Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2249/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2018 poz 627
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant: Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1400/18 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1400/18, w sprawie ze skargi A. S. (dalej: Wnioskodawczyni, Strona, Skarżąca) uchylił decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolno – środowiskowo - klimatycznej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Strona złożyła 7 czerwca 2016 r. wniosek o przyznanie, na podstawie § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. poz. 415 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne), płatności na rok 2016. Na wezwanie organu w zakresie działek nr: [...] wyjaśniła, że są także współposiadane i współużytkowane przez nią i jej byłego męża M. W. (dalej:M.W.).

W toku postępowania wyjaśniającego Wnioskodawczyni przedstawiła odpis ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w [...] o sygn.. [...], zgodnie z którą M.W. oświadczył, że wyraża zgodę na złożenie przez Stronę wniosku o przyznanie płatności za 2016 rok oraz oświadczył, że cofa swój wniosek o przyznanie mu tych płatności. Następnie 28 kwietnia 2017 r. M.W. poinformował organ, że wycofuje swój wniosek i wyraża zgodę na złożenie wniosku przez Stronę.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 Kierownik PB ARiMR w Płocku przyznał Wnioskodawczyni płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2016 r. wariant: 4.7 Ekstensywne użytkowanie na obszarze specjalnej ochrony ptaków (OSO) w wysokości 2.394 zł, wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 552zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym stanowiący powierzchnię 4,91 ha.

Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy.

W toku ponownego postępowania wyjaśniającego organ I instancji przesłuchał kolejnych świadków na okoliczność faktycznego użytkowania przedmiotowych działek. W toku postępowania ustalono, że działka nr [...] nie była w roku 2016 użytkowana przez Wnioskodawczynię. Z kolei M.W. podtrzymał wycofanie wniosku ze względu na zawartą ugodę sądową.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ponownie przyznał Stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2016 w ramach wariantu: 4.7 Ekstensywne użytkowanie na obszarze specjalnej ochrony ptaków (OSO) w wysokości 2 394 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 552 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia oraz ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym.

Po rozpatrzeniu odwołania Strony Dyrektor OR ARiMR decyzją z [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Zgodził się z organem I instancji co do wykluczenia z płatności działki rolnej A o deklarowanej powierzchni 0,45 ha położonej na działce o nr [...] i wykluczenia 0,01 ha z działki rolnej F o deklarowanej powierzchni 0,50 ha. Łączna powierzchnia wykluczonych gruntów wyniosła 0,46 ha. Z uwagi na art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE L poz. 181, s. 48 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 640/2014), mówiącego, że w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy, a powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli administracyjnej wynosiła: (5,37 ha - 4,91 ha) 4,91 ha x100% = 9,37%, to przyznana kwota płatności wyniosła: 4,91 ha x 600,00 zł - (2 x 0,46 ha x 600,00 zł) = 2 394 zł.

Wyrokiem z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1400/18, WSA uchylił zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2018 r.

Sąd I instancji wskazał, że w art. 20 ust. 1-4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (ze stanu faktycznego wynikałoby, że chodzi o ustawę z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ; opubl.: Dz.U. z 2017r. poz. 1856, choć miał na myśli ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020; opubl. Dz. U. z 2018 r. poz. 627 z późn. zm.; dalej: ustawa o wspieraniu) uregulowano problem zbiegu tytułów do wystąpienia o płatność. Przyznano prymat posiadania zależnego nad posiadaniem samoistnym w sytuacji, gdy działki rolne przewidziane do płatności stanowią jednocześnie przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego.

Skarżąca konsekwentnie podnosiła, że jest jedynym wnioskodawcą w sprawie dopłat. Grunty rolne zgłoszone we wniosku na rok 2016 znajdują się wyłącznie we współposiadaniu samoistnym (współwłasności) jej i jej byłego męża. Wniosek dotyczył tych samych działek rolnych, co do których skarżąca nieprzerwanie składała wnioski o dopłaty od 2010 roku. Oboje są osobami uprawnionymi do złożenia wniosku i otrzymania dopłat, są rolnikami spełniającymi warunki z art. 14 ustawy o wspieraniu. Cofnięcie wniosku przez M.W. oznaczało, że spór między współwłaścicielami przestał istnieć.

