Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1406/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 pkt 2 i 7
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął na wniosek wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowanie egzekucyjne do majątku A.B. oraz jej męża G.B. na podstawie tytułów wykonawczych z 27 września 2016 roku o nr: od [...] do [...] oraz od [...] do [...], obejmujących należności z tytułu niezapłaconego podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2004 r. do października 2006 r., w łącznej kwocie należności głównej 363.440,80 zł.

W celu wyegzekwowania należności objętych w/w tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny 16 marca 2017 roku sporządził zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego:

- nr [...] (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego A.B. i G.B. w "A" S.A. w W. W odpowiedzi Bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej z sądową. Odpis zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych przesłano każdemu z małżonków osobno - w dwóch kopertach. Przesyłki zostały zwrócone z adnotacją jako niepodjęte w terminie. Z treści pisma z 27 listopada 2017 roku wynika, że Państwu B. wydano odpisy w/w tytułów wykonawczych w listopadzie 2017 r., po wizycie w Urzędzie Skarbowym;

- nr [...] (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego G.B.) w "B" S.A. w W. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 22 listopada 2017 roku. Bank zawiadomił o przeszkodzie w realizacji niniejszego zajęcia ze względu na zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. Odpis zawiadomienia doręczono zobowiązanemu 10 kwietnia 2017 roku;

- nr [...] (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego G.B.), którym podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "C" S.A. w K. W odpowiedzi Bank poinformował o braku rachunku. Odpis zawiadomienia doręczono zobowiązanemu 10 kwietnia 2017 roku.

Ponadto, 16 maja 2017 roku organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne w postaci:

- próby zajęcia wynagrodzenia za pracę G.B. w "D" Sp. z o. o. w G. przy ul. L. (zawiadomieniem nr [...]) 125-127. Przesyłka skierowana do dłużnika zajętej wierzytelności, zawierająca przedmiotowe zawiadomienie została zwrócona nadawcy z informacją, że adresat wyprowadził się. Odpis w/w zawiadomienia G.B. otrzymał 22 maja 2017 roku;

- zajęcia wynagrodzenia za pracę G.B. (zawiadomieniem nr [...]) w "D" Sp. z o. o. w G. przy ul. S. W odpowiedzi dłużnik zajętej wierzytelności Prezes Zarządu Spółki A.B. poinformowała organ egzekucyjny, że G.B. jest zatrudniony na umowę o pracę na czas nieokreślony i otrzymuje wynagrodzenie miesięczne w kwocie 500 zł brutto, które jest zajęte przez Komornika Sądowego – M.M. i w związku z tym nowe zajęcia nie będą realizowane. Odpisy w/w zawiadomień G.B. otrzymał 5 czerwca 2017 roku.

Wezwaniem z 11 września 2017 roku nr [...], organ egzekucyjny dokonał zajęcia nieruchomości, położonej w miejscowości P., gm. K., ul. J., dz. nr [...], dla której Sąd Rejonowy Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Zawiadomienie o zajęciu otrzymała A.B. 5 października 2017 roku, w trybie art. 44 K.p.a., zaś G.B. 3 października 2017 roku w trybie art. 42 K.p.a..

Zgodnie z art. 110c § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny przesłał do właściwego sądu wniosek o dokonanie wpisu dotyczącego wszczęcia egzekucji. Wpis dokonany w dniu 12 października 2017 roku został zaskarżony przez A.B. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 roku Sąd Rejonowy Zamiejscowy V Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w P. utrzymał w mocy zaskarżony wpis, a postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 roku, sygn. akt III Ca 223/18 Sąd Okręgowy III Wydział Cywilny Odwoławczy oddalił apelację Państwa B..

Pismem z dnia 29 listopada 2017 roku, Państwo B. poinformowali organ egzekucyjny o złożeniu do wierzyciela wniosku o unieważnienie ww. tytułów wykonawczych z uwagi na przedawnienie roszczeń nimi objętych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, mając wątpliwości co do intencji autorów powyższego pisma z dnia 4 grudnia 2017 roku wezwał G.B. do sprecyzowania tegoż pisma.

W odpowiedzi pismem z dnia 4 stycznia 2018 roku G.B. wyjaśnił, iż ma ono charakter informacyjny o tym, jakie kroki podejmuje w związku z toczącym się wobec niego postępowaniem egzekucyjnym.

W odpowiedzi na wniosek Państwa B. z dnia 27 listopada 2017 roku o "unieważnienie tytułów wykonawczych z dnia 27 września 2016 r.", wierzyciel pismem nr [...] z dnia 29 grudnia 2017 roku poinformował, że zaległości objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu i brak jest przesłanek do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Działając poprzez pełnomocnika pismem z dnia 22 grudnia 2020 roku A.B. wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego i zwolnienie spod zajęcia nieruchomości - w motywach wnioskodawczyni wskazała, że podjęcie czynności zmierzających do licytacyjnej sprzedaży zajętej nieruchomości, a następnie sprzedaż spowoduje bezpodstawne wzbogacenie Skarbu Państwa kosztem jej majątku.

