Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1692/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 3 , 134 , 153 , 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 7 , 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. kwotę 997 ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 13 lutego 2015 r., na podstawie art. 59 ust. 1 , art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 199), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, art. 94 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku A. C., w pkt. 1 odmówił ustalenia warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej podniesienie ścianki kolankowej w elewacji tylnej oraz doświetlenie poddasza lukarnami w elewacji frontowej oraz oknami w ścianie nadbudowy elewacji tylnej w budynku frontowym na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.; w pkt. II ustalił warunki zabudowy dla pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej przebudowę i nadbudowę budynku frontowego (mieszkalnego) poprzez podniesienie kalenicy, budowę oficyny na cele mieszkalno-usługowe na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji streścił dotychczasowy przebieg sprawy, wskazując na dwukrotne uchylenie uprzednio wydanych w tym zakresie decyzji. Organ I instancji podał przy tym, że w toku ponownego rozpoznania sprawy podjęto czynności zmierzające do usunięcia wskazanych uchybień postępowania, m.in. ponownie wykonano analizę architektoniczno-urbanistyczną z uwzględnieniem uwag organu odwoławczego, wezwano inwestora do dostarczenia aktualnych warunków technicznych, wydanych przez właściwych dysponentów mediów, pozyskano nową aktualną opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.. Dodatkowo organ I instancji wskazał, że uwzględniono pismo wnioskodawcy z 7 listopada 2014 r., w którym doprecyzował, iż obecnie budynek posiada funkcję mieszkalną, a w części nadbudowywanej również planowane są mieszkania, natomiast dla oficyny przewidziano przeznaczenie mieszkalne z częścią usług nieuciążliwych typu biura. Organ I instancji podał, że projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w K., który wydał pozytywne postanowienie uzgadniające, a następnie wypełnił obowiązek powiadomienia stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami dowodowymi oraz wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Organ I instancji ustosunkował się również do uwag i zastrzeżeń zgłoszonych przez strony postępowania. Ponadto organ I instancji wskazał, że do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1–warunki zabudowy, Załącznik Nr 3–część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik Nr 2–część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 4–część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Odwołania od ww. decyzji złożyli J. B., M. J.-B. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. Odwołujące się strony zakwestionowały decyzję w części, w jakiej obejmuje ona ustalenie warunków dla przebudowy i nadbudowy budynku frontowego poprzez podniesienie kalenicy, budowy oficyny na cele mieszkaniowo-usługowe na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., domagając się jej uchylenia w kwestionowanym zakresie (pkt 2) i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 8 marca 2016 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt II.4.d, dotyczącej ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych i w tym zakresie orzekło co do istoty, a w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżaną decyzję organu I instancji w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 6 października

2016 r., sygn. akt II SA/Kr 582/16, uchyliło ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zastrzeżenia sądu wzbudziło ustalenie szerokości elewacji frontowej planowanej oficyny.

