Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 454/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92c, art. 92a,  ust. 1, 7, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 2, art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 92b ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 728
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 sierpnia 2024 r. nr BP.501.1258.2024.2250.BD2.600397 w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 5 sierpnia 2024 r.

nr BP.501.1258.2024.2250.BD2600397 utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 kwietnia

2024 r. nr WITD.DI.0152.II0080/23/24 o nałożeniu I. G. kary pieniężnej w wysokości 9650 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że 1 lutego 2024 r. przeprowadzono kontrolę drogową, na drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...], zestawu pojazdów składającego się z ciągnika marki Renault o nr rej. TJE40768 wraz z naczepą marki Krone o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował I. G.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na [pic]rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 1 lutego 2024 r.

nr [...]

W dniu 12 kwietnia 2024 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr WITD.DI.OI 52110080/23/24 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.650 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy

z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 728) dalej "u.t.d."; niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem; wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy; niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy; wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odniósł się do każdego z ww. naruszeń.

Wskazał na wynikający z art. 87 u.t.d. obowiązek posiadania przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i stwierdził, że w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych kierowca I. G. nie okazał do kontroli wymaganego wypisu

z zezwolenia uprawniającego do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego rzeczy. Kierowca okazał jedynie oryginał zezwolenia nr [...] na druku [...] Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł, z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.12 załącznika nr [...] do u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewskazaniu, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli; lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał na art. 1, art. 2 i art. 4 rozporządzenia 1071/2009. Wskazał, że w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego organ I instancji pismem 7 lutego 2024 r. wezwał I. G. do wskazania osoby zarządzającej transportem. W Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego do posiadanego przez I. G. uprawnienia jako zarządzający transportem został zgłoszony R. S.. W odpowiedzi na wezwanie przedsiębiorca poinformował, że z dniem 29 stycznia 2024 r. została rozwiązana umowa zawarta w 2016 r. z R. S. dotycząca użyczenia certyfikatu kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym rzeczy. Wskazane potwierdził również sam zarządzający [pic] R. S. oraz Starostwo Powiatowe w Jędrzejowie. Ponadto Starostwo Powiatowe w Jędrzejowie w piśmie 7 marca 2024 r. poinformowało, iż do momentu udzielenia odpowiedzi I. G. nie zgłosił nowej osoby zarządzającej transportem. I. G. 15 marca 2024 r. wskazał, że od 14 marca 2024 r. zarządzającym transportem jest J. Z., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych o nr [...], a od dnia kontroli przedsiębiorca nie prowadzi usług transportowych. Strona w toku prowadzonego postępowania na żądanie organu kontroli, nie wskazała zarządzającego transportem, któremu powierzyła kierowanie operacjami transportowymi poddanymi kontroli 1 lutego 2024 r. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu kara pieniężna w wysokości 5.000 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

W zakresie naruszenia wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy organ wskazał na art. 39a ust. 1 pkt 1, 5, 6 i art. 39f ust. 4 u.t.d. Ustalił, że

w trakcie kontroli drogowej, na podstawie analizy okazanego do kontroli prawa jazdy stwierdzono, iż termin ważności szkolenia okresowego kierowcy I. G. minął 17 czerwca 2023 r. Kierowca nie okazał innego dokumentu potwierdzającego odbycie okresowego szkolenia na przewóz rzeczy w związku z czym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego rzeczy bez obowiązkowego szkolenia okresowego. W toku postępowania strona przedstawiła świadectwo kwalifikacji zawodowej nr 0000298/7/2009/26/2024 wskazujące, że I. G. rozpoczął szkolenie 6 lutego 2024 r., a zatem już po kontroli. Tym samym wskazane zaświadczenie nie ma wpływu na zasadność stwierdzonego naruszenia. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu kara w wysokości 1500 zł z tytułu naruszenia lp. 1.15 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy organ zacytowała art. 34 rozporządzenia 165/2014. Wskazał, że analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, że kierowca nie spełnił wymogu dokonywania wpisów manualnych na karcie kierowcy dotyczących symboli kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy: 24.01.2024 r., 25.01.2024 r., 26.01.2024 r., 29.01.2024 r., 30.01.2024 r., 31.01.2024 r. oraz symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy 1.02.2024 r. Łącznie kierowca nie dokonał 13 wpisów manualnych. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu kara pieniężna w wysokości 650 zł (50 zł za każdy wpis) z tytułu lp. 6.3.8 została nałożona na stronę zasadnie.

