Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 386/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 4 pkt 3, pkt 22, art.5b ust. 1, art. 92a ust. 1,
journal: Dz.U. 2024 poz 728
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 5
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Dnia 17 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia WSA Paweł Dańczak, , po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 marca 2024 roku nr BP.500.240.2023.1181.LD5546264 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 22 marca 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 sierpnia 2023 r. o nałożeniu na P. M. (dalej: skarżący, strona, strona skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W okresie od 15 lutego 2023 r. – 27 czerwca 2023 r. inspektorzy ITD przeprowadzili kontrolę podmiotu działającego pod nazwą: P. M. z siedzibą w miejscowości K. ul. [...], Nip [...]. Kontrola obejmowała okres od 15 lutego 2022 r. do 15 lutego 2023 r. Na podstawie danych z wpisów zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, ustalono, że w okresie 1 października 2022 r. – 31 października 2022 r. przedsiębiorca widnieje jako aktywny, z działalnością: transport drogowy towarów, kod: PKD 49.41.Z. W toku kontroli przedsiębiorca wskazał, że w ciągu 6-ciu miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 1 kierowcę. P. M. oświadczył, że w kontrolowanym okresie prowadził działalność transportową od 1 października 2022 r. – 31 października 2022 r. Kontrolowany wskazał również, że prowadził działalność transportową wykonując przewozy osobiście oraz z pomocą W. R. pojazdem o numerach rej. [...] posiadanym na podstawie umowy użyczenia. Ponadto oświadczył, że nie posiadał w tym okresie licencji/zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego, lecz legitymował się licencją J. K., od którego wypożyczył pojazd. Skarżący potwierdził odbiór wezwania o przedstawienie do kontroli zapisów aktywności wszystkich kierowców, którzy wykonywali przewozy drogowe na rzecz podmiotu w okresie od dnia 15 lutego 2022 r. do dnia 14 lutego 2023 r. W toku czynności kontrolnych nie przedstawiono do kontroli danych aktywności wczytanych z karty kierowcy P. M. za następujące dni: 30 września 2022 r., 1 października 2022 r., 2 października 2022 r., 3 października 2022 r., 4 października 2022 r., 5 października 2022 r., 6 października 2022 r., 7 października 2022 r., 10 października 2022 r., 13 października 2022 r., 14 października 2022 r., 17 października 2022 r., 18 października 2022 r., 19 października 2022 r., 23 października 20222 r., 25 października 2022 r., 26 października 2022 r., 27 października 2022r., 28 października 2022 r., 31 października 2022 r. W sprawie ustalono, że wskazany powyżej pojazd znajdował się w dyspozycji prawnej przedsiębiorcy, na podstawie umowy najmu ciągnika siodłowego, zawartej z firmą R. Dane pochodzące z tachografu cyfrowego zainstalowanego w powyżej opisanym pojeździe wskazują, że kierowca P. M. wykonywał przewóz drogowy w powyżej opisanych dniach. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej również: ŁWITD) dwukrotnie wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia między innymi cyfrowych danych wczytanych z karty wszystkich kierowców wykonujących przewóz drogowy w kontrolowanym okresie. Do dnia wystawienia protokołu przedsiębiorca nie przedstawił danych aktywności kierowcy za powyżej wskazane dni, tj. w sumie za 20 dni. W sprawie ustalono także, że nie przedstawiono do kontroli danych cyfrowych wczytanych z karty kierowcy W. R. PL189320019150001 za następujące dni: 4 października 2022 r., 5 października 2022 r., 16 października 2022 r. Wobec powyższego ŁWITD uznał, że przedsiębiorca wykonywał w okresie 1 października 2022 r. - 31 października 2022 r. przewóz drogowy pojazdem o numerach rej. [...]. Dane pochodzące z tachografu cyfrowego zainstalowanego w powyżej opisanym pojeździe wskazują, że kierowca W. R. wykonywał przewóz drogowy we wskazanych powyżej dniach. ŁWITD dwukrotnie wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia między innymi cyfrowych danych wczytanych z karty wszystkich kierowców wykonujących przewóz drogowy w kontrolowanym okresie. Do dnia wystawienia protokołu przedsiębiorca nie przedstawił przedmiotowych danych, tj. danych za 3 dni.

