Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 334/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 216/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 lutego 2024 r., nr 3001-IOA.4246.18.2023.KP w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "Sąd pierwszej instancji", "WSA") postanowieniem z 17 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 216/24, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o.

w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z [...] lutego 2024 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na automatach bez zezwolenia.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że spółka w skardze wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku zaznaczyła, że jej wykonanie zagraża utratą płynności finansowej spółki, która spowoduje brak możliwości dalszego prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, a w konsekwencji doprowadzi do upadłości spółki. Spółka wskazała, iż obecnie mimo dużych problemów finansowych na bieżąco realizuje wszelkie zobowiązania podatkowe z tytułu wynagrodzeń, czy składek ZUS, nie posiada żadnych zaległości podatkowych oraz zobowiązań. Zatrudnia nowych pracowników oraz prowadzi inwestycje

w oprogramowanie wspierające działanie firmy. Koszt inwestycji oszacowany jest na kwotę 800.000 zł netto, z czego aktualnie firma w tym zakresie poniosła już koszty

w kwocie nie niższej niż 400.000 zł. Z podsumowania rocznego wynika, że przez 12 miesięcy 2022 r. spółka zatrudniała średniomiesięcznie ponad 120 osób na podstawie umów o pracę oraz 30 osób na podstawie umów zlecenia. W związku z zatrudnieniem pracowników odprowadziła składki na ubezpieczenia społeczne do ZUS w wysokości [...] w 2022 r. oraz wpłaciła na poczet podatków: PIT-4 - kwotę [...] zł, CIT-8 - kwotę [...] zł i VAT - kwotę [...] zł.

WSA stwierdził, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności nie uprawdopodobniono, że uszczuplenie majątku spółki o kolejną karę grozi wyrządzeniem znacznej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nie można jednak uznać za uprawdopodobnienie wniosku, samej subiektywnej obawy strony, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Sądu pierwszej instancji zaznaczył, że dokumentacja złożona przez stronę wraz z wnioskiem zawiera liczne dokumenty m.in. zestawienie kosztów, potwierdzenia uiszczenia zobowiązań publicznoprawnych, zestawienia zbiorczej listy płac, bilans.

Z dokumentów tych wynikają wprawdzie obciążenia spółki należnościami publicznoprawnymi czy też uiszczanymi na rzecz pracowników, ale jednocześnie wskazany został stan aktywów, który nie potwierdza, że zapłata nałożonej przez organ kary pieniężnej może skutkować ziszczeniem się przesłanek z art. 61 § 3 (t.j. Dz. U.

z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawia takich dokumentów, z których wynikałoby, że zapłata kwoty 300.000 zł mogłaby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

Jednocześnie Sąd podkreślił, że każda decyzja administracyjna wymierzająca karę pieniężną jest niewątpliwie dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego, jednak nie oznacza to jeszcze wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka, zaskarżając je

w całości oraz wnosząc o jego zmianę, poprzez wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a., poprzez bezzasadną odmowę jego zastosowania, mimo iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy ziściły się przesłanki, by zastosować względem niej dobrodziejstwo wstrzymania wykonalności decyzji, o co wystąpiła w skardze. Nadto, wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, spółka wykazała dokumentami swoją aktualną (na datę skargi) sytuację finansową, uzasadniającą wniosek o wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji, zatem twierdzenia o braku wymaganego uzasadnienia tego żądania nie mogą zyskać aprobaty. Do zażalenia skarżąca załączyła dokumentację finansową za IV kwartał 2023 r. oraz bilans za 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub

w części, jeżeli w stosunku do strony - wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte w przywołanym przepisie pojęcie szkody należy rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku

z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż skarżąca spółka nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku, wynikającego z powołanego art. 61

§ 3 p.p.s.a., co do wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej pozwalającej na ocenę jej żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w aspekcie możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w tym przepisie, warunkujących jego zastosowanie.

