Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 860/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 13g ust. 1, 1a i 2, art. 40c ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska- Przewłoka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lutego 2009 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. (dalej jako skarżąca, strona) utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2008 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 16140 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Ustalono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton oraz za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły normy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.)- dalej k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) - dalej u.d.p; oraz lp. 6 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 15 lit. c) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) – dalej u.r.d.

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] sierpnia 2008 r., na ulicy [...] - drodze gminnej w G., został zatrzymany do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd prowadził kierowca M. S.. W momencie kontroli realizowany był transport drogowy rzeczy: przewożono ziemię z [...] G. - ul. J. do [...] G. na ul. Ł.. Droga gminna, na której zatrzymano do kontroli pojazd dopuszczona jest do ruchu dla pojazdów o nacisku osi do 8 ton.

P. Spółka z o.o. jako załadowca realizowała przewóz drogowy, który kierowca wykonywał na polecenie pracodawcy. W celu przeprowadzenia pomiarów nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej, kontrolowany pojazd skierowano na punkt ważenia pojazdów w m. G. przy drodze krajowej nr [...], gdzie wykonano ważenie w legalizowanym punkcie ważenia w miejscowości G. na wagach legalizowanych o numerach fabrycznych [...] oraz [...], z legalizacją ważną do dnia [...].03.2009 r.

Z przeprowadzonych pomiarów sporządzono protokół, stwierdzając– po odjęciu możliwych błędów ważenia:

nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego - 25,97 tony;

rzeczywistą masę całkowitą pojazdu - 39,59 tony.

W toku prowadzonego postępowania strona wypowiedziała się w sprawie stwierdzonych naruszeń. W jej ocenie przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej o 11,47 tony spowodowany został nierównym rozłożeniem ładunku na pojeździe ciężarowym, o czym świadczy niedociążenie podwójnych osi przednich. Podał, że współczesne maszyny budowlane nie posiadają możliwości technicznych równomiernego rozłożenia ładunku na terenie budowy .Okolicznością, która mogła spowodować zaistniałą sytuację jest przemieszczenie się transportowanych materiałów sypkich w obrębię zabudowy samochodu ciężarowego, którego możliwości techniczne nie dają możliwości zabezpieczenia przed ich przemieszczeniem. Przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej spowodowane zostało szacunkowym odmierzeniem wagi ładunku za pomocą narzędzia czerpalnego na wysięgniku koparki. Pomiar taki, jest obarczony wysoką tolerancją, gdyż współcześnie produkowane maszyny czerpalne nie posiadają urządzeń metrologicznych, co uniemożliwia dokładne określenie masy transportowanego ładunku.

Skarżąca wyraziła ubolewanie i czynny żal z zaistniałej sytuacji wnosząc o nie nakładanie kar.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wskazał na obowiązek, wynikający z art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, iż ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę - w aspekcie parametrów drogi gminnej, po której poruszał się kontrolowany pojazd w momencie zatrzymania (8 ton). Stwierdził, że wynik kontroli wykazał przekroczenie nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego o 11, 47 tony ponad maksymalną dopuszczalną wartość nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu, tj. 14,5 tony poruszającego się po tej kategorii drodze. Konsekwencją stwierdzonego naruszenia, zgodnie z Ip. 6 pkt 9 lit. d, e załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z art. 13 g ust. 2 ww. ustawy jest kara pieniężna w wysokości 14.700,- zł. (1740zł + 9x1440zł).

Odnosząc się do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.), dopuszczalna masa całkowita czteroosiowego pojazdu samochodowego z dwoma osiami kierowanymi nie może przekraczać 32 tony, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.

Jako konsekwencję stwierdzonego przekroczenia o 7,59 t dopuszczalnej masy całkowitej ponad dopuszczalną wartość określoną dla ww. pojazdu 32 tony uznał karę pieniężną w wysokości 1 440,-zł przewidzianą w Ip. 9 pkt 15 lit. c załącznika nr 2 do ww. ustawy o drogach publicznych.

Poza sporem jest, że prowadzący pojazd kierowca nie posiadał w pojeździe wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Organ I instancji sprostował błąd pisarski zawarty w załączniku do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] polegający na omyłkowym określeniu numeru rejestracyjnego pojazdu oraz wyniku pomiaru łącznej masy kontrolowanego pojazdu.

