Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 537/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1b, art. 17b ust. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 5 lipca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 5 lipca 2023 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpoznaniu odwołania W. J. od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, organ I instancji) z 29 maja 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką W. J., utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne

i prawne:

Wnioskiem z 25 kwietnia 2023 r. (data wpływu do organu I instancji) skarżący zwrócił się do Wójta o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką W. J., która jest wdową i legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw orzekania o Niepełnosprawności w [...] z 21 kwietnia 2023 r. zaliczającym ją do znacznego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu wskazano, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 28 października 2017 r., a niepełnosprawność istnieje od 10 września 2003 r.

Z przeprowadzonego 9 maja 2023 r. wywiadu środowiskowego wynika, że skarżący mieszka z żoną, synem, córką i jej rodziną. W tym samym podwórku mieszka matka skarżącego, która porusza się na wózku inwalidzkim, większość dnia spędza

w łóżku, jest po [...] oraz ma [...]. Skarżący sprawuje bezpośrednią opiekę nad matką i wykonuje czynności z nią związane.

Wójt decyzją z 29 maja 2023 r., nr [...], powołując się na art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm., dalej również jako: u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.), odmówił przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ I instancji uznał, że skarżący sprawuje stałą i faktyczną opiekę nad swoją matką. Jednak fakt, że jej niepełnosprawność powstała po 25. roku życia uniemożliwia przyznanie stronie wnioskowanego świadczenia.

Z wydanym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i we wniesionym odwołaniu zakwestionował stanowisko organu I instancji odnośnie do niespełnienia przesłanek uprawniających go do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

SKO opisaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 17, art. 17b i art. 24 u.ś.r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, oraz stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia na tej podstawie, że niepełnosprawność powstała po 25 roku życia. Nie ma bowiem znaczenia w jakim wieku powstała niepełnosprawność matki skarżącego. Mimo to, zdaniem Kolegium, zaistniała przesłanka negatywna przyznania wnioskowanego świadczenia, ponieważ nie występuje bezpośredni i ścisły związek między sprawowaną opieką a rezygnacją z prowadzenia gospodarstwa rolnego przez skarżącego.

W tym zakresie Kolegium ustaliło, że we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia skarżący, świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, podał, że jest rolnikiem i zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego od 28 marca 2023 r. Skarżący widnieje jednak w ewidencji podatkowej

i posiada gospodarstwo rolne na terenie Gminy [...] o wielkości 9,9938 ha fizycznych, tj. 7,2111 ha przeliczeniowych.

Z pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddziału Regionalnego (dalej: ARiMR) z 10 maja 2023 nr [...] wynika, że skarżący posiada numer identyfikacyjny jako producent rolny. Ostatni wniosek o płatności bezpośrednie złożył w 2022 r. Płatności obszarowe za rok 2022 r. zostały przyznane i pobrane przez skarżącego. Termin składania wniosków dotyczący płatności bezpośrednich na rok 2023, przejściowego wsparcia krajowego oraz działań obszarowych upływa 30 czerwca 2023 r. Wniosek o przyznanie płatności może być także złożony później w terminie 25 dni kalendarzowych po 30 czerwca, tj. do 25 lipca 2023 r. W przypadku opóźnienia będzie stosowane zmniejszenie płatności w wysokości 1% należnej kwoty płatności za każdy dzień roboczy.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również umowa dzierżawy zawarta 28 marca 2023 r. zawarta pomiędzy skarżącym a jego synem J. J.. W umowie tej skarżący podaje, że jest właścicielem działek rolnych i działki te wydzierżawia synowi na okres od 28 marca 2023 r. do 28 marca 2033 r. Kolegium stwierdziło, że chociaż powyższa umowa została zawarta 28 marca 2023 r., to z pisma ARiMR z 10 maja 2023 r. wynika, iż skarżący nadal posiada numer indentyfikacyjny producenta rolnego. Zatem, w ocenie SKO, nadal jest rolnikiem i nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy podniósł, że dowodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego jest w świetle art. 17b ust. 2 u.ś.r. oświadczenie złożone przez rolnika pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Taka forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia została wprowadzona w uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Z oczywistych względów nie ma w tym przypadku innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak

w przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Potencjalne sankcje karne, jakie mogą być stosowane względem rolnika, który złożył niezgodne z prawdą oświadczenie, pozostają bez związku z obowiązkiem organu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie

o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W dalszej kolejności organ II instancji przywołał regulacje prawne odnoszące się do przyznawania rolnikom płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Analizując ich treść, Kolegium uznało, że płatności przysługują osobom, które rzeczywiście wykonują pracę w gospodarstwie rolnym. Samo posiadanie gospodarstwa rolnego nie jest wystarczającym i samoistnym warunkiem otrzymania płatności. Na rolniku spoczywa bowiem obowiązek przestrzegania praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, które wchodzą w zakres prowadzenia gospodarstwa rolnego

i czerpania z tego tytułu korzyści w postaci otrzymywanych dopłat unijnych.

Zatem Kolegium stwierdziło, że nie można uznać, aby skarżący zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, bo składa takie unijne wnioski. Skarżący nadal

w rzeczywistości prowadzi gospodarstwo rolne, skoro składa wnioski o dopłaty, co zgodnie z przepisami oznacza, że jest rolnikiem prowadzącym działalność rolniczą (art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności - Dz. U. z 2022 r. poz. 203). Skarżący występuje o dopłaty związane

z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i nadal figuruje w ewidencji producentów rolnych. Fakt ten poddaje w wątpliwość zaprzestanie jego prowadzenia przez skarżącego i podważa tezę, że musiał on zrezygnować z prowadzenia tego gospodarstwa celem sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 17b u.ś.r. polegające na tym, że nie przyznano wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego;

- art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. polegające na tym, że pomimo spełnienia przesłanek, takich jak: posiadanie przez matkę strony orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, ciążącym na osobie sprawującej opiekę obowiązku alimentacyjnym wobec osoby wymagającej opieki oraz rezygnacji przez opiekuna osoby niepełnosprawnej z prowadzenia działalności gospodarczej, co wynika

z wykreślenia go z ewidencji producentów oraz uchylenia numeru indentyfikacyjnego na podstawie decyzji nr [...] z 13 lipca 2023 r., nie przyznano świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz skarżącego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi

i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz aktu organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że dołączoną do skargi decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Kierownik BP ARiMR) z 13 lipca 2023 r. został wykreślony z ewidencji producentów rolnych oraz uchylono mu numer identyfikacyjny. Tym samym nie może się ubiegać o przyznanie płatności na rok 2023 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1

i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Stosując powyższe kryteria kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga strony zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Kolegium prawidłowo skorygowało błąd organu I instancji co do podstawy odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Argumentacja Wójta, który oparł decyzję odmowną na art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest wadliwa ze względu na to, że zgodność z Konstytucją RP tego przepisu została zakwestionowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r.

w sprawie o sygnaturze K 38/13 (publ. OTK-A 2014, z. 9, poz. 104). Trybunał uznał za niekonstytucyjne uzależnienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od okresu powstania niepełnosprawności. Wprawdzie prawodawca nie podjął działań

w celu uchylenia lub zmiany art. 17 ust. 1b u.ś.r., to jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia sądu w takiej sprawie na tej części art. 17 ust. 1b ww. ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zob. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt

I OSK 223/16; z 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 923/16; z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 755/16; z 21 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1853/16; z 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1578/16, z 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1512/16; z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1614/16; z 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1600/16, wszystkie publ. cbosa). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje niezależnie od momentu, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Nie ma przy tym znaczenia, czy opieka jest sprawowana nad małżonkiem, dzieckiem czy rodzicem (por. wyroki WSA w Lublinie: z 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 55/19; z 10 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 174/22; z 1 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 20/22, wszystkie publ. cbosa).

Z tego względu decyzja organu I instancji nie zasługiwała na utrzymanie

w mocy, gdyż w całości została oparta na przepisie niekonstytucyjnym, wyeliminowanym przez ostateczne i powszechnie obowiązujące orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.

Kolegium utrzymało jednak w mocy decyzję organu I instancji, ale z innej przyczyny, uznając, że skarżący nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego, nadal jest rolnikiem, bo pomimo przekazania tego gospodarstwa synowi w dzierżawę, nadal jest jego właścicielem, posiada numer identyfikacyjny nadany w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów i występuje o dopłaty unijne.

