Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 476/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: art. 145 par. 1 pkt lit. c i art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art. 4 ust. 8
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 z wniosku transferowego o przejęcie płatności 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...], w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej spółki kwotę 200,00 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzją z [...] września 2022 r. o nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2022 r. w sprawie odmowy przyznania S sp. z o.o. płatności rolnośrodowiskowej za rok 2012 z wniosku transferowego o przejęcie płatności.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym:

W dniu 21 maja 2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 podmiotu A sp. z o. o. Pod wnioskiem podpisał się reprezentant spółki P.M.. W/w spółka zadeklarowała:

- w ramach Pakietu 2.1 - uprawy rolnicze - obszar 99,53 ha,

- w ramach Pakietu 6.1 - produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych – 95,79 ha. Następnie do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek transferowy na rok 2012 r. S sp. z o.o., która zawnioskowała o wejście do toczącego się postępowania względem A sp. z o.o. Do wniosku załączono postanowienie z dnia [...].04.2014 r. Sądu Rejonowego o dokonaniu zmiany danych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z przedmiotowego postanowienia wynika, iż w dniu [...].01.2014 r. nastąpiło połączenie spółek A sp. z o. o. oraz S sp. z o. o., które nastąpiło poprzez przejęcie całego majątku spółki przejmowanej (A sp. z o. o.) przez spółkę przejmującą (S sp. z o. o.). W wyniku przedmiotowej kontroli, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego

z wniosku złożonego przez S sp. z o. o., decyzją z [...] września 2014 r. odmówił ww. spółce przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 ze względu na niespełnienie warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 w związku ze stworzeniem przez producenta sztucznych warunków do uzyskania płatności poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego, która po wyroku w sprawie II SA/Go 748/15 stała się prawomocna. W związku z powyższym stwierdził, że wobec S sp. z o.o. wykazane zostało wyczerpanie przesłanki z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] września 2022 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podniósł, że niniejsza sprawa prowadzona jest z wniosku złożonego w dniu 2 lipca 2014 r. przez S sp. z o.o., która to spółka zadeklarowała wstąpienie do toczącego się postępowania wszczętego na wniosek spółki przejmowanej tj. A sp. z o. o. Wskazał, że kluczowe znaczenie dla okoliczności niniejszej sprawy ma fakt, że S sp. z o.o. została wielokrotnie uznana za podmiot sztucznie wykreowany i pozornie działający, zawiązany w celu pozyskania płatności w wyższej wysokości niż faktycznie przysługujące jednemu, spójnemu gospodarstwu rolnemu.

W tym zakresie wskazał na ustalenia poczynione w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora OR ARiMR z [...] sierpnia 2015 r. o nr [...] wobec S sp. z o.o. w sprawie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok. Okoliczności te przełożyć należy – zdaniem organu odwoławczego - wprost do roku 2012, w trakcie którego organy ARiMR prowadzące sprawę S sp. z o. o. o przyznanie płatności uznały, iż analiza powiązań pomiędzy podmiotami, sposób prowadzenia przez nie działalności (zlecanie prac zewnętrznym podmiotom, głównie zależnym od Pana P.M.), wspólne adresy siedziby spółek i adresy dla doręczeń, wspólne konto oraz łączące je więzi personalne i kapitałowe, wskazują na zamierzoną koordynację działań tych podmiotów polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności w celu uzyskania korzyści wynikających z systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich. Korzyści te miały wynikać z uzyskania większych płatności w związku ze zgłoszeniem przez kilkadziesiąt podmiotów podzielonych pomiędzy nie gruntów, aniżeli byłoby to w przypadku zgłoszenia całości gruntów przez jeden podmiot. Zdaniem organu, w opisanym wyżej postępowaniu administracyjnym ustalono, że zasadnicze decyzje dla istnienia i funkcjonowania szeregu zmultiplikowanych podmiotów, w tym m.in. S sp. z o. o., podejmowane były wyłącznie przez P.M., na rachunek którego była w istocie prowadzona działalność. Także przedmiot działalności zmultiplikowanych spółek okazał się być niemalże jednakowy, a z materiału dowodowego wynika, że podmioty, w tym S sp. z o.o., nie zatrudniały własnych pracowników oraz nie dysponowały parkiem maszynowym niezbędnym do prowadzenia samodzielnej działalności rolniczej. Nie wykonywały zatem we własnym zakresie prac polowych, te bowiem zasadniczo zlecano innej firmie, zarządzanej również przez P.M.. Wobec powyższego nie sposób zaprzeczyć tezie, że pomimo przyjętych, dopuszczalnych rozwiązań prawnych, to P.M. samodzielnie zarządzał gospodarstwem i to on faktycznie posiadał, jedynie formalnie przekazane innym podmiotom, w tym w/w spółce, grunty. Zwłaszcza, że organy zarządcze S sp. z o. o. nigdy nie przedstawiły żadnych dowodów, które przeczyłyby ustaleniom, że spółka nie ponosi żadnych kosztów związanych z prowadzoną działalnością.

