Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 193/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2025 r. w sprawie ze skargi R. J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. J. pismem z dnia 05 października 2024 r. (data wpływu do organu: 08 października 2024 r.) wniósł do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej na wskazane w 12 pkt pytania.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 11 października 2024 r. nr [...] (doręczonym 16 października 2024 r.) udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wniesione pismo.

Pismem z dnia 9 października 2024 r. (data wpływu do organu: 14 października 2024 r.) Skarżący ponownie wniósł do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w identycznym zakresie jak w piśmie z dnia 5 października 2024 r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 21 października 2024 r. nr [...] (doręczonym 25 października 2024 r.) udzielił Skarżącemu odpowiedzi wskazując, że odpowiedź na wszystkie 12 pytań została udzielona w odpowiedzi na pytania o tożsamej treści z wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 05 października 2024 r.

R. J. pismem z dnia 29 października 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...], zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej również jako: "ustawa" albo "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej oraz wniósł o

1) zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] do rozpoznania wniosku z dnia 09 października 2024 r. i udzielenia informacji publicznej;

2) orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "P.p.s.a.") w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.;

4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...], doręczony w dniu 14 października 2024 r. w zakresie dotyczącym szczepień ochronnych. Pismem z dnia 21 października 2024 r. organ udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek, niemniej jednak, zdaniem Skarżącego organ udzielił "w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania", odsyłając Skarżącego do publikacji oraz błędnie wskazał, że udzielił już informacji publicznej w piśmie z dnia 16 października 2024 r. Do dnia złożenia skargi Skarżącemu nie udzielono innych informacji poza zawartymi w pismach z dnia 21 października 2024 r. W ocenie Skarżącego odpowiedzi oraz odesłanie do publikacji są niewystarczające, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] wniósł o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 14 października 2024 r. do PPIS [...] wpłynął wniosek J. i R. J. o udostępnienie informacji publicznej. Odpowiedzi na wyżej wymieniony wniosek organ udzielił pismem z dnia 21 października 2024 r.

PPIS wyjaśnił, że pismem z dnia 11 października 2024 r. odpowiedział na wcześniejszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 05 października 2024 r. Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom Skarżącego informacje przekazano zgodnie z żądanym zakresem, odpowiadając na wszystkie pytania z wniosku z dnia 05 października 2024 r. Ponadto organ wskazał, że udzielił również odpowiedzi na wniosek z dnia 09 października 2024 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organ udzielił obu odpowiedzi, a przy tym na żadnym etapie załatwiania wniosków nie formułował wobec skarżącego oczekiwań wykazania interesu faktycznego czy prawnego w uzyskaniu informacji. Powodu do uwzględnienia skargi zdaniem organu nie stanowi również argumentacja wskazująca na to, że organ "odesłał do publikacji". W świetle treści odpowiedzi organu na wniosek (z dnia 5 i 9 października 2024 roku) jest to zdaniem organu twierdzenie fałszywe. PPIS wskazał, że w żadnej części pism z dni 11 i 21 października 2024 r. nie zawarto odesłania do jakichkolwiek publikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a..

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postępowaniu wszczętym na wniosek Skarżącego z dnia 9 października 2024 r.

W myśl art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jednakże zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 p.p.s.a.), z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanych w takich przypadkach: zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa).

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu od razu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17, CBOSA).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności można mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie nie jest również przedmiotem sporu, iż państwowy powiatowy inspektor sanitarny był podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p..

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd przed oceną zakresu przedmiotowego wniosku w pierwszej kolejności postanowił się odnieść do kwestii czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w zgodzie z przepisami u.d.i.p.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż R. J. pismem z dnia 05 października 2024 r. (data wpływu do organu: 08 października 2024 r.) wniósł do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 11 października 2024 r. nr [...] (doręczonym 16 października 2024 r.) udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wniesione pismo.

Skarżący kolejnym pismem z dnia 9 października 2024 r. (data wpływu do organu: 14 października 2024 r.) ponownie wniósł do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na 12 zawartych w tym piśmie pytań, o identycznej treści co w piśmie z dnia 5 października 2024 r.

Z tych też względów wskazać należy, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 21 października 2024 r. (doręczonym 25 października 2024 r.) udzielił Skarżącemu odpowiedzi wskazując, że odpowiedź na wszystkie 12 pytań została udzielona w piśmie z dnia 11 października 2024 r. Ponadto wskazać należy, iż Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 5 października 2024 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Po [...] oddalił skargę uznając, że organ nie dopuścił się bezczynności.

W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe okoliczności, a przede wszystkim fakt, iż pomiędzy dwoma tożsamymi wnioskami upłynęło wyłącznie 4 dni, Sąd uznał, że udzielona odpowiedź aczkolwiek nie odnosi się wprost do zadanych pytań, to jednak w świetle okoliczności niniejszej sprawy stanowiło wystarczającą reakcję na złożony ponownie wniosek tj. odwołanie się do poprzedniego pisma w którym zawarto odpowiedzi na zawarte pytania. Co istotne odpowiedzi udzielono w przewidzianym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. terminie.

Ponadto na gruncie niniejszej sprawy Sąd w pełni podziela dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Po [...] ocenę zakresu przedmiotowego wniosku.

