Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 580/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1693
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację wolnostojących reklam w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublin przez Zastępcę Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie ds. Przygotowania Inwestycji z dnia [...] marca 2022 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 września 2022 r. (nr SKO.41/1919/DR/2022) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 9 marca 2022 r. (nr IU-DE.4312.5.2022) w przedmiocie odmowy wydania skarżącej K. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym drogi wojewódzkiej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

We wniosku z dnia 8 lutego 2022 r. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zwróciła się do Zarządu Dróg i Mostów w L. o wydanie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym ul. [...] w L. – 3 sztuk masztów o wysokości 6 m wraz z umieszczonymi na tych masztach 3 sztukami flag o wymiarach 1,4 m x 3,5 m. Skarżąca wyjaśniła, że wszystkie części masztu są wymienialne, flagi mogą być prane, regenerowane lub wymieniane na nowe. Uzasadniając lokalizację reklamy podniosła, że flagi reklamowe poza formą promocji firmy stanowią drogowskaz dla klientów. Do wniosku załączyła fakturę zakupu 3 sztuk masztów z dnia 25 stycznia 2022 r., opis aluminiowego masztu, wizualizację flagi i dwa zdjęcia obrazujące usytuowanie masztów w pasie drogowym.

Decyzją z dnia 9 marca 2022 r. Prezydent Miasta Lublin odmówił skarżącej wydania zezwolenia na lokalizację wolnostojących reklam w formie masztu z flagami (3 szt.) w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] – ul. [...] (działka ew. nr [...] obr. [...], ark. [...]) w L..

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca K. Spółka z o.o., zarzucając organowi pierwszej instancji powołanie się przez na przesłankę zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co jest ogólne i oparte na domniemaniach.

Decyzją z dnia 23 września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 31 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, ze zm. – dalej jako "ustawa o drogach publicznych).

Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Lokalizacja wolnostojących reklam w formie masztu z flagami (3 szt.) w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] na ul. [...] w L. zagrażałaby bezpieczeństwu ruchu drogowego w tym rejonie. Lokalizacja ta znajdowałaby się bowiem w obrębie dużego skrzyżowania ul. [...] z sygnalizacją świetlną, z przejściami dla pieszych, z czterema pasami ruchu (dwa pasy ruchu do jazdy na wprost i dwa pasy do skrętu). Organ odwoławczy podniósł, że w obszarze skrzyżowania i w niewielkiej odległości od przejść dla pieszych zabrania się lokalizowania obiektów niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego. Droga, aby była czytelna i zrozumiała dla użytkownika, nie powinna wprowadzać dodatkowych bodźców wizualnych rozpraszających kierowców, których uwaga powinna być skupiona na sytuacji panującej na drodze. Lokalizacja wnioskowanych masztów wpływałaby zaś negatywnie na bezpieczeństwo użytkowników ruchu, dlatego zarządca drogi dbając o bezpieczeństwo na drodze zasadnie nie dopuścił do takiej sytuacji zagrażającej zdrowiu, a nawet życiu użytkowników ruchu drogowego.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm. - dalej jako "k.p.a.") podnosząc, że organ pierwszej instancji na tyle wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zebrał wystarczający materiał dowodowy (zdjęcie pasa drogowego wraz ze skrzyżowaniem, informacje o działce nr [...] stanowiącej pas drogowy drogi wojewódzkiej nr [...] przy ul. [...], załączniki do wniosku) oraz prawidłowo ocenił całokształt materiału dowodowego, że możliwe było wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Za chybiony Kolegium uznało również zarzut naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ pierwszej instancji wyjaśnił bowiem, dlaczego odmówił wydania zezwolenia na lokalizację wolnostojących reklam w formie masztów z flagami, co należycie uzasadnił w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko, że nie jest szczególnym przypadkiem lokalizowanie w pasie drogowym w obrębie dużego skrzyżowania wolnostojących reklam w formie trzech masztów z flagami, które stanowiłyby zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Lublinie skarżąca K. Spółka z o.o. z siedzibą w L. zaskarżyła powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, niepodjęcie jakichkolwiek kroków mających na celu ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji nieustalenie ponad wszelką wątpliwość, że lokalizacja obiektów w pasie drogowym nie wpływa na rozproszenie uwagi przez kierujących pojazdami, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, iż lokalizacja obiektów w pasie drogowym zagrażać będzie bezpieczeństwu w ruchu drogowym,

b) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niedołożenie szczególnej staranności w uzasadnieniu decyzji, zawarciu w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie rozumienia przez organ pierwszej instancji zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, co stanowi naruszenie wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania,

c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającego na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia "zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego" i uznanie, że lokalizacja obiektów reklamowych będzie wprowadzać dodatkowe bodźce wizualne rozpraszające uwagę kierowców, co w konsekwencji stanowiło podstawę do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym.

