Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 162/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 ust. 1 pkt 1, art. 27 § 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 399/18 w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. I SA/Bk 399/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej WSA w Białymstoku) oddalił skargę E. S. (dalej zwanej skarżącą lub zobowiązaną) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. P. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku skarżącej oraz jej małżonka, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 września 2017 r., nr [...], wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PNIB) w H. , obejmującego grzywnę w celu przymuszenia, w wysokości 5 000 zł, oraz opłatę manipulacyjną w wysokości 68 zł.

Zawiadomieniem z dnia 28 września 2017 r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w [...].

Małżonkowie, pismem z dnia 11 października 2017 r. złożyli skargę na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Zobowiązani podnieśli, że nałożona przez PINB w H. grzywna w celu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym jest niesłuszna, a nałożony obowiązek rozbiórki stawu został wykonany.

Postanowieniem z dnia 23 października 2017 r., organ egzekucyjny oddalił skargę zobowiązanej uznając, że nie zostały naruszone przepisy dotyczące sposobu i formy dokonania zaskarżonej czynności zajęcia rachunku bankowego.

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadnieniem takiego rozstrzygnięcia było zgłoszenie przez zobowiązaną zarzutu wykonania obowiązku (art. 33 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a.") po upływie terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Według organu II instancji, złożone pismo może stanowić wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny potraktował pismo skarżącej jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W ramach prowadzonego przez siebie postępowania zwrócił się do PINB w H. o zajęcie stanowiska w kwestii jego umorzenia.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r., wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 września 2017 r. o nr [...]. W związku z tym, organ egzekucyjny instancji, postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, nie stwierdzając zaistnienia przesłanek z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na istotę umorzenia postępowania egzekucyjnego i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie żadna z ustawowych przesłanek mogących powodować umorzenie nie zaistniała. Podkreślił, że obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego o nr [...], obejmującego należności z tytułu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5 000 zł oraz opłatę za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł, istnieje i wynika z postanowienia PINB w H. z dnia 3 czerwca 2016 r., utrzymanego w mocy postanowieniem Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (PWINB) z dnia 21 lipca 2016 r. Organ dodał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r. WSA w Białymstoku oddalił skargę na postanowienie PWINB z dnia 21 lipca 2016 r.

Organ II instancji powołał treść przepisów art. 26 § 1 i art. 29 u.p.e.a., wskazując, że analizowanie prawidłowości rozstrzygnięcia, stanowiącego podstawę do wystawienia przez PINB w H. tytułu wykonawczego o nr [...] oznaczałoby w konsekwencji badanie czy postanowienie weszło skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie stało się wymagalne. Badanie tej okoliczności w trakcie rozpatrywania złożonego wniosku stanowiłoby w istocie kontrolę wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym i stanowiłoby naruszenie normy wyrażonej w treści art. 29 § 1 u.p.e.a. Wobec tego prawidłowość rozstrzygnięcia PINB w H. i wymagalność nałożonego obowiązku nie mogą być poddane weryfikacji w toku rozpatrywania zażalenia na postanowienie organu o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Organ wskazał także, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 31 stycznia 2018 r. stwierdzono, że staw nadal nie został rozebrany, w związku z czym zgłoszone zarzuty są bezzasadne, a obowiązek rozbiórki jest wymagalny i brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

WSA w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi zobowiązanej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, wyrokiem z 14 listopada 2018 r., sygn. I SA/Bk 399/18, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd podkreślił, że celem postępowania egzekucyjnego w administracji pozostaje doprowadzenie do wykonania spoczywającego na zobowiązanym obowiązku, a w czasie trwania tego postępowania nie powinno dochodzić do powtórnego kwestionowania jego istnienia ani tym bardziej zasadności realizacji, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. Zasadą jest bowiem, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Badanie czy postanowienie skutecznie weszło do obrotu, a tym samym czy zobowiązanie stało się wymagalne, stanowiłoby naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a.. Wobec tego nie mogło ono być poddane weryfikacji w toku rozpatrywania zażalenia na postanowienie organu o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. W punkcie 1 tego przepisu znajduje się przesłanka wykonania obowiązku przed wszczęciem postępowania. Na tę właśnie przesłankę powołuje się skarżąca, twierdząc, że obowiązek rozbiórki stawu został już wykonany. Z akt sprawy wynika natomiast, że wierzyciel, tj. PINB w H. , w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], uznał, że podniesione przez skarżącą w piśmie z dnia 11 października 2017 r. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są nieuzasadnione.

