Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1003/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 11/20 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1496/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. P. (skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu 28 stycznia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Łodzi przeprowadził w barze przy stacji paliw B., pod adresem: [...]-[...] Ł., N. [...], kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.) z uwagi na podejrzenie, że w lokalu tym urządzane są gry na automacie w rozumieniu wskazanej ustawy. Z przeprowadzonej kontroli wynika, że działalność prowadzona w zakresie gier na automacie miała miejsce w ww. barze, a więc poza kasynem gry, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1a u.g.h. W ramach czynności kontrolnych funkcjonariusze celni przeprowadzili eksperyment polegający na przeprowadzeniu gry próbnej. Z protokołu kontroli wynika, że w kontrolowanym lokalu stwierdzono jedno włączone i gotowe do gry urządzenie - Max Cash Multigame Laxus nr [...], stanowiące - zgodnie z oznaczeniami na obudowie, własność firmy "G." A. P. w K. Gra próbna na automacie wykazała jej losowy charakter. Wynik przeprowadzonych gier był niezależny od zręczności gracza. Stwierdzono także ich komercyjny charakter. W trakcie kontroli zabezpieczono umowę dzierżawy powierzchni lokalu Nr [...] z [...].11.2014 r. zawartą pomiędzy wydzierżawiającym: A. P. prowadzącym działalność pod nazwą "...", a dzierżawcą: PPU "G." A. P. z siedzibą w K. Zgodnie z treścią ww. umowy skarżący zobowiązał się zapewnić możliwość podłączenia urządzenia do instalacji elektrycznej oraz udostępnić urządzenie do używania gościom lokalu (§ 5 umowy). Dzierżawca zobowiązał się do zapłaty wydzierżawiającemu czynszu w wysokości 234,90 zł, powiększony o należny podatek 23% (VAT), kwota ta obejmuje również koszt energii elektrycznej zużytej przez urządzenie. W przypadku niemożności używania przez dzierżawcę wynajętej powierzchni zgodnie z jej przeznaczeniem, z przyczyn niezależnych od niego, należny za dany okres czynsz zostaje obniżony, stosownie do liczby dni, przez które dzierżawca nie mógł jej właściwie używać. Jeśli "okres niemożności będzie procentowo większy" dzierżawca zostaje zwolniony z opłaty (§ 6). W każdym przypadku "uszkodzenia urządzenia lub ingerencji w stosunku do niego osób trzecich" wydzierżawiający ma obowiązek informować o tym dzierżawcę (§ 7).

