Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2158/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

S. M. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym [...] – [...] - Pluton [...] - Bateria Dowodzenia – [...]. Podoficer prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2020 r. Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt [...]) został skazany na jeden rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem orzeczonej kary na okres próby dwóch lat. Dodatkowo sąd zobowiązał skazanego do przeproszenia pokrzywdzonych oraz nałożył obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty [...] zł. Jako kwalifikację prawną czynu wskazano [...].

Ze względu na otrzymanie w dniu [...] czerwca 2020 r. z Krajowego Rejestru Karnego informacji o skazaniu strony na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary Dowódca [...] skierował do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860, z późn. zm.) wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Na skutek złożonego wniosku Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w dniu [...] sierpnia 2020 r. wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych wydał rozkaz personalny Nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] stycznia 2021 r. w sprawie zwolnienia strony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2021 r. i przeniesienia do rezerwy wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary.

Żołnierz złożył odwołanie od w/w rozkazu personalnego Nr [...] (pkt [...]) Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] stycznia 2021 r.

W uzasadnieniu odwołania [...]. S. M. wskazał m.in. na okoliczność, że wyrok będący przyczyną wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej ma charakter incydentalny w jego życiu i nigdy się nie powtórzy.

Rozpoznając odwołanie Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wydał w dniu [...] marca 2021 r. decyzję mocą której uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej ustalenia daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy "z dniem [...] lutego 2021 r." ustalając nową datę zwolnienia i przeniesienia do rezerwy "z dniem [...] kwietnia 2021 r.", i utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny w pozostałej części.

W ocenie Szefa Sztabu Generalnego WP organ I instancji prawidłowo ustalił i przeanalizował obecną sytuację kadrową podoficera w aspekcie, w jakim sytuacja ta ma wpływ na jego status w strukturach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ przywołał treści art. 112 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z której wynika, że żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary. Zgodnie zaś z zapisami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. poz. 670, z późn. zm.), w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary dowódca jednostki wojskowej może wystąpić z wnioskiem do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Przywołany przepis ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie określa, że zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej nie jest obligatoryjne, lecz fakultatywne. Oznacza to, że ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu ustalenia sytuacji kadrowej podoficera, który został skazany prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary. Podjęta decyzja wymaga uzasadnienia z punktu widzenia uwzględniania słusznego interesu strony i interesu społecznego, w tym przypadku - potrzeb Sił Zbrojnych, zdefiniowanych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jako celowość zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej. Podejmując decyzję uznaniową organ musi dokładnie wyważyć oba wskazane interesy (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 537/12 oraz z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II GSK 744/12). Podkreślił także, że obecnie "(...) treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji sięgają do granic kolizji z interesem społecznym (...)" - (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81).

Mając powyższe na uwadze wskazano, że skazanie podoficera prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary, wcześniejsze konflikty z prawem oraz ocena przełożonych w kontekście niniejszej sprawy pozwala na stwierdzenie, że spełnione zostały warunki formalne umożliwiające zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Szef Sztabu Generalnego WP stwierdził, że organ I instancji właściwie przeanalizował sytuację odwołującego w celu rozstrzygnięcia sprawy i ustalił, czy istnieje po stronie [...]. słuszny interes przemawiający za pozostawieniem go w służbie oraz, czy istnieje w tej mierze interes społeczny (w tym przypadku potrzeby Sił Zbrojnych) lub też, czy interes społeczny sprzeciwia się uwzględnieniu słusznego interesu strony. Ponadto Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych dokładnie wskazał przesłanki jakimi się kierował zwalniając podoficera ze służby.