Organ odwoławczy oceniając całość okoliczności zaistniałych w przedmiotowej sprawie zauważył, że nie jest możliwe by po zainicjowaniu postępowania przez określony podmiot (w niniejszym przypadku A sp. z o. o.), płatności rolnośrodowiskowe na 2012rok przyznać próbującemu wstąpić do toczącego się postępowania sztucznie wykreowanemu podmiotowi, działającemu pozornie, utworzonemu wyłącznie w celu pozyskiwania płatności z ARiMR, czyli S sp. z o.o. Stałoby to bowiem wbrew regulacji określonej w art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, która jednoznacznie wyklucza możliwość przyznawania płatności realizowanych z funduszy wspólnotowych podmiotom stwarzającym pozory prowadzenia działalności rolniczej. Zdaniem organu, kwestia stworzenia sztucznych warunków w przypadku S sp. z o.o.nie budzi żadnych wątpliwości albowiem spółka została w zakresie spraw procedowanych przez ARiMR z lat 2011 – 2014, wielokrotnie uznana za podmiot pozornie działający i sztucznie wykreowany wyłącznie dla uzyskania korzyści sprzecznych z celami wspólnej polityki rolnej. Dlatego też zgromadzony wówczas materiał dowodowy i wydane rozstrzygnięcia zostały uwzględnione w ramach niniejszego postępowania.

Zaznaczył, że przed wydaniem decyzji spółka pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. poinformowana została o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego zarzucono:

1/ niewłaściwe zastosowania art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji WE nr 60/2011

w przypadku, gdy:

-celem skarżącego nie było uzyskanie korzyści z systemu wsparcia,

a w każdym razie nie był to jedyny jego cel, co wyłącza zastosowanie klauzuli "sztucznych warunków" w świetle orzecznictwa TSUE oraz NSA;

- wnioskowane przez skarżącego płatności nie doprowadziły do ominięcia limitów płatności wnioskowanych z systemu wsparcia;

2/ wydanie decyzji bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, przyjęto bowiem a priori, że postępowanie dowodowe nie jest potrzebne co do zasady, gdyż w innej sprawie stwierdzono że skarżąca stworzyła tzw. sztuczne warunki co z jednej strony skutkowało generalnym wykluczeniem S sp. z o.o. z płatności, a drugiej strony skutkowało niewskazaniem zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakich dowodach oparto ustalenia faktyczne w sprawie, a także dowolnej, powierzchownej ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w:

- błędnym ustaleniu, że działania skarżącego były nakierowane na "uzyskanie maksymalnego wnioskowanego dofinansowania" poprzez stworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności;

- błędnym ustaleniu, że skarżący stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności wobec tworzenie podmiotów prawa handlowego spółek powiązanych osobowo

i kapitałowo z jego osobą;

