Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 853/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Powołane przepisy: article: art 36 us 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 maja 2023 r., znak WI-I.7840.7.68.2022.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 czerwca 2022 r. znak: AB.V.6740.1.87.2022.BS, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) oraz na podstawie art. 104 kpa Starosta Krakowski udzielił inwestorowi – Gminie S. pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany na realizację inwestycji polegającej na budowie zadaszenia placu targowego - wiat handlowych oraz budynku sanitarnego wraz z wewnętrznymi instalacjami energii elektrycznej, wod.-kan., oraz przebudowie istniejących utwardzeń na dz. nr [...], [...], [...] w S..

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 22 marca 2022 r. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ze względu na lokalizację projektowanego budynku sanitarnego, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 ww. rozporządzenia) oraz obowiązujące przepisy, organ ustalił obszar oddziaływania obiektu jako pas terenu o szerokości max. 20 m od zewnętrznych ścian budynku, niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. W zakresie komunikacji wewnętrznej, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, obszar oddziaływania sprowadza się do terenu objętego inwestycją przez fakt, iż ograniczenie w zagospodarowaniu działek dotyczy jedynie tych działek, na których fizycznie zlokalizowane są te urządzenia i obiekty.

Wobec powyższego organ ustalił, że obszar oddziaływania obejmuje działkę nr [...] oraz działki na których zlokalizowana jest planowana inwestycja tj. nr [...], [...], [...] w miejscowości S., gmina S. .

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków projektowych zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Uzupełnień dokumentacji projektowej dokonano w dniu 10 maja 2022 r.

Odnosząc się do uwag stron wniesionych w trakcie postepowania organ podał, że analiza projektu budowlanego oraz dokumentacji formalno-prawnej po przedłożeniu uzupełnień oraz wyjaśnień przez pełnomocnika inwestora wykazała, iż uczyniły one zadość żądaniom. Podkreślił, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Natomiast art. 5 ww. ustawy nakazuje, by obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania - projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m. in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, jak również poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Oznacza to, że w przypadku gdy projektowana inwestycja spełnia wszystkie warunki w zakresie reguł projektowania wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Inwestor ma prawo kształtować zagospodarowanie swojej działki (terenu) w każdy sposób, który jest zgodny z przepisami prawa. Kwestia kształtowania się cen nieruchomości nie podlega analizie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż takich działań nie przewiduje procedura udzielania pozwoleń na budowę z ustawy Prawo budowlane, odnośnie zaś dojazdu udzielona została wnoszącemu zastrzeżenia odpowiedź przez Inwestora, będącego jednocześnie zarządcą dróg w sąsiedztwie nieruchomości strony.

Organ stwierdził, że planowane zamierzenie budowlane jest zgodne

z ustaleniami dotyczącymi przeznaczenia, zasad i warunków zagospodarowania dla przedmiotowego terenu oraz ogólnymi zapisami uchwały Nr IX/80/15 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta S.. Organ ustalił nadto, że przedmiotowa inwestycja nie znajduje się oraz nie oddziałuje negatywnie na obszar sieci "Natura 2000", a co za tym idzie, planowane zamierzenie budowlane nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary sieci "Natura 2000", w myśl art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 - tekst jednolity ze zm.). Przedmiotowe przedsięwzięcie nie zostało też zaliczone do rodzaju przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, na podstawie art. 71 ust. 2 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane do projektowania

i wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i zezwolenia, m.in.: uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych z dnia 28 kwietnia 2022 r. - bez zastrzeżeń. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektant dołączył informację dot. BIOZ oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. W..

Decyzją z dnia 29 maja 2023 r. znak: WI-I.7840.7.68.2022.SA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2023, poz. 682 ze zm.) Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przeprowadził analizę projektu w zakresie wskazanym w art. 35 Prawa budowlanego i stwierdził, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 1679), m.in.: wszystkie strony oraz załączniki projektu zostały kolejno ponumerowane; projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono do formatu A4; zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 20-13 załączników). W projekcie budowlanym, zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e p.bud., zamieszczono informacje o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str. 11 i 15 projektu zagospodarowania terenu).

Organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującą na terenie uchwałą nr IX/80/15 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 sierpnia 2015 r.

w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta S., zwaną dalej mpzp.