Ponownie rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 9 października 2017 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt.II.1c pdpkt.2 dotyczącej szerokości elewacji frontowej i w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt.II.4d dotyczącej ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych i w tym zakresie orzekło merytorycznie; w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu kolegium podało, że dla planowanej inwestycji spełniono łącznie kryteria wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zdefiniowane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację rodzaju zabudowy i funkcji usługowej oraz wskaźników z zabudową sąsiadującą na działkach nr [...], [...][...] dostępnych z tej samej drogi publicznej. Istniejąca zabudowa posiada funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, dróg wewnętrznych i infrastruktury technicznej. Teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [...]. Wobec braku ustalenia w sposób jednoznaczny liczby miejsc parkingowych dla projektowanego budynku kolegium ustaliło w decyzji wskaźniki liczby miejsc postojowych (Załącznik nr 1 pkt II pdpk 4 lit. d ) w wysokości: od 0,5 do 1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie, 0,5 miejsca postojowego dla rowerów na 1 mieszkanie, od 5 do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 pow. użytkowej biur, 0,5 miejsca postojowego dla rowerów na 1000 m2 pow. użytkowej biur, nie mniej niż jedno miejsce postojowe na dany rodzaj obiektu. Rozstrzygnięcie to uwzględnia wskazania zawarte w uchwale Rady Miasta K. z 29 sierpnia 2012r. nr [...] "Program obsługi parkingowej dla miasta K.". Z przedłożonych do akt sprawy opinii i uzgodnień branżowych instytucji dostawców mediów wynika spełnienie kolejnego warunku zapisanego w pkt 3 ust. 1 art. 61 ustawy, który stawia wymóg by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bp, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W odniesieniu do terenu planowanej inwestycji w prawidłowy sposób wyznaczono obszar poddany analizie architektoniczno – urbanistycznej. Teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze historycznej zabudowy o zdefiniowanym urbanistycznie i architektonicznie charakterze, uzupełnionej zabudową współczesną. Istniejące pierzeje ulic są regularne o wyraźnie zarysowanej linii zabudowy. Przedmiotowe działki usytuowane są w zachodniej pierzei ul. [...], w kwartale zawartym pomiędzy [...] w sąsiedztwie [...] i cmentarza żydowskiego. Ulica [...], przy której planowana jest inwestycja, położona jest w układzie urbanistycznym dawnego miasta K., który posiadał swoistą architekturę sakralną i świecką, odmiennie komponowaną od [...]j. Większość budynków tego obszaru podczas II wojny światowej uległa zniszczeniu, część uzupełniono nową zabudową, ale nadal część działek jest niezabudowana, porośnięta samosiewami, pełniąc rolę parkingów. Ulica [...] jest wąską uliczką, w której w obszarze analizowanym zabudowa usytuowana jest w zachodniej pierzei, wschodnią pierzeję stanowi wysoki mur cmentarza żydowskiego przy bożnicy [...] Działka wskazana jako teren inwestycji jest ogrodzona ,zabudowana budynkiem trzykondygnacyjnym oraz wiatą. Zlokalizowana jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, dróg wewnętrznych obiektów infrastruktury technicznej.

Organ I instancji dokonał i przedstawił analizę funkcji istniejącej zabudowy wewnątrz obszaru analizowanego wyróżniając funkcję mieszkalną, mieszkalno-usługową, oraz usługową zlokalizowaną w parterach budynków. Potwierdzono istnienie w badanym obszarze zabudowy oficynowej występującej, albo w głębi działek jako samodzielne oficyny tylne, albo posiadające formę skrzydła bocznego kamienic frontowych, podwórza typu "studni". Ustalenia te pozwalają na stwierdzenie zrealizowania przez projektowaną inwestycję zasady kontynuacji.

Z akt sprawy wynika też, że ustalenie wskaźników kształtujących nową zabudowę w zakresie linii zabudowy, stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni terenu, wysokości elewacji frontowej, oraz geometrii dachu znajduje swe uzasadnienie w wynikach analizy i co za tym idzie, zdaniem kolegium, wskaźniki te należy uznać za wyznaczone właściwie.

Kolegium podzieliło przedstawione w Wynikach analizy uzasadnienie dla nieznacznego poszerzenia obszaru analizy o zespół zabudowy na dz. nr [...],[...],[...].

Wskazało dalej, że ustalono, że bez zmian ma pozostać jako obowiązująca, istniejąca linia zabudowy w granicy, zaś dla realizowanego budynku oficyny projektowanej na części działki nr [...] obr. [...] ul. [...] , zlokalizowanej w głębi kwartału odstąpiono od jej wyznaczenia. Działanie takie, jak wynika z wyroku WSA orzekającego w sprawie, jest uzasadnione.

Wedle ustaleń przeprowadzonej analizy wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie analizowanym mieści się w wartości 77 % z tolerancją +_ 2%. zaś wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wskazano w wartości nie mniejszej niż 10%. Dla przedmiotowej inwestycji ustalono omawiany wskaźnik w oparciu o przepis § 5 pkt 1 rozporządzenia.

