Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 552/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 11, art. 15, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 lpkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 195
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Asystent sędziego Diana Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Komendanta Miejskiego Policji w S. na decyzję Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 19 lipca 2023 r. nr OHP.906.1.3.2023.JF w przedmiocie opłaty za czynności kontrolne 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z dnia 10 maja 2023 r. nr 12.HP.2023, 2. zasądza od Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego Komendanta Miejskiego Policji w S. kwotę 680 ( sześćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 19 lipca 2023 r. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny ( dalej także jako "organ odwoławczy", "Wojewódzki Inspektor Sanitarny" ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z 10 maja 2023 r., którą ustalono opłatę za czynności kontrolne w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego i nakazano Komendantowi Miejskiemu Policji w S. jej zapłatę.

Stan sprawy jest następujący:

W toku kontroli sanitarnej przeprowadzonej 15 marca 2023 r. w Komendzie Miejskiej Policji w S. przy ul. [...] stwierdzono nieprawidłowości, opisane w punkcie III.3. protokołu kontroli z 15 marca 2023 r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Słupsku (dalej: organ I instancji, Powiatowy Inspektor Sanitarny) decyzją z 3 kwietnia 2023 r. nakazał Komendantowi Miejskiemu Policji w S. (dalej: skarżący) usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości

w terminie do 16 czerwca 2023 r. Skarżący nie wniósł odwołania.

Decyzją z 10 maja 2023 r., skierowaną do Komendanta Miejskiego Policji w S., wydaną m.in. na podstawie art. 36. ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 338, dalej także jako" u.p.i.s.") oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r.

w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 36 poz. 203), Powiatowy Inspektor Sanitarny ustalił opłatę za czynności kontrolne

w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego w kwocie 399 zł i nakazał jej zapłatę Komendzie Miejskiej Policji w S.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wysokość opłaty została ustalona zgodnie z kosztami rzeczywiście poniesionymi, których kalkulację przedstawił. Wyjaśnił, że na jej wysokość wpływ mają koszty bezpośrednie i pośrednie, z których pierwsze zależne są od czasu trwania czynności kontrolnych i prac biurowych wykonywanych przez upoważnionych pracowników organu, zaś drugie stanowią 41,14% narzutu kosztów bezpośrednich zgodnie z zarządzeniem nr 3/2017 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z dnia 17 listopada 2017 r.

Po wniesieniu przez skarżącego odwołania od decyzji z 10 maja 2023 r. ,

w którym zarzucono błędne oznaczenie zobowiązanego poprzez jego określenie jako "Komendanta Miejskiego w S.", organ I instancji, postanowieniem z 29 maja 2023 r., wydanym na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. decyzji wskazując, że w wierszu piętnastym na stronie pierwszej decyzji, zamiast wyrazów: "Komendzie Miejskiej Policji w S." powinno być: "Komendantowi Miejskiemu Policji w S.".

Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, kwestionując możliwość dokonania takiego sprostowania. Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z 4 lipca 2023 r. utrzymał w mocy zażalone postanowienie. Skarżący wniósł na to postanowienie skargę do tutejszego sądu (sprawa została zarejestrowana pod sygn. III SA/Gd 476/23).

Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 19 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania, że w decyzji błędnie oznaczono zobowiązanego poprzez wskazanie, iż ustaloną opłatę winna zapłacić Komenda Miejska Policji, podczas gdy organem właściwym do wykonania nałożonego obowiązku jest skarżący oraz że organ

I instancji naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. nie wskazując

w uzasadnieniu decyzji podstaw wyliczenia wysokości opłaty za badania laboratoryjne

i nie wyjaśniając, co konkretnie składa się na koszty bezpośrednie i pośrednie. Organ odwoławczy wskazał, że strona postępowania została właściwie oznaczona, bowiem omyłka polegająca na zapisie, że nakazuje się zapłatę Komendzie Miejskiej Policji zamiast skarżącemu jako oczywista została sprostowana w drodze postanowienia,

a decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego została również prawidłowo uzasadniona. Skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i z przysługującego mu prawa nie skorzystał (dowody, które zdaniem organu odwoławczego potwierdzają, że opłata została ustalona w prawidłowej wysokości zostały włączone do akt sprawy). Co więcej, Zarządzenie nr 3/2017 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z dnia 17 listopada 2017 r. w sprawie sposobu ustalania i pobierania opłat za badania oraz inne czynności wykonywane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku w związku ze sprawowaniem bieżącego

i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego (dalej: Zarządzenie PPIS), na podstawie którego wylicza się opłatę za przeprowadzone czynności kontrolne jest dostępne na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Słupsku. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. oraz przywołał tę część zapisów Zarządzenia PPIS, które odnoszą się do elementów składowych kosztów bezpośrednich

i pośrednich.

