Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 980/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 14b par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi G. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej G. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skargę złożono na interpretację indywidualną z 11 lipca 2012 r. o nr [...] wydaną po złożeniu, 6 kwietnia 2012 r. przez Gminę B., wniosku (uzupełnionego w dniu 3 lipca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z budową infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, czynności opodatkowania nieodpłatnego jej udostępnienia oraz prawa dokonania stosownych korekt deklaracji.

We wniosku tym wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny: Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i comiesięcznie składa deklaracje VAT-7 do Urzędu Skarbowego. Od wielu lat prowadzi szereg projektów inwestycyjnych polegających na budowie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. W latach 2007-2009 ponosiła wydatki dotyczące sukcesywnie realizowanych etapów budowy sieci wodno-kanalizacyjnej. Poszczególne projekty inwestycyjne dotyczyły budowy i modernizacji wodociągu, ujęć oraz stacji uzdatniania wody, towarzyszących im hydroforni oraz budowie kanalizacji i oczyszczalni ścieków.

W latach 2007-2009, na podstawie umowy z dnia 29 marca 1996 r.

o eksploatację wiejskich wodociągów zbiorowych oraz na podstawie umowy z dnia

2 lipca 2007 r. o eksploatację oczyszczalni ścieków wraz z siecią kanalizacji, przedmiotowa infrastruktura wodno-kanalizacyjna została powierzona w nieodpłatne użytkowanie podmiotowi trzeciemu – W. Z. K. U. W. i M. (dalej: Zakład) i była użytkowana przez niego tylko w tych latach.

Na podstawie powyższej umowy z dnia 29 marca 1996 r., Zakład zobowiązany był do eksploatacji, konserwacji oraz przeprowadzania remontów wiejskich wodociągów zbiorowych dotyczących 13 miejscowości. Zgodnie z brzmieniem umowy z dnia 2 lipca 2007 r., Zakład zobowiązany był dodatkowo do eksploatacji i konserwacji urządzeń technologicznych zainstalowanych na terenie oczyszczalni ścieków w miejscowości B. wraz z instalacją tłoczną ścieków oczyszczonych poprowadzoną do rzeki K., eksploatacji i konserwacji sieci kanalizacyjnej, grawitacyjnej i tłocznej waz z przepompowniami sieciowymi oraz przyłączami, a także do eksploatacji i konserwacji przepompowni przydomowych.

Infrastruktura wodno-kanalizacyjna wykorzystywana jest do realizacji sprzedaży opodatkowanej w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Zgodnie

z umową Zakład nalicza i pobiera opłaty za wodę oraz opłaty za świadczone usługi kanalizacyjne i pokrywa nimi koszty eksploatacji sieci wodociągowo-kanalizacyjnej.

Skarżąca, w składanych deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów

i usług za okres do końca 2009 r., nie ujawniała ani podatku należnego, ani podatku naliczonego związanego z użyczeniem infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Przedmiotowy Zakład nie jest w żaden sposób powiązany ze Skarżącą.

W szczególności Skarżąca nie ma w nim udziałów. Nie ma również wpływu na zarządzanie oraz nadzór nad tym Zakładem. Nie ma również powiązań rodzinnych, majątkowych, bądź wynikających ze stosunku pracy pomiędzy Skarżącą (albo osobami pełniącymi w niej funkcje zarządzające, bądź kontrolne) a Zakładem (osobami pełniącymi w Zakładzie funkcje zarządzające, bądź kontrolne).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

czy - w opisanym stanie faktycznym - Skarżąca może uznać, że czynność nieodpłatnego udostępnienia infrastruktury komunalnej podlega opodatkowaniu,

w konsekwencji czego przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego?

czy - w opisanym stanie faktycznym - Skarżąca ma prawo dokonać korekt deklaracji

w zakresie podatku naliczonego i należnego za okresy, w którym przedmiotowa infrastruktura była nieodpłatnie użytkowania przez Zakład?

jaka powinna być podstawa opodatkowania dla czynności wydania do nieodpłatnego użytkowania?