Inwestycja znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku plany symbolem A3U - tereny zabudowy usługowej. Podstawowym przeznaczeniem terenów U (§ 27 ust. 2 mpzp) jest:

1) zabudowa usługowa;

2) w terenie A25U obiekty infrastruktury drogowej, jak: stacja paliw płynnych lub gazowych z urządzeniami towarzyszącymi jak myjnia samochodowa, stacja obsługi, warsztat, parking;

3) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie, o której mowa w pkt. 1 i 2 funkcjonalnie z nią związane, w tym:

a) budynki garażowe i gospodarcze,

b) wiaty i altany,

c) sanitariaty na placu targowym, w terenie A3U,

d) zieleń urządzona,

e) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe,

f) obiekty małej architektury,

g) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków.

3. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów, sieci i urządzeń, w tym:

1) zabudowy usługowej z zakresu usług publicznych, w tym m.in. z zakresu administracji, oświaty, kultury i opieki zdrowotnej;

2) funkcji mieszkaniowej w ramach budynku usługowego;

3) stacji paliw w terenie A12U;

4) obiektów obsługi pojazdów, sprzętu rolniczego;

5) obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione

w ust. 2 pkt 3 lit. g.;

6) parkingów.

Zdaniem organu odwoławczego Inwestycja spełnia warunki zabudowy

i zagospodarowania ustalone w § 27 ust. 4 mpzp.

Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 161,79 m2, co stanowi 20,1 % powierzchni terenu i spełnia wymagane minimum 20%. Powierzchnia zabudowy wynosi 243,99 m2, co stanowi 30,3 % powierzchni terenu i spełnia wymagane maksimum 70%. Wysokość projektowanych obiektów jednokondygnacyjnych wynosi: wiaty - 5,15 m, a budynku sanitarnego - 3,44 m, co jest zgodne z § 6 mpzp.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć, jako dostęp faktyczny i prawny. Dostęp prawny oznacza, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Dostęp faktyczny zaś, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość komunikacji z drogą publiczną.

Układ komunikacji wewnętrznej na działkach inwestycyjnych został określony w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, którą stanowi droga publiczna - ul. [...] (działka nr [...]) - oznaczona dodatkowo w planie miejscowym, symbolem KDD - tereny dróg dojazdowych poprzez istniejący zjazd publiczny. Jak wynika z dokumentów, dostęp działek inwestycyjnych do drogi publicznej odbywa się pośrednio, przez działkę o użytku tr (tereny różne) nr [...] (której właścicielem jest Gmina S. Działka nr [...], należąca do M. W. leży bezpośrednio przy działce nr [...]. Niemniej jednak treść księgi wieczystej nr [...], założonej dla działki nr [...], nie ujawnia wpisu o ustanowionej służebność przejazdu i przechodu, dla każdoczesnych właścicieli działki nr [...]. Działka nr [...] ma zapewniony faktyczny dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...], przylegającą do niej, lecz brak jest dowodu potwierdzającego prawny dostęp - co potwierdza dołączona do akt sprawy korespondencja pomiędzy odwołującym się a Gminą S. . Planowana inwestycja nie wprowadza w tym względzie żadnych zmian. Dostęp działki nr [...] do drogi publicznej, zarówno przed planowaną inwestycją, jak również po jej zrealizowaniu w przyszłości, pozostanie bez zmian: działka ma zapewniony faktyczny dostęp do drogi publicznej, opisany powyżej; natomiast aktualnie nie ma zapewnionego dostępu prawnego.

Organ odwoławczy stwierdził, ze planowana inwestycja nie pozbawia M. W. dostępu do drogi publicznej. Uszanowane zostały uzasadnione interesy osób trzecich, o czym jest mowa w art. 5 pb, który w szczególności obejmuje zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Żaden projektowany obiekt nie koliduje z dostępem do drogi publicznej (poprzez działkę nr [...] i istniejący zjazd publiczny).

Badając sprawę pod kątem oddziaływania budynku sanitarnego na działkę nr [...] Wojewoda stwierdził, że z informacji, zweryfikowanej przez organ l instancji wynika, że zakres obszaru oddziaływania obejmuje działki nr: [...], [...], [...] (ze względu zakres inwestycji) oraz działkę nr [...] (ze względu na oddziaływanie budynku sanitarnego).

Organ podał, że w projekcie zagospodarowania terenu (str. 11 i 15), zamieszczono wymaganą informację o obszarze oddziaływania obiektu. Opracowanie wnikliwie analizuje oddziaływanie inwestycji na działki sąsiednie graniczące z inwestycją (w tym na działkę skarżącego nr [...]) pod kątem obowiązujących przepisów, w tym w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225).

