Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1364/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ewidencja gruntów
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 15 września 2022 r. nr GK-II.7221.28.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany powierzchni działek I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Starosty [...] z dnia 26 maja 2022 r. nr RG.I.6620.7.2011; II. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie na rzecz skarżącego A. C. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A.C. (dalej: "skarżący") jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "PWINGiK", "organ odwoławczy") z dnia 15 września 2022 r. nr GK-II.7221.28.2022 utrzymująca w mocy decyzję Starosty [....] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z dnia 26 maja 2022 r. nr RG.I.6620.7.2011 umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany powierzchni działek, wydana w następującym stanie faktycznym sprawy;

Pismem z dnia 10 lutego 2011 r. skarżący wystąpił do Starosty [...] o wykonanie pomiaru kontrolnego działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym F. gm. [...] - obszar wiejski.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 2 sierpnia 2011 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpłynął operat techniczny nr [...] z wykonania aktualizacji ewidencji gruntów w obrębie działek nr [...], położonych w F. W wyniku przeprowadzonego postępowania aktualizacyjnego Starosta decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], działając z urzędu orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu F., gmina [....] w zakresie zmiany powierzchni działek nr [...]. Na skutek rozpoznania odwołania od powyższej decyzji, PWINGiK decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], Starosta zawiesił z urzędu ww. postępowanie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") do czasu przeprowadzenia postępowania spadkowego po jednej ze stron postępowania. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], PWINGiK stwierdził, że zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Starosty zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W latach 2014 – 2015 została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów, w wyniku której do zasobu przyjęty został operat zarejestrowany pod nr [...]. W dniu 11 marca 2016 r. do Starostwa wpłynął nowy wniosek skarżącego, w którym wniósł o "dokonanie ponownego kontrolnego pomiaru działki [...], położonej w F. oraz [...] również położonej w F.", wobec nowych danych ujawnionych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków w związku z przeprowadzoną w latach 2014-2015 modernizacją ewidencji w obrębie ewidencyjnym F., gm. [....] – obszar wiejski.

W reakcji na złożony wniosek postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...], Starosta na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjął z urzędu zawieszone postępowanie, stwierdzając, że wymienione działki były objęte postępowaniem prowadzonym na ww. wniosek z dnia 10 lutego 2011 r. i przypisując kolejny wniosek skarżącego do prowadzonego już postępowania nr [...].

Następnie w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Starosta decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] orzekł o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych przez skarżącego do danych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym obrębu F. gmina [...], dotyczących powierzchni działek nr [...] i nr [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], w związku z odwołaniem skarżącego, PWINGiK uchylił w całości powyższą decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zauważył, że Starosta włączył wniosek skarżącego z 2016 r. do postępowania prowadzonego z urzędu, co stoi w sprzeczności z przepisami. Zwrócił uwagę, że postępowanie wszczęte przez Starostę z urzędu dotyczy aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu F. gm. [...], która obejmuje działki o numerach [...] według stanu z roku 2011, natomiast wniosek skarżącego dotyczy stanu po modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonej w latach 2014-2015 w zakresie zmiany powierzchni działek nr [...] i nr [...], co dodatkowo przemawia za koniecznością oddzielnego procedowania wniosku.

W związku z powyższym Starosta postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. rozdzielił toczące się postępowanie nr [...] na dwa niezależne od siebie postępowania administracyjne: nr [...], dotyczące aktualizacji ewidencji gruntów z urzędu w obrębie działek nr [...] oraz nr [...], dotyczące zmian po modernizacji ewidencji gruntów i budynków powierzchni działek nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym F. gm. [...] - obszar wiejski.

Następnie w postępowaniu z wniosku skarżącego prowadzonym pod nr [...], w dniu [...] czerwca 2019 r. Starosta wydał decyzję, odmawiającą dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących powierzchni działek ww. nr [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], PWINGiK uchylił powyższą decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku powyższego organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] orzekł o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu F., gmina [...], polegających na zmianie konfiguracji i powierzchni działek nr [...], zgodnie z dokumentacją geodezyjną, wpisaną do ewidencji materiałów zasobu w dniu [...] lutego 2020 r. pod nr [...]. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1249/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę skarżącego na powyższą decyzję PWINGiK. Postanowieniem z dnia 18 maja 2021 r. sygn. I OZ 158/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego wniesione na postanowienie sądu I instancji.

