Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 371/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., znak : [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku M. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r., Nr [...] - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Przedmiotem kontroli w trybie nieważnościowym, na skutek wniosku M. D., była decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r., Nr [...] znak: utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., Nr [...] znak: [...] odmawiającą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zm.) nakazania obowiązku usunięcia nieprawidłowości przewodów wentylacyjnych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], z uwagi na bezzasadność zgłoszonego żądania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając podjęte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie stwierdzenia nieważności, organ ma obowiązek rozpatrzeć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. , a zatem nie może rozpatrywać sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym, a tylko pod katem wad decyzji enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, podtrzymuje stanowisko zawarte w jego decyzji z dnia [...] listopada 2015r. Będąca przedmiotem postępowania nadzwyczajnego decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r., Nr [...] znak: [...], nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. , w związku z tym nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Z ustaleń dokonanych przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] wynika, że lokal nr [...] należący do M. D. znajduje się w budynku wielorodzinnym usytuowanym przy ul. [...] w [...] na [...] kondygnacji naziemnej. Z danych identyfikacyjnych tego obiektu (karta 31) - książka obiektu budowlanego, wynika, że budowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] została zakończona w 1999r. Właścicielem budynku jest [...] Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "[...]" w [...]. Dokonano odbioru budynku w dniu [...] listopada 1999r. Budynek został przyjęty do użytkowania w dniu [...] listopada 1999r., przez Urząd Gminy [...].

Ustalono również, że z oceny technicznej z dnia [...] stycznia 2012r. dotyczącej działania wentylacji grawitacyjnej obsługującej lokal nr [...] opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego w zakresie inżynierii sanitarnej inż. Z. K. wynika, że (strona 4) kratki wywiewne zamontowane są prawidłowo i posiadają możliwość regulacji wywiewanego powietrza. Przeprowadzona przez firmę kominiarską "[...]" kontrola przewodów wentylacyjnych w lokalach nr [...] i [...] wykazała, że każdy lokal ma odrębne przewody wywiewne. W lokalu nr [...] podczas zmian atmosferycznych wywiewna wentylacja grawitacyjna działa okresowo, jako nawiewna (następuje ciąg wsteczny). W lokalu nr [...] stwierdzono, że w kuchni podłączony jest okap elektryczny a w łazience zamontowany jest wyciągowy wentylator elektryczny. Polecono właścicielowi lokalu nr [...] zdemontować powyższe urządzenia i przywrócić wentylacje do stanu pierwotnego. Pismem z dnia 14 października 2011r. firma "[...]" poinformowała [...]SBM [...], że w lokalu nr [...] zdemontowany został okap mechaniczny, a w łazience zdemontowano wentylator mechaniczny i dodatkową kratkę. Z wniosków zawartych w ww. ocenie technicznej wynika, że zakłócenia wywiewu wentylacyjnego i występowanie ciągu wstecznego powietrza w lokalu nr [...] powodowane są tym, że brak jest dopływu (nawiewu) odpowiedniej ilości powietrza z zewnątrz stanowiącego uzupełnienie powietrza usuwanego, ponieważ okna w lokalu nr [...] są o podwyższonej szczelności i nie posiadają wbudowanych nawiewników. W przypadku występowania okresowych niekorzystnych warunków atmosferycznych może dochodzić do powstawania ciągu wstecznego. W celu uniknięcia odwrotnego przepływu powietrza należy korzystać z funkcji rozszczelniającej okna. Z protokołu okresowej kontroli przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w [...] (karta 109) dokonanej w dniach [...] października 12r. i 8 listopada 2012r. przez firmę "[...]" J. S. wynika, że przewody kominowe oraz elementy urządzeń kominowych odpowiadają przepisom ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków. Przewody posiadają drożność prawidłową i nadają się do użytkowania. Z protokołu z kontroli przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] m [...] w [...] z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...] dokonanej przez [...] Usługi Kominiarskie - Budowlane (karta 151) wynika, że "przewody kominowe obsługujące wentylacje kuchni i łazienki w czasie kontroli posiadały ciąg i drożność dobrą. Podłączenia do przewodów wykonane są samodzielnie. Na przewodach zainstalowane są nasady typu turbo went".