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 31 stycznia 2018 r. ponownie stwierdzono, że staw nie został rozebrany. W związku z tym, zgłoszone zarzuty są bezzasadne, a obowiązek rozbiórki jest nadal wymagalny. Tym samym brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest prawidłowe i ma swoje uzasadnienie w przepisach prawa.

Sąd stwierdził, że wymierzona kara grzywny została nałożona przez PINB w H. , w postępowaniu odrębnym od tego, które prowadziły organy odpowiedzialne za przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Stąd też okoliczności te wykraczały poza granice sprawy.

Końcowo Sąd zaznaczył, że stan faktyczny sprawy został przedstawiony przez organ zgodnie z rzeczywistością, w oparciu o przedłożony i niezakwestionowany materiał dowodowy. Niewykonanie nałożonego obowiązku, mimo odmiennych twierdzeń strony skarżącej, jednoznacznie uprawniało organ do odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Białymstoku z 14 listopada 2018 r. wniosła zobowiązana, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), i w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 5 i art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, podczas gdy zgłoszone przez nią zarzuty, co do niewykonalności obowiązku poprzez zasypanie stawu należało rozpatrzyć merytorycznie, co wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego, a nie uchylenia się od ich rozstrzygnięcia, z powołaniem się na art. 29 u.p.e.a., a poprzez zaniechania ze strony organów I i II instancji, dopuściły się one naruszenia przepisów proceduralnych, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez:

1) niezebranie przez organy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, skutkującego zaniechaniem poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie tego, że zasypanie stawu na działce skarżącej doprowadzi do naruszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich, co w konsekwencji prowadzi do niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym,

2) pominięcie dowodu z decyzji PINB w H. z 19 marca 2014 r., na okoliczność niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym poprzez zasypanie stawu,

II. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające na błędnym wyjaśnieniu podstawy rozstrzygnięcia oraz zaniechaniu prawidłowego wskazania co do dalszego postępowania w zakresie rozstrzygnięcia o sposobie rozpoznania sprawy, w tym:

- nieodniesienie się do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku z 16 maja 2018 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z [...] lutego 2018 r., nr [...], jako mające wpływ na rozstrzygnięcie skargi skierowanej do WSA w Białymstoku,

- nieuzupełnienie materiału dowodowego o opinię biegłego sądowego z zakresu hydrologii i stosunków wodnych, na okoliczność wpływu wykonania obowiązku rozbiórki stawu wodnego na nieruchomości skarżącej, poprzez jego zasypanie, na stosunki wodne nieruchomości sąsiednich, a w konsekwencji na okoliczność niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.),

III. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia sprawy niezależnie od wniosków i zarzutów skargi, a także podstawy prawnej, skutkujące niezebraniem w sposób wszechstronny materiału dowodowego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu hydrologii i stosunków wodnych, na okoliczność wpływu wykonania obowiązku rozbiórki stawu wodnego na nieruchomości skarżącej, poprzez jego zasypanie, na stosunki wodne nieruchomości sąsiednich, mające wpływ na zasadność prowadzonej egzekucji i wniosku skarżącej o jej umorzenie.

Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie jej skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Oprócz tego w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącej zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w I i II instancji, które to koszty nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.

Skarżąca kasacyjnie zwróciła się także o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, w postaci jej pisma z [...] października 2018 r., skierowanego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sprawie nr [...], ze skargi o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w H. , na okoliczność niewykonalności obowiązku rozbiórki stawu na jej działce, z powodu naruszenia stosunków wodnych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zobowiązana w sposób szczególny zwróciła uwagę na to, że zasypanie przez nią stawu doprowadziłoby do naruszenia stosunków wodnych.

Skarżąca kasacyjnie zaakcentowała, że niewykonalność obowiązku nie wynika z braku jej woli co do jego realizacji, czy też jej subiektywnego nastawienia w tym względzie, ale z przyczyn obiektywnych (technicznych i prawnych).

