Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 241/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34 par 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 b , art. 13 f
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2009 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder /spr./, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak – Siuda, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia

[...] r. [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 33 i 34 § 4 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) oraz § 7, § 11 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [..] . w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 113, poz. 1932) zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 49, poz. 2168),po rozpatrzeniu zażalenia B. B. z dnia [...] r. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym, w oparciu o tytuł wykonawczy

Nr [...] i odmowie umorzenia postępowania utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji

Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że Prezydent Miasta [...] występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela wystawił tytuł wykonawczy

z dnia[...] . nr [...] obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu marki [...] nr rej. [...]

w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie [...] zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia [...] r. o drogach publicznych oraz uchwałę nr [...] Rady Miasta [...] z dnia[...] . w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] Odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu B. B. w dniu[...] .

Pismem z dnia[...] . B. B. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne i wniósł o jego umorzenie.

W dniu[...] . zostało wydane postanowienie, na mocy którego Prezydent Miasta [...] uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania.

Pismem z dnia[...] . zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, które to postanowienie zostało w dniu[...] . przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylone, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent Miasta [...] w dniu

[...] . wydał postanowienie, na mocy którego uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że fakt obecności pojazdu należącego do zobowiązanego został stwierdzony w strefie płatnego parkowania przez wykonujących swoje obowiązki inspektorów Strefy Płatnego Parkowania

i zapisany na blankietach zawiadomień. Organ podał również, że obowiązek zapłaty opłaty parkingowej, co do zasady, obciąża właściciela pojazdu, który pomimo, że został wezwany przez organ do wskazania użytkowników pojazdu nie dokonał takiego wskazania. W związku z tym, za osobę zobowiązaną należało uznać właściciela pojazdu i stąd też nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Nadto organ wskazał, że skoro zobowiązany powołuje się na zarzut nieistnienia obowiązku winien wskazać dowody, że obowiązek nie istnieje, gdyż nigdy nie powstał albo powstał lecz wygasł z powodu zaistnienia określonych okoliczności.

W postanowieniu podano również, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie prawem wymagane elementy, w tym prawidłowo określoną podstawę prawną egzekwowanego obowiązku.

Pismem z dnia [...] r. zobowiązany B. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym domagał się jego uchylenia

w całości oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego zarzucając naruszenie art. 33 pkt 4 oraz art. 33 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnianiu zażalenia B. B.wskazał, że postępowanie dotknięte jest błędem co do osoby zobowiązanego, nadto tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Zarzucał również, że samochód należący do zobowiązanego użytkowany był przez żonę i syna oraz służył pracownikom do wykonywania działalności gospodarczej. Zobowiązany

w związku z tym nie jest w stanie podać, kto i w jakich okolicznościach użytkował pojazd, natomiast w zarzutach wskazał okoliczności pozwalające stwierdzić,

że nie jest zobowiązanym do uiszczenia należności objętej tytułem wykonawczym. Zdaniem zobowiązanego, nie jest wystarczające podanie w tytule wykonawczym samego tytułu aktu normatywnego bez podawania konkretnego przepisu, co oznacza niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w wyniku rozpoznania zażalenia stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5 oraz art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia

[...] . w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania oraz uchwała Rady Miasta Szczecin Nr [...]

[...] .

Zgodnie z § 7 ust. 1 w/w uchwały opłatę za parkowanie uiszcza się przed rozpoczęciem parkowania bez uprzedniego wezwania poprzez:

1) wykupienie biletu oraz czytelne, jednoznaczne i trwałe jego skasowanie przez zakreślenie znakami "X" miesiąca, dnia, godziny i minuty (z dokładnością do 5 minut) rozpoczęcia postoju; 2) wykupienie abonamentu; 3)wniesienie opłaty zryczałtowanej.

Obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a nie wniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W myśl § 11 powołanej uchwały, opłata dodatkowa za nie wniesienie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania (SPP), wniesiona w terminie 7 dni od dnia nieopłaconego postoju, wynosi [...] zł, a po tym terminie[...] zł.