Decyzją z [...] lipca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Łodzi na podstawie art. 2 ust. 5, art. 3, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2, art. 91 u.g.h. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie. W uzasadnieniu organ wskazał, że przez urządzanie gry należy rozumieć realizowanie czynności, które w swoim efekcie doprowadzają do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa, przy czym realizowanie nawet jednej z wielu czynności prowadzących finalnie do tego, że gra hazardowa miała miejsce, jest wystarczające do uznania osoby realizującej te czynności (z których każda przyczynia się bezpośrednio i to w takim samym stopniu do tego, że gra na automacie w ogóle się odbędzie) za urządzającego gry na automatach. W ocenie organu zapisy umowy dzierżawy z dnia [...] listopada 2014 roku wskazują, że strona wynajęła powierzchnię lokalu w celu zainstalowania w niej automatu do gier, zapewniła też odpowiednie warunki, aby gra na tym automacie w ogóle mogła być prowadzona, m. in. poprzez dostęp do energii elektrycznej, miała udostępniać urządzenie do używania gościom lokalu, osiągała też korzyści finansowe z zainstalowanego automatu w formie czynszu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, umowa dzierżawy uzasadniała przyjęcie, że skarżący udostępnił powierzchnię lokalu w celu organizowania gier hazardowych. Także postanowienia umowy z [...] listopada 2014 r. wykraczają poza regulacje dotyczące najmu części lokalu, w istocie stanowią o aktywności strony ukierunkowanej na urządzanie gier z wykorzystaniem własnych zasobów, w postaci lokalu, w którym do eksploatacji był udostępniony zatrzymany automat. W rezultacie łączący dzierżawcę z wydzierżawiającym stosunek zobowiązaniowy scharakteryzować można jako umowę mieszaną, zawierającą elementy typowe dla umowy najmu (dzierżawy) lokalu użytkowego oraz elementy wskazujące na świadczenie usług, które analizowane łącznie wskazują na podjęcie przez strony tej umowy wspólnego przedsięwzięcia, jakim było urządzanie gier hazardowych na automatach, wbrew wymogom przewidzianym przepisami u.g.h. Polegało ono na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony, tj. lokalem użytkowym należącym do skarżącego oraz automatami należącymi do "G." A. P., które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie ogólnodostępnych gier na automacie. Zgodnie z § 3 umowy dzierżawca "będzie wykorzystywał wynajętą (...) powierzchnię lokalu na zainstalowanie oraz eksploatowanie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej urządzenia elektronicznego stanowiącego jego własność". Zdaniem organu II instancji, przez wyrażenie zgody na wprowadzenie automatów do gier do swojego lokalu, umożliwienie gry na automatach, zasilenie automatów w energię elektryczną pozwalającą na jego niezakłóconą pracę, strona była urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, a ponieważ nie posiadała i nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry ani też zezwolenia na urządzanie gier w salonach gier, dlatego podlega karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2022 r. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie uzasadnia uznanie skarżącego za urządzającego gry na kontrolowanym automacie. Postępowanie dowodowe w szczególności: załączona do akt sprawy umowa dzierżawy z [...] listopada 2014 r., nr [...], protokół kontroli z dnia [...] stycznia 2015 r., protokół zatrzymania rzeczy, protokół przesłuchania strony w charakterze podejrzanego z [...] lutego 2015 r., a także wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VII Wydział Karny, sygn. akt [...] pozwalał stwierdzić, że skarżący, jako dysponent baru mieszczącego się przy stacji paliw urządzał gry na wstawionym do niego automacie. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że urządzającym gry na automatach poza kasynem gry był skarżący, posiadający tytuł prawny do spornego lokalu, gdyż to skarżący wynajął powierzchnię pod automat, co nie było kwestią sporu w niniejszej sprawie, umożliwił wstawienie automatu do lokalu jego posiadaczowi, zapewnił ciągłość gry na przedmiotowym urządzeniu poprzez udostępnienie go do publicznego korzystania i podłączenie do sieci elektrycznej. Skarżący dysponował miejscem do ustawienia automatu, umożliwiającym korzystanie z tego urządzenia gościom lokalu. Skarżący, jako właściciel lokalu decydował, w jakich dniach i godzinach lokal będzie czynny i gdzie automat zostanie ustawiony, aby być dostępny dla potencjalnych graczy. Bez udostępnienia lokalu, do którego mogły być wstawione automaty, urządzanie gier na automatach było niemożliwe. Zdaniem Sądu I instancji, słusznie organ odwoławczy wskazał również, że postanowienia umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z [...] listopada 2014 r., wykraczają poza regulacje dotyczące najmu części lokalu i w istocie stanowią o aktywności strony ukierunkowanej na urządzanie gier z wykorzystaniem własnych zasobów w postaci lokalu, w którym do eksploatacji był udostępniony zatrzymany automat. Nie budzi wątpliwości Sądu Wojewódzkiego stwierdzenie organu II instancji, iż łączący dzierżawcę z wydzierżawiającym stosunek zobowiązaniowy scharakteryzować można jako umowę mieszaną, zawierającą elementy typowe dla umowy najmu/dzierżawy lokalu użytkowego oraz elementy wskazujące na świadczenie usług, które analizowane łącznie wskazują na podjęcie przez strony tej umowy wspólnego przedsięwzięcia, jakim było urządzanie gier hazardowych na automatach. Skarżący został więc prawidłowo uznany za stronę postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, gdyż czerpał korzyści finansowe z urządzania gier, zapewnił warunki lokalowe dopuszczając do ich eksploatacji i prawidłowego funkcjonowania. Aktywne uczestnictwo strony w procesie urządzania nielegalnych gier na automacie zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z 20 października 2016 r., sygn. akt [...], w którym skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu [...] stycznia 2015 roku w miejscowości N. [...] w barze przy stacji paliw, prowadził gry na automacie o nr [...] wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w ten sposób, że nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, udostępniając na podstawie postanowień umowy z dnia [...] listopada 2014 r. część lokalu w miejscowości N. [...] podmiotowi PPU "G." A. P. z siedzibą w K., eksploatował automat do gry o nr [...], czym naruszył art. 23a ust. 1 u.g.h., to jest o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości oraz zarzucając mu naruszenie:

1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

a) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. "poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry" polegającą na uznaniu, że osoba wynajmująca automat do gier oraz zapewniająca dostęp do energii elektrycznej w celu zasilenia tego automatu, mieści się w kręgu desygnatów znaczeniowych powyższego pojęcia";

b) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. "poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący urządzał grę na automacie, w sytuacji gdy dokonywane przez niego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty, bez dokonywania, zgodnie z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, żadnych innych czynności dotyczących organizowania gier";

c) art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. "poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a jedynie wydzierżawiającym powierzchnię podmiotowi, który takie gry urządza";

