Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 221/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w J. przy udziale uczestników – C. sp. z o.o. z siedzibą w J., Fundacji [...] z siedzibą w J. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2023 r., nr ZNS.906.1.2023.MS w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie oceny prowadzenia gospodarki ściekowej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Fundacja "[...]" zs. w J. (dalej również: skarżąca), reprezentowana przez M. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej również: organ) z dnia 16 marca 2023 r., nr ZNS.906.1.2023.MS (dalej również: decyzja) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie oceny prowadzenia gospodarki ściekowej. Mocą decyzji organ utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Jeleniej Górze nr 58/23 z dnia 12 stycznia 2023 r. znak: HK.054.7.2019/2023.JK umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie oceny prowadzenia gospodarki ściekowej w nieruchomości przy "ul. [...]", [...]-[...] w J.

Skarga została podpisana przez M. G. podpisem elektronicznym w dniu 22 marca 2023 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 maja 2023 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej (odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego).

Pismem z dnia 18 maja 2023 r., wysłanym tego samego dnia i podpisanym przez M. G., przesłane zostały dokumenty, z których wynika, że w Krajowym Rejestrze Sądowym zarejestrowana jest fundacja o nazwie Fundacja "[...]" posiadająca jednoosobowy zarząd w osobie prezesa zarządu S. J.

Następnie w wykonaniu zarządzenia z dnia 7 sierpnia 2023 r. M. G. został wezwany do wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

W dniu 11 sierpnia 2023 r. do Sądu zostało przesłane pismo stanowiące pełnomocnictwo, datowane na 7 sierpnia 2023 r. i podpisane przez S. J. - prezesa zarządu Fundacji "[...]" (k. 49). Pismo to upoważnia M. G., "zajmującego się stale sprawami majątkowymi i interesami skarżącej, szczególnie zagadnieniami technicznymi, jak media i rozliczenia z dłużnikami", "w oparciu o umowę zlecenia", do reprezentacji Fundacji "[...]" w postępowaniu sądowym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 221/23.

Zgonie z treścią tego pełnomocnictwa, zarząd Fundacji potwierdza wszystkie czynności pełnomocnika G. M. "w niniejszym postępowaniu sądowym.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza jej analiza pod kątem dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści § 1 pkt 3 powołanego artykułu, sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednym z braków formalnych jest brak umocowania do działania w charakterze pełnomocnika strony, w tym przypadku będącego osobą prawną.

Według art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 166 ze zm.) fundacja uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast art. 10 tej ustawy stanowi, że zarząd fundacji kieruje jej działalnością oraz reprezentuje fundację na zewnątrz.

Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.

Z załączonych do akt sprawy danych z Krajowego Rejestru Sądowego (k. 44) wynika, że do reprezentacji skarżącej uprawnieni są: prezes zarządu samodzielnie (w przypadku powołania zarządu jednoosobowego) albo łącznie dwóch członków zarządu (w przypadku powołania zarządu wieloosobowego). Na dzień orzekania jedynym członkiem zarządu, a zatem jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji skarżącej, jest S. J.

Wskazać też trzeba, że stosownie do art. 35 § 2 p.p.s.a., pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.

Oceniając skuteczność przedłożonego przez M. G. umocowania, udzielonego mu przez Prezesa Zarządu Fundacji, stwierdzić trzeba, że nie daje ono podstaw do uznania, że M. G. może reprezentować Fundację przed sądem administracyjnym.

Poza okolicznością datowania pełnomocnictwa na dzień 7 sierpnia 2023 r. (skarga została podpisana i wniesiona w dniu 22 marca 2023 r.) z jego treści wynika, że M. G. łączy ze stroną skarżącą cywilnoprawna umowa zlecenia.

Tymczasem, z treści powołanego wyżej art. 35 § 2 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być jedynie pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego Pojęcie pracownika zostało zdefiniowane w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm. – dalej: k.p.), zgodnie z którym pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

Zawarte w art. 2 k.p. wyliczenie form w jakich dochodzi do nawiązania stosunku pracy ma charakter enumeratywny. Umowa zlecenia nie kreuje stosunku pracy. Należy ona do tzw. niepracowniczych stosunków zatrudnienia o charakterze cywilnoprawnym i chociaż niekiedy status świadczących pracę w ramach umowy zlecenia jest zbliżony do pracowniczego, to osoby zatrudnione na podstawie tego rodzaju umowy (podobnie jak to ma miejsce w przypadku umowy o dzieło) nie są pracownikami. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przy ustalaniu znaczenia wyrażeń tekstu prawnego regułą jest, iż w sytuacji, gdy w systemie prawnym wiążąco ustalono znaczenie określonych zwrotów prawnych, to należy używać ich właśnie w tym znaczeniu. Dyrektywa ta związana jest z tzw. definicją legalną - występującą w tekstach prawnych, wprowadzoną przez prawodawcę w celu ustalenia wiążącego rozumienia poszczególnych terminów.

Skoro w art. 35 § 2 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się pojęciem pracownika, którego legalna definicja zawarta została w art. 2 k.p. to brak jest podstaw prawnych do nadawania temu pojęciu innego znaczenia, co w konsekwencji oznacza, iż pracownikiem w rozumieniu art. 35 § 2 p.p.s.a. może być wyłącznie osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2880/12).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż M. G. nie będąc pracownikiem Fundacji "[...]

" nie mógł występować w sprawie w charakterze pełnomocnika w/w Fundacji przed sądem administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.