Organ odwoławczy przeprowadził analizę możliwości zagospodarowania działki budynkiem, który potencjalnie może w przyszłości zostać zrealizowany na działce nr [...]. Wzięto pod uwagę budynek ze ścianami zewnętrznymi i przekryciem dachu nierozprzestrzeniającymi ognia. Wówczas, budynek na działce nr [...], zwrócony ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy działki mógłby być usytuowany w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 4,00 m; a zwrócony ścianą bez okien i drzwi - nie mniejszej niż 3,00 m. Powyższe odległości wynikają z wymogów dotyczących usytuowania budynku na działce budowlanej; uregulowanych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Organ ustalił, że z lokalizacji potencjalnego budynku w odległości 3,00 m (ścianą bez okien i drzwi) lub 4,00 m (ścianą z oknami lub drzwiami) od granicy działki nr [...] wynika, że znajduje się on poza obszarem oddziaływania pochodzącym od budynku sanitarnego, określonym na projekcie zagospodarowania terenu fioletową przerywaną linią. Zatem na działce [...] możliwa jest lokalizacja obiektu w minimalnych odległościach od granicy przewidzianych www. rozporządzeniu, pomimo iż oddziaływanie budynku sanitarnego jest bezsporne. Powyższe dowodzi, że spełniony będzie warunek zawarty w § 12 ww. rozporządzenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie kreują prawa sąsiadów do nieograniczonego wpływu na inwestycje, jakie może realizować inwestor na działkach, co do których posiada prawo dysponowania na cele budowlane. O ile inwestor spełni szereg przepisów wymaganych w postępowaniu o pozwolenie na budowę, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa ingerować w treść tytułu inwestycji i lokalizacji obiektu na działce lub terenie inwestycji. Kwestia ta zależy w takim przypadku wyłącznie od woli inwestora.

Zdaniem Wojewody, o ile powyższa okoliczność przemawiała za uznaniem, że działka odwołującego znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, to nie można twierdzić, że projektowana lokalizacja budynku narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 pb, który nakazuje poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Do uznania, że zostały naruszone warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich nie wystarcza subiektywne poczucie właściciela nieruchomości, o ile nie znajduje ono oparcia w obowiązującym przepisie prawa materialnego. Według organu odwoławczego ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy decydować będą o wybudowaniu obiektów budowlanych, miejscu zlokalizowania i ich rodzaju, czy funkcji. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela sąsiedniej nieruchomości całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Nieuniknione jest to, że realizacja inwestycji stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania. Ocena decyzji w aspekcie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wymaga uwzględnienia, czy inwestor realizujący inwestycję nie narusza interesu prawnego stron postępowania w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie, zdaniem Wojewody Małopolskiego, nie miało miejsca.

Odpowiadając na zarzut zaśmiecania działki nr [...] przez działające targowisko, organ wyjaśnił, że z projektu (str. 15 projektu zagospodarowania terenu oraz str. 11 projektu architektoniczno-budowlanego) wynika, że na niektórych odcinkach, inwestor przewidział budowę muru oporowego wokół wiaty handlowej o różnych wysokościach. Rozwiązanie to, zamykające strefę handlową targowiska od działki nr [...], zapobiegnie przedostawaniu się śmieci na działkę sąsiednią.

Jednocześnie organ podał, że poza zakresem niniejszego postępowania, pozostaje natomiast wskazywane w odwołaniu obniżenie wartości działki odwołującego. Tego rodzaju kwestia może być przedmiotem sporów cywilnoprawnych, rozpoznawanych przez sądy powszechne.

Według organu analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego

z przywołanego powyżej art. 4 pb.

Na powyższą decyzję M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa.

W piśmie z 29 stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę, zarzucając decyzji naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 30 § 3 i art. 33 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie przez organy obu instancji prawidłowości pełnomocnictwa udzielonego pani D. G. reprezentującej firmę D. sp. z o.o., mimo iż:

a) Zastępca Burmistrza Gminy S. nie był upoważniony do udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Gminy w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę,

b) pełnomocnictwo zostało udzielone spółce D. Sp. z o.o. z siedzibą w C., która jako osoba prawna nie może być pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym

c) pełnomocnictwo obejmowało węższy zakres inwestycji, niż ten, którego dotyczy Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji

2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności:

a) niezweryfikowanie, kiedy został wybudowany gazociąg gs50, jaka jest jego średnica oraz ciśnienie nominalne, a w konsekwencji niezweryfikowanie, czy obiekty budowlane objęte Przedmiotową inwestycją zostały zaprojektowane poza strefą kontrolowaną gazociągu,

b) niezweryfikowanie kwestii dotyczących wymaganej liczby miejsc postojowych, a także sposobu zagospodarowania działki [...], po której ma się odbywać dojście i dojazd do terenu inwestycji,

3) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego,

II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 35 ust. 1 pkt. 2 p.b. w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz w zw. z § 15 pkt 5 uchwały Nr 1X780/15 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta S. (dalej: "plan miejscowy") poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z przepisami, mimo iż teren objęty wnioskiem nie obejmuje miejsc postojowych mających obsługiwać przedmiotową inwestycję.

2) art. 35 ust. 1 pkt. 2 p.b. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że projekt zagospodarowania jest zgodny z przepisami mimo, iż inwestor nie uzyskał dla inwestycji uzgodnienia zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, a przedłożone do akt uzgodnienie zostało wydane dla spółki D. Sp. o.o.

3) art. 35 ust. 1 pkt. 2 p.b. w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Min. Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowania (t. j. Dz.U. 2022.1225), poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami technicznymi, mimo iż nie przewiduje takiej liczby miejsc postojowych która byłaby stosowna do przeznaczenia działki budowlanej oraz sposobu jej zabudowy,

4) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. wzw. z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami technicznymi, mimo iż nie przewiduje wymaganego rozporządzeniem dojścia i dojazdu do działki budowlanej, na której ma być realizowana inwestycja.

Ponadto, pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty skarżącego zawarte w jego pismach kierowanych do organu I instancji, a także w odwołaniu, że zaskarżona decyzja uniemożliwi mu dojście i dojazd do jego nieruchomości, spowoduje obniżenie wartości nieruchomości skarżącego z uwagi na lokalizację budynku sanitarnego w minimalnej odległości o granic jego działki, nie zapewnia właściwej ochrony działki przed immisjami ze strony inwestycji w postaci zaśmiecania działki skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W tak zakreślonych ramach skarga okazała się uzasadniona.

Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Wojewody Małopolskiego z 29 maja 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję nr AB.V.1.689.2022 Starosty Krakowskiego z 9 czerwca 2022 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dla Gminy S. dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa zadaszenia placu targowego – wiat handlowych oraz budowa budynku sanitarnego wraz z wewnętrznymi instalacjami energii elektrycznej, wod.-kan., oraz przebudowa istniejących utwardzeń na dz. nr [...], [...], [...] w m. S., gm. S.".

Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: P.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

Zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei, zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoli ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić przy tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji organów obu instancji.

Wyjść należy od tego, że inwestorem opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego jest Gmina S. . Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2023 r. poz. 40) wójt (odpowiednio burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy oświadczenie woli w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem składa jednoosobowo wójt albo działający na podstawie jego upoważnienia zastępca wójta samodzielnie albo wraz z inną upoważnioną przez wójta osobą.

Wniosek w przedmiotowej sprawie podpisała D. G., jak podano, reprezentująca firmę D. sp. z o.o. Zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (§ 3).

W aktach sprawy znajdują się dwa dokumenty, określone jako upoważnienia, które zdaniem sądu nie wykazują prawidłowo umocowania pełnomocnika działającego w postępowaniu administracyjnym.

W dokumencie datowanym na 29 stycznia 2007 r. (k. 7 akt adm.) Burmistrz Gminy S. upoważnił, na podstawie art. 46 ust. 1 u.s.g., M. C. Zastępcę Burmistrza Gminy S. do składania oświadczeń woli w imieniu Gminy w zakresie zarządu mieniem. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że w ramach "zarządu mieniem gminy", o którym mowa w art. 46 ust. 1 u.s.g., nie może mieścić się reprezentowanie gminy – jako właściciela nieruchomości – w postępowaniu administracyjnym dotyczącym tej nieruchomości. W literaturze przyjmuje się, że pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 46 ust. 1, obejmuje także pełnomocnictwo procesowe (zob. J. Jagoda, komentarz do art. 46, teza 5, w: Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, red. B. Dolnicki, WKP 2021). Rzecz jednak w tym, że z zalegającego w aktach dokumentu nie wynika, by Zastępcy Burmistrza udzielono pełnomocnictwa procesowego, jak też, by mógł udzielać dalszych pełnomocnictw. Dostrzec wypada również, że analizowany dokument jest kopią, która nie stanowi uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa w rozumieniu art. 33 § 3 k.p.a.; została jedynie opatrzona pieczęcią i podpisem Zastępcy Burmistrza (upoważnionego).