- błędnym przyjęciu, że skarżący nie prowadzi działalności rolniczej samodzielnie i na własny rachunek;

- tym, że organ oparł się na ogólnych, powierzchownych ustaleniach i nie wykazały

w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący żadnych wątpliwości,

że w przypadku Skarżącego miało miejsce sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności;

- wadliwym ustaleniu, że powiązania osobowe między wspólnikami spółek tworzonych przez P.M. wskazują, że pomimo wielości występujących podmiotów, w proces pozyskiwania płatności z Unii Europejskiej zaangażowane były te osoby, a poprzez ich powiązania organizacyjne (przez osobę P.M.) nie można mówić o samodzielnym prowadzeniu deklarowanych gospodarstw rolnych.

- zarzucie postawienia stworzenia sztucznych warunków gospodarowania, podczas gdy żaden z dowodów nie wskazywał wprost, jakoby działania skarżącego miały

na celu uzyskanie przez skarżącego korzyści sprzecznych z systemami danego wsparcia, ani też nie zostało wskazane jak poszczególne powiązania pomiędzy skarżącym, a innymi podmiotami miałyby świadczyć o stworzeniu sztucznych warunków gospodarowania;

- uznaniu, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, iż takich warunków

nie stworzyła podczas gdy z w/w przepisu wynika, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

3/ naruszenie art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji nr 65/2011 poprzez:

- jego błędną wykładnię, a następnie jego niewłaściwe zastosowanie, wobec błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że ewentualna korzyść z tytułu dopłat byłaby sprzeczna z celami tego prawodawstwa (danego systemu wsparcia) - przy błędnym uznaniu konkurencyjności jako celu uregulowania sfery płatności rolnośrodowiskowej;

- jego błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie skutkujące uznaniem,

że w przypadku gdyby skarżący starał się tworzyć sztuczne warunki dla uzyskania pomocy z systemu wsparcia, wykluczałoby to osiągnięcie jakiegokolwiek celu tego wsparcia, a P.M. uzyskałby wyłącznie korzyść sprzeczną zcelami wsparcia prawodawstwa europejskiego;

- jego błędną wykładnię, a następnie błędne, sprzeczne z treścią wyroku TSUE

C-434/12, priorytetu stosowania prawa Unii przyjęcie, że do oceny istnienia korzyści i zgodności tej korzyści z celami wsparcia, przy badaniu czy zostały stworzone sztuczne warunki wymagane do otrzymania wsparcia, konieczna jest ocena działania także na etapie tworzenia beneficjentów (w sprawie P.M.);

- jego nieprawidłowe zastosowanie, jak również pominięcie jakiejkolwiek analizy subiektywnego i obiektywnego komponentu zarzutu stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności skutkujące zupełnie bezzasadnym przyjęciem, iż skarżący wraz z innymi podmiotami wymienionymi w decyzji dokonali sztucznego podziału gospodarstw celem uzyskania płatności PROW, z zupełnym pominięciem uwzględnienia samodzielności kierowniczej, ekonomicznej i technicznej gospodarstw, jak również celów poszczególnych systemów wsparcia;

4/naruszenie art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 poprzez:

- ich nieprawidłowe zastosowanie, jak również pominięcie jakiejkolwiek analizy subiektywnego i obiektywnego komponentu zarzutu stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności - skutkujące zupełnie bezzasadnym przyjęciem, iż skarżąca wraz z innymi podmiotami wymienionymi w decyzji dokonali sztucznego podziału gospodarstw celem uzyskania płatności PROW, z zupełnym pominięciem uwzględnienia samodzielności kierowniczej, ekonomicznej i technicznej gospodarstw, jak również celów poszczególnych systemów wsparcia,

- ich nieprawidłowego zastosowania i uznania, że te same przesłanki warunkują uznanie stworzenia sztucznych warunków uzyskania płatności do wszystkich systemów wsparcia w ramach EFRROW, bez konieczności badania przesłanek dla każdego systemu wsparcia z osobna. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola

ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259)

– powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora OR ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR z dnia [...] maja 2022 r. wydaną na rzecz S sp. z o.o. – następcy prawnego A sp. z o.o. w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2012 z wniosku transferowego o przejęcie płatności.

