Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 269/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 210 par. 1 pkt 4 i 6, art. 234, art. 233 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia del. WSA Andrzej Melezini, Protokolant asystent sędziego Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 768/21 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 4 stycznia 2021 r., nr 1401-IOD-1.4102.107.2020.5.AP w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2021 r.. sygn. akt III SA/Wa 768/21, oddalający skargę K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 4 stycznia 2021 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2016 rok w podatku dochodowym od osób fizycznych i przekazującej temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", w związku z art. 210 § 1 pkt 4) oraz 6) i art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) dalej: "o.p.", w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi na decyzję uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy decyzja organu odwoławczego nie zawierała wskazówek dla organu I instancji co do niepogorszenia przez ten organ sytuacji Skarżącego; obowiązek taki Skarżący wywodzi z art. 2 Konstytucji RP i wynikającej z tego przepisu zasadzie nieczerpania korzyści przez Państwo z bezprawnego działania jego organów i art. 121 § 1 o.p. w ten sposób, że należy uniemożliwić organowi I instancji, po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania wydanie decyzji na kwotę wyższą niż wynikająca z poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji i w ten sposób pogorszyć sytuację Skarżącego; o realnej możliwości zaistnienia takiej sytuacji świadczy zakres postępowania dowodowego jaki ma przeprowadzić organ po uchyleniu jego decyzji przez organ odwoławczy; istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania przez sąd administracyjny przejawia się w tym, że sąd zaakceptował brak takich wskazówek w zaskarżonej decyzji i oddalając skargę potencjalnie umożliwił pogorszenie sytuacji Skarżącego, rozumianej jako określenia zobowiązania podatkowego w kwocie wyższej niż wynikająca z poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji.

Wskazując na powyższe naruszenia Skarżący wniósł o: rozpoznanie skargi na rozprawie; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest zarzutami skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę jedynie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a. kwalifikowane wady postępowania, które prowadzą do nieważności postępowania. Tego rodzaju uchybień Naczelny Sąd Administracyjny się w tej sprawie nie dopatrzył, dlatego rozpoznał sprawę w granicach podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowego w powiązaniu z art. 210 § 1 pkt 4) oraz 6) i art. 234 o.p., które to uchybienie miało polegać na tym, że decyzja organu odwoławczego nie zawierała wskazówek dla organu pierwszej instancji co do niepogorszenia przez ten organ sytuacji Skarżącego.

Skarżącemu uszło jednak uwadze, że decyzja organu odwoławczego została wydana w oparciu o art. 233 § 2 o.p. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Skarżący, chcąc zarzucić brak wskazania okoliczności, które mają być badane w ponownym postępowaniu, powinien w skardze kasacyjnej przywołać, jako naruszony – art. 233 § 2 zd. drugie o.p., czego jednak nie uczynił. Brak wskazania, jako naruszonego przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji organu odwoławczego, w tych okolicznościach sprawy czyni skargę kasacyjną bezzasadną.

Nie mogło bowiem w sprawie dojść do naruszenia art. 234 o.p. poprzez sam fakt wydania decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ponadto decyzja organu odwoławczego zawiera zarówno podstawę prawną, jak i uzasadnienie faktyczne i prawne. Nie doszło zatem do naruszenia art. 210 § 1 pkt 4) oraz 6) o.p. W konsekwencji, za niezasadne należało również uznać zarzuty skargi kasacyjnej odwołujące się do art. 2 Konstytucji oraz art. 121 § 1 o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej uznał, że w zakresie w jakim był uprawniony do badania zasadności skargi kasacyjnej nie można było stwierdzić, aby miała ona uzasadnione podstawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.