Drugi dokument (k. 8 akt adm.), datowany na 19 lipca 2021 r., zawiera oświadczenie Zastępcy Burmistrza S. o upoważnieniu D. G., reprezentującej firmę [...] do występowania i reprezentowania Gminy S. "przed Organami Administracji Państwowej i Samorządowej oraz innymi instytucjami, w sprawach związanych z wykonaniem dokumentacji projektowej i uzyskaniem ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę inwestycji "Budowa zadaszenia placu targowego – wiaty handlowej na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w miejscowości S., gm. S." – umowa z dnia 26.06.2021 r., znak: RIiR.7031.30.2021". Niezależnie od wcześniej zgłoszonych zastrzeżeń co do upoważnienia dla Zastępcy Burmistrza, trzeba również dostrzec, że zestawienie treści tego pełnomocnictwa z zakresem wniosku o pozwolenie na budowę wskazuje, że pełnomocnictwo nie obejmuje całego zamierzenia, a tylko "budowę zadaszenia placu targowego – wiat handlowych". Pominięto budowę budynku sanitarnego wraz z wewnętrznymi instalacjami energii elektrycznej wody i kanalizacji sanitarnej oraz przebudowę istniejących utwardzeń. Nie jest ono zatem wystarczające do reprezentowania inwestora w postępowaniu, którego przedmiot jest szerszy niż zakres wskazany w pełnomocnictwie.

W tym kontekście sąd wskazuje, że nie podziela zarzutów skarżącego, jakoby pełnomocnictwo zostało udzielone nie osobie fizycznej (D. G.), lecz spółce (D. sp. z o.o.), co miałoby naruszać art. 33 § 1 k.p.a. W ocenie sądu wzmianka w pełnomocnictwie do umowy wiążącej Gminę S. z przywołaną spółką nie oznacza, że to spółka została pełnomocnikiem w tej sprawie. Przeczy temu jednoznaczna treść pełnomocnictwa udzielonego D. G. (k. 8). Również opatrywanie pism kierowanych przez pełnomocnika pieczęcią spółki nie stanowi o tym, że to spółka jest pełnomocnikiem w sprawie.

Jak wskazano powyżej, jednym z głównych obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę jest zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. W przedmiotowej sprawie obowiązek ten nie został należycie zrealizowany.

Teren inwestycji znajduje się na obszarze objętym ustaleniami uchwały Nr IX/80/15 Rady Miejskiej w S. z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta S., w którym znajduje się na terenie "A3U". Zgodnie z § 27 ust. 1 planu miejscowego "wyznacza się TERENY ZABUDOWY USŁUGOWEJ oznaczone na rysunku planu symbolami: A1U–A19U, A21U-A28U." Zgodnie z § 27 planu miejscowego, podstawowym przeznaczeniem terenów U jest: 1) zabudowa usługowa; 2) w terenie A25U obiekty infrastruktury drogowej, jak: stacja paliw płynnych lub gazowych z urządzeniami towarzyszącymi jak myjnia samochodowa, stacja obsługi, warsztat, parking; 3) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie, o której mowa w pkt. 1 i 2 funkcjonalnie z nią związane, w tym: a) budynki garażowe i gospodarcze, b) wiaty i altany, c) sanitariaty na placu targowym, w terenie A3U, d) zieleń urządzona, e) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe, f) obiekty małej architektury, g) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków. Zamierzenie inwestycyjne, obejmując budowę zadaszenia placu targowego - wiat handlowych, budowę budynku sanitarnego oraz przebudowę istniejących utwardzeń niewątpliwie mieści się w przeznaczeniu podstawowym. Wprost wskazano na możliwość budowy sanitariatów na placu targowym (vide: § 27 ust. 2 pkt 3 lit. c).

