Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 517/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96 ust. 9 pkt 5, art. 96 ust. 9j
journal: Dz.U. 2024 poz 361
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 119zg pkt 1, art. 119zg pkt 8, art. 119zg pkt 9, art. 119zn § 1, art. 119zq, art. 119zs, art. 119zv § 1, art. 119zv § 3 pkt 2, art. 119zw § 1  i § 3 pkt 2, art. 207,
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2024 r. ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podatników podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] z dniem 21 czerwca 2024 r. wykreślił spółkę L. P. (dalej: skarżąca, spółka, strona) z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm. – dalej: "ustawy o VAT").

Czynności tej dokonano w związku z zawiadomieniem Szefa K. A. S. z 17 czerwca 2024 r., o blokadzie rachunków bankowych należących do tej spółki na okres 72 godzin, na podstawie art. 119zv § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej: "O.p."), a z kolei pismem z 20 czerwca 2024 r. o przedłużeniu blokady na czas oznaczony, tj. do 19 września 2024 r., z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że ww. spółka nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość [...] euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez N. B. P. w ostatnim dniu roboczym. Do tego pisma dołączono postanowienie Szefa K. A. S. z 19 czerwca 2024 r. o przedłużeniu terminu blokady rachunków bankowych. Z treści ww. postanowienia wynikało, że spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) O.p.

Natomiast analiza deklaracji VAT wraz z plikami [...] złożonymi przez bezpośrednich kontrahentów spółki za okres od [...] r. do [...] r. wskazuje na uzasadnione ryzyko, że skarżąca mogła w analizowanym okresie nie wykazywać dostaw towarów i usług wynikających z faktur VAT.

Naczelnik uznał, że spółka mogła uchylać się od opodatkowania, podając nieprawdę w składanych deklaracjach i plikach [...] dla potrzeb podatku od towarów i usług za badany okres, przez co nie wykazała podatku należnego od towarów i usług wynikającego ze sprzedaży dokonywanej na rzecz odbiorców krajowych. W świetle poczynionych ustaleń w ocenie organu nieujawnienie w okresie od lutego 2024 r. do kwietnia 2024 r. przez spółkę prawdopodobnie dokonywanych dostaw towarów/usług, budzi uzasadnione wątpliwości, co do rzetelności prowadzonych urządzeń księgowych i istnieje wysokie ryzyko, że spółka może uczestniczyć w mechanizmie oszustwa w podatku od towarów i usług.

Spółka w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na powyższą czynność, zarzuciła naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT, poprzez błędną jej wykładnię i niezasadne jej zastosowanie w niniejszej sprawie, poprzez uznanie przez organ za uzasadnione, iż spółka może prowadzić działania z zamiarem wykorzystania działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 O.p. lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek w wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119 zg pkt 9 O.p. na podstawie tylko domniemań i przypuszczeń, co skutkowało dokonaniem przez organ czynności wykreślenia podatnika z rejestru podatników VAT z istotną szkodą dla spółki.

W ocenie spółki organ winien wykazać, że istnieją okoliczności wskazujące na prowadzenie przez nią działań (a nie tylko potencjalną możliwość takich działań) z zamiarem wykorzystania sektora bankowego do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Tymczasem z okoliczności sprawy nie wynika by organ - dokonując wykreślenia - stwierdził, czy też ustalił okoliczności, które pozwalałyby przypisać spółce zamiar wykorzystania działalności sektora bankowego do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Spółka podkreśliła przy tym, że orzeczenie blokady rachunku bankowego w procedurze STIR opiera sią na innych przesłankach niż czynność wykreślenia podatnika z rejestru VAT. Nie sposób tym samym na gruncie procedury blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego (STIR), stawiać znaku równości pomiędzy działaniem z zamiarem wykorzystania systemu bankowego w celach wskazanych w ustawie w art. 96 ust. 9 pkt. 5 ustawy o VAT, a jedynie potencjalną możliwością, opartą na przypuszczeniu czy analizie ryzyka wskazaną w procedurze blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego.

W oparciu o tak postawione zarzuty, Spółka wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności wykreślenia z rejestru podatników VAT i jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko o zasadności wykreślenia spółki z rejestru podatników VAT.

