Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 113/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1119
law: Ustawa z dnia 6 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 2 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości od 4,5% do 18% alkoholu w lokalu gastronomicznym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z 26 maja 2022 r. nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 26 maja 2022 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W., wskazując na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2021 r., poz. 1119 z późn. zm., dalej jako ustawa o wychowaniu w trzeźwości, obecnie: t.j. [...]), cofnął K. S. (dalej także jako skarżąca) zezwolenie nr [...] wydane 21 lipca 2020 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w punkcie gastronomicznym znajdującym się we W. przy ul. [...].

Uzasadniając Burmistrz napisał, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. zezwolenia wszczął z urzędu, 18 marca 2021 r. Jeszcze przed wszczęciem postępowania Komendant Powiatowy Policji we W. pismem z 08 lutego 2021 r. zwrócił się do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o rozważenie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych pod przedmiotowym adresem, w związku z prowadzonymi czynnościami wyjaśniającymi, dotyczącymi zakłócania porządku publicznego w rejonie lokalu, bowiem już w pierwszych dniach po otwarciu Policja odnotowała 5 przypadków naruszeń porządku prawnego w rejonie lokalu. W odpowiedzi na zapytanie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, czy wskazane przypadki naruszeń porządku prawnego mają związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu, Komendant Powiatowy Policji w piśmie z 25 lutego 2021 r. poinformował o aktualnie prowadzonych ośmiu czynnościach wyjaśniających, dotyczących zakłócania spoczynku nocnego M. i I. Ł. przez osoby znajdujące się przed lokalem "[...]" we W. przy ul. [...]. Zaznaczył przy tym, że zakłócania te mogą mieć związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu, ponieważ sprawcy tych zakłóceń wchodzą i wychodzą z lokalu. Nadto poinformował, że w ostatnich 6 miesiącach były zgłaszane interwencje przez M. S., z czego dwie zostały przez niego odwołane, a w jednym przypadku dotyczącym awanturującego się w lokalu mężczyzny interwencję zakończono - nie potwierdzono.

Dalej Burmistrz napisał, że 12 marca 2021 r. otrzymał bardzo obszerne pismo od I. i M. Ł. wnioskujących o cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym punkcie gastronomicznym, wraz z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wnioskodawcy wyjaśnili, dlaczego mieszkańcy ulicy nie chcą być uwikłani w prowadzone postępowanie administracyjne (konieczność odbierania korespondencji na poczcie, absorbująca życie rodzinne) oraz poinformowali, że patrol policji wielokrotnie podjeżdżając pod lokal używał świateł pojazdu uprzywilejowanego, co powodowało, że sprawcy zakłóceń uciszali się lub chowali. Do pisma dołączono obszerny materiał dowodowy, w tym płytę z nagranymi filmikami.

Komendant Powiatowy Policji we W. w odpowiedzi na kolejne pismo Burmistrza poinformował pismem z 31 marca 2021 r., że od 29 stycznia 2021 r. odnotowano 15 interwencji Policji w związku z działalnością przedmiotowego lokalu, przy czym 11 interwencji zgłaszał M. Ł., 2 interwencje zgłaszała jego żona, zaś 2 interwencje zgłaszał M. S.. Były to zgłoszenia niepotwierdzone, bądź odwołane. Ponadto, Policja poinformowała, że w 8 popełnionych przypadkach zakłóceń spoczynku nocnego w rejonie ww. lokalu sprawców nie wykryto.

Następnie Burmistrz napisał, że w toku postępowania sporządził protokół oględzin z nagrań dostarczonych przez państwa Ł. . Z przeanalizowanego materiału dowodowego wynika, że przed lokalem i w jego najbliższej okolicy dochodziło do zakłóceń porządku publicznego, w związku ze spożyciem alkoholu w tym lokalu. Klienci lokalu bardzo często wychodzili na zewnątrz, gdzie głośno rozmawiali, pokrzykiwali, palili papierosy, śpiewali, krzyczeli, wygłupiali się, po czym wracali do środka lokalu. Słyszalne rozmowy, krzyki i jakiekolwiek inne dźwięki potęgował fakt, iż lokal mieścił się w stałej zwartej zabudowie budynków i niewielkiej odległości od budynków usytuowanych po drugiej stronie ulicy.