Organy ustaliły, że spełnione są warunki zabudowy i zagospodarowania określone w § 27 ust. 4 planu miejscowego i sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. Wątpliwości sądu budzi natomiast spełnienie wymogów co do miejsc parkingowych określone w § 15 pkt 5 i nast. planu. Zgodnie z § 15 pkt 5: "w zakresie określenia minimalnych wskaźników miejsc postojowych, jako podstawowe zasady ustala się, że miejsca postojowe należy lokalizować w granicach terenu objętego inwestycją (w terenie inwestycji) oraz, że ilość miejsc postojowych należy obliczyć w projekcie budowlanym według faktycznych potrzeb i wymogów wynikających z rodzaju inwestycji, jej wielkości i programu użytkowo-funkcjonalnego, zakładanej liczby pracujących, użytkowników, klientów, petentów, przyjmując jako minimum wielkości określone w pkt. 6 (podkreśl. WSA)– przy czym: a) do miejsc postojowych wlicza się naziemne miejsca postojowe, miejsca w garażach wbudowanych i wolnostojących, a w szczególnych przypadkach, określonych w pkt 12 miejsca poza terenem inwestycji, b) w odniesieniu do miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych nie ustala się minimalnego wskaźnika miejsc postojowych – ilość miejsc i ich powierzchnię należy dostosować do programu funkcjonalno – użytkowego inwestycji, obowiązuje zachowanie zasady lokalizacji parkingów na terenie inwestycji, c) w odniesieniu do miejsc postojowych dla rowerów nie ustala się minimalnego wskaźnika miejsc postojowych – ilość miejsc i ich powierzchnię należy dostosować do programu funkcjonalno – użytkowego inwestycji, obowiązuje zachowanie zasady lokalizacji miejsc postojowych w terenie inwestycji." W punkcie 6 ustalono minimalne wskaźniki miejsc postojowych, przy czym dla zabudowy innej niż zabudowa mieszkaniowo i mieszkaniowo-usługowa wskazano w tabeli dla obiektów handlu, usług, restauracji, kawiarni wskaźnik 1 miejsce postojowe na 25 m2 pow. użytkowej.

W § 15 pkt 7 planu wskazano, że minimalne wskaźniki miejsc postojowych, o których mowa w pkt 6 lit. b (w pkt 1-8), zostały ustalone przy zachowaniu zasady, że do ustalonych wskaźników nie wlicza się powierzchni magazynów, pomieszczeń technicznych i socjalnych. Dalej plan stanowi, że dla terenów dróg publicznych oraz w strefach zamieszkania i strefach ruchu w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiska postojowe dla samochodów zaopatrzonych w kartę parkingową należy wyznaczać zgodnie ze wskaźnikami określonymi w przepisach o drogach publicznych (pkt 8), a poza terenami, o których mowa w pkt. 8 ustala się następujący minimalny udział miejsc postojowych przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w ogólnej liczbie miejsc postojowych dla samochodów osobowych ustalonych w pkt. 6, przy zachowaniu pkt. 10-11 (pkt 9). Zgodnie z § 15 pkt 12 planu w centrum miasta dopuszcza się lokalizowanie miejsc postojowych w granicach linii rozgraniczających dróg dla obsługi projektowanego i istniejącego zainwestowania.

Tak więc dla przedmiotowej inwestycji (obiekt handlu i usług) minimalny wskaźnik ilości miejsc postojowych wynosi 1 miejsce postojowe na 25 m2 pow. użytkowej, przy czym miejsca postojowe mają być zlokalizowane na terenie inwestycji; dla inwestycji nie przewidziano lokalizowania miejsc postojowych w granicach linii rozgraniczających dróg (vide: pkt § 15 pkt 12 planu miejscowego).

Analiza projektu zagospodarowania terenu (k. 15 projektu) prowadzi do wniosku, że na terenie inwestycji (działki nr [...], [...], [...]) nie przewidziano miejsc postojowych. Miejsca postojowe wrysowano natomiast na działce nr [...], która nie stanowi terenu inwestycji. Zauważyć przy tym trzeba, że w legendzie rysunku projektu znajdują się dwa sprzeczne ze sobą oznaczenia. Wśród projektowanych elementów zagospodarowania terenu objętych wnioskiem pozwolenia na budowę wrysowano oznaczenie graficzne miejsca postojowego z opisem "stanowiska postojowe 8 szt w tym: 1 stanowisko dla osób niepełnosprawnych, 1 stanowisko dla pojazdu zaopatrzonego w kartę parkingową". Poniżej natomiast, również w legendzie wpisano: STANOWSKA POSTOJOWE – stanowiska postojowe znajdują się na istniejącym parkingu obsługującym targowisko (dz. 346) w ilości spełniającej wymogi wynikające z MPZP = 8 stanowisk".