W ww. załączniku błędnie określono numer rejestracyjny pojazdu jako [...], a winien być wpisany, zgodnie ze stanem faktycznym i danymi zawartymi w protokole kontrolnym oraz kserokopią dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu będącą załącznikiem do protokołu kontroli, numer rejestracyjny [...].

Jednocześnie wskazał, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy i w protokole kontrolnym wynikami pomiarów, co do których zarówno strona, jak i kontrolowany kierowca nie wniósł jakichkolwiek uwag, łączna rzeczywista masa kontrolowanego pojazdu po odjęciu możliwych błędów ważenia wyniosła 39,59 t, co spowodowało przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu (32,0 t) o 7,59 tony, a nie jak omyłkowo zawarto w w/w protokole i załączniku o 3,59 tony. Uznał, że błędny zapis nie wpłynął na wysokość kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Wyjaśnienia strony odnośnie przemieszczenia ładunku nie zasługują na uwzględnienie, gdyż fakt, iż kontrolowanym pojazdem był przewożony ładunek sypki nie jest okolicznością dającą możliwość odstąpienia od nałożenia kary.

W ocenie organu I instancji poruszające się po drogach pojazdy silnikowe, których to naciski osi lub dopuszczalne masy całkowite przekraczają dozwolone wartości stanowią realne zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Pojazd z ładunkiem, którego masa przekracza parametry konstrukcyjnej ładowności, ma dłuższą drogę hamowania, a ponadto może wystąpić naruszenie stateczności takiego pojazdu, co w konsekwencji może prowadzić do bardzo poważnych w skutkach zdarzeń drogowych.

W odwołaniu od decyzji I instancji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, umorzenie postępowania i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Jej zdaniem, organ I instancji naruszył art. 75 § 1 k.p.a., poprzez dopuszczenie w ramach prowadzonego postępowania dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w punkcie ważenia pojazdów w m. G. przy drodze krajowej nr [...], który nie odpowiadał wymaganiom określonym w § 7 ust. 1, § 8, § 9 i § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, i wydania na podstawie przedmiotowego dowodu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w niniejszej sprawie. Skarżąca wskazywała na niedopełnienie § 27 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki, stanowiącego, że "1.Waga stacjonarna powinna być stosowana w stałym miejscu jej zainstalowania, a waga przenośna może być stosowana w różnych miejscach jej ustawienia, spełniających odpowiednio wymagania określone w § 7-9. 2. Geometria powierzchni strefy ważenia oraz powierzchni poza strefa ważenia w zakresie, o którym mowa w § 8 i § 9 ust. 1 i 2, powinna być opisana i udokumentowana."

Podnosiła, że miejsce do ważenia w G. było poddane remontowi od [...] do [...] lipca 2008 r. Organ nie przedstawił dokumentów potwierdzających spełnianie w tym miejscu wymagań, określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r.,, wykonania pomiaru geodezyjnego po zakończeniu przebudowy tego stanowiska, co mogło doprowadzić do zmiany geometrii tego miejsca, a zatem pomiar przeprowadzony w dniu [...] sierpnia 2008 r. wykonany został w miejscu nie posiadającym aktualnej legalizacji. Miejsce ważenia pojazdów, doły fundamentowe, w których ułożono wagi podczas ważenia pojazdu określone w § 7.3. nie były wyposażone we właściwe urządzenia odwadniające. Utrzymanie właściwego stanu dołów fundamentowych jest istotne dla całego procesu ważenia pojazdów i uzyskanych wyników.

W ocenie skarżącej stanowisko, na którym zważono pojazd Skarżącej w dniu [...] sierpnia 2008 r. jest wykonane z betonu, jednakże powierzchnia jezdni w strefie ważenia jest nierówna. Kostka betonowa została tam ułożona nieprecyzyjnie, posiada liczne nierówności i zagłębienia w strefie ważenia. Odchylenia od poziomu w tym miejscu przekraczają znacznie dopuszczalne 9 mm, o których mowa w § 8. 2. w/w rozporządzenia. Zarzuciła, że w toku postępowania organ nie udokumentował, by stanowisko to spełniało wymagania, określone w § 8 ust. 2. rozporządzenia odnoszące się do odchylenia powierzchni jezdni od płaszczyzny, które w strefie ważenia nie może przekraczać +/_ 9 mm, powinien być spełniony także po ułożeniu wag przenośnych w dołach fundamentowych. Oznacza to, że wysokość wag przenośnych powinna odpowiadać głębokości dołów fundamentowych, bowiem po ich ułożeniu w dołach, powierzchnia jezdni i powierzchnia platformy tych wag, powinna znajdować się w jednakowej płaszczyźnie, z możliwością odchylenia o +/_ 9 mm.

