Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1078/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art . 53 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust 1 , art 101a
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt III SAB/Kr 35/11, o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. Ż. i J. M. na bezczynność Wójta Gminy Radłów postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt III SAB/Kr 35/11 odrzucił skargę A. Ż. i J. M. na bezczynność Wójta Gminy Radłów.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Z. Ż. wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy Radłów polegającą na braku dokonania ustalenia przebiegu i rozgraniczenia działek położonych we wsi B. R. przy ulicy [...] o numerach [...]-[...]. Wskazała, że ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych jak i rozgraniczanie tych nieruchomości należy zgodnie z art. 30 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do obowiązków wójta. Wójt winien wszcząć z urzędu postępowanie rozgraniczeniowe w sytuacji, gdy brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Podniosła też, że w tej kwestii zapadły uchwały Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Radłów dniu 18 czerwca 2004r. Mimo upływu ponad 5 lat Wójt nie wykonał tych uchwał. Skarżąca wielokrotnie zwracała się do Wójta o dokonanie rozgraniczenia i wytyczenie granic przedmiotowych działek i otrzymywała odpowiedzi odmawiające wszczęcia z urzędu postępowania. Dołączyła pisma Wójta z dnia 22 listopada 2004r. oraz z 9 sierpnia 2005 r. Stwierdziła też, że skargę opiera na przepisie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, bowiem może zaskarżyć organ gminy, który nie wykonuje czynności prawem nakazanych albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich, co ma miejsce w omawianym przypadku.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Radłów wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że żaden przepis prawa nie nakłada na wójta gminy prowadzenia z urzędu rozgraniczeń prywatnych nieruchomości i ponoszenia z tego tytułu kosztów. Wskazał, że mylnie został zinterpretowany przepis art. 30 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż sprawy sąsiedzkie nie mogą być podstawą do uznania, że zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie rozgraniczenia z uwagi na potrzeby gospodarki narodowej lub interes społeczny. Podkreślił, że prowadzenie postępowania w sprawie jest niedopuszczalne z uwagi na właściwość w tych sprawach drogi sądowej, a w sprawie toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Tarnowie zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 30 marca 2005r. sygn. I Ns 1802/03. Rada Gminy nie nałożyła na Wójta obowiązku dokonania rozgraniczenia przedmiotowych działek. Ponadto wskazał, że właściwym organem w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów w tym wprowadzania w niej zmian jest starostwo powiatowe, a nie organ samorządu gminnego.

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2009r. sygn. akt III SAB/Kr 62/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. Ż. na bezczynność Wójta Gminy Radłów.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła J. M., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego:

– art. 183 § 2 pkt 2 w związku z art. 25 § 1 w zw. z art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 43 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia pomimo utraty przez stronę zdolności sądowej i wystąpienia okoliczności powodującej zawieszenie postępowania z urzędu;

– art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne założenie, iż kontroli sądów administracyjnych nie podlegają sprawy ze skarg na bezczynność organu administracji odmawiającego wydania decyzji administracyjnej

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 maja 2011r. sygn. akt I OSK 740/11 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie.

NSA uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie skierowane zostało do osoby już nieżyjącej, co wywołuje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego z przyczyny, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt. 1-7 p.p.s.a., a także na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4a tego przepisu. W związku tym, że sądy administracyjne rozpoznają - stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., skargi na akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego (a to na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591. dalej "u.s.g."), to zgodnie z treścią art. 101a tej ustawy kontroli sądowej podlega również bezczynność związana z niewykonywaniem czynności nakazanych prawem. Stosownie bowiem do treści art. 101a u.s.g. przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Przepis art. 101a u.s.g. poszerza więc - w stosunku do art. 3 § 2 p.p.s.a – zakres sądowej kontroli działań organów gminy o bezczynność związaną z niewykonywaniem czynności nakazanych prawem, oraz o czynności faktyczne lub prawne podejmowane w sprawach ze sfery administracji publicznej.

Zdaniem Sądu przytoczenie ogólnych uwag dotyczących zakresu orzekania przez sądy administracyjne w ramach sądowej kontroli administracji publicznej było niezbędne, z uwagi na wskazaną przez pełnomocnika skarżącej Z. Ż. podstawę wniesionej skargi – przepis art. 101a ustawy o samorządzie gminnym (pismo z dnia 9 września 2009 r. – uzupełnienie braków formalnych skargi, k. 135). Stanowisko to zostało podtrzymane przez pełnomocnika obecnych skarżących - następczyń prawnych zmarłej Z. Ż. – A. Ż. i J. M., na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. W w/w piśmie z dnia 9 września 2009 r. wskazano nadto, że obowiązek wójta, którego wykonania domaga się skarżąca, wynika z uchwał Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Radłów podjętych w dniu 18 czerwca 2004 roku. Uchwałami tymi – zdaniem skarżących, Komisja Rewizyjna zobowiązała Wójta Gminy Radłów do geodezyjnego wytyczenia w terenie działek nr [...] i [...] położonych we wsi Biskupice Radłowskie przy ul. Nowej, oraz do uregulowania stanu prawnego działki nr [...], tam też położonej, w terminie do dnia 30 lipca 2004 roku.