W ocenie sądu z projektu oraz akt sprawy nie wynika, aby istniały już wydzielone miejsca postojowe. Dodatkowo potwierdzają to fotografie przedłożone przez stronę skarżącą z pismem uzupełniającym skargę. Co znamienne, Starosta Krakowski, nakładając postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, obowiązek usunięcia braków projektowych wskazał wprost "Należy wykazać zgodność lub doprowadzić do zgodności z (...) § 15 pkt. 6) ww. uchwały, w zakresie wymaganych miejsc postojowych dla planowanego zamierzenia budowlanego (należy na projekcie zagospodarowania terenu na dz. [...] wskazać miejsca postojowe, wynikające z danej powierzchni zabudowy (...)". To wskazuje, że organ w istocie uznał działkę nr [...] za działkę stanowiącą teren inwestycji, podczas gdy nie została ona objęta wnioskiem. Sąd stwierdza również, że pomimo wezwania inwestora do uzupełnienia projektu, nie doprowadzono do jego zgodności z § 15 pkt 5 planu miejscowego, który określa wymóg miejsc postojowych na terenie inwestycji. Nie wykazano też, jak tego wymaga plan, że ustalona (jako minimalna) ilość miejsc postojowych została obliczona według faktycznych potrzeb i wymogów wynikających z rodzaju inwestycji, jej wielkości i programu użytkowo-funkcjonalnego, zakładanej liczby pracujących, użytkowników, klientów, petentów.

Co do wskaźnika ilości miejsc postojowych, wbrew temu, co wskazano w ww. postanowieniu, przepis § 15 pkt 6 planu liczbę miejsc postojowych odnosi do powierzchni użytkowej, nie zaś do powierzchni zabudowy. Definicję całkowitej powierzchni zabudowy określa § 6 pkt 8 planu, rozumiejąc ją jako sumę powierzchni całkowitych budynków w obrębie działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu albo zgłoszeniem. Powierzchni użytkowej plan nie definiuje. Również organy orzekające nie ustaliły znaczenia tego pojęcia i nie odniosły go do danych zawartych w projekcie budowlanym, w którym również nie określono powierzchni użytkowej przedmiotowego obiektu.

W projekcie budowlanym, w części opisowej (s. 8) ilość miejsc postojowych ustalono według "powierzchni usług" 179,78 m2. Na podstawie wyliczenia 179,78 m2/ 25 m2 przyjęto, że ilość miejsc postojowych powinna wynosić 8. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu podano "sumę powierzchni handlowej: 179,57 m2". Rozbieżności tej nie wyjaśniono. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że powierzchnia 179,57 m2 obejmuje powierzchnię stanowisk handlowych przekrytych dachem i bez przekrycia dachem. Organy tych danych nie zweryfikowały. Zakładając, że powierzchnia handlowa/usługowa zawiera się w powierzchni użytkowej, organy powinny były ocenić, czy prawidłowo w tym kontekście została uwzględniona tylko powierzchnia stanowisk handlowych, z pominięciem powierzchni placu targowego, z której korzystają klienci i sprzedający, także powierzchni sanitariatu. Wielkości te należy skonfrontować z powierzchnią utwardzoną placu handlowego, która wynosi 590,94 m2.

Powyższe wskazuje również na brak należytego wyjaśnienia przez organy orzekające w sprawie zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi regulującymi wymogi odnośnie do miejsc postojowych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022 r. poz. 1225, dalej: r.w.t.). Zgodnie z § 18 ust. 1 r.w.t. zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Stosownie do § 18 ust. 2 liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

W odniesieniu do wymogu zbadania zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanym, w okolicznościach sprawy należało zwrócić szczególną uwagę na treść § 14 r.w.t., który stanowi w ust. 1, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W ust. 2 dopuszczono zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku (ust. 4).