Zarzucała zatem, że podczas ważenia jej pojazdu płaszczyzna platformy wag, ułożonych w ww. dołach fundamentowych mogła znajdować się ponad powierzchnią jezdni w strefie ważenia, przekraczając normę, określoną w wyżej cytowanych przepisach.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił jego zarzutów. Powołał się na obowiązek wynikający z art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowiący, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, normy prawne wskazujące na obowiązek.

Utrzymując w całości w mocy decyzję organu I instancji uznał, że ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów odbyło się przy pomocy wag, posiadających aktualne świadectwa legalizacyjne, w miejscu zatwierdzonym przez geodetę, po uprzednim dokonaniu stosownych pomiarów "pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów".

Wskazał, że stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 ton oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 101, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Ulica Ł. w G. nie leży w ciągu żadnej z dróg w nich wymienionych, więc zastosowanie znajduje przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton.

Nie uwzględniając zarzutów skarżącej wskazał, że z wyjaśnień zarządcy drogi - Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad [...] wynika, że remont wnęk pod wagi dokonany w dniach [...] - [...] lipca 2008 r. na miejscu kontroli pojazdów w G. nie wpłynął na ukształtowanie strefy ważenia i ustalenia protokołu ważenia. Pomiary wykonano ponownie w dniu [...] października 2008 r. przez uprawnionego geodetę i w dniu tym zarządca drogi ponownie zatwierdził to miejsce do kontroli pojazdów.

Stwierdził, że nie przystaje zupełnie do stanu faktycznego argumentacja skarżącej, poparta licznymi cytatami z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). Miejsce ważenia, wbrew sugestiom skarżącej nie musiało jednak spełniać wymogów określonych w treści rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz .U. Nr 188, poz. 1345).

Akt prawny, który powołuje się skarżąca, jak już sama jego nazwa wskazuje, dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Wagi te, jak i miejsca, w których mogą one się znajdować istotnie muszą odpowiadać dość surowym rygorom technicznym, gdyż cała procedura ważenia odbywa się bez zatrzymywania pojazdów. Tymczasem ważenia dokonano na nieautomatycznych wagach przenośnych do pomiarów statycznych; w trakcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Powyższe przepisy nie mają więc zastosowania w niniejszej sprawie i miejsce w G., gdzie dokonano ważenia, stąd rozstrzygnięcie nie może podlegać ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. Na miejscu tym są bowiem używane wyłącznie wagi przenośne (nieautomatyczne) do pomiarów statycznych.

Organ odwoławczy podkreślił, że wagi użyte w trakcie kontroli winny w dniu kontroli spełniać jedynie wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (obecnie kwestie te reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Rozporządzenie to nie wprowadzało szczególnych warunków dla miejsca, na którym miało być wykonywane ważenie przy pomocy wag nieautomatycznych. Co więcej, w obowiązujących przepisach brak jest uregulowania procedury ważenia za pomocą wag nieautomatycznych przez organy kontrolne. Mimo to, w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników, Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Tak też i było w niniejszej sprawie - miejsce przeprowadzenia ważenia w miejscowości G. legitymuje się dokumentem zatwierdzającym wydanym przez właściwe organy, po przeprowadzeniu odpowiednich pomiarów przez uprawnionego geodetę. Zaś przeprowadzony remont wnęk wagowych dowodzi, że zarządca drogi wykonuje swe ustawowe obowiązki przewidziane w art. 20a ustawy o drogach publicznych, w myśl którego do niego należy budowa, przebudowa, remont i utrzymanie m.in. miejsc wykonywania kontroli ruchu i transportu drogowego, przeznaczonych w szczególności do ważenia pojazdów.

