Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 228/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art.  art. 7, 77 par 1, 80 i 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200 i 205 par 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 228/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lipca 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura, Sędziowie: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.), Asesor WSA Ewelina Dziuban, , Protokolant: Starszy Referent Monika Kostecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2024 r., ze skargi M. M. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 grudnia 2021 roku, znak: NZ.906.18.2021, w przedmiocie ustalenia opłaty za wykonane czynności w ramach urzędowej kontroli żywności I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej M. M. 307 zł (słownie: trzysta siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez M. M., zwaną dalej skarżącą, decyzją z dnia

14 grudnia 2021 r., znak: NZ.906.18.2021, Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia

14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 195, zwanej dalej ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r.,

poz. 735 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. z 2020 r., poz. 2021, zwanej dalej ustawą o bezpieczeństwie żywności

i żywienia) oraz § 1, § 2 ust. 1 pkt1, § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 października 2017 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności

(Dz. U. z 2017 r., poz. 2012 ze zm.) oraz w związku z Załącznikiem Nr II,

Rozdział I pkt 1 i pkt 2 lit. a, lit. b i lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady nr 852/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych

(Dz. U. DE L 139 z 30 kwietnia 2004 r.), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia 7 października 2021 r.,

znak: NHZ.9020.1494.2021.18, w przedmiocie ustalenia opłaty za wykonane czynności w ramach urzędowej kontroli żywności.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

Decyzją z dnia 7 października 2021 r., znak: NHZ.9020.1494.2021.18, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. ustalił opłatę w kwocie 103 zł za czynności w ramach urzędowej kontroli żywności przeprowadzone w dniu

7 września 2021 r. w restauracji "[...]" w T., w wyniku których stwierdzono niezgodności z przepisami prawa żywnościowego. Ww. opłatą obciążył Firmę [...].

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że stwierdzone nieprawidłowości stanowią naruszenie przepisów Załącznika Nr II, Rozdział I pkt 1

i pkt 2 lit. a, lit. b i lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. W myśl ww. przepisów:

1. Pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymane w czystości i zachowane

w dobrym stanie i kondycji technicznej,

2. Wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych:

a) pozwala na odpowiednie utrzymanie, czyszczenie i/lub dezynfekcję, zapobieganie lub minimalizowanie dostawania się zanieczyszczeń pochodzących

z powietrza oraz zapewnia odpowiednią przestrzeń roboczą pozwalającą na higieniczne przeprowadzanie wszelkich działań,

b) ma chronić przed gromadzeniem się brudu, kontaktem z materiałami toksycznymi, strząsaniem cząstek brudu do żywności i tworzeniem się kondensacji niepożądanej pleśni na powierzchni,

c) umożliwia dobra praktykę higieniczną, włącznie z ochroną

przed zanieczyszczeniem.

Wysokość opłaty ustalono na postawie przepisów § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 października 2017 roku w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności. Ponadto PPIS w Tarnowie wyjaśnił, że ww. rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.

o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Od ww. decyzji odwołanie wniosła skarżąca zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności

i żywienia poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za czynności kontrolne podczas gdy w obrocie prawnym nie funkcjonuje ostateczna decyzja stwierdzająca naruszenie przepisów. Podniosła dodatkowo w szczególności, że kwestionuje poza tym ustalenia kontroli, która w jej ocenie odbyła się z rażącym naruszeniem praw przedsiębiorcy. Wskazała, że wnosiła zażalenie na postanowienie o kontynuacji czynności kontrolnych, które do dnia dzisiejszego nie została rozpatrzone. Wniosła zatem

o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania

oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Opisaną na wstępie decyzją Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ ustalił, że w dniu 7 września 2021 r., działając na podstawie art. 12

ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przeprowadzono kontrolę sanitarną

w Restauracji "[...]" zlokalizowanej w T., ul. [...]. W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości natury sanitarno-higienicznej tj.: brak czystości i porządku w pomieszczeniach obiektu. Posadzki w pomieszczeniu kuchni właściwej

i korytarzu niedosprzątane, zaśmiecone. Przyprawy przechowywane w brudnych kartonach, w szatni odzież przechowywana w przypadkowych miejscach. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami PPIS w Tarnowie wydał kwestionowana decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego opisany w protokole kontroli z dnia 7 września 2021 r. stan sanitarno-techniczny podłóg w kuchni i korytarzu zakładu narusza wymagania określone w pkt 1 lit. a i c rozdziału II załącznika II Rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.04.2004 r. (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004) w sprawie higieny środków spożywczych. Zgodnie z przywołanymi przepisami prawa, w pomieszczeniach, w których się przygotowuje, poddaje obróbce lub przetwarza środki spożywcze powierzchnie podłóg muszą być utrzymane

w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, w miarę potrzeby, do dezynfekcji. Wymaga to stosowania nieprzepuszczalnych, niepochłaniających, zmywalnych

oraz nietoksycznych materiałów. Przetrzymywanie odzieży w przypadkowych miejscach oraz przetrzymywanie w przypraw w brudnych, zanieczyszczonych kartonach uniemożliwia przestrzegania zasad GHP jak również znacząco zwiększa ryzyko zanieczyszczenia produkowanej w zakładzie żywności. Organ odwoławczy podzielił stanowisko PPIS w Tarnowie, iż w zaistniałej sytuacji konieczne było wydanie decyzji ustalającej opłatę za czynności kontrolne przeprowadzone w przedmiotowym obiekcie.