W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, powołanie się przez organy obu instancji na przesłankę zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest zbyt ogólne i oparte na domniemaniach. Zarzuciła, że w zaskarżonej decyzji Kolegium jedynie zrelacjonowało przebieg postępowania i przytoczyło przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Tymczasem odmowa wydania zezwolenia nie może ograniczać się do ogólnego powołania się na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, należy bowiem konkretnie wskazać na czym będzie polegało zagrożenie w ruchu drogowym związane umieszczeniem w pasie drogowym planowanych urządzeń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Z tego względu zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji mogą ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej skutecznie można postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Natomiast według art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych reguł Sąd stwierdził, że skarga w rozpoznawanej jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją odmówiono skarżącej wydania zezwolenia na lokalizację wolnostojących reklam w formie masztu z flagami (3 szt.) w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] – przy ul. [...] w L. (działka ew. nr [...] obr. [...], ark. [...]). Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645).

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji lub umieszczania urządzeń obcych, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Według zaś art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a.

Reklamą – w świetle definicji zawartej w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych – jest umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, 1846, 2185 i 2747), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916, 1726, 2185 i 2375).

W sprawie niniejszej skarżąca wniosła o lokalizację przy ulicy [...] w L., w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...], wolnostojącej reklamy w formie trzech masztów o wysokości 6 m z flagami o wymiarach 1,4 m x 3,5 m (flaga). Odmowę wydania skarżącej zezwolenia na lokalizację wyżej wymienionej reklamy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniło tym, że proponowana lokalizacja reklamy w formie trzech masztów z flagami w pasie drogowym ulicy [...] w L. zagrażałyby bezpieczeństwu ruchu drogowego i znalazłaby się w obszarze skrzyżowania i niewielkiej odległości od przejść dla pieszych.

W ocenie Sądu, uzasadnione są i zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organy przepisów postępowania – art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego – art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych.

Przede wszystkim rację należy przyznać skarżącej, że organy powołując się na przesłankę zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskazały jedynie na ogólne i całkowicie hipotetyczne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, którego prawidłowości w materiale dowodowym sprawy nie sposób zweryfikować. Wymaga bowiem zwrócenia uwagi, że w sprawie niniejszej organy w istocie w ogóle nie przeprowadziły postępowania dowodowego, skoro doszły do przekonania, że uwzględnienie wniosku może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Organy obu instancji w ogóle nie ustaliły i nie wskazały w uzasadnieniu swoich decyzji, szczegółowego miejsca lokalizacji tych reklam, w jakiej odległości reklama będzie zlokalizowana od skrzyżowania z sygnalizacją świetlną i przejściem dla pieszych, w jakiej odległości od samej drogi wojewódzkiej, a w konsekwencji, jakie faktycznie będzie oddziaływanie proponowanych reklamy na użytkowników ruchu drogowego i bezpieczeństwo tego ruchu. Jest to tym bardziej istotne, że na terenie L. tego rodzaju reklamy już się znajdują. Także przy drogach wojewódzkich. Okoliczności te nie zostały w toku postępowania w żaden bliższy sposób wyjaśnione. Natomiast na podstawie zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, na który w istocie składa się informacja o działce z wewnętrznego portalu mapowego Inter.Ewid., wyciąg z uchwały nr 628/XXIX/2005 Rady Miasta Lublin z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin – część IV oraz wydruk mapy z geoportalu, nie można jednoznacznie stwierdzić, że lokalizacja masztów reklamowych w miejscu wskazywanym przez skarżącą we wniosku będzie znajdować się w miejscu bezpośredniego oddziaływania na skrzyżowanie z sygnalizacją świetlną oraz w niewielkiej odległości od przejść dla pieszych, a w konsekwencji będzie zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W przedmiotowej sprawie organy zaniechały zatem podstawowego ustalenia, czy i jakie ewentualnie negatywne skutki wiązać się mogą z umieszczeniem reklamy w formie 3 masztów z flagami w pasie drogowym ul. [...] w L., a przede wszystkim, czy są one rzeczywiste. Omawiana okoliczność miała podstawowe znaczenie dla odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, w związku z czym zaniechanie jej wyjaśnienia świadczy o naruszeniu przez organ art. 77 § 1 k.p.a., świadczy bowiem o niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślenia też wymaga, że działające w sprawie organy winny podjąć wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i dokonania wnikliwej, rzetelnej oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność faktyczna, istotna z punktu widzenia mającego w sprawie zapaść rozstrzygnięcia została należycie udowodniona (art. 80 k.p.a.). Organy administracji publicznej są tym samym zobowiązane do uczynienia zadość regułom prowadzenia postępowania administracyjnego albowiem tylko w takim przypadku wydawane rozstrzygnięcie będzie mogło być uznane za zgodne z prawem. Tylko tak prowadzone postępowanie służyć będzie też realizacji ogólnych zasad postępowania administracyjnego: zasadzie praworządności (art. 6 k.p.a.), zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), czy zasadzie pogłębiana zaufania (art. 8 k.p.a.).