Wobec jednoznacznie określonego żądania, oraz powołania jako jego podstawy prawnej przepisu art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, Sąd wskazał, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi na podstawie art. 101a u.s.g. winno być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia, jeżeli słuŻ. one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (stan obowiązujący w dacie wniesienia skargi). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 1 p.p.s.a). Przewidziany w ustawie o samorządzie gminnym tryb wnoszenia skargi opartej na art. 101 jest odmienny od zasad wynikających z art. 52 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Odpowiednie zastosowanie przepisów art. 101 u.s.g., o którym mowa w art. 101 a oznacza więc, że wniesienie skargi w trybie tego przepisu winno odpowiadać warunkom określonym w art. 101 tej ustawy. Wniesienie skargi może więc nastąpić po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia. Natomiast termin do wniesienia w takim przypadku skargi nie wynika wprost z przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., ani z art. 101a ustawy. Nie wynika także wprost z przepisów ustawy p.p.s.a. Wątpliwości powstałe w związku z tym zagadnieniem zostały rozstrzygnięte przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą podjętą w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. w sprawie II OPS 2/07, w której stwierdził Sąd, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g. Zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli natomiast organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższego wynika więc, że formalnym warunkiem wniesienia skargi opartej na przepisie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia, zaś termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od udzielenia przez organ odpowiedzi, a w przypadku braku odpowiedzi - sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia przez skarżącego wezwania.

Z akt sprawy wynika, że Z. Ż., oraz skarżące A. Ż. i J. M. domagały się od Wójta Gminy Radłów kilkakrotnie : pismami z 7 listopada 2004 r. i 14 lipca 2005 r. wskazania geodety do wykonania rozgraniczenia i pokrycia kosztów rozgraniczenia, a Wójt Gminy Radłów udzielił pismami z dnia 9 listopada 2004 r. i 9 sierpnia 2005 r. odpowiedzi na te pisma Pozostałe dokumenty wskazują, że skarżące wraz z matką domagały się od wójta działań i interwencji w sprawach: przebiegu kanalizacji przez działkę siedliskową skarżących, uregulowania własności działki nr [...], stanowiącej wg skarżących ich własność, sprawa rozgraniczenia działek skarżącej, oraz wyjaśnienia i zaprzestania działań polegających na ciągłych zmianach własności działek nr [...] i [...] w B. R., oraz wyrażenia zgody na założenie ogrodzenia działki nr [...]. Również kwestie związane z zapisami w ewidencji gruntów i budynków były przedmiotem korespondencji skarżącej ze Starostą Tarnowskim, toczyły się postępowania przed sądem powszechnym, a także postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Komisariat Policji Tarnów Centrum .

Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżących oświadczył (oprócz podtrzymania skargi), że nie posiada żadnych innych informacji poza tymi, które wynikają z akt administracyjnych przekazanych sądowi przez organ. Wobec treści tych akt, oraz oświadczenia pełnomocnika Sąd Wojewódzki uznał, że Z. Ż. kilkakrotnie zwracała się do Wójta Gminy Radłów z żądaniem podjęcia działań, do których Wójt został Jej zdaniem zobowiązany przez Komisję Rewizyjną uchwałami z dnia 18 czerwca 2004 r. Ostatnie pismo w tej sprawie skarżąca skierowała w lipcu 2005 r. i wpłynęło ono do organu 14 lipca 2005 r. (k. 147 akt, odpowiedź Wójta). Wobec jednoznacznej treści pisma Wójta skierowanego do Ż. Ż., datowanego 9 sierpnia 2005 r. Sąd uznał, że pismo, które wpłynęło do organu 14 lipca 2005 r. stanowiło wezwanie Wójta do usunięcia naruszenia polegającego na bezczynności, której organ ten dopuszcza się nie stosując się do wiążących go zdaniem skarżącej uchwał Komisji Rewizyjnej z dnia 18 czerwca 2004 r. Fakt skierowania przez Z. Ż. pisma, na które organ udzielił odpowiedzi w dniu 9 sierpnia 2005 r. potwierdził organ w piśmie z dnia 16 października 2009 r. (k. 145 akt), stanowiącym odpowiedź na sprecyzowanie żądania skargi. Wobec powyższych, okoliczności Sąd I instancji uznał, że Ż. Ż. poprzedziła wniesienie skargi opartej na art. 101a u.s.g wezwaniem do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ustawy i wezwanie to wpłynęło do organu dnia 14 lipca 2005 r. a organ udzielił na to wezwanie odpowiedzi w dniu 9 sierpnia 2005 r. Art. 54 § 1 p.p.s.a. wymaga, aby skargi wnoszone były za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wpływ skargi bezpośrednio do sądu skutkuje koniecznością jej przekazania właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi uważa się dzień nadania tej skargi przez sąd do organu administracyjnego. Skarga Ż. Ż. na bezczynność Wójta Gminy Radłów została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 29 sierpnia 2009 r. skarga została nadana przez Sąd do Urzędu Gminy Radłów i tę datę należy uznać za dzień wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Skoro więc :

- skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia pismem, które wpłynęło do organu dnia 14 lipca 2005 r.,

- Wójt Gminy Radłów udzielił skarżącej odpowiedzi na wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 101a u.s.g. pismem z dnia 9 sierpnia 2005r.,

- datą wniesienia skargi na bezczynność Wójta Gminy Radłów jest dzień nadania przez Sąd skargi do organu, czyli 29 sierpnia 2007 r.,

- w aktach brak dowodu i jakiejkolwiek informacji, aby wniesienie skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania poprzedzone było innym, niż pismo z lipca 2005 r. wezwaniem,

- nadto pełnomocnik skarżącej J. M. oświadczył, że nie posiada innych informacji poza tymi, które wynikają z akt przekazanych sądowi,

- skarżąca A. Ż. nie wskazała na inne okoliczności, aniżeli te, które wynikają z przedstawionych sądowi akt,

- to uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 101a u.s.g. i już z tej przyczyny podlega odrzuceniu.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, znaczenie drugorzędne ma okoliczność, iż uchwały Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Radłów nie stanowią "prawa" w rozumieniu przepisu art. 101a u.s.g., a tylko niewykonywanie czynności nakazanych prawem stwarza możliwość skutecznego dochodzenia przez skarżącego nakazu, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu. Komisja rewizyjna jest tylko organem pomocniczym rady gminy, dokonując czynności kontrolnych nie działa samodzielnie. Do podstawowych działań komisji rewizyjnej należy kontrola wykonania budżetu gminy i występowanie z wnioskiem do rady gminy w sprawie udzielenia lub nieudzielenia wójtowi absolutorium z tego tytułu. Oprócz tych zadań komisja rewizyjna może wykonywać inne zadania w zakresie kontroli zlecone jej przez radę gminy, muszą się one jednak mieścić w granicach właściwości rady (Cz. Martysz, Komentarz do art. 18 ustawy o samorządzie gminnym, Lex (Lex Omega) 43/2011). Uchwały Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Radłów z 18 czerwca 2004 r. nie mogły więc stanowić dla Wójta źródła obowiązku przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Czynności, o jakich mowa w art. 101a u.s.g. to czynności nakazane prawem powszechnie obowiązującym, w tym aktem prawa miejscowego określającym obowiązki organu gminy. W przepisach prawa powinien być wskazany termin wykonania czynności albo okoliczność, z którą wiąże się obowiązek jej wykonania, w przeciwnym bowiem razie trudno byłoby przyjąć zaistnienie stanu bezczynności (tak A. Matan, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Lex (LexOmega) 43/2011). Nie znajduje również uzasadnienia w przepisach stanowiących podstawę wniesienia niniejszej skargi twierdzenie skarżących, iż podjęte przez Komisję Rewizyjną w dniu 18 czerwca 2004 r. uchwały stanowiły niejako potwierdzenie obowiązku wójta, wynikającego z art. 30 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), przeprowadzenia z urzędu postępowania rozgraniczeniowego z uwagi na istnienie w tym zakresie potrzeb gospodarki narodowej czy interesu społecznego. Nie są zresztą istotne motywy podjęcia przez Komisję Rewizyjną powyższych uchwał, skoro nie mogą one stanowić źródła jakichkolwiek obowiązków organu, którego bezczynność zaskarżono. Z tych także względów, a przede wszystkim z uwagi na wniesienie skargi po terminie, skarga była niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.

J. M. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została złożona po terminie;

- art. 101 ust. 1 i art. 101a ust. 1 u.s.g. poprzez niezasadne założenie, że uchwały Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Radłów nie stanowią "prawa" w rozumieniu przepisu art. 101a u.s.g.

W uzasadnieniu podniesiono, że w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia stronie skarżącej pisma Wójta Gminy Radłów z dnia 9 sierpnia 2009 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 lipca 2005 r.

Zgodnie z art. 53 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa w przypadku nie udzielenia odpowiedzi.