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1/ art. 113 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że oznaczenie w decyzji organu I instancji jako zobowiązanego Komendy Miejskiej Policji mogło zostać sprostowane jako oczywista omyłka pisarska. W ocenie pełnomocnika art. 113 § 1 k.p.a. może być zastosowany jedynie w przypadku, gdy sprostowaniu ulega błąd będący całkowicie nieistotnym elementem decyzji organu, który nie stanowi ingerencji w merytoryczną jej część. Stanowisko takie potwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 19 października 2007 r. VI SA/Wa 949/07, który przyjął, że w sytuacji, gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku, to taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie);

2/ art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że organ

I instancji nie miał obowiązku wskazania w uzasadnieniu decyzji podstaw wyliczenia wysokości opłaty za badania laboratoryjne i wyjaśnienia, co konkretnie składa się na koszty bezpośrednie i pośrednie.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Powyższe unormowanie zobowiązuje sąd do uwzględnienia wszystkich naruszeń prawa, które są istotne dla wyniku indywidualnej sprawy, bez względu na treść skargi.

Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd stwierdził, że naruszają one prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Kwestionowane decyzje dotyczyły nałożenia, na podstawie art. 36 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz.U. z 2023 r., poz.338), opłaty za czynności kontrolne w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego. Opłatę taką pobiera się w wysokości kosztów ich wykonania. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Kontrola sanitarna, przeprowadzona w dniu 15 marca 2023 r. w Komendzie Miejskiej Policji w S., stwierdziła określone nieprawidłowości, których usunięcie nakazano ostateczną decyzją organu I instancji z dnia 3 kwietnia 2023 r. Możliwość nałożenia przedmiotowej opłaty nie budziła zatem wątpliwości.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył przede wszystkim rozbieżnego określenia w decyzji organu I instancji adresata decyzji oraz podmiotu, na który nałożono obowiązek zapłaty.

Jak już wskazano, organ I instancji sprostował w wydanej przez siebie decyzji, jako oczywistą omyłkę, określenie podmiotu, na który nałożono obowiązek zapłaty z zapisu "Komenda Miejska Policji w S." na "Komendant Miejski Policji

w S.". Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem organu odwoławczego z dnia 4 lipca 2023 r.

Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 476/23, uchylił postanowienie Pomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 lipca 2023 r. nr OHP.906.1.4.2023.JF oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Słupsku z dnia 29 maja 2023 r. nr 1.HP.2023. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji nakładającej opłatę za czynności kontrolne.

Sąd wydając powyższe rozstrzygnięcie kierował się między innymi tym, że zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.i.s. opłaty za czynności kontrolne ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przepisy ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 171) rozróżniają pojęcie "komendant powiatowy (miejski) Policji" ( art. 6a ust.1 ) i "Komenda Miejska Policji", która bez wątpienia jest jednostką organizacyjną Policji ( art. 7 ust. 4). Ani z treści decyzji organu pierwszej instancji , ani z decyzji organu odwoławczego nie wynika, aby organy te analizowały przepisy, pozwalające na jednoznaczne wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za stan bezpieczeństwa i higieny w jednostkach Policji i co za tym idzie zobowiązanego do uiszczenia opłaty.

Z powyższego wynika, że możliwe było wadliwe przyjęcie przez organ I instancji , że choć decyzja powinna być skierowana do Komendanta Miejskiego Policji jako organu właściwego w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych

z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jak stanowi art. 6a ust.1ustawy o Policji , to podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty jest Komenda Miejska Policji jako jednostka organizacyjna Policji ( art. 7 ust. 4). Nie pozwalało to na uznanie zawartego

w decyzji sformułowania za "oczywistą omyłkę", podlegającą sprostowaniu.

Kwestie dotyczące sprostowania decyzji rozstrzygane były odrębnymi postanowieniami organów obu instancji, zatem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie mógł naruszyć art. 113 § 1 k.p.a, bowiem go nie stosował.