Na wstępnie wskazać należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych;

4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Zgodnie natomiast z § 22 ust. 1 ww. rozporządzenia w razie śmierci wnioskodawcy, rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przekształcenia wnioskodawcy lub innego zdarzenia prawnego, w wyniku których zaistnieje następstwo prawne, następca prawny wnioskodawcy może wstąpić do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na miejsce wnioskodawcy, jeżeli objął w posiadanie użytki rolne lub stado zwierząt ras lokalnych, objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym wnioskodawcy.

W kluczowym natomiast dla sprawy art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 r. stwierdza się, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Wskazać należy w tym miejscu, że w zakresie wykładni przepisów zawierających klauzulę sztucznych warunków, zarówno TSUE jak i NSA wielokrotnie się wypowiadały (vide: wyrok TSUE z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12;

a także wyroki NSA: z 15 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 563/19; z 8 listopada

2019 r., sygn. akt sygn. akt I GSK 1621/18; z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1227/18; z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 917/18; z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 736/18). We wskazanych orzeczeniach zaznacza się, że przytoczone przepisy zawierają tzw. klauzulę generalną pozwalającą organom administracyjnym podejmowanie działań mających na celu zapobieżenie obejścia prawa przez podmioty ubiegające się o przyznanie płatności i ich otrzymanie wbrew intencjom prawodawcy unijnego.

W konstrukcji norm prawa unijnego zwrotem niedookreślonym jest sformułowanie "warunki zostały sztucznie stworzone", a jego znaczenie ma miejsce wyłącznie

w ściśle określonym stanie faktycznym. Prawodawca określił cel "sztucznego stworzenia warunków", którym jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Przyjmuje się, że warunki można uznać za stworzone sztucznie, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności faktycznych można przyjąć, że nie miałyby one miejsca gdyby podmiot działał rozsądnie, kierując się zgodnymi z prawem motywami innymi niż uzyskanie korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia.

Przy czym klauzula generalna nie dotyczy konkretnych sytuacji, jakie mogą powstać na gruncie konkretnej płatności. Bowiem z założenia obejmuje całość bądź istotną część zjawiska uznawanego za sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby

w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale innemu przepisowi - dla podmiotu tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu. Nie jest bowiem możliwe stworzenie skutecznej normy ogólnej, która wprost przewidywałaby zakaz wskazanego wyżej działania prowadzącego wprost do uzyskania płatności w wysokości wyższej od tej, którą beneficjent otrzymałby w "normalnym" układzie. Przytoczone argumenty zostały oparte przede wszystkim na wykładni prawa przedstawionej w wyroku C-434/12, w którym TSUE dokonując wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 orzekł, że przepis ten należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Ponadto wskazać należy, że w najnowszym wyroku dotyczącym "stworzenia sztucznych warunków", tj. w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-176/20, TSUE uściślił (pkt 75) – że ze sztucznymi warunkami mamy do czynienia wówczas, gdy "(...) z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania.". Co istotne również, to zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z art. 21 ust. 2 ww. ustawy wynika zaś, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa

w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 cyt. ustawy). Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że postępowanie wyjaśniające