W dniu 27 lutego 2023 r. do ŁWITD wpłynęło oświadczenie przedsiębiorcy, w którym wskazał on, że w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 31 października 2022 r. prowadził działalność gospodarczą i wykonywał przewozy jako kierowca na rzecz firmy J. K., na podstawie umowy zlecenia. Na jego prośbę, kilka przewozów wykonał również W. R. Przedsiębiorca potwierdził, że nie posiadał i nie posiada licencji ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego a J. K. użyczył mu swojego samochodu marki Volvo o numerze rej. [...], aby wykonał kilka przewozów na jego rzecz oraz przejazdy prywatne w związku z budową domu. Przedstawiona umowa służyła jako powierzenie pojazdu przy wykonywaniu przewozów w charakterze kierowcy na rzecz firmy J. K. Ponadto strona oświadczyła, że J. K. nie udostępnił jej żadnych dokumentów dotyczących uprawnień transportowych, gdyż wiedział, że nie prowadzi w tym zakresie działalności a wypis z licencji znajdował się w samochodzie na okoliczność przewozów na rzecz J. K.. Przedsiębiorca wyjaśnił także, że jego poprzednie oświadczenie było spisane w siedzibie ŁWITD pod wpływem emocji oraz zdenerwowania i w związku z tym było chaotyczne i nieprecyzyjne.

W toku przeprowadzonych czynności przedstawiono umowę najmu ciągnika siodłowego marki Volvo o numerach rej. [...], w treści której, w § 2 ust. 2, wskazano iż: "rzecz zostaje przeznaczona przez Najemcę do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu krajowego". Jako Najemca w opisanej umowie widniał P. M. z siedzibą w K. ul. [...], NIP [...]. Nadto, w toku postępowania uzyskano kopie faktury nr 1/11/2022, którą wystawił podmiot działający pod nazwą M. P. ul. [...], [...] K. NIP [...] (występujący jako sprzedawca), spółce C. S.A. z siedzibą w C. ul. [...] (występującej jako nabywca). Przy czym w dokumencie tym jako nazwa usługi widniała: "usługa transportowa kaczka" w ilości 3960 oraz "usługa transportowa gęś" w ilości 1230. Do niniejszej dokumentacji jako załącznik widniał arkusz nr 1 zatytułowany "trasy październik 2022 M. P. [...]". Powyższy wykaz zawierał cztery kolumny za następującymi danymi: - 3 października 2022 r., miejscowość: Rusocice, kilometry: 150, kaczka; - 4 października 2022 r., Kowalewszczyzna, kilometry: 730, kaczka; - 6 października 2022 r., Kowalewszczyzna, kilometry: 730, gęś; - 7 października 2022 r., Wola Przedmiejska, kilometry: 140, kaczka; - 10 października 2022 r., Barłogi, kilometry: 110, kaczka; - 11 października 2022 r., Kleszczewo Kościerskie, kilometry: 530, kaczka; -14 października 2022 r., Kamionka, kilometry: 500, gęś; - 17 października 2022 r., Starzykowo, kilometry: 510, kaczka; - 18 października 2022 r., Dzierżązna, kilometry: 100, kaczka; - 18 października 2022 r., Uniejewo, kilometry: 180, kaczka; - 19 października 2022 r., Babin, kilometry: 230, kaczka, - 24 października 2022 r., Grabionna, kilometry: 500, kaczka; - 25 października 2022 r., Anielin, kilometry: 60, kaczka; - 27 października 2022 r., Piechanin, kilometry: 500, kaczka; - 28 października 2022 r., Barłogi, kilometry: 110, kaczka; - 31 października 2022 r., Barłogi, kilometry: 110, - kaczka SUMA KILOMETRÓW 5190. W dniu 25 maja 2023 r. do ŁWITD wpłynęło pismo, w którym P. M. oświadczył, że powyższa faktura faktycznie dotyczyła załadunków -towarów. ŁWITD wezwał firmę widniejącą na fakturze jako nabywca do przedstawienia umowy na podstawie której P. M. wykonywał usługę transportową. 15 czerwca 2023 r. wpłynął dokument w postaci umowy nr 37 na świadczenie usług przewozowych, którą zawarto w dniu 1 października 2022 r. w K. pomiędzy C. S.A. a P. M. ul. [...], [...] Kutno NIP [...]. Przedmiotem umowy jest świadczenie przez usługodawcę usługi przewozowej, polegającej na przewożeniu drobiu żywego z ferm do ubojni wskazanej przez usługobiorcę, zgodnie z dziennymi planami ubojowymi sporządzonymi przez usługobiorcę, ciągnikiem siodłowym będącym w dyspozycji podmiotu wraz z naczepą o numerze rej. [...]. Powyższą umowę jako usługodawca podpisał i opieczętował właściciel podmiotu działającego pod nazwą Usługi Transportowe P. M., [...] K. ul. [...], NIP [...].

