracyjnego, co ma bezpośrednie przełożenie na wysokość naliczonej kary za konkretny okres naruszenia.

W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że organ I instancji wymierzając karę za okres 11 dni, tj. od 21 grudnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., błędnie ustalił datę początkową naliczenia kary. Zważywszy na okres, za jaki naliczona została kara, w zestawieniu z datą doręczenia skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania, tj. 18 stycznia 2023 r., którą organ odwoławczy prawidłowo uznał za dzień wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary, prawidłowa jest konkluzja Kolegium, że brak było podstaw do naliczenia kary za cały okres objęty niniejszym postępowaniem (21 grudnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.).

Zatem postępowanie w sprawie nałożenia kary za okres wskazany w decyzji I instancji okazało się bezprzedmiotowe, a organ II instancji prawidłowo uchylił decyzję I instancji i umorzył postępowanie I instancji na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W związku z powyższym pozostałe sporne między stronami kwestie, jak również wadliwość decyzji I instancji związana z brakiem wskazania w petitum decyzji dokładnego rozstrzygnięcia, okresu za jaki wymierzono karę, obiektu uznanego za niezgodny z konkretnym przepisem uchwały reklamowej oraz przedmiotu postępowania, nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze oraz podzielając argumentację prawną organu odwoławczego na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.