Zdaniem skarżącej bezsporne jest, że Wójt Gminy Radłów udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z czym nie będzie miał zastosowania termin 60-dniowy. Uwierzytelniona odpowiedź znajduje się w aktach sprawy. Brak jednak informacji na temat czy i kiedy odpowiedź ta została wysłana i doręczona skarżącej. W ocenie skarżącej, wobec braku dowodu doręczenia odpowiedzi, przyjąć należy, że odpowiedź do jej wiadomości została "doręczona" najwcześniej w dniu zapoznania się pełnomocnika z urzędu z aktami sprawy i w tej sytuacji uzupełnienie skargi przez pełnomocnika z dnia 9 września 2009 r. należy traktować jako datę złożenia skargi w rozumieniu ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W tej sytuacji istotne znaczenie ma stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, "iż uchwały Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Radłów nie stanowią "prawa" w rozumieniu przepisu art. 101a u.s.g. a tylko niewykonanie czynności nakazanych prawem stwarza możliwość skutecznego dochodzenia [...] skarżonego nakazu, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu". Okoliczność ta wymagała będzie merytorycznego rozpatrzenia, czego Sąd I instancji nie uczynił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania

W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego przystąpiono do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Przechodząc do oceny merytorycznej podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia art. 101 ust. 1 i art. 101a ust. 1 u.s.g. poprzez niezasadne założenie, że uchwały Komisji Rewizyjnej Rady Gminy Radłów nie stanowią "prawa" w rozumieniu przepisu art. 101a u.s.g.

Zgodnie z art. 101 a ust. 1 u.s.g. - przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (art. 101 a ust. 2).

Odpowiednie stosowanie art. 101 u.s.g. przesądza o tym, że prawo wniesienia skargi z art. 101 a tej ustawy będzie miał każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie z powodu niewykonywania czynności nakazanych prawem zostały naruszone. A zatem, skargę z art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym może wnieść osoba, której z mocy prawa przysługuje uprawnienie do żądania określonego działania organu gminy, odpowiadającego obowiązkowi tego organu. Wniesienie skargi na bezczynność z art. 101a ustawy jest skuteczne, gdy zaskarżona bezczynność organu gminy dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej, narusza interes prawny lub uprawnienie danej osoby i zostanie poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie zatem skargi na bezczynność w trybie art. 101 a ustawy może dotyczyć wyłącznie niewykonywania przez organ czynności nakazanych prawem.

Czynności, o jakich mowa w art. 101 a, to czynności nakazane prawem powszechnie obowiązującym, w tym aktem prawa miejscowego (np. statutem gminy) określającym obowiązki organu gminy.

Z ustawy o samorządzie gminnym wynika natomiast, że komisję rewizyjną powołuje się w celu kontrolowania działalności wójta gminy oraz gminnych jednostek organizacyjnych (art. 18a ust. 1 u.s.g.), jak również wykonywania innych zadań kontrolnych zleconych przez radę gminy (art. 18a ust. 4 zd. 1 u.s.g.).

Komisja rewizyjna nie ma natomiast uprawnień nadzorczych. Może ona badać i oceniać prawidłowość działań kontrolowanych organów i jednostek organizacyjnych, nie może im jednak wydawać wiążących dyspozycji dotyczących usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości ("zaleceń pokontrolnych"), usuwać ich we własnym zakresie ani stosować sankcji wobec osób winnych zaistnienia tych nieprawidłowości. (patrz: Andrzej Szewc w , G. Jyż, A. Pławecki A. Szewc "Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz", ABC 2010, komentarz do art. 18a).

Z powyższego jednoznacznie wynika, że Komisja Rewizyjna w zakresie swojej działalności nie jest organem uprawnionym do zobowiązania Wójta do przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji.

Skoro Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że bezczynność Wójta Gminy Radłów nie dotyczy niewykonywania przez organ czynności nakazanych prawem to głównie z tej przyczyny skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W takim stanie drugorzędne znaczenie miało uchybienie terminowi wynikającemu z art. 53 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się jednak do zarzutu sformułowanego w tym zakresie zauważyć należy, że mylnie autor skargi kasacyjnej wskazał na okoliczność niedoręczenia stronie odpowiedzi z dnia 9 sierpnia 2005 r. Zauważyć trzeba, że Sąd Wojewódzki nie badał kwestii doręczenia tego pisma, gdyż strona faktu tego nie kwestionowała, mimo iż w piśmie procesowym z dnia 16 października 2009 r. organ potwierdził udzielenie odpowiedzi i złożył do akt kopię pisma z 9 sierpnia 2005 r. Dopiero podniesienie zarzutu w skardze kasacyjnej sprawiło, że organ udokumentował doręczenie przedmiotowego pisma w dniu 12 sierpnia 2005 r., składając do akt zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez J. M..

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.