Zdaniem strony, Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie podatkowe wobec męża G.B., zatem to on jako podatnik zobowiązany jest wobec Skarbu Państwa, odpowiadając całym swoim majątkiem. Natomiast odpowiedzialność A.B., jako żony zobowiązanego obejmuje majątek wspólny. Jednakże, we wrześniu 2012 roku Państwo B. zawarli notarialną rozdzielność majątkową, zaś zakupiony dom, z którego prowadzona jest obecnie egzekucja, Państwo B. zakupili w 1999 roku do majątku wspólnego. 2 stycznia 2013 roku na mocy zawartej umowy darowizny ww. nieruchomość stała się własnością A.B. i od tej pory jest składnikiem jej majątku osobistego. W 2013 roku stan zadłużenia ww. nieruchomości wynosił 107 531,71 CHF i do chwili obecnej raty kredytu samodzielnie reguluje A.B. ze środków pochodzących z jej majątku osobistego. Zadłużenie w 2020 roku wynosiło 45 440,37 CHF, co oznacza, że w znacznej części zostało spłacone przez A.B., która od momentu uzyskania rozdzielności majątkowej dokonuje spłat kredytu z majątku osobistego i w ostatecznym rozrachunku pozostanie bezpodstawnie zubożona w momencie sprzedaży ww. nieruchomości. Zdaniem A.B., organ egzekucyjny pomimo zajęcia nieruchomości w 2017 roku biernie oczekuje, aż skarżąca spłaci zadłużenie hipoteczne, by nieruchomość była jak najmniej obciążona hipoteką. Takie działanie organów państwowych nakierowane tylko na maksymalizację dochodów nie budzi zaufania obywatela do tych organów A.B. powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany w podobnej sprawie, twierdząc o celowej opieszałości organu egzekucyjnego, który od dnia zajęcia nieruchomości (11 września 2017 roku) nie podjął żadnych dalszych czynności przewidzianych przez przepisy u.p.e.a., w szczególności nie przystąpił do opisu i oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca zarzuciła, że wierzyciel w swoim postanowieniu nie odniósł się w żadnej mierze do ww. zarzutów, zaś jako załącznik dołączyła wydruki historii spłaty kredytu hipotecznego za okres od stycznia 2013 roku do czerwca 2020 roku.

Organ egzekucyjny wezwał A.B. do sprecyzowania podania poprzez wskazanie, czy pismo stanowi żądanie oparte na podstawie: art. 38 u.p.e.a., bądź art. 59 u.p.e.a., czy też stanowi inne żądanie.

Pismem z dnia 15 lutego 2021 roku pełnomocnik skarżącej sprecyzował żądanie jako wniosek z art. 38 § 1 u.p.e.a. o wyłączenie spod egzekucji zajętej nieruchomości oraz alternatywnie o umorzenie prowadzonego postępowania w części dotyczącej A.B. z uwagi niedopuszczalność egzekucji prowadzonej z jej majątku osobistego.

Organ egzekucyjny postanowieniami z 26 lutego 2021 roku:

- nr [...] ([...]) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku w sprawie wyłączenia spod egzekucji nieruchomości i w związku z tym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie,

- nr [...] ([...]) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego do majątku A.B..

Nie zgadzając się z treścią tego ostatniego postanowienia pismem z 11 marca 2021 roku pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, wskazując na naruszenie przepisów art. 59 § 1 pkt 2 oraz pkt 7 u.p.e.a., w związku z art. 8 § 1 K.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo, że w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do jego umorzenia - w części dotyczącej majątku należącego wyłącznie do A.B..

Organ egzekucyjny pismem z dnia 11 marca 2021 roku wystąpił do Starostwa Powiatowego o przesłanie uproszczonych wypisów z rejestru gruntów oraz mapy ewidencji gruntów dla działek nr [...] obręb Z., gmina P. oraz dz. [...] obręb P., gmina K..

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr [...] z 23 kwietnia 2021 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność zbadania wszystkich, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Dodatkowo organ nakazał przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem prawidłowego zakwalifikowania i rozpatrzenia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego podniesionych w pismach z: 22 grudnia 2020 roku, 15 lutego 2021 roku, 11 marca 2021 roku.

Organ egzekucyjny pismem z 7 maja 2021 roku zwrócił się do wierzyciela z zapytaniem czy ww. tytuły wykonawcze w dalszym ciągu pozostają wymagalne i powinny być w obiegu prawnym. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego, pismem z dnia 17 czerwca 2021 roku nr [...] poinformował, że zaległości objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu i są nadal wymagalne.