Zatem ten, kto parkuje pojazd w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego winien mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące prawo

w tym zakresie i może otrzymać zawiadomienie, które nie nakłada obowiązku zapłaty opłaty parkingowej, ale jedynie stwierdza fakt nie uiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Odnośnie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego Kolegium stwierdziło, że B. B. nie kwestionuje faktu, że jest właścicielem pojazdu i w zarzutach podaje, że pojazd ten użytkowany był przez kilka osób tj. żonę, syna oraz osoby zatrudnione w firmach prowadzonych przez żonę i syna. Nadto zobowiązany podał, że nie jest w stanie wskazać konkretnie osób, które mogły korzystać z pojazdu

w terminach wskazanych w upomnieniu, co zdaniem Kolegium stanowi uchylanie się od takiego wskazania z uwagi na to, że zobowiązany wskazuje krąg osób mu bliskich.

W ocenie organu odwoławczego, nie jest możliwa - z logicznego punktu widzenia - sytuacja, w której samochód o określonej wartość często bardzo wysokiej udostępniany jest dużej liczbie osób, które to osoby w sposób zupełnie swobodny

i dowolny i bez jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt korzystania

z pojazdu, użytkują tenże pojazd. To w interesie wnoszącego zażalenie,

w szczególności dla celów podatkowych, ewentualnej odpowiedzialności za zużycie pojazdu, itp. leży wykazanie szczególnej dbałości o mienie, którego jest właścicielem. B. B. w zakresie udostępniania pojazdu pracownikom firmy żony i syna nie prowadził żadnej ewidencji użytkowników pojazdu, nie podpisał umów w tym zakresie ani protokołów zdawczo - odbiorczych, zatem zupełnie samodzielnie pozbawił się środków dowodowych, które w przedmiotowej sprawie miałyby kluczowe znaczenie dla ustalenia osoby zobowiązanej. Ryzyko nie posiadania tego rodzaju dokumentów obciąża jedynie zobowiązanego. Zatem nie powinno budzić wątpliwości, że w razie nie uiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża, co do zasady, właściciela pojazdu. Właściciel pojazdu jest bowiem na ogól korzystającym z drogi, chyba, że udowodni, że pojazd użyczył, czy udostępnił innej osobie. Właściciel pojazdu ma w takiej sytuacji możliwość obrony swoich praw poprzez złożenie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego po otrzymaniu tytułu wykonawczego.

Organ egzekucyjny nie musi, a nawet nie może, prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ nie pozwalają na to przepisy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ może w takiej sytuacji domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właśnie właściciel samochodu. Obowiązek ten spoczywa na zobowiązanym, gdyż to on podnosząc ten zarzut zamierza wywołać określony skutek prawny w postaci uchylenia się od odpowiedzialności. Analogiczne stanowisko w tym zakresie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 czerwca 2006r., sygn. akt: I OSK 209/07.

B. B. nie wskazał konkretnie i w sposób nie budzący wątpliwości użytkownika pojazdu, zatem zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, jako bardzo ogólnikowy i zupełnie nieskonkretyzowany, nie może zostać uwzględniony. Kolegium powołało się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie z dnia 21 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Sz 13/07.

W przedmiotowej sprawie 12 zawiadomień zostało wystawionych w różnych okresach czasu, przez różne osoby, w różnych częściach miasta, w związku z tym nie jest możliwe uznanie za prawdopodobne, że zawiadomienia były wypisywane omyłkowo lub też "dla żartu", bądź też w celu pokrzywdzenia osoby zobowiązanej.

Nadto w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że samochód marki o nr rej. został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez pełniących swoje obowiązki inspektorów i zapisany przez nich na blankiecie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, które zostało umieszczone za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Zatem, nie jest więc możliwe, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że inspektor SPP wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i nr rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że tego dnia, o wskazanej godzinie, w tej części miasta nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawił takie wezwanie, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój.

W ocenie Kolegium, wskazana w tytule wykonawczym podstawa prawna jest prawidłowa, gdyż wierzyciel, jak wynika treści pozycji 29 tytułu, ma obowiązek wskazać akt normatywny stanowiący podstawę, że należność powstała z mocy prawa. Wierzyciel nie ma natomiast obowiązku podania konkretnego przepisu prawa.