Zarzuty w kwestii niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu, w tym rozważania n/t dołów fundamentowych, są zatem nietrafne, przy czym to nie organy Inspekcji są ich właściwym adresatem. Wskazał, iż to kompetentny organ uznał, iż miejsce to jest odpowiednie do wykonywania kontroli drogowej (ważenia pojazdów) i taki dokument, podobnie zresztą jak Świadectwa Legalizacji Ponownej wag użytych w trakcie kontroli drogowej, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 K.p.a. Dokumenty te stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W świetle materiału dowodowego, procedura ważenia przebiegała prawidłowo, w miejscu do tego przeznaczonym i za pomocą zalegalizowanych urządzeń. Obecny przy czynnościach kontrolnych kierowca w pełni potwierdził ustalenia organu kontrolnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostały podniesione zarzuty jak w odwołaniu: naruszenie przepisów prawa, a to art. 6 oraz art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie - w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego - dowodu sprzecznego z prawem, polegającego na przeprowadzeniu pomiarów nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w punkcie ważenia pojazdów w [...] G. przy drodze krajowej nr [...], który nie odpowiadał wymaganiom określonym w § 7 ust. 1, § 8, § 9 i § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz.1345) i wydania na podstawie przedmiotowego dowodu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w niniejszej sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo, wstrzymanie jej wykonania i o zasądzenie kosztów postępowania.

Jak w odwołaniu zarzuciła, że organ nie przedstawił dokumentów, potwierdzających wykonanie ponownego pomiaru geodezyjnego po zakończeniu przebudowy stanowiska ważenia, którą wykonano w dniach od [...] do [...] lipca 2008 r. Zarówno zarządca drogi jak i organ wydający decyzję, bagatelizują sprawę przeprowadzenia remontu wnęk na stanowisku ważenia, odnosząc się do powyższych prac budowlanych, jak gdyby była to zwykła "kosmetyka", czy też "prace porządkowe" tego miejsca. W ocenie skarżącej, wyjaśnienia organu, iż w dniu [...] października 2008 r. zarządca drogi ponownie zatwierdził to miejsce do kontroli pojazdów, nie zmieniają faktu, iż na dzień kontroli stanowisko to nie mogło być zatwierdzone do wykonywania pomiarów masy pojazdu i nacisku osi, ponieważ prace budowlane, przeprowadzone w dniu [...] – [...] lipca 2008 r. mogły zmienić stan tego stanowiska, a zatem pomiary z dnia [...] lipca 2008 r. nie były aktualne.

Przedstawiła szeroką argumentację na okoliczność wymogu przedstawienia przez organ dokumentów, świadczących o wykonaniu na tym stanowisku pomiarów, potwierdzających spełnianie w dniu kontroli także innych koniecznych warunków, określonych w § 8 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r.

Wbrew stanowisku organu, twierdziła, że ważenie pojazdu powinno odbywać się nie tylko w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń, wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, lecz również w oparciu o postanowienia rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdu w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz.1345). Tym samym miejsce, gdzie dokonano ważenia musi podlegać ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w cyt. rozporządzeniu. Zarzucając organom błędną interpretację obowiązujących przepisów, powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 455/08, w którym taki pogląd został zaprezentowany.

Zarzuciła, iż w trakcie ważenia ww. pojazdu organ nie sprawdził, czy wysokość wag przenośnych odpowiadała głębokości dołów fundamentowych. Warunek określony w § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, odnoszący się do możliwego odchylenia powierzchni jezdni od płaszczyzny, które w strefie ważenia nie może przekraczać +/_ 9 mm, powinien być zachowany w miejscu ważenia także po ułożeniu wag przenośnych w dołach fundamentowych. Powołując się na dokumentacje fotograficzną wskazywała na niewłaściwy stan dołów fundamentowych na tym stanowisku do ważenia pojazdów, których dno było nierówne. W dołach tych zgromadziła się woda, piasek i inne zanieczyszczenia. Także stanowisko do ważenia pojazdów w G. było oznakowane niezgodnie z § 9 ust. 3. Stanowisko to było wprawdzie wydzielone z jezdni liniami, pomalowanymi w kształcie "koperty", jednakże nie były one pomocne w naprowadzeniu pojazdu na pomosty wagi, a wręcz utrudniały kierowcy prawidłowe ustawienie kół na wadze.