Po ponownym przeprowadzeniu analizy akt oraz w oparciu o stanowisko wierzyciela organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] z 30 czerwca 2021 roku odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A.B..

Pełnomocnik skarżącej, pismem z 14 lipca 2021 roku złożył zażalenie na ww. postanowienie, podtrzymując argumenty przedstawione we wcześniejszych pismach, m.in. wskazując na naruszenie przepisów art. 59 § 1 pkt 2 oraz pkt 7 u.p.e.a., w związku z art. 8 § 1 K.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo, że w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki do jego umorzenia - w części dotyczącej majątku należącego wyłącznie do A.B..

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr [...] z 27 sierpnia 2021 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z 30 czerwca 2021 roku.

Organ zażaleniowy uznał, że postanowienie organu pierwszej instancji jest wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że argumentacja pełnomocnika zawarta we wniosku z dnia 22 grudnia 2020 r. zmierza do udowodnienia wygaśnięcia obowiązków objętych tytułami wykonawczymi z dnia 27 września 2016 r. z uwagi na ustanie wspólności ustawowej małżeńskiej z byłym małżonkiem G.B. (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 20 września 2012 r.). Zdaniem pełnomocnika, obowiązek ciążący na skarżącej wygasł, stąd były małżonek jako podatnik jest obowiązany do uregulowania zaległości podatkowych ze swojego majątku osobistego.

W treści zażalenia z dnia 14 lipca 2021 r. pełnomocnik podkreślił, że umorzenia niniejszego postępowania egzekucyjnego upatrywać należy w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., bądź alternatywnie pkt 7 u.p.e.a. z uwagi na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na skierowanie jej do majątku osobistego skarżącej w postaci nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...].

Organ przypomniał treść z art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym na dzień wystawienia tytułów wykonawczych z dnia 26 września 2016 r., (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.).

Wskazał, że realizacja tych norm prawa materialnego przewidziana jest w ustawie. Wskazano też, że zgodnie z przepisem art. 27c u.p.e.a., jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków (tak jak to miało miejsce w analizowanej sprawie w dniu 27 września 2016 r.). Regulacja ta ma zastosowanie wówczas, gdy jeden z małżonków jest zobowiązanym w znaczeniu określonym w art. 1a pkt 20 u.p.e.a. a drugi takiego statusu nie ma, ale zachodzi potrzeba skierowania egzekucji do majątku wspólnego zobowiązanego i jego współmałżonka.

Odwołano się do treści art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2086 ze zm.).

W świetle powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie stwierdził, że okoliczność ustanowienia w związku małżeńskim rozdzielności majątkowej aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 20 września 2012 r. pozostaje bez wpływu na obowiązek znoszenia przez skarżącą odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe zobowiązanego G.B., powstałe przed ww. datą z majątku odrębnego podatnika oraz majątku wspólnego podatnika i jego małżonka. Tytuły wykonawcze z dnia 27 września 2016 r. od nr [...] do nr [...] oraz od nr [...] do nr [...] dotyczą podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2004 r. do października 2006 r., a więc za okres, w którym pomiędzy małżonkami istniał ustrój wspólności ustawowej. W tym stanie faktycznym zawarty w dniu 2 stycznia 2013 r. akt notarialny Rep. A nr [...], którym G.B. darował na jej rzecz swój udział w prawie współwłasności ww. nieruchomości, przyjętej przez nią do majątku osobistego pozostaje bez wpływu na zakres odpowiedzialności jako małżonki zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o ww. tytuły wykonawcze. Bowiem, jak już wyżej stwierdzono odpowiedzialność podatnika pozostającego w związku małżeńskim jest ustalona bez względu na zmiany majątkowe pomiędzy małżonkami (art. 29 § 2 O.p.).

Wskazano, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego przeprowadził postępowanie z udziałem wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego celem zbadania przesłanek braku wymagalności (przedawnienia ww. obowiązków podatkowych), nieistnienia obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi oraz wygaśnięcia obowiązku z innego powodu. W analizowanej sprawie podstawę prawną dochodzenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług stanowią ostateczne decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego: z dnia 22 czerwca 2010 r. (doręczone w dniu 8 lipca 2010 r.) o numerach: [...], [...], [...], [...] oraz z dnia 21 lipca 2009 r. (doręczona w dniu 6 sierpnia 2009 r.) nr [...] i decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2009 r. (doręczona w dniu 22 grudnia 2009 r.) nr [...].

W zaskarżonym postanowieniu organ wskazał, że w katalogu przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., na który powołuje się pełnomocnik, jest wygaśnięcie obowiązku z innego powodu, tj. przedawnienia obowiązku.

