Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 658/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego /art. 260 par. 1 ustawy - PoPPSA/
Powołane przepisy: article: art. 239 pkt 1 lit. a), art. 245 par. 2, art. 249a, art. 253, art. 258 par. 2 pkt 7, art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 24 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. N. od postanowienia Starszego Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 27 marca 2018 roku o umorzenie postępowania w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do akt postępowania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. A.B.


UZASADNIENIE

M. N. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy dostępu do akt postępowania. W toku postępowania skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017r. Starszy Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, z kolei postępowanie w sprawie zwolnienie od kosztów sądowych zostało umorzone z uwagi na ustawowe zwolnienie skarżącego od konieczności ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie dotyczącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił ww. skargę.

Pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2018 r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Opinia została doręczona skarżącemu.

Pismem z dnia 13 marca 2018 r. skarżący ponownie wniósł o ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że nie zgadza się z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. i tego powodu żąda nowego pełnomocnika z urzędu.

Postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzki Sądzie Administracyjnym w Łodzi umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że pomoc prawna w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu została przyznana na etapie postępowania przed sądem I instancji. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu - adwokat K. K. Wyznaczona z urzędu adwokat podjęła czynności związane z udzieleniem pomocy prawnej, ponieważ reprezentowała skarżącego na rozprawie, a następnie złożyła w sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

W ocenie Starszego referendarza sądowego wyznaczenie adwokata z urzędu przez Okręgową Radę Adwokacką i podjęcie przez niego czynności procesowych, w tym przypadku udział w rozprawie i sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Żądanie wyznaczenia skarżącemu kolejnego pełnomocnika z urzędu nie może odnieść zamierzonego skutku. W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sprawie. Skoro stronie zostało już przyznane prawo pomocy w tym zakresie, to zostało one już skonsumowane. Niezadowolenie strony ze sposobu świadczonej pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu nie stanowi podstawy do zmiany przez Sąd (referendarza sądowego) osoby pełnomocnika wyznaczonego z urzędu przez Okręgową Radę Adwokacką.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r., skarżący zaskarżył ww. postanowienie Starszego referendarza sądowego z dnia 27 marca 2018 r., twierdząc, że nie skonsumował prawa pomocy, gdyż pani mecenas nie kontaktowała się z nim, ani nie konsultowała. Nie przesłała mu również odpisu wyroku z uzasadnieniem, a tym samym pozbawiła go możliwości przedstawienia swojego stanowiska, czy też wskazania okoliczności lub dokumentów pominiętych przez sąd, o których mogła nie wiedzieć. Za to bez konsultacji ze skarżącym i wysłuchania jego opinii pełnomocnik z urzędu sporządziła opinię, której treść działa na szkodę skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, co oznacza, że wydane na podstawie ww. przepisów orzeczenie jest ostateczne, a więc nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 260 § 2 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Rozpoznając w niniejszej sprawie sprzeciw od postanowienia z dnia 27 marca 2018 r. w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Starszy referendarz sądowy słusznie uznał za bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w części, w jakiej domagał się on zwolnienia od kosztów sądowych. Niewątpliwie bowiem skarga dotyczy sprawy z zakresu pomocy społecznej, w której strona - zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. – jest z mocy prawa zwolniona z tego rodzaju ciężarów fiskalnych. Domaganie się zatem przez stronę przyznania prawa pomocy w powyższym zakresie było nieuprawnione i zasadnie skutkowało jego umorzeniem, co z resztą znalazło już wcześniej wyraz w postanowieniu z dnia 28 sierpnia 2017 r.

Oceniając natomiast wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z zakresie ustanowienia adwokata, również w tym zakresie Starszy referendarz sądowy prawidłowo przyjął, że postępowanie w tej części także powinno podlegać umorzeniu na podstawie art. 249a P.p.s.a. Jeżeli bowiem w niniejszej sprawie skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy, w wyniku czego ustanowiono na jego rzecz pełnomocnika i prawo to nie zostało w toku postępowania cofnięte, to kolejne zainicjowane przez skarżącego postępowanie w tym przedmiocie - jako bezprzedmiotowe - należało umorzyć.

Ze sprzeciwu skarżącego wynika, że zasadniczym motywem złożenia przez niego ponownego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy jest fakt, że ustanowiona z urzędu adwokat w osobie K. K., po wydaniu wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. oddalającym skargę, nie kontaktowała się ze skarżącym oraz bez jakichkolwiek konsultacji złożyła opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Fakt ten nie stanowi jednak podstawy ponownego orzekania o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi właściwość sądu administracyjnego w sprawach z zakresu prawa pomocy w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika ogranicza się wyłącznie do ustanowienia takiego pełnomocnika. Konkretna osoba jest natomiast wyznaczana przez właściwą korporację prawniczą, w tym wypadku przez Okręgową Radę Adwokacką w Ł. (art. 245 § 2 oraz art. 253 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie ustanowiona z urzędu adwokat wykonała nałożone na nią obowiązki wynikające z przyznanego skarżącemu prawa pomocy, gdyż reprezentowała go podczas rozprawy przed sądem, a następnie po otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem uznała, że nie ma podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, co znalazło odzwierciedlenie w złożonej przez nią opinii. W związku z tym rację należy zatem przyznać Starszemu referendarzowi sądowemu, że przyznane skarżącemu prawo zostało skonsumowane. W tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości przyznania ponownie skarżącemu prawa, które już raz w tym postępowaniu uzyskał. Natomiast wszelkie zastrzeżenia, co do sposobu reprezentowania skarżącego przed sądem przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu może być ewentualnie zgłaszane wyłącznie do Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

A.B.