Z kolei w postępowaniu prowadzonym pod nr [...], Starosta działając na podstawie art. 105 K.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany powierzchni działek nr [...], położonych w obrębie ewidencyjnym F., gmina [...].

Następnie w piśmie z dnia 10 grudnia 2021 r. skarżący wystąpił do PWINGiK z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. W wyniku rozpoznania tego wniosku, PWINGiK decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty.

W związku z ww. okolicznościami Starosta ponownie przeprowadził wszczęte w 2011 r. postępowanie, dotyczące zmiany powierzchni działek nr [...], położonych w obrębie ewidencyjnym F., gm. [...] i wskazaną na wstępie decyzją z dnia 26 maja 2022 r. nr RG.I.6620.7.2011, w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku A.C. "działając z urzędu" orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany powierzchni ww. działek.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że podstawą wpisów w ewidencji gruntów i budynków są przepisy art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst. jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.; dalej: "p.g.i.k.") oraz § 30 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1390). Starosta podkreślił, że podstawę wpisu danych ewidencyjnych stanowi najpóźniej wydany dokument mogący być podstawą tego wpisu, a aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną. Następnie wskazał, że w przypadku wskazanych działek dokumentami tymi były dane wynikające z operatu ID: [...], wpisanego do ewidencji materiałów zasobu PODGiK w [....] w dniu [...] lutego 2020 r. pod nr [...], stanowiącego podstawę decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], orzekającej o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego F., gm. [...] - obszar wiejski, polecających na zmianie konfiguracji i powierzchni działek nr [...] oraz nr [...], utrzymana w mocy ostateczną decyzją PWINGiK z dnia [...] września 2020 r. nr [...]. Organ podkreślił, że ww. decyzja zawiera nowe dane dotyczące działki nr [...], o pomiar której skarżący wystąpił pismem z dnia 11 lutego 2011 r.

Skarżący nie zgodził się z wydaną decyzją. W odwołaniu wskazał, że aktualizacja danych ewidencji oparta na operacie ID: [...], na który została wydana decyzja administracyjna z dnia [...] czerwca 2020 r., nie obejmowała działek [...], których dotyczyło niniejsze postępowanie, a zatem zachodzi konieczność rozstrzygnięcia czy dane ewidencyjne w zakresie tych działek wymagają aktualizacji w operacie ewidencji gruntów i budynków. Skarżący zarzucił również, że organ nie zastosował się do wskazań organu wyższej instancji przedstawionych w uzasadnieniu decyzji o stwierdzeniu nieważności poprzedniej decyzji Starosty [...] umarzającej postępowanie. Nadto zarzucił, że z uzasadnienia wydanej decyzji nie sposób wywnioskować jakie są podstawy umorzenia postępowania, co było tego przyczyną, na jakich przepisach organ się oparł oraz na czym polegała bezprzedmiotowość tego postępowania.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, PWINGiK, opisaną na wstępie decyzją z dnia 15 września 2022 r., działając na podstawia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 p.g.i.k., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając powyższe organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 5 marca 2016 r., który dotyczył stanu po modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonej w latach 2014-2015 w zakresie zmiany powierzchni działek nr [...] i nr [...], zostało zakończone ostateczną decyzją PWINGiK z dnia [...] września 2020 r. nr [...], w związku z czym dane ewidencyjne dotyczące przebiegu granic działek objętych ww. postępowaniem, tj. działek nr [...] pozostają aktualne.

