Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2061/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi V. W. i R. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 lipca 2023 r. nr 2060/2023 w przedmiocie udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w sprawie wniosku R. W. i V. W., zw. dalej "skarżącymi" o zawarcie umowy najmu lokalu w związku z zajmowaniem lokalu bez tytułu prawnego.

Podstawę prawną uchwały stanowił m.in. § 35 ust. 1, § 3-4, § 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 pkt 1 i ust. 5, § 5 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 4 lit. f oraz ust. 3, § 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 12 § 10 ust. 1 pkt 4 oraz § 32 ust. 1 i ust. 8 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836, z 2020 r. poz. 5791), zw. dalej "uchwałą mieszkaniową".

Zaskarżoną uchwałą Zarząd Dzielnicy zakwalifikował skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Ponadto organ określił, że zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 4 uchwały mieszkaniowej realizacja ww. pomocy mieszkaniowej nastąpi na zasadach pierwszeństwa. Wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 5 ww. uchwały najmowej realizacja sprawy wskazanej w § 1 nastąpi poprzez zawarcie umowy najmu innego lokalu o mniejszej powierzchni użytkowej i mieszkalnej, odpowiedniego dla gospodarstwa 2-osobowego (§ 2).

Wykonanie uchwały organ powierzył Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] nadzorującemu Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 3). Jednocześnie określił, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 4).

W uzasadnieniu uchwały Zarząd Dzielnicy wskazał, że w dniu [...] września 2022 r. Skarżący wystąpili z wnioskiem o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego (ul. [...] w [...]) po jej wypowiedzeniu z powodu zadłużenia w związku z jego zajmowaniem bez tytułu prawnego. We wniosku zainteresowani podali, że ich gospodarstwo domowe składa się z 2 osób, tj. Skarżących. W lokalu tym zameldowanych jest na pobyt stały 8 osób tj. Skarżący, E. W. (córka), C. W. (syn), S. W. (córka), E. W. (wnuczka), L. R. (wnuczka) i M. O.(wnuk), natomiast faktycznie zamieszkują 2 osoby, tj. Skarżący. Fakt ten potwierdziły kontrole lokalu przeprowadzone przez Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] i Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] oraz sami zainteresowani w złożonym oświadczeniu. Również złożony wniosek o pomoc mieszkaniową obejmuje 2 osoby, tj. Skarżących.

Zdaniem Organu Skarżący wykazali, że w badanym okresie uzyskali dochody ze stosunku pracy Skarżącego, który zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę na czas nieoznaczony w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji [...] Skarżąca nie pracuje i nie jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, ponieważ zajmuje się trójką wnucząt. Najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] na podstawie umowy najmu z [...] lipca 1993 r. był Skarżący. Lokal ten był lokalem zakładowym Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [....]. Przejęcie nieruchomości przez Dzielnicę [...] nastąpiło na podstawie Zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2013 r w sprawie przekazania Dzielnicy [...], do samodzielnego zarządzania nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] i ul. [...] wraz z przyległym terenem zielonym oraz drogą. W tamtym czasie w lokalu zamieszkiwało 5 osób: Skarżący, E. W., C. W. i S.W..

Z uwagi na wspólne zamieszkiwanie ww. lokalu mieszkalnym razem z mężem Skarżąca stała się współnajemcą tego lokalu. Następnie z powodu zaległości czynszowych wypowiedziano Skarżącym umowę najmu ze skutkiem na dzień 30 września 2020 r. oraz wezwano do opuszczenia, opróżnienia i zdania zajmowanego lokalu przez wszystkie osoby w nim zamieszkałe pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. W dniu [...] sierpnia 2021 r. zawarta została umowa restrukturyzacji zadłużenia z tytułu zajmowania lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu [...]. Na dzień [...] czerwca 2023 r. umowa w sprawie restrukturyzacji zadłużenia była realizowana systematycznie oraz miesięczny czynsz za lokal uiszczany był na bieżąco. Na dzień 30 czerwca 2023 r. zadłużenie na koncie lokalu wynosiło 41.047,36 zł, które objęte jest restrukturyzacją. W dniu 19 czerwca 2023 r. Skarżący złożyli oświadczenie, w którym poinformowali, że przyczyną powstania zaległości były trudności finansowe, w związku z rosnącymi opłatami i kosztami utrzymania. W okresie powstania zaległości skarżąca nie pracowała, ponieważ zajmowała się synem i córką, którzy wówczas byli mali. Obecnie dzieci Skarżących pomagają w spłacie zadłużenia i w opłatach czynszowych.