Zauważyć należy, że postanowienia organów obu instancji dotyczące sprostowania decyzji zostały uchylone przywołanym powyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W tej sytuacji zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, która w sposób rozbieżny określa adresata decyzji oraz podmiot, na który nałożono obowiązek zapłaty.

Brak zawarcia w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji rozważań dotyczących podmiotu zobowiązanego do uiszczenia przedmiotowej opłaty stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Samo powołanie się na art. 36 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie jest wystarczające dla wyjaśnienia, na kim spoczywa obowiązek uiszczenia opłaty w realiach niniejszej sprawy. Organy nie ustaliły zatem w sposób niewątpliwy, kto powinien być zobowiązany do uiszczenia przedmiotowej opłaty, naruszając tym samym art. 36 ust.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Niezależnie od powyższego organy obu instancji naruszyły art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Przepis art. 8 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z kolei art. 11 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Organ pierwszej instancji tymczasem, wskazując wysokość opłaty i sposób jej obliczenia, poprzestał na wskazaniu sposobu kalkulacji w sposób następujący: koszty bezpośrednie - czynności kontrolne i prace biurowe 3 h x 94,12 zł stawka godzinowa = 282,36 zł , koszty pośrednie: 41,14 % narzutu kosztów bezpośrednich =116, 16 zł. Suma obu pozycji to 398,52 zł, po zaokrągleniu – 399 zł.

Ponadto organ powołał się na art. 63 §1 w zw. z art.2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ) i – ogólnie - na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U. Nr 36, poz.203; dalej jako "rozporządzenie Ministra Zdrowia").

Organ wskazał, że na wysokość opłat mają wpływ koszty bezpośrednie zależne od czasu trwania czynności kontrolnych i prac biurowych wykonywanych przez upoważnionych pracowników PPIS w Słupsku. Koszty pośrednie stanowią 41,14 % narzutu kosztów bezpośrednich , zgodnie z zarządzeniem nr 3/2017 PPIS w Słupsku z dnia 17 listopada 2017 r.

Taki sposób przedstawienia wyliczenia kwoty opłaty, bez wskazania , z czego wynika - w przypadku kosztów bezpośrednich - ilość przyjętych do obliczeń godzin oraz na podstawie czego przyjęto wielkość stawki godzinowej, a w przypadku kosztów pośrednich – z czego wynika ich wielkość procentowa- sprawia, że merytoryczna treść decyzji wymyka się spod kontroli Sądu. Uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. tak co do dokonanych ustaleń faktycznych , jak i rozważań prawnych. Organ nie przywołał treści wskazywanych przez siebie przepisów Ordynacji podatkowej, nie wskazał i nie przytoczył treści przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz Zarządzenia PPIS.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia stanowi:

§ 1. Rozporządzenie określa sposób ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zwane dalej "badaniami laboratoryjnymi oraz innymi czynnościami".

§ 2. Wysokość opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania.

§ 3. Do bezpośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności obejmujące:

1) średnie wynagrodzenie pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne lub inne czynności, zwanych dalej "pracownikami", obliczane według godzinowych stawek osobistego zaszeregowania wraz z pochodnymi od wynagrodzenia;

2) koszty materiałowe, w tym w szczególności koszty odczynników i innych materiałów pomocniczych;

3) koszty podróży służbowych pracowników, w tym koszty należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej;

4) przeciętne koszty związane z działalnością rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych.

§ 4.Do pośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty działalności stacji sanitarno-epidemiologicznych poniesione

w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności, obejmujące:

1) średnie wynagrodzenie pracowników administracji i obsługi wraz z pochodnymi od wynagrodzenia;

2) koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych i pralniczych;

3) koszty zużytej energii elektrycznej, wody i gazu;

4) koszty zakupu, zużycia i konserwacji aparatury i sprzętu laboratoryjnego;

5) koszty transportu.

§ 5.Do wysokości kosztów bezpośrednich określonych na podstawie § 3 dolicza się wysokość kosztów pośrednich, o których mowa w § 4.

§ 6.Czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1, określa dyrektor stacji sanitarno-epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej.

Z przytoczonej treści rozporządzenia Ministra Zdrowia wynika, że składa się ono z kilku jednostek redakcyjnych, w których nie wskazano żadnych konkretnych wartości, przytoczonych w decyzji organu I instancji.