w sprawach o przyznanie płatności jest szczególnym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 Kpa. Wobec bowiem zobowiązania strony do przedstawienia wszystkich dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym, przeniósł ciężar dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. W istocie więc na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania. W odniesieniu do treści art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, nie może jednak umykać z pola widzenia, że to organ wywodzi skutki prawne (odmawiając płatności) z zarzutu tworzenia sztucznych warunków do otrzymania wsparcia i to na organie ciąży obowiązek wykazania tych sztucznych warunków. W związku z tym zgodnie z art. 75 § 1 Kpa należy dopuścić wszelkie możliwe dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia powyższych okoliczności. Ustalenia takie winny zaś w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynikać ze zgromadzonego, a następnie rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, jaki stanowi podstawę rozstrzygnięcia. W przeciwnym wypadku, ustalenia organów należy uznać za niekompletne i niewystarczające do wykazania sztucznego stworzenia warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia (por. wyrok WSA w Gorzowie z dnia 21 maja 2015 r., II SA/Go 161/15). Stąd też, aby zastosować wobec spółki art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 r., organy winny – jak już powyżej wskazano - najpierw wyjaśnić, czy spółka była w istocie posiadaczem gruntów rolnych, objętych wnioskiem, a następnie wykazać w sposób staranny, wszechstronny i przekonywujący, nie pozostawiający wątpliwości, że w jej przypadku miało miejsce sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności.

W ocenie Sądu, organy zbyt pochopnie i bez oparcia w materiale dowodowym sformułowały tezę o stworzeniu przez skarżącą spółkę sztucznych warunków

do uzyskania płatności. Zauważyć bowiem należy, że zarówno organ I instancji jak

i organ odwoławczy nie przeprowadziły w rozpoznawanej sprawie w zasadzie żadnego postępowania w tym zakresie. Jak wynika z decyzji organu I instancji,

za wystarczające uznał on, że w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku złożonego przez S sp. z o. o., utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2014 r. odmówił ww. spółce przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. W związku z powyższym stwierdził, że wobec S sp. z o.o. wykazane zostało, że działanie strony wyczerpało przesłanki art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 r. W tym samym kierunku idą rozważania organu odwoławczego, który na str. 12 decyzji podkreśla, że organy ARiMR dokonały ustaleń w zakresie sztuczności podmiotu S sp. z o.o. w roku 2012, a w prawomocnych wyrokach sadów administracyjnych potwierdzono, że ww. spółka została sztucznie wykreowana, a zatem nie jest możliwe partycypowanie przez taki podmiot w unijnych i krajowych funduszach, albowiem byłoby to sprzeczne z regulacją określoną w art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011.

W ocenie Sądu, tego rodzaju postępowanie organów, które niejako "zwalniają się" z obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie, twierdząc, że okoliczności zostały stwierdzone w innym postępowaniu, dowodzi, że organy

w istocie nie wyjaśniły w żadnym stopniu, czy w niniejszej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków przez producenta. Zignorowały w zupełności fakt, że odwołując się do sankcyjnego przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/20011, prowadząc postępowanie, które ma charakter wielopłaszczyznowy, powinny wykazać się nadzwyczajna starannością, a dowody zebrane w tym postępowaniu w sposób bezsprzeczny powinny udowadniać postawiona przez organ tezę (tak też NSA w wyroku 22 listopada 2022 r., I GSK 98/19).Tymczasem w niniejszej sprawie zrezygnowano z przeprowadzenia postępowania dowodowego. Za niewystarczające należy uznać oparcie się na ustaleniach poczynionych wobec strony w postępowaniu zainicjowanym jej wnioskiem o płatności. Trzeba zauważyć, że niniejsza sprawa dotyczy płatności, o które pierwotnie wnioskowała A sp. z o.o. , natomiast S sp. z o.o. wstąpiła do postępowania jako jej następca prawny. Z tego wynika kolejna różnica, choćby w tym, że wniosek o płatności z wniosku transferowego dotyczył innych działek, innej powierzchni łącznej, aniżeli w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora OR ARiMR z [...] sierpnia 2015 r. o nr [...].