Strona w piśmie z dnia 11 lipca 2023 r. oświadczyła, że nie udostępniła wykresówek oraz danych z karty kierowcy ponieważ w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 31 października 2022 r., przedsiębiorca zatrudniony był u J. K. jako kierowca i to on jest odpowiedzialny za przekazanie wyżej wymienionych dokumentów. W piśmie tym skarżący wskazał także, że otworzył działalność gospodarczą ale nie była ona typowo transportową, gdyż nie posiadał licencji. Przedsiębiorca wyjaśnił, że działalność dotyczyła organizacji transportu, na podstawie umowy nr 37 był odpowiedzialny za organizację i koordynacje przewozów zgodnie z planem ubojowym a usługę transportową do tej umowy wykonała firma J. K., gdzie przedsiębiorca był zatrudniony jako kierowca. Umowa dotyczyła organizacji spedycyjno-logistycznej, za którą wystawił fakturę. Nadto w dniu 4 sierpnia 2023 r. strona przedstawiła kopię umowy zlecenia zawartej w dniu 30 września 2022 r. z P. M. w zakresie czynności "wykonywanie przewozów krajowych na rzecz firmy pana J. K. autem Volvo [...]" Do niniejszej umowy nie dołączono wykazu przepracowanych dni lub wykonanych przejazdów oraz dokumentów potwierdzających zapłatę za wykonanie umowy.

W dniu 27 czerwca 2023 r. sporządzono protokół z kontroli przedsiębiorstwa, który został doręczony przedsiębiorcy w dniu 30 czerwca 2023 r.

Decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 28 sierpnia 2023 r. nałożono na P. M. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.), tj.: - lp. 6.3.16 nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; - lp. 1.1 wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa.

Pismem z dnia 11 września 2023 r. strona złożyła odwołanie od wskazanej powyżej decyzji z 28 sierpnia 2023 r. wskazując, iż nie udostępniła wykresówek oraz danych cyfrowych z karty kierowcy, ponieważ w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 31 października 2022 r. była zatrudniona w firmie J. K., jako kierowca, a co za tym idzie - zdaniem strony – to ww. osoba miała obowiązek przechowywać dokumenty i na żądanie organu okazać je podczas kontroli. Odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., strona wskazała, iż prowadziła działalność jednakże nie "typowo transportową", bowiem realizowała zadania dotyczące organizacji transportu i koordynacje przewozów drogowych, zaś usługę transportową wykonywała firma J. K.. Strona podniosła, iż była zatrudniona na stanowisku kierowcy w firmie J. K..

