Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 795/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 121 § 1, art. 124, art. 127, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel,, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 sierpnia 2022 r. nr SKO.4140.963.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia 9 marca 2022 r.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej też "organ" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. (dalej też "organ I instancji") z 9 marca 2022 r., w sprawie ustalenia P. C. (dalej też "podatnik", "strona" lub "skarżący") wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2022 w kwocie [...]zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. – dalej "O.p."), art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. a i e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych, (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – dalej "u.p.o.l." ), art. 1, 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ I instancji jako przedmioty opodatkowania wskazał: budynki pozostałe o powierzchni 693,60 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 393,63 m2, części wspólne w budynku mieszkalnym o powierzchni 5,38 m2, grunty pozostałe o powierzchni 3.473,99 m2.

We wniesionym odwołaniu podatnik zarzucił m.in., że budynek przyległy do budynku mieszkalnego na nieruchomości [...] w S., ul. [...] - stykający się całą szerokością ściany bocznej z budynkiem mieszkalnym, według organu powinien zostać opodatkowany w stawkach jak od budynków "pozostałych" - a zgodnie z prawem powinien być opodatkowany stawką jak za budynek mieszkalny. Według podatnika nie sprostowano również błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek jednoznacznie wynikłych z winy urzędników Urzędu Miasta S. przeprowadzających kontrolę na spornym obiekcie.

Organ uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że zasadniczy spór w sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2022 r. przez organ podatkowy budynku nr [...], którego właścicielem jest podatnik, a który stanowi garaż i jest bezpośrednio przyległy do budynku mieszkalnego stawką podatku od nieruchomości jak od budynków pozostałych, a nie jak dla budynków mieszkalnych, czego domaga się podatnik, a ponadto kwestii powierzchni użytkowej budynków.

Organ wskazał, że zgodnie z aktualną w 2022 r. ewidencją gruntów i budynków sporny budynek nr [...] jest opisany z funkcją "pozostałe budynki niemieszkalne" i został opodatkowany według stawki dla budynków pozostałych. Organ zwrócił uwagę, że w świetle art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm. - u.p.g.k.) podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości związany był zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o powierzchni gruntów oraz o rodzaju użytków gruntowych, a także funkcji budynków (sporny budynek zaklasyfikowano jako pozostały budynek niemieszkalny) i danych tych nie mógł korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Okoliczności podnoszone przez podatnika nie mogły być uwzględnione w sprawie. Skoro aktualnie sporny budynek jest sklasyfikowany jako "pozostały budynek niemieszkalny" to ewidencja gruntów i budynków przesądza, iż należny jest podatek od nieruchomości według stawki jak dla budynków pozostałych. Dodatkowo sam podatnik nie twierdzi, iż sporny budynek służy celom mieszkalnym, ale podstawę do zastosowania stawki jak za budynki mieszkalne wywodzi z faktu, iż budynek ten bezpośrednio przylega do budynku mieszkalnego (nie jest budynkiem wolnostojącym). Tymczasem inaczej należy kwalifikować garaże znajdujące się w bryle budynku mieszkalnego (znajdujące się w budynku mieszkalnym jak budynki mieszkalne) a inaczej garaże znajdujące się w innych, nawet bezpośrednio graniczących/przylegających ze sobą, budynkach (wtedy należy je kwalifikować jako budynki pozostałe).

Organ przypomniał podatnikowi, iż sądy administracyjne przesądzały już w sprawach podatnika, że skoro garaż widnieje w ewidencji gruntów i budynków jako odrębny budynek od budynku mieszkalnego, znajdującego się na przedmiotowej działce i jest oznaczony jako pozostały budynek niemieszkalny, to prawidłowo uznano, że nie może on podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych i nie ma przy tym znaczenia, że ww. garaż przylega do budynku mieszkalnego. Zastrzeżenia dotyczące nieprawidłowo określonej funkcji budynku czy dotyczące konieczności uwzględnienia funkcji nieruchomości wykazanych w księdze wieczystej, jaka jest dla niej prowadzona są chybione. W sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające organowi zakwestionowanie zapisów ewidencji gruntów. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Kwestia zaprzestania prowadzenia na nieruchomości działalności gospodarczej nie jest okolicznością, którą wykazuje się w danych ewidencyjnych, a ponadto nie ma znaczenia dla wymiaru podatku za 2022 r., ponieważ organ nie opodatkował przedmiotowych nieruchomości stawką najwyższą i nie przeczy, że na nieruchomościach podatnika żadna działalność gospodarcza nie jest już prowadzona. Do zmiany oznaczenia w ewidencji z funkcji "pozostałe niemieszkalne" na "mieszkalne", jak już wyżej wskazano, może zmierzać tylko sam podatnik. Wyjaśniono, że w zakresie tym organ podatkowy, zarówno I jak i II instancji, nie ma żadnych uprawnień.