Sąd I instancji zarzucił, że powyższych okoliczności organy w ogóle nie wzięły pod uwagę. Przeprowadzono natomiast obszerne postępowanie wyjaśniające i dowodowe w celu ustalenia, kto faktycznie użytkował zadeklarowane grunty w roku 2016. Było to działanie nieprawidłowe i bezpodstawne. Zdaniem WSA, cofnięcie wniosku przez M. W. wykluczało zastosowanie art. 20 ust. 1 ustawy o wspieraniu i prowadzenie postępowania we wskazanym tym przepisem zakresie. Było bowiem realizacją wymogu określonego w art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu. Poza tym, także przed cofnięciem wniosku brak było podstaw do uznania, że zachodzi w sprawie sytuacja posiadania samoistnego i zależnego. Oboje byli małżonkowie byli posiadaczami samoistnymi w rozumieniu art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025; dalej: k.c.).

Zdaniem WSA, w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miał art. 20 ust. 2 ustawy o wspieraniu i w ramach wytyczonych normami tego przepisu organy winny przeprowadzić stosowne postępowanie. Organy w niedostateczny sposób wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w konsekwencji w sposób niedostatecznie wyczerpujący rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy. W konsekwencji uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), bowiem powinno ono zawierać pełną analizę i ocenę występujących w sprawie faktów, nawet, gdyby fakty te nie znalazły uznania u organu rozstrzygającego sprawę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ – Dyrektor MOR ARiMR, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu poprzez uznanie, że organy w niedostateczny sposób wyjaśniły stan faktyczny sprawy i w konsekwencji w sposób niedostatecznie wyczerpujący rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, podczas gdy jak wynika z zaskarżonej decyzji organ wziął pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i rozpatrzył go wyczerpująco;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, że uzasadnienie decyzji organu nie zawiera pełnej analizy w sposób niebudzący zaufania do obywateli, podczas gdy obszerne uzasadnienie organu II instancji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., opisuje bowiem ustalenia faktyczne oraz dowody, na podstawie których poczyniono te ustalenia oraz ich ocenę, a ponadto wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Ponadto podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego:

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu poprzez uznanie, że przepis ten będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy wskazywały, że przepis ten nie znajduje zastosowania ze względu na brak współposiadania rozumianego jako faktyczne współużytkowanie rolnicze spornych gruntów;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu poprzez uznanie, że wycofanie wniosku przez jedną ze stron konfliktu krzyżowego i wyrażenie zgody na ubieganie się o płatności przez drugiego wnioskodawcę sanuje brak przymiotu posiadania w rozumieniu rolniczego użytkowania gruntów;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 oraz § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego poprzez jego błędną wykładnię powodującą uznanie, że warunkiem przyznania płatności jest posiadanie w cywilistycznym znaczeniu i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wnioskodawczyni wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów, nie wnosiła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Obecni na rozprawie przed NSA w dniu 31 sierpnia 2023 r. pełnomocnicy: Organu i Skarżącej podtrzymali dotychczasowe stanowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).

W orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady, w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnie z wymienionych, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można co do zasady przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 819/11 oraz z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08). Jednakże niekiedy ze względu na sposób sformułowania zarzutów albo, jeżeli ocena prawidłowości wykładni lub zastosowania prawa materialnego determinują zakres koniecznych ustaleń faktycznych, celowe jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w kontekście zakresu ustaleń faktycznych potrzebnych do rozpatrzenia sprawy wymaga, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pierwszej kolejności odniesienia się do podniesionego przez skarżący kasacyjnie organ zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, z uwagi na to, że zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego oraz z uwagi na to, że podniesiony w sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z zarzucanym naruszeniem przepisów materialnoprawnych.