W analizowanej sprawie okres przedawnienia poszczególnych zobowiązań w podatku od towarów i usług (VAT) oraz zdarzenia modyfikujące ten bieg przedstawiają się następująco:

- za okres od czerwca do listopada 2004 r. termin rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2005 r. i upływałby z dniem 31 grudnia 2009 r. Jednakże w trakcie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań zaistniały zdarzenia modyfikujące ten bieg z uwagi na:

zawieszenie biegu terminu przedawnienia w okresie od dnia 26 czerwca 2007 r. do dnia 29 sierpnia 2013 r.,

- w dniu 26 czerwca 2007 r. Prokuratura Okręgowa wszczęła przeciwko G.B. postępowanie o przestępstwo karno skarbowe w sprawie VI Ds. 69/10. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że śledztwo przedłużono postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. i podjęto postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r.. W dniu 28 grudnia 2010 r. skierowano akt oskarżenia do Sądu Rejonowego, a zapadłe orzeczenie w sprawie II K14/11 uprawomocniło się w dniu 17 stycznia 2013 r.;

- w dniu 25 stycznia 2010 r. wpłynęły do Izby Skarbowej skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2009 r. o nr: [...], [...]. Skargi te zostały odrzucone postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2010 r. o sygnaturach akt: I SA/Gd 172/10 i I SA/Gd 173/10. Wpływ ww. orzeczeń po uzyskaniu przymiotu ich ostateczności z dniem 19 stycznia 2012 r. nastąpił w dniu 29 sierpnia 2013 r.. Zatem bieg terminu przedawnienia biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi wymiarowemu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności tj. od dnia 30 sierpnia 2013 r. + 919 dni (tj. od 26 czerwca 2007 r. do 31 grudnia 2009 r.). Wobec powyższego od dnia 30 sierpnia 2013 r. zaczął biec termin 919 dni, o które został przedłużony bieg terminu przedawnienia w/wym. zobowiązań podatkowych. Tym samym termin przedawnienia zobowiązań upływałby na dzień 5 marca 2016 r. (tj. od dnia 30 sierpnia 2013 r. + 919 dni).

przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego:

- w dniu 11 lutego 2016 r. zastosowano wobec G.B. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem nr [...] z dnia 8 lutego 2016 r. (zobowiązany otrzymał odpis ww. zawiadomienia o zajęciu w dniu 24 lutego 2016 r.). Ww. środek egzekucyjny zastosowano we wcześniej prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych wyłącznie na G.B.. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. nr [...], celem wystawienia tytułów wykonawczych na zobowiązanego i jego małżonkę,

- w dniu 3 października 2017 r. nastąpiło zajęcie nieruchomości, zawiadomieniem nr [...] z dnia 11 września 2017 r., czego skutkiem było kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia do dnia 3 października 2022 r.. Zatem w przypadku niezastosowania innego środka egzekucyjnego, ww. zobowiązania ulegną przedawnieniu w dniu 4 października 2022 r.,

- za okres grudzień 2004 r. termin rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2006 r. i upływałby z dniem 31 grudnia 2010 r. Jednakże w trakcie biegu terminu przedawnienia zaistniały zdarzenia weryfikujące ten bieg z uwagi na:

zawieszenie biegu terminu przedawnienia w okresie od dnia 26 czerwca 2007 r. do dnia 29 sierpnia 2013 r.:

- w dniu 26 czerwca 2007 r. Prokuratura Okręgowa wszczęła przeciwko G.B. postępowanie o przestępstwo karno skarbowe w sprawie VI Ds. 69/10. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że śledztwo przedłużono postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. i podjęto postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. W dniu 28 grudnia 2010 r. skierowano akt oskarżenia do Sądu Rejonowego, a zapadłe orzeczenie w sprawie II K14/11 uprawomocniło się w dniu 17 stycznia 2013 r.,

- w dniu 25 stycznia 2010 r. wpłynęła do Izby Skarbowej skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2009 r. nr: [...]. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 173/10. Wpływ ww. orzeczenia (prawomocnego z dniem 19 stycznia 2012 r.) nastąpił w dniu 29 sierpnia 2013 r.. Zatem bieg terminu przedawnienia biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi wymiarowemu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności tj. od dnia 30 sierpnia 2013 r. + 1284 dni (tj. od dnia 26 czerwca 2007 r. do 31 grudnia 2010 r.).