2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.. "poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy w oparciu o zasadę logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez pominięcie umowy dzierżawy nr [...] z [...] listopada 2014 r., zawartej pomiędzy Przedsiębiorstwem Produkcyjno - Usługowym "G." A. P. oraz skarżącym, gdy z powyższej umowy wynikają prawa i obowiązki dla skarżącego niewykraczające poza typowe i zwykłe obowiązki wydzierżawiającego, a treść umowy nie świadczy o podejmowaniu przez skarżącego jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnię podmiotowi, który takie gry urządza, oraz do przyjęcia przez organy podatkowe odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy dzierżawy powierzchni".

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznania sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok w granicach podniesionych w niej zarzutów odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej, chyba że zostaną stwierdzone podstawy, o których mowa w art. 183 § 2 lub art. 189 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych.

Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej.

Zgodnie z przyjętą metodyką rozpoznawania skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej kolejności poddano ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez "brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy w oparciu o zasadę logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez pominięcie umowy dzierżawy nr [...] z [...] listopada 2014 r.".

Powyższy zarzut jest dotknięty istotnym błędem konstrukcyjnym, który polega na utożsamieniu procesu i rezultatu działalności kontrolnej sądu administracyjnego w zakresie oceny legalności postępowania administracyjnego prowadzonego przez kontrolowane organy oraz przyjętego przez nie stanu faktycznego sprawy z poddanymi kontroli tego sądu działaniami lub zaniechaniami procesowymi tych organów, podczas gdy sądowoadministracyjna norma odniesienia oraz administracyjna norma dopełnienia mają odmienną strukturę i treść. Postać powyższego błędu nie uniemożliwia jednak Sądowi kasacyjnemu dokonania rekonstrukcji prawidłowej treści postawionego zarzutu kasacyjnego, który zmierza do zakwestionowania pozytywnej kwalifikacji legalnościowej administracyjnych ocen dowodowych oraz ustaleń w zakresie istotnych elementów stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do tak zrekonstruowanego zarzutu kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jego całkowitą bezzasadność.

Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie, że Sąd Wojewódzki w toku weryfikacji legalności postępowania wyjaśniającego i dowodowego kontrolowanych organów (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p.) pominął istotne w sprawie elementy jej stanu faktycznego i prawnego albo poddał błędnej kwalifikacji oceny dowodowe tych organów (art. 191 o.p.). Przede wszystkim jako trafne i dostatecznie uzasadnione należy uznać wnioski Sądu pierwszej instancji na tle zgromadzonych w przedmiotowej sprawie dowodów na okoliczność współuczestnictwa skarżącego w procesie urządzania gier na automatach poza kasynem gry, stanowiących podstawę do przypisania mu statusu współurządzającego nielegalne gry hazardowe w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. (zob. art. 12 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017 r. poz. 88). Do zasadniczych dowodów na powyższą okoliczność prawidłowo zaliczono w pierwszej kolejności umowę dzierżawy nr [...] z [...] listopada 2014 r., zawartą pomiędzy skarżącym jako wydzierżawiającym a właścicielem automatu do gier jako dzierżawcą. Ocena kontrolowanych organów, że powyższa umowa w zakresie swojej treści wykracza poza typową (wzorcową) umowę dzierżawy, będąc umową nienazwaną (atypową, mieszaną), mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, co zostało prawidłowo stwierdzone w zaskarżonym wyroku. Sąd pierwszej instancji wskazał za organami pierwszej i drugiej instancji, że określone postanowienia powyższej umowy dowodzą, iż skarżący zobowiązał się do pewnych form aktywności, które świadczą o jego czynnym uczestnictwie w procesie nielegalnej organizacji gier hazardowych na spornym automacie. Powyższa umowa zawiera pewien ciąg tego rodzaju postanowień (np. zobowiązanie do zapewnienia podłączenia automatu do instalacji elektrycznej oraz udostępnienia urządzenia do używania gościom lokalu - § 5 umowy; uzależnienie wysokości czynszu dzierżawnego od ilości dni, w których automat mógł być używany - § 6 umowy; obowiązek informowania dzierżawcy przez wydzierżawiającego o każdym przypadku uszkodzenia automatu lub ingerencji osób trzecich w jego strukturę - § 7 umowy; zobowiązanie wydzierżawiającego do zachowania poufności w zakresie przychodów dzierżawcy osiąganych z tytułu eksploatacji automatu, pod rygorem odpowiedzialności odszkodowawczej - § 10 umowy). Nie można również nie zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż integralną częścią powyższej umowy był załącznik nr 1, który zawiera oświadczenie dzierżawcy "skierowane do organów celnych dokonujących zatrzymania urządzeń będących przedmiotem niniejszej umowy". Oświadczenie to, zaakceptowane przez wydzierżawiającego, stanowi niewątpliwy dowód na to, że skarżący obejmował swoją świadomością i wolą uczestnictwo w procesie organizowania nielegalnych gier hazardowych.