Kolejno wyjaśnił, że w przedmiocie prowadzonego przez Starostę postępowania wszczętego w 2011 r., zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany powierzchni działek nr [...], skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności i decyzją wydaną w dniu [...] kwietnia 2022 r. PWINGiK orzekł zgodnie z żądaniem strony. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że stan faktyczny, wynikający z akt sprawy zakończonej ww. decyzją Starosty z dnia [...].08.2018 r. nie wskazywał na bezprzedmiotowość postępowania. Zauważył, że organ I instancji nie rozstrzygnął wówczas kwestii będącej przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu w 2011 r. w zakresie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków, dotyczącej działek nie objętych wnioskiem skarżącego z dnia 5 marca 2016 r. Natomiast dokonując oceny postępowania zakończonego aktualnie zaskarżoną decyzją Starosty z dnia 26 maja 2022 r., PWINGiK podzielił stanowisko organu I instancji, stwierdzając przy tym, że organ ten uwzględnił zalecenia zawarte w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2022 r.

PWINGiK zaznaczył, że w kwestii prawidłowego wykazania w operacie ewidencyjnym granic działek nr [...], będącej również przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu w 2011 r., organ I instancji dokonał ponownej analizy dokumentów i materiałów źródłowych znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym i zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi w piśmie z dnia 16 sierpnia 2022 r., dane dotyczące powyższych działek są na chwilę obecną aktualne oraz zgodne z danymi z dokumentacji nr [...], modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu F. przeprowadzonej w latach 2014-2015. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że dane ewidencyjne, dotyczące działek nr [...], będących przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu w 2011 r. zostały wykazane w operacie ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu technicznego nr [...] i operatu technicznego nr [...] i nie wymagają aktualizacji, zatem przedmiotowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W związku z powyższymi ustaleniami organ uznał zarzuty odwołania za nieuzasadnione, zaś odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w piśmie z dnia 23 sierpnia 2022 r. stwierdził, że podniesione tam okoliczności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ponieważ skarżący odnosi się do przeprowadzonej w latach 2014-2015 modernizacji ewidencji gruntów i budynków, natomiast przedmiotowe postępowanie obejmowało aktualizację ewidencji gruntów i budynków.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy została wydana z naruszeniem art. 105 k.p.a., ponieważ organ umorzył postępowanie choć zachodziła konieczność rozstrzygnięcia czy aktualizacji wymagają również dane ewidencyjne w zakresie działek [...], których nie obejmowała decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], a tym samym również błąd w ustaleniach faktycznych, co prowadziło do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które nie zawiera odniesienia do zgłoszonych w odwołaniu zarzutów ani wskazania dlaczego organ odwoławczy zignorował zgłoszone zarzuty. W ocenie skarżącego doszło również do naruszenia przez organ odwoławczy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5) k.p.a., poprzez odmowę uchylenia decyzji organu I instancji, podczas gdy skarżący jako strona nie brał udziału w postępowaniu, a nadto, wyszły na jaw nowe fakty i dowody, o których organ nie miał wiedzy i nie mógł ich wziąć pod uwagę w chwili wydawania decyzji. Końcowo wskazał na naruszenie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 2 i art. 7 w zw. z art 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 k.p.a., tj. wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej dochodzenia swoich praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

W oparciu o przedstawione wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę PWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Do powyższego dodać należy, że opisana wyżej kontrola legalności zaskarżonej decyzji jest dokonywana w określonej kolejności i do następnego etapu Sąd może przejść dopiero po stwierdzeniu, że nie występują wady, pod kątem wystąpienia których bada się postępowanie w pierwszej kolejności. Najpierw więc Sąd bada, czy nie występują wady, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, następnie pod kątem naruszenia przepisów postępowania w sposób, o którym była wyżej mowa i dopiero na końcu można przystąpić do kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego.

