Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1115/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Korycińska, Sędzia NSA Zbigniew Czarnik, Sędzia WSA (del.) Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Agnieszka Raszyńska, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2222/18 w sprawie ze skargi G. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2222/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej WSA, bądź Sądem I instancji), po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1) i zasądził od GITD na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: [...]WITD) nałożył na G. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Z. (dalej skarżący, strona) karę pieniężną w wysokości 32.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych.

W dniu 26 czerwca 2015 r. skarżący wniósł odwołanie od w. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia – z argumentacją, że o wydaniu tego rozstrzygnięcia dowiedział się dopiero w dniu 22 czerwca 2015 r., kiedy to doręczono mu postanowienie [...]WITD z [...] czerwca 2015 r. uznające za nieuzasadnione jego zarzuty. Ponadto, zdaniem strony, zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie zostało skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a., gdyż wysłano je na niewłaściwy adres. Tym samym skarżący nie został właściwie poinformowany o treści art. 41 K.p.a., co jest warunkiem skuteczności doręczeń dokonywanych w trybie art. 44 k.p.a.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. GITD, działając na podstawie art. 59 § 2 K.p.a., odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – ze wskazaniem, że ww. decyzja [...]WITD została doręczona w dniu 4 lutego 2015 r. w trybie art. 44 § 4 K.p.a., a strona nie informowała organu o zmianie adresu do korespondencji. Skoro więc skarżący wskazywał adres R., Ś., to organ kierował korespondencję na ten adres i doręczenie w trybie art. 44 K.p.a. było skuteczne. Wskazane przez stronę okoliczności nie usprawiedliwiają niedochowania terminu do wniesienia odwołania.

Skargę do WSA na powyższe postanowienie złożył G. B., podnosząc zarzuty naruszenia art. 9 K.p.a. poprzez przyjęcie fikcji doręczenia określonej w art. 41 § 2 K.p.a., pomimo braku prawidłowego pouczenia o treści art. 41 § 1 i 2 K.p.a., a także naruszenie art. 58 § 1 K.p.a., poprzez odmowę przywrócenia terminu, pomimo że do uchybienia terminu doszło bez jego winy, gdyż o wydaniu decyzji nie wiedział, ponieważ przebywał za granicą.

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2716/15 WSA uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r. Uzasadniając podjęte orzeczenie wskazano, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administra-cyjnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. zostało wysłane na adres: R., Ś., jednak nieodebranie przez stronę tego zawiadomienia, a następnie kolejnych pism o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy musiało najwyraźniej wzbudzić wątpliwości organu, co do prawidłowości doręczeń, skoro organ z urzędu powziął informację z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że skarżący jako adres głównego miejsca wykonywania działalności wskazuje R., Ś., natomiast jako adres do doręczeń: D., Ś. Wtedy to wysłano wezwanie z dnia [...] września 2014 r. na ten ostatni adres – które skarżący odebrał osobiście. Natomiast decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. została wysłana na adres R., Ś., z wiedzą że skarżący nie odbiera kierowanej na ten adres korespondencji, oraz że poprzednią korespondencję organ wysłał na adres D., Ś. Takie procedowanie, zdaniem WSA, naruszało art. 6, 8, 10 K.p.a. Skoro organ I instancji zamiennie korzysta z dwóch adresów strony, to niejako sam poddaje w wątpliwość prawidłowość swoich doręczeń. GITD powinien zatem wziąć pod uwagę te okoliczności i przeanalizować sprawę zarówno pod kątem prawidłowości zastosowanej fikcji doręczenia decyzji, jak i ustaleń organu I instancji w zakresie adresu strony do doręczeń. Dopiero wówczas, w zależności od poczynionych ustaleń, powinien odnieść się do złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący nie może bowiem ponosić ujemnych następstw wynikających z niekonsekwentnego procedowania [...]WITD.

Wyrokiem z dnia 12 października 2018 r. o sygn. akt II GSK 3348/16 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA), po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej GITD, uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Za uzasadnione uznano stanowisko organu o naruszeniu przez WSA art. 133 § 1 p.p.s.a. – poprzez pominięcie istotnej części akt sprawy, z których jednoznacznie i w niebudzący wątpliwości sposób wynika, że decyzja [...]WITD została doręczona stronie na adres: D., Ś., a więc na adres wskazywany przez samą stronę, jako adres właściwy. Do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. doszło poprzez zaniechanie rozpoznania istoty sprawy wywołanej skargą na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która doręczona została na wskazany powyżej adres. Za nieskuteczny i tym samym nieuzasadniony NSA uznał natomiast zarzut naruszenia art. 59 § 2 K.p.a., co do braku ziszczenia się w rozpatrywanej sprawie przesłanek przywrócenia terminu, o których mowa w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a więc w przepisie, który powinien był stanowić w rozpatrywanej sprawie – lecz nie stanowił – zasadniczy wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, z punktu widzenia którego postanowienie to nie było jednak kontrolowane.