Organ wyjaśnił, że kwestia przylegania do budynku mieszkalnego jest w sprawie niesporna. Sporna jest jedynie ocena prawnopodatkowa tak ustalonego stanu faktycznego, a takiej dokonują organy podatkowe, a nie biegli.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowej powierzchni użytkowej nieruchomości wyrażonej w protokole kontroli z 6 kwietnia 2018 r., organ wskazał na swoje wcześniejsze decyzje i wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wydane w toku postępowań podatkowych za lata 2013-2019 (np. wyrok z 28 listopada 2019 r., I SA/Sz 531/19). Organ wskazał, że WSA w Szczecinie oceniał także zarzuty skarżącego dotyczące kwestii pomiarów powierzchni użytkowej tych samych nieruchomości, ustalonej na podstawie protokołu oględzin z 5 kwietnia 2018 r., a następnie protokołu kontroli z 6 kwietnia 2018 r. W sytuacji więc, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą.

Organ stwierdził, że grunty i budynki podatnika podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2022 r. według stawek wynikających z klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków, a więc budynki pozostałe o powierzchni 693,60 m2x stawka [...] zł, budynki mieszkalne o powierzchni 393,63 m2 x stawka [...] zł, części wspólne w budynku mieszkalnym o powierzchni 5,38 m2 x stawka [...] zł oraz grunty pozostałe o powierzchni 3.473,99 m2 x stawka [...] zł, łącznie po zaokrągleniu [...] zł. Stawki podatku zastosowano według uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z dnia 28 października 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Z. z 2021 r. poz. 4515).

Organ ocenił, że decyzja organu I instancji nie uchybia żadnym przepisom prawa materialnego ani prawa procesowego i nie ma podstaw do jej uchylenia. Postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało w zgodzie z przepisami, organ zgromadził w nim wystarczający dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Zarzuty podatnika nie znalazły uzasadnienia ani w przepisach prawa ani w stanie faktycznym sprawy. Podatnikowi zapewniono czynny udziału w postępowaniu

Podatnik zaskarżył w całości decyzję organu, której zarzucił naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego tj.:

1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1 a, ust. 2 a, pkt 1 - w nawiązaniu do art. 1a ust. 1 pkt 1 i art.2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że budynek przyległy - stykający się całą szerokością ściany bocznej, do budynku mieszkalnego, według organu powinien zostać opodatkowany w stawkach jak od budynków "pozostałych" - a zgodnie z prawem powinien być opodatkowany stawką jak za budynek mieszkalny;

2. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5.1. pkt 2a u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że budynek bezpośrednio przyległy do budynku mieszkalnego, według organu powinien zostać opodatkowany w stawkach jak dla budynków "pozostałych" - a zgodnie z prawem powinien być opodatkowany stawką jak za budynek mieszkalny;

Z ostrożności procesowej, skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj.:

1. art. 120 i 122 O.p. - poprzez ich niezastosowanie;

2. art. 187 § 1 i § 3 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, ignorowanie faktów powszechnie znanych organowi z urzędu - które nie wymagają dowodu;

3. art. 180 § 1 i 2, art. 181 O.p. - poprzez ich niezastosowanie, tj. brak dopuszczenia jako dowodów dokumentów, kierowanych do organu w celu prawidłowego naliczenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, co bezpośrednio wpłynęło na przyjęcie nieprawidłowej stawki podatkowej;

4. art. 215 § 1 poprzez nie prostowanie błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek jednoznacznie wynikłych z winy urzędników Urzędu Miasta S. przeprowadzających kontrolę na spornym obiekcie;

5. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: art. 23. ust. 3 pkt 1. lit. I, a także pkt 2. oraz art. 24 ust. 2a. pkt 1 a i b, a także ust. 2b. pkt 1. lit. F., a dokładnie, w chwili uzyskania informacji o błędach w ewidencji gruntów i budynków, nie sprostowanie ich z urzędu, jak również dowiedziawszy się o zmianie sposobu użytkowania spornego budynku - (zaprzestania prowadzenia w nim działalności gospodarczej), nie zastosowanie właściwych przepisów prawa, przy naliczaniu podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Skarżący wniósł nadto o doręczenie mu decyzji SKO w K. numer [...] z 10 września 2021 r.; przyłączenie ww. sprawy do sprawy analogicznej za 2021 r.; jeżeli sąd nie uzna za zasadne połączenie obu tych spraw - o przystąpienie prokuratora do sprawy; przeprowadzenie rozprawy zgodnie z art. 200a § 1 O.p.; uchylenie decyzji Burmistrza S. w części dotyczącej nieruchomości [...] obręb [...], znajdującej się w S. ul. [...], konkretnie budynku przyległego do budynku mieszkalnego (nr [...]), wskazanie Burmistrzowi - sposobu załatwienia sprawy, jak również wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do osób łamiących prawo w Rzeczypospolitej Polskiej; zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania, wskutek przewlekłego prowadzenia postępowania. W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z 28 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów. Postanowieniem z 25 maja 2023 r. III FZ 251/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego w tej sprawie.

Skarżący uzupełnił swoje stanowisko w sprawie pismami z 12 września i 11 października 2023 r. Wnosił również o przystąpienie do sprawy prokuratora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: "p.p.s.a.", wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W badanej sprawie Sąd mając na uwadze powyższą regulację uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie niezależnie od oceny trafności zawartych w niej zarzutów.

Przedmiotem skargi była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 9 marca 2022 r., w sprawie ustalenia skarżącemu wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2022 w kwocie [...]zł.

Jak wynika z treści zaskarżonej do Sądu decyzji organu odwoławczego, w ocenie tegoż organu, decyzja organu I instancji nie uchybia żadnym przepisom prawa materialnego ani prawa procesowego i nie ma podstaw do jej uchylenia. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało w zgodzie z przepisami, a organ zgromadził w nim wystarczający dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy.

Z powyższymi stwierdzeniami organu odwoławczego Sad nie może się zgodzić.

Analiza treści decyzji organu I instancji wskazuje bowiem, iż nie wypełnia ona zasadniczych wymogów przewidzianych dla decyzji podatkowej. Przede wszystkim decyzja organu I instancji w istocie nie posiada uzasadnienia. Co istotne, ma to miejsce mimo ewidentnego sporu pomiędzy podatnikiem, a organem I instancji zarówno co do charakteru (funkcji użytkowej) jak i powierzchni przedmiotu opodatkowania.

Tymczasem zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. decyzja podatkowa zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie zaś z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie decyzji podatkowej powinno wyczerpująco informować stronę

o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego

w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej tezy, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, mieli możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego

z dowodów. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 O.p.).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji nie wypełnia powyższych wymogów. Wadliwa zatem była jej ocena dokonana w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Wskazać bowiem trzeba, że jedynie w art. 210 § 5 O.p. zawarty jest wyjątek (zdanie pierwsze) w myśl którego można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony – co w sprawie nie miało miejsca.

Sąd zauważa, że organ I instancji ograniczył się w swojej decyzji jedynie do wskazania, że "wymiaru dokonano na podstawie złożonej informacji oraz danych z ewidencji". Jednak powyższe stwierdzenie, mające uzasadniać wydanie decyzji organu I instancji, niezależnie od swojej lakoniczności, leży w sprzeczności z dowodami zawartymi w aktach sprawy, przedstawionych Sądowi – a mającymi być podstawą wydania decyzji.

Wskazać należy bowiem, iż mimo tego, że organ I instancji stwierdził, że wydał decyzję na podstawie złożonej informacji, to w aktach sprawy znajdują się informacje złożone przez podatnika, które zawierają dane odmienne niż przyjęte przez organ I instancji w wydanej decyzji – co do spornej kwestii powierzchni budynków pozostałych.

W znajdującej się w aktach sprawy informacji IN-1 dotyczącej działki [...], podatnik wskazał do opodatkowania budynki mieszkalne o powierzchni 369,50 m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni 286,95 m2. W odniesieniu do działki nr [...] w aktach sprawy znajduje się informacja podatnika IN-1 z której wynika, że zadeklarował on powierzchnię budynków pozostałych jako 394,10 m2.