W dniu 16 czerwca 2021 r. przeprowadzono dowód z zeznań świadka M. Ł., który mieszka w kamienicy mieszczącej się niemal naprzeciw przedmiotowego lokalu. Świadek zeznał, że od dwóch lat zbiera materiał dowodowy, dotyczący zakłóceń porządku publicznego. Nastąpiło w tym okresie ponad 300 zakłóceń, z czego Policja i Urząd otrzymała około 200 zgłoszeń. Około 90 postępowań zostało już zakończonych przez Policję, ale są też sprawy w toku. Świadek zeznał, że od dwóch lat pub "[...]" wpływa na jego zdrowie, zdrowie rodziny, sąsiadów, którzy wycofali się z procedury, ponieważ nie chcą chodzić na pocztę po kolejne zawiadomienia. Klienci lokalu nie przychodzą tam się kulturalnie najeść, tylko przychodzą się napić taniego alkoholu, zaś ulica [...] jest specyficzna pod względem zabudowy, bowiem bliskość ścian budynków po obu stronach powoduje propagację dźwięku, rozmowy i hałasy są spotęgowane, dlatego zachowanie osób pod wpływem alkoholu jest uciążliwe.

Następnie Burmistrz napisał, że Komendant Powiatowy Policji, w reakcji na kolejne zapytanie poinformował, że w siedmiu przypadkach zakłóceń spoczynku nocnego w rejonie ww. lokalu sprawców nie wykryto, prowadzi jedenaście postępowań wyjaśniających w sprawach o wykroczenie dotyczących zakłócania spoczynku nocnego I. i M. Ł.. W 4 przypadkach postępowanie zostało zakończone nałożeniem mandatów karnych. W każdym z ww. przypadków zakłócenia te mogą mieć związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu, ponieważ sprawcy tych zakłóceń wchodzą i wychodzą z lokalu. Jako dowód w każdej powyższej sprawie M. Ł. przedstawił nagrania wykonane za pomocą telefonu komórkowego.

W dniu 07 września 2021 r. Komendant Powiatowy Policji we W. przesłał odpisy notatek z notatników służbowych funkcjonariuszy, interweniujących w dniach 08 lutego 2021 r., 27 lutego 2021 r., 20 marca 2021 r. w przedmiotowym lokalu, z powodu nieprzestrzegania przez prowadzącą lokal przepisów dotyczących ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii jak również w jednym przypadku zakłócania porządku publicznego przed lokalem, gdzie osób nie zastano. Nadto przekazał wykaz danych 5 osób ukaranych mandatem karnym m. in. w związku z art. 51 § 1 K.w.: z 20 lutego 2021 r. o godz. 00:02, o godz. 00:06, o godz. 00:35, o godz. 22:39 oraz o godz. 00:35, a także jedną osobę pouczoną, również w związku m. in. z art. 51 §1 kw.

W dniu 26 października 2021 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem, aby Burmistrz uzyskał wykaz interwencji przy ogródku sezonowym na [...] Rynku, gdzie została przeniesiona działalność w okresie letnim, a także o przesłuchanie w charakterze świadków mieszkańców ulicy [...], z którymi dzielnicowy przeprowadził wywiad środowiskowy. Komendant Powiatowy Policji pismem z 25 listopada 2021 r. udzielił informacji dotyczących zdarzeń w rejonie ogródka sezonowego, a także przesłał notatkę urzędową z przeprowadzonych rozmów z mieszkańcami ul. [...], w której dwie mieszkanki zgłaszają fakt zakłócania spoczynku nocnego, 11 osób oraz państwo S. nie zgłaszają uwag, co do funkcjonowania lokalu i zakłócania spoczynku nocnego przez klientów pubu. Z kolei Straż Miejska pismem z 20 grudnia 2021 r. poinformowała, że w trakcie funkcjonowania ogródka sezonowego nie zarejestrowano żadnej interwencji w jego rejonie.

W dniu 21 stycznia 2022 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania skarżącej, która zeznała, że nie spodziewała się narażenia na postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Od trzech lat oskarżenia jednego małżeństwa powodują, że nie ma pewności w zakresie dalszej działalności. Prowadząc działalność na Rynku nie było problemów z hałasem i interwencji policji. Po powrocie na ulicę [...] natychmiast rozpoczęły się interwencje Policji, na wniosek państwa Ł.. Skarżąca zeznała, że prosi wychodzących na papierosa klientów o ciszę i przejście w bramę, aby rozmowy nie niosły się po ulicy i nie stanowiły pretekstu do skarg. Zdarza się, że pan Ł. stoi w oknie, nagrywa i wskazuje policjantom, kogo mają spisać i wobec kogo interweniować. Z sąsiadami mieszkającymi wokół skarżąca utrzymuje poprawne kontakty i nikt nigdy nie składał skarg na funkcjonowanie lokalu. Raz koleżanka na prośbę skarżącej wzywała Policję do nietrzeźwego klienta, któremu skarżąca nie chciała sprzedać alkoholu i zaczął się awanturować. Policja zatrzymała tego człowieka. Bywa tak, że ludzie w weekendy wracając z okolicznych lokali hałasują na ul. [...] i nie ma to związku z działalnością skarżącej. Czasem wchodzą też do lokalu, ale ze względu na to że są nietrzeźwi, nie są obsługiwani.