Zdaniem skarżącej Gminy, czynność nieodpłatnego oddania do używania powinna być opodatkowana, w związku z czym przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Skarżąca stwierdziła, że z obowiązującego od 2004 r. do końca marca 2011 r. brzmienia art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynikało, że nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.

Tak więc, obowiązek opodatkowania czynności nieodpłatnego świadczenia usług był uzależniony od tego, czy podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami.

Gmina podkreśliła również, że początkowo uznawała, że nie miała prawa do odliczenia w związku z realizacją inwestycji w infrastrukturę komunalną. Było to związane z finansowaniem inwestycji ze środków pomocowych ("zewnętrznych"),

a także z faktem, że inwestycja miała służyć wykonywaniu zadań własnych. Obecnie wnioskodawca stoi na stanowisku, że powyższe okoliczności nie miały znaczenia dla istnienia po stronie Gminy prawa do odliczenia podatku naliczonego od realizacji powyższej inwestycji. Zdaniem Gminy fakt, że inwestycje zostały sfinansowane po części ze środków pomocowych nie ma znaczenia dla istnienia prawa do odliczenia,

a nadto ostatecznie okazało się, że przedmiotowa inwestycja nie służyła realizacji zadań własnych, lecz została oddana do używania innemu podmiotowi (zewnętrznemu). Na tej podstawie Skarżąca stwierdziła, że czynność oddania majątku do nieodpłatnego używania innemu podmiotowi (niepowiązanemu w żaden sposób ze Skarżącą) powinna podlegać opodatkowaniu. Co wskazuje, że nie ma przeszkód do złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług za historyczne okresy, obejmujące zarówno zwiększenie sprzedaży opodatkowanej z tytułu użyczenia wraz z podatkiem należnym, jak i zwiększenie podatku naliczonego do odliczenia z tego tytułu.

W odniesieniu do pytania trzeciego Skarżąca stwierdziła, że podstawą opodatkowania dla czynności, o których mowa, powinna być w każdym miesiącu miesięczna wartość amortyzacji składników majątku oddanych do nieodpłatnego użytkowania, powiększona o ewentualne koszty administracyjne związane z oddaniem tych składników.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów,

w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 11 lipca 2012 r. nr [...] uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe.

Następnie po przytoczeniu przedstawionego stanu faktycznego oraz poszczególnych przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054), Minister Finansów stwierdził, że "biorąc pod uwagę fakt, że – jak wynika ze złożonego wniosku – Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wybudowania ww. infrastruktury, brak jest podstaw – wbrew stanowisku Gminy - aby to nieodpłatne świadczenie (tj. użyczenie infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej podmiotowi trzeciemu) – w świetle art. 8 ust. 2 ustawy opodatkować. Przedmiotowa kwalifikacja prawnopodatkowa sprawia, że Gminie – wbrew jej twierdzeniu – nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w takich okolicznościach, jakie zostały przedstawione we wniosku."

Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę spornej interpretacji, podkreślając,

że organ w treści udzielonej interpretacji dokonał nieuzasadnionej modyfikacji przedstawionego we wniosku stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że zdaniem Gminy nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do towarów

i usług wykorzystywanych do wybudowania infrastruktury wodno-kanalizacyjnej.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów,

w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany wskazanej powyżej indywidualnej interpretacji.

W złożonej za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżąca wnosi o:

- uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

- zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

Uzasadniając powyższe wnioski w skardze podkreślono, że organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług oraz przepisów postępowania, tj. art. 14c § 2 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej jako O.p.), poprzez nieuzasadnioną modyfikację stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą i w konsekwencji uznanie, że nieodpłatne użyczenie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej Zakładowi nie podlega opodatkowaniu, gdyż, zdaniem organu, podatnik przyznał, że nie miał prawa do odliczenia.

Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, Skarżąca odwołała się do treści art. 14b § 3 oraz art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i stwierdziła, że z brzmienia tych przepisów wywieść można wniosek, że interpretacja indywidualna nie stanowi abstrakcyjnego wyjaśnienia przepisów prawnych, lecz jej istotą jest dokonanie oceny prawnej stanowiska podatnika na tle zindywidualizowanego, przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie interpretacji stanu faktycznego.

Według Skarżącej, organ udzielając interpretacji uznał, iż wobec dyspozycji art. 8 ust. 2 u.p.t.u. nieodpłatne użyczenie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej nie podlega opodatkowaniu, gdyż Gmina przyznała, że nie miała prawa do odliczenia. Organ

w treści udzielonej interpretacji dokonał nieuzasadnionej modyfikacji stanu faktycznego poprzez uznanie, iż Skarżąca przyznała, że nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wybudowania infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Powyższe - zdaniem Skarżącej -przesądziło o wadliwości ww. interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ dokonując interpretacji przepisów prawa winien bowiem kierować się stanem faktycznym wskazanym we wniosku, nie zaś w oderwaniu od tego stanu.

W tym kontekście Skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, cytując fragmenty wyroków sądów administracyjnych: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 23 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 472/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1643/11 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 50/10.

Tymczasem, Skarżąca wskazała, że we wniosku o udzielenie interpretacji uwypuklała okoliczność błędnego uznania przez nią iż nie ma prawa do odliczenia

w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Wyszła bowiem z założenia, że nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego po pierwsze z uwagi na finansowanie inwestycji ze środków pomocowych ("zewnętrznych"), po drugie zaś ze względu na fakt, że inwestycja miała służyć wykonywaniu zadań własnych. Ponadto na stronie 4 in fine wniosku, wskazała, iż obecnie stoi na stanowisku, że powyższe okoliczności nie stanowiły przeszkody do odliczenia podatku naliczonego od realizacji powyższej inwestycji. Po pierwsze, sam fakt, że inwestycje zostały sfinansowane po części ze środków pomocowych nie ma znaczenia dla istnienia prawa do odliczenia, po drugie zaś ostatecznie okazało się, że przedmiotowa inwestycja nie służyła realizacji zadań własnych, tylko była używana do czynności zasadniczo podlegających opodatkowaniu (wydanie do używania przez inny podmiot). Jednocześnie w dalszej części wniosku podkreśliła, że doszła do wniosku, że w odniesieniu do infrastruktury przekazanej następnie innemu podmiotowi, ma prawo do odliczenia podatku.

Wobec tak jednoznacznie i precyzyjnie przedstawionego stanu faktycznego, organ - jej zdaniem - nie miał umocowania do tego, aby uznać, że stwierdziła we wniosku, iż nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

We wniosku o interpretację Skarżąca wskazała na początkowo błędne subiektywne przekonanie o braku prawa do odliczenia, które było spowodowane okolicznościami w istocie niemającymi wpływu na to prawo, zaś wówczas błędnie rozpoznanymi jako odbierającymi prawo. Po ponownym przeanalizowaniu tej kwestii doszła do wniosku, że okoliczności (sfinansowanie zakupu dotacjami) nie miały wpływu na prawo do odliczenia, zaś z uwagi na przeznaczenie wytworzonej infrastruktury do działalności opodatkowanej - prawo do odliczenia podatnikowi przysługuje.

Organ w treści udzielonej interpretacji przywołuje co prawda stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę, jednakże uzasadniając własny pogląd organ powołał się na okoliczności, które z wniosku tego nie wynikały, a co więcej były całkowicie odmienne.

Specyfika przedstawionego stanu faktycznego, na tle którego organ obowiązany był zająć stanowisko - opodatkowanie przekazania nieodpłatnego zależy od tego, czy Skarżącej przysługiwało prawo do odliczenia podatku, czy też nie. Z kolei prawo to jest uzależnione do tego, czy taki zakup był związany z czynnością opodatkowaną czy też nie.