Organ nie przedstawił także żadnych dokumentów, z których mogło wynikać, iż wagi, użyte do ważenia w dniu [...] sierpnia 2008 r. były dostosowane do dołów fundamentowych, znajdujących się na ww. stanowisku do ważenia pojazdów lub też odwrotnie. Organ nie dysponuje zatem dokumentem, z którego wynikałoby, że na stanowisku do ważenia pojazdów w G. w dniu [...] sierpnia 2008 r. geometria powierzchni strefy ważenia oraz powierzchni poza strefą ważenia w zakresie, o którym mowa w § 8 i § 9 ust. 1 i 2, została opisana i udokumentowana, zgodnie z treścią § 27 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r.

Skarżąca podnosiła także, że każde odchylenie, zarówno powyżej poziomu jezdni jak i poniżej ma wpływ na wynik ważenia. Dlatego pomiar powinien być przeprowadzony co najmniej dwukrotnie, ponieważ wynik pochodzący z pojedynczej próby nie daje pewności i nie jest wiarygodny. Do dwukrotnego ważenia pojazdu podczas pomiaru sprawdzającego, w przypadku stwierdzenia przekroczeń zobowiązuje inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego także treść § 3 ust. 7 ww. instrukcji, wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej

oddalenie, prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów wskazał, że wyrok na który powołuje się skarżąca jest nieprawomocny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 7, § 8 ust. 2 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), podniósł jego oczywistą bezzasadność z uwagi na to, że normy te nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Wskazał, iż wyróżnia się dwa rodzaje wag: wagi do ważenia pojazdów w ruchu oraz wagi nieautomatyczne do ważenia stacjonarnego - taka waga była użyta podczas kontroli w przedmiotowej sprawie. Wagi do ważenia pojazdów w ruchu (które nie zostały użyte do ważenia podczas kontroli) mogą być wykorzystywane do pomiarów dynamicznych oraz do pomiarów statycznych. Wagi te są nadal wagami do ważenia pojazdów w ruchu. Waga do ważenia pojazdów w ruchu może być zatem wykorzystywana do ważenia stacjonarnego i dynamicznego. W związku z tym, z powyższych względów rozporządzenie z 2007 r. dotyczące wag do ważenia pojazdów w ruchu posługuje się definicjami ważenia statycznego, ale odnosi się ono do ważenia statycznego dokonanego za pomocą tylko i wyłącznie wag do ważenia pojazdów w ruchu.

Podkreślił zatem, że w niniejszej sprawie nie użyto wag do ważenia pojazdów w ruchu, lecz nieautomatycznych, a te spełniają wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Takie wymogi zostały spełnione, co potwierdzają Świadectwa Legalizacji Ponownej z dnia [...] marca 2007 r. z datą ważności do dnia [...] marca 2009 r. oraz z dnia [...] maja 2007 r. z datą ważności do dnia [...] maja 2009 r. wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, których kopie zostały załączone do akt sprawy. Rozporządzenie to nie wprowadzało szczególnych warunków dla miejsca, na którym miało być wykonywane ważenie przy pomocy wag nieautomatycznych.

Organ odwoławczy podkreślił, iż stanowiska do ważenia pojazdów są na bieżąco poddawane pracom konserwatorskim w celu utrzymania ich w odpowiednim, zgodnym z obowiązującymi przepisami, stanie technicznym. Przeprowadzenie prac remontowych, na które powołuje się skarżący, świadczy jednoznacznie o zapewnieniu dbałości o należyty stan techniczny tych miejsc. Zarządca drogi -Generalna Dyrekcja Dróg i Autostrad [...] potwierdziła, że remont wnęk pod wagi dokonany w lipcu 2008 r. na miejscu kontroli pojazdów w G. nie wpłynął na ukształtowanie strefy ważenia i protokół wydany [...] lipca 2008 r. zachował ważność. Pomiary wykonane ponownie w dniu [...] października 2008 r. przez uprawnionego geodetę w tym dniu ponownie zostały przez zarządcę drogi zatwierdzone jako miejsce do kontroli pojazdów. Miejsce to, wbrew sugestiom skarżącego nie musiało jednak spełniać wymogów określonych w treści ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że strona wbrew treści dokumentów urzędowych twierdzi, że miejsce ważenia było nieprawidłowe, zatem nieudowodnione są jej twierdzenia, wynikające jedynie z subiektywnego przekonania, iż naruszono art. 75 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli wydawane i podjęte przez organy administracji publicznej akty i czynności. Kontroli tej dokonuje pod względem zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowane zostały przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez skarżącego skargi, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem nie ma uzasadnionych podstaw.

