Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1534/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty [...] przy ul. [...] w Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 12 lipca 2023 r. nr WINB-WOA.7721.395.2022.KC w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 14 września 2022 r. nr [...], 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz strony skarżącej 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zawodowego.


UZASADNIENIE

.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z 14 września 2022 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nakazał Wspólnocie [...] przy ul. [...] w Z. (dalej jako strona lub skarżąca) usunąć stwierdzone nieprawidłowości poprzez wykonanie w terminie do 30 listopada 2022 r. robót naprawczych w sposób i w zakresie wskazanym w pkt. VI "Ekspertyzy technicznej zawierającej ocenę stanu technicznego stropu pomiędzy lokalami nr 1 i 2 w obrębie kuchni i pokoju oraz uszkodzonej ściany w lokalu nr 2" z dnia 27 czerwca 2022 r., a polegających na rozebraniu murowanej przegrody w lokalu nr 2 i wykonaniu jej miejsce nowej ścianki w technologii lekkiej G-K. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg przedmiotowego postępowania, w tym przybliżono podejmowane w jego trakcie czynności procesowe. W dalszej kolejności organ ten podkreślił, że jeżeli obiekt budowlany znajduje się w złym stanie technicznym, to wówczas niezbędne jest podjęcie działań w oparciu o postanowienia art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie natomiast z art. 66 ust. 1 powyższej ustawy za stan techniczny obiektu budowlanego odpowiada jego właściciel lub zarządca. W rozpoznawanej sprawie sporna nieruchomość stanowi własność wspólnoty mieszkaniowej, a to oznacza, że obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości spoczywa na tym podmiocie i on jest adresatem rozstrzygnięcia.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się Wspólnota [...] przy ul. [...] w Z., która reprezentowana przez Zarządcę będącym T. sp. z o.o. wniosła odwołanie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W odwołaniu tym podkreślono, że zgodnie z regulaminem wspólnoty mieszkaniowej przedmiotowej nieruchomości ściany działowe wewnątrz poszczególnych lokali mieszkalnych nie wchodzą w skład nieruchomości wspólnej. Ponadto podkreślono, że właściciel lokalu nr 2 otrzymał stosowne środki od ubezpieczyciela. Tym samym adresatem rozstrzygnięcia powinien być inny podmiot, a nie wskazana w osnowie decyzji.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z 12 listopada 2023 r. nr WINB-WOA.7721.395.2022.KC wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w pkt. 1 uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i w pkt. 2 nakazał na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane Wspólnocie [...] przy ul. [...] w Z. usunięcie w terminie do 31 października 2023 r. stwierdzonych nieprawidłowości to jest rozebranie murowanej przegrody w lokalu nr 2 zlokalizowanym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul [...] w Z.. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił dotychczasowy przebieg prowadzonego postępowania jak również podejmowane w jego trakcie rozstrzygnięcia. W dalszej części uzasadnienia przybliżono przepisy leżące u podstaw podejmowanego rozstrzygnięcia, a w szczególności postanowienia art. 66 ustawy Prawo budowlane oraz orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do tego przepisu. Następnie odniesiono się do stanu faktycznego w sprawie i podniesiono, że genezy przedmiotowego postępowania widzieć należy w remoncie przeprowadzonym w 2019 r. w lokalu mieszkalnym nr 1, który spowodował pęknięcia i uszkodzenia w lokalu nr 2 przedmiotowego budynku wielorodzinnego. W następstwie przeprowadzonych analiz ustalono, że zachodzi konieczność rozebrania murowanej przegrody w lokalu nr 2 i wykonanie w jej miejsce ścianki w technologii G-K, która ze względu na konstrukcję i niską masę nie ulegnie uszkodzeniom. Podkreślono, że w lokalu nr 3 będącym nad lokalem nr 2 już taka przegrodę wykonano, a tym samym brak przeszkód w rozebraniu ściany murowanej we wskazanym lokalu nr 2. Kolejnym elementem uzasadnienia uczyniono rozważania na temat tego, kto jest stroną w rozpoznawanej sprawie. Organ odwoławczy odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych i akcentując, że do części wspólnych budynku zalicza się w szczególności ściany, i strop budynku. Jako elementy konstrukcyjne (nośne) budynku służą one wszystkim jego współwłaścicielom. Dodatkowo wskazano, że elementem wspólnym nieruchomości jest strop, a tym samym jego remont czy też bieżąca konserwacja należą do wspólnoty mieszkaniowej. W konsekwencji organ ten uznał, że w rozpoznawanej sprawie stanowisko sprowadzające się do nałożenia obowiązku wskazanego w decyzji na stronę nie narusza praw właściciela lokalu nr 2.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyrażono niezadowolenie z wydanej decyzji i zarzucono jej naruszenie postanowień art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez skierowanie decyzji do podmiotu, który nie jest obowiązany ani uprawniony do dbania o stan wewnętrznych ścian działowych w samodzielnym lokalu mieszkalnym. Wskazano także na naruszenie postanowień art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i nakazanie usunięcia nieprawidłowości podmiotowi, który nie jest obowiązany do dbania o stan ścian wewnętrznych w samodzielnych lokalach własnościowych, jak również poprzez rozciągnięcie obowiązku dbania o części wspólne nieruchomości także na części budynku, które służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Nadto wskazano na naruszenie postanowień art. 61 pkt. 1 powyższej ustawy poprzez uznanie, że skarżąca ma obowiązek zapewnić bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, w częściach budynku, które służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za uwzględnieniem wniesionej skargi.

