Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 336/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 36 ust 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.3.6.2022.EU w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 21 grudnia 2021 r. nr 120/6740.3/2021 działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku P. K. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. Remont budynku oficyny przy ul. [...] w K. w zakresie remontu elewacji, posadzki parteru oraz konstrukcji budynku na dz. nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna Ś. w związku z upływem terminu spełnienia nałożonego obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości – odmówił zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Od tej decyzji inwestor wniósł odwołanie zarzucając błędną analizę przedłożonego projektu i jego uzupełnienie w sposób zgodny z przepisami.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 stycznia 2023 r. nr WI-I.7840.3.6.2022.EU utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w analizowanej sprawie, organ I instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z 15 września 2021 r. wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, określając te nieprawidłowości w 9 punktach. W przedmiotowym postanowieniu organ zawarł pouczenie, że w razie bezskutecznego upływu ww. terminu zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę". Inwestor 6 października 2021 r. złożył wyjaśnienia dotyczące wszystkich punktów postanowienia wraz z uzupełnionymi egzemplarzami projektu budowlanego. Prezydent Miasta Krakowa, po analizie uzupełnionego projektu budowlanego oraz złożonych przez inwestora wyjaśnień, zaskarżoną decyzją odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia decyzji wynika, że u podstaw wydania decyzji niezgodnej z żądaniem inwestora, legła kwestia nie spełnienia obowiązków nałożonych przez organ w ww. postanowieniu, wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji stwierdził, że inwestor nie przedłożył wszystkich przekrojów przeprowadzonych w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego (w miejscu styku z każdym ze stykających się z nim budynków położonych na wszystkich sąsiednich działkach bezpośrednio na działkach [...] gdzie inwestor był zobowiązany pokazać układ projektowanego palowania. Ma to zasadnicze znaczenie dla jednoznacznego stwierdzenia, czy projektowane roboty budowlane ingerują w nieruchomości sąsiednie, a wobec braku takich uzupełnień, ani organ, ani strony postępowania nie mogą ocenić czy i jaki wpływ będą one miały na nieruchomości sąsiednie. Poza tym zaznaczyć należy, że na prowadzenie robót na terenie nieruchomościach sąsiednich Inwestor musiałby się wykazać zgodą na ich prowadzenie poprzez złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednak bez kompletnego materiału dowodowego, czyli braku tych przekrojów, nie sposób stwierdzić czy i dla jakich nieruchomości byłoby ono wymagane. W tym zakresie wskazać należy, iż do projektu dołączone zostały dwa przekroje pionowe budynku (przekrój A-A i przekrój B-B). Stwierdzić należy, iż przekroje te sporządzone zostały w wersji uproszczonej, a co za tym idzie bez zachowania wymogów określonych w § 12 rozporządzenia. Założeniem przekroju pionowego budynku jest pokazanie elementów konstrukcyjnych takie jak fundamenty, ściany, stropy, schody czy elementy żelbetowe. Sporządzone w rozpoznawanej sprawie przekroje nie pokazują fundamentów budynku, które w tym przypadku, z uwagi na treść ekspertyzy technicznej budynku, mają istotne znaczenie. Zatem należy uznać za zasadne stwierdzenie przez organ I instancji, że projekt budowlany w tym zakresie nie został uzupełniony.

Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie usytuowania budynku względem budynków sąsiednich wskazać należy, iż przy sporządzaniu projektu na projektancie ciąży obowiązek jego opracowania zgodnie z przepisami, w tym treścią rozporządzenia. Jak wyżej wskazano projekt jest niekompletny względem treści. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Powołany przez skarżącego "projekt remontu konserwatorskiego" nie może zastępować projektu budowlanego. Ponadto "Ramowy program prac konserwatorskich" obejmuje tylko część opisową i fotograficzną. Brak jest części rysunkowej, która obejmowałaby powołane powyżej przekroje budynku. Nadto wskazać należy na rozbieżność w tym zakresie pomiędzy częścią rysunkową inwentaryzacji i projektu architektoniczno-budowlanego: Przekrój 1-1 inwentaryzacji wskazuje na połączenie konstrukcyjne przedmiotowego budynku z elementem murowanym na sąsiedniej nieruchomości (na rysunku uwidoczniono tylko fragment, bez opisu przeznaczenia). Odrębność konstrukcyjna ww. obiektów wykazana została na przekroju A-A projektu architektoniczno-budowlanego. Niemniej jednak pokazywana na części rysunkowej (rzuty budynku) projektu architektoniczno-budowlanego samodzielność konstrukcyjna obiektu nie została ujęta na części rysunkowej umieszczonej w projekcie konstrukcyjnym budynku. Ocena projektu konstrukcyjnego neguje wcześniejsze stwierdzenia architekta, a zarazem inwestora, że budynek podlegający opracowaniu posiada samodzielną konstrukcję nośną. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ I instancji stwierdził, że "projektant (dot. projektanta branży konstrukcyjnej) zastosował rozwiązania, które mają zapobiec dalszej destrukcji obiektu, w tym zastosowania mikropali, natomiast zapis ten został zamalowany korektorem, a korekta ta nie potwierdzona została przez uprawnionego do jej dokonania autora projektu budowlanego. Zgodzić się należy z organem I instancji, że projekt budowlany w tym zakresie narusza zapisy rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w szczególności § 6 ust. 1, w związku z art. 71 Kpa. Na stronie 22 (zapis ręczny) widoczne są ślady użycia korektora w sposób uniemożliwiający odczytanie poprzedniej treści, jak również bez adnotacji i daty osoby dokonującej tą czynność. Powyższe dotyczy również numeracji stron w projekcie, gdzie wielokrotnie dochodzi do pogubienia numerów i "naniesienia numerów na numery", czyniąc je nieczytelne. Wskazać należy, iż projekt budowlany jest dokumentem, zatem do naniesienia poprawek i uzupełnień należy stosować takie zasady, o jakich mowa chociażby w art. 71 Kpa. Z c przepisu wynika jednoznacznie, że skreśleń i poprawek należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne. Powyższe zatem narusza przepisy Kpa oraz rozporządzenia i ma o tyle istotne znaczenia w rozpoznawanej sprawie, że realizacja robót obejmujących wykonanie mikropali wpływa na bezpieczeństwo użytkowania obiektu i niedopuszczalne jest, w takim przypadku, dokonywania dowolnych poprawek, przez osobę nieuprawnioną. Uzasadniając powyższe wskazać należy na zapis projektanta branży konstrukcyjnej zawarty w ekspertyzie technicznej, który w swoim opracowaniu wskazuje na konieczność wykonania prac mających na celu naprawę obecnych uszkodzeń przy zastosowaniu mikropali.

Kolejnym argumentem, który legł u podstaw wydania decyzji niezgodnej z żądaniem inwestora był "brak wykonania i przedłożenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wraz z ostateczną decyzją o jej zatwierdzeniu". W tym zakresie wskazać należy, iż projektant określił: "na omawianym terenie występują założone warunki gruntowe. Proponuje się przyjęcie dla inwestycji II kategorii geotechnicznej". Obowiązek dołączenia do projektu architektoniczno-budowlanego ww. dokumentacji wynika z § 6 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia. Kwestię opracowania powyższej dokumentacji reguluje Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych W świetle określonej przez projektanta II kategorii geotechnicznej i przyjętych złożonych warunków gruntowych, projekt budowlany musi bezwzględnie zawierać opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego, projekt geotechniczny i dokumentację geologiczno-inżynierską. Stwierdzić zatem należy, iż projekt w tym zakresie nie został uzupełniony. Powyższe jest o tyle niezrozumiałe, że z treści ekspertyzy technicznej wynika, że opinia geotechniczna oraz dokumentacja podłoża gruntowego dla przedmiotowego budynku została opracowana w lutym 2015 r. (patrz zapis na str. 63 projektu). Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów odwołania, iż projekt nie przewiduje zmian w części fundamentowej (sposób fundamentowania, wartość obciążeń). Ponadto nie stwierdza się, aby obiekt był zabytkowy lub monumentalny. Tym samym żądanie wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej jest bezzasadne", wskazać należy, iż powyższe nie znajduje odzwierciedlenia w przedłożonym projekcie budowlanym oraz przytoczonych przepisach prawa. Jak wyżej wskazano konieczność opracowania dokumentacji geologiczno inżynierskiej dla II kategorii geotechnicznej i złożonych warunków gruntowych wynika z przepisów prawa, a nie charakteru obiektu. Ponadto nie sposób zgodzić się z inwestorem, iż projekt nie obejmuje robót przy fundamentach. W tym zakresie wskazać należy na ekspertyzę stanu technicznego budynku, w której projektant wskazuje "fundamenty posadowiono około 1,3 m poniżej poziomu posadzki. Wg "opinii geotechnicznej oraz dokumentacji badań podłoża gruntowego" na głębokości od 3,8 m do 4,7 m występują nasypy niebudowlane, jest to warstwa nienośna, nienadająca się do posadowienia w niej budynku. (...) Zalecenia: Ze względu na posadowienie budynku w nasypach niebudowlanych pod słupami konstrukcyjnymi w poziomie parteru w elewacjach bocznych i tylnej należy zastosować stabilizację fundamentu; Pod ścianą frontową należy wykonać nową belkę podwalinową spinającą słupy żelbetowe". Ponadto w zakresie robót budowlanych wskazanych do wykonania odnotowano "mikropale", które jednak zostały bezprawnie wykorektorowane, co zostało omówione we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Wykonanie planowanego remontu budynku nie może zatem odbyć się bez wzmocnienia fundamentów, w celu zapewnienia bezpieczeństwa jego użytkowania. Planowany zakres robót potwierdza również nazwa inwestycji wskazana przez inwestora we wniosku o pozwolenie na budowę oraz na stronie tytułowej projektu cyt.: "remont elewacji, posadzki parteru oraz konstrukcji budynku". Fundamenty budynku niewątpliwie stanowią element konstrukcyjny budynku. Ponadto stwierdzić należy, co zostało pominięte przez organ I instancji, iż w świetle przedstawionego zakresu robót budowlanych obejmujących wzmocnienie istniejących fundamentów, nie sposób zgodzić się z inwestorem i autorem projektu, że roboty te mogą stanowić remont budynku. Zgodnie z utrwalona linią orzeczniczą sądów administracyjnych, parametrem użytkowym i technicznym, o których mowa w cytowanym powyżej przepisie, będą wszelkie wielkości wyrażone w jednostkach miary czy wagi elementów użytkowych takich jak dach, okna, drzwi, schody oraz technicznych, takich jak ciężar konstrukcji, czy odporność przeciwpożarowa, które występują w przypadku danego obiektu (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. II SA/Kr 256/17). Wprowadzenie nowych, wcześniej nieistniejących, elementów obiektu budowlanego (mikropale) stanowić będzie przebudowę obiektu budowlanego. Powyższe potwierdza opracowana w 2015 r. "Opinia geotechniczna oraz dokumentacja badań podłoża gruntowego dla przebudowy lokalu usługowego i oficyny przy ul. [...] w K.", na którą powołuje się projektant branży konstrukcyjnej.