Dalej zauważono, że w zawodowej służbie wojskowej powinni pozostać żołnierze, którzy swą postawą, kwalifikacjami oraz zaangażowaniem w służbie gwarantują wykonywanie zadań nałożonych na Siły Zbrojne. W niniejszej sprawie w ocenie organu nie można mówić o przekroczeniu granic uznania administracyjnego ponieważ dokładnie zbadano dotychczasowy przebieg zawodowej służby wojskowej [...]. oraz jego konflikty z prawem. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, że wyrok będący powodem złożenia wniosku o zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej miał charakter incydentalny w jego życiu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w stosunku do [...]. był już wydany wyrok z dnia [...] stycznia 2018 r. Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt. [...]), na mocy którego umorzono postępowanie karne na okres próby jednego roku. Kwalifikacja prawna występku popełnionego przez podoficera została oparta o [...]. Dodatkowo wskazano, że st. kpr. dopuszczał się kierowania pojazdem mechanicznym oraz rowerem pod wpływem alkoholu doprowadzając w jednej z tych sytuacji do kolizji drogowej. W dokumentacji sprawy znajdują się również notatki służbowe świadczące o konieczności dyscyplinowania podoficera oraz jego niewłaściwym podejściu do wykonywania obowiązków służbowych. Także argumentacja [...]. mająca na celu wykazanie, że przeprosił i pojednał się z pokrzywdzonymi oraz naprawił wyrządzoną im szkodę jest w ocenie organu całkowicie bezzasadna ponieważ obowiązek przeproszenia pokrzywdzonych oraz naprawienia szkody był elementem nałożonego na skazanego obowiązku w wyroku z dnia [...] stycznia 2020 r. Sądu Rejonowego w [...].

Wobec powyższego podniesiono, że w świetle art. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W kontekście przedmiotowej sprawy zauważenia wymaga, że w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2016 r. I OSK 2460/14, wobec braku w ustawie definicji pojęcia nieposzlakowanej opinii, wskazać należy, iż w języku polskim "poszlaka" oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny (por. Słownik języka polskiego PWN). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje jednak wyłącznie karalność danej osoby. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej.

Nie można zatem w ocenie organu uznać, że przymiot nieposzlakowanej opinii posiada żołnierz zawodowy (funkcjonariusz publiczny), który dopuścił się m. in. przestępstwa przekupstwa osoby pełniącej funkcję publiczną oraz po raz kolejny naruszenia nietykalności funkcjonariusza Policji (także funkcjonariusza publicznego). Mając na uwadze przedmiotowe okoliczności Szef Sztabu Generalnego WP podzielił opinię Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, że [...]. nie daje rękojmi prawidłowego pełnienia zawodowej służby wojskowej i utracił przymioty niezbędne do bycia żołnierzem zawodowym.

Zakres oraz dokładność zebranego materiału dowodowego oraz precyzyjne jego rozważenie nie dają możliwości stwierdzenia, że organy przekroczyły w niniejszej sprawie ramy uznania administracyjnego ponieważ wydana w sprawie [...]. decyzja została szczegółowo uzasadniona poprzez wskazanie jakie przesłanki przesądziły o zasadności zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej.

Zauważono również, że [...]. w latach 2019 - 2020 otrzymał oceny dostateczne z opiniowania służbowego, przy czym każda z tych ocen stanowi samodzielną przesłankę fakultatywnego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jednakże Dowódca [...] nie wystąpił z wnioskiem do uprawnionego przełożonego o zwolnienie [...]. z zawodowej służby wojskowej ze względu na otrzymane przez podoficera oceny dostateczne z opiniowania służbowego. W tej sytuacji formułowane przez skarżącego zarzuty w kierunku nieprawidłowego wystawiania mu ocen służbowych ze względu na przebywanie na zwolnieniu lekarskim są w ocenie organu całkowicie chybione ponieważ nie mają związku z przesłanką zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Ponadto w świetle przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych kwestia opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych nie podlega sądowej weryfikacji.