Decyzja ta zatem wymyka się spod kontroli Sądu.

Zauważyć co prawda należy, że w aktach sprawy znajduje się " obliczenie do decyzji o ustaleniu opłaty". Dokument ten nie jest jednak ani decyzją, ani załącznikiem do decyzji. Nadmienić jedynie należy, że także z tego "obliczenia" nie wynika w sposób jednoznaczny sposób obliczenia przedmiotowej opłaty, tzn. na jakiej podstawie organ przyjął do wyliczenia stawki godzinowe, wysokość stawek za czynności , wskaźnik kosztów bezpośrednich.

Na wadliwość decyzji organu I instancji z uwagi na jej nieprawidłowe uzasadnienie w części dotyczącej wysokości opłaty zwracał uwagę skarżący we wniesionym odwołaniu.

Organ odwoławczy, odnosząc się do tego zarzutu odwołania stwierdził, że strona została zawiadomiona pismem z dnia 20 kwietnia 2023 r. przez organ I instancji

o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, z czego nie skorzystała. Ponadto organ odwoławczy zawiadomił stronę pismem z dnia 26 czerwca 2023 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów , z czego strona również nie skorzystała, w związku z czym zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał dodatkowo, że zarządzenie

nr 3/2017 PPIS w Słupsku z dnia 17 listopada 2017 r. jest dostępne na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w Słupsku.

Organ odwoławczy wskazał ponadto , na podstawie treści w/w zarządzenia, co zalicza się do kosztów bezpośrednich oraz kosztów pośrednich.

Dodać w tym miejscu trzeba, że organ odwoławczy zgromadził materiał dowodowy – m.in. stawki roboczogodzin, rozdział kosztów do obliczenia wskaźnika kosztów pośrednich, pismo informujące o wysokości wyliczonego wskaźnika kosztów pośrednich. Organ odwoławczy dołączył również w toku prowadzonego postępowania treść zarządzenia nr 3/2017 PPIS w Słupsku z dnia 17 listopada 2017 r.

Odnosząc się do powyższego stanowiska organu odwoławczego stwierdzić stanowczo należy, że czym innym jest możliwość wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów i materiałów , a czym innym obowiązek organu uzasadnienia decyzji w sposób określony art. 107 § 3 k.p.a. Niewypowiedzenie się strony przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie pozbawia jej możliwości kwestionowania

w odwołaniu prawidłowości uzasadnienia decyzji. Niewypowiedzenie się strony przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie zwalnia również tego organu

z obowiązku wydania decyzji w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a.

Zauważyć trzeba, że z zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 15 k.p.a. (postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej) , wynika obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie w II instancji. Organ odwoławczy powinien wypowiedzieć się też co do zarzutów odwołania.

Tymczasem w niniejszej sprawie organ odwoławczy ani nie wypowiedział się w istocie co do zarzutów odwołania uznając, że są one bezzasadne, bowiem strona nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się, ani nie rozpoznał i nie rozstrzygnął sprawy administracyjnej, bowiem w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek ustaleń faktycznych, dotyczących elementów składowych służących do określenia wysokości przedmiotowej opłaty, odpowiednich wyliczeń oraz przytoczenia i przeanalizowania przepisów prawa, mających zastosowanie przy ustalaniu wysokości opłaty.

Stoi to w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania.

Skoro także w zaskarżonej decyzji nie wskazano , w jaki sposób ustalono wysokość opłaty na kwotę 399 zł, decyzja ta również wymyka się spod kontroli Sądu.

Dodać należy, że ani strona, ani Sąd nie są zobowiązani do ustalania, na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, stanu faktycznego sprawy, ani też do wskazywania za organ treści przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie i ich oceny.

Z powyższych względów Sąd stwierdził konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., bowiem doszło do naruszenia prawa materialnego – art. 36 ust.1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też do naruszenia przepisów postępowania - art. 8 , art. 11, art. 15, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 1. sentencji wyroku).

Przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie powyższe wskazania. Konieczne będzie ustalenie w sposób niewątpliwy osoby zobowiązanej do uiszczenia przedmiotowej opłaty oraz szczegółowe wskazanie sposobu ustalenia wysokości tej opłaty. Decyzje wydane w sprawie powinny być sporządzone w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł ( punkt 2. sentencji wyroku).