B. B. wywiódł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]

Skarżący, zarzucając postanowieniu Kolegium oraz poprzedzającemu je postanowieniu Prezydenta Miasta [...] naruszenie art. 33 pkt. 4 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o:

1/ uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy organowi administracyjnemu I instancji do ponownego rozpoznania,

2/ zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że z rozstrzygnięciem zawartym

w zaskarżonych postanowieniach nie sposób się zgodzić, albowiem nie usuwa podnoszonej we wcześniejszych pismach wadliwości postępowania, a nadto stanowi naruszenie art. 33 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię.

Należy podkreślić, iż przywołane w postanowieniu Prezydenta Miasta [...] orzeczenie NSA w Poznaniu z dnia 12.02.1998r., wyrażające pogląd zaakceptowany następnie przez Kolegium, nie ustanawia ścisłego obowiązku wskazania osoby, która kierowała pojazdem, tj. jak zdaje się sugerować organ egzekucyjny, jego dokładnych danych osobowych oraz udokumentowanych okoliczności korzystania z pojazdu. W opinii doktryny, we wskazanym wyroku Sąd przyjął raczej domniemanie, że jeśli z okoliczności sprawy nie wynika co innego, właściciel pojazdu jest zobowiązanym. /Zbigniew Leoński, komentarz do art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [w:]Roman Hauser, Zbigniew Leoński, Andrzej Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, publikacja systemu informacji prawnej LEGALIS/. Powyższe zastrzeżenie komentatorów należy uznać za logiczne i rozsądne, co jak się wydaje, pozwala je odnieść także do innych orzeczeń określających, w podobnych sprawach, sposób rozumienia błędu co do zobowiązanego, a także okoliczności pozwalających go ustalić. W przedmiotowym postępowaniu, zostało dostatecznie wykazane, iż skarżący, pomimo, iż jest właścicielem pojazdu, nie mógł parkować nim w dniach

i miejscach wskazanych w upomnieniu. Wskazano bowiem, iż samochód o podanym numerze rejestracyjnym nie jest wykorzystywany przez skarżącego, lecz służy pracownikom zatrudnionym zarówno w jego firmie, jak i osobom współpracującym gospodarczo ze Spółką. Krąg podmiotów korzystających z pojazdu obejmuje zatem wiele osób, a tym samym nie jest nawet możliwe, by dokładnie wskazać, kto

i w jakich godzinach użytkował wymieniony samochód. Nie zmienia to jednak faktu, iż wobec podania konkretnych okoliczności i argumentów, nie może on zostać uznanym za zobowiązanego. Postępowanie organu w tym zakresie, przy założeniu prawidłowego rozumienia kategorii określonej w art. 33 pkt. 4 wskazanej ustawy, winno ograniczyć się do badania czy zaistniał błąd, nie zaś jak w niniejszym przypadku koncentrować się na żądaniu określenia faktycznie zobowiązanych wraz

z dostarczeniem dokumentacji pozwalającej wyznaczyć okoliczności powstania zaległości. Tym samym, w ocenie skarżącego, istotą zaistnienia błędu, o którym mowa w wymienionej normie, jest stwierdzenie takiego zespołu okoliczności, które wykluczają z kręgu osób zobowiązanych dany podmiot. Kwestią drugorzędną jest zatem ewentualne "niezadowolenie" organu z zakresu dodatkowych informacji, które podał skarżący wykazując, w zarzutach co do tytułu wykonawczego, powyższą okoliczność.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych przez art. 134

§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). W trakcie tego postępowania skarżący, po uprzednim doręczeniu mu upomnienia oraz odpisu tytułu wykonawczego z dnia [...] r., Nr [....] , w ustawowym terminie wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego, co winno - w jego przekonaniu - skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. W związku z tym, że wierzyciel – Prezydent Miasta Szczecin - występował w sprawie również w roli organu egzekucyjnego, rozpatrzył wniesione zarzuty w trybie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznając je, podobnie jak

i organ odwoławczy, za nieuzasadnione.