W niniejszej sprawie, w zasadzie kontrola Sądu musiała zakończyć się na pierwszym etapie. Z przedstawionych akt sprawy wynika bowiem, że wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2011 r. złożony w Starostwie Powiatowym w dniu 11 lutego 2011 r. dotyczył wyłącznie działki nr [...] w F. Skarżący domagał się w nim aktualizacji danych tej działki i dokonania jej pomiaru kontrolnego. W aktach nie ma zawiadomienia organu I instancji o wszczęciu postępowania, zaś następnym po wniosku dokumentem oznaczonym sygnaturą [...] jest zawiadomienie z dnia 23 lutego 2011 r. dotyczące już wyznaczenia rozprawy administracyjnej w sprawie następujących działek położonych w obrębie F. gmina O.: [...], z których tylko czterech pierwszych współwłaścicielem był skarżący. Pozostałe miały być własnością innych osób fizycznych wymienionych w tym piśmie i Gminy [...]. Z protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 11 marca 2011 r. wynika, że obecne wówczas osoby wyraziły zgodę na wykonanie pomiaru kontrolnego tych działek i przyjęcie stanu istniejącego na gruncie, w tym istniejących na gruncie granic. Następnie pismem z dnia 22 marca 2011 r. wezwano nieobecne na rozprawie strony do złożenia w ciągu 7 dni wyjaśnień. W marcu i w kwietniu 2011 r. zostały sporządzone notatki urzędowe z oświadczeniami właścicieli działek.

Następnie w aktach znajduje się operat techniczny z wykonania aktualizacji ewidencji gruntów w obrębie działek nr [...] w F. wykonany w 2011 r. przez mgr inż. J.G. Nr ks. Rob. – [...] poświadczony w dniu 2 sierpnia 2011 r. za zgodność z oryginałem przyjętym do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w PODGiK w [...] nr rejestracyjny [...].

W oparciu o powyższy operat Starosta wydał w dniu [...] sierpnia 2011 r. decyzję o wprowadzeniu zmian w ewidencji.

Jak już wskazano w części historycznej uzasadnienia decyzja ta została uchylona przez organ II instancji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania z powodu śmierci jednej z osób wskazanej jako strona postępowania i braku wykazania jej następców prawnych. Postepowanie podjęto w dniu 16 października 2017 r. pod sygnaturą [...].

W czasie kiedy postępowanie było zawieszone przeprowadzona została modernizacja ewidencji gruntów, w wyniku której powstał operat zarejestrowany w zasobie pod nr [...].

W dniu 11 marca 2016 r. wpłynął wniosek skarżącego dotyczący danych działek nr ew. [...] i [...].

Jak wynika z akt sprawy postępowanie zainicjowane tym wnioskiem zostało po rozdzieleniu spraw zarejestrowane pod sygn. [...] i ostatecznie zakończone decyzjami: Starosty z dnia [...] czerwca 2020 r. o wprowadzeniu zmian dotyczących powierzchni i konfiguracji działek nr ew. [...] zgodnie z operatem wprowadzonym do zasobu w dniu [...] lutego 2020 r. pod nr [...] i PWINGiK z dnia [...] września 2020 r. nr [...]. Skargę złożoną przez A.C. na tę decyzję PWINGiK tut. WSA odrzucił postanowieniem z dnia 15 lutego 2021 r., sygn. II SA/Rz 1249/20. NSA postanowieniem z dnia 18 maja 2021 r. oddalił zażalenie złożone na to postanowienie.

Jak wynika z decyzji Starosty z dnia 26 maja 2022 r. nr RG.I.6620.7.2011 została ona wydana w postępowaniu wszczętym 11 lutego 2011 r. na wniosek A.C. w sprawie powierzchni działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym F. Cytując sformułowania użyte przez organ - Starosta "działając z urzędu" decyzją tą umorzył postępowanie w sprawie zmiany powierzchni działek nr [...] (a więc o szerszym zakresie niż wniosek skarżącego).

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego zaskarżoną decyzją z dnia 15 września 2022 r. nr GK-II.7221.28.2022 PWINGiK utrzymał tę decyzję w mocy.