Za skuteczny należało uznać zarzut z pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia § 2 ust. 1 oraz § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego przez jego błędną wykładnię, powodująca uznanie posiadania w cywilistycznym znaczeniu i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów w niniejszej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podczas wykładni pojęcia "posiadanie" użytego przez prawodawcę krajowego, należy uwzględniać podstawowe warunki przyznawania tego rodzaju płatności określone także przez prawo wspólnotowe.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 1305/2013), który ma spełnić wymienione w pkt 1-3 warunki. W myśl art. 28 ust. 2 rozporządzenia 1305/2013 płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych udziela się rolnikom, grupom rolników lub grupom rolników i innych zarządców gruntów, którzy dobrowolnie podejmują się przeprowadzenia operacji obejmujących jedno lub większą liczbę zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych dotyczących gruntów rolnych, które mają zostać określone przez państwa członkowskie, w tym dotyczących, ale nie tylko, użytków rolnych określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia. W należycie uzasadnionych przypadkach, aby osiągnąć cele środowiskowe płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne mogą być udzielane innym zarządcom gruntów lub grupom takich osób. Z kolei rolnikiem, w myśl art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. nr 347, str. 608 ze zm.), jest osoba fizyczna lub prawna bądź grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą.

Niewątpliwie zatem prawodawca wspólnotowy jako warunek przyznania płatności ustanawia prowadzenie działalności rolniczej na deklarowanych działkach. Prawo krajowe zaś, posługujące się pojęciem posiadania gruntów przez rolnika, musi być rozumiane w zgodzie z prawem wspólnotowym.

Jak już wyżej wskazano, płatność jest udzielana do działek rolnych, na których prowadzona jest działalność rolnicza. Istotą płatności jest więc pomoc temu producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje grunty rolne. Sama możność władania gruntami rolnymi nie wystarczy, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym, korzystanie z gruntów, czyli faktyczne ich użytkowanie.

Rozwiązania prawa wspólnotowego często wychodzą poza normy cywilistyki. Jest to szczególnie widoczne w regulacjach wspólnotowych dotyczących przyznawania różnego rodzaju płatności w rolnictwie. Trzeba podkreślić, że płatności rolno – środowiskowo-klimatyczne stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej (por. motyw 2 i art. 1 rozporządzenia 1305/2013) i mogą być przyznawane producentom rolnym spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne. Tego rodzaju forma pomocy związana jest przede wszystkim z faktem bycia rolnikiem i rolniczego użytkowania gruntu, nie zaś z prawem do gospodarstwa rolnego. Dlatego też prawodawca wspólnotowy jako tytuł uprawniający do uzyskania płatności wskazuje faktyczne prowadzenie na określonych gruntach działalności rolniczej (por. art. 28 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1305/2013). Takie rozumienie posiadania na gruncie przepisów rolno-środowiskowo-klimatycznych wynika również z samej istoty płatności, których zasadniczym celem jest dofinansowanie produkcji rolnej. Zatem, posiadanie – jako warunek przyznania płatności – jest stanem faktycznym, a nie wyłącznie prawnym. Aby otrzymać płatności do deklarowanych działek rolnych konieczne jest, aby w okresie objętym płatnością były one zarówno w posiadaniu rolnika, jak i to, by to on samodzielnie lub z pomocą innych osób prowadził na nich działalność rolniczą (posiadał decyzyjność w odniesieniu do związanych z gruntem prac polowych). Nie musi ich wykonywać osobiście, ale decyzyjność musi mieć charakter ciągły przez cały rok kalendarzowy. Konieczne jest więc stwierdzenie czy posiadacz, który złożył wniosek o płatność, podejmował odpowiednie starania rolne w stosunku do działek.

Ponadto, pojęcie posiadania należy interpretować w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych (por. wyroki NSA z:13 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 734/11; 16 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 537/11; 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 87/11; 18 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 932/11; 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1177/10; 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07; 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 12/10; 19 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 830/21).

Do pozostałych zarzutów NSA nie odniósł się, uznając je w tych okolicznościach za przedwczesne.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżone orzeczenie w całości oraz przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji będzie zobowiązany do uwzględnienia zaprezentowanej powyżej wykładni pojęcia "posiadanie".

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).

-----------------------

12

4