Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 461/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Gdańska na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 14 marca 2014 r., nr WI-I.7840.3.40.2014.DO w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. umarza postępowanie odwoławcze, 3. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta Gdańska kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Gdańska (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z 14 marca 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent Miasta Gdańska rozpoznając wniosek Zarządcy Drogi – Prezydenta Miasta Gdańska, decyzją z dnia 2 stycznia 2014 r. m.in.

1/ zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn "Przebudowa infrastruktury tramwajowej w ul. Siennickiej i ul. Lenartowicza od ul. Elbląskiej do ul. Sucharskiego" w ramach Gdańskiego Projektu Komunikacji Miejskiej - etap HIC - na nieruchomościach objętych wnioskiem, położonych w województwie pomorskim w Gminie Miasta Gdańsk (...),

2/ zatwierdził podział wskazanych w decyzji nieruchomości na potrzeby inwestycji,

3/ zatwierdził projekt budowlany,

4/ określił linie rozgraniczające teren,

5/ oznaczył nieruchomości, według katastru nieruchomości, które stają się własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego,

6/ oznaczył nieruchomości wg katastru nieruchomości, na których wygasa użytkowanie wieczyste.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że inwestor do wniosku o zezwolenie na realizację powyższej inwestycji dołączył komplet dokumentów, a brakujące na wezwanie organu dostarczył, przedłożył także stosowne opinie i zgody.

Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie Zarządcy Drogi – Prezydenta Miasta Gdańska, decyzją z 14 marca 2014 r. utrzymał w mocy wyżej opisaną decyzję uznając, że złożony przez inwestora wniosek po uzupełnieniu spełnił wszystkie wymogi dołączając komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11 d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 687), w tym projekt budowlany spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późniejszymi zmianami, opracowany i sprawdzony przez uprawnionych projektantów, wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ponadto inwestor udokumentował spełnienie obowiązku określonego w art. 11 b ust. l i 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przedkładając stosowne opinie.

Natomiast w odniesieniu do poruszanych w odwołaniu kwestii zawartego w punkcie 5 decyzji organu pierwszej instancji oznaczenia nieruchomości, według katastru nieruchomości, które stają się własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego (Gminy Miasta Gdańska) oraz błędnego oznaczenia właściciela działki nr [...] podlegającej podziałowi na działki [...] i [...] w pozycji [...] tabeli zawartej w puncie 2 decyzji oraz działki [...] w pozycji 1 tabeli zawartej w puncie [...] decyzji, zdaniem Wojewody Pomorskiego nie można podzielić stanowiska odwołującego się, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji naruszył przepisy art. 1l f ust. l pkt 6 w związku z art. 11 d ust 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 687), ) przez wskazanie w punkcie 5 decyzji nieruchomości, które stają się własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego, w tym przypadku Gminy Miasta Gdańska, mimo braku we wniosku takiego żądania.

Wojewoda stwierdził najpierw, że ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260) w art. 2a ust. 2 wskazuje, że drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy". Natomiast art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 687) wskazuje że nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt 6 stają się z mocy prawa:

własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,

własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich,

powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

Wojewoda zauważył, że specustawa ma charakter wyjątkowy i epizodyczny, obowiązuje do 31 grudnia 2020 r., a jej celem jest uproszczenie i znaczne przyśpieszenie procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej, w tym przyśpieszenie nabywania gruntów na potrzeby inwestycji drogowych. Temu też służy objęcie jedną decyzją administracyjną rozstrzygnięć dotyczących różnych kwestii występujących przy realizacji tego typu inwestycji.