W dniu 19 czerwca 2023 r. Skarżący oświadczyli, że nie wyrażają zgody na udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu mniejszego lokalu mieszkalnego. Chcą pozostać w dotychczas zajmowanym lokalu mieszkalnym. Swoje stanowisko motywują tym, że trójka ich dorosłych dzieci wynajmuje mieszkania na wolnym rynku. W przypadku rozwiązania umów najmu, dzieci i wnuki powrócą do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...], gdzie są zameldowani na pobyt stały. Uszczegółowiono, że S. W. (córka) wraz ze swoim partnerem wynajmuje lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] (na podstawie umowy najmu okazjonalnego zawartej do [...] kwietnia 2031 r.), C. W. (syn) wraz ze swoją partnerką wynajmuje lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] (na podstawie umowy najmu okazjonalnego zawartej do [...] czerwca 2023 r., z możliwością przedłużenia umowy), E. W.(córka) wynajmuje lokal mieszkalny [...] przy ul. [...] w [...] (na podstawie umowy najmu zawartej do [...] sierpnia 2023 r. z możliwością jej przedłużenia). W umowie najmu okazjonalnego lokalu mieszkalnego zawartej w dniu [...] kwietnia 2021 r. w załączniku nr [...] złożone zostało oświadczenie przez Skarżącego (podającego się za właściciela lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]) o wyrażeniu zgody na zamieszkanie najemcy w tym lokalu w razie ustania stosunku najmu wynikającego z wyżej wymienionej umowy - co jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Nadmieniono, że Miasto nie wyrażało takiej zgody jako właściciel i dysponent nieruchomości, tak więc oświadczenie to nie powinno mieć mocy prawnej. Niezależnie od tego, przedłożone umowy obrazują, że dorosłe dzieci Skarżących mają zabezpieczone warunki mieszkaniowe.

Konkludując, Organ stwierdził, że zasadnym jest zakwalifikowanie Skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu innego lokalu o mniejszej powierzchni użytkowej i mieszkalnej, odpowiedniego dla gospodarstwa 2-osobowego. O formie udzielanej pomocy mieszkaniowej zadecyduje sytuacja dochodowa Skarżących w chwili realizacji sprawy, tj. skierowania rodziny do zawarcia umowy najmu lokalu. Organ podkreślił, że najem mniejszego lokalu będzie wiązał wiązać się z mniejszymi opłatami, co jest szczególnie istotne w kontekście sytuacji finansowej Skarżących.

W skardze na uchwałę z dnia [...] lipca 2023 r. Skarżący wnieśli o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając naruszenie:

1) § 3 oraz § 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 uchwały mieszkaniowej poprzez zakwalifikowanie Skarżących do zawarcia umowy najmu innego lokalu, o mniejszej powierzchni niż ten, który nieprzerwanie zamieszkują oraz w stosunku do którego jest realizowana umowa o spłacie zadłużenia;

2) art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że:

a) rzeczony lokal zamieszkują tylko Skarżący, podczas gdy mieszka z nimi również ich córka wraz z dwójką małych dzieci;

b) umowa najmu zajmowanego przez Skarżących lokalu została wypowiedziana, podczas gdy została zawarta ustna umowa najmu rzeczonego lokalu, realizowana od 5 lat.

W uzasadnieniu podnieśli, że nie ma jakichkolwiek racjonalnych przesłanek wymuszenia na nich zmiany dotychczasowego środowiska życia oraz opuszczenia lokalu, w którym żyli i o który dbali przez wiele lat.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze. zm.), zw. dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść́ skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność́ tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2023 r. o zakwalifikowaniu skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej jako gospodarstwa 2-osobowego poprzez zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...].

Zaznaczyć należy, że zaskarżona uchwała stanowi akt, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40), zw. dalej "u.s.g.". Zgodnie z ww. przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 14836 ze zm.).

Uchwała ta wydana została na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725 ze zm.), zw. dalej "ustawa o ochronie praw lokatorów". Z art. 21 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać́ tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r, wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 2151/16 wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać́ praworządnie oraz uwzględniać́ interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2081/21 stwierdzając nadto, że "zasady określone w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. należy potraktować jako normy wyjęte przed nawias i wspólne dla całości regulacji systemu prawa (tak S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter prawny i znaczenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo (...), s. 889), które w ten sposób wraz z przepisami proceduralnymi uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, znajdują zastosowanie w rozpoznawanej sprawie".