Co więcej, organy odwołują się do ustaleń opisanych w decyzji, której brak

w aktachadministracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy. Metrykatych akt dowodzi, że taka decyzja nigdy też nie była włączona, mimo to organy zgodnie uznały, że bezsprzecznie dowodzi ona, że działanie S sp. z o.o. wyczerpało przesłanki z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Rady nr 65/2011. Tego rodzaju wnioski są jednak na obecna chwilę nieuprawnione i przedwczesne. Jeżeli organy stwierdziły, że zamiarem podmiotu było stworzenie sztucznych warunków, to ustalenia takie powinny w sposób niebudzący wątpliwości wynikać, ze zgromadzonego w niniejszej sprawie, a następnie wszechstronnie rozpatrzonego materiału dowodowego. Zaakcentować jednocześnie należy, że wykazanie w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2015 r. o nr [...], czy innych postępowaniach na przestrzeni lat, stworzenia przez producenta sztucznych warunków, nie oznacza, że organy są zwolnione z obowiązku ich wykazania w niniejszej sprawie. Zatem błędne jest stanowisko organu odwoławczego który twierdzi, że nie istnieje już potrzeba weryfikowania okoliczności związanych ze sztucznymi warunkami w niniejszej sprawie. Postępowanie w tej sprawie nie jest uzależnione bezpośrednio od wcześniej wyciągniętych wniosków i wydanych decyzji dotyczących innych wniosków.

W świetle powyższego, organy w przedmiotowej sprawie tj. w sprawie płatności z wniosku transferowego o ich przejęcie, zobowiązane będą przeprowadzić szczegółowe postępowanie co do tego, czy stworzone zostały sztuczne warunki przez producenta. Sąd nie przesądza o istnieniu bądź nieistnieniu takowych, lecz wskazuje, że materiał dowodowy zaprezentowany w przedmiotowej sprawie przez organy oraz sposób prowadzenia postępowania bez wątpienia nie pozwalał na stwierdzenie, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki do uzyskania płatności poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego. Nadmienić również należy, że w ww. piśmie spółka wniosła o zapewnienie jej możliwości wypowiedzenia się co do materiałów zebranych w sprawie, zgłoszenia zastrzeżeń i dowodów w każdym przypadku, gdy decyzja organu miałaby nie być zgodna z wnioskiem strony. Ww. żądania korespondują z art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym organ zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Z lektury akt wynika, że organ I instancji pismem z [...] lutego 2019 r. poinformował spółkę o możliwości zapoznania się z materiałami dotyczącymi sprawy. Natomiast organ odwoławczy choć w swej decyzji twierdzi (str. 13), że pismem z [...] sierpnia 2022 r. poinformował stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, to nie znajduje to potwierdzenia w materiale dowodowym przekazanym Sądowi. Zdaniem Sądu, odwoływanie się w rozstrzygnięciu przez organ do dowodów tj. decyzji czy też pism, których w aktach brak, niewątpliwie stanowi o wadliwym uzasadnieniu decyzji i naruszeniu art. 107 § 3 Kpa.Jest oczywiste, że przedstawiony stan faktyczny sprawy powinien zostać oparty na wskazanych i omówionych dowodach, w sposób pozwalający na skontrolowanie toku rozumowania i oceny organu. Trzeba również dostrzec, że Sąd administracyjny w myśl art. 133 P.p.s.a orzeka na podstawie akt sprawy. Co oznacza, że Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego decyzja jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach,

a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy zauważyć, że obowiązkiem organu jest przekazanie Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę kompletnych akt administracyjnych, rolą Sądu nie jest bowiem poszukiwanie akt w celu ich skompletowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2021 r. I SA/Kr 588/21).

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania tj. zasady przekonywania (art. 11 Kpa), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 Kpa) oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskichw myśl których, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności oraz jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Ponownie rozpoznając sprawę, organy winny dokonać ustaleń

z uwzględnieniem wytycznych Sądu, a następnie przedstawić swoje stanowisko

w prawidłowo sporządzonej decyzji. Ustalenia powinny mieć odzwierciedlenie

w aktach administracyjnych, tak by możliwa była ich weryfikacja. Za przedwczesne uznać natomiast należy na obecnym etapie rozstrzyganie przez Sąd co do naruszeń prawa materialnego. Mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.