Burmistrz stwierdził, że w toku postępowania przesłuchał szereg świadków z urzędu, jak również z wniosków państwa S.. Z dowodów z przesłuchań świadków wynika, że w większości z nich (za wyjątkiem świadka M. Ł. nie dochodziło do zakłócania porządku publicznego w najbliższej okolicy lokalu "[...], w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych.

Pismem z 07 marca 2022 r. Burmistrz kolejny raz wezwał Komendanta Powiatowego Policji o udzielenie informacji na temat zakłócaniu porządku publicznego w rejonie przedmiotowego lokalu a także wyszczególnienie terminów interwencji oraz osób pouczonych i ukaranych mających związek z zakłócaniem porządku publicznego w rejonie ww. lokalu. W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji pismem z 13 kwietnia 2022 r. poinformował, że prowadził bądź prowadzi obecnie trzydzieści czynności wyjaśniających dotyczących zakłócania spoczynku nocnego państwu Ł. przez osoby znajdujące się przed lokalem "[...]". W pięciu przypadkach czynności zakończono z powodu nie wykrycia sprawców, osiem osób zostało pouczonych z art. 51 §1 K.w., dwie osoby zostały ukarane mandatem karnym z art. 51 §1 K.w. i art. 51 §2 K.w., a w piętnastu przypadkach czynności nadal trwają. Wyszczególniono również 21 interwencji.

Burmistrz stwierdził, że warunkiem niezbędnym do podjęcia decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, zgodnie z treścią art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, jest spełnienie przesłanki powtarzającego się co najmniej dwukrotnie, w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Przepis ten formułuje spoczywający na przedsiębiorcy obowiązek zorganizowania sprzedaży alkoholu w taki sposób, by klienci swoim zachowaniem nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Przy czym ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości zdefiniował określenie najbliższej okolicy punktu sprzedaży napojów alkoholowych, jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, jaką jest krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw.

Burmistrz ocenił, że przedmiotowy lokal niewątpliwie znajduje się w budynku usytuowanym w zabudowie stałej, wśród budynków mieszkalnych - kamienic. Lokal położony jest w parterowym budynku, a wejście do lokalu prowadzi bezpośrednio z chodnika. Naprzeciwko wejścia do lokalu po drugiej stronie ulicy znajdują się kamienice oznaczone nr 33 oraz 32.

Burmistrz ocenił, na podstawie analizy poszczególnych przypadków zachowania gości lokalu, utrwalonych na dostarczonym materiale dowodowym w postaci nagrań, że klienci lokalu znajdują się pod wpływem alkoholu, bowiem nieracjonalne byłoby przypuszczać, że zarejestrowane krzyki, hałasy, głośne rozmowy, zanieczyszczanie posesji sąsiadów, zataczanie się osób stojących przed lokalem i stopień powodowanego hałasu, który jest rażąco uciążliwy, są efektem działań osób trzeźwych. Przypadki te, co wynika z akt i materiału dowodowego powtarzają się notorycznie, szczególnie w weekendy w dużym natężeniu, co dla okolicznych mieszkańców stanowi nie tylko uciążliwość, ale także trwałą przeszkodę w korzystaniu z ich dóbr osobistych.

Burmistrz wskazał, że zeznania świadka w sprawie uznał za kluczowe i wiarygodne, ponieważ mieszkaniec ul. [...] zeznał, że zachowanie klientów lokalu będących pod wpływem alkoholu utrudnia jego żonie i jemu godną egzystencję i narusza ich dobra osobiste. Wobec faktu, że właściciele lokalu świadomie, czy też na skutek zaniedbań nie podjęli działań mających zapobiegać negatywnym skutkom spożywania alkoholu przez gości ich lokalu, stosowne działania winien podjąć organ, który na podstawie licznych skarg świadków, materiału wizyjnego i zgłaszanych interwencji policji stwierdził zakłócania porządku przez nietrzeźwych gości lokalu. W ocenie Burmistrza został wykazany związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego, a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, w związku z tym należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniają podjęcie decyzji o cofnięciu zezwolenia.

