Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 922/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: ART. 8, 9, 10, 11
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 922/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 maja 2022 r. nr SKO.Pod/4140/245/2022 w przedmiocie podatku od środków transportowych za rok 2021 skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z dnia 13 grudnia 2021r. znak: PD.01.5.3124.6.F.213.2021JF Prezydenta Miasta Krakowa określił M. B. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2021 w kwocie 5.256,00 zł.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 21§1 pkt 1 § 3, art. 47§3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021r. poz. 1540) art. 8, 9, 10, 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2009r. poz. 770), uchwałę nr XLV/1 202/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 września 2020r. (Dziennik Urzędowy Woj. Małopolskiego z 2020r. poz. 5951), uchwałę nr CXXI/1909/14 z dnia 5 listopada 2014 r. w sprawie zwolnienia od podatku od środków transportowych (Dziennik Urzędowy Woj. Małopolskiego z 2014r. poz. 6953).

Organ wyjaśnił, że skarżący nabył 24 sierpnia 2001r. autobus marki T. nr rej. [...]. Przedmiotowy pojazd nie został przerejestrowany na rzecz skarżącego, co jednak nie ma wpływu na powstały po stronie nabywcy obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Z kolei autobus marki A. nr rej. [...] został nabyty przez skarżącego w dniu 27 czerwca 1994r. i zarejestrowany jako własność skarżącego.

Organ podatkowy podkreślił, że pojazdy nigdy nie zostały wyrejestrowane z ewidencji organu rejestrującego pojazdy, gdyż w sprawie zapadły ostateczne decyzje o odmowie przyjęcia zawiadomienia skarżącego o zbyciu przedmiotowych pojazdów. Powodem odmowy wyrejestrowania pojazdów był brak przedstawienia przez skarżącego dowodów potwierdzających fakt sprzedaży autobusów.

W trakcie prowadzonych w latach ubiegłych postepowań skarżący składał sprzeczne wyjaśnienia w zakresie stanu posiadania pojazdów. Początkowo twierdził, że pojazdy zostały zdewastowane przez nieznanych sprawców, następnie że zostały skradzione, a potem zbyte.

Ponadto organ wskazał, że w toku postępowań podatkowych za lata ubiegłe organ podatkowy wystąpił do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa własności spornych pojazdów. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt. [...] orzekł, że skarżący był właścicielem ww. pojazdów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Apelacja wniesiona przez skarżącego od ww. wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 7 października 2015r. sygn. akt [...].

Wyrok z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt. [...] stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r., a w dniu 22 grudnia 2017r. nadana została klauzula wykonalności. Prezydent Miasta Krakowa podkreślił, że po wydaniu ww. orzeczenia skarżący nie przedstawił żadnych nowych dowodów mających wpływ na wygaśniecie obowiązku podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych należnego od ww. pojazdów. W ocenie organu podatkowego skarżący w świetle prawa nadal pozostaje właścicielem opisanych pojazdów i ciąży na nim obowiązek podatkowy.

Od powyższej decyzji odwołał się skarżący wnosząc o zmianę decyzji i odstąpienie od określania zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2021. Skarżący podniósł, że podatek jest naliczany od pojazdów, które faktycznie nie istnieją. W toku postępowań podatkowych za ubiegłe lata skarżący wielokrotnie wyjaśniał, że opodatkowane pojazdy zostały sprzedane w latach 2001/2002, a kopie umów zostały złożone w wydziale komunikacji w celu wyrejestrowania spornych pojazdów i wykreślenia ich z ewidencji. Skarżący zarzucił organowi podatkowemu naruszenie jego praw materialnych i konstytucyjnych, interesu społecznego i państwa oraz szkodliwe działania dla toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego. Skarżący uważa, że obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych dotyczący pojazdów marki T. [...] nr rej. [...] oraz A. [...] nr rej [...] istniał do momentu sprzedaży tych pojazdów na przełomie lat 2001/2002. Dowody zbycia pojazdów w postaci umów znajdują się w dyspozycji organu rejestrującego.

W piśmie z dnia 22 lutego 2022r. skarżący wyjaśnił, że kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięć zapadłych przed sądami powszechnymi, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, a sprawa własności pojazdów znajduje się obecnie w Sądzie Najwyższym.

Decyzją z dnia 27 maja 2022r. znak: SKO.Pod./4140245/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że zakres przedmiotowy podatku od środków transportowych określony został w art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na gruncie tego przepisu, ustawodawca ustanowił zamknięty katalog rodzajów środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zasadniczo opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy i naczepy o określonej ustawą dopuszczalnej masie całkowitej oraz autobusy. Stosownie do art. 9 ust. 1 powołanej ustawy obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego.

W rozpatrywanym przypadku Prezydent Miasta Krakowa ustalił, że skarżący w roku 2021 nie złożył wymaganej prawem deklaracji podatkowej na podatek od środków transportowych oraz nie uiścił podatku należnego od będących jego własnością pojazdów marki T. [...] oraz A. [...].