W ocenie organu niezasadny jest zarzut naruszenia norm prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT. Organ wyjaśnił, że z regulacji tej wynika, że wykreślenie z urzędu podatnika z rejestru podatników podatku od towarów i usług na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT jest czynnością materialno-techniczną, o której nie ma potrzeby zawiadamiać podatnika. Powyższy przepis nie nakazuje wydania decyzji dla podjęcia tej czynności prawnej. Skoro wykreślenie następuje bez zawiadamiania podatnika, to organ podatkowy nie ma potrzeby zawiadamiania o tym fakcie podatnika i wskazywania na czym oparł swoje ustalenia dotyczące spełnienia przesłanek warunkujących wykreślenie podatnika z rejestru VAT.

Za bezpodstawne organ uznał stwierdzenie skarżącej, że brak jest możliwości poznania argumentacji organu wskazującej na działanie spółki z zamiarem wykorzystania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Organ podkreślił, że czynności poprzedzające wykreślenie z rejestru podatników VAT ograniczają się tylko do ustalenia, czy istnieją przesłanki określone w podstawie prawnej wykreślenia. Przesłanką w rozpoznawanej sprawie było zawiadomienie Szefa K. A. S. informujące o przedłużeniu blokady na czas oznaczony, tj. do 19 września 2024 r. oraz postanowienie o przedłużeniu terminu blokady rachunków bankowych. W ocenie szefa KAS, ze zgromadzonego materiału wynikało ryzyko, że podmiot kwalifikowany L. P. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych.

Organ podkreślił, że czynność wykreślenia z urzędu podatnika z rejestru podatników czynnych podatku od towarów i usług w trybie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT została poprzedzona uznaniem tego podatnika za podmiot kwalifikowany, który może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, co skutkowało blokadą jego rachunku. Ustawodawca nie pozostawił czynności wykreślenia uznaniu administracyjnemu, wystarczające jest jednak by organ posiadał informacje uzasadniające przypuszczenie, że podatnik bierze udział w oszustwach podatkowych, co w niniejszej sprawie miało miejsce i jednoznacznie wynika z postanowienia Szefa KAS, o czym podatnik również został zawiadomiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w sprawie dotyczy zgodności z prawem czynności wykreślenia skarżącej z rejestru podatników VAT.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji dokonując czynności nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli Sąd może stwierdzić bezskuteczność czynności w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: "p.p.s.a.").

Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Podstawę prawną wykreślenia spółki z rejestru stanowił art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT, zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika, jeżeli posiadane informacje wskazują na prowadzenie przez podatnika działań z zamiarem wykorzystania działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 O.p. lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg pkt 9 O.p.

Stosownie do treści art. 119zv § 3 pkt 2 O.p. Szef K. A. S. przekazuje właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego m.in. naczelnikowi urzędu skarbowego, zawiadomienie o blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające dane określone w żądaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego. Z kolei zgodnie z art. 119zw § 3 pkt 2 O.p. po wydaniu postanowienia o przedłużeniu terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, Szef K. A. S. przekazuje właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego m.in. naczelnikowi urzędu skarbowego, zawiadomienie o przedłużeniu terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające dane określone w postanowieniu.

Istotne znaczenie przy wykładni przytoczonych unormowań ma uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2023 r., I FPS 3/23. W uchwale tej przesądzono, że wykreślenie podatnika z rejestru podatników czynnych podatku od towarów i usług w trybie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT następuje poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej. Stwierdzono ponadto, że czynność wykreślenia podatnika z rejestru podatników podatku od towarów i usług nie jest objęta normami postępowania podatkowego (działu IV Ordynacji podatkowej), wobec czego niedopuszczalne jest w tej sytuacji wydanie decyzji, skoro jej wydanie, stosownie do art. 207 O.p., może mieć miejsce tylko w następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego. Jednocześnie w uzasadnieniu powołanej uchwały NSA przypomniał, że przepis art. 96 ust. 9 pkt 5 został dodany do ustawy o VAT z dniem 13 stycznia 2018 r. przez art. 8 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2491). Jego ustanowienie było związane z wprowadzeniem, również z dniem 13 stycznia 2018 r., do ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, przepisów Działu IIIB "Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych". Zasadniczym celem nowych regulacji było ograniczenie luki w VAT spowodowanej wyłudzeniami, eliminacja z obrotu gospodarczego podstawionych firm oszukujących uczciwych przedsiębiorców oraz poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku oraz wykrywanie i ściganie wyłudzeń skarbowych poprzez wymianę informacji i współpracy pomiędzy organami władzy publicznej a podmiotami sektora finansowego. Powyższym celom służyć ma wprowadzenie instytucji prawa podatkowego w postaci tzw. blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego w powiązaniu z normą art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT, stanowiącą podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru VAT bez potrzeby jego zawiadamiania, jeżeli posiadane przez właściwy organ podatkowy informacje wskazują na prowadzenie przez podatnika działań z zamiarem wykorzystania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.