Od opisanej decyzji zostało wniesione odwołanie, uzupełnione pismem z 10 sierpnia 2022 r. Skarżąca napisała, że interwencje Policji są wywoływane w praktyce tylko i wyłącznie przez państwa [...]. Zapytała jak to jest możliwe, że na tyle interwencji policjantom nie udało się ani razu złapać i ustalić sprawców. Powodem do wezwania Policji nie może być fakt, że ktoś przechodzi ulicą [...] lub wychodzi na zewnątrz na papierosa i rozmawia. Skarżąca podkreśliła, że zarejestrowano zero zgłoszeń od mieszkańców dotyczących funkcjonowania ogródka sezonowego, przy czym ogródek funkcjonował wyłącznie na powietrzu, także w godzinach nocnych. Organ uznał za kluczowe w sprawie zeznania jednego małżeństwa.

Decyzją z 22 listopada 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO stwierdziło, że materiał dowodowy potwierdza zakłócanie spokoju nocnego przez klientów lokalu przy ul. [...] we W.. Pomimo tego, że skargi pochodzą tylko i wyłącznie od jednej rodziny, to z pism od Policji wynika, że naruszony został art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, który daje podstawę do cofnięcia zezwolenia. Decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu nie jest decyzją uznaniową, aby cofnąć zezwolenie organ winien posiadać niezbite dowody, bez jakichkolwiek wątpliwości na tę okoliczność. Ostatnie, najbardziej aktualne pismo od Komendanta Powiatowego Policji we W., z 13 kwietnia 202 r. potwierdza zdarzenia polegające na zakłócaniu spokoju i porządku publicznego w związku z działalnością lokalu przy ul. [...] we W.. Wobec czterech kolejnych zawiadomień złożonych przez M. Ł., prowadzonych jest trzydzieści czynności wyjaśniających dotyczących zakłócania spoczynku nocnego M. i I. Ł. przez osoby znajdujące się przed przedmiotowym lokalem. Organ podkreślił, że z tej liczby osiem osób zostało pouczonych z art. 51 § 1 K.w., dwie osoby zostały ukarane mandatem karnym z art. 51 § 1 K.w. i art. 51 § 2 K.w., w pozostałych przypadkach czynności nadal trwają lub zostały zakończone z powodu nie wykrycia sprawców. Ponadto Policja poinformowała, że od 01 września 2021 r. do 12 kwietnia 2022 r. zostało zgłoszonych 21 interwencji przed oraz w przedmiotowym lokalu. W piętnastu przypadkach zgłoszenia nie potwierdzono. W jednym przypadku pouczono kilku klientów z art. 51 K.w., w jednym przypadku doprowadzono nietrzeźwego klienta do PDOZ, w celu wytrzeźwienia oraz ukarano MKK. Wszystkie interwencje pozostałe pochodziły głównie od P. Ł. .

Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła K. S., zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, domagając się stwierdzenie nieważności obu decyzji wydanych w sprawie, ewentualnie ich uchylenia, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentów oraz zeznań świadków – wymienionych w skardze. Pełnomocnik zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 18 ust. 10 pkt 3 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, przez błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy w toku postępowania przed organami obu instancji nie wykazano zaistnienia powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego, związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży prowadzony przez skarżącą a ww. zakłócaniem porządku publicznego oraz tego, czy prowadząca ten punkt nie powiadamiała organów powołanych do ochrony porządku publicznego o sytuacjach naruszenia porządku publicznego,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 140 w zw. z art. 11 K.p.a. przez brak precyzyjnego wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności w zakresie spełnienia przesłanek do zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, co uniemożliwia przeprowadzenie kontroli zaskarżonej decyzji,

b) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 11 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która nie zawierała precyzyjnego wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz posiadała istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności wyjaśnienia w zakresie spełnienia przesłanek do zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości,

c) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy pominięto przy ustalaniu stanu faktycznego zeznania licznych świadków, którzy nie potwierdzili zakłócania porządku publicznego, policyjnego wywiadu i dokumentacji z licznych niepotwierdzonych interwencji Policji, a w konsekwencji (i) nie uwzględniono okoliczności, iż skargi w zakresie zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez skarżącą zgłaszali tylko I. i M. małżonkowie Ł., (ii) nie uwzględniono okoliczności, że skarg na zakłócanie porządku publicznego nie zgłaszali inni sąsiedzi lokalu prowadzonego przez skarżącą, którzy zostali rozpytani lub przesłuchani, w tym osoby zamieszkujące w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu, (iii) nie uwzględniono okoliczności, iż z przesłanych przez Komendanta Powiatowego Policji dokumentów nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą alkoholu w lokalu skarżącej,

