Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 654/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Rejonowego Policji [...] do rozpoznania wniosku M. S. z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 2, 3 i 4, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że bezczynność organu w zakresie określonym w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2023 r. M.S. (zwany dalej także: wnioskodawcą, skarżącym) zwrócił się do Komendanta Rejonowego Policji [...] na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji dotyczących funkcjonariuszy tej Komendy tj.: asp. A.M., asp. A.B., asp. A.S., sierż. sztab. M.G., sierż. sztab. A.C., st. sierż. E.P., w postaci udostępnienia stosownie zanominizowanych dokumentów dotyczących ww. funkcjonariuszy lub udostepnienie treści tych dokumentów, a mianowicie:

1) życiorysów,

2) dyplomów ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej,

3) informacji o przebiegu drogi zawodowej,

4) kopii mianowania na policjanta i na poszczególne stopnie,

5) kopii aktualnych badań lekarskich (psychiatrycznych),

6) kopii legitymacji służbowych.

Jednocześnie wnioskodawca podał, że wnosi o przesłanie wskazanej informacji publicznej w formie tradycyjnej.

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Komendant Rejonowy Policji [...] pismem z dnia [...] września 2023 r. poinformował wnioskodawcę, że dane dotyczące wymienionych funkcjonariuszy zawierają treści o charakterze informacji publicznej potwierdzające ich kompetencje, jednak same w sobie są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej. Wyjaśnił, że dokumenty, o udostępnienie których wnioskodawca wnosi to dokumenty, którymi organ policyjny posługuje się w celu wykonywania swoich zadań publicznych w zakresie spraw kadrowych funkcjonariuszy. Ich ujawnianie mogłoby prowadzić do naruszenia danych osobowych i prywatności wymienionych funkcjonariuszy.

Pismem z dnia [...] października 2023 r. M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w [...] w przedmiocie rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: u.d.i.p.) poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej,

a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek;

3. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej.

Wobec powyższych zarzutów wniósł o zobowiązanie Komendanta Rejonowego Policji [...] do załatwienia jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r., stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł, zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w kwocie 50 zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w postaci kosztów zakupu znaczków pocztowych.

W uzasadnieniu skargi M.S. podał m. in., że do dnia złożenia skargi żądana przez niego we wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. informacja publiczna nie została mu udostępniona. Wskazał, że wnioskowane przez niego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Komendant Rejonowy Policji [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i bezpodstawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1615 ze zm.), dalej: "P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy P.p.s.a nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W ocenie Sądu skarga M.S. na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...] w niniejszej sprawie zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa o dostępie do informacji publiczne, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie nie było kwestią sporną, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej – Komendant Rejonowy Policji [...] - jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Kwestią zasadniczą, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, czy żądane przez skarżącego informacje dotyczące wskazanych we wniosku funkcjonariuszy Komendy Rejonowej Policji [...], stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając wszystkie te aspekty, można zatem powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Organ stanął w niniejszej sprawie na stanowisku, że żądane dane dotyczące wymienionych we wniosku funkcjonariuszy zawierają treści o charakterze informacji publicznej potwierdzające ich kompetencje, jednak same w sobie są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej. Dokumenty, o udostępnienie których wnioskodawca wnosi to dokumenty, którymi organ policyjny posługuje się w celu wykonywania swoich zadań publicznych w zakresie spraw kadrowych funkcjonariuszy. Ich ujawnianie mogłoby prowadzić do naruszenia danych osobowych i prywatności wymienionych funkcjonariuszy.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko organu należy ocenić częściowo jako błędne.

Niewątpliwie funkcjonariusze policji należą do kategorii osób pełniących funkcje publiczne i co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez nich w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 5 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 470/23, z dnia 14 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 7476/21, z dnia 24 maja 2023 r. sygn.. akt III OSK 215/22, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 79/21, publ. CBOSA). Jeżeli zatem wniosek o informację publiczną dotyczy policjanta - funkcjonariusza publicznego - a żądane informacje są związane z pełnieniem przez niego funkcji publicznej, to mają one charakter informacji publicznej. Zasadniczo więc żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji w zakresie dyplomów ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej oraz kopii aktów mianowania na policjanta i na poszczególne stopnie, obejmowało informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Ponadto, dokumenty potwierdzające wykształcenie, czy też zawierające informacje o przebiegu drogi zawodowej oraz akty mianowania posiadają walor dokumentów urzędowych. Zawierają one bowiem utrwaloną treść oświadczenia, podpisaną przez funkcjonariusza publicznego, w ramach jego kompetencji. Należy jednocześnie zaznaczyć, że świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumenty urzędowe podlegają udostępnieniu nie tylko co do treści, ale i postaci, czyli także kopii.