W konsekwencji - zdaniem Skarżącej - organ w żadnej mierze nie odniósł, zaprezentowanych w treści udzielonej interpretacji, przepisów prawa do stanu faktycznego wskazanego we wniosku i opisał zastosowanie przepisów w innym - wymyślonym przez siebie - stanie faktycznym. Nie był to jakoby stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację. Jak wskazała Skarżąca, na powyższe kwestie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1123/10.

Wobec tego Skarżąca uznała, że organ podatkowy wskutek zmiany stanu faktycznego oznaczonego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, w istocie nie udzielił odpowiedzi na zadane mu pytania.

W następnej części uzasadnienia skargi Skarżąca powtórzyła motywy nieskorzystania przez nią z prawa do odliczenia podatku naliczonego w trakcie realizowania inwestycji, o której mowa we wniosku. Następnie uznała, że czynność oddania majątku do nieodpłatnego używania innemu podmiotowi (niepowiązanemu

w żaden sposób ze Skarżącą) powinna podlegać opodatkowaniu.

W związku z powyższym nie widzi przeszkód do złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług za historyczne okresy obejmujące zarówno zwiększenie sprzedaży opodatkowanej z tytułu użyczenia wraz z podatkiem należnym, jak

i zwiększenie podatku naliczonego do odliczenia z tego tytułu.

Jednocześnie Skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w zakresie sposobu ustalenia podstawy opodatkowania dla ww. czynności

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 11 lipca 2012 r. znak [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku

z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "p.p.s.a." sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest uzasadniona.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14b i 14 c ustawy Ordynacja podatkowa zwana dalej "O.p"

W myśl art. 14b § 1 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, iż wniosek o interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 14 c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i niebudzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych.

Obowiązkiem organu jest dokonanie wykładni co do treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Ponadto, organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji, wynika, że stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ, udzielając interpretacji, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy,

że organ podatkowy nieprawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji

w kontekście przedstawionego przez Gminę stanu faktycznego. Powyższa konstatacja jest uwarunkowana ustaleniem, że wnioskodawczyni wskazała we wniosku, że wniosek o interpretację został złożony albowiem Gmina początkowo uznawała, że nie miała prawa do odliczenia w związku z realizacją inwestycji w infrastrukturę komunalną. Było to związane, po pierwsze z finansowaniem inwestycji ze środków pomocowych ("zewnętrznych"), po drugie z faktem, że inwestycja miała służyć wykonywaniu zadań własnych. Obecnie natomiast stoi na stanowisku, że powyższe okoliczności nie miały znaczenia dla istnienia po jej stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego od realizacji powyższej inwestycji. Zdaniem Gminy, sam fakt, że inwestycje zostały sfinansowane po części ze środków pomocowych nie ma znaczenia dla istnienia prawa do odliczenia, a nadto ostatecznie okazało się, że przedmiotowa inwestycja nie służyła realizacji zadań własnych, lecz została oddana do używania innemu podmiotowi (zewnętrznemu). Na tej podstawie Skarżąca stwierdziła, że czynność oddania majątku do nieodpłatnego używania innemu podmiotowi (niepowiązanemu w żaden sposób ze Skarżącą) powinna podlegać opodatkowaniu, a zatem nie ma przeszkód do złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług za historyczne okresy, obejmujące zarówno zwiększenie sprzedaży opodatkowanej z tytułu użyczenia wraz z podatkiem należnym, jak i zwiększenie podatku naliczonego do odliczenia z tego tytułu.

W świetle powyższego stanu faktycznego, obowiązkiem organu podatkowego było dokonanie interpretacji wskazanych przez Gminę przepisów i udzielenie odpowiedzi na postawione pytania wraz z uzasadnieniem prawnym.