Wobec powyższego od dnia 30 sierpnia 2013 r. zaczął biec termin 1284 dni, o które został przedłużony bieg terminu przedawnienia w/wym. zobowiązania podatkowego. Tym samym termin przedawnienia ww. zobowiązania upływałby na dzień 5 marca 2017 r. (tj. od dnia 30 sierpnia 2013 r. + 1284 dni);

przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego:

- w dniu 11 lutego 2016 r. zastosowano wobec G.B. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem nr [...] z dnia 8 lutego 2016 r. (zobowiązany otrzymał odpis ww. zawiadomienia o zajęciu w dniu 24 lutego 2016 r.),

- w dniu 3 października 2017 r. nastąpiło zajęcie nieruchomości, zawiadomieniem nr [...] z dnia 11 września 2017 r., czego skutkiem było kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia do dnia 3 października 2022 r.. Zatem w przypadku niezastosowania innego środka egzekucyjnego, ww. zobowiązania ulegną przedawnieniu w dniu 4 października 2022 r.;

- za okres od stycznia do listopada 2005 r. termin rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2006 r. i upływałby z dniem 31 grudnia 2010 r.. Jednakże w trakcie biegu terminu przedawnienia zaistniały zdarzenia modyfikujące ten bieg z uwagi na:

zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia 26 czerwca 2007 r. do dnia 17 stycznia 2013 r.:

- w dniu 26 czerwca 2007 r. Prokuratura Okręgowa wszczęła przeciwko G.B. postępowanie o przestępstwo karno skarbowe w sprawie VI Ds. 69/10. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że śledztwo przedłużono postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. i podjęto postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r.. W dniu 28 grudnia 2010 r. skierowano akt oskarżenia do Sądu Rejonowego, a zapadłe orzeczenie w sprawie II K14/11 uprawomocniło się w dniu 17 stycznia 2013 r.;

- w dniu 21 stycznia 2011 r. wpłynęła do Izby Skarbowej skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2009 r. nr: [...]. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 133/11, Wpływ ww. orzeczenia (prawomocnego z dniem 25 maja 2012 r.) nastąpił w dniu 20 czerwca 2012 r., Okres powyższego zawieszenia w całości zawiera się w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zatem bieg terminu przedawnienia biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, tj. od dnia 18 stycznia 2013 r. + 1284 dni (tj. od dnia 26 czerwca 2007 r. do 31 grudnia 2010 r.). Wobec powyższego od dnia 18 stycznia 2013 r. zaczął biec termin 1284 dni, o które został przedłużony bieg terminu przedawnienia w/wym. zobowiązań podatkowych. Tym samym termin przedawnienia zobowiązań upływałby na dzień 25 lipca 2016 r. (tj. od dnia 18 stycznia 2013 r. + 1284 dni).

przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego (art. 70 § 4 O.p.);

- w dniu 11 lutego 2016 r. zastosowano wobec G.B. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem nr [...] z dnia 8 lutego 2016 r. (zobowiązany otrzymał odpis ww. zawiadomienia o zajęciu w dniu 24 lutego 2016 r.),

- w dniu 3 października 2017 r. nastąpiło zajęcie nieruchomości, zawiadomieniem nr [...] z dnia 11 września 2017 r., czego skutkiem było kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia do dnia 3 października 2022 r.. Zatem w przypadku niezastosowania innego środka egzekucyjnego, ww. zobowiązania ulegną przedawnieniu w dniu 4 października 2022 r.;

- za okres grudzień 2005 r. termin rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2007 r. i upływałby z dniem 31 grudnia 2011 r. Jednakże w trakcie biegu terminu przedawnienia zaistniały zdarzenia modyfikujące ten bieg z uwagi na:

zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia 26 czerwca 2007 r. do dnia 17 stycznia 2013 r.:

- w dniu 26 czerwca 2007 r. Prokuratura Okręgowa wszczęła przeciwko G.B. postępowanie o przestępstwo karno skarbowe w sprawie VI Ds. 69/10. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że śledztwo przedłużono postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. i podjęto postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r.. W dniu 28 grudnia 2010 r. skierowano akt oskarżenia do Sądu Rejonowego, a zapadłe orzeczenie w sprawie II K14/11 uprawomocniło się w dniu 17 stycznia 2013 r.;

- w dniu 21 stycznia 2011 r. wpłynęła do Izby Skarbowej skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2009 r. nr: [...]. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 133/11. Wpływ ww. orzeczenia (prawomocnego z dniem 25 maja 2012 r.) nastąpił w dniu 20 czerwca 2012 r.. Okres powyższego zawieszenia w całości zawiera się w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zatem bieg terminu przedawnienia biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, tj. od dnia 18 stycznia 2013 r. + 1649 dni (tj. od dnia 26 czerwca 2007 r. do 31 grudnia 2011 r.). Wobec powyższego od dnia 18 stycznia 2013 r. zaczął biec termin 1649 dni, o które został przedłużony bieg terminu przedawnienia w/wym. zobowiązania podatkowego. Tym samym termin przedawnienia zobowiązania upływałby w dniu 25 lipca 2016 r. (tj. od dnia 18 stycznia 2013 r. + 1649 dni).

przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego

- w dniu 11 lutego 2016 r. zastosowano wobec G.B. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem nr [...] z dnia 8 lutego 2016 r. (zobowiązany otrzymał odpis ww. zawiadomienia o zajęciu w dniu 24 lutego 2016 r.),

- w dniu 3 października 2017 r. nastąpiło zajęcie nieruchomości, zawiadomieniem nr [...] z dnia 11 września 2017 r., czego skutkiem było kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia do dnia 3 października 2022 r.. Zatem w przypadku niezastosowania innego środka egzekucyjnego, ww. zobowiązania ulegną przedawnieniu w dniu 4 października 2022 r.;

- zaległości za okres od stycznia do października 2006 r. termin rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2007 r., i upływałby z dniem 31 grudnia 2011 r.. Jednakże w trakcie biegu terminu przedawnienia zaistniały zdarzenia modyfikujące ten bieg z uwagi na:

zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia 26 czerwca 2007 r. do dnia 17 stycznia 2013 r.:

- w dniu 26 czerwca 2007 r. Prokuratura Okręgowa wszczęła przeciwko G.B. postępowanie o przestępstwo karno skarbowe w sprawie VI Ds. 69/10. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że śledztwo przedłużono postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. i podjęto postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r.. W dniu 28 grudnia 2010 r. skierowano akt oskarżenia do Sądu Rejonowego, a zapadłe orzeczenie w sprawie II K14/11 uprawomocniło się w dniu 17 stycznia 2013 r.;

- w dniu 12 stycznia 2011 r. wpłynęła do Izby Skarbowej skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 listopada 2010 r. nr: [...]. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 134/11. Wpływ ww. orzeczenia (prawomocnego z dniem 10 sierpnia 2012 r.) nastąpił w dniu 1 października 2012 r.. Okres powyższego zawieszenia w całości zawiera się w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zatem bieg terminu przedawnienia biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, tj. od dnia 18 stycznia 2013 r. + 1649 dni (tj. od dnia 26 czerwca 2007 r. do 31 grudnia 2011 r.). Wobec powyższego od dnia 18 stycznia 2013 r. zaczął biec termin 1649 dni, o które został przedłużony bieg terminu przedawnienia w/wym. zobowiązania podatkowego. Tym samym termin przedawnienia zobowiązania upływałby w dniu 25 lipca 2016 r. (tj. od dnia 18 stycznia 2013 r. + 1649 dni);

przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego

- w dniu 11 lutego 2016 r. zastosowano wobec G.B. środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem nr [...] z dnia 8 lutego 2016 r. (zobowiązany otrzymał odpis ww. zawiadomienia o zajęciu w dniu 24 lutego 2016 r.),

- w dniu 3 października 2017 r. nastąpiło zajęcie nieruchomości, zawiadomieniem nr [...] z dnia 11 września 2017 r., czego skutkiem było kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia do dnia 3 października 2022 r.. Zatem w przypadku niezastosowania innego środka egzekucyjnego, ww. zobowiązania ulegną przedawnieniu w dniu 4 października 2022 r.

Mając to na uwadze organ w zaskarżonym postanowieniu uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do kwestionowania przedawnienia obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi, zarówno na dzień wydania zaskarżonego postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, jak i organu drugiej instancji.

Przechodząc do oceny kolejnej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., zgłoszonej przez pełnomocnika w pismach z dnia: 22 grudnia 2020 r., 11 marca 2021 r., 14 lipca 2021 r. zaakceptowano stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia.

Jak wynika z argumentacji ww. pism, pełnomocnik upatruje niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej do składnika majątku w postaci nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] wobec faktu ustania wspólności majątkowej z byłym małżonkiem, G.B., który jest zobowiązany do zapłaty ww. zaległości podatkowych ze swojego majątku osobistego. Ta kwestia, jako kluczowy argument została już rozważona w niniejszym uzasadnieniu.

Podkreślono, że w badanej sprawie, egzekwowane obowiązki, tj. należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2004 r. do października 2006 r. wynikają z ostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego: z dnia 22 czerwca 2010 r. (doręczonych w dniu 8 lipca 2010 r.) o numerach: [...], [...], [...], [...] oraz z dnia 21 lipca 2009 r. (doręczonej w dniu 6 sierpnia 2009 r.) nr [...] i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 grudnia 2009 r. (doręczonej w dniu 22 grudnia 2009 r.) nr [...] i podlegają egzekucji administracyjnej.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły również przesłanki podmiotowe niedopuszczalności egzekucji, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem uprawnionym do dochodzenia ww. obowiązków na drodze przymusu administracyjnego, właściwym miejscowo ze względu na adres miejsca zamieszkania zobowiązanego i skarżącej, jako osoby odpowiadającej za ww. zobowiązania podatkowe z majątku wspólnego.