Organ zauważył, że skarżąca strona miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów zarówno w trakcie prowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji jak również w trakcie postępowania odwoławczego, jednak jednak nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał więc za bezpodstawne. Wyjaśnił przy tym, że myśl przepisu art. 75 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności

i żywienia opłaty ustala się w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości z przepisami prawa żywnościowego, a nie jak podnosi strona dopiero w momencie, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już ostateczna decyzja stwierdzająca naruszenie wspomnianych przepisów. Stwierdzenie nieprawidłowości zostało ustalone

w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 7 września 2021 r. w obecności skarżącej

i stanowiło podstawę do nałożenia przedmiotowej opłaty. Nadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia 15 września 2021 w sprawie kontynuowania czynności kontrolnych zostało rozpatrzone postanowieniem z dnia 4 października 2021 r., znak: NZ.906.15.2021, utrzymującym w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 6 października 2021 r. (potwierdzenie odbioru).

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 6 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności

i żywienia poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę za czynności kontrolne, podczas gdy w obrocie prawnym nie funkcjonuje ostateczna decyzja stwierdzająca naruszenie wymienionych w niej przepisów. Zdaniem skarżącej WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 100/17, jak i WSA we Wrocławiu w wyroku

z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 145/20 słusznie wskazali, że stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy opłata za czynności wykonywane w ramach urzędowych kontroli żywności może być nałożona na dany podmiot tylko w razie wykrycia uchybień w zakresie przepisów prawa żywnościowego. Przedwczesne było więc wydanie zaskarżonej decyzji i utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone

w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji

z przepisami prawa.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej, zawartego w skardze

i postanowieniami art. 119 pkt 2 P.p.s.a.

Skarga mogła być rozpoznana, gdyż postanowieniem z dnia 22 stycznia

2024 r. Sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne

w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września

2023 r., sygn. akt II GSK 1797/22.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż w niej podniesionych.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 września 2023 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2022 r.,

sygn. akt III SA/Kr 1642/21, w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie

w przedmiocie kontunuowania czynności kontrolnych – oddalił skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności wskazał oddalając skargę kasacyjną, że podziela stanowisko WSA w Krakowie,

iż organ inspekcji sanitarnej nie może z samego faktu, że jest powołany

do wykonywania swoich działań w zakresie sprawowania zapobiegawczego

i bieżącego nadzoru sanitarnego (art. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 195, zwanej dalej ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej), domniemywać, że jego kontrole zawsze mogą być dokonywane bez uprzedniego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli jako "kontrole urzędowe" w rozumieniu ww. rozporządzenia 2017/625. Skoro zatem powołane

przez organy nadzoru sanitarnego rozporządzenie 2017/625 służy jak wskazuje

jego literalne brzmienie przeprowadzaniu czynności kontrolnych "w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia

i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin", co nie wyklucza kontroli punktów gastronomicznych jako ostatniego etapu łańcucha rolno-spożywczego,

to jak wynika to z treści art. 13 ust. 1 lit. a rozporządzenia, dokumentacja kontrolna powinna potwierdzać, że taki był cel kontroli urzędowej, czego w niniejszej sprawie bezspornie zabrakło.

Powyższe oznacza, że prawomocny jest wyrok WSA w Krakowie z dnia

17 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1642/21, którym uchylone zostało zaskarżone postanowienie Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie nr NZ.906.15.2021 z dnia 4 października 2021 r. oraz poprzedzające

je postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych z dnia 7 września 2021 r.

Wobec tego skoro kontrolowanymi w niniejszej sprawie: decyzją z dnia

14 grudnia 2021 r., znak: NZ.906.18.2021, Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i poprzedzającą ją decyzją z dnia

7 października 2021 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie ustalono opłatę w kwocie 103 zł za czynności w ramach urzędowej kontroli żywności, przeprowadzonej w dniu 7 września 2021 r. w restauracji skarżącej,

a więc w ramach kontynuowania czynności kontrolnych, które we wskazywanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i WSA w Krakowie zostały uznane

za niezgodne z prawem, to również i decyzje nakładające opłatę na firmę skarżącej, jako wynik tych czynności kontrolnych, nie mogły być uznane

za prawidłowe.