Reasumując, w ocenie organu II instancji kumulacja czynników wskazanych we wniosku Dowódcy [...] o zwolnienie podoficera z zawodowej służby wojskowej jednoznacznie wskazuje na pejoratywny wydźwięk całokształtu przebiegu dotychczasowej służby wojskowej [...]., tym samym nie tylko uniemożliwiając mu dalsze pełnienie zawodowej służby wojskowej, ale również - co nie powinno pozostać bez znaczenia, w sposób demoralizujący wpływa na innych żołnierzy jednostki wojskowej. Podoficer zawodowy, w stosunku do którego wydano dwukrotnie wyrok karny, obniża morale i dyscyplinę w pododdziale. W Siłach Zbrojnych prowadzona jest polityka kadrowa zorientowana na efektywne zarządzanie zasobami kadrowymi resortu obrony narodowej. Zasadniczym celem tej polityki jest skuteczne zaspokajanie potrzeb osobowych Sił Zbrojnych, z uwzględnieniem obowiązujących kryteriów ilościowych i jakościowych, w tym utrzymanie stanu osobowego niezbędnego dla obsady stanowisk służbowych. W świetle powyższych ustaleń nie można organowi I instancji zarzucić podjęcia rozstrzygnięcia dowolnego, arbitralnego, nie mającego oparcia w materiale dowodowym sprawy. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych był zatem uprawniony do wydania decyzji negatywnej dla strony. Dodano, że w dobie profesjonalizacji Sił Zbrojnych w interesie społecznym, tożsamym z potrzebami armii, leży aby stanowiska służbowe w Wojsku Polskim były obsadzane żołnierzami zawodowymi, którzy nie tylko spełniają wymagania formalne do ich objęcia, ale też dają gwarancję długoterminowego wykonywania powierzonych im zadań w sposób najbardziej profesjonalny.

Szef Sztabu Generalnego WP - po dokonanej analizie materiału dowodowego - podzielił stanowisko organu I instancji. W konkluzji tego wydany w sprawie zaskarżony rozkaz personalny Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych jest właściwie uzasadniony i nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasady praworządności, zasady prawdy materialnej oraz zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wobec zaakcentowanych aspektów przedmiotowej sprawy, interes społeczny - tożsamy z interesem Sił Zbrojnych - bezsprzecznie przeważa nad słusznym interesem strony. Dlatego też, w ocenie organu argumentacja [...]. w zakresie wychowywania dwójki dzieci, w tym niepełnosprawnego syna, nie może świadczyć o zasadności pozostawienia podoficera w zawodowej służbie wojskowej, ponieważ powołując się na okoliczność zapewnienia rodzinie odpowiedniej opieki jego zachowanie powinno ulec diametralnej poprawie już po pierwszym orzeczonym wyroku w sprawie karnej. Natomiast od czasu przedmiotowego incydentu postawa [...]. uległa wręcz pogorszeniu, co znalazło odzwierciedlenie w ocenach służbowych, przewinieniach dyscyplinarnych oraz kolejnym wyroku karnym w żaden sposób nie licującym z postawą wymaganą od żołnierza zawodowego.

Dodano, że zmiana daty zwolnienia podoficera z zawodowej służby wojskowej podyktowana jest faktem, że zgodnie z brzmieniem art. 130 § 1 i 2 kpa, przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a jego wniesienie w terminie wstrzymuje wykonanie tej decyzji.

Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł S. M..

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 6-11 k.p.a. poprzez przekroczenie granic tzw. uznania administracyjnego oraz rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego;

2. art. 77 k.p.a., wyrażające się w braku wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

3. art. 80 k.p.a., wyrażające się w błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego;

4. art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skazanie żołnierza za przestępstwo powoduje utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii;

5. art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skazanie skarżącego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania pozbawiło go jako żołnierza nieposzlakowanej opinii, a przez to uczyniło nieprzydatnym do czynnej służby wojskowej;

6. art. 107 § 3 k p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

7. art. 60 Konstytucji RP (dostęp do służby publicznej na jednakowych zasadach) poprzez dokonanie oceny skarżącego w 2020 roku w sytuacji gdy był on na zwolnieniu, podczas gdy każda osoba będąca obywatelem polskim i korzystająca z pełni praw publicznych ma być traktowana na jednakowych zasadach - co zakłada weryfikowalność kryteriów naboru i zwalniania ze służby.