d) art, 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy obu instancji nie przeprowadziły z urzędu dowodów (i) w celu ustalenia, czy w sąsiedztwie lokalu prowadzonego przez skarżącą znajdują się inne lokale, w których można nabyć napoje alkoholowe, (ii) z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowań o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez skarżącą prowadzonych uprzednio przez organ I instancji, mimo iż materiał ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a organ był zobowiązany do prowadzenie dowodów również z urzędu.

Uzasadniając skargę pełnomocnik napisał, że organy obu instancji dopuściły się pominięcia części materiału dowodowego przy ustalaniu stanu faktycznego niniejszej sprawy. Organy w szczególności nie wzięły pod uwagę zeznań licznych świadków, którzy nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń do funkcjonowania lokalu prowadzonego przez skarżącą. Zastrzeżeń takich nie zgłaszały w szczególności osoby zamieszkujące lub prowadzące działalność w sąsiedztwie lokalu prowadzonego przez skarżącą — tj. M. T., W. S. prowadząca działalność gospodarczą na ul. [...], E. G., J. J., E. C., E. P., P. C., S. M. mieszkający na sąsiedniej ulicy oraz W. K. pracujący w cukierni mieszczącej się obok lokalu skarżącej. Wszyscy z ww. świadków podali, że funkcjonowanie lokalu prowadzonego przez skarżącą w żaden sposób im nie przeszkadza. Nadto, również inne osoby, które zostały rozpytane przez Policję nie potwierdziły, aby w związku z działalnością skarżącej dochodziło do zakłócania porządku - K. R., P. R., państwo W. , M. T., państwo O. , E. P.. Jedynymi osobami z sąsiedztwa lokalu prowadzonego przez skarżącą, zgłaszającymi zastrzeżenia, są małżonkowie I. i M. Ł.. Pełnomocnik zaznaczył, że ich nieruchomość nie sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością, na której posadowiony jest lokal prowadzony przez skarżącą. Inni z przesłuchanych świadków zamieszkują znacznie bliżej prowadzonego przez skarżącą lokalu, a mimo to nie zgłaszali żadnych zastrzeżeń do funkcjonowania lokalu. Zdaniem skarżącej działanie sąsiadów wynika ze złośliwości i chęci zaszkodzenia skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Obie decyzje wydane w sprawie nie mogą się ostać.

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym - określającym prawa i obowiązki stron, z prawem procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako P.p.s.a.). Tym samym sąd administracyjny nie zastępuje w orzekaniu organów administracji, a jedynie kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, i w przypadku ustalenia, że narusza ona prawo - uchyla ją.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji kontrolowanych w niniejszej sprawie jest art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zgodnie z tym przepisem, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Przy czym, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 (1) ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, użyte w niej określenie najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych oznacza obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw.

Sąd zaznacza, że w przepisach pkt. 1-7 ust. 10 art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ustawodawca wymienił rozmaite przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przy czym o dotkliwości sankcji cofnięcia zezwolenia świadczy przepis, zgodnie z którym przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu (art. 18 ust. 11 tej ustawy).

Nie budzi wątpliwości, że zakres niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych wyznaczają przepisy prawa materialnego, określające przesłanki przyznania lub pozbawienia uprawnienia, względnie nałożenia obowiązku. W zacytowanym wyżej art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ustawodawca wymienił dwie przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych:

(1) powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży,

(2) brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży.

Ziszczenie się pierwszej z wymienionych przesłanek nie zachodzi w każdym przypadku powtarzających się naruszeń porządku publicznego. Ustawodawca wprowadza kumulatywnie trzy szczegółowe kryteria:

a) związku czasowego (co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy),

b) tożsamości miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (samo miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica zdefiniowana jest w zacytowanym już art. 2 (1) pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw),

c) związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży.

Sąd zaznacza, że kryterium a) i kryterium b) nie budzą większych wątpliwości. Co do kryterium c) to skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym związek między zakłócaniem porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy a sprzedażą alkoholu musi mieć charakter normalnego (typowego) związku przyczynowego. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że związek taki istnieje w sytuacji, gdy zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych, to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. Przy czym powtarzające się przypadki zakłóceń porządku publicznego nie muszą być utożsamiane jedynie z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości (por. wyrok WSA w Łodzi z 06 lipca 2022 r., III SA/Łd 213/22 i wymienione w nim orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA).