Organ wyjaśnił, że droga to obiekt budowlany inny, niż budynek i obiekt małej architektury, będący kategorią prawa budowlanego zlokalizowany w pasie drogowym. Pasem drogowym jest natomiast wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest zlokalizowana droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Droga jest wyłącznie obiektem budowlanym nie obejmującym gruntu, na którym się znajduje, natomiast pas drogowy to grunt, prawnie określony liniami rozgraniczającymi, zawierający w sobie m.in. drogę. Zgodnie z treścią art. 11 f ust. 1 pkt 6 specustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera między innymi oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Te nieruchomości lub ich części stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych i własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stałą się ostateczna - art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 specustawy. Nieruchomości lub ich części objęte liniami rozgraniczającymi teren przeznaczony pod budowę drogi (w pasie drogowym) stają się z mocy prawa własnością podmiotu publicznego (inwestora) i w stosunku do takich nieruchomości nie będzie miał odpowiedniego zastosowania art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego.

Zatem decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej daje inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez przeniesienie na inwestora własności gruntu z mocy prawa. W innym przypadku inwestor zgodnie z ustawą Prawo budowlane powinien się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a forma prawna oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy wydawaniu decyzji zgody na realizację inwestycji drogowej nie ma zastosowania.

Wyjątkowość takiego przejęcia własności przejawia się także w jego bezwarunkowym uzyskaniu przez podmioty publicznoprawne. Tak więc Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego nie mogą zdecydować o uzyskaniu prawa własności nieruchomości, ponieważ nabywają to prawo niezależnie od swojej woli. Jedynym etapem kształtowania przez te podmioty terytorialnego zakresu przejmowanego prawa jest projektowanie linii rozgraniczających pas drogowy drogi publicznej we wniosku o wydanie decyzji dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Podmioty te kreują zatem granice przedmiotu nabycia, natomiast nie kreują samego faktu nabycia nieruchomości.

W konsekwencji Wojewoda uznał, że organ I instancji prawidłowo w puncie 5 decyzji określił nieruchomości, które, znajdując się w liniach rozgraniczających drogi. z mocy prawa przechodzą na własność Gminy Miasta Gdańsk.

W odniesieniu do kwestii błędnego oznaczenia właściciela nieruchomości działki nr [...] podlegającej podziałowi na działki [...] i [...] w pozycji [...] tabeli zawartej w puncie 2 decyzji oraz działki [...] w poz. 1 tabeli zawartej w puncie 6 decyzji wskazano, iż użyte w tych punktach błędne nazwy właściciela nieruchomości stanowią błąd pisarski, który może być sprostowany w trybie art.113 K.p.a. przez organ, który wydał decyzję.

Zarządca drogi - Prezydent Miasta Gdańska wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego (z 14 marca 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wnosząc o jej uchylenie zarzucono Wojewodzie:

1/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 11 f ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 11 d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80 poz. 721, dalej jako specustawa) poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji obejmującej oznaczenie nieruchomości, według katastru nieruchomości, które na potrzeby realizowanej inwestycji stały się własnością Gminy Miasta Gdańska, mimo braku wniosku Zarządcy Drogi o zawarcie w decyzji rozstrzygnięcia w tym zakresie i oznaczenie tych nieruchomości;

2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm., dalej jako k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego umożliwiającego wydanie prawidłowej decyzji w sprawie, a w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia, czy Zarządca Drogi uznaje jakiekolwiek nieruchomości za niezbędne do przejęcia w trybie specustawy drogowej i czy w związku z tym wnosi o oznaczenie w decyzji nieruchomości, które miałyby stać się własnością Gminy Miasta Gdańska na potrzeby realizowanej inwestycji.

