Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 10/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par 2.
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] października 2019 roku nr [...] UNP: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2014 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2019 r. Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Z. określił B. S. kwotę zwrotu podatku od towarów i usług za I-IV kwartał 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że podatniczka prowadzi działy specjalne produkcji rolnej w zakresie chowu i hodowli drobiu. Na terenie działki w Z. przy ul. AB, stanowiącej własność B. i Z. S. mieści się hodowla drobiu podatniczki oraz jej męża. W skład budynku głównego wchodzą następujące hale: 1. hala w której magazynowane są opakowania do jaj z zapisem, że są to opakowania B. S., 2. kurnik o pow. 1440 m2 należący do B. S. z ilością 40000 szt. kur, 3. wspólna sortownia, 4. hala w której składane są jajka bez nadruku należąca do podatniczki, 5. rozdzielnia, w której składowane są oznaczone i posegregowane jajka B. S., 6. hala – pakownia, 7. kurnik o pow. 2.160 m2 z taśmociągiem należący do Z. S., 8. hala z opakowaniami Z. S..

Na terenie nieruchomości znajduje się również wolnostojący kurnik o pow. ok. 2200 m2 należący do podatniczki z taśmociągiem oraz klatkami z ok. 90.000 szt. kur, a także silosy na paszę i zboża należące do podatniczki (12 sztuk) oraz do jej męża ( 1 szt.).

Podatniczka i jej mąż są również współwłaścicielami nieruchomości w D., gdzie znajduje się sześć kurników i 12 silosów na paszę. W 2014 r. B. S. używała 3 kurników na 30.000 i 15.000 kur, w trzecim kurniku znajdowała się młodzież kurzęca zakupiona w listopadzie 2013 r., która pełną nieśność osiągnęła w lutym 2014 r. Ponadto na wspólnej nieruchomości położonej w Z. przy ul. AC znajduje się budynek magazynowi o pow. 1200 m2.

W 2014 r. podatniczka używała łącznie 5 kurników, która były przeznaczone do hodowli ok. 240.000 kur. W deklaracji do wymiaru zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej podatniczka zgłosiła 120.000 szt. kur niosek. Liczba posiadanych silosów na paszę daje możliwość jej przechowywania w dużych ilościach. Obydwa stada były regenerowane (przepierzane). Podatniczka przedstawiła kserokopie ewidencji leczenia zwierząt z poszczególnych miesięcy 2014 r. dotyczące leczenia 42.000-86.000 szt. kur niosek oraz 24 faktury za leczenie kur niosek. W ciągu 2014 r. podatniczka przekazała do utylizacji 20.295 szt. kur o łącznej wadze 22.120 kg.

W 2014 r. B. S. dokonywała sprzedaży jaj na rzecz odbiorców hurtowych oraz na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, przy czym sprzedaż hurtowa stanowiła 67,4% sprzedaży ogółem. Średnia cena sprzedaży 1 jajka dla odbiorców hurtowych to 0,24 zł, dla odbiorców detalicznych – 0,37 zł. Wykazana przez stronę w deklaracjach wartość sprzedaży odpowiada ilości 18.597.646 sztuk jaj. Biorąc pod uwagę ilość posiadanych przez podatniczkę kur (z uwzględnieniem sztuk padłych i stłuczek) w zależności od przyjętej nieśności łączna ilość zniesionych jaj powinna wynosić od 21.357.653 do 29.391.795 sztuk i 37.411.484 jaj ( przy nieśności 0,875 jajka na dzień od 1 kury). Średnia roczna liczba jaj od 1 kury wynosiła w Polsce 228 sztuk a w województwie łódzkim 314 sztuk, co odpowiada dziennie na 1 nioskę 0,625 jajka w Polsce i 0,86 jajka w woj. łódzkim. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, ze podatniczka nie zaewidencjonowała całości sprzedaży a prowadzone księgi są w tym zakresie nierzetelne.