Ponadto jak wynika z akt sprawy w dniu 10 kwietnia 2013r. pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] dokonali oględzin przewodów wentylacyjnych w lokalu nr [...] w ww. budynku przy ul. [...]. Zmierzono anemometrem wywiew z kratki wentylacyjnej w kuchni, który wynosił 0,6 m/s i w łazience, który wynosił 0,5 m/s.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do regulacji art. 66 ustawy Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Tym samym wyłącznie ustalenie określonych okoliczności faktycznych ujawniających, że stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów lub zagraża dobrom prawnie chronionym, obliguje organ do nałożenia na właściciela obiektu lub jego zarządcę określonych obowiązków w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W przepisie tym chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Stosownie zaś do art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przewody wentylacyjne stanowią część składową komina i są częścią wspólną ww. obiektu budowlanego - budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. W świetle powyższych ustaleń nie występowały podstawy do nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane. W szczególności nie stwierdzono, aby przewody wentylacyjne w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] były w nieodpowiednim stanie technicznym.

Podsumowując powyższą analizę okoliczności faktycznych i prawnych sprawy niniejszej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r, Nr [...] znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., Nr [...] znak: [...] odmawiającą nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości przewodów wentylacyjnych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], z uwagi na bezzasadność zgłoszonego żądania, nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. , w związku z tym brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w świetle opisanych ustaleń nieuzasadniony jest zarzut skarżącej o wadzie rażącego naruszenia prawa, którą dotknięta jest w jej ocenie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r., Nr [...]. Natomiast argumentacja dotycząca nękania przez użytkowników lokalu nr [...] zapachami i wyziewami poprzez ich przenikanie do lokalu nr [...] (zawarta w pismach wniesionych do organu w formie protestu z dnia 9 listopada 2015r., 10 listopada 2015r., 11 listopada 2015r., 12 listopada 2015r., 13, 14 i 15 listopada 2015r., 16 i 17 listopada 2015r., 18 listopada 2015r., 19 listopada 2015r., 20, 21 i 22 listopada 2015r., 23 listopada 2015r., 24 listopada 2015r., 25 listopada 2015r., 26 listopada 2015r., 27, 28 i 29 listopada 2015r. oraz w pismach z dnia 30 listopada 2015r., 1 grudnia 2015r., 2 grudnia 2015r., 3 grudnia 2015r., 4, 5 i 6 grudnia 2015r., 7 grudnia 2015r., 8 grudnia 2015r., 9 grudnia 2015r., 10 grudnia 2015r., 11, 12, 13 grudnia 2015r.), pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Z oceny technicznej znajdującej się w aktach sprawy, w szczególności z zawartych w niej wniosków autora tej oceny wynika bowiem, że zakłócenia wywiewu wentylacyjnego i występowanie ciągu wstecznego powietrza w lokalu nr [...] nie są spowodowane nieprawidłowościami przewodów wentylacyjnych lecz są powodowane (okresowo) brakiem dopływu (nawiewu) odpowiedniej ilości powietrza z zewnątrz stanowiącego uzupełnienie powietrza usuwanego, z uwagi na znajdujące się w lokalu nr [...] okna o podwyższonej szczelności bez nawiewników. Z protokołu okresowej kontroli przewodów kominowych w budynku przy ul. [...] w [...] dokonanej w dniach 26 października 2012r. i 8 listopada 2012r. przez firmę "[...]" J. S. wynika, że przewody posiadają drożność prawidłową i nadają się do użytkowania. Przewody kominowe oraz elementy urządzeń kominowych odpowiadają przepisom Prawa budowlanego oraz warunkom technicznym. Również z protokołu z przeprowadzonej kontroli z dnia 10 kwietnia 2013r. nie wynika, aby Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził wystąpienie nieprawidłowości przewodów wentylacyjnych w ww. budynku wielorodzinnym, dających podstawę do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 66 ustawy Prawo budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła M. D..