Jak słusznie zauważyła skarżąca i na co zwrócił uwagę NSA w powołanej uchwale, istotnym jest, że przesłanki wykreślenia podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT nie są tożsame z przesłankami zastosowania blokady rachunku według art. 119zv § 1 O.p., gdyż do zastosowania blokady wystarczy posiadanie informacji wskazujących na możliwość wykorzystywania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, a dla wykreślenia podatnika z rejestru VAT wymagane jest posiadanie informacji wskazujących na prowadzenie działań z zamiarem wykorzystywania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.

Na podstawie art. 119zv § 1 O.p. Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1 O.p., wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.

W art. 119zg pkt 8 O.p. zdefiniowano pojęcie wskaźnika ryzyka, przez które rozumie się "wskaźnik wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi".

Wskaźnik ryzyka ustala izba rozliczeniowa w STIR (system teleinformatyczny izby rozliczeniowej) nie rzadziej niż raz dziennie, opierając się na zautomatyzowanym przetwarzaniu, przy czym jest on ustalany w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego na podstawie opracowanych przez izbę rozliczeniową algorytmów, uwzględniających najlepsze praktyki sektora bankowego i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu ich działalności do przestępstw oraz przestępstw skarbowych (art. 119zn § 2 i § 3 O.p.).

Uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz art. 119zs O.p., Szef KAS dokonuje analizy ryzyka wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi (art. 119zn § 1 O.p.). Mając na uwadze wyniki analizy tego ryzyka, gdy wskazują one, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać, Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, z możliwością jego przedłużenia w drodze postanowienia, na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące (art. 119zw § 1 O.p.). Należy przy tym zwrócić uwagę, że analiza ryzyka jest sporządzana na podstawie art. 119zn O.p., a treść tego przepisu nie wymaga, aby analiza ryzyka opierała się na ocenie dowodów zebranych od podmiotu kwalifikowanego, w tym jego dokumentacji podatkowej oraz złożonych wyjaśnień, czy zeznań. Specyfika tych czynności analitycznych tkwi więc w ich kameralnym charakterze, dokonywaniu ich bez wiedzy podmiotu kwalifikowanego oraz bez jego dowodowego angażowania. Z tych względów w postępowaniu blokadowym nie bada się zamiaru wyłudzenia skarbowego, czy winy. Istotne są obiektywne okoliczności, ujawnione w wyniku analizy ryzyka, wskazujące, że mogło dochodzić do wyłudzeń skarbowych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 188/21).

Zatem treść art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT wskazująca na konieczność wykazania przez organ prowadzenia przez podatnika działań z zamiarem wyłudzeń skarbowych, zawiera węższe ujęcie wykorzystywania instytucji finansowych do wyłudzeń skarbowych niż to wynika z brzmienia art. 119zv § 1 O.p. W konsekwencji już tylko zastosowanie wykładni językowej art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT w zestawieniu z art. 119zv § 1 O.p. wskazuje, że sam fakt żądania przez Szefa KAS blokady rachunków podmiotu kwalifikowanego na 72 godziny i następnie przedłużenie tej blokady, nie upoważnia do automatycznego wykreślenia takiego podatnika z rejestru podatników na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT. Organ orzekający na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT powinien zatem, w celu ustalenia przesłanek do zastosowania tego przepisu, uzyskać od Szefa KAS materiał dowodowy w oparciu, o który wydano postanowienie dotyczące blokady rachunków bankowych, a nie opierać się tylko na treści wydanego postanowienia.