W ocenie Sądu powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez Zarządy Dzielnic m.st. Warszawy na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w uchwale nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r.

Oceniając legalność zaskarżonej uchwały wskazać należy w pierwszej kolejności, że - jak wynika z wniosku z dnia 28 września 2022 r. - skarżący wystąpili o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego w związku z zajmowaniem lokalu bez tytułu prawnego. Z akt sprawy wynika, że najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] na podstawie umowy najmu z dnia [...] lipca 1993 r. był skarżący. Do wspólnego zamieszkania z najemcą zgłoszona została wówczas skarżąca oraz E. W. (córka). Lokal ten był lokalem zakładowym Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...]. Przejęcie nieruchomości przez Dzielnicę [...] nastąpiło na podstawie Zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2013 r. Natomiast po przejęciu lokal ten zamieszkiwało 5 osób: Skarżący, E. W. (córka), C. W. (syn) i S. W. (córka).

Następnie, z powodu zaległości czynszowych wypowiedziano - skarżącym, jak i pozostałym osobom zgłoszonym do wspólnego zamieszkiwania w ww. lokalu - umowę najmu ze skutkiem na dzień [...] września 2020 r. oraz wezwano do opuszczenia, opróżnienia i zdania lokalu oraz uregulowania zaległości z tytułu jego eksploatacji. W dniu [...] sierpnia 2021 r. pomiędzy Miastem [...] - Zakładem Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] a R. W., V. W., S. W., C. W. i E. W. zawarta została umowa restrukturyzacji zadłużenia z tytułu zajmowania lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu [...], która była sukcesywnie realizowana.

Uwzględniając powyższe okoliczności wskazać należy, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. poza przypadkami wskazanymi w § 4, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która była najemcą zajmowanego lokalu mieszkalnego i nieprzerwanie zamieszkuje w lokalu Miasta, m.in. w sytuacji, gdy dotychczasowa umowa została wypowiedziana na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Udzielenie pomocy mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 i 2, jest możliwe w przypadku braku zaległości związanych z zajmowanym lokalem albo braku zaległości, za które odpowiadają osoby pozostałe w lokalu (§ 18 ust. 3 zdanie pierwsze). Pomoc mieszkaniowa, o której mowa w ust. 1 i 2, może być udzielona poprzez zawarcie umowy najmu tego lub innego lokalu (§ 18 ust. 5).

Zgodnie z § 32 ust. 1 ww. uchwały wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać wnikliwej analizie uwzględniającej: 1) ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną w miejscu zamieszkania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9 i 10; 2) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy; 3) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 4) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1; 5) rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu; 6) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.

Natomiast w myśl § 32 ust. 8 ww. uchwały niezłożenie oświadczeń i dokumentów w wyznaczonym terminie umożliwiających przeprowadzenie analizy, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej.

Z kolei przepis § 9 ust. 1 ww. uchwały stanowi, że odmawia się pomocy mieszkaniowej, jeżeli: 1) wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktyczne we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania: a) jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części lub, b) posiada spółdzielcze prawo do lokalu: pod warunkiem, że nie może ich używać lub gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.

Wnioskując o uregulowanie stanu prawnego ww. lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] skarżący wskazali, że w skład ich gospodarstwa domowego wchodzi 2 osoby, tj. sami Skarżący. Potwierdziła to również przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2022 r. wizja (k. 121 akt adm.) której protokół skarżący podpisali osobiście oraz oświadczenia złożone przez sąsiadów (k. 119 i 120 akt adm.). Podczas wizji w dniu [...] grudnia 2022 r. jeden z sąsiadów nadmienił, że Skarżących "czasem odwiedzają ich dzieci z wnukami".

W świetle powyższego organ prawidłowo ocenił, że w ww. lokalu zamieszkują tyko Skarżący, jak również stwierdził, iż w lokalu tym nie zamieszkują już ich dorosłe dzieci ani małoletnie wnuki.