W części opisowej projektu zagospodarowania terenu (pkt 3.4, s. 5) wskazano, że "Teren inwestycji jest skomunikowany z drogą publiczną gminną, poprzez drogę wewnętrzną biegnącą bezpośrednio na plac targowy. Dojazd do terenu inwestycyjnego odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd z drogi publicznej (ul. [...])." Wskazano też, że lokalizację układu komunikacyjnego wskazuje plansza Projekt Zagospodarowania Terenu PZT. Na wskazanej planszy zaznaczono istniejący zjazd publiczny na działkę nr [...] z zaznaczeniem, że nie podlega ona opracowaniu. Na planszy tej zaznaczono również "wjazd główny na działkę inwestycyjną poprzez plac manewrowy znajdujący się na działce nr [...]" oraz "wejście główne na działkę inwestycyjną poprzez plac manewrowy znajdujący się na działce nr [...]". Sąd zauważa, że na rysunku tym nie zaznaczono ani dojazdu (drogi wewnętrznej) ani dojścia do terenu inwestycyjnego. Niezależnie od wcześniejszych uwag co do usytuowania na tym terenie miejsc postojowych, dodać w tym miejscu należy, że istnienie na działce nr [...] placu manewrowego nie może być ocenione jako spełnienie wymogów § 14 r.w.t. Nie sposób przyjąć, że taki sposób dojazdu, a zwłaszcza dojścia do placu targowego, z którego może korzystać duża ilość osób, osób pieszych, także osób o specjalnych potrzebach, jest "odpowiedni do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania" planowanego obiektu. Jak wskazał Burmistrz S. w piśmie z 3 czerwca 2022 r. (k. 58) inwestycja ma stworzyć na istniejącym placu targowym właściwe warunki do bezpośredniej sprzedaży płodów rolnych wyprodukowanych przez okolicznych rolników. Brak oznaczenia i wymiarów drogi dojazdowej oraz dojścia, w istocie uniemożliwia weryfikację, czy spełnione zostały warunki określone w § 14 r.w.t.

Kolejną kwestią, którą należało dostrzec, było istnienie strefy kontrolowanej dla sieci gazowej średniego ciśnienia "gs50", która przebiega w pobliżu terenu inwestycji. W postanowieniu z 6 kwietnia 2022 r. Starosta Krakowski nałożył na inwestora obowiązek czytelnego naniesienia tej strefy, a także przedłożenia zgody operatora sieci gazowej na prowadzenie prac w strefie , zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 r. poz. 640). W odpowiedzi na to wezwanie (pismo z 29 kwietnia 2022 r., k. 42) pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że na planszy PZT-01 naniesiono strefę kontrolowaną istniejącego gazociągu "gs50" o pasie wynoszącym 3m. Pełnomocnik wyjaśnił przy tym, że projektowane elementy znajdują się poza tą strefą, dlatego nie uzgadniano prac budowlanych z zarządcą sieci gazowej. Organy jednak nie zweryfikowały tego stanowiska, w szczególności, jak słusznie zauważa strona skarżąca, ze względu na treść § 10 ust. 6 przywołanego rozporządzenia, który określa szerokość stref kontrolowanych, według maksymalnego ciśnienia roboczego gazociągu, nie wskazując strefy o szerokości 3 m. Zasadne było również zweryfikowanie stanowiska inwestora ze względu na treść § 110 przywołanego rozporządzenia, który naprowadza na obowiązek stosowania szerokości stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia w zależności od daty wybudowania gazociągu.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego odnośnie do wadliwości uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej, wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie takie wydane przez Burmistrza Gminy S. skierowane zostało rzeczywiście do D. sp. z o.o. Nie budzi jednak wątpliwości sądu, że dotyczy ono przedmiotowej inwestycji. Warto zwrócić uwagę, że uzgodnienie to nie przybiera formy aktu administracyjnego; ustawa o drogach publicznych nie przewiduje szczególnych wymogów co do formy tego uzgodnienia. Jest też powszechną praktyką uzyskiwanie tego rodzaju uzgodnień opinii przez podmioty faktycznie przygotowujące inwestycje, także pełnomocników, deweloperów, niekoniecznie będących inwestorami w rozumieniu Prawa budowlanego.

Podsumowując, analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że w tej sprawie organy nie przeprowadziły należytego postępowania wyjaśniającego. Nie zweryfikowano treści projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie wymaganym przepisami, nie wyjaśniono występujących nieścisłości. Naruszono tym samym w szczególności przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b., oraz w zw. z przepisami § 14 i 18 r.w.t., w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji obu instancji. Sąd stwierdza również, że organy właściwie odniosły się do uwag zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania w zakresie dostępu jego działki do drogi publicznej. Zdaniem sądu, z okoliczności sprawy nie wynika, by w wyniku realizacji inwestycji skarżącemu ograniczono dostęp jego działki ([...] do drogi publicznej. Natomiast możliwe uciążliwości związane z sąsiedztwem placu targowego, w tym sanitariatu, wobec braku stwierdzenia w tym zakresie niezgodności z przepisami prawa, nie mogły stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.