Powyższe nie oznacza jednak bezwarunkowej i pełnej dopuszczalności udostępnienia treści żądanych dokumentów. Przede wszystkim organ jest zobowiązany do wnikliwej oceny wskazanych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przesłanek negatywnych udostępnienia informacji publicznych. Konieczne jest zatem rozważanie, czy i w jakim zakresie udostępnienie danych wynikających z dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, złożonych do akt osobowych dokumentów o przebiegu drogi zawodowej, aktu mianowania na pierwszy stopień policyjny (lub kolejne stopnie) mogłoby prowadzić do naruszenia przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.) lub do naruszenia prywatności wskazanych we wniosku skarżącego funkcjonariuszy w takim zakresie, w jakim żądane informacje nie mają bezpośredniego związku z pełnieniem funkcji i zadań policyjnych, chyba że funkcjonariusz ten rezygnuje z przysługującej mu ochrony prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej dotyczącej osoby pełniącej funkcje publiczne nie dotyczy informacji "mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Do organu należy więc ocena, czy w zakresie punktów 2-4 wniosku skarżącego należy wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w całości albo w części powyższych żądań), czy też dopuszczalne jest co najmniej częściowe udostępnienie powyższych danych (np. w postaci częściowo zanonimizowanej).

Jeżeli chodzi natomiast o życiorysy funkcjonariuszy, to niewątpliwie nie mają one charakteru dokumentów urzędowych. Są to to dokumenty prywatne, i jako takie nie są objęte zakresem przedmiotowym u.d.i.p. Sąd zgadza się więc z oceną organu, że życiorysy policjantów nie stanowią informacji publicznej.

Także kopie legitymacji służbowych policjantów nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Wzory legitymacji służbowych policjantów określa rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie legitymacji służbowych policjantów (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 515), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Legitymacja służbowa służy do identyfikacji, potwierdzania tożsamości policjanta działającego w ramach czynności służbowych i to tylko w stosunku do osób które w czynności takiej uczestniczą. Legitymacja służbowa nie określa, nie kreuje, a jedynie formalnie (technicznie) potwierdza istnienie stosunku służbowego policjanta.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całej rozciągłości podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Admiracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1492/15, (publ. CBOSA), że dokument w postaci legitymacji służbowej nie jest wydawany, czy wytwarzany w ramach realizacji zadań merytorycznych, a tym samym nie stanowi jako całość informacji publicznej. Jakkolwiek powołane rozstrzygnięcie odnosiło się do legitymacji prokuratora, to z uwagi na zbliżone funkcje i charakter tego dokumentu ma on odniesie także do legitymacji służbowych policjantów. Nie można też tracić z pola widzenia, na co zwrócił uwagę NSA w powołanym wyroku, że udostępnienie kopii legitymacji służbowych mogłoby kolidować z prawnie chronionymi dobrami w postaci: wiarygodności dokumentów (rozdz. XXXIV k.k.), bądź też służyć wykorzystaniu sprzecznemu z prawem, co w sposób oczywisty naruszałoby porządek prawny i bezpieczeństwo obywateli.

Dokument jakim jest legitymacja służbowa jako całość, choć wytworzony przez organ ochrony prawnej, nie może być więc uznany za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.

Skarżący, domagał się także udostępnienia kopii aktualnych badań psychiatrycznych wskazanych funkcjonariuszy Policji. Należy w związku z tym przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zasady udostępniania dokumentacji medycznej reguluje natomiast ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 581), która stanowi lex specjalis w stosunku do u.d.i.p. W świetle jej przepisów dokumentacja medyczna może być udostępniana tylko osobom i podmiotom wymienionym w art. 26 tej ustawy. W trybie u.d.i.p. ujawnieniu może podlegać zatem jedynie informacja, że funkcjonariusz jest zdolny do służby z uwagi na stan zdrowia, nie można natomiast w tym trybie udostępnić kopii jakichkolwiek badań policjanta.

Podsumowując Sąd stwierdza, że wnioskowana w punktach 2-4 wniosku skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wobec dokonania błędnej kwalifikacji żądanej informacji w tym zakresie i zaniechania rozpoznania wniosku skarżącego na podstawie u.d.i.p., Komendant Rejonowy Policji [...] dopuścił się bezczynności, która nie ustała do daty wyrokowania. W związku z tym Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r. w zakresie punktów 2-4 w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Organ zobowiązany będzie załatwić wniosek skarżącego zgodnie z u.d.i.p., udzielając żądanych informacji albo ich odmawiając w formie decyzji administracyjnej.

Stwierdzając bezczynność organu w tym zakresie Sąd ocenił, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci bezczynności wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a P.p.s.a. rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z dnia 5 sierpnia 2021r. sygn. akt Il OSK 151/21, z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 644/21, z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2439/20; publ. CBOSA). Takie okoliczności nie zaistniały jednak w niniejszej sprawie. Bezczynność organu nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów u.d.i.p. Błędna interpretacja przepisów prawa nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.

Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie od organu sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. Należy przy tym zaznaczyć, że skarżącemu zostało przyznane w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie udokumentował on natomiast poniesienia wydatków związanych z zakupem znaczków pocztowych, a nawet nie określił jakiej konkretnie kwoty domaga się z tego tytułu, dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku o zwrot kosztów postępowania w tym zakresie.