W ocenie Sądu ustalenia faktyczne wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pozwalają na stwierdzenie czy wskazane przesłanki i kryteria zostały rzeczywiście spełnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się na dwóch informacjach Komendanta Powiatowego Policji we W. adresowanych do Burmistrza: z 06 lipca 2021 r. oraz z 13 kwietnia 2022 r. i zdaniem Sądu argumenty SKO, w realiach sprawy, przede wszystkim w świetle całości akt sprawy, nie są wystarczające, aby ocenić, że decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu jest zgodna z prawem.

W piśmie z 06 lipca 2021 r. (k. 224-226) są wymienione 22 interwencje Policji (w tym zakończone niewykryciem sprawców oraz takie, w których czynności trwają), z czego 4 zakończone nałożeniem mandatów karnych na podstawie art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń (zakłócanie krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem spokoju, porządku publicznego, spoczynku nocnego albo wywoływanie zgorszenia w miejscu publicznym), przy czym w trzech z tych przypadków mandat karny nałożono nadto na podstawie art. 116 § 1a K.w. (nie przestrzeganie zakazów, nakazów, ograniczeń lub obowiązków określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi). Wszystkie cztery interwencje zakończone nałożeniem mandatów karnych miały miejsce 20 lutego 2021 r. Uszło jednak uwadze organów hipotetyczne sformułowanie zastosowane przez Komendanta Powiatowego Policji, iż każdy z 22 wymienionych przez niego przypadków zakłócenia spoczynku nocnego M. i I. Ł. mógł mieć związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez przedmiotowy punkt sprzedaży, bowiem sprawcy tych zakłóceń wchodzą i wychodzą z wymienionego lokalu, zaś jako – jedyny - dowód w każdej sprawie zostało wymienione nagranie M. Ł., wykonane za pomocą telefonu komórkowego.

Identyczne uzasadnienie przedstawił Komendant Powiatowy Policji w drugiej informacji, na której oparło się SKO, z 13 kwietnia 2022 r. (k. 506-509), zgodnie z którą, w związku z czterema pisemnymi zawiadomieniami złożonymi przez M. Ł., prowadzonych jest trzydzieści czynności wyjaśniających dotyczących zakłócania spoczynku nocnego M. i I. Ł. przez osoby znajdujące się przed przedmiotowym lokalem (w tym zakończone niewykryciem sprawców oraz takie, w których czynności trwają). Organ podkreślił, że z tej liczby osiem osób zostało pouczonych z art. 51 § 1 K.w., dwie osoby zostały ukarane mandatem karnym z art. 51 § 1 K.w. i art. 51 § 2 K.w. (zakłócanie spokoju lub porządku publicznego ma charakter chuligański lub sprawca dopuszcza się go, będąc pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka). Interwencje zakończone zastosowaniem pouczenia miały miejsce 15 października 2021 r. (dwie), 12 listopada 2021 r. (sześć) natomiast interwencje zakończone nałożeniem mandatu miały miejsce 02 października i 13 listopada 2021 r. Ponownie uszło uwadze organów hipotetyczne sformułowanie zastosowane przez Komendanta Powiatowego Policji, iż w każdym z przypadków zakłócenia spoczynku nocnego M. i I. Ł. mogły mieć związek ze sprzedażą napojów alkoholowych przez przedmiotowy punkt sprzedaży, bowiem sprawcy tych zakłóceń wchodzą i wychodzą z wymienionego lokalu, zaś jako – jedyny - dowód w każdej sprawie zostało wymienione nagranie M. Ł., wykonane za pomocą telefonu komórkowego.

Sąd stwierdza, że brak pewności organów powołanych do ochrony porządku publicznego (tutaj: Policji) co do związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych w przedmiotowym lokalu, nie może zostać wykorzystany na niekorzyść osoby legitymującej się zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych – w celu cofnięcia tego zezwolenia. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest wykazanie związku między zakłócaniem porządku publicznego w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy a sprzedażą alkoholu.