Powołaną na wstępie decyzją z 22 marca 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 sierpnia 2023 r. o nałożeniu na P.M. kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. Organ II instancji powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanej decyzji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa, gdyż w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia, gdyż kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Następnie organ odwoławczy odnosząc się do naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.) wskazał, że przedsiębiorca podczas kontroli nie udostępnił danych cyfrowych ze swojej karty kierowcy, tj. P. M. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy W. R. - łącznie za 23 dni. Nadto, odnosząc się do okazanej umowy nr 37 na świadczenie usług przewozowych z dnia 1 października 2022 r. organ odwoławczy wskazał, iż przedsiębiorca był stroną umowy zobowiązaną do realizowania usług przewozowych na rzecz przedsiębiorstwa C. S.A., przy wykorzystaniu ujawnionego w umowie pojazdu, naczepy. Zgodnie z okazaną umową najmu z dnia 30 września 2022 r. kontrolowany przedsiębiorca wynajął pojazd o nr rej. [...], a w § 2 ust. 2 umowy najmu wskazano, że do "(...) prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu krajowego". Organ odwoławczy uznał, iż argumenty strony podniesione w odwołaniu od przedmiotowej decyzji są niezasadne, bowiem strona nie tylko świadczyła na rzecz ww. przedsiębiorcy usługi kierowcy lecz także wykonywała przewozy drogowe ciągnikiem siodłowym, naczepą o nr rej. [...] będącym w jej dyspozycji pod różnym tytułem prawnym (właściciel, najemca). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż kontrolowany przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe w swoim imieniu i na swoją rzecz, jako przedsiębiorca działający w zakresie prowadzonej działalności transportowej. Zdaniem organu powyższe potwierdza m.in. zapis w umowie nr 37 na świadczenie usług transportowych oraz dotyczący wynajmu naczepy od spółki C. S.A. najemcy, którym jest kontrolowany przedsiębiorca, w celu realizacji usług przewozowych. Oznacza to, iż przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe w imieniu i na swoją rzecz, a nie w imieniu ww. spółki akcyjnej lub innego podmiotu. Organ II instancji stwierdził, iż okoliczność wynajmowania ciągnika siodłowego i naczepy potwierdza prowadzenie przez P. M. działalności gospodarczej pod firmą: P.M.. W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia znajdują także potwierdzenie w okazanej do kontroli fakturze VAT nr K1/11/2022 wystawionej przez kontrolowanego przedsiębiorcę za realizację usług transportowych kaczek i gęsi. Oznacza to, wbrew twierdzeniom strony, iż kontrolowany przedsiębiorca realizował zadania transportowe w imieniu i na rzecz prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę karę pieniężną w wysokości 11 500 zł za stwierdzone naruszenia przepisu lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.

Z kolei odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa (tj. lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przedsiębiorca P. M. wykonywał w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 31 października 2022 r. przewozy drogowe bez wymaganego zezwolenia lub wymaganej licencji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne ŁWITD w zakresie jednoznacznego wykazania, iż P. M.prowadził działalność transportową w swoim imieniu i na swoją rzecz, wskazując, że świadczą o tym: faktura VAT nr K1/11/2022, którą wystawił P. M., działający pod firmą "M. P. (...) NIP [...]", załączając dokumentację usługi transportu gęsi i kaczek realizowanych w październiku 2022 r. oraz umowa nr 37 na świadczenie usług przewozowych z dnia 1 października 2022 r., zawierająca m.in. zapis o wynajmie ciągnika siodłowego i naczepy na rzecz kontrolowanego przedsiębiorcy. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż okoliczność nieposiadania licencji oraz innych uprawnień do wykonywania przewozów drogowych została przyznana przez stronę m.in. w oświadczeniu z dnia 27 lutego 2023 r. W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał nałożoną na stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd. Organ odwoławczy zauważył przy tym, iż łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 23 500 zł i mając na uwadze treść art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie nakładające na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Organ II instancji stwierdził nadto, iż organ I instancji zasadnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną za naruszenie przepisu lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, bowiem to przedsiębiorca ma obowiązek okazać podczas kontroli dance cyfrowe z karty kierowcy, zwłaszcza gdy w prowadzonym przedsiębiorstwie wykonuje on zadania transportowe jako kierowca. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż fakt nieokazania danych cyfrowych ze swojej karty kierowcy w sytuacji równoczesnego prowadzenia działalności transportowej, stanowi jedną z przesłanek do stwierdzenia niewłaściwej organizacji pracy, co w konsekwencji uniemożliwia zastosowanie przepisów o odstąpieniu od nałożenia na stronę kary pieniężnej uregulowanych w art. 92c u.t.d. Nadto, organ II instancji wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania jednoznacznie ustalono, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, iż P.M. prowadził działalność transportową, a nie jak twierdzi wykonywał wyłącznie zadania związane z prowadzeniem pojazdów na rzecz i w imieniu innego przedsiębiorcy. Odnosząc się z kolei do podstaw do stwierdzenia przesłanek egzoneracyjnych z art. 92c u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Organ ten wskazał, że ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca, a ten – w ocenie organu odwoławczego - nie wykazał aby w rozpatrywanej sprawie zaszły okoliczności dające podstawy do zastosowania wskazanego przepisu pozwalającego na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie organu, podnosząc, że w odniesieniu do naruszenia z pkt 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. nie udostępnił wykresówek oraz danych z karty kierowcy ponieważ w okresie 1 października 2022 r. - 31 października 2022 r. zatrudniony był w firmie J. K. jako kierowca i to on jest odpowiedzialny za przechowywanie i przekazywanie wyżej wymienionych dokumentów. Odpowiadając na zarzuty z pkt 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. strona wskazała, że otworzyła działalność gospodarczą, ale nie działalność typowo transportową ponieważ nie posiadała licencji. Działalność dotyczyła organizacji transportu. Na podstawie umowy transportowej nr 37 skarżący był odpowiedzialny za organizacje i koordynacje przewozów zgodnie z planami ubojowymi. Usługę transportową do tej umowy wykonywała firma J. K., gdzie skarżący był zatrudniony jako kierowca. Umowa dotyczyła organizacji spedycyjno-logistycznej, za którą był odpowiedzialny i za którą wystawił fakturę. W związku z powyżej przedstawionym stanem faktycznym na podstawie skarżący wniósł o uchylenie lub ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Organ wskazał, że w prawidłowy sposób określił rolę i charakter skarżącego w przedmiotowym postępowaniu - skarżący jest przedsiębiorcą, który wykonywał przewozy drogowe w imieniu i na swoją rzecz a nie w imieniu spółki akcyjnej lub innego podmiotu. Zatem odpowiedzialność ciążąca na stronie w związku z koniecznością udostępnienia wykresówek oraz danych z karty kierowcy za okres wskazany w trakcie kontroli, przypisana została właściwie. Wyżej wskazana okoliczność ma również kluczowe znaczenie dla określenia podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie określone w Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż strona jako przedsiębiorca wykonujący transport drogowy powinna mieć odpowiednie do tego uprawnienia. Tymczasem strona nie okazała do kontroli licencji ani zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie wskazać trzeba, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a strona nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zatem sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, a więc czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola, według powyżej wskazanych kryteriów, wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 22 marca 2024 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 28 sierpnia 2023 r. odpowiadają prawu.