8. Naruszenia art. 66 k.k. 68§4 k.k. 76§1 k.k. w zw. z art. 106 k.k. polegające na oparciu decyzji na wyroku Sądu Rejonowego w [...] warunkowo umarzającego postępowanie z dnia [...] stycznia 2018 r. Który zgodnie z tymi przepisami jest zatarty.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

W uzasadnieniu podkreślono, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 112 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie jest obligatoryjne, zależy od oceny dowódcy, a "uznaniowość" przepisu nie oznacza także jego dowolności. W ocenie strony, skoro skarżący został skazany za przestępstwo nie mające żadnego związku ze służbą wojskową, dobrowolnie poddał się karze, została mu wymierzona łagodna przewidziana przez ustawę kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przeprosił on i pojednał się z pokrzywdzonymi, naprawił szkodę, to zwolnienie ze służby jest nieuzasadniona. Działanie takie wręcz stanowi naruszenia przez organ wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględniania z urzędu słusznego interesu strony, który według skarżącego ma pierwszeństwo przed interesem społecznym.

Dalej podniósł, że istotną okolicznością jest również sytuacji osobista skarżącego, który jest ojcem dwójki dzieci, w tym 10 letniego syna J., u którego zdiagnozowano [...] i który jest osobą niepełnosprawną. Syn J. z uwagi na występujące zaburzenia w rozwoju emocjonalno-społecznym oraz poznawczym wymaga stałego leczenia oraz uczestnictwa w terapii specjalistycznej. Na podstawie zaświadczenia psychiatrycznego wymaga kształcenia specjalnego i indywidualnej pracy z terapeutą.

Dodano, że ocena ogólna dostateczna za rok 2020 dotycząca skarżącego była związana z tym, iż oskarżony przebywał na długo miesięcznym zwolnieniu z uwagi na operację ręki. Przebywając na długoterminowym zwolnieniu lekarskim, żołnierz z natury rzeczy nie wywiązuje się z obowiązków służbowych. Nie sposób według strony dokonać oceny poziomu i rzetelności wykonywania obowiązków służbowych lub zadań czy planowania i organizacji pracy osoby nieobecnej. Taki sposób opiniowania jest nieuprawniony i może wywoływać dalsze następstwa w zakresie planowania kariery zawodowej żołnierzy.

Dodał, że doszło również do naruszenia art. 66 k.k. 68§4 k.k. 76§1 k.k. w zw. z art. 106 k.k. polegającego na oparciu decyzji na wyroku Sądu Rejonowego w [...] warunkowo umarzającego postępowanie z dnia [...] stycznia 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając skarżoną decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż rozstrzygnięcie to winno się ostać w obrocie prawnym.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał wystarczająco ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby.

Na tak postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi.

W pierwszej kolejności przywołania wymagał przepis art. 112 ust. 1 pkt.1 ustawy 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r. Nr.179, poz.1750 ze zm.) w myśl którego żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary.

Jest więc to uprawnienie przyznane organowi. Może on zaś z niego skorzystać w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony.

Co się tyczy interesu służby, uzasadniającego zwolnienie żołnierza ze służby, to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art. 2. przywołanej ustawy, w myśl którego to przepisu żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Wprowadzenie takiego wymogu (posiadania owej nieposzlakowanej opinii) jest uzasadnione specyfiką służby wojskowej a także celami jakie formacja ta ma realizować. Wojsko ma bowiem co do zasady m.in. gwarantować obywatelom ochronę przed działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty przysięgi. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.

Powyższe prowadzi do konkluzji, iż żołnierz skazany za popełnienie przestępstwa, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie żołnierza, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych żołnierzy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku całej formacji w odbiorze społecznym, co przekłada się wprost na utratę zaufania do organów Państwa.

Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie żołnierza, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia samego żołnierza, którego skazano prawomocnie za popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu - określane mianem "słusznego interesu strony".

W tym miejscy dodać też należało, iż omawiając przedmiotową kwestię organ trafnie przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2016 r. I OSK 2460/14, w którym przesądzono, iż "wobec braku w ustawie definicji pojęcia nieposzlakowanej opinii, wskazać należy, iż w języku polskim "poszlaka" oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny (por. Słownik języka polskiego PWN). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje jednak wyłącznie karalność danej osoby. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej".