Powyższa ocena jest tym bardziej uzasadniona, skoro świadek J. G. zeznał do protokołu w dniu 19 października 2021 r. (k. 383-384), że został wezwany na Policję w okolicach maja 2021 r. i okazano mu nagranie z lutego 2021 r., na którym według świadka jedyną rzeczą związaną z zakłócaniem spokoju było trzaśnięcie drzwiami oraz głośny śmiech i rozmowy przed lokalem, mandat przyjął żeby nie mieć kłopotów związanych z postępowaniami sądowymi, zaś tego dnia nie pił alkoholu, w lokalu był ze znajomymi, pograć i posiedzieć razem. Świadek I. C. zeznał do protokołu, także w dniu 19 października 2021 r. (k. 385-386), że został ukarany mandatem za brak maseczki i zakłócanie spokoju przed lokalem najprawdopodobniej w zimie w lutym, nagranie było bez dźwięku, mandat przyjął żeby nie mieć kłopotów związanych z postępowaniami sądowymi, zaś tego dnia nie pił alkoholu bowiem przyjechał samochodem, który zaparkował pod lokalem. Świadek N. R. zeznał do protokołu 20 października 2021 r. (k. 387-388), że mandat otrzymał za brak maseczki, pozostawienie pojazdu z zapalonym silnikiem powyżej minuty i zakłócanie spokoju "w miesiącu lutym, marcu dokładnie nie pamiętam", mandat przyjął dla świętego spokoju, bardzo rzadko bywa w przedmiotowym lokalu, przy czym zazwyczaj przyjeżdża samochodem i nie spożywa alkoholu, jeśli już to bardzo sporadycznie. Świadek P. W. zeznał do protokołu 20 października 2021 r. (k. 389-390), że był w przedmiotowym lokalu jeden raz w życiu, w okolicy Świąt Wielkanocnych, postępowanie dotyczyło zakłócania ciszy nocnej (głośne zamykanie drzwi samochodu) i braku maseczki, za oba czyny został pouczony. Świadek K. F. zeznał do protokołu 20 października 2021 r. (k. 391-392), że mandat otrzymał za głośne zachowanie (rozmowa, trzaśnięcie drzwiami) oraz brak maseczki; mandat przyjął, bo nie znając przepisów nie protestował.

Sąd zarzuca organowi, że nie przeanalizował protokołów zeznań świadków znajdujących się w aktach sprawy. Nie może zyskać aprobaty Sądu poprzestanie w zaskarżonej decyzji na konkluzji, że żadna z osób przesłuchiwanych w Urzędzie Gminy nie potwierdziła, że była świadkiem zakłócania spokoju i porządku publicznego, chociaż niektóre z tych osób mieszkają kilka metrów od lokalu, przy czym niektóre z nich potwierdziły, że w lokalu kontrolowane są osoby, ze względu na wiek i sprzedaż alkoholu oraz ze względu na stan trzeźwości. Rzecz w tym, że konkluzja organu jak i szczegóły zeznań ww. świadków są na korzyść K. S., zatem organ, podejmując rozstrzygnięcie o cofnięciu uprawnienia, musi się do tych kwestii odnieść, skoro utrzymał w mocy decyzję o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

Na osobne wyszczególnienie zasługują zeznania B. W. – dzielnicowego w rejonie obejmującym przedmiotowy lokal, zaprotokołowane 29 listopada 2021 r. (k. 439-440), także pominięte w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu I instancji. Świadek zeznał do protokołu, że przeprowadzając wywiad środowiskowy w rejonie lokalu przepytał około 10 mieszkańców zamieszkujących najbliższe otoczenie lokalu na temat funkcjonowania lokalu, 90% osób nie ma żadnych zastrzeżeń co do działalności lokalu włącznie z lokatorką wynajmującą mieszkanie od państwa Ł. , znajdujące się w tej samej kamienicy w której sami mieszkają, a którego okna wychodzą także na ulicę [...], bezpośrednio w kierunku lokalu. Tylko jedna osoba mieszkająca w tej kamienicy, matka pani Ł. oraz jedna osoba mieszkająca około 80 metrów dalej zgłaszały uwagi co do zakłócania spokoju przez klientów lokalu. Świadek stwierdził nadto, że patroluje okolice lokalu wraz ze Strażą Miejską w piątek, sobotę i niedzielę – jeden weekend w miesiącu, zdarza się, że ma 2-3 służby popołudniowe miesięcznie, w ramach pracy dzielnicowego. Kończy wtedy służbę o 22 o podczas obchodu wieczornego nigdy nie stwierdził zakłócenia spokoju w okolicach lokalu. Nigdy nie był klientem lokalu, w pewnym momencie został odsunięty od prowadzenia spraw związanych z lokalem, na wniosek państwa Ł. , którzy zarzucili świadkowi nierzetelne przeprowadzanie wywiadu związanego z działalnością lokalu. Świadek nadto stwierdził, że jego rejon obejmuje całe centrum miasta i otrzymywał skargi na działalność dwóch lokali, jednak nie był to przedmiotowy lokal.