W dalszej kolejności organ dokonał oszacowania wielkości sprzedaży jaj przez podatniczkę. Biorąc pod uwagę liczebność stada kur podatniczki (po odliczeniu sztuk zutylizowanych), średnia nieśność na poziomie 0.687 jajka dziennie od 1 nioski, proces regeneracji (przepierzenia) kur, średnią wartość stłuczek na poziomie 6,5% przy założeniu sprzedaży hurtowej (0,24 zł) i detalicznej (0,37 zł), łączna wartość sprzedaży jaj w 2014 r. wynosi 6.916.397,35 zł przy zadeklarowanej wartości 4.970.645 zł, co oznacza zaniżenie wartości sprzedaży o kwotę 1.945.734,35 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. S. wniosła o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy (lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentacji dotyczącej leczenia stad kur i powołanie biegłego z zakresu lecznictwa drobiu. Strona podniosła, że decyzja organu I instancji została wydana w wyniku postępowania przeprowadzonego z rażącym naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, gdyż organ I instancji dokonał oszacowania obrotu Podatniczki mimo niestwierdzenia dowodów na nierzetelność ewidencji VAT. Ponadto zarzuciła decyzji podważenie przez organ podatkowy rzetelności ksiąg bez wskazania podstawy prawnej w rozstrzygnięciu odnośnie stwierdzonej nierzetelności danych zwartych w prowadzonych księgach, w tym ewidencjach VAT oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Zdaniem podatniczki kwestionowana decyzja została oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, gdyż organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań, mających na celu zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, a także bezzasadnie odmówił przeprowadzenia wniosków dowodowych złożonych przez Odwołującego w trakcie postępowania. Ponadto zdaniem strony w decyzji organ podatkowy pominął wszelkie istotne fakty świadczące na korzyść podatniczki, w konsekwencji czego zebrał i przedstawił materiał dowodowy w sposób wybiórczy i tendencyjny. W konsekwencji B. S. nie zgodziła się z wydaną decyzją w zakresie określenia kwot obrotu oraz podatku należnego za poszczególne kwartały 2014 r., skutkujących ustaleniem zawyżonych kwot zaległości podatkowych.

W piśmie procesowym z 4 czerwca 2019 r. B. S. podtrzymała zarzuty odwołania i wniosła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w celu zweryfikowania średniej ceny sprzedaży jajek na rzecz odbiorców hurtowych. w kolejnym piśmie (wypowiedź w sprawie zebranego materiału dowodowego) strona podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko.

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpoznaniu odwołania strony uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ.

Organ odwoławczy wskazał, że ustawa o podatku od towarów i usług zawiera pewne szczególne rozwiązania dotyczące podatników, którzy prowadzą gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie oraz podatników, którzy prowadzą działalność rolniczą w innych ramach niż gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie. Mianowicie, do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego uprawniona jest tylko i wyłącznie jedna osoba fizyczna spośród tych, które prowadzą wspólne gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie. Dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego ma takie znaczenie, że faktury dotyczące tego gospodarstwa (przy nabyciu towarów i usług) będą wystawiane na tę właśnie osobę, która dokonała zgłoszenia rejestracyjnego. Jednocześnie ta sama osoba występować będzie w roli zbywcy (dostawcy) przy sprzedaży (dostawie) produktów rolnych i w związku ze świadczeniem usług rolniczych. Oznacza to, że w przypadku produktów pochodzących z tego jednego gospodarstwa nie może występować jako podatnik inna osoba, a zatem nie może w odniesieniu do produktów rolnych pochodzących z tego gospodarstwa zaistnieć sytuacja, w której dostawy dokonują dwaj podatnicy. Nie może obok siebie funkcjonować we wspólnym gospodarstwie rolnym dwóch podatników VAT czynnych czy też podatnik VAT czynny i obok niego podatnik VAT zwolniony (rolnik ryczałtowy).

W rozpoznawanej sprawie w ramach jednego gospodarstwa rolnego prowadzona jest działalność przez B. S. – będącą podatnikiem VAT czynnym oraz przez jej męża – jako rolnika ryczałtowego. Powyższa okoliczność nie została poddana przez organ podatkowy pierwszej instancji należytej ocenie, skutkiem czego całość podjętych przezeń działań nie jest wystarczająca dla załatwienia sprawy, a jej rozstrzygnięcie będzie wymagało podjęcia dalszych czynności dowodowych i przeprowadzenia ponownej analizy. Z omówionych powyżej przepisów ustawy o VAT wynika, że zamiast badać zdolności produkcyjne "gospodarstwa" strony rozumianego przez organ jako zespół funkcjonalnie wyodrębnionych i przypisanych do niej aktywów umiejscowionych na działkach gruntu znajdujących się we współwłasności z mężem Z. S., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. powinien był zgromadzić materiał dowodowy pozwalający określić wartość sprzedaży, która dokonana została z gospodarstwa stanowiącego współwłasność małżonków S. jako sprzedaż rolnika ryczałtowego Z. S. i tak określoną wartość zsumować ze sprzedażą przypisaną Pani B. S.. Konsolidacja sprzedaży z gospodarstwa Państwa S. i jej przypisanie w myśl omówionych przepisów do zarejestrowanego podatnika VAT czynnego – B. S. - wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, a zatem konieczne jest w przedmiotowej sprawie zastosowanie przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, według treści którego w takiej sytuacji organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podkreślił, że nie może skorzystać z kompetencji reformatoryjnych, określonych w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej (lub zlecić organowi I instancji dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej). W istniejącym stanie faktycznym decyzja wydana na podstawie tego przepisu, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, naruszałaby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, odniesienie się zarzutów zawartych w odwołaniu należało zdaniem organu uznać za przedwczesne.

Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy powinien wskazać okoliczności faktyczne, które należy zbadać. Wywiązując się z tego obowiązku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. rozpatrując ponownie sprawę powinien nie tylko zbadać wielkość sprzedaży dokonanej pod firmą Z. S. - rolnika ryczałtowego, ale także przeanalizować pewne okoliczności mające wpływ na wysokość przysługującego stronie do odliczenia podatku naliczonego. W tym celu, uwzględniając powyżej przytoczone przepisy ustawy o VAT, a także przepisy dotyczące zryczałtowanego zwrotu podatku dla rolników ryczałtowych oraz fakt bycia przez małżonków S. współwłaścicielami gospodarstwa rolnego, przy pomocy którego każde z nich dokonywało dostaw, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. powinien dokonać szczegółowej oceny możliwości odliczenia przez B. S. zryczałtowanego zwrotu podatku z wystawionych przez Z. S. faktur RR (dotyczących sprzedaży młodzieży kurzej).

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że niezależnie od powyższego organ pierwszej instancji ponownie prowadząc postępowanie podatkowe powinien, kierując się potrzebami wynikającymi ze zbieranego i już dostępnego materiału dowodowego, poddać analizie i rozważyć zasadność przeprowadzenia bądź uwzględnienia zgłoszonych przez pełnomocnika strony wniosków dowodowych zawartych w złożonych w toku postępowania pismach. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie - po przeprowadzonym postępowaniu - w uzasadnieniu decyzji.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję B. S. wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania podatkowego (lub przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania). Strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów:

1) przepisów postępowania, tj. art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) dalej jako: o.p. w związku z art. 125 § 1 o.p. i art. 127 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez organ II instancji decyzji kasacyjnej, tj. przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, podczas gdy nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, gdyż:

a) organ II instancji pomimo złożenia przez Skarżącą wniosku o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego nie ustosunkował się do złożonych żądań i wniosków, a winien był zlecić organowi I instancji wykonanie wszystkich czynności dowodowych,

b) materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwalał na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ podatkowy II instancji;

co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz szybkości postępowania;

2) art. 229 o.p. w związku z art. 127 o.p. poprzez ich niezastosowanie, pomimo że organ II instancji miał możliwość zlecenia wykonania przez organ I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w pełnym zakresie i samodzielnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy;

3) art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 2a o.p. poprzez nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, z pominięciem zasady ochrony zaufania podatników do państwa i stanowionego przezeń prawa i w rezultacie naruszenie zasady pewności prawa podatkowego;

4) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. w związku z art. 208 § 1 o.p. poprzez ich niezastosowanie, co przejawiało się w wydaniu przez organ II instancji decyzji kasacyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji zamiast umorzenia postępowania podatkowego, w sytuacji gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, gdyż:

a) nie doszło do uszczuplenia jakichkolwiek należności podatkowych zadeklarowanych przez Skarżącą w podatku VAT za 2014 r.;

b) organ I instancji popełnił w sprawie szereg istotnych błędów proceduralnych, szczególnie w zakresie możliwości zastosowania prawa oszacowania podstaw opodatkowania w związku z brakiem jakichkolwiek dowodów na nierzetelność prowadzonych ksiąg;

5) art. 233 § 2 o.p. poprzez merytoryczne rozstrzygnięcie w skarżonej decyzji przedmiotowej sprawy przez Dyrektora IAS, w szczególności przeprowadzenie szczegółowej analizy przepisów ustawy o podatku VAT dotyczących opodatkowania działalności rolniczej, a także nakazanie organowi I instancji uwzględnienia przywołanych przepisów przy ponownym rozpoznaniu sprawy, podczas gdy w decyzji kasacyjnej organ odwoławczy nie posiada uprawnień do rozstrzygania sprawy merytorycznie i nie może sugerować kierunku ustaleń;

6) art. 193 § 1, 2, 4 i 6 o.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji i nieumorzenie postępowania, mimo bezpodstawnego zakwestionowania rzetelności ewidencji VAT ze względu na brak jakichkolwiek dowodów tą rzetelność ksiąg tą rzetelność podważających, co potwierdziły czynności sprawdzające przeprowadzone w kilkudziesięciu podmiotach, również w tych, które nie dokonywały zakupu jaj u Podatniczki, a spadek nieśności kur był wynikiem znacznej zachorowalności, co wynika z kart leczeń.