Zaskarżonej decyzji zarzuciła cyt. "rażące naruszenie prawa, tj. arbitralność i brak bezstronności w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. , poprzez :1. rażące naruszenie prawa przy rozpatrywaniu mojego wniosku w oparciu o art. 66 ust. I pkt 3 Prawa budowlanego polegające na nieuwzględnieniu ani jednego wniosku i dowodu przedstawionego przeze mnie jako strony postępowania; 2. rażące naruszenie prawa poprzez całkowite zignorowanie skutków zagrażających mojemu życiu i zdrowiu stanowiących istotę mojej skargi i wydanie decyzji bez rozpatrzenia mojego wniosku w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego; 3. rażące naruszenie zasady bezstronności w postępowaniu administracyjnym w myśl art. 24 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że pracownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] orzekający w mojej sprawie kierował się własnym interesem;4. przewlekłość postępowania administracyjnego".

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga poparta została obszernym uzasadnieniem Dodatkowo stanowisko skarżącej zostało przedstawione w pismach procesowych.

Skarżąca skupiła się na ponownej polemice z błędnym w jej ocenie ustaleniem stanu technicznego przewodów wentylacyjnych w jej lokalu nr [...], a też w całym budynku wielorodzinnym przy ul. [...].

Podniosła, że materiał dowodowy sprawy wskazuje jednoznacznie na zakłócenia w działaniu wentylacji grawitacyjnej w jej mieszkaniu nr [...] oraz na nieprawidłowości w działaniu kanałów wentylacyjnych w lokalu nr [...] usytuowanym bezpośrednio nad jej mieszkaniem. Piętro na którym położony jest lokal [...] zostało dobudowane już w trakcie realizacji budowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do zgodności z dokumentacją budynku kanałów wentylacyjnych w nadbudowanym piętrze. Tymczasem przewody wentylacyjne w mieszkaniach na tym piętrze znajdują się szachtach technicznych. W lokalu nr [...] funkcję wywiewną ale i nawiewną pełnią zarówno przewody wentylacyjne jak też szachty techniczne. Ponadto organ nie zbadał przeróbek dokonanych w mieszkaniu nr [...] zmieniających pierwotny projekt dotyczący wentylacji grawitacyjnej.

Skarżąca podniosła także, że wszystkie wymuszone przeze nią działania podejmowane przez Spółdzielnię były pozorowane mające na celu ukrycie wad budowlanych przewodów wentylacyjnych wynikających z niechlujstwa wykonawczego i przede wszystkim niedozwolonych przeróbek i instalacji i mechanicznych wentylatorów w lokalu nr [...]. Działania te szczegółowo opisała.

Zdaniem skarżącej kontrola chwilowych wartości prędkości przepływu powietrza anemometrem podczas przeglądów nie musi wykazywać i z założenia nie wykazywała nieprawidłowości. Drożność przewodów wentylacyjnych w kuchni i łazience sprawdza sama na bieżąco. Żaden kominiarz dokonujący przeglądu kominiarskiego nie odpowiedział na pytanie, z którego otworu w łazience lokalu nr [...] dokonał pomiaru anemometrem i nie uzasadnił dlaczego akurat z tego a nie z pozostałych dwóch. Ponadto, zakłócenia w działaniu wentylacji w jej mieszkaniu występują przez okrągły rok a to oznacz oznacza, że argument o braku zapewnienia dopływu powietrza zewnętrznego jest nieprawdziwy. Niezależnie bowiem od tego czy okna są doszczelnione, uchylone czy otwarte w mieszkaniu występują zaburzenia w funkcjonowaniu wentylacji.

Skarżąca podniosła, że jej sześcioletnie doświadczenia nie potwierdzają twierdzenia dopuszczonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego rzeczoznawcy J. S.. Przywoływana też przez organ opinia inż. Z. K. została sporządzona zaś bez badań własnych eksperta wyłącznie na podstawie dokumentów dostarczonych przez [...]SBM – "[...]" zainteresowaną w korzystnym dla niej rozstrzygnięciu sprawy, w tym na oświadczeniu J. S., że przewody wentylacyjne są szczelne jak też przegrody oddzielające szachty techniczne od kanałów wentylacji grawitacyjnej. Tymczasem to świadczenie jest nieprawdziwe, sporządzone na potrzeby ekspertyzy, gdyż J. S. nigdy nie przeprowadził badania szczelności w jej mieszkaniu.