Niezależnie jednak od wskazanych wyżej dowodów i okoliczności, w przedmiotowej sprawie najistotniejsze znaczenie dla przypisania skarżącemu statusu podmiotu współurządzającego gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., miała treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt VII K 538/15, w którym uznano, że skarżący jako wydzierżawiający lokal jest winny popełnienia przestępstwa karno-skarbowego, o którym mowa w art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy, a polegającego na urządzaniu wbrew przepisom ustawy gier hazardowych.

Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zasada związania sądu administracyjnego treścią prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa w zakresie wynikających z jego sentencji opisu czynu zabronionego (w tym co do elementów podmiotowych i przedmiotowych) oraz kwalifikacji prawnej ogranicza kompetencję tego sądu do formułowania ocen legalnościowych, które pozostawałyby w sprzeczności z powyższymi ustaleniami prawnokarnymi. Powyższa zasada limituje nie tylko samodzielność jurysdykcyjną sądu administracyjnego, lecz także – pośrednio – poddanych jego kontroli organów administracji publicznej (już na etapie postępowania administracyjnego). Nie ma ponadto znaczenia, czy tego rodzaju prawomocny wyrok skazujący odnosi się do podmiotu będącego stroną postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego, czy też obejmuje inne podmioty, jeżeli tylko ustalenia sądu karnego w tym zakresie mają istotne znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej lub sądowoadministracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt SK 8/20, OTK 93/A/2023).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że zarówno ustalenia faktyczne i oceny dowodowe kontrolowanych organów, jak również wyniki ich kontroli przez sąd administracyjny w sprawie, której dotyczy skarga, nie mogły doprowadzić – w zakresie ustalenia istnienia okoliczności nielegalnego urządzenia przez skarżącego gier hazardowych na spornym automacie – do wniosków odmiennych, niż wynikające z sentencji ww. wyroku karnego.

Stwierdzenie bezzasadności zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego umożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie oceny kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, które ze względu na ich związek merytoryczny oraz wadliwość konstrukcyjną, podlegały łącznemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r., sprowadzają się w istocie do próby podważenia prawidłowości oceny legalności wykładni i zastosowania powyższego unormowania na tle wybranych lub poddanych własnej ocenie strony skarżącej kasacyjnie elementów ustalonego i niepodważonego skutecznie stanu faktycznego sprawy. Autor skargi kasacyjnej błędnie przypisał organom oraz Sądowi Wojewódzkiemu uznanie statusu skarżącego jako podmiotu urządzającego gry na automatach poza kasynem gry jedynie na podstawie wybranych postanowień spornej umowy dzierżawy nr [...] z [...] listopada 2014 r. (zobowiązanie skarżącego do oddania do używania określonej powierzchni lokalu oraz do zapewnienia dostępu do energii elektrycznej w celu zasilania automatu), podczas gdy kwalifikacja ta jest wynikiem wskazanego powyżej i poddanego zbiorczej ocenie ciągu okoliczności faktycznych i prawnych. Nie jest ponadto uzasadniony zarzut, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. został naruszony przez "bezpodstawne uznanie", że skarżący urządzał grę na automacie, w sytuacji gdy podstawą tego rodzaju zarzutu są ustalenia faktyczne przyjęte w skardze kasacyjnej za miarodajne, podczas gdy ustalenia będące podstawą orzekania w zaskarżonym wyroku nie zostały skutecznie podważone wobec oddalenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania. W konsekwencji przeprowadzonej powyżej negatywnej oceny zasadności wcześniejszych zarzutów kasacyjnych oddaleniu podlega również zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz art. 133 § 1 o.p. w zw. z art. 91 u.g.h. przez skierowanie kontrolowanych decyzji do skarżącego jako podmiotu niebędącego urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r.), a tym samym – niebędącego stroną postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądzeniu od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.