Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1285/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 i 2, art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.L. sprostowanie i wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1285/15 w przedmiocie odmowy wykładni, sprostowania i uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi T.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: I. odmówić sprostowania postanowienia; II. odmówić wykładni postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił sprostowania, wykładni i uzupełnienia postanowienia z dnia 22 października 2015 r. o odrzuceniu skargi wniesionej przez T.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek strony zmierzał w istocie do wzruszenia postanowienia Sądu odrzucającego skargę poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek, co w świetle treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., jest niedopuszczalne. Sąd nie dopatrzył się także przesłanek do dokonania wykładni postanowienia (art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a.) i jego uzupełnienia (art. 157 p.p.s.a.).

Pismem z dnia 11 lutego 2016 r. skarżący wniósł o sprostowanie i wykładnię postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że "z treści postanowień wynika iż podstawą odrzucenia skarg było niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, od którego zależy wysokość wpisu". Tymczasem skarżący w piśmie z dnia 22 września 2015 r. wskazał, że wartość zaskarżenia jest ujemna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przepis art. 156 p.p.s.a. - stosowany w odniesieniu do postanowień na mocy art. 166 ww. ustawy - daje Sądowi kompetencję do sprostowania w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Oczywistą omyłką jest w szczególności wpisanie błędnej daty, sumy, błąd literowy, przekręcenie nazwy, itp. Żaden z tego rodzaju błędów nie występuje w treści postanowienia z dnia 18 stycznia 2016 r., stąd wniosek strony o dokonanie sprostowania postanowienia jest bezpodstawny.

Brak jest też podstaw do dokonania wykładni postanowienia. Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja postanowienia, jak i jego uzasadnienie. Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Przy użyciu instytucji wykładni niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, Lex nr 544893).

Zdaniem Sądu w objętym wnioskiem zakresie treść postanowienia nie budzi żadnych wątpliwości i tym samym nie wymaga wykładni. Uznać należy, że sformułowania zawarte zarówno w sentencji postanowienia, jak i jego uzasadnieniu, są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego.

Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I postanowienia. W pkt II postanowienia orzeczono na podstawie art. 158 w związku z art. 166 ww. ustawy.