Zdaniem strony skarżącej wyrażonym w uzasadnieniu skargi, specustawa drogowa, wbrew twierdzeniom Wojewody Pomorskiego, nie przewiduje automatyzmu w zakresie przejęcia na rzecz jednostki samorządu terytorialnego wszystkich nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycji. Przepis art. 11 f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej przewiduje, iż w treści decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinno się znaleźć oznaczenie nieruchomości, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W treści art. 11 d ust. 1 specustawy drogowej określającej wymagania dotyczące treści wniosku o wydanie decyzji, nie wskazano jednak wprost na konieczność zawarcia we wniosku określenia nieruchomości lub ich części, które miałyby stać się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Zawarty w powołanym przepisie katalog elementów wniosku o wydanie takiej decyzji nie ma charakteru zamkniętego, o czym świadczy sformułowanie "w szczególności". Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że w przypadku, gdyby zarządca drogi uznał, iż określone nieruchomości lub ich części położone w liniach rozgraniczających inwestycji powinny zostać przejęte przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w trybie art. 12 ust. 4 specustawy drogowej, wówczas powinien wyraźnie wskazać je w treści swojego wniosku. Organ wydający decyzję może zatem w jej treści oznaczyć nieruchomości lub ich części, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, jednak jedynie na wyraźny wniosek zarządcy drogi. W przypadku braku takiego wniosku organ, po uprzednim uzgodnieniu tej kwestii z wnioskodawcą, powinien ograniczyć się do wskazania w decyzji, że żadna z nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających inwestycji nie przechodzi na własność danej jednostki samorządu terytorialnego.

Nie sposób także przyjąć zdaniem skarżącej, że zakres nieruchomości, które zarządca dróg powinien przejąć na własność w celu realizacji inwestycji, jest w każdym przypadku tożsamy z listą nieruchomości położonych w granicach linii rozgraniczających, których własność nie przysługuje odpowiednio Skarbowi Państwa lub takiej jednostce samorządu. W szczególności nie precyzuje tej kwestii żaden obowiązujący przepis prawa. Organ wydający decyzję nie ma dowolności w oznaczaniu nieruchomości zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej. O tym, jaka część nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających powinna zostać oznaczona w decyzji jako przechodząca na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, decyduje treść wniosku zarządcy drogi.

Skarżąca podkreśliła, że w pkt. 2 swojego wniosku z dnia 4 października 2013 r. wyraźnie określiła, iż wnosi jedynie o orzeczenie o wygaśnięciu użytkowania wieczystego na nieruchomościach enumeratywnie wskazanych w tym wniosku. Działanie organu administracji nie było zatem zgodne ani z wnioskiem skarżącego, ani też nie znalazło uzasadnienia w przepisach prawa.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 20214 r. odrzucił skargę, jednak rozstrzygnięcie to zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2891/14 uchylone, a sprawa przekazana tutejszemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Postępowanie w sprawie było następnie kilkukrotnie zawieszane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze.

Na samym wstępie podkreślić należy, że Sąd orzekający w sprawie związany był treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2891/14. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "... Przypisana temu organowi (Prezydentowi Miasta Gdańska – uwaga Sądu) kompetencja (do wydania decyzji w sprawie – uwaga Sądu) stanowiła jednocześnie przeszkodę do ustalenia legitymacji organu I instancji do zainicjowania kontroli sądowej w stosunku do decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym. Przyjęte w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych rozwiązanie niewprowadzające wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej na wniosek zarządcy drogi, którym pozostaje prezydent miasta prowadzi do kumulacji ról procesowych prezydenta miasta jako organu orzekającego w sprawie oraz inwestora (wnioskodawcy) reprezentującego interes wspólnoty samorządowej. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w sprawach, w których przepis prawa przypisuje organowi administracji publicznej kompetencję do wydania decyzji i złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, należy przyjmować, że postępowanie administracyjne jest wszczynane z urzędu (por. wyrok NSA z 30 marca 2010 r. sygn. II OSK 88/10). Stwierdzenie, że w sprawie, o której mowa w art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych organ jednostki samorządu terytorialnego korzysta z władztwa administracyjnego wpływa na ustalenie braku jego interesu prawnego do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze jego strony, nie rozstrzyga jednak w pełni kwestii tego, czy organowi temu służy prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, której przedmiotem będzie pozostawała decyzja w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (podkreślenie Sądu). Zastrzeżenie to koresponduje z wcześniej wyrażonym stanowiskiem, które wskazywało na to, że interes prawny skarżącego do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie pokrywa się z zakresem interesu prawnego, czy też uznaniem jego braku w postępowaniu administracyjnym. (...). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego(...) wnoszącemu skargę kasacyjną, działającemu jako strona postępowania, przysługiwał interes prawny oparty o normy prawa procesowego, umożliwiający zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego w celu określenia stanu zgodności z prawem skierowanego do niego aktu. Należy mieć przy tym na uwadze, że interes ten nie wynikał z przyznanego temu organowi uprawnienia do zainicjowania postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, ale skierowania do niego decyzji administracyjnej w następstwie wszczęcia postępowania odwoławczego na podstawie czynności procesowej podjętej przez podmiot do tego nieuprawniony...".