WSA, ponownie uchylając – przytoczonym na wstępie wyrokiem – zaskarżone postanowienie GITD i uwzględniając treść art. 190 p.p.s.a., podkreślił że kwestia prawidłowości doręczenia została przesądzona przez NSA. Sąd I instancji badając po raz kolejny legalność zaskarżonego postanowienia stwierdził, że GITD naruszył przepisy postępowania, a mianowicie art. 58, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestią, która podlegała ocenie w niniejszej sprawie było bowiem zastosowanie przepisów dotyczących przywrócenia terminu i zasadności jego odmowy, przede wszystkim art. 58 § 2 K.p.a., dotyczącego siedmiodniowego terminu na złożenie stosownego wniosku w tym zakresie – który należy liczyć od daty uzyskania przez osobę zainteresowaną wiedzy o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Skoro skarżący nie kwestionował prawidłowości doręczenia zastępczego decyzji [...]WITD z dnia [...] stycznia 2015 (w dniu 4 lutego 2015 r.), to termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 18 lutego 2015 r., z mocy art. 129 § 2 w zw. z art. 44 § 4 K.p.a. w zw. z art. 40c ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Natomiast w uzasadnieniu złożonego wniosku strona wskazała, że o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedziała się w dniu 22 czerwca 2015 r. – z doręczonego wówczas postanowienia [...]WITD z dnia [...] czerwca 2015 r., uznającego za nieuzasadnione zgłoszone zarzuty. W tymże postanowieniu nadmieniono o decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. Wobec powyższego, w tym dniu – zdaniem skarżącego – ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący nadmienił również, że w styczniu 2015 r. przebywał kilka dni za granicą.

Sąd I instancji, analizując stanowisko GITD co do braku uprawdopodobnienia przez skarżącego swojej winy w uchybieniu terminu na tle ww. stanu faktycznego, uznał je za co najmniej przedwczesne – podkreślając że rolą organu było ustalenie, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Tymczasem w niniejszej sprawie GITD nie poczynił żadnych ustaleń w celu stwierdzenia, kiedy ustała przeszkoda do wniesienia odwołania i tym samym nie ocenił ww. przesłanki. Skoro zaś skarżący wspomina o postanowieniu [...]WITD, uznającym za nieuzasadnione jego zarzuty, to znaczy że postępowanie przeciwko stronie weszło już w fazę egzekucyjną i doręczono już tytuł wykonawczy. W tym zakresie WSA powołał się na art. 32 i art. 27 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.). Końcowo wskazano, że GITD, powinien ponownie przeprowadzić postępowanie administracyjne, eliminując dotychczasowe uchybienia, w szczególności uwzględniając przedstawioną wykładnię i odnosząc się do przedstawionych we wniosku skarżącego okoliczności związanych z ustaleniem daty początku biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze kasacyjnej od ww. orzeczenia GITD podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 58 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że stwierdzone uchybienie - brak odniesienia się przez organ do zachowania przez stronę siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku - mógł mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem niespełnienie którejkolwiek z czterech przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 i 2 K.p.a. obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu; tym samym niezależnie od ilości przesłanek niespełnionych przez stronę wnioskującą o przywrócenie terminu już wobec niespełnienia jednej z nich organ nie ma podstaw by przywrócić uchybiony termin i wydaje postanowienie o odmowie przywrócenia terminu – co miało miejsce w niniejszej sprawie;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak rozpoznania w całości istoty sprawy tj. prawidłowości dokonanej przez organ oceny braku spełnienia przez stronę przesłanki zawartej w art. 58 § 1 K.p.a., pomimo że miało to kluczowe znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. W tym ostatnim przepisie jako wymóg formalny wskazano przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W konsekwencji wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, przechodząc natomiast do oceny złożonej skargi kasacyjnej wskazać trzeba, że wśród podniesionych zarzutów znalazło się wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. W tym zakresie GITD kwestionuje wyrok WSA, uchylający postanowienie tego organu o odmowie przywrócenia G. B. terminu do wniesienia odwołania. W tym ostatnim rozstrzygnięciu organ, odnosząc się do złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...]WITD z dnia [...] stycznia 2015 r., stwierdził że wskazane przez stronę okoliczności nie usprawiedliwiają niedochowania terminu do wniesienia odwołania. Natomiast Sąd I instancji, uzasadniając podjęte orzeczenie, podkreślił że kwestią, która (niejako w pierwszym rzędzie) podlegała ocenie w niniejszej sprawie było zastosowanie art. 58 § 2 K.p.a., dotyczącego siedmio-dniowego terminu na złożenie ww. wniosku – który należy liczyć od daty uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu tego terminu. W rezultacie stanowisko GITD co do braku uprawdopodobnienia przez skarżącego swojej winy w uchybieniu terminu uznano – na tle stanu faktycznego sprawy – za co najmniej przedwczesne.

Stanowisko WSA kwestionuje organ, podnosząc że brak odniesienia się do zachowania przez stronę ww. siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku nie miał wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, bowiem już niespełnienie którejkolwiek z czterech przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 i 2 K.p.a. obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. W konsekwencji, zdaniem GITD, nie rozpoznano w całości istoty sprawy tj. prawidłowości dokonanej przez organ oceny braku spełnienia przez stronę przesłanki zawartej w art. 58 § 1 K.p.a.