Reasumując, czynność wykreślenia podatnika z jednej strony nie wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego, z drugiej jednak obliguje organ do zebrania dowodów pozwalających stwierdzić zaistnienie przesłanek wykreślenia podatnika z rejestru VAT wynikających z przepisów normujących ww. wykreślenie. Dlatego też organ orzekający na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT powinien uzyskać materiał dowodowy, w oparciu o który wydano postanowienie dotyczące blokady rachunków bankowych.

W aktach sprawy znajduje się postanowienie Szefa K. A. S. z 19 czerwca 2024 r. zawiadamiające o przedłużeniu blokady rachunku bankowego wskazanego w piśmie, należącego do ww. spółki, na czas oznaczony tj. do 19 września 2024 r. do kwoty [...]zł z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT za okres od lutego 2024 roku do kwietnia 2024 roku przekraczającego [...] euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez N. B. P. w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. W ocenie Sądu zawarta w uzasadnieniu tego postanowienia argumentacja, poparta stosownymi tabelami zawierającymi dane dotyczące m.in. przepływu środków pieniężnych, zestawienia danych z deklaracji, złożonych przez kontrahentów spółki plików [...] - stanowiła dla Naczelnika wystarczającą podstawę do dokonania czynności wykreślenia spółki z rejestru czynnych podatników VAT. Szczególną uwagę należy w tym zakresie zwrócić na dokonaną szczegółową analizę przepływów pieniężnych na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego, z której wynikało uzasadnione podejrzenie uczestnictwa skarżącej spółki w mechanizmie oszustwa w podatku VAT oraz wykorzystania sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Stwierdzono również, że spółka nie posiada majątku pozwalającego na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych.

Jak wynika z akt rozpoznanej sprawy NUS był także w posiadaniu wydruków ze stosownych baz internetowych, zestawienia danych z deklaracji [...],[...], [...], wykazów plików [...]. Powyższe dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Jak wynika z pozyskanych dokumentów, Spółka złożyła deklaracje VAT-7 oraz pliki [...] dla potrzeb podatku od towarów i usług za okres od lutego 2024 roku do kwietnia 2024 roku, w których nie zadeklarowała dostawy towarów/usług. Tymczasem łączna wartość podatku VAT, wynikającego z prawdopodobnie wystawionych przez L. P. 26 faktur VAT, wykazanych przez kontrahentów w złożonych plikach [...] za analizowany okres od lutego 2024 roku do kwietnia 2024 roku, a nie wykazanych w złożonych deklaracjach VAT i plikach [...] przez L. P. . wynosiła [...] zł. Co jednak najistotniejsze i zasadniczo wskazujące na prowadzenie przez skarżącą działań z zamiarem wyłudzeń skarbowych, to to, że spółka złożyła za analizowany okres od lutego 2024 roku do kwietnia 2024 roku deklaracje VAT-7, w których zarówno po stronie nabyć jak i dostaw wykazała wartości zerowe.

W ocenie Sądu, skoro posiadane przez właściwy organ podatkowy informacje wskazują, że skarżąca nie deklarowała nabyć jak i dostaw, wskazuje to na prowadzenie przez nią działań z zamiarem wyłudzeń skarbowych.

Reasumując, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ dysponował wystarczającymi dowodami pozwalającymi na zastosowanie art. 95 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT. Pamiętać bowiem należy, że na potrzeby czynności materialno-technicznej, jaką jest wykreślenie podatnika z rejestru VAT, organ ma przywołać okoliczności i dowody, które wskazują na prowadzenie przez podatnika działań z zamiarem wyłudzeń skarbowych. W tym zakresie nie przeprowadza się natomiast pełnego postępowania dowodowego w kwestii wykazania świadomego udziału podatnika w oszustwie podatkowym – do czego zmierza argumentacja przedstawiona w skardze. Ustawodawca nie pozostawił czynności wykreślenia uznaniu administracyjnemu, bowiem za wystarczające uznać należy, by organ posiadał informacje uzasadniające przypuszczenie, że podatnik bierze udział w oszustwach podatkowych.

Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy NUS przedstawił informacje i dowody przemawiające za słusznością podjętej w sprawie czynności polegającej na wykreśleniu skarżącej z rejestru VAT. W konsekwencji zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 96 ust. 9 pkt 5 ustawy o VAT, Sąd ocenił jako niezasadny.

Końcowo, można przypomnieć o możliwości przywrócenia zarejestrowania skarżącej jako podatnika VAT, w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 96 ust. 9j ustawy o VAT.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.