Biorąc pod uwagę twierdzenia skarżącego Kolegium stwierdziło, że zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest jednoznaczne ustalenie, czy w roku 2021 skarżący był właścicielem samochodów marki T. [...] oraz A. [...], czy też, jak podnosi skarżący, przedmiotowe pojazdy zostały zbyte, a skarżący utracił do nich tytuł prawny. Organ wskazał, że wpływ na wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych mają następujące okoliczności faktyczne: wyrejestrowanie pojazdu, jego zbycie (czyli przeniesienie prawa własności pojazdu) oraz wydanie decyzji przez organ rejestrujący o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub upływ czasu, na który pojazd powierzono.

Odnosząc się do spornej kwestii Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego zebrał dowody wskazujące, że skarżący jest nadal właścicielem spornych pojazdów. W dyspozycji Kolegium znajduje się umowa kupna sprzedaży z dnia 24 sierpnia 2001r., na podstawie której skarżący nabył autokar marki T. [...]. Zgodnie z danymi z ewidencji pojazdów - Kartą Informacyjną Pojazdu przedmiotowy samochód do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie został przerejestrowany na skarżącego. Ponadto Kolegium uzyskało Kartę Informacyjną Pojazdu prowadzoną dla samochodu A. [...], z której wynika, iż pojazd ten jest aktualnie zarejestrowany na skarżącego. W toku postępowania podatkowego przed organem I instancji oraz przed Kolegium skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt sprzedaży opodatkowanych pojazdów lub ich wyrejestrowanie.

Kolegium zaznaczyło, że z urzędu jest mu wiadome, iż postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o skreślenie z ewidencji komputerowej spornych pojazdów zostało zakończone ostatecznymi decyzjami Kolegium z dnia 18 maja 2012r. znak: SKO.RD/4120/62/2012 oraz SKO.RD/4120/63/2012 utrzymującymi w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 stycznia 2012r. nr KM-08.5410.1.491.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki A. [...] nr identyfikacyjny [...] zarejestrowanego na rzecz skarżącego oraz z dnia 27 stycznia 2012r. nr KM-08.5410.1.658.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki T., nr ewidencyjny [...] zarejestrowanego na rzecz skarżącego. Jak wynika z akt ww. spraw, odmowa przyjęcia zawiadomienia o zbyciu ww. pojazdów była podyktowana faktem nieprzedłożenia przez skarżącego dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdów. W ramach postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący nie posiada jakiegokolwiek dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu i nie zna danych osobowych nabywców. Powołane wyżej sprawy odmowy wyrejestrowania pojazdów zostały prawomocnie rozstrzygnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokami z dnia 18 kwietnia 2013r. sygn. akt. III SA/Kr 1093/12 oraz sygn. akt. III SA/Kr 1094/12 oddalił skargi na ww. decyzje Kolegium z dnia 18 maja 2012r.

Ponadto organ wskazał, że kwestia prawa własności obu pojazdów była przedmiotem postępowania przed sądem cywilnym. Organ podatkowy wniósł powództwo do sądu przeciwko skarżącemu o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa własności ww. pojazdów. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015.r. sygn. akt [...] orzekł, że skarżący był właścicielem ww. pojazdów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Następnie Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2015r. sygn. akt. [...] oddalił apelację skarżącego od ww. wyroku. Wyrok z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt. [...] stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r., a w dniu 22 grudnia 2017r. nadana została klauzula wykonalności.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, wyniki zakończonych postępowań sądowych oraz składane przez skarżącego wyjaśnienia w toku postępowania podatkowego Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanym przypadku skarżący nie wykazał żadnych nowych okoliczności i dowodów pozwalających na podważenie danych z ewidencji pojazdów, z których wynika, że w roku 2021 skarżący był właścicielem spornych pojazdów. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące zbycia przedmiotowych pojazdów nie doprowadziły bowiem obecnie do wyrejestrowania spornych pojazdów, ani do skutecznego podważenia wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt. [...].

Kolegium zweryfikowało również wysokość podatku ustaloną przez organ I instancji. Stawki podatku od środków transportowych, obowiązujące w roku 2021 zostały określone w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 16 września 2020r. nr XLV/1202/20 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dz.U. Woj. Małopolskiego z 2020r. poz. 5951). W rozpoznawanym przypadku opodatkowane pojazdy to autobusy posiadające 40 i 47 miejsc siedzących, w stosunku do których stawka podatku wynosi 2 628,00 zł. Biorąc pod uwagę powyższe dane Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wymiar podatku na kwotę 5.256,00,00 zł.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o umorzenie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności podniósł, że podatek jest naliczony od pojazdów, których nie jest właścicielem. W toku dotychczasowych postępowań skarżący wielokrotnie wyjaśniał, że opodatkowane pojazdy zostały sprzedane, a podatek powinien być wymierzany jedynie do daty ich sprzedaży. Skarżący uważa, że decyzje podatkowe zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Organ wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, natomiast Skarżący o przeprowadzenie rozprawy zdalnej. W zaistniałej sytuacji Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 15 marca 2023r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 12 kwietnia 2023r.

Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe.

Kontrola sądowa przeprowadzona w niniejszej sprawie skutkowała uznaniem, że skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję PMK określająca Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2021r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2021r. (tj. Dz.U. z 2019r.., poz. 1170, ze zm.)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.).

Z kolei, w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.).

Zaznaczyć trzeba, iż ustawodawca powiązał powstanie (i istnienie) obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018r., sygn. akt II FSK 3161/16; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotą sporu w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy zasadnie, w świetle ustalonego stanu faktycznego spraw, organy obu instancji uznały skarżącego za właściciela pojazdów A. [...] nr rej. [...] oraz T. [...] nr rej. [...] i tym samym podatnika podatku od środków transportowych, określając mu w konsekwencji tego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2021r.

W ocenie bowiem Skarżącego naliczanie podatku od pojazdów, których nie posiada oraz od czegoś, co nie istnieje, jest bezpodstawne.

Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i wypracowanego stanowiska judykatury, nie sposób podważyć prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak wynika bowiem z ustaleń organów Skarżący w dniu 27 czerwca 1994r. nabył autobus marki A. o nr rej. [...], a w dniu 24 sierpnia 2001r. zakupił kolejny autobus - tym razem marki T. o nr rej. [...]. W dniu 18 kwietnia 2011r. złożył on wprawdzie wniosek o wykreślenie przedmiotowych pojazdów z ewidencji komputerowej organu rejestrowego, jednakże SKO ostatecznymi decyzjami z dnia 18 maja 2012r. utrzymało w mocy decyzje PMK z dnia 27 stycznia 2012r. odmawiające Skarżącemu przyjęcia zawiadomienia o zbyciu tych pojazdów ze względu na niedołączenie dokumentu potwierdzającego te okoliczności. Nie można przy tym pominąć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie Wydział I Cywilny, ustalił, że pozwany był właścicielem ww. samochodów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Ponadto w toku całego postępowania administracyjnego jak i sądowego w przedmiotowej sprawie Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o zmianie w prawie własności rzeczonych pojazdów po dniu 31 grudnia 2011r. Co więcej z akt sprawy wynika, że pojazdy te nadal figurują w ewidencji pojazdów (karta informacyjna pojazdów – karty nr 1 i 2 akt administracyjnych). Nie nastąpiło ich wyrejestrowanie.

W świetle powyższego zasadnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe przyjęły, że właścicielem przedmiotowych pojazdów również w 2021r. był właśnie Skarżący i to na nim ciążył obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych.

Uzupełniająco w kwestii obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych należy dodać, że dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a właściwy organ nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Ponadto podkreślić należy, że okolicznością o charakterze prawotwórczym (przesądzającą o zmianie stanu prawnego w odniesieniu do konkretnego podatnika) jest czynność wyrejestrowania pojazdu, z natury rzeczy potwierdzająca zaistnienie sytuacji, w której ktoś wolny jest od ciążącego na nim wcześniej obowiązku podatkowego. Ma ona tym samym znaczenie porządkowe, tworząc podstawę dla ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji likwidacji (zniszczenia) pojazdu. Można wobec tego powiedzieć, że wyrejestrowanie pojazdu jako odwrotność czynności zarejestrowania, wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt II FSK 330/05, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008r., sygn. akt II FSK 1473/06, wyrok NSA z dnia 25 maja 2011r., sygn. akt II FSK 108/10, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt II FSK 3301/14).

Z tych wszystkich względów, działanie organów podatkowych ocenić należy jako prawidłowe i w pełni odzwierciedlone tak w materiale dowodnym, jak i argumentach zaskarżonej decyzji.

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie znajdują zatem uzasadnienia. Jeszcze raz podkreślić należy, że o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt II FSK 3302/14).

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 900, ze zm.; dalej: O.p.) obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w tym przepisie, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187§1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.. Uzasadnienie decyzji spełnia również wymagania z art. 210§4 O.p., zawiera bowiem wyczerpujące uzasadnienia zarówno faktyczne jak i prawne.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze i piśmie procesowym z dnia 10 października 2022r. i 6 marca 2023r. Sąd wskazuje, że z punktu widzenia legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, argumentacja skargi nie mogła mieć żadnego znaczenia, gdyż odwołuje się ona przede wszystkim do interesu Skarżącego i interesu społecznego. Sąd wyjaśnia, że interes podatnika czy interes społeczny, to z reguły przesłanki, które mogą być uwzględnione w postępowaniu w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych a nie w postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.