Przedstawiona przez organ w skardze kasacyjnej argumentacja jest nietrafna. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji wysnuł prawidłowe wnioski, szczegółowo analizując ustalony przez organy stan faktyczny i dokonując prawidłowej – zgodnej z jednolitym w tym zakresie orzecznictwem – wykładni przepisów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W tym zakresie należy przytoczyć treść art. 58 K.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Z regulacji art. 58 K.p.a. wynikają zatem cztery przesłanki przewrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym, które muszą wystąpić łącznie, tj.: brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminu; wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której ustanowiono przywracalny termin.

Nie budzi przy tym wątpliwości NSA, że zgodnie z jednolitym poglądem judykatury przesłanką, która musi obligatoryjnie zaistnieć w pierwszej kolejności, aby w ogóle możliwe było badanie okoliczności podniesionych we wniosku i ewentualne przywrócenie uchybionego terminu, jest złożenie żądania (prośby) w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ocena, czy strona dochowała terminu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, a w szczególności, czy przeszkoda ustała w dniu, w którym w mniemaniu zainteresowanego ustała przyczyna uchybienia, należy do organu administracji publicznej, który może odmówić przywrócenia terminu z powodu spóźnienia wniosku (M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 . Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, opubl. LEX/el. 2018). W orzecznictwie zgodnie podkreśla się, że określona w art. 58 § 2 K.p.a. przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, a jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Jest to bowiem termin, który nie podlega przywróceniu. Z art. 58 § 2 K.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminowi, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez stronę wiedzy w tym zakresie, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminowi (por. wyroki NSA: z dnia 13 lutego 2019 r. o sygn. akt I GSK 1190/18, z dnia 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1476/17, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym kontekście nie może budzić wątpliwości, że obowiązkiem GITD – wynikającym z art. 58 § 2 K.p.a. – było ustalenie, czy skarżący dochował ww. terminu, a w szczególności czy przeszkoda rzeczywiście ustała w dniu, w którym w przekonaniu strona ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia odwołania. Ocena ta powinna zarazem odbyć się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku. Tymczasem w niniejszej sprawie, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, GITD stwierdził, że wskazane przez stronę okoliczności nie usprawiedliwiają niedochowania terminu do wniesienia odwołania, przechodząc od razu do oceny kwestii braku zawinienia w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. W rezultacie w zaskarżonym postanowieniu przedwcześnie stwierdzono uchybienie terminu do dokonania tej czynności – czym naruszono przepisy postępowania, a mianowicie art. 58, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. – które to naruszenie bez wątpienia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stało się tak, pomimo że rolą GITD było – w pierwszym rzędzie – ustalenie, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak prawidłowo zauważył WSA – powyższa okoliczność nie była w ogóle przedmiotem badania i analizy przez organ.

Mianowicie, we wniosku o przywrócenie terminu skarżący powołał się na otrzymanie w dniu 22 czerwca 2015 r. postanowienia [...]WITD z [...] czerwca 2015 r., uznającego jego zarzuty za nieuzasadnione – w którym z kolei przywołano decyzję [...]WITD z [...] stycznia 2015 r. W rezultacie, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, oznacza to, że postępowanie przeciwko skarżącemu weszło już w fazę egzekucyjną i skarżącemu został doręczony tytuł wykonawczy. Zgodnie bowiem z art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Z kolei stosownie do art. 27 § 1 ww. ustawy tytuł wykonawczy zawiera, m.in.: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek (pkt 3), wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej (pkt 6). Powyższe okoliczności pozostają w sprzeczności z zawartą we wniosku argumentacją, że o wydaniu decyzji organu I instancji strona dowiedziała się dopiero w dniu 22 czerwca 2015 r. Skoro bowiem uprzednio G. B. zgłosił zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu właśnie o ww. decyzję, stanowiącą podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, to o treści tego rozstrzygnięcia powinien widzieć wcześniej niż wskazuje we wniosku o przywrócenie terminu. Pomimo powyższych okoliczności GITD nie poczynił żadnych ustaleń w celu stwierdzenia, kiedy ustała przeszkoda do wniesienia odwołania i tym samym nie ocenił, czy spełniona została przesłanka wniesienia prośby o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Tymczasem rozważania w tym zakresie są koniecznym elementem uzasadnienia postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu – które powinno zostać wydane po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a. Skoro GITD nie sprostał tym wymogom, wobec istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia stwierdzonych przez WSA nieprawidłowości, do jakich doszło w niniejszym postępowaniu, zasadnie uchylono zaskarżone postanowienie. W tej sytuacji Sąd I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie mógł odnieść się merytorycznie do kwestii zawinienia strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania – będącej przedmiotem oceny GITD. Stanowisko takie byłoby bowiem – wobec braku ustalenia dochowania przez wnioskodawcę terminu z art. 58 § 2 K.p.a. – przedwczesne.

Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie przedstawia żadnych uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku – na podstawie art. 184 p.p.s.a.