Natomiast organ interpretujący uznał, że skoro ze złożonego wniosku wynika,

że Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wybudowania infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, brak jest podstaw – wbrew stanowisku Gminy - aby użyczenie tej infrastruktury podmiotowi trzeciemu – w świetle art. 8 ust. 2 ustawy z dani 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.)- opodatkować, przez co udzielona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 14 b § 1 O.p.

Z przywołanych wcześniej regulacji prawnych wynika, że interpretacja indywidualna udzielana jest w ramach stanu faktycznego nakreślonego przez składającego wniosek. Stanu tego Minister Finansów nie może kwestionować, weryfikować, czy zmieniać. Organ podatkowy ma obowiązek przyjąć za wnioskodawcą do oceny prawnej stan faktyczny przez niego przedstawiony. Jedynie w przypadku braku wskazania w tym stanie faktycznym istotnych dla oceny prawnej elementów, organ ma obowiązek wezwać w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. o ich uzupełnienie.

Słusznie zatem Skarżąca wywiodła w skardze, że wbrew stanowi faktycznemu opisanemu we wniosku z dnia 6 kwietnia 2012 r. Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji bezpodstawnie przyjął, że zdaniem Gminy nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wybudowania infrastruktury wodno-kanalizacyjnej i że tak został opisany stan faktyczny w przedstawionym wniosku o interpretację.

We wniosku o interpretację bowiem Skarżąca wskazała na początkowo błędne subiektywne przekonanie o braku prawa do odliczenia, a po ponownym przeanalizowaniu tej kwestii doszła do wniosku, że okoliczności (sfinansowanie zakupu dotacjami) nie miały wpływu na prawo do odliczenia, zaś z uwagi na przeznaczenie wytworzonej infrastruktury do działalności opodatkowanej - prawo do odliczenia podatnikowi przysługuje.

W konsekwencji organ nie odniósł, zaprezentowanych w treści udzielonej interpretacji, przepisów prawa do stanu faktycznego wskazanego we wniosku i opisał zastosowanie przepisów w innym niż przedstawiony we wniosku stanie faktycznym.

Co sprawiło, że w istocie nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi na zadane mu pytania.

Przyjęcie zatem do oceny prawnej innego stanu faktycznego niż zawarty we wniosku skutkowało oczywistą wadliwością wydanej interpretacji. Ta oczywistość tkwiła w tym, że skoro rolą organu podatkowego jest sformułowanie "oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny", to organ musi bazować na tych samych elementach stanu faktycznego, w ramach których stanowisko w sprawie oceny prawnej tegoż stanu wyraził wnioskodawca. Dla dokonania prawidłowej oceny stanowiska wnioskodawcy musi być zachowana tożsamość stanu faktycznego poddawanego kwalifikacji prawnopodatkowej przez wnioskodawcę i przez organ podatkowy. W przeciwnym razie wynik kontroli organu podatkowego nie odnosi się do poglądów prawnych formułowanych przez wnioskodawcę na tle opisanego przez niego stanu faktycznego, lecz do stanu faktycznego stworzonego przez sam organ.

W ponownym postępowaniu Minister Finansów uwzględni zatem stan faktyczny opisany we wniosku i wydając interpretację zawrze w niej ocenę stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienie prawne tej oceny. Ocena ta sprowadzać się będzie w zasadzie do stwierdzenia, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe czy nieprawidłowe. Jeśli jest prawidłowe w pełnym zakresie organ będzie mógł odstąpić od uzasadnienia prawnego. W każdym innym przypadku (nieprawidłowości częściowej lub całkowitej) obowiązkiem organu będzie przedstawienie prawnych powodów nieuznania stanowiska wnioskodawcy, tj. wykazania braku podstaw do zastosowania takich przepisów, na których oparł swoje stanowisko wnioskodawca. Dodatkowo, negatywna oceny wymaga od organu również wskazania prawidłowego stanowiska i prawnego jego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w sentencji.

Odnośnie zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę [...] zł.