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji skarżący był prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Okolicznością niewymagającą dowodzenia było również to, iż charakter i rodzaj przypisanego skarżącemu przestępstwa, miał znaczny ciężar gatunkowy jak również powodował negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Powyższe sprawiło, że jako uprawnione należy uznać wnioski organu, iż żołnierz przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w służbie. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu jej zadań wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed wojskiem, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

W ocenie tut. Sądu brak było przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych w sprawach tożsamych tematycznie (m.in. na kanwie ustawy o Policji) m. in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że "decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych, i wyników w zakresie dobra społecznego – jakie ma realizować. Tak zdefiniowane dobro służby należy zaś oceniać jako przewyższające słuszny interes strony upatrywany w pozostaniu w służbie i to niezależnie od faktu posiadania przez funkcjonariusza rodziny i kredytu mieszkaniowego".

W świetle powyższego, na rozstrzygnięcie nie mógł więc rzutować podnoszony przez stronę fakt, że jest ojcem dwójki dzieci, w tym niepełnosprawnego syna. Zgodzić należało się z przełożonymi skarżącego, iż o powyższym powinien on przede wszystkim pamiętać wtedy, zanim dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu karalnego. W chwili obecnej dobro służby, a de facto dobro Państwa, nie może zaś cierpieć z powodu niezgodnego z prawem postępowania skarżącego.

Nadmienić także należy, iż w realiach faktycznych niniejszej sprawy, dla poprawności skarżonego rozstrzygnięcia bez wpływu pozostaje zarzut, dotyczący przywołania przez organ wyniku ogólnej oceny żołnierza za 2020 r. Skarżone rozstrzygnięcie nie zostało bowiem wywiedzione z tego faktu, a okoliczność powyższą organ przywołał jedynie w celach informacyjnych.

W ocenie tut. Sądu nie sposób też w sposób skuteczny zarzucać organowi, iż łamał prawo przywołując okoliczności potwierdzone zatartym już wyrokiem z 2018 r. Argument powyższy został bowiem przytoczony przez organ wyłącznie w reakcji na twierdzenia odwołania, że czyn potwierdzony wyrokiem z [...] stycznia 2020 r. miał jedynie charakter incydentalny. Organ w powyższy sposób wytłumaczył także to, że w przeszłości uwzględniał słuszny interes skarżącego i nie wyciągał wobec niego negatywnych działań, mimo owej zatartej już kolizji z prawem czy mimo dostatecznych ocen służby żołnierza.

Na zakończenie wyjaśnić też należało, iż po zamknięciu rozprawy w dniu

[...] grudnia 2021 r. skład orzekający został poinformowany przez pracownika sekretariatu Sądu, że skarżący telefonicznie zwrócił się z wnioskiem o odroczenie rozprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, tut. Sąd otworzył na nowo zamkniętą rozprawę i rozpoznał powyższy wniosek strony oddalając go. Podstawą takiej decyzji Sądu było to, że wniosek miał charakter niezmiernie ogólnikowy i nie precyzował dokładnie powodów, dla których skarżący nie mógł stawić się na rozprawie. To zaś sprawiło, że Sąd nie mógł dokonać oceny merytorycznej zasadności owego wniosku. Stąd, kierując się zasadą ekonomiki procesowej, oraz uwzględniając fakt, ze udział skarżącego w rozprawie nie był obowiązkowy (przede wszystkim z uwagi na fakt procedowania przez Sąd administracyjny w oparciu o dowody z dokumentów), wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony.

Niejako na marginesie dodać należało, iż powyższy wniosek mógł budzić poważne wątpliwości co do wiarygodności podniesionego w nim twierdzenia. Nie sposób bowiem pominąć tego, iż skarżący nie zamieszkując w [...] (w bezpośrednim sąsiedztwie Sądu) i teoretycznie chcąc brać udział w rozprawie, dostrzegł przeszkodę w tym uczestnictwie dopiero niemal równocześnie z godziną, o której miała się odbyć rozprawa.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zwartych w rozpoznawanej skardze, oraz uznając iż skarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).