Szerokość elewacji frontowych występująca w obszarze analizowanym wedle dokonanej analizy i jej wyników zamieszczonych w załączniku nr 3 decyzji wynosi od około 7m do około 23m i odpowiadają najczęściej szerokościom frontów działek. W punkcie II. 1.c.załącznika nr 1 decyzji ustalono omawiany parametr dla elewacji budynku frontowego bez zmian ze względu na charakter inwestycji, która w obrysie szerokości istniejącej zabudowy (na dzień sporządzenia analizy szerokość frontowej budynku wynosi ok. 10,0 m - ustalona orientacyjnie na podstawie dostępnych geodezyjnych), zaś dla nowej zabudowy w wartości od 5,0 m do 8,0 m tj. maksymalnie do pełniej głębokości niezabudowanej zachodniej części działki (podwórka). Z uwagi na wiążące oceny prawne w wyroku II SA/Kr 582/16 kolegium wezwało organ I instancji do uzupełnienia w tym zakresie analizy urbanistyczno- architektonicznej i stosownych wyjaśnień. Organ I instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie ustalenia tego parametru. Wskazano na wyniki przeprowadzonej analizy, które przedstawiają występujące szerokości elewacji frontowej budynków oficynowych w wartościach od 4,0 do 11,0 m. Stąd ustalony przedział (5,0 do 8,0 m) nie tylko mieści się w tych wartościach, ale jest od nich mniejszy. Wymiary niezabudowanej części działki, posiadającej kształt trapezu to ok. 8m, 9,0m, 8,0m co przy uwzględnieniu uwarunkowań przestrzennych, oraz innych parametrów urbanistyczno -architektonicznych daje zdaniem analizatora podstawę do wyznaczenia górnej granicy przedziału wielkości ustalanego parametru. Analizator podkreśliła również znaczenie dla zachowania ładu przestrzennego dokonanego ustalenia i usytuowania budynku oficynowego w granicy z działkami nr [...] i nr [...] z zastrzeżeniem zachowania obowiązujących przepisów dotyczących interesów osób trzecich oraz już istniejącej zabudowy. Stwarza to potrzebę pozostawienia potencjalnemu inwestorowi marginesu swobody w tym zakresie. Zbytnie zawężenie przedziału wielkości dla szerokości elewacji frontowej oficyny mogłoby skutkować niemożliwością wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzupełnieniu swojego wniosku inwestor określił szerokość elewacji frontowej budynku oficyny na 7,95m.

Rozpatrując ponownie dokonane w zaskarżonej decyzji organu I instancji ustalenie szerokości elewacji frontowej mając na uwadze treść wniosku, zalecenia WSA, wyjaśnienia i wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej , a także mając na uwadze zachowanie ładu przestrzennego zastanej zabudowy, kolegium dokonało jego zmiany, orzekając w oparciu o przepis § 6 ust.2 rozporządzenia dla nowej zabudowy o wyznaczeniu szerokości elewacji frontowej na 8 m (z tolerancją - 20%) tj. w przedziale od 6,4 m do 8,0 m tj. maksymalnie do pełnej głębokości niezbudowanej zachodniej części (podwórka) działki (na dzień wydania decyzji wartość ta wynosi ok.8,0m - wielkość orientacyjna ustalona na podstawie dostępnych materiałów geodezyjnych) Precyzyjną wielkość powyższego parametru tj. głębokość niezbudowanej zachodniej części (podwórka) działki nr [...] obr. [...] należy ustalić na etapie sporządzania projektu budowlanego .

Ustalony w ten sposób parametr ma odniesienie do wykazanej w analizie istniejącej szerokości elewacji frontowej budynków usytuowanych w głębi działek (oficyn) w obszarze analizowanym, która zamyka się w przedziale 4,0 m - 11,0 m. Przedział wielkości parametru nie tylko mieści się w zastanych gabarytach tego parametru, lecz jest od niego mniejszy. Ustalone wielkości mają swoje uzasadnienie również w wymiarach wnioskowanej działki oficyny zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...].

Z uwagi na względy zachowania ładu przestrzennego dopuszczono usytuowanie projektowanego budynku oficyny w granicy z działkami nr [...] i nr [...], z zastrzeżeniem zachowania obowiązujących przepisów budowlanych i ochrony interesów osób trzecich.

Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla istniejącego budynku frontowego bez zmian, wynosi ona 12,9 m dla rzędnej terenu 204,5 m.n.p.m, zaś dla oficyny przy dachu jednospadowym jako wynik z dopuszczonej wysokości kalenicy +/- 6 ,6m i dopuszczonego kąta nachylenia połaci dachowej 15- 40°, zaś przy dachu płaskim ustala się dla nowej zabudowy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej nr [...]. W załączniku nr [...] pkt. 3e wyników analizy szczegółowo opisano też wysokości elewacji frontowych znajdujących się w kwartale, do którego należy budynek objęty planowaną inwestycją, wskazując na występujące w tym zakresie zróżnicowanie .