Organ ustalił ponadto, że w trakcie kontroli naczepy ciężarowej marki Krone

o nr rej. [...] na podstawie badania organoleptycznego wykazano następujące usterki pojazdu skorodowanie, w związku z którym nastąpiły pęknięcia (ubytki) mające wpływ na spójność/sztywność konstrukcji ramy w okolicach pierwszej potrójnej osi nie napędowej z lewej i prawej strony. Zgodnie z załącznikiem

I Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141), tj. Sposobu identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania: 6.1.1.a — Podwozie lub rama i elementy do nich przymocowane — Stan — poważne pęknięcie lub odkształcenie podłużnic lub poprzeczek. 6.1.1.c — Podwozie lub rama i elementy do nich przymocowane — Stan - nadmierna korozja mająca wpływ na sztywność konstrukcji, niewystarczająca wytrzymałość części. Powyższy stan techniczny pojazdu został potwierdzony w protokole oględzin pojazdu, sporządzonym podczas kontroli i własnoręcznie podpisanym przez kierowcę. Ponadto powyższe potwierdza wykonana w toku kontroli dokumentacja fotograficzna oraz ustalenia zawarte

w protokole kontroli. Organ wskazał na art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym regulujących kwestię budowy, wyposażenia i stanu technicznego pojazdów uczestniczących w ruchu. Podniósł, że treść lp. 9.2 załącznika nr [...] do u.t.d. sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, [pic]podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne — za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. W ocenie organu kara w wysokości 2000 zł została na stronę nałożona zasadnie.

W odwołaniu skarżący wskazuje, iż w sprawie została wydana druga decyzja, mimo prowadzonego postępowania sądowego dotyczącego kontroli z 1 lutego

2024 r. Organ odwoławczy stwierdza, iż skarżący nie wskazał czego miałoby dotyczyć postępowanie sądowe i jak jego rozstrzygnięcie miałoby wpłynąć na wyniki przedmiotowego postępowania. Organ wyjaśnia, iż odpowiedzialność przedsiębiorcy, jako podmiotu wykonującego przewóz, jest niezależna od odpowiedzialności innych podmiotów uczestniczących w transporcie, również od odpowiedzialności kierowcy czy zarządzającego. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, iż do stwierdzonych naruszeń w rzeczywistości doszło.

W związku z powyższym zarzut strony uznał za bezpodstawny.

W ocenie organu ponadto w sprawie brak jest podstaw do zastosowania

art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, że do wskazanego wyżej naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie w/w przepisów.

Na powyższą decyzję I. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, nie precyzując kierunki rozstrzygnięcia i nie formułując zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak

i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że w sprawie zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 9650 zł za naruszenie obowiązków przewozu drogowego, o których mowa

w przepisach ustawy o transporcie drogowym, ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009

z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (rozporządzenie 1071/2009) - (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51); Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego

2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)

nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (rozporządzenie 165/2014) - (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1. Naruszenie wymienionych przepisów zostało stwierdzono podczas kontroli drogowej. Nakładając kary określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ jednocześnie stwierdził brak przesłanek wyłączających odpowiedzialność przewoźnika za stwierdzone naruszenia (art. 92c u.t.d).

Organ prawidłowo wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 u.t.d. Przepis ten przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia

w tym zakresie. Zgodnie z powołaną regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od

50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł (art. 92a ust. 3). Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego

i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d.

Skarżący nie kwestionował w skardze stwierdzonych przez organ naruszeń. Przeprowadzona w tym zakresie przez sąd kontrola z urzędu wykazała, że

w zakresie kary w wysokości 500 zł określonej w lp. 1.12, zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniający jej uchylenie. Kara dotyczy niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Stosownie do powołanej regulacji podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie

i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa

w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W niniejszej sprawie kierowca podczas kontroli nie okazał wypisu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kierowca do kontroli okazał natomiast oryginał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Wymaga wyjaśnienia, że w związku z tym, że przewoźnicy posiadając zazwyczaj więcej niż jeden pojazd oraz zatrudniają kierowców, którzy często wykonują przewozy w tym samym czasie, ustawodawca w art. 11 ust. 2 u.t.d. przewidział możliwość wydania wypisów z zezwoleń w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie zezwolenia, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Z faktu, że ustawodawca powołanym przepisem stworzył możliwość otrzymania przez przedsiębiorcę wypisów nie wynika jednak, by w każdym przypadku miał on obowiązek posiadania w pojeździe wypisu z zezwolenia.