Sąd ocenia na postawie całości akt dołączonych do skargi, że co najmniej przedwczesnym było stwierdzenie w rozstrzyganej sprawie, że zdarzenia wskazane w zaskarżonej decyzji to zdarzenia spełniające przesłanki wynikające z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Doszło do naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszone zostały art. 7, art.77 § 1, art. 80 k.p.a.

Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten, w powiązaniu z art. 75 i art. 77 oraz art. 80 K.p.a., wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia i oceny stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Obowiązkiem każdego organu administracji jest więc wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym, w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W przypadku wydania decyzji o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zebrany w sprawie materiał dowodowy winien w sposób jednoznaczny i prawidłowy wskazywać, że co najmniej w dwóch przypadkach, w okresie 6 miesięcy, doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w danym obiekcie gastronomicznym lub jego najbliższej okolicy. W niniejszej sprawie ustaleń takich zabrakło. Organ sporządzając obszerne uzasadnienia decyzji opisał tok postępowania, powołał się na pisma policji, nie wskazał jednak, które zdarzenia wyczerpały przesłankę z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Naruszył tym samym art. 107 § 4 k.p.a. Wskazując na zdarzenie z 20 lutego 2021r. nie podał, które ze zdarzeń był drugim w okresie 6 miesięcy od sytuacji z 20.02.2021r. Rację miał organ, że przepis nie daje możliwości odstąpienia od zastosowania wskazanej w nim sankcji ale pod warunkiem wykazania, że przynajmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w danym obiekcie gastronomicznym lub jego najbliższej okolicy. Kolejne potwierdzone zdarzenia miały miejsce 12. 11 2023r. o godz. 23.21 i 13.11.2023r. o godz. 00:07. Między tymi datami a 20.02.2021 upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Jak zeznała K. S. (k. 470) raz miała miejsce sytuacja kiedy na jej prośbę koleżanka wezwała policję. E. J. (poprzednio G. ) w dołączonym do skargi oświadczeniu (k. 30 akt sądowych) podała, że wezwała policję na prośbę K. S. w nocy z 12/13.11 2021r W protokole policji z 13.04.2022r. była wskazana jako osoba wzywająca (k. 508). Organ okoliczności tej nie wyjaśnił a było to istotne wobec wskazania w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, że wymogiem cofnięcia zezwolenia jest brak powiadamiania organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt. Sytuacja, w której prowadzący punkt prosi o wezwanie policji będącą obok osobę wyczerpuje przestanki powiadomienia policji. Odnośnie interwencji z 2, 30.10.2021r. nie wynika z nich czy doszło do wyczerpania przesłanek z w/w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Organ się do nich nie odniósł w uzasadnieniu. .

Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji powinien ocenić, czy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie można uzupełnić, celem usunięcia występujących w sprawie wątpliwości, po czym procedować dalej, w zależności od konkluzji i ewentualnych dodatkowych ustaleń. W razie wydania ponownie decyzji organ powinien w szczególności wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Winien sporządzić uzasadnienia tak, by nie było wątpliwości, które konkretnie zdarzenia obligują organ do zastosowania sankcji cofnięcia zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że częstotliwość dokonywanych zgłoszeń wskazuje na co najmniej konflikt sąsiedzki ale przy braku potwierdzenia tych zgłoszeń, czy odnotowania, że czynności w sprawach nadal trwają, na tym etapie nie można faktycznie uznać, że wyczerpują one przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Ale też nie można uznać, że dokonywania zgłoszenia (w przypadku ich potwierdzenia) przez te same osoby, odbierają im normatywnego znaczenia. Organ wbrew twierdzeniom skargi nie był zobligowany do przeprowadzenia z urzędu wielu innych dowodów. Do cofnięcia zezwolenia wystarczy ustalenie spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Wbrew twierdzeniom skarżącej była ona pouczona o przesłuchaniu świadka Ł. (k. 135).

Wniosek o przeprowadzenie dowodów dołączonych do skargi w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a był bezzasadny. Przepis ten dotyczy rozprawy a w niniejszej sprawie na wniosek skarżącej, czemu organ nie sprzeciwił się sprawa była przeprowadzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Poza tym niektóre z tych dowodów znajdowały się w aktach sprawy a inne nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.

W świetle przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Na zasądzone koszty składają się: wpis sądowy w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa, w kwocie 17 zł.