Nadto zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) 1) art. 23 § 1 pkt 2 i § 3 o.p. poprzez dokonanie w sposób nieuprawniony oszacowania obrotów ze sprzedaży towarów oraz wartości podatku należnego VAT w wysokości niezgodnej z rzeczywistością, mimo posiadania wszystkich danych pochodzących z rzetelnie prowadzonej ewidencji księgowej podatniczki;

2) art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.) dalej: ustawa o VAT, poprzez uznanie za nierzetelną ewidencji sprzedaży za 2014 r., mimo iż zawierała wszystkie dane niezbędne do określenia podstaw opodatkowania i należnego podatku;

3) art. 29a ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie zawyżenie przez organ I instancji oszacowania należności w podatku VAT;

4) art. 73 Dyrektywy 2006/112AA/E z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 2006.346.1 z zm.) zwanej dalej Dyrektywa 112, zgodnie z którym podstawę opodatkowania z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług stanowi wynagrodzenie rzeczywiście otrzymane z tego tytułu, podczas gdy organ I instancji określił podstawę opodatkowania, uznając, iż kwota podatku VAT zwiększa dodatkowo uzyskane wynagrodzenie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 17 czerwca 2020 r. strona skarżąca przedstawiła dodatkowe argumenty dla poparcia swojego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wbrew zarzutom skargi przesłanki wymienione w powołanym przepisie zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. W szczególności organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Nie jest sporne, że skarżąca prowadzi działy specjalne produkcji rolnej w zakresie chowu i hodowli drobiu. Działalność ta prowadzona jest na terenie gospodarstwa rolnego stanowiącego współwłasność skarżącej i jej męża. Skarżąca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, na terenie gospodarstwa rolnego działalność w zakresie chowu i hodowli drobiu prowadzi też mąż skarżącej. W takiej sytuacji, zgodnie z powołanym przez organ odwoławczy przepisem art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm.) skarżąca jest zobowiązana do ewidencjonowania i rozliczania sprzedaży z całego gospodarstwa (a nie tylko niektórych kurników). Niewątpliwie ustalenie wartości sprzedaży jaj pochodzących z kurników prowadzonych przez Z. S. wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części i przekracza zakres dodatkowego postępowania dowodowego przewidzianego w art. 229 O.p. Organ odwoławczy jest uprawniony jedynie do "uzupełnienia" materiału dowodowego. W przypadku, gdy zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części ( jak w rozpoznawanej sprawie) organ na podstawie art. 233 § 2 powinien uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Brak jest podstaw do przejęcia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy (nawet po jego uzupełnieniu) pozwalał na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji.

Skarżąca zdaje się nie dostrzegać faktu, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p.) organ odwoławczy jest obowiązany do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Organ odwoławczy nie może się więc ograniczyć (jak chce tego skarżąca) do kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu, ale jest zobowiązany do ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Organ odwoławczy był więc uprawniony do dokonania oceny, ze rozliczenie podatku VAT przez skarżącą powinno uwzględniać całość dochodów z gospodarstwa, a nie tylko z jego wyodrębnionej części. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie rozstrzygnął merytorycznie sprawy lecz wskazał jedynie, jakie okoliczności powinny zostać uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Powołanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług było niezbędne dla uzasadnienia tezy o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Okoliczność, że organ odwoławczy skorzystał z możliwości uchylenie decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ nie oznacza jeszcze, że doszło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odwołaniu strona skarżąca wnosiła (ewentualnie) o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania i mogła oczekiwać, że ten wniosek zostanie uwzględniony.

Przepis art. 2a O.p. dotyczy wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, a nie ustaleń faktycznych. Niezrozumiały jest też zarzut, że błędy proceduralne popełnione przez organ I instancji uzasadniały umorzenie postępowania podatkowego. Postępowanie w sprawie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż jest niewątpliwe, iż podatniczka nie wykazała w deklaracjach sprzedaży z części wspólnego gospodarstwa użytkowanej przez jej męża.

Z powyższych względów wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

Wobec uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ przedwczesne i pozostające na tym etapie postępowania poza kognicją sądu są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

PJ