Przedmiotem kontroli była decyzja nakładająca na stronę skarżącą, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, dalej: "u.t.d.", która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

– załącznika nr 3 do ustawy.

Podkreślić trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3-5 u.t.d. Wyjątki od tej reguły przewidziane zostały w przepisach art. 92b i art. 92c u.t.d., które wskazują okoliczności umożliwiające zwolnienie wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności i odstąpienie od nałożenia kary. Przepisów tych nie można jednak interpretować rozszerzająco, ponieważ stanowią odstępstwo od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zwolnienie strony skarżącej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisów transportu drogowego, co organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji.

Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.2006.102.1 z 11.04.2006), a także z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014 r.).

Według art. 4 pkt 3 u.t.d., transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób. Równocześnie w myśl art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników.

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Przy czym, zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to m.in. obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jak słusznie wskazały orzekające w sprawie organy administracji stosownie do treści art. 5 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Przy czym zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.t.d. organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Odnotować również należy, iż według art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/14, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. A w myśl art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/14, przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

1) zapisów na wykresówkach;

2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;

4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności;

5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

Równocześnie ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca:

1) udostępnia kierowcy na jego wniosek;

2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli stwierdzono naruszenia opisane w lp. 1.1 oraz lp. 6.3.16. załącznika nr 3 do u.t.d. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa oraz nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, sąd stwierdza, że z ustalonego przez orzekające w sprawie organy w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, że strona skarżąca podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa nie udostępniła do kontroli danych cyfrowych ze swojej karty kierowcy, tj. P. M. oraz danych cyfrowych z karty kierowcy W. R.. Prawidłowo także ustalono, że przedsiębiorca wykonywał w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 31 października 2022 r. przewozy drogowe bez wymaganego zezwolenia lub wymaganej licencji. Okoliczności faktyczne w powyższym zakresie nie budzą wątpliwości i jednocześnie nie były kwestionowane przez skarżącego ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze. Skarżący w odpowiedzi na zarzut naruszenia lp. 6.3.16, przyznał że nie udostępnił wykresówek oraz danych kierowcy, jak również odnośnie naruszenia lp. 1.1 przyznał, że nie posiadał licencji. Strona skarżąca stanęła przy tym na stanowisku, iż co do zarzutu naruszenia lp.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. to prowadziła ona działalność jednakże nie była to – jak wskazała - działalność "typowo transportowa", podnosząc przy tym, że realizowała zadania dotyczące organizacji transportu i koordynację przewozów drogowych, zaś usługę transportową wykonywała firma J. K.. Ponadto strona skarżąca wyjaśniła, że w okresie od 1 października 2022 r. do 31 października 2022 r. była zatrudniony u J. K. jako kierowca i tym samym nie była ona zobowiązana do udostępnienia wykresówek oraz danych z karty kierowcy, albowiem odpowiedzialność za przechowywanie i udostępnianie wskazanych dokumentów ciąży na J. K..

Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić. W ocenie sądu, wbrew stanowisku skarżącego, w niniejszej sprawie orzekające organy słusznie stwierdziły, że P. M. jako podmiot prowadzący działalność transportową jest zobowiązany do posiadania wymaganego zezwolenia lub licencji. W ocenie sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość wynika, że skarżący prowadził działalność transportową w imieniu własnym imieniu i na swoją rzecz. Na podstawie przedłożonej przez stronę w toku postępowania administracyjnego umowy nr 37 na świadczenie usług przewozowych z dnia 1 października 2022 r. organ trafnie ustalił, iż przedsiębiorca był stroną umowy zobowiązaną do realizowania usług przewozowych na rzecz przedsiębiorstwa C. S.A., przy wykorzystaniu ujawnionego w umowie pojazdu. Uwadze organu nie umknęło również i to, że zgodnie z okazaną umową najmu z dnia 30 września 2022 r. kontrolowany przedsiębiorca wynajął pojazd o nr rej. [...] od J. K., zaś w § 2 ust. 2 tej umowy wyraźnie wskazano, że "Rzecz zostanie przeznaczona przez Najemcę do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu krajowego". Ponadto, jak wynika z wpisów Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w okresie 1 października 2022 r. - 31 października 2022 r. przedsiębiorca widnieje jako aktywny z działalnością transport drogowy (kod. 49.41.Z). Podkreślić również należy, iż z akt sprawy wynika także, że P. M. w czasie czynności kontrolnych złożył między innymi oświadczenie, iż w okresie 1 - 31 października 2022 r. prowadził działalność transportową, posiadając na podstawie umowy użyczenia pojazd o nr rej. [...] i wykonywał przewozy drogowe osobiście oraz kilkukrotnie korzystając z pomocy W. R.. Skarżący oświadczył także, że nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz legitymował się licencją J. K.. Późniejszą zmianę pierwotnie złożonego przez stronę oświadczenia zdaniem sądu organ słusznie uznał za niewiarygodną, albowiem stanowisko strony nie znalazło potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, tj. fakturze nr 1/11/2022, umowie nr 37 na świadczenie usług przewozowych, umowie dotyczącej najmu pojazdu z 30 września 2022 r. - przy czym ani wiarygodność tych dokumentów, ani sposób ich pozyskania nie budzi żadnych wątpliwości, stanowiąc pełnowartościowy dowód w sprawie. Wobec powyżej wskazanych okoliczności faktycznych sprawy sąd w całości zgodził się ze stanowiskiem organu, iż strona skarżąca nie tylko świadczyła na rzecz ww. przedsiębiorcy usługi kierowcy lecz także wykonywała przewozy drogowe ciągnikiem siodłowym, naczepą o nr rej. [...] będącym w jej dyspozycji pod różnym tytułem prawnym (właściciel, najemca). Przedsiębiorca, pomimo przeciwnych sugestii skargi, wykonywał przewozy drogowe w swoim imieniu i na swoją rzecz, jako przedsiębiorca działający w zakresie prowadzonej działalności transportowej. Wniosek ten znajduje również potwierdzenie w znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej fakturze Vat nr 1/11/2022, która została wystawiona przez P. M. działającego pod firmą "M. P. (...) NIP [...]" oraz załączonej do niej dokumentacji dotyczącej usługi transportu gęsi i kaczek realizowanych w październiku 2022 r. Dowody te jednoznacznie świadczą o tym, że przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe w imieniu i na swoją rzecz, a nie w imieniu ww. spółki akcyjnej lub innego podmiotu. Z żadnego znajdującego się w aktach sprawy dokumentu nie można wyprowadzić wniosku potwierdzającego stanowisko strony skarżącej, iż w okresie objętym kontrolą nie prowadziła ona działalności transportowej a jedynie realizowała zadania dotyczące organizacji transportu i koordynację przewozów drogowych, zaś usługę transportową wykonywała firma J. K.. Z materiału dowodowego nie wynika również aby skarżący był zatrudniony u J. K. jako kierowca - strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na powyższą okoliczność. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia "pracownik" należy jednak w tym zakresie odwołać się do legalnej definicji pracownika określonej w kodeksie pracy. Zauważyć przy tym należy, iż w orzeczeniu z dnia 9 czerwca 1976 r. (sygn. akt VI KZP 13/75 /OSNKW 1976/7-8/86) Sąd Najwyższy wprost wskazał, iż gdy brak definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub danej gałęzi prawa, a jest ono zdefiniowane w innej specyficznej gałęzi prawa, to należy oprzeć się na takiej właśnie legalnej definicji. Zgodnie z art. 2 kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Tym samym nie jest pracownikiem osoba zatrudniona w oparciu o umowę cywilnoprawną, jaką jest m.in. zawarta w niniejszej sprawie umowa o zlecenia. Nadto organ administracji trafnie dostrzegł, że strona skarżąca do załączonej umowy zlecenia, zawartej 30 września 2022 r., nie dołączyła ani wykazu przepracowanych dni lub wykonanych przejazdów, ani też dokumentów potwierdzających zapłatę za wykonaną usługę.

W rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną jest zatem fakt, że w przedsiębiorstwie skarżącego odbyła się kontrola, w ramach której nie udostępniono do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy, tj. P. M. oraz W. R.. Tymczasem, jak już wcześniej zauważono, w art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 wskazano, iż przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Natomiast brak udostępnienia przez skarżącego konkretnych dokumentów, dotyczących przejazdów wykonywanych w określonych datach przez poszczególnych kierowców wprost odpowiada opisowi naruszenia określonego w lp. 6.3.16. (nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego). Podkreślić również należy, że dokonując wymiaru kary organ prawidłowo wskazał w decyzji dane, których konkretnie kierowców wykonujących przewozy w konkretnych datach nie udostępniono, a karę prawidłowo wymierzył w odniesieniu do każdego kierowcy za każdy dzień.

W tych okolicznościach również bezsporny w sprawie fakt nieposiadania przez skarżącego stosownej licencji spowodować musiał nałożenie kary przewidzianej w lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Wobec tego, że suma kar z tytuł naruszeń określonych w Ip. 1.1 i w Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożonych na skarżącego przekraczała maksymalną wysokość łącznej kary, jaka mogła być nałożona na stronę skarżącą, organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy nałożoną nań karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

Sąd w pełni podziela także stanowisko organu administracji co do braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92b u.t.d. oraz do odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zastosowanie tych przepisów wymaga bowiem od strony, aby wykazała, że zaistniały wymienione w tych przepisach przesłanki, warunkujące ich zastosowanie, przy czym to na niej spoczywa w tym zakresie ciężar dowodu. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie powołał żadnych okoliczności i nie wykazał, że zapewnił taką organizację i wykonywanie przewozów, które wykluczało naruszenie obowiązujących norm, co jest warunkiem zastosowania art. 92b u.t.d.

Warunkiem zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. było wskazanie przez skarżącego okoliczności lub dowodów potwierdzających, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub, że za stwierdzone naruszenie została na niego nałożona kara przez inny uprawniony organ. Żadnego z powyższych skarżący nie wykazał.

W ocenie sądu, w sprawie prawidłowo i w sposób wszechstronny zebrano materiał dowodowy, który okazał się wystarczający do ujawnienia wspomnianych wcześniej naruszeń. Organy administracji nie naruszyły w tym zakresie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. regulujących obowiązki związane z należytym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Co więcej, przeprowadzona przez organy ocena zgromadzonego materiału miała charakter swobodny, a nie arbitralny. Oparta była o spójną i logiczną analizę obiektywnych dowodów, a zatem odpowiadała wymogom art. 80 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

a.kr