Jak zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, analiza wniosku strony

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z załączonymi do niego dokumentami źródłowymi wskazuje na niewyczerpujące przedstawienie sytuacji finansowej i zdolności płatniczych skarżącej spółki. Przedstawione przez stronę okoliczności są wybiórcze i nie dają pełnego obrazu zdolności płatniczych spółki, co uniemożliwia dokonanie oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzi ryzyko wystąpienia którejś z ustawowych przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeśli bowiem nawet można częściowo zgodzić się z zarzutami skarżącej, że z uwagi na rozmiar działalności spółki oraz wymogi księgowe i rachunkowe obowiązujące spółkę kapitałową, nie jest możliwe aktualizowanie tej dokumentacji "z dnia na dzień", bowiem podatkowe zamknięcie danego miesiąca następuje co do zasady - zgodnie z adekwatnymi przepisami podatkowymi - do 25 dnia miesiąca następnego, to już nie można zaakceptować stanowiska spółki, że pełną i wiarygodną informację finansową można przedstawić dopiero po zakończeniu każdego kolejnego roku rozrachunkowego, opierając się w tym zakresie na sprawozdaniu finansowym, a w szczególności na bilansie z działalności w danym roku. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja wymaganej należności może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej spółki. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje skarżąca) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia, że w jej przypadku zapłata kary będzie miała realny wpływ na wystąpienie zagrożenia utraty płynności finansowej spółki, która spowoduje brak możliwości dalszego prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, a w konsekwencji doprowadzi do upadłości. Dla pełnego obrazu sytuacji majątkowej skarżącej, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, niezbędne byłoby np. udzielenie bardziej szczegółowych informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego, stanu oszczędności, czy środków zgromadzonych na rachunkach bankowych. Do akt przedłożono jednak wyłącznie dokumenty źródłowe świadczące o ciążących na wnioskującej zobowiązaniach, w tym dokumenty dotyczące uiszczania podatków

i składek ZUS od pracowników spółki, listy płac, a także rachunek zysków i strat, bilans oraz zestawienie ponoszonych kosztów za wskazane okresy. Ze sprawozdania finansowego za rok 2022 r. wynika, że spółka osiągnęła zysk netto w wysokości 1.377.594,71 zł, natomiast wysokość wymierzonej kary pieniężnej wynosi 300.000 zł.

Analiza powyższych dokumentów (także dołączonej do zażalenia dokumentacji finansowej za IV kwartał 2023 r. oraz bilansu za 2023 r.), prowadzi do wniosku

o jednostronnym przedstawieniu sytuacji majątkowej strony i nieprzedstawieniu pełnego i rzeczywistego obrazu zdolności płatniczych skarżącej. W tej sytuacji niemożliwa stała się ocena spełnienia przez spółkę przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym za zasadne należało uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu WSA, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, że pozostaje na tyle w trudnej sytuacji materialnej, aby zapłata w przedmiotowej sprawie kary spowodowała wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przedłożone przez wnioskującą dokumenty finansowe nie pozwalały na zweryfikowanie kompletnych informacji o rzeczywistej aktualnej sytuacji finansowej i zdolności płatniczej skarżącej spółki. Nie jest zatem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę

i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów

w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z 22 lipca 2020 r., sygn. akt

II FSK 1303/20; LEX nr 3033882).

Wystarczającym argumentem przemawiającym za udzieleniem spółce ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym nie może też być ogólnie podniesiona na wstępie zażalenia okoliczność, że kara nałożona zaskarżoną w tej sprawie decyzją jest jedną z wielu orzeczonych wobec spółki, których łączna wysokość sięga nie mniej niż kilkudziesięciu milionów złotych.

W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia, że postanowienie Sądu pierwszej instancji było wadliwe i wniesienie zażalenia winno skutkować jego uchyleniem. Wybiórczo przedstawiona sytuacja finansowa skarżącej nie pozwalała na ustalenie pełnego obrazu jej zdolności płatniczych w relacji do ciążących na niej zobowiązań - w tym nie tylko tych wynikających z prowadzonej na bieżąco działalności gospodarczej, lecz również tych, które są wynikiem nałożonych na spółkę kar pieniężnych. Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu pierwszej instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184

w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.