Abstrahując od słusznego stanowiska dotyczącego możliwości aktualizacji w warunkach, gdy w zasobie znajdują się późniejsze operaty stanowiące źródło nowych danych, tj. pochodzący z modernizacji będący źródłem części aktualnych danych [...] oraz będący podstawą prawomocnej i ostatecznej decyzji wydanej w oparciu o operat [...] (decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2020 r. i decyzja PWINGiK z dnia [...] września 2020 r.) obejmujące dane działek ewidencyjnych wymienionych w sentencji decyzji I instancji w kontrolowanej sprawie, Sąd zauważa, że wniosek skarżącego z dnia 11 lutego 2011 r. obejmował jedynie działkę nr [....]. Organ zaś wszczął i prowadził postępowanie z urzędu również w odniesieniu do innych działek wymienionych w zawiadomieniu z dnia 23 lutego 2011 r. i w decyzji Starosty z dnia 26 maja 2022 r. i objętych operatem złożonym do zasobu PODGiK pod numerem [...] roku wykonanym przez J.G.

Z powyższego oraz cytowanego sformułowania opisanego w główce decyzji wynika, że ww decyzja Starosty wydana w I instancji obejmowała zarówno postępowanie aktualizacyjne wszczęte na wniosek skarżącego złożony w dniu 11 lutego 2011 r. jak i postępowanie wszczęte przez ten organ z urzędu dotyczące również innych działek. Nie zauważył tego również organ II instancji utrzymując w mocy tę decyzję Starosty decyzją z dnia 15 września 2022 r. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. chodziło jednak o połączenie do toczącego się wszczętego z urzędu już od 2011 r., postępowania z wniosku skarżącego z dnia 11 marca 2016 r.

Tymczasem w niniejszej sprawie również nieformalnie "połączono" wniosek skarżącego z dnia 11 lutego 2011 r. dotyczący jedynie działki [...], której był współwłaścicielem z postępowaniem aktualizacyjnym dotyczącym także innych działek, w tym niegraniczących bezpośrednio z ww działką.

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że w postępowaniach administracyjnych wszczynanych z urzędu to organ ustala zakres i podstawy materialnoprawne prowadzonego postępowania, natomiast do postępowań prowadzonych na wniosek, przedmiot postępowania wyznacza żądanie określone w podaniu. Ponieważ postępowanie wszczęte z urzędu, oprócz działki nr [...] (także objętej wnioskiem) obejmowało również inne działki, nie tylko należące do skarżącego, niedopuszczalne jest połączenie trybów wnioskowego i wszczętego przez organ z urzędu, sprawy te nie mogą być więc rozstrzygnięte jedną decyzją, która kończyłaby obydwa te postępowania. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Sformułowanie decyzji wydanej w I instancji wskazuje na łączne rozpoznanie obu tych spraw, wszczętych w 2011 r. Wniosek skarżącego dotyczył danych działki nr [...], z którą nie graniczyły wszystkie działki stanowiące przedmiot postępowania prowadzonego od 2011 r. z urzędu.

W ocenie Sądu połączenie (nieformalne zresztą) dwóch rozłącznych trybów postępowania i zakończenie postępowania wszczętego na wniosek dwóch rozłącznych trybów postępowania i zakończenie postępowania wszczętego na wniosek oraz postępowania prowadzonego z urzędu, rażąco narusza art. 61 § 1 k.p.a. Z akt zaś nie wynika, aby wniosek z 11 lutego 2011 r. o aktualizację mógł zostać oparty na operacie sporządzonym w 2011 r., bo był wcześniejszy niż data sporządzenia operatu (lipiec 2011 r.), a więc art. 62 nie mógł mieć zastosowania w tym wypadku. Zresztą skarżący kwestionował dane dotyczące działki nr [...] wynikające z tego operatu bo składał odwołanie od decyzji wydanej w oparciu o ten operat.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził rażące naruszenie prawa przez Starostę art. 61 § 1 k.p.a., tj. przesłankę stwierdzenia nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ II instancji tego nie dostrzegł i utrzymał w mocy taką decyzję, czym rażąco naruszył ww przepis oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dlatego w pkt I wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego uiszczony przez niego wpis.

Po uprawomocnieniu się wyroku należy rozważyć możliwość merytorycznego rozpoznania dwóch odrębnych spraw:

1) wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 11 lutego 2011 r.,

2) wszczętej z urzędu w 2011 r. a dotyczącej aktualizacji danych działek wymienionych w piśmie z dnia 23 lutego 2011 r.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.