Ustalona wysokość oficyny nawiązuje do oficyn budynku znajdującego się na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] pozwalając zachować kontekst przestrzenny.

Geometrię dachu dla zabudowy istniejącej ( budynku frontowego) ustalono jako kontynuację istniejącego dachu dwuspadowego, symetrycznego, o tym samym kierunku kalenicy dopuszczając jej podniesienie do 15,3m (rzędna terenu 204,2 ) z tolerancją ze względu na pomiar geodezyjny który będzie doprecyzowany na etapie pozwolenia na budowę. Ustalono kąt nachylenia połaci od 10 - 40° , oraz doświetlenie poddasza oknami połaciowymi o szerokości i w osiach okien niższych kondygnacji i umieszczonymi w jednej linii.

Dla nowej zabudowy ustalono dach jednospadowy lub piaski , kierunek kalenicy prostopadły w stosunku do frontu działki , wysokość ok.6,6m (rzędna terenu 204,2 ) z tolerancją ze względu na pomiar geodezyjny który będzie doprecyzowany na etapie pozwolenia na budowę. Ustalono kąt nachylenia połaci od 15 - 40° , oraz doświetlenie poddasza oknami połaciowymi.

Kolegium zaznaczyło, że ustalenia omówionych parametrów posiadają oparcie w uzgodnieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 24 grudnia 2014 r., znak: [...] .

Jednocześnie zasadnie organ I instancji odmówił ustalenia warunków ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującej podniesienie ścianki kolankowej w elewacji tylnej, doświetlenie poddasza lukarnami w elewacji frontowej, oraz oknami w ścianie nadbudowy elewacji tylnej w budynku frontowym na dz. nr [...] obr. [...] ul. [...] w K.. Rozstrzygnięcie to ma swoje uzasadnienie w obowiązku kontynuowania zastanego ładu przestrzennego i zostało uzasadnione w decyzji. W niniejszej decyzji kolegium ponownie ustaliło ilości niezbędnych dla inwestycji miejsc postojowych w sposób zgodny z Programem obsługi parkingowej dla Miasta K. określającej politykę przestrzenną Gminy w uchwale Rady Miasta Nr [...] z 29 sierpnia 2012 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu takie uzupełnienie warunków w zakresie komunikacji było wystarczające. Sąd nie kwestionował także warunków gospodarowania odpadami.

Na koniec organ odniósł się do ustaleń dotyczących stron postepowania.

Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy jest ona sprzeczne przepisami odrębnymi, a to:

- § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji (...) – poprzez brak ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza,

- § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji (...) w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez nieprecyzyjne określenie liczby wymaganych miejsc parkingowych na planowanej inwestycji oraz ustalenie wskaźnika liczby miejsc postojowych bez sprawdzenia czy istnieją faktyczne możliwości wyznaczenia takiej liczby miejsc postojowych.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części i orzeczenie w tym zakresie w sytuacji, gdy z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikał obowiązek uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji.

W uzasadnienia skarżąca argumentowała, że inwestycja, jaką dopuszcza zaskarżona decyzja, naruszać będzie ład przestrzenny w jej okolicy. Nowa zabudowa powinna być bowiem powiązana z budynkami w sąsiedztwie, co odnosić się winno nie tylko do elewacji (części) frontowej nieruchomości, ale także do zabudowy oficyny. Należy przy tym podkreślić, że nowa zabudowa winna uwzględniać sąsiednią zabudowę istniejącą (odnosić się do niej) czego planowana zabudowa oficyny nie czyni. Organ wskazuje, iż w obszarze analizowanym występują m.in. oficyny w formie bocznego skrzydła frontowej części kamienicy (prostopadłe do niej), jednakże pomija - iż nawet biorąc za podstawę "poszerzony" obszar analizy - tego rodzaju zabudowa w istocie nie występuje w kwartale na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja (tj. kwartał ograniczony ulicami[...] (co potwierdza sam organ l instancji - vide s 4 zał. nr [...] do decyzji). W świetle powyższego niezrozumiałe jest "przykładanie" cech zabudowy innych kwartałów do zabudowy - specyficznej - analizowanego obszaru. W ocenie skarżącej, można wręcz odnieść wrażenie, iż organ "usilnie" poszukiwał takich kamienic (kwartałów) gdzie akurat oficyny będą, byle tylko móc stwierdzić, iż Inwestor będzie "kontynuować zabudowę sąsiednia", co nie jest prawdą. Zabudowa sąsiednich oficyn (w innych kwartałach), nie powinna wszakże wpływać na decyzję w zakresie analizowanego kwartału (miejsca planowanej inwestycji). Podkreślenia wymaga przy tym, że organ l instancji w dalszym ciągu - pomimo zobligowania go do tego przez organ odwoławczy - nie wskazał jednoznacznie, czy okoliczność, że obszar wewnątrz w/w kwartału jest pozbawiony oficyn (zabudowań) został wzięty pod uwagę, a jeśli tak - to w jakim stopniu i dlaczego mimo tego - organ uznaje, że od powyższego można odstąpić.

