Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 404/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do czynności kontrolnych p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji orzekające o bezprzedmiotowości sprzeciwu złożonego w trybie art. 84c ustawy o swobodzie gospodarczej przez Spółkę A do przeprowadzonych czynności kontrolnych w sklepie przy ul. [...] w K. przez przedstawicieli Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. Organ w rozstrzygnięciu poinformował stronę, że na to postanowienie nie służy skarga do sądu administracyjnego.

Pismem z dnia 24 lutego 2015 r. Spółka A, reprezentowana przez r. pr. E. K., zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że nie jest możliwe wniesienie skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie

w przedmiocie sprzeciwu do czynności kontrolnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 cyt. ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. wydane na skutek sprzeciwu, złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.), zwanej dalej u.s.d.g.

W ocenie Sądu, wskazany w skardze przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albowiem sprawa sprzeciwu do czynności kontrolnych nie mieści się w pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej jak również w kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności skargi, ma uchwała podjęta przez NSA w dniu 13 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSP 3/13.

W uchwale tej przesądzono, że na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 u.s.d.g. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wprawdzie uchwała ta dotyczy rozstrzygnięcia określonego jako odmowa rozpatrzenia sprzeciwu, ale pojęcie to należy rozumieć szerzej, bowiem dotyczy wszelkich rozstrzygnięć wydawanych w postępowaniu kontrolnym odnoszących się do sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu NSA wskazał, że postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c u.s.d.g., nie jest postępowaniem administracyjnym. Przedmiotem bowiem działań podejmowanych przez organ właściwy do sprawowania kontroli jest wyłącznie ocena prawidłowości działalności gospodarczej, nie zaś załatwienie sprawy administracyjnej. Skoro zaś postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to oznacza, że sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym, nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, a zwłaszcza nie wszczyna postępowania administracyjnego

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższego stanowiska nie zmienia fakt, że dla możliwości procedowania przez organ administracji publicznej ustawodawca wskazał na odpowiednie zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś jako formę rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu przewidziano postanowienie, na które służy zażalenie. Podkreślono, że postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają jedynie na sytuację faktyczną, a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy, gdyż odnoszą się one do samej kontroli, tj. obowiązków organu prowadzącego kontrolę. Nie ma podstaw, aby z takiego postanowienia, którego treść adresowana jest do organu kontroli, wyprowadzić jakiekolwiek uprawnienia kontrolowanego podmiotu. Postanowienie te zatem nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy, skoro na podstawie przepisów art. 84c można mówić jedynie o tym, że organy kontroli mają obowiązek zbadania, na żądanie przedsiębiorcy, zgodności z prawem przeprowadzonej kontroli, a nie konstruować prawa przedsiębiorcy.

Podkreślenia wymaga, że uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego posiada ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu tego sądu. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II FSK 824/10, lex nr 1274250). Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje ocenę wyrażoną w ww. uchwale, nie znajdując podstaw do wystąpienia o ponowne rozstrzygnięcie zagadnienia przez odpowiedni skład NSA.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucono skargę.

W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.