Skarżąca wskazała ponadto, że budynek przy ul. [...] w którym znajduje się jej mieszkanie nr [...] i lokal nr [...] (jak też | sąsiedni budynek przy ul. [...] ) wyposażono w okna drewniane z funkcjami rozszczelnienia i uchyłku oraz szczeliny w górnych futrynach został w 1999 r. odebrany przez Urząd Gminy [...] bez nawiewników. Nawiewniki w oknach budynku przy ul. [...] (i [...]) nie są stosowane i nie ma żadnej technicznie uzasadnionej potrzeby ich stosowania. W budynkach przy ul. [...] i [...] jest łącznie 92 mieszkań. I tylko w oknie kuchennym w lokalu [...] znajduje się nawiewnik, który został zamontowany w 2014 r. po kilku miesiącach po wymianie okien na plastikowe w tym mieszkaniu.

W ocenie skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wobec braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. powinien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto wbrew wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnianiu decyzji nie odniesieniem się do zarzutów stawianych w trakcie postępowania w tym co do błędnych opinii rzeczoznawców.

W ocenie skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zastosował właściwie art. 66 ustawy Prawo budowlane, ponieważ był nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości nawet jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w ww. przepisie przesłanek.

Skarżąca wskazała także, że przeciągi, przenikliwe zimno, suchość albo wilgoć i specyficzny kurz rozprzestrzeniający się nie tylko w łazience ale po całym mieszkaniu, cała gama smrodów, których nie można w żaden sposób przewietrzyć, duchota, latem nie do zniesienia powodują, że źle się oddycha, stale boli ją głowa, oczy łzawią, pojawia się katar sienny, bolą "pocięte" nogi, źle się śpi, permanentny stres spowodował remisie ciężkiej autoimmunologicznej choroby. Te rodzaje dolegliwości znajdują potwierdzenie w publikacjach opisujących rezultaty badań na temat skutków zlej wentylacji w pomieszczeniach, w których przebywa człowiek. Lekceważenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego roli powietrza, jako czynnika niezbędnego do życia, jest przejawem wyjątkowej arogancji urzędniczej.

Skarżąca opisała także sytuacje – cyt.: "Kiedy lokatorzy mieszkania nr [...] używają okapu kominowego u mnie w kuchni robi się przenikliwie zimno i zaczyna śmierdzieć. Mieszkańcy lokalu nr [...] uniemożliwiają mi korzystanie z łazienki kiedy oni korzystają ze swojej (myją się, piorą!) z powodu zimna, duchoty. Kiedy używaj a w.c. nie tylko w łazience ale w całym moim mieszkaniu robi się nagle zimno wskutek pracującego mechanicznego wentylatora podłączonego do rury wyprowadzonej do łazienki i bezprawnie podłączonej do przewodu wentylacyjnego.".

Skarżąca podniosła ponadto to, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenie zasady bezstronności - art. 24 §.3 k.p.a. cyt. " w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] orzecznikiem w mojej w Sprawie była inspektor O. K.. Inspektor O. K. ukryła fakt zamieszkiwania w lokalu nr [...] co najmniej od listopada 2013 r.". Wskazała, że wkrótce po otrzymaniu czwartej decyzji nr [...] z dn. [...] sierpnia 2014 r., odkryła, że inspektor O. K. mieszka wraz z dzieckiem w lokalu nr [...] z jego właścicielem – M. K., którego działania są bezpośrednia przyczyną zakłócania wentylacji w jej mieszkaniu. W dniu 30 sierpnia 2014 r., w sobotę, w pobliskim hipermarkecie [...] spotkała orzekającą w inspektor O. K. wraz z sąsiadem, M. K.. Ich zachowanie na wspólnych zakupach w sposób jednoznaczny wskazywało, że pozostają ze sobą w bliskich i bardzo zażyłych stosunkach o charakterze damsko-męskim na co dołącza do skargi materiał zdjęciowy. Tym samym kierowanie się interesem swojego partnera i własnym przez inspektor O. K. jest oczywiste. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odnosząc się zupełnie do nadużycia uprawnień władzy urzędniczej przez inspektor O. K. naruszył rażąco art. 7 k.p.a., zgodnie z którym miał obowiązek stać na straży praworządności.