Przystępując do oceny stanowiska organów zaprezentowanych w sprawie, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 powołanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3).

Podejmując uchwałę Nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz sposobu ich pobierania, Rada Miasta Szczecin wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r., wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta Szczecin. Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta Szczecin, jako przepisy obowiązujące na terenie [...] , dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej Strefy Płatnego Parkowania. Zgodnie z § 11 ust. 1 w/w uchwały Rady Miasta [...] nr [...] , opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł.

Uznać zatem należy, że działanie organów w niniejszej sprawie, a w szczególności żądanie przez Prezydenta Miasta [...] uiszczenia opłat określonych w tytule wykonawczym, znajdowało oparcie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ponadto, przytoczone wyżej regulacje prawne prowadzą do istotnego stwierdzenia, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania powstaje wprost z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego, np. decyzji (vide: wyrok NSA z dnia

7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepubl.). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest bowiem funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa, zaś ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. W konsekwencji, po stronie zarządcy (zarządu) drogi nie istnieje również obowiązek doręczania właścicielowi pojazdu orzeczenia w tym zakresie.

Zasadnie przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, a taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skarżący co prawda zasygnalizował, że w okresach wyszczególnionych w upomnieniu, pojazd mogły użytkować inne osoby, tj. żona, syn oraz pracownicy, osoby zatrudnione, czy współpracujące z firmami należącymi do żony i syna.

Odnosząc się do tak prezentowanego stanowiska skarżącego należy zauważyć, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej,

a zatem nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.

Czym innym jest z kolei możliwość składania przez zobowiązanego zarzutów na etapie postępowania egzekucyjnego. Skoro bowiem obowiązek uiszczania opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa (brak postępowania administracyjnego w tym przedmiocie), to możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. W jego toku zobowiązany może m.in. zgłosić zarzut co do nieistnienia obowiązku, co do niedopuszczalności egzekucji, co do braku uprzedniego doręczenia upomnienia, czy też błędu co do osoby zobowiązanego - art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wówczas organ egzekucyjny obowiązany jest odnieść się do zgłoszonego zarzutu badając jego zasadność w zestawieniu ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami, które w przypadku postępowania egzekucyjnego w tej sprawie sprowadzają się do zawiadomień inspektorów Strefy Płatnego Parkowania w [...] , upomnienia oraz tytułu wykonawczego. Dłużnik zgłaszając zarzut błędu co do osoby zobowiązanego winien przedstawić dowody wskazujące, że osoba korzystająca z drogi publicznej nie jest tożsama

z właścicielem pojazdu. W szczególności może przedstawić umowę użyczenia czy najmu pojazdu samochodowego, ale także np. postanowienie właściwego organu ścigania stwierdzające fakt kradzieży tego pojazdu, czy jego zaboru w celu krótkotrwałego użycia. Zwrócić należy uwagę, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prawo do zgłoszenia zarzutu daje wyłącznie zobowiązanemu. Jest to bowiem dla niego główny i podstawowy środek ochrony własnych interesów przed niezgodnym z prawem prowadzeniem egzekucji.

Jeżeli zatem zobowiązany nie przedstawi dowodów uzasadniających zgłoszony zarzut, (co miało miejsce w niniejszej sprawie), to organ prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego może ocenić tylko w oparciu

o zgromadzone w sprawie, dokumenty ( vide: wyrok NSA z dnia 11.03.2009, sygn. akt I OSK 1513/08- publ. –NSA - CBIOS).

Skoro w aktach administracyjnych znajdowało się 12 kopii zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki [...] ,sporządzonych przez różnych inspektorów Strefy Płatnego Parkowania w [...] w okresie od [...] r. do [...] r. (w zawiadomieniach wskazane są konkretne dane dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, numeru rejestracyjnego i marki pojazdu, data (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora wypełniającego zawiadomienie), to organ egzekucyjny rozpatrując zgłoszony zarzut błędu co do zobowiązanego, bez poparcia go stosownymi dowodami, mógł oprzeć swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na tych dokumentach i uznać zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.