W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

.

. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

. Skarga zasługuje na uwzględnienie

.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 poz. 2492) wykazała, że decyzja ta narusza wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. Nr 1634 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny związany z niezbędnością wykonania określonych prac w lokalu mieszkalnym nr 2 w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w Z. nie budzi kontrowersji. Można jedynie przypomnieć, że aktualna sytuacja w przedmiotowym budynku i w lokalach nr 1 i 2 jest następstwem prac wykonanych w 2020 r. w lokalu nr 1, sprowadzających się do wyburzenia ścianki działowej. W tym zakresie brak jest dokumentu, potwierdzającego wydanie zgody przez skarżącą Wspólnotę, jednakże znajdująca się w tych aktach dokumentacja pozwala uznać, że Wspólnota ta o tych pracach wiedziała. Następstwem wyburzenia przywoływanej ścianki stało się obniżenie stropu między lokalami nr 1 i 2 oraz pojawiły się pęknięcia w lokalu nr 2.

Istota sporu między skarżącą a organami administracji sprowadza się do ustalenia kręgu stron tegoż postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że w ramach przedmiotowego postępowania jako strona występowała wyłącznie Wspólnota [...] przy ul. [...] w Z., natomiast skarżąca Wspólnota podnosiła, że w sprawie tej nie powinna występować jako strona, ponieważ status taki przysługuje właścicielowi lokalu nr 2 w budynku [...] w Z..

Udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie wymaga sięgnięcia do postanowień dotyczących wyznaczenia pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym jak również do bliższej analizy przepisów prawa materialnego w tym zakresie. Stosownie do postanowień art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu administracyjnym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Innymi słowy wskazany akt prawy uzależnia przymiot strony we wskazanym postępowaniu od legitymowania się interesem prawnym. Jak wskazuje się to w literaturze prawniczej interes prawny interes prawny ma charakter osobisty, własny i indywidualny jest konkretny, aktualny, oparty na normie prawnej, która przynależy do materialnego prawa administracyjnego (J. Zimmermann Prawo administracyjne. Warszawa 2020 r. s. 374-375). W świetle powyższego przybliżenia wymagają regulacje zamieszczone w prawie materialnym, a w szczególności w art. 66 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Zgodnie natomiast z art. 61 tej ustawy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska.

Po przedstawieniu stanu normatywnego w sprawie niezbędne jest odniesienie go do stanu faktycznego występujące w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych w następstwie przeprowadzenia prac remontowych w lokalu nr 1 budynku przy ul. [...] w Z. wystąpiły spękania w lokalu nr 2 tegoż budynku. Sytuacja ta spowodowała interwencję właściciela lokalu nr 2 związaną z ustaleniem stanu stropu między wskazanymi lokalami. W następstwie tej interwencji przeprowadzone została w oparciu o postanowienia art. 81c i art. 83 ustawy Prawo budowlane ocena stanu technicznego stropu między wskazanymi lokalami. Następstwem tych czynności stało się nałożenie na skarżącą obowiązku wykonania określonych prac sprowadzających się do rozebrania przegrody murowanej w lokalu nr 2.