Ponadto, proponowana zabudowa oficyny wpłynie negatywnie na istniejący układ urbanistyczny "na tyłach" nieruchomości sąsiednich - poprzez zasłonięcie dopływu światła słonecznego, trwałe zaciemnienie wewnętrznego obszaru (dziedzińców) sąsiednich nieruchomości, a przez to utworzenie tzw. "studni", tj. obszaru otoczonego wysoką zabudową, z ograniczonym dostępem światła oraz bez możliwości cyrkulacji powietrza.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.

Mając jednak na uwadze fakt uprzedniego wydania w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 582/16, którym Sąd I instancji uchylił decyzję SKO w K. z 8 marca 2016 r. którą organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta M. K. w 13 lutego 2015 r. - którą w pkt. 1 odmówono ustalenia warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej podniesienie ścianki kolankowej w elewacji tylnej oraz doświetlenie poddasza lukarnami w elewacji frontowej oraz oknami w ścianie nadbudowy elewacji tylnej w budynku frontowym na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.; a w w pkt. 2 ustalono warunki zabudowy dla pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej przebudowę i nadbudowę budynku frontowego (mieszkalnego) poprzez podniesienie kalenicy, budowę oficyny na cele mieszkalno-usługowe na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt II.4.d, dotyczącej ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych i w tym zakresie orzekł co do istoty, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżaną decyzję organu I instancji w mocy - należy wskazać, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jej granice przedmiotowe o jakich mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a podlegają zawężeniu ze względu na regulacje zawarte w treści art. 153 p.p.s.a. Stosownie bowiem do normy z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotom zaskarżenia. Należy podkreślić, że unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok NSA z 8. 01. 2010 r. sygn. akt II FSK 1365/08). W konsekwencji dyspozycja z art. 153 p.p.s.a wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący zarówno na organie administracji publicznej jak i sądzie. Naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Obowiązek, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (wyrok WSA w Kielcach z 14. 01. 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 524/09).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy już na wstępie wskazać, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 października 2017 r. podlega uchyleniu z powodu naruszenia przez organ odwoławczy normy z art. 153 ustawy p.p.s.a., a w efekcie także naruszenie normy z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. , zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit."a" ); inne naruszenie przepisów postepowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").

Mając na względzie ww. wyrok WSA z 6 października 2016 r. należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie przesądzona została kwestia nieprawidłowości uchylonej przez sąd decyzji SKO z w K. z 8 marca 2016 r. tylko w odniesieniu do parametru szerokości elewacji frontowe budynku oficynowego na działce nr [...]. Parametr ten w ocenie Sądu został ustalony niezgodnie z wymaganiami przepisu § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Równocześnie sąd uznał, że decyzja SKO z 8 marca 2016 w pozostałym zakresie jest prawidłowa. Kwestionując prawidłowość parametru szerokości elewacji oficyny Sąd uznał, że ustalenie szerokości elewacji "frontowej" przedmiotowej oficyny w przedziale od 5 m - do 8 m za zbyt niedookreśloną i pozostawiającą "za duże uznanie/margines swobody po stronie potencjalnego inwestora". Sąd zwrócił uwagę, że "to organ ustala warunki zabudowy, a nie wnioskodawca", uznał też, iż wyjaśnienie tak określonej szerokości jest zbyt ogólnikowe i niezrozumiałe w zakresie górnej granicy w postaci 8 m, a w szczególności nie wyjaśnia że tak ustalona szerokości czyni zadość zasadzie "dobrego sąsiedztwa". Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia w tym zakresie materiału dowodowego "o ile w sprawie nie zaistnieją okoliczności wskazujące na powinność zachowania przez SKO wymogów zasady dwuinstancyjność postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.)"