Obowiązujące prawo nakłada również na załadowcę pewne obowiązki związane z przestrzeganiem przepisów o ruchu drogowym i o drogach publicznych, więc w jego interesie jest zatem poznanie tych regulacji i zapewnienie takiej organizacji załadunku, by do naruszeń tych norm nie dochodziło.

Na wstępie należy podnieść, że nie jest kwestionowana wysokość nałożonej kary, a podstawa faktyczna jej nałożenia, czyli prawidłowość dokonanych pomiarów.

W ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo dokonał analizy, stwierdzonego podczas kontroli stanu faktycznego i w związku z tym prawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości 16 140 złotych.

Obowiązek wynikający z art. 64 ust. 1 p.r.d. (ustawy Prawo o ruchu drogowym) stanowiący, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

Wprowadzając przepis art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych, ustawodawca uznał, że krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego może być szerszy.

Zgodnie z art. 13g ust. 1 b karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: podmiot wykonujący przejazd jak i na: nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 u.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Według przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 u.r.d. ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 u.r.d.).

Zgodnie natomiast z przepisem art. 13g ust. 1 u.d.p. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, określonego ww. przepisami u.r.d. lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną. Wysokość tej kar określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych (vide: art. 13g ust. 2 u.d.p.).

Jak stanowi art. 40c ust. 1 u.d.p., w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez wymaganego zezwolenia, Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji, mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z ww. art. 13g ust. 2 u.d.p.

W niniejszej sprawie, podczas kontroli drogowej stwierdzono, że zespół pojazdów był nienormatywny, a przewoźnik nie miał zezwolenia. Ustalone naruszenia dopuszczalnych norm to: przekroczenie o 11,47 t dopuszczalnego nacisku i przekroczenie o 7,59 t łącznej masy zespołu pojazdów. Nie było sporne, że kary wynoszą 16 140 zł: 14700 zł za przekroczenie nacisku dla podwójnej osi napędowej i 1440 zł za przekroczenie DMC pojazdu.

Kierowca podpisem poświadczył okazanie mu w trakcie kontroli protokołu z pomiaru równości terenu oraz świadectwa legalizacji wag, a dokumenty te znajdują się w aktach sprawy, ponadto strona dokumentów tych nie kwestionowała. Należy zauważyć, że w toku postępowania wyjaśniającego wręcz przyznała nierównomierne rozłożenie ładunku i możliwość przemieszczenia się materiału sypkiego, jak i szacunkowe odmierzanie wagi ładunku za pomocą narzędzia czerpalnego na wysięgniku koparki. Dopiero w odwołaniu zakwestionowała miejsce ważenia, jak i uzyskane wyniki, mimo, że pomiar był przeprowadzony co najmniej dwukrotnie.

Należy się zgodzić z argumentacją skarżącej, że do dwukrotnego ważenia pojazdu podczas pomiaru sprawdzającego, w przypadku stwierdzenia przekroczeń zobowiązuje inspektorów ITD treść § 3 ust. 7 instrukcji postępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych i pobierania kar pieniężnych, wydanej Zarządzeniem nr 3/2006 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 lutego 2006 r. Z cytowanej normy tej instrukcji, wskazanej w skardze wynika m.in., że dopuszcza się powtórne ważenie statyczne na wadze do pomiarów statycznych, a w przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości masy całkowitej pojazdu, konieczny jest powtórny pomiar nacisku wszystkich osi pojazdu. Natomiast w przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości nacisku osi, dopuszcza się powtórny pomiar nacisku kwestionowanej osi (...).

Należy wskazać, że powyższa obligatoryjna procedura - na skutek przekroczenia dmc pojazdu - została zachowana, co potwierdza protokół kontroli zawierający dwa wyniki pomiaru nacisku wszystkich osi pojazdu. Natomiast "dopuszczenie" powtórnego pomiaru nacisku kwestionowanej osi – jak należy rozumieć, w przypadku przekroczenia dopuszczalnych wartości nacisku osi, nie jest obligatoryjne, czyli może mieć miejsce w przypadku żądania kontrolowanego kierowcy. Protokół kontroli zawierający wyniki ważenia został podpisany przez kierowcę bez uwagi bez zastrzeżeń. Stanowi on wraz z protokółami z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów oraz świadectwami legalizacji pionowej wag, których użyto podczas ważenia - dowody w sprawie - w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy.