Skarżąca zarzuciła także Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przewlekle prowadzenie postępowania. Prośbę o interwencję złożyła osobiście w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego w dniu 25 maja 2015 r., zaś o wszczęciu postępowania administracyjnego poinformowano ją 18 września 2015. Po czym pierwszą decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dnu [...] listopada 2015 r..

Dodatkowo skarżąca podniosła, że cyt. "w listopadzie 2014 r. odwołała się od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem pełnomocnika, adw. A. R.". Skarga została jednak odrzucona z powodu wniesienia jej przez pełnomocnika po upływie terminu. Stąd decyzja o, cyt.: "odwołaniu się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Odnosząc się zarzutu dotyczącego naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. wskazał, że ewentualnie naruszenie tego przepisu może stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

Uczestnik postępowania Spółdzielnia Budowlano Mieszkaniowa "[...]" w złożonym do akt sprawy piśmie procesowym wniosła o oddalenie skargi, przyłączając się do stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza - kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzająca ją decyzja tego organu odpowiadają przepisom prawa, tym samym nie było podstaw o uwzględnienia skargi.

Organ prawidłowo orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, objętej wnioskiem skarżącej, złożonym w tym przedmiocie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Powtórzmy zatem - postępowanie nieważnościowe jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad w myśl art. 156 § 1 pkt 2 jest rażące naruszenie prawa.

W świetle stanowiska skarżącej wynikającego z uzasadnienia skargi szczególnego podkreślenia wymaga to, że w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy ponownie co do istoty. Organ, nie przeprowadza po raz kolejny postępowania dowodowego ani nie może go uzupełnić, jest w tym przypadku tylko kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej.

Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym w tym w postępowaniu odwoławczym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia.

Ponadto, organ w tym postępowaniu musi wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Dlatego też w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą co do zasady tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że istnieje różnica między "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być zakwalifikowane jako "rażące". Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się także, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Tym samym, sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest możliwa do zastosowania, gdy nie wystąpiło owo wskazane "oczywiste" naruszenie prawa. Brak jednoznaczności i pewności w tej materii, nie może tym samym skutkować zastosowaniem sankcji nieważności. Ta bowiem, jako stanowiąca wyjątek od zasady przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a., może znaleźć zastosowanie tylko w sytuacjach ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a przy tym - niewątpliwych i bezspornych, po dokonaniu analizy treści badanego aktu.

Analiza akt sprawy, szczegółowo omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, musiała prowadzić do orzeczenia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014r., Nr [...] znak: utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., Nr [...] znak: [...] odmawiającą na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zm.) nakazania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości przewodów wentylacyjnych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], z uwagi na bezzasadność zgłoszonego żądania. W tamtym postepowaniu organ w świetle zebranego materiału dowodowego nie miał żadnych podstaw do interwencji w oparciu o przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane. Zatem podjęte rozstrzygnięcie było prawidłowe. Tym samym nie można postawić skutecznie zarzutu, że podjęte w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa.

Sąd w pełni podziela i przyjmuje za własną argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nie jest uzasadniony zarzut skargi o naruszeniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasad postepowania administracyjnego wynikających z art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a.

Jak wskazano powyżej, organ nie prowadzał wlanego postepowania dowodowego zaś analiza stanu sprawy została przeprowadzona wnikliwie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji prawidłowo zredagowane, przedstawia w wyczerpujący sposób okoliczności faktyczne i prawne sprawy, co ma zasadnicze znaczenie także dla stosowania zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia w toku postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego obowiązku wyłączenia się pracownika w trybie art. 24 k.p.a. Sąd stwierdza – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a.. Utrwalone orzecznictwo wskazuje, że przesłanki wznowieniowe nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż oba te tryby służą różnym celom i nie są w stosunku do siebie konkurencyjne.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).