Stosownie do treści art. 17b u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio:

1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;

2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym (ust. 1).

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (ust. 2)". Z kolei pod pojęciem gospodarstwa rolnego na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawodawca rozumie gospodarstwo rolne

w rozumieniu przepisów o podatku rolnym (art. 3 pkt 6 u.ś.r.). Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 333 ze zm.) za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiący własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej.

Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył oświadczenie o zaprzestaniu pracy

w gospodarstwie rolnym z dniem 28 marca 2023 r. Oświadczenie opatrzone jest klauzulą o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia."

W ocenie Sądu nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący spełnił obowiązek przewidziany w art. 17b ust. 2 u.ś.r., odnoszący się do osób występujących

o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, będących rolnikami, małżonkami rolników bądź domownikami. Co do zasady nie ma obowiązku badania treści tego oświadczenia (tj. co do faktów) przez organy orzekające w sprawie, co jednak nie wyklucza możliwości oceny prawdziwości oświadczenia jako dowodu w sprawie.

Rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego organ administracji związany jest ogólnymi zasadami postępowania dowodowego opisanymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zatem w toku postępowania organ powinien stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77

§ 1) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 § 1 k.p.a.). Ponadto, organ powinien działać w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.),

a także należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest również obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej

z żądaniem strony.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie skarżący pobrał dopłaty na gospodarstwo rolne z ARiMR za rok 2022 r. i nie składał wniosków o przyznanie płatności w 2023 r. Natomiast swoje grunty rolne na podstawie umowy z 28 marca 2023 r. wydzierżawił synowi. Na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy skarżący nie dokonał zmiany w ewidencji producentów rolnych i fakt ten stał się dla Kolegium podstawą do oceny, że jako rolnik nie spełnił przesłanki zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z koniecznością opieki nad matką. Przy czym SKO nie kwestionowało zakresu sprawowanej przez stronę opieki nad niepełnosprawną matką.

W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 9 w związku z art. 79a k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem jedyną przeszkodą dla uznania, że skarżący spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego był brak wyrejestrowania się przez niego

z systemu ewidencji producentów rolnych ARiMR, to organ odwoławczy powinien był pouczyć o tym skarżącego w trybie art. 79a k.p.a., zwłaszcza że organ I instancji nie uznawał tego faktu za przeszkodę w przyznaniu świadczenia, albowiem uzasadniał odmowę przyznania świadczenia jedynie faktem, że niepełnosprawność matki powstała po 25 roku życia.

Niezastosowanie przez Kolegium art. 79a k.p.a. spowodowało, że skarżący pozbawiony został możliwości obrony w postępowaniu odwoławczym, choćby poprzez przedstawienie dodatkowych dowodów mających wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ II instancji dochował określonych wyżej zasad proceduralnych, skarżący miałby możliwość wypełnienia wymogu wskazanego przez SKO jeszcze przed wydaniem decyzji. Tym bardziej, że po otrzymaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia

skarżący wnioskiem z 11 lipca 2023 r. zwrócił się do Kierownika BP ARiMR

o wykreślenie wpisu z ewidencji producentów i otrzymał w tym zakresie pozytywną decyzję z 13 lipca 2023 r. wraz z uchyleniem numeru identyfikacyjnego [...] (decyzja dołączona do skargi).

Z akt administracyjnych wynika, że organ II instancji przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wystosował zawiadomienia w trybie art. 10 i art. 79a k.p.a., a tym samym nie poinformował skarżącego o przesłankach zależnych od niego, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Fakt uzyskania przez skarżącego decyzji Kierownika BP ARiMR z 13 lipca 2023 r. o wykreśleniu wpisu z ewidencji producentów wskazuje, że już w toku postępowania odwoławczego skarżący mógł spełnić zależną od niego przesłankę wykreślenia z ewidencji, co mogło (wraz z innymi dowodami) świadczyć o tym, że rzeczywiście zrezygnował z prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni przedstawione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa. Biorąc pod uwagę zaistniałą zmianę stanu faktycznego, związaną z wykreśleniem skarżącego z ewidencji producentów rolnych, organ poczyni niezbędne ustalenia dotyczące przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oraz w zależności od wyniku tych ustaleń wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.