Bezsprzecznie w załączniku II do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady nr 852/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych

(Dz. U. DE L 139 z 30 kwietnia 2004 r.) określono ogólne wymogi higieny

dla wszystkich podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze (z wyjątkiem przypadków gdy ma zastosowanie załącznik I). W rozdziale I tego załącznika uregulowano ogólne wymagania dotyczące pomieszczeń żywnościowych (innych

niż wymienione w rozdziale III określającym wymagania dotyczące ruchomych

i/lub tymczasowych pomieszczeń jak duże namioty, stragany, ruchome punkty sprzedaży, pomieszczeń używanych głównie jako prywatne domy mieszkalne,

ale gdzie regularnie przygotowuje się żywność w celu wprowadzania do obrotu,

i automatów ulicznych). Według rozdziału I załącznika II do Rozporządzenia

nr 852/2004 pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymywane w czystości

i zachowane w dobrym stanie i kondycji technicznej (pkt 1). Wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych:

a) pozwala na odpowiednie utrzymanie, czyszczenie i/lub dezynfekcję, zapobieganie lub minimalizowanie dostawania się zanieczyszczeń pochodzących

z powietrza, oraz zapewnia odpowiednią przestrzeń roboczą pozwalającą

na higieniczne przeprowadzanie wszelkich działań;

b) ma chronić przed gromadzeniem się brudu, kontaktem z materiałami toksycznymi, przedostawaniem się zanieczyszczeń do żywności i tworzeniem się kondensacji lub niepożądanej pleśni na powierzchni;

c) umożliwia wykonywanie czynności zgodnie z dobrą praktyką higieniczną, włącznie z ochroną przed zanieczyszczeniem oraz, w szczególności, ze zwalczaniem szkodników; oraz

d) w miarę potrzeby, zapewnia warunki przetwarzania i przechowywania

w odpowiedniej temperaturze wystarczającej do odpowiedniego utrzymywania środków spożywczych we właściwej temperaturze oraz zaprojektowane w ten sposób, aby temperatura ta mogła być monitorowana i, w razie potrzeby, zapisywana (pkt 2).

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 3 pkt 54 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r.

o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r., poz. 1448, zwanej dalej ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia), "zakład" oznacza "przedsiębiorstwo spożywcze w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 178/2002. Jak stanowi

zaś art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L 31 z 1 lutego 2002 r., s. 1) przedsiębiorstwo spożywcze oznacza przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, typu non-profit lub nie, prowadzące jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności,

zaś podmiotem prowadzącym przedsiębiorstwo spożywcze jest osoba fizyczna

lub prawna odpowiedzialna za spełnianie wymogów prawa żywnościowego

w przedsiębiorstwie spożywczym pozostającym pod ich kontrolą. Przedsiębiorstwo, które zatem wykonuje jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności jest przedsiębiorstwem spożywczym, do którego znajdują zastosowanie przepisy Rozporządzenia nr 852/2004,

a więc również w stosunku do przedsiębiorstwa, w tym wypadku restauracji skarżącej.

Niemniej jednak kontrolowane rozstrzygnięcia zostały oparte na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu kontrolnym w ramach urzędowej kontroli żywności, realizowanych przez Państwowa Inspekcję Sanitarną stosownie do art. 1 pkt 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, z którego wynika, że jest ona powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytkowych, przeprowadzonych w dniu 7 września 2021 r., a które prawomocnym wyrokiem uznane zostały za niezgodne z prawem.

W takim razie nie można było uznać za prawidłową dokonaną w niniejszym postępowaniu w przedmiocie ustalenia opłaty za wykonane czynności w ramach urzędowej kontroli żywności przez organ drugiej i pierwszej instancji ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie i ustalony na jego podstawie stan faktyczny.

Kontrolowane decyzje zostały zatem wydane z naruszeniem przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 80 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572),

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz w konsekwencji prawa materialnego - art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2020 r. poz. 2021) oraz § 1, § 2 ust. 1 pkt 1,

§ 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 października 2017 r. w sprawie opłat

za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności (Dz. U. z 2017 r. poz. 2012 ze zm.) oraz w związku

z Załącznikiem Nr II, Rozdział I pkt 1 i pkt 2 lit. a, lit. b i lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. U. DE L 139 z 30 kwietnia 2004 r.), oraz art. 48 Prawa przedsiębiorców – w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy, które urzeczywistnia się jedynie w prawidłowej procedurze.

Innymi słowy organy inspekcji sanitarnej, przy uznaniu za nieprawidłowe kontynuowanie czynności kontrolnych, nie mogły w ich zakresie nałożyć przedmiotowej opłaty na skarżącą. Jest ona bowiem wskutek tego bezprawna.

Są to zasadnicze powody uwzględnienia skargi

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), jak w punkcie II sentencji wyroku. Na koszty te składały się: wpis w wysokości

200,00 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17, 00 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 90 zł, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).