Z powyższych względów w ślad za powyższym wyrokiem wskazać należy, iż nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 211/22; wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt II SAB/Lu 10/23, CBOSA). Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych.

Ponadto organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por.m.in. wyrok WSA z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 664/20, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22, CBOSA).

Tych też względów pytania zawarte w pkt. 1, 4, 9, 10 i 11 nie stanowią informacji publicznej. Odnośnie pytania nr 12 należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym nie jest informacją publiczną zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia (por.m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt III SAB/d 164/22, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 132/19, CBOSA). Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym.

W odniesieniu do pozostałych pytań nr 2, 5, 6, 7 organ nie kwestionował, iż dotyczą one informacji publicznej gdyż dotyczą rejestrów i ewidencji przypadków prowadzonych w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w Ś. , a więc odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu oraz są wytworzone lub posiadane przez ten organ zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416).

W odniesieniu do pytanie nr 2 PPIS zgodnie z wnioskiem wskazał obowiązujące przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych stanowiących podstawę raportowania osób uchylających się od obowiązku szczepień ochronnych. PPIS udzielił odpowiedzi na pytania nr 5, 6 i 7 na podstawie danych gromadzonych w rejestrach informując o ilości nałożonych grzywien, ilości zgonów po wykonaniu szczepienia czy tez ilości ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych.

Odnośnie pytania nr 8 organ zaznaczył, że przedmiotowa odpowiedź nie leży w kompetencji PPIS ponieważ PPIS w swojej działalności nie ustala list przeciwwskazań do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych oraz nie jest odpowiedzialny za wypłacanie odszkodowań za wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP). Ponadto w odniesieniu do pytanie nr 3 PPIS organ wskazał, iż prowadzone rejestry nie zawierają informacji o narodowości osób, u których wykonano szczepienia.

W tym miejscu wskazać należy, iż z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wprost bowiem wynika, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W razie niedysponowania żądaną informacją publiczną, po stronie adresata wniosku nie powstaje zatem również obowiązek wydania decyzji przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że wskazanie, iż podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, nie stanowi odmowy jej udzielenia. W takiej sytuacji adresat wniosku – tak jak i w przypadku żądania informacji niebędącej informacją publiczną – zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02 i z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 listopada 2008 r., SAB/Ke 42/08; opubl. w CBOSA).

Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał za całkowicie chybione są zarzuty naruszenia przepisów u.d.i.p. Dokumenty włączone do akt sprawy oraz bezsporne stanowisko stron postępowania pozwala stwierdzić, że organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis wymaga udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podanie udostępnienia informacji wpłynęło do organu w dniu 8 października 2024 r. Natomiast organ odpowiedzi na wniosek udzielił pismem z dnia 11 października 2024 r., które zostało doręczone Skarżącemu w dniu 16 października 2024 r. Tym samym organ udzielił odpowiedzi na wniosek z zachowaniem 14 dniowego terminu.

Brak jest również jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis określa obowiązki organu jakie ciążą na nim w sytuacji, gdy oczekiwana informacja nie może być udzielona w terminie 14 dniu. Wówczas organ powinien powiadomić wnioskodawców w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Skoro skarżony organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku, a więc nie wydłużał terminu załatwienia wniosku do dwóch miesięcy, to nie można zasadnie stawiać zarzutu opóźnienia, czy też nieuzasadnionego opóźnienia, w udzieleniu informacji publicznej.

Jakichkolwiek podstaw faktycznych pozbawiony jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 2, czy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Ponadto, z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, a przy tym na żadnym etapie załatwiania wniosku nie formułował wobec wnioskodawców oczekiwań wykazania interesu faktycznego, czy prawnego w uzyskaniu informacji. Powodu do uwzględnienia skargi nie stanowi również argumentacja wskazująca na to, że organ "odesłał wnioskodawcę do publikacji". W świetle treści pisma organu jest to twierdzenie oczywiście fałszywe. W żadnej części pisma z dnia 11 października 2024 r. nie jest zawarte odesłanie do jakichkolwiek publikacji. Co więcej, jako zgodne z prawem Sąd uznaje stanowisko, że organ nie ma obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 18/23, Baza NSA).

Za bezprzedmiotowe uznać należy także zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Prawidłowe są wyjaśnienia organu, że udostępnieniu nie podlega informacja, która nie jest informacją publiczną, ani informacja, która nie jest w posiadaniu danego organu. W trybie informacji publicznej należy udostępnić informacje i dokumenty będące w posiadaniu organu, przez niego wytworzone, przetwarzane lub mu przekazane, jeżeli zawierają żądana we wniosku informację. W związku z tym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie był obowiązany do udziela informacji dotyczących zadań czy kompetencji innych organów administracji publicznej, jak również do sporządzenia opinii medycznych lub innych opinii eksperckich.

Przypomnieć zatem należy, że prawo dostępu do informacji publicznej jest prawem politycznym obywatela, mającym na celu realizację jego konstytucyjnego uprawnienia do kontroli władz publicznych. Charakter tego uprawnienia powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub z chce się z nimi zapoznać (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17, Baza NSA).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.