O uprawnieniu administracyjnym do wykonywania zawodu przewoźnika stanowi bowiem zezwolenie a nie wypis z zezwolenia. Podstawy do takiej wykładni powołanego przepisu nie stanowi okoliczność, że w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. mowa jest o wypisie z zezwolenia, a w wykazie naruszeń objętych załącznikiem nr 3 do ustawy figuruje w lp. 1.12 naruszenie w postaci niewyposażenia kierowcy

w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Jeżeli zatem kierowca w czasie kontroli okaże zezwolenie, o którym mowa w art. 5 tej ustawy, to tym samym uczyni zadość obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. W tym stanie rzeczy istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy w powyższym zakresie było nie tylko ustalenie, czy kierowca okazał wypis z zezwolenia, ale także czy okazane zostało zezwolenie. W sytuacji okazania w/w zezwolenia przedstawienie wypisu z tego zezwolenia jest zbędne. Organ ustalił wprawdzie, że w czasie kontroli okazano stosowne zezwolenie, ale błędnie z naruszeniem powołanych przepisów uznał, że mimo okazanego zezwolenia brak wypisu z tego zezwolenia skutkuje karą określoną w lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy.

Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. na wysokość nałożonej kary.

Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dokonał prawidłowych ustaleń

w zakresie pozostałych naruszeń obowiązków przewozu drogowego.

Wbrew przepisowi art. 4 rozporządzenia 1071/2009 skarżący, na dzień przeprowadzenia kontroli, tj. 1 lutego 2024 r. nie wyznaczył zarządzającego transportem. Poza sporem jest, że umowa z R. S. – zarządzającym transportem została rozwiązania 29 stycznia 2024 r., a nowa umowa z J. Z. została podpisana 14 marca 2024 r. Stosownie zaś do powołanej regulacji przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d). Wpływu na powyższe naruszenie nie ma przy tym okoliczność, że skarżący od dnia kontroli nie prowadził działalności gospodarczej.

Z kolei wbrew przepisom art. 39 a ust. 1 pkt 6 u.t.d. skarżący w dniu kontroli nie posiadał aktualnego szkolenia okresowego. Straciło ono ważność 17 czerwca 2023 r. Dopiero w toku postępowania skarżący przedstawił świadectwo kwalifikacji zawodowej, z którego wynika, że rozpoczął szkolenie 6 lutego 2024 r.

Nie budzi również wątpliwości fakt zaistnienia naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia 165/2014 bowiem kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. [pic]Od 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. W niniejszej sprawie organ ustalił natomiast, że skarżący nie dokonał łącznie 13 wpisów manualnych symboli kraju rozpoczęcia i zakończenia dziennego okresu pracy 24, 25, 26, 29,

30 i 31 stycznia 2024 r. oraz symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy

1 lutego 2024 r.

Skarżący nie kwestionuje też przypisania mu naruszenia z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., a przeprowadzona przez sąd kontrola z urzędu wykazała prawidłowość ustaleń organu i zastosowanych w tym zakresie przepisów prawa. Naruszenie to dotyczy wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Podczas kontroli drogowej 1 lutego 2024 r. stwierdzono natomiast w naczepie ciężarowej, wchodzącej w skład zestawu pojazdów kierowanych przez skarżącego tego typu usterki, tj. skorodowanie,

w związku z którym nastąpiły pęknięcia (ubytki) mające wpływ na spójność/sztywność konstrukcji ramy w okolicach pierwszej potrójnej osi nie napędowej z lewej i prawej strony. W związku ze stwierdzonym naruszeniem organ poprawnie uznał, że doszło do naruszenia ww. przepisów, a kara w tym zakresie wynosi 89.000 zł.

Powyższych ustaleń organ dokonał na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego (protokół kontroli, wyjaśnienia skarżącego, prawo jazdy skarżącego, dane z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, dane cyfrowe, badanie organoleptyczne pojazdu, protokół oględzin pojazdu, dokumentacja fotograficzna). Prawidłowo następnie, stosownie do wykazu naruszeń zawartego w załączniku nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym nałożył kary za te naruszenia. Powyższe okoliczności zostały szczegółowo przedstawione i omówione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, których ocenę dokonaną przez organ należy w pełni zaakceptować, jako spełniającą wymogi z art. 80 K.p.a.

Wymaga wyjaśnienia, że określone w załączniku nr 3 do ustawy kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Pierwszy

z przepisów odnosi się jedynie do naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. W niniejszej sprawie naruszeń w tym zakresie nie stwierdzono.

Z kolei art. 92c ustawy odnosi się generalnie do wszystkich naruszeń, za które grozi przewidziana w art. 92a ust. 1 kara. Art. 92c ustawy stwierdza zaś w ust. 1, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa

w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wprowadza zatem wymogi bardziej rygorystyczne niż art. 92b ust. 1 u.t.d. Do tego by uwolnić się od odpowiedzialności nie wystarczy już by podmiot wykonujący przewozy wykazał właściwą dyscyplinę pracy i poprawny system wynagradzania. Musi on bowiem wykazać okoliczności wskazujące, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie). Tylko wówczas postępowania

w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza. Trafnie organy oceniły, że takich okoliczności skarżący nie wykazał.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko w zakresie nałożenia kary określonej w l.p. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy, następnie wyda stosowne rozstrzygnięcie.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.