Wskazać również należy, że treść uzasadnienia rozstrzygnięcia organu powinna być komunikatywna dla stron i Sądu oraz obrazować szczegółowy tok rozumowania, które doprowadziło organ do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, a także wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne dotyczyć winno wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem uzasadnienie zakażonych decyzji tym standardom nie odpowiada. Ocena organów jest okazała się dowolna, ogólnikowa i w istocie nie ma oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

W takiej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego – art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji.

Przepis prawa dotyczący odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa na drogach i ochronę kierowców, pieszych i innych użytkowników dróg przed niebezpieczeństwami związanymi z umieszczaniem reklam w pobliżu drogi publicznej. W praktyce, przed wydaniem albo odmową wydania zezwolenia organ uprawniony do wydawania zezwoleń, musi przeprowadzić ocenę ryzyka związanego z umieszczeniem reklamy w pasie drogowym. Ocenia się, czy umieszczenie reklamy może wpłynąć negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego, czyli na widoczność znaków drogowych, sygnalizacji świetlnej, kierowców i pieszych.

Przy ocenie ryzyka brane są pod uwagę przede wszystkim następujące czynniki:

1) wielkość reklamy – im większa reklama, tym większe ryzyko, że będzie ona przesłaniać widok na znaki drogowe, sygnalizację świetlną, a nawet samochody i pieszych;

2) położenie reklamy – reklamy umieszczone blisko skrzyżowań i rond, zwłaszcza w miejscach, w których wymagane jest manewr skrętu, mogą być szczególnie niebezpieczne;

3) odległość od jezdni – im bliżej reklama jest umieszczona przy jezdni, tym większe ryzyko, że przesłoni widok na znaki drogowe, sygnalizację świetlną, czy uczestników ruchu drogowego;

4) warunki widoczności – jeśli reklama będzie umieszczona w miejscu, gdzie występuje intensywne oświetlenie lub jasne światło słoneczne, może to powodować odblaski i utrudniać widoczność dla kierowców, a ewentualne oświetlenie reklamy w nocy lub przy złych warunkach atmosferycznych mogą przyciągać uwagę kierowców, zakłócając ich koncentrację na drodze.

Dopiero przy dokonaniu tego rodzaju ustaleń faktycznych organ oceni, czy reklama może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w konsekwencji odmówi wydania zezwolenia na jej umieszczenie w pasie drogowym albo wniosek uwzględni.

Przedstawioną wyżej oceną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania organ winien kierować się przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W szczególności winien ustalić, w jakiej odległości od skrzyżowania i przejścia dla pieszych mają zostać zlokalizowane reklamy, o które wnioskowała skarżąca, a następnie rozważyć, jakie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego mogłoby spowodować umieszczenie wolnostojącej reklamy w formie masztów z flagami w ściśle ustalonym miejscu pasa drogowego przy ul. [...] w L..

Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. – obowiązany był uchylić decyzje organów obu instancji, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w pkt II sentencji wyroku, uzasadnione jest przepisami art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.).

Sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżąca nie żądała przeprowadzenia rozprawy.