Projekt budowlany jest również niekompletny w zakresie § 4 i § 5 rozporządzenia. W metryce umieszczonej na rysunkach brak jest podanej specjalności uprawnień projektanta i sprawdzającego, a nadto przy osobie sprawdzającego podano tylko: "mgr inż. arch. Karaś" i nieczytelny podpis ww. (tzw. parafka). Nie podano imienia sprawdzającego. Powołany zwrot nie identyfikuje osoby sprawdzającej. Jak już wyżej wskazano projekt zawiera podwójną numerację (nie skreślono pierwotnie naniesionych numerów). Przy wprowadzaniu numeracji nie zachowano jej ciągłości, np. w ekspertyzie stanu technicznego powołano nr 80 – 77A – 81 – 78A – 82 – 79A – 83 itd. Pomijając kwestię skreślonych i poprawionych numerów, wskazać należy nawet na części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego umieszczonych jest kilka numerów tej samej strony, np. rysunek "rzut parteru" wskazano "44 46 47", rysunek "rzut piętra" jest "45 48", rysunek "rzut więźby": "47 48 50", rysunek "rzut dachu" "48 52" itd. Ponadto numeracja projektu powinna być zgodna ze spisem zawartości tego projektu. Powyższe nie zostało spełnione, przykładowo: spis treści wskazano str. 8, jest str. 7; oświadczenie projektanta wskazano str. 11, jest: podwójna numeracja stron 11 (wydruk komputerowy) 10 (numeracja ręczna) oraz na str. "52 55" (podwójna numeracja); opis techniczny wskazano str. 12, jest str. 11, program prac wskazano str. 17-18, jest str.16-18 itd.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 35 ust. 1 Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, mimo, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi wskazane w tym przepisie,

2/ art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów; na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji;

3/ art. 37 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przewlekłość postępowania administracyjnego i niezałatwienie sprawy w terminie;

4/ niezrealizowanie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego poprzez nieustalenie osób winnych przewlekłości postępowania i niepodjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowalnego dla zamierzenia określonego jako remont oficyny. Przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę był fakt że, inwestor nie uzupełniał projektu budowlanego do czego został wezwany w trybie art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa). Ponadto w ocenie organu projekt obejmował w istocie przebudowę obiektu a nie jego remont, sam projekt budowlany był niezgodny z wymogami jakie nakłada rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz nie zawierał wymaganej dokumentacji geologicznej. W ocenie sądu decyzja zasługuje na aprobatę.

Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy wg. stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) 106 kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy stanowi, iż w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Przepis art. 35 ust 5 pkt 1 przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.

Wyżej wskazana regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności (prawidłowość) projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było, uznając, że w zakresie o którym mowa wyżej, ocena przedłożonego mu projektu budowlanego jest pozytywna (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

W ocenie sądu, organ kontrolę projektu budowlanego w zakresie, o którym mowa w wyżej przytoczonych przepisach, w sposób prawidłowy przeprowadził. Przede wszystkim wskazać należy, że organ I instancji postanowieniem z 15 września 2021 r. wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, określając te nieprawidłowości w 9 punktach. W postanowieniu organ zawarł pouczenie, że w razie bezskutecznego upływu ww. terminu zostanie wydana decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący do wezwania się nie zastosował. Pismo z wyjaśnieniami jakie przekazał organowi, nie jest odpowiedzią na wezwanie do usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości. W ocenie sądu wezwanie to było też w pełni legalne. Przedłożenie pełnych przekrojów budynku w miejscach jego styku z sąsiednimi budynkami było niezbędne do oceny czy planowane roboty budowlane nie ingerują w zabudowę sąsiednią i czy skarżący zgodnie z oświadczeniem dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem wolnostojącym. W orzecznictwie wykształcił się jednolity pogląd, że budynek wolnostojący, to budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość. W obiekcie tego typu, pomiędzy poszczególnymi elementami budynku, takimi jak fundament, ściany nośne więźba dachowa, istnieje wolna przestrzeń i żaden z tych elementów nie jest konstrukcyjnie ani funkcjonalnie powiązany z drugim obiektem budowlanym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2019 r. VII SA/Wa 1646/18, wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 185/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 637/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dn. 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 784/10 oraz wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 23/13). Nawet dokumentacja fotograficzna dołączona do projektu budowlanego wykazuje, że przedmiotowy budynek przylega do zabudowy sąsiedniej. Tak więc między fundamentami, ścianami nośnymi więźbą dachową przedmiotowego obiektu a zabudową sąsiednią nie istnieje wolna przestrzeń. Obiektu tego nie można zatem zaliczyć do kategorii budynków wolnostojących. Wezwanie organu do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości było więc w pełni legalne.

Prawidłowo organ odwoławczy uznał też, że zamierzeniem inwestycyjnym nie jest objęty remont oficyny ale jej przebudowa, przy czym w ocenie sądu nie wynika to jedynie z tego, że w ramach zabezpieczeń fundamentów zamierzone roboty obejmowały wykonanie tzw. mikropali. Sam charakter zamierzenia, jego skala, zakres planowanych robót budowlanych a w końcu efekt jaki na skutek wykonania tych robót miał być osiągnięty świadczy, że nie jest to remont obiektu budowlanego ale jego przebudowa. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 8 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z kolei przebudowę ustawa definiuje jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt 7a). Odróżniając remont od przebudowy należy zauważyć podstawową różnicę. Remont to odtworzenie stanu pierwotnego obiektu, niestanowiący jego bieżącej konserwacji. Przebudowa natomiast to zmiana parametrów użytkowych lub technicznych obiektu budowlanego. Dostrzegając te różnice należy wskazać, że remont to takie odtworzenie stanu pierwotnego na skutek którego nie dochodzi do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych obiektu. Jak zasadnie orzeczono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2021 r. II OSK 2375/18. Remont to zatem nic innego jak rodzaj naprawy, wymiana czy odnowienie niektórych elementów, są to roboty niezbędne do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym. W podobnym duchu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 9 stycznia 2019 r. II OSK 373/17 oraz z dnia z dnia 16 października 2019 r. II OSK 2515/18 wskazując, że przy remoncie następuje najczęściej wymiana tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi.

Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2017 r. II OSK 924/17 wskazano, iż z legalnej definicji przebudowy wynika, że przebudową są takie roboty budowlane, które nie zmieniają parametrów technicznych obiektu budowlanego, takich jak na przykład występujące w obiekcie obciążenia, ale które powodują zmianę parametrów związanych z jego użytkowaniem. Wskazuje na to użyty w art. 3 pkt 7a p.b. zwrot dotyczący zmiany parametrów użytkowych. Takim parametrem użytkowym jest niewątpliwie układ pomieszczeń w obiekcie budowlanym (por też wyroki Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r. II OSK 1033/13 oraz z dnia 19 kwietnia 2016 r. II OSK 1972/14). Warto też przytoczyć stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 września 2023 r. II SA/Gl 593/23, w którym wskazano, że kluczowym elementem dla kwalifikacji danych robót, jako przebudowy jest to, że prowadzą one do zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Zaznaczyć należy, że parametrem użytkowym i technicznym są wszelkie wielkości, wyrażane w jednostkach miary, czy też wagi elementów użytkowych, takich jak dach, okna, schody, oraz technicznych, takich jak ciężar konstrukcji czy odporność przeciwpożarowa, które występują w przypadku danego obiektu budowlanego.

Przedmiotowym zamierzeniem określonym w projekcie budowlanym jako remont, objęte są roboty budowlane dotyczące w zasadzie całego tego obiektu. Na skutek tych robót ba być wymieniony dach ale też mają być wyburzone ściany wewnętrzne (bez ich odtworzenia) a nawet przeprowadzony demontaż drewnianej konstrukcji podpierającej stropy, słupy i zastrzały (str.16 projektu budowlanego). W sposób oczywisty po wykonaniu tych robót parametry techniczne przedmiotowego obiektu budowlanego dotyczące ciężaru, odporności przeciwpożarowej, wewnętrznej kubatury (po wyburzeniu ścian ilość metrów kwadratowych pustych pomieszczeń musi być wyższa niż pomieszczeń zamkniętych w ścianach przewidzianych do wyburzenia) muszą ulec zmianie. Robót tych nie można zakwalifikować jako odtworzenie stanu pierwotnego ale właśnie jako zmianę parametrów użytkowych i technicznych w istniejącym obiekcie budowlanym. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego (jak i sam projekt) dotyczył zatem innego zamierzenia budowlanego niż deklarowane.

Zgodzić należy się też z organem, że projekt budowlany narusza zapisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 (dalej’ rozporządzenie). W szczególności narusza § 2 rozporządzenia (projekt budowlany sporządza się w języku polskim, w czytelnej technice graficznej) oraz § 6 (strony projektu budowlanego oraz załączniki do niego numeruje się kolejno). Dla każdego elementu projektu budowlanego stosuje się oddzielną numerację). Niektóre ze stron projektu budowlanego mają potrójną numerację, co nie tylko czyni projekt mało czytelnym ale budzi wątpliwości, co do faktycznej numeracji stron tego projektu tj. co pierwotnie projekt ten zawierał, jakich poprawek dokonano, czego one w rzeczywistości dotyczą i kto je naniósł. Także zakreślenie dokonane na str. 22 projektu budowlanego (według organu zakreślony zapis dotyczył wykonania mikropali) narusza § 2 rozporządzenia. Stronę 22 na której dokonano przesłonięcia zapisu nie można uznać za sporządzoną w czytelnej formie graficznej.

W końcu zgodzić z organem należy się w kwestii nie załączenia do projektu budowlanego wymaganej dokumentacji geologicznej. Przedmiotowy obiekt projektant "proponuje" zaliczyć go II kategorii geotechnicznej w terenie o złożonych warunkach gruntowych. Zgodnie natomiast z § 6 Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463) zakres badań geotechnicznych gruntu ustala się w zależności od kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego (ust 1). Dla obiektów budowlanych pierwszej kategorii geotechnicznej zakres badań geotechnicznych może być ograniczony do wierceń i sondowań oraz określenia rodzaju gruntu na podstawie analizy makroskopowej. Wartości parametrów geotechnicznych można określać przy wykorzystaniu lokalnych zależności korelacyjnych (ust 2). Dla obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej zakres badań, poza badaniami, o których mowa w ust. 2, powinien być zależny od przewidywanego stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz specyfiki i charakteru obiektu budowlanego lub rodzaju planowanych robót geotechnicznych oraz określać (ust 3). Z kolei przepis § 7 tego rozporządzenia stanowi, że w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną (ust 1). W przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny (ust 2). W końcu § 8 stanowi, że opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego.

Racje ma więc organ, że dla przedmiotowego według jego kwalifikacji zamieszczonej w projekcie (II kategoria geotechniczna i założonych przez projektanta złożonych warunków gruntowych) projekt budowlany powinien zawierać także opinie geotechniczną, dokumentacje badań podłoża gruntowego, projekt geotechniczny i dokumentacje geologiczno-inżynierską.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, są na zasadzie art. 151 P.p.s.a orzekła jak w sentencji.