Organ nie dopatrzył się również do nieprawidłowości w wystawionych przez wierzyciela tytułach wykonawczych.

W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych wskazano, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego miał ustawowy obowiązek stosowania środków egzekucyjnych w postaci egzekucji: z wynagrodzenia za pracę (art. 72 § 1 u.p.e.a.), wierzytelności z rachunków bankowych (art. 80 § 1 u.p.e.a.) jak i z nieruchomości (art. 110c u.p.e.a.).

Odnosząc się do przesłanki braku doręczenia upomnienia przywołano § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014 r., Nr 1494), zgodnie z którym egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których wysokość została określona w ostatecznym orzeczeniu (co także potwierdza treść informacji zawartych w polu E ww. tytułów wykonawczych).

Końcowo, odnosząc się do zarzutu zawartego w pismach z dni: 22 grudnia 2020 r., 11 marca 2021 r., 14 lipca 2021 r. tj. przewlekłości postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania, a w szczególności bierność w realizacji zajęcia nieruchomości (dokonanego zawiadomieniem nr [...] z dnia 11 września 2017 r.) organ poinformował o możliwości wniesienia do organu egzekucyjnego skargi na przewlekłość postępowania, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 lipca 2020 r..

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z 27 sierpnia 2021 roku strona zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów:

art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wyjaśniania i pominięcie okoliczności podniesionych przez skarżącą w treści zażalenia, tj.: bierność egzekucji z nieruchomości, skutkującą nadmierną uciążliwością dla A.B.,

art. 59 § 1 pkt 2 oraz pkt 7 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 roku w związku z art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznaniu, że nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej majątku należącego wyłącznie do skarżącej co do nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...],

art. 10 § 1 K.p.a. w zw. art. 140 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, gdyż pełnomocnik nie został powiadomiony przez tut. organ o zakończeniu postępowania i możliwości wniesienia końcowych uwag i wniosków w sprawie.

Na tej podstawie strona wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji, ewentualnie

- uchylenie postanowień obu instancji,

- zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych prawem.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 59 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.):

§ 1. postępowanie egzekucyjne umarza się:

jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

na żądanie wierzyciela;

w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

§ 2. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;

§ 2a. w zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach określonych w § 1 pkt 4, 6,7, 9 i 10 oraz w § 2;

§ 3. w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.

§ 4. Postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu;

§ 5. na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

Strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o sprecyzowaną przesłankę z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a..

Jak wynika ze stanowiska strony upatruje ona zasadność tego wniosku z powodu wskazywanej niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej do jej osobistego majątku.

Sąd przypomina, że zgodnie z treścią art. 29 O.p. skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem:

zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;

zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;

ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;

uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji.

Wymienione przepisy stanowią materialnoprawną podstawę odpowiedzialności

zobowiązanego pozostającego w związku małżeńskim.

Realizacja tych norm prawa materialnego przewidziana jest w ustawie egzekucyjnej, gdzie zgodnie z przepisem art. 27c u.p.e.a, jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie 27 września 2016 roku). Regulacja ta ma zastosowanie wówczas, gdy jeden z małżonków jest zobowiązanym w znaczeniu określonym w art. 1a pkt 20 u.p.e.a. a drugi takiego statusu nie ma, ale zachodzi potrzeba skierowania egzekucji do majątku wspólnego zobowiązanego i jego współmałżonka.

W tej sytuacji należy zgodzić się z organem, że ustanowienie w związku małżeńskim rozpatrywanej rozdzielności majątkowej, a następnie sporządzenie umowy darowizny, nie zmieni ciężaru dolegliwości majątkowej A.B..

Oznacza to, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie mają wpływu na zniesienie obowiązku skarżącej w zakresie odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe zobowiązanego - G.B., które powstały przed ww. datą, zarówno z majątku odrębnego podatnika, jak majątku wspólnego podatnika i jego małżonka. Tytuły wykonawcze z 27 września 2016 roku o numerach: od [...] do [...] oraz od [...] do [...] dotyczą podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2004 r. do października 2006 r., a więc za okres, w którym pomiędzy małżonkami istniał ustrój wspólności ustawowej. W tym stanie faktycznym, akt notarialny Rep. A nr [...] z 2 stycznia 2013 roku, którym G.B. darował swój udział w prawie współwłasności ww. nieruchomości na rzecz A.B., przyjętej przez skarżącą do majątku osobistego, pozostaje bez wpływu na zakres odpowiedzialności - A.B. jako małżonki zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o ww. tytuły wykonawcze.