Oprócz tego zaznaczyła, że istota egzekucji nie stoi na przeszkodzie zbadaniu zarzutu nieistnienia obowiązku w dacie wszczęcia egzekucji, a przepisy prawa wręcz nakazują rozpatrzenie tego zarzutu.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, wystarczającym do stwierdzenie niewykonalności obowiązku byłoby dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii. Temu zaś uchybił Sąd I instancji.

WSA w Białymstoku, zdaniem skarżącej kasacyjnie, nie odniósł się do całości wniosków, jakie zostały zawarte w skierowanej do niego skardze. W tym kontekście podkreśliła, że zasadnym był jej wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w H. .

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na swoją rzecz kosztów postępowania.

Skarżąca kasacyjnie, w piśmie procesowym z 17 sierpnia 2020 r. zaznaczyła, że rozbiórka stawu jest obiektywnie niemożliwa oraz podkreśliła, że likwidacja stawu stać będzie w sprzeczności z rządową polityką, zmierzającą do przeciwdziałania skutkom suszy.

Dodała także, że jej mąż, wyrokiem Sądu Rejonowego w H. , z 21 grudnia 2017 r., został uznany winnym wykroczenia, w postaci niezastosowania się do prawomocnej i wykonalnej decyzji PINB w H. z 11 lutego 2015 r., nakazującej rozbiórkę stawu. Za to wykroczenie ukarany został grzywną w wysokości 1 000 zł. W tej więc sytuacji wykonanie kary administracyjnej stanowić będzie złamanie konstytucyjnej zasady zakazu podwójnego karania za ten sam czyn.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.

W przedmiotowej sprawie formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autorka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W dwóch spośród trzech zarzutów skarżąca kasacyjnie jako naruszone przepisy wskazała wyłącznie regulacje P.p.s.a., w jednym zaś oprócz przepisów tej ustawy wskazała również uregulowania u.p.e.a. oraz K.p.a.

Ustosunkowując się do przedmiotowych zarzutów w pierwszej kolejności odnieść należy się do tych, które wyłącznie są związane ze sposobem procedowania przez Sąd I instancji, a którego prawidłowość w zakresie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia skarżąca kasacyjnie kwestionuje.

I tak zarzuciła ona naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, polegające na błędnym wyjaśnieniu podstawy rozstrzygnięcia oraz zaniechaniu prawidłowego wskazania co do dalszego postępowania w zakresie rozstrzygnięcia o sposobie rozpoznania sprawy, w szczególności w związku z nieodniesieniem się do jej wniosku o zawieszenie postępowania, a także nieuzupełnieniem materiału dowodowego o opinię biegłego sądowego z zakresu hydrologii i stosunków wodnych.

Przedmiotowy zarzut jest niezasadny, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom, o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawiera bowiem zarówno zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, jak również podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przeciwne twierdzenia skarżącej kasacyjnie są gołosłowne i nie znajdują uzasadnionych podstaw.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż poprzez zarzut oparty na twierdzeniu dotyczącym naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować jedynie sposób skonstruowania uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, z punktu widzenia wymogów jakie w tym zakresie ustawodawca określa w omawianym przepisie, a nie jego merytoryczną zasadność, z czym mamy do czynienia w niniejszym przypadku.

Skarżąca kasacyjnie w ramach omawianego zarzutu podniosła nieodniesienie się przez Sąd do jej wniosku o zawieszenie postępowania. Ustosunkowując się do jej stwierdzeń w tym zakresie zauważyć jednak należy, że obowiązkiem sądu nie jest odnoszenie się do każdego twierdzenia, zarzutu oraz wniosku skargi, a jedynie tych spośród nich, które są istotne z punktu rozstrzygnięcia sprawy.

Z rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że WSA w Białymstoku nie stwierdził aby rozstrzygnięcie rozpoznawanej przez niego sprawy było uzależnione w jakikolwiek sposób od sposobu załatwienia, w odrębnym postępowaniu, wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności "postanowienia" PNIB. To zaś wskazuje na to, że ten właśnie wniosek (o zawieszenie postępowania sądowego) został przez Sąd I instancji uznany za niezasadny. Niewyrażenie przez WSA w Białymstoku, w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku, wprost jego stanowiska w omawianym zakresie nie może być więc rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa, a zwłaszcza takiego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Jeżeli chodzi o kwestię konieczności poszerzenia materiału dowodowego sprawy, to w tym wypadku wskazać należy, że okoliczności tego rodzaju nie można rozważać w ramach zarzutu opartego na twierdzeniach dotyczących naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten nie odnosi się bowiem do oceny prawidłowości zebrania odpowiedniego materiału dowodowego, jak również jego oceny.