Oceniając zatem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż stosownie do art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z treści tego przepisu wynika wyraźnie, iż postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie wskutek wniesienia środka zaskarżenia (odwołania) przez podmiot legitymowany, którym jest strona. Inaczej mówiąc rozpoznanie odwołania, które nie zostało wniesione przez stronę postępowania nie jest dopuszczalne. Z wydanego w sprawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, iż Prezydent Miasta Gdańska nie był stroną postępowania zakończonego własną decyzją z dnia 2 stycznia 2014 r. zezwalającą między innymi na realizację inwestycji drogowej pn "Przebudowa infrastruktury tramwajowej w ul. Siennickiej i ul. Lenartowicza od ul. Elbląskiej do ul. Sucharskiego" w ramach Gdańskiego Projektu Komunikacji Miejskiej - etap HIC - na nieruchomościach objętych wnioskiem, położonych w województwie pomorskim w Gminie Miasta Gdańsk (...).

Stanowisko takie ugruntowane zostało też w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt I OPS 2/15 (dostępna w CBOSA), gdzie wskazano, że " ... Wypływająca z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP ochrona sądowa samodzielności jednostek samorządu terytorialnego nie wymaga zapewnienia tym jednostkom statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani też przyznania im prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego w sytuacji, w której jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, lecz sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Podstawowe znaczenie dla takiej regulacji prawnej ma tu fakt, że jednostki te nie mają własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach ze stronami postępowania administracyjnego, o których prawach lub obowiązkach władczo rozstrzygają w pierwszej instancji. Dotyczy to również tych spraw, kiedy decyzja administracyjna wydawana przez organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi rozstrzygnięcie w przedmiocie stosunków cywilnoprawnych, których jednostka ta jest stroną (...) Dodać przy tym należy, że podstawową zasadą konstytucyjną, która określa sposób funkcjonowania administracji publicznej jest zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP). Zarówno postępowanie administracyjne, jak i postępowanie sądowoadministracyjne zostały oparte na tej zasadzie. Organy administracji, w tym organy samorządu terytorialnego, które rozstrzygają o prawach lub obowiązkach obywatela w drodze decyzji administracyjnej obowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Zatem w procesie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej tych decyzji nie zachodzi potrzeba umożliwienia jednostkom samorządu terytorialnego artykułowania swoich interesów, bo po prostu postępowania te nie dotyczą dochodzenia tych interesów. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami, że jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji, powinna mieć możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęcie takiego założenia podważałoby bowiem zaufanie do organów władzy publicznej. W takiej sytuacji uzasadnionym byłoby twierdzenie, że jednostki te nie działają zgodnie z prawem, lecz kierują się własnymi interesami, nierzadko nie mającymi podstawy w obowiązujących przepisach prawa (...)".

Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela wyżej prezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, co prowadzi w konsekwencji do uznania, iż Wojewoda Pomorski naruszył prawo rozpoznając odwołanie w przedmiotowej sprawie, albowiem uczynił to na wniosek podmiotu nie mającego legitymacji do jego wniesienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – dalej jako "p.p.s.a." orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p,p,s,a, ustawy w zakresie uiszczonego wpisu sądowego. Jednakże Sąd na podstawie art. 206 p.p.s.a. odstąpił od orzeczenia zwrotu kosztów w części dotyczącej wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, albowiem argumenty zawarte w skardze nie miały jakiegokolwiek wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.