Na podkreślenie zasługuje przy tym, że świadectwa legalizacji wag stanowią dokumenty urzędowe, którym kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc w zakresie tego "co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Z art. 76 § 3 k.p.a. wynika, że dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu, a taki wniosek w rozpoznawanej sprawie nie został złożony. W orzecznictwie przyjmuje się również, iż protokół kontroli, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Obrazuje on stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia.

Z tego względu podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie i pogląd ten został utrwalony w orzecznictwie NSA (wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., II GSK 89/08, wyrok NSA z 28 kwietnia 2008 r., II GSK 50/08). Dlatego też prawidłowość ustaleń organów potwierdza także skarżąca Spółka w złożonych wyjaśnieniach w piśmie z [...] września 2008 r., czyli 9 dni po kontroli. W pełni potwierdza ustalony stan faktyczny, a zastrzeżenia dotyczą wyłącznie błędu w dokonanych wyliczeniach. Innymi słowy, ma świadomość, że w interesie załadowcy leży takie przygotowanie ładunku do przewozu, aby był on odpowiednio rozłożony i zabezpieczony tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć.

Zastrzeżenia skarżącej do miejsca ważenia i fotografie, zgłoszone zostały dopiero w odwołaniu z [...] listopada 2008 r., czyli 3 miesiące po kontroli, kiedy nie sposób odtworzyć stanu jaki miał miejsce w dacie kontroli. W takim wypadku ustalenia faktyczne wynikają z dokumentów urzędowych powołanych przez organ administracji.

Wymierzona w niniejszej sprawie kara pieniężna odnosi się tylko do kar nałożonych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym lub przepisów enumeratywnie wymienionych w ust. 1 art. 92. Za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametrów pojazdu i nacisków osi kara została przewidziana w art. 13g u.d.p., który stanowi, że w przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru, karę ustala się jako sumę wysokości kar, z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia (art. 13g ust. 1a u.d.p.). Wysokość kar pieniężnych określa stosowny załącznik do u.d.p. (art. 13g ust. 2 u.d.p.). Uprawniony organ, w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z zawartymi w nim warunkami, wymierza karę pieniężną w rzeczywistej wysokości, wynikającej z sumowania kar, określonych za każde przekroczenie. Konsekwencją powyższego jest więc brak możliwości zastosowania przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym ograniczeń, co do wysokości nałożonej kary pieniężnej do wysokości 15.000 złotych (por. wyrok NSA z 19.05.2009 r., II GSK 941/08).

Skarżąca nie kwestionowała faktu, iż wagi przenośne nieautomatyczne do pomiarów statycznych, użyte w dniu [...] sierpnia 2008 r. do ważenia ww. pojazdu spełniały wymagania określone w aktach prawnych wskazanych w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, skoro były użyte podczas kontroli wagi nieautomatyczne, w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia z 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Na ich podstawie zostały wydane świadectwa legalizacji wag użytych w trakcie kontroli. To rozporządzenie, ani później obowiązujące z 31 stycznia 2008 r. określające wymagania, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, nie przewidują specjalnych wymagań, co do miejsca użycia tych wag.

Nie można zatem czynić zarzutu organowi, że pomiarów dokonuje w miejscu do tego przystosowanym, tak aby zapewnić jak najlepsze warunki dla przeprowadzenia kontroli. W tej sytuacji skoro dla wag nieautomatycznych nie ma specjalnych wymagań, co do miejsca ich użycia, to należy uznać, że wszelkie zastrzeżenia skarżącego odnoszące się do miejsca przeprowadzenia ważenia są niezasadne.