Nie sposób także zgodzić się z twierdzeniami skarżącej kasacyjnie, przedstawionymi w ramach przedmiotowego zarzutu, odnośnie zaniechania prawidłowego wskazania przez Sąd, co do dalszego prowadzenia postępowania. Tego rodzaju wskazania są bowiem właściwe jedynie dla uzasadnienia wyroku uwzględniającego skargę, z czym jednak w omawianym przypadku nie mamy do czynienia, a poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można kwestionować treści zapadłego w sprawie wyroku.

W przypadku kolejnego zarzutu, opartego na twierdzeniach dotyczących naruszenia art. 134 P.p.s.a., poprzez niezebranie odpowiedniego materiału dowodowego, to również stwierdzić należy, że tego rodzaju argumenty skarżącej kasacyjnie nie zasługują na uwzględnienie. Wskazany przez nią, jako naruszony, przepis, odnosi się bowiem przede wszystkim do granic orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, związanych z granicami sprawy. Wobec tego jego naruszenie może być efektem wyjścia przez sąd poza grancie sprawy lub nieuprawnionego ograniczenia zakresu realizacji kontroli, w ramach danej sprawy.

W niniejszym przypadku brak jest podstaw do stwierdzenia tego rodzaju okoliczności. Podkreślić poza tym należy, że naruszenia przedmiotowej regulacji skarżąca kasacyjnie upatruje w nieposzerzeniu materiału dowodowego o dowód w postaci opinii biegłego. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić, gdyż po pierwsze, podobnie jak w przypadku poprzedniego zarzutu, stwierdzić należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. nie można wprost kwestionować kompletności zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po drugie zaś podkreślić należy, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie odnośnie naruszenia prawa przez Sąd I instancji, poprzez nieposzerzenie materiału dowodowego o opinię biegłego. Z mocy bowiem art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z brzmienia przytoczonej regulacji w sposób jednoznaczny wynika, że sądy administracyjne mają bardzo ograniczoną kompetencję w zakresie przeprowadzania postępowania dowodowego. Obejmuje ona jedynie możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postepowania dowodowego, ograniczonego do dowodów z dokumentów, a przy tym warunkowanego niezbędnością tego rodzaju czynności oraz tym, że nie będzie się to wiązało z przedłużeniem postępowania w sprawie.

Z powyższego wynika jednoznacznie, że WSA w Białymstoku nie mógł, wbrew sugestiom skarżącej kasacyjnie, przeprowadzić uzupełniającego dowodu z opinii biegłego. Tym samym oparty o te twierdzenia zarzut uznać należy za pozbawiony podstaw.

Nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego skarżąca kasacyjnie podniosła również w ramach trzeciego ze swoich zarzutów, w ramach którego wskazała na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 P.p.s.a., w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 5 i art. 29 § 1 u.p.e.a., w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Choć w tym wypadku w treści zarzutu znalazły się regulacje dotyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego przez organy administracji, to również jednak nie sposób jest uznać jego zasadności.

Skarżąca kasacyjnie formułując przedmiotowy zarzut skoncentrowała się bowiem nie na kwestiach dotyczących realizacji przez nią obowiązku o charakterze pieniężnym, w postaci nałożonej na nią grzywny (w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym), który to stanowi przedmiot niniejszej sprawy, ale na samym obowiązku niepieniężnym, sprowadzającym się do nakazu rozbiórki stawu, oraz problematyce związanej z jego realizacją. Te zaś okoliczności wykraczają poza granice niniejszej sprawy, wobec czego nie było potrzeby czynienia ustaleń w tym względzie.

Z tego samego powodu brak było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu, skierowanego przez skarżącą kasacyjnie do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, co do którego wniosek został zawarty w skardze kasacyjnej.

W związku z powyższym nie sposób jest uznać zasadności podniesionego przez skarżącą kasacyjnie zarzutu.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wynoszących 360 zł.

W kwestii wniosku ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącej kasacyjnie o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej, które nie zostały opłacone, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 254 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tak więc orzekanie w przedmiocie tychże kosztów należy do jego właściwości, o czym świadczy treść art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.