Nieuzasadnione są zatem podniesione zarzuty skargi odnoszące się do błędnej analizy wniosku o najem lokalu w zakresie liczby osób w gospodarstwie domowym. Nie można również zgodzić się ze skarżącymi, że w dokumentach zgromadzonych w toku postępowania występują niezgodności. Protokół z kontroli lokalu co do osób faktycznie w nim zamieszkujących odzwierciedla oświadczenia osób zainteresowanych. Oświadczenia te organ zweryfikował m.in. poprzez oględziny lokalu, a także - jak wynika z akt sprawy - poprzez wywiad z sąsiadami. Wszechstronna ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym również oświadczenia sąsiadów, doprowadziły organ do prawidłowego wniosku, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] nie zamieszkuje na stałe córka skarżących ani dwójka jej małych dzieci. Co więcej, w dniu [...] czerwca 2023 r. skarżący nie wyrażając zgody na udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu innego mniejszego lokalu mieszkalnego oświadczyli jednocześnie, że chcą pozostać razem w tym samym lokalu oraz, że "Troje naszych dzieci wynajmuje mieszkania na podstawie najmu". Najem ten wynika również z przedłożonych do akt sprawy kopii umów (k. 145-167).

Uwzględniając powyższe okoliczności oraz treść § 32 ust. 8 i § 9 ust. 1 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. organ prawidłowo ocenił złożony przez skarżących wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] prowadzone jest 2-osobowe gospodarstwo.

Biorąc pod uwagę dyspozycję § 18 ust. 5 ww. uchwały oraz poczynione ustalenia odnośnie kryterium metrażowego i dochodowego organ prawidłowo zakwalifikował skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] jako gospodarstwa 2-osobowego.

Zgodnie z § 7 ust. 1 ww. uchwały przez warunki mieszkaniowe kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2 - 4, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna na osobę zamieszkującą w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m2 w przypadku zamieszkiwania 1 osoby w lokalu, a w przypadku zamieszkiwania 2 osób w lokalu nie więcej niż 14 m2, powiększone o dodatkowe 6 m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Warunek określony w ust. 1 nie dotyczy osób, z którymi umowy najmu zawierane są na podstawie § 18 (§ 7 ust. 2 pkt 12 uchwały).

W związku z treścią § 7 ust. 2 ww. uchwały, kryterium metrażowe określone w § 7 ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku skarżących, która wniosła o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu na podstawie § 18 uchwały.

Według ustaleń organu średni miesięczny dochód 2-osobowego gospodarstwa domowego skarżących wynosi 3747,42 zł, a zatem nie przekracza określonego w § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 4 lit. f ww. uchwały kryterium dochodowego, które w analizowanym przypadku wynosi 5940,38 zł. Oznacza to, że ww. dane kwalifikują skarżących do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony.

Przepis § 5 ust. 1 ww. uchwały stanowi, że łączny dochód uprawniający do uzyskania pomocy mieszkaniowej nie może przekraczać iloczynu wartości, o której mowa w art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy o finansowym wsparciu oraz odpowiedniej wartości procentowej, o której mowa w ust. 2. Wartości procentowe, o których mowa w ust. 1, wynoszą 70% w przypadku, gdy wnioskodawca ubiega się o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu na podstawie § 18 (ust. 2 pkt 4 lit. f). Zgodnie natomiast z § 5 ust. 3 uchwały, o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje wysokość dochodu gospodarstwa domowego, z wyłączeniem § 8 pkt 5, 5a, 9, § 12 ust. 1 pkt 4, 5, § 13 ust. 1, § 25 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, które to wyłączenia nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne i prawne organ prawidłowo zakwalifikował Skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej jako gospodarstwa 2-osobowego. Prawidłowo również wskazał, że realizacja sprawy nastąpi w pierwszej kolejności w oparciu o § 10 ust. 1 pkt 4 ww. uchwały.

Trafnie również organ zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę na przepis § 3 ww. uchwały, zgodnie z którym organy Miasta oraz organy dzielnic, realizując postanowienia niniejszej uchwały, winny dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu udzielania członkom wspólnoty samorządowej Miasta pomocy mieszkaniowej, o której mowa w § 2 ust. 1. Skarżący na dzień wydania zaskarżonej uchwały zajmowali lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 64,90 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 42,85 m2, co nie koresponduje z ww. zasadą racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu [...].

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że w przedmiotowym lokalu wraz ze skarżącymi zamieszkuje na stałe córka oraz dwoje jej dzieci. Powoływana przez skarżących potrzeba powrotu do zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], zajmowanego przez skarżących bez tytułu prawnego, z uwagi na wygaśniecie umów najmu, które zostały zawarte przez dorosłe dzieci skarżących oraz fakt uiszczania opłat za ww. lokal nie mają przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza w sytuacji, gdy inne podniesione przez organ okoliczności faktyczne i prawne potwierdzają trafność podjętego rozstrzygnięcia.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.