Odnosząc się do zarzutów strony wskazać należy, że bowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny jeżeli decyzja, którą został nałożony stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalną z mocy prawa. W przedmiotowej sprawie podstawę prawną dochodzenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług stanowią ostateczne decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego: z 22 czerwca 2010 roku (doręczone 8 lipca 2010 roku) o numerach: [...], [...], [...], [...] oraz z dnia 21 lipca 2009 roku (doręczona 6 sierpnia 2009 roku) nr [...] i decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z 4 grudnia 2009 roku (doręczona 22 grudnia 2009 roku) nr [...]. Brak wymagalności obowiązku powodują też takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza wystąpienia ww. okoliczności, tym samym prawidłowo uznano, że obowiązek egzekwowany na podstawie ww. tytułów wykonawczych istnieje, jest wymagalny i nie uległ umorzeniu.

Odnosząc się do kwestii przedawnienia ww. obowiązków przywołać należy dyspozycję art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którą zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Jednakże, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem: wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania.

Zgodnie z treścią art. 70 § 7 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Jak stanowi art. 70 § 4 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

W przedmiotowej sprawie, co wynika w oczywisty sposób z zaskarżonego postanowienia, organ szczegółowo przeanalizował kwestie związane z przedawnieniem, a strona ich skutecznie nie podważyła.

Tym samym brak jest podstaw prawnych do kwestionowania przedawnienia obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi, zarówno na dzień wydania zaskarżonego postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, jak i organu drugiej instancji.

Przechodząc do oceny kolejnej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, podanej alternatywnie tj. art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., przypomnieć należy, że także niedopuszczalność egzekucji może wynikać z różnych powodów: w danej sprawie może być dopuszczalna egzekucja sądowa a nie administracyjna, egzekucja może być niedopuszczalna wobec danej osoby (korzystającej z immunitetu) oraz ze względu na wady tytułu wykonawczego. W ww. przepisie chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych.

Na mocy art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Przy czym w myśl art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego -bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W badanej sprawie, egzekwowane obowiązki, tj. należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2004 roku do października 2006 roku wynikają z ostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego: z 22 czerwca 2010 roku - o numerach: [...], [...], [...] [...] oraz z 21 lipca 2009 roku, nr [...] i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 4 grudnia 2009 roku, nr [...] i podlegają egzekucji administracyjnej.

W tej sprawie nie wystąpiły również przesłanki podmiotowe niedopuszczalności egzekucji, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego jest organem uprawnionym do dochodzenia ww. obowiązków na drodze przymusu administracyjnego, właściwym miejscowo ze względu na adres miejsca zamieszkania zobowiązanego, a skarżąca jest osobą odpowiadającą za ww. zobowiązania podatkowe z majątku wspólnego małżonków.

Nie stwierdzono także nieprawidłowości w wystawionych przez wierzyciela tytułach wykonawczych.

W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności zastosowanych środków egzekucyjnych, ustawodawca w treści art. 1a pkt 12 u.p.e.a., wskazał środki egzekucyjne, które należy stosować przy egzekucji należności pieniężnych.

Wobec powyższego, organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego miał ustawowy obowiązek stosowania środków egzekucyjnych w postaci egzekucji: z wynagrodzenia za pracę (art. 72 § 1 u.p.e.a.), wierzytelności z rachunków bankowych (art. 80 § 1 u.p.e.a.) jak i z nieruchomości (art. 110c u.p.e.a.).

Odnosząc się do przesłanki braku doręczenia upomnienia przywołać należy § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014 r., Nr 1494), zgodnie z którym egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których wysokość została określona w ostatecznym orzeczeniu, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Sąd wskazując też, że poza niniejszą sprawą pozostają kwestie przewlekłości postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, w szczególności zarzucanej bierności w realizacji zajęcia nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad prawdy obiektywnej, niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaniechania czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy Sąd zwraca uwagę, że nie został on dostatecznie umotywowany, a akta sprawy nie potwierdzają jego zasadności.

W ocenie Sądu, w sprawie nie mogło mieć miejsca naruszenie art. 10 k.p.a., gdyż nie ma on zastosowania.

Sąd zwraca także uwagę, że inne kwestie podniesione w skardze będące opiniami strony czy też o planowanych przez nią działaniach, nie wpływały na ocenę zaskarżonego postanowienia z uwagi na kognicję Sądów Administracyjnych, skierowaną na badanie zgodności z prawem zaskarżonych aktów.

W tej sytuacji Sąd uznał, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nie naruszają prawa w rozumieniu art. 145 p.p.s.a..

W związku z tym skarga została oddalona (art. 151 p.p.s.a.).