Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1104/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1, art. 46 par. 1 pkt 1, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jak stanowi zaś art. 46 § 1 pkt 1 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać m.in. imię i nazwisko przedstawicieli ustawowych. Usunięcie braków formalnych skargi w powyższym zakresie następuje w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik małoletniej strony skarżącej nie wskazał w skardze przedstawiciela ustawowego strony skarżącej, jak również nie nadesłał żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że O. M. jest przedstawicielem małoletniej skarżącej, nadsyłając jedynie udzielone przez niego pełnomocnictwo. W związku z powyższymi brakami w wykonaniu zarządzenia z dnia 5 listopada 2024 r. wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie z dnia 15 listopada 2024 r. doręczono – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru – upoważnionemu pracownikowi w dniu 19 listopada 2024 r. Zakreślony termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 26 listopada 2024 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania na wskazany w skardze adres pełnomocnik braków nie uzupełnił, nadsyłając jedynie pismo z dnia 21 listopada 2024 r., w którym oświadczył w nawiązaniu do powyższego zarządzenia, że pismem z dnia 28 października 2024 r. cofnął skargę, wobec czego wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi jest bezprzedmiotowe.

Uwzględniając powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jako niedopuszczalną. Odnosząc się natomiast do treści pisma pełnomocnika z dnia 21 listopada 2024 r., należy zwrócić uwagę na pogląd reprezentowany zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a który akceptuje skład orzekający w niniejszej sprawie, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymieniona w art. 58 § 1 P.p.s.a. Zgodnie wprawdzie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tym samym badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego, przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienia: NSA z dnia 3 stycznia 2008 r, I OSK 1829/07; NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; NSA z dnia 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; WSA we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2016 r., II SA/Wr 373/16; WSA w Opolu z 6 marca 2013 r., I SA/Op 155/13; WSA w Krakowie z dnia 3 czerwca 2024 r., III SA/Kr 319/24). Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter, (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161).

Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.