W związku powyższym w cenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie uczynił zadość wskazaniom zawartym w wyroku WSA 6 .10. 2016 r., do czego był zobowiązany. Przede wszystkim organ odwoławczy nie uzupełnił materiału dowodowego w zakresie, który umożliwiał prawidłowe wyznaczenie parametru szerokości elewacji frontowej oficyny. W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do treści § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588): 1. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

W przedłożonej do akt administracyjnych analizie urbanistyczno-architektonicznej, której obszar został prawidłowo wyznaczony, brak jednak konkretnych danych pozwalających określić jaka jest średnia szerokość elewacji frontowych w analizowany obszarze, a to zgodnie z cyt. § 6 pkt. 1 rozporządzenia stanowi punkt wyjścia dla zastosowania ewentualnego odstępstwa przewidzianego w treści pkt. 2. Stąd też wskazana w wyroku konieczność uzupełnienia materiału dowodowego przez analizatora. Mając to na uwadze, organ odwoławczy poprzestał jednak na wyjaśnieniach zatytułowanych "notatka służbowa", przedłożonych przez mgr inż. M. K. (uprawioną do sporządzenia projektu zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), sporządzonych w lipcu 2017 r., w których powielone zostały ustalenia z załącznika nr 3 do decyzji organu I instancji pt. "wyniki analiz urbanistyczno-architektonicznej – część tekstowa" ( pkt. 3 lit "c"). Ponownie więc wskazano, że "budynki w głębi działek mają mniejsze szerokości elewacji (skrzydła, budynki boczne budynków frontowych -oficyny i budynki gospodarcze 4 – 11m.", a także ponownie przywołano treść pkt. Ii .1 lit. "f" załącznika nr [...] do decyzji organu I instancji, w którym dopuszczono sytuowanie projektowanego budynku oficyny w granicy z działkami Nr [...] i nr [...].

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie uczynił zadość normie z art. 153 p.p.s.a. i ponownie nie ustalił wszystkich okoliczności, mających znaczenie dla prawidłowego wyznaczenia parametru szerokości elewacji frontowej planowanego budynku oficyny, przez co uchybił normie z art. 7 i 77 § k.p.a. Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ I instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. W ocenie Sadu organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję bez niezbędnego uzupełnienia postępowania dowodowego, poprzestając na nic nie wnoszącej, polemicznej "notatce służbowej" organu I instancji. W efekcie poczynione przez organ odwoławczy ustalenia dotyczące szerokości elewacji frontowej oficyny powielają te same uchybienia, które zakwestionował WSA w wyroku z 6 października 2016 r. a ponownie ustalony w trybie par. 6 pkt. 2 rozporządzenia parametr szerokości elewacji frontowej oficyny różni się tylko się tylko minimalną szerokością elewacji frontowej, która została ustalona na poziomie 6,5 m. Pozostałe ustalenia nie uległy zmianie, pozostając niedookreślonymi i wysoce nieprecyzyjnymi. W konsekwencji nadal nie wiadomo dlaczego organ przyjął, iż dopuszczalna i zgodna z istniejącym ładem przestrzennym jest realizacja oficyny w granicy z działkami sąsiednimi i dlaczego jej elewacja frontowa może wynieść" 8 m z tolerancją 20%, maksymalnie do głębokości niezabudowanej zachodniej części podwórka". Należy podkreślić, że przy ustalaniu parametrów w decyzji o warunkach zabudowy z odstępstwem od średnich parametrów ustalonych dla obszaru analizowanego wymaga szczególnej staranności w ich doprecyzowaniu oraz szczegółowego uzasadnienia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższe wskazania, które w całości ponawiają wskazania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 6 października 2016 r.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - co orzeczono w punkcie I sentencji.

O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na zasadzie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości [...] zł składa się: kwota [...]zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu, kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz kwota [...]zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone pełnomocnictwo.