Tymczasem w decyzji organ I instancji organ przyjął do opodatkowania powierzchnię budynków pozostałych 394,10m2 (pierwsza pozycja) – co potwierdza przyjęcie danych z informacji podatnika dotyczącej działki [...], ale nie sposób odnaleźć powierzchni budynków pozostałych z drugiej informacji dotyczącej działki nr [...] którą podatnik zadeklarował na 286,95 m2. W decyzji znajduje się natomiast powierzchnia budynków pozostałych 299,50 m2 – która ewidentnie nie wynika ze wskazanej informacji podatnika. Potwierdza to, że jedyne zdanie uzasadniające wydanie decyzji organu I instancji jest sprzeczne z powołanymi dowodami, albowiem dane będące podstawą wydanie decyzji nie wynikają w całości z informacji podatnika.

Powyższa powierzchnia 299,50 m2 została co prawda wskazana w znajdującym się w aktach protokole z kontroli z dnia [...].2018 roku, jednakże Sąd zauważa, iż po pierwsze organ I instancji nie wskazał w decyzji, iż poczynił ustalenia na jego podstawie, a po drugie pod jego adresem skarżący podnosił zastrzeżenia co do błędów rachunkowych, zaś znajdujący się w aktach sprawy przedstawionych Sądowi protokół jest niekompletny. Na stronie bowiem drugiej protokołu kontroli zawarte jest stwierdzenie, że integralną część protokołu stanowią załączniki w postaci protokołu oględzin z dnia [...].2018 r. Tymczasem przedmiotowego protokołu oględzin nie ma w aktach sprawy przedstawionych Sądowi wraz ze sprawą dotyczącą podatku za 2022 rok. Tym samym Sąd nie jest w stanie, bez wskazanego dowodu, skontrolować zasadności podnoszonych w tym względzie zarzutów strony.

Dodatkowo wskazać też należy, że jak podnosi się w orzecznictwie (tak m.in. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt I FSK 855/19) wyrażona w art. 127 O.p. zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego tworzy obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Brak uzasadnienia decyzji organu I instancji, w tym rozstrzygnięcia w niej podstawowych kwestii spornych narusza powyższą zasadę.

Dodać do tego jeszcze należy, że sąd administracyjny, stwierdzając naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., FSK 169/04 czy wyrok NSA z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt I GSK 302/15).

Sąd wyjaśnia jednocześnie, że wobec uchylenia decyzji wskutek stwierdzenia powyższego naruszenia przepisów postępowania, przedwczesne jest ustosunkowywanie się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia prawa materialnego (por. m.in. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 476/16) .

Jednocześnie wyjaśnić należy, że w uznaniu Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski dowodowe Strony. Wskazać trzeba bowiem, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Strona wnosiła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do pisma procesowego z dnia 12 września 2023 r. Tymczasem powyższe dokumenty, wobec konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej ze wskazanych w niniejszym uzasadnieniu przyczyn, pozostawały bez znaczenia dla rozstrzyganej sprawy sądowoadministracyjnej. Bez wątpienia zatem wnioskowane dowody nie mogły się przyczynić do wyjaśnienia w ramach postępowania sądowoadministracyjnego istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a strona będzie miała możliwość wnioskowania o dopuszczenie ich jako dowodu w ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ zastosuje się do powyższych rozważań, w szczególności wyda decyzję, która będzie zawierała wymagane przepisami uzasadnienie, w aktach sprawy zaś zgromadzi pełny materiał dowodowy pozwalający na wszechstronną ocenę sprawy, w tym w szczególności stanowiący załącznik do protokołu z kontroli z dnia [...].2018 r. – protokół oględzin z dnia [...].2018 r.

Mając zatem powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

Sąd jednocześnie wyjaśnia, iż nie miał podstaw do uwzględnienia szeregu żądań strony, które leżą poza zakresem kognicji sądu administracyjnego rozpatrującego skargę na decyzję podatkową w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości za 2022 rok. W związku z powyższym nie mógł uwzględnić żądań strony dotyczących doręczenia jej decyzji SKO w K. numer [...] z 10 września 2021 r., czy też bliżej nieokreślonego "wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do osób łamiących prawo w Rzeczypospolitej Polskiej", jak również zasądzenia na rzecz skarżącego odszkodowania wskutek przewlekłego prowadzenia postępowania – to ostatnie wymagałoby bowiem uprzedniego złożenia przez stronę skargi na przewlekłe prowadzenia postępowania przez organ.

Natomiast o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego sąd nie orzekł w związku z faktem, iż skarżący został zwolniony z kosztów sądowych.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.