Nie można natomiast się zgodzić z jej poglądem, że miejsca używania nieautomatycznych wag przenośnych do ważenia pojazdów muszą odpowiadać warunkom określonym w § 7-9 i § 27 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Wprawdzie § 3 pkt 3 tego rozporządzenia określa co oznacza pojęcie ważenie statyczne. Czyni tak dlatego, że wagi do ważenia pojazdów w ruchu mogą być wykorzystane do pomiarów dynamicznych oraz do pomiarów statycznych. Takie zdefiniowanie określonego pojęcia nie powoduje jednak, że przepisy danego rozporządzenia można odnieść do innego rodzaju wag, niż te których ten akt prawny dotyczy, w tym do wag nieautomatycznych. Taki pogląd wypowiedział ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 maja 2009 r., II GSK 810/08 wydanym na skutek skargi kasacyjnej złożonej od wyroku WSA w Warszawie, na który się powołuje skarżąca. Także w okolicznościach sprawy niniejszej jest bezsporne i potwierdzone protokołem kontroli, iż pomiarem nacisków osi i masy całkowitej nieruchomego pojazdu dokonano przenośnymi wagami nieautomatycznymi do pomiarów statycznych spełniającym wymagania określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791).

Tak w okolicznościach cytowanej wyżej sprawy, jak i w sprawie niniejszej, zarzuty skarżącej należy ocenić w dacie ich zgłaszania. NSA zajął jednoznaczne stanowisko, które Sąd w składzie orzekającym podziela, że "istotnym jest stan faktyczny z daty kontroli, a nie post factum. Skarżący zarzucając nieprawidłowość po kontroli a nie podczas jej przebiegu nie wykazał dla przykładu jaki wpływ na przebieg ważenia miałby mieć brak urządzeń odwadniających w sytuacji, gdy nie zarzucał, iż w dacie kontroli w dołach fundamentowych znajdowała się woda, a nadto jaki wpływ na wynik ważenia (wynik sprawy) miała asfaltowa, a nie betonowa nawierzchnia jezdni.

Zauważyć wypada, że ważenie wykonywane zostało dwukrotnie i po uwzględnieniu dopuszczalnych błędów stwierdzono przekroczenie nacisku osi wraz z ładunkiem w stosunku do dopuszczalnych na danej drodze".

Także w niniejszej sprawie kierujący pojazdem potwierdził swym podpisem w protokole kontroli, iż został powiadomiony przed jej rozpoczęciem o zasadach pomiarów statycznych tj.

- że na wagi do pomiarów statycznych podkładane pod koła pojazdu najeżdża się jednocześnie, bez gwałtownych przyśpieszeń, że pomiary przeprowadza się przy wyłączonym silniku, włączonym biegu i zwolnionych hamulcach;

- że w czasie ważenia przy miejscu wag do pomiarów statycznych pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu będą podkładane wagi lub wagi i podkładki wyrównawcze.

Ten sposób ważenia nie był podważony podczas kontroli, a późniejsze zarzuty zgłoszone w odwołaniu, dostosowane zostały do treści cytowanego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r., także bez wykazania ich wpływu na sposób ważenia i jego wyniki, a w konsekwencji na wynik sprawy. Co istotne, rozporządzenie to dotyczy wymagań metrologicznych wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. W rozdziale 2 "Wymagania metrologiczne w zakresie konstrukcji i wykonania wag" określono między innymi konstrukcję tychże wag i sposób korzystania z nich podczas ważenia pojazdu w ruchu (§ 4 - 7).

Sąd uznał więc, że organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób prawidłowy i dokonały jego prawidłowej subsumcji pod stosowne normy prawne. Organ odwoławczy wyczerpująco wyjaśnił zarzuty skarżącego dotyczące miejsca ważenia poprzez uzyskaną informację od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział [...] w przedmiocie wykonanego remontu na stanowisku kontroli pojazdów [...] i braku jego wpływu na ukształtowanie strefy ważenia. Dodatkowym potwierdzeniem był załączony kolejny protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2008 r. Tym samym wykazał, iż zarówno przed remontem miejsca ważenia, jak i po, miejsce to spełniało wymagane parametry.

Na podkreślenie zasługuje, że świadectwa legalizacji wag użytych w trakcie kontroli zostały wydane na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz.1791).

W przedmiotowej sprawie nieistotne dla rozstrzygnięcia były omawiane szeroko przez skarżącą inne wagi, których zasad stosowania nie obejmuje rozporządzenie Gospodarki, z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, a zatem zarzuty skargi są bezprzedmiotowe.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.