Przedstawione powyżej ustalenia pozwalają dostrzec, że istota prac wskazanych w lokalu nr 2 związana jest ze stanem stropu między lokalem nr 1 i nr 2 przedmiotowego budynku. Wyburzenie ściany działowej i ewentualne zastąpienie ścianą wybudowaną w systemie K-G, spowodowałoby obniżenie nacisku na strop, a tym samym zapobiegłoby pękaniom w lokalu nr 2.

W tym miejscu uznać należy, że strop nie jest częścią przynależną do jednego ze wskazanych lokali, lecz jest elementem części wspólnych budynku. Ustalenie to oznacza, że prace związane ze stropem przynależą do zadań Wspólnoty, a okoliczność ta oznacza, że stroną w takim postepowaniu jest podmiot odpowiedzialny za części wspólne danego budynku. Ustalenie taki pozwala uznać, że w postępowaniu związanym ze stanem stropu stroną postępowania jest Wspólnota. Tym samym ustalenia organów administracji sprowadzające się do uznania w rozpoznawanej sprawie jako stronę Wspólnoty, uznać należy za prawidłowe i mające uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Oznacza to zarazem, że zarzuty pełnomocnika Wspólnoty formułowane w skardze co do wadliwego wskazania adresata tej decyzji nie są zasadne i nie znajdują umocowania w stanie faktycznym jak i prawnym.

Skoro skład orzekający podzielił stanowisko wypowiadających się w sprawie organów administracji co do tego, że Wspólnota jest strona w tym postępowaniu, to wskazać należy na powody, które legły u podstaw uwzględnienia wniesionej skargi. Podzielenie stanowiska organów administracji, że stroną jest wspólnota nie oznacza, że w ramach tego postępowania wszystkie działania organów są prawidłowe, a wydane rozstrzygnięcia są zgodne z przepisami prawa.

W pierwszej kolejności dostrzec należy, że w ramach przedmiotowego postępowania organy je prowadzące całkowicie pominęły właścicieli lokalu nr 1 i nr 2 przedmiotowego budynku. Podkreślenia wymaga to, że skoro w sprawie tej niezbędne są działania względem stropu między tymi dwoma lokalami, to właściciele tych lokali dysponują interesem prawnym w udziale w tym postępowaniu. Dostęp do stropu związany jest z ingerencją w strukturę budynku ramach lokalu nr 1 jak i lokalu nr 2. W przedmiotowym postępowaniu właściciel lokalu nr 1 nie występował na żadnym etapie, natomiast właściciel lokalu nr 2 formalnie w tym postępowaniu nie uczestniczył, jednakże jako członek Zarządu Wspólnoty dysponował informacjami o przebiegu tego postępowania. Fakt nie uwzględnienia przez organy administracji publicznej obu stron tego postępowania jest uchybieniem procesowym, które może wpływać na wynik sprawy. To, że w sprawie tej właściciele wskazanych lokali nie uczestniczyli i w ramach postępowania przed tutejszym sądem nie zgłosili udziału w charakterze uczestnika postępowania, nie zmienia faktu, że taki status im przysługuje.

Kolejną kwestią związaną z rozpoznawaną sprawą jest ustalenie ciągu działań, które doprowadziły do obecnej sytuacji. Jak zostało to powyżej zaznaczone, obecna sytuacja stropu między lokalem nr 1 i nr 2 związana jest z przeprowadzeniem remontu w 2020 r. przez właściciela lokalu nr 1 i wyburzeniem ścianki działowej. Z punktu widzenia sprawiedliwości nie jest zasadne nakładanie na właściciela lokalu nr 2 jakichkolwiek obowiązków, albowiem właściciel tego lokalu nic nie uczynił, aby zaistniała obecna sytuacja związana ze stanem stropu i stanem ścian w jego mieszkaniu, a jak wynika z rozstrzygnięć wydanych przez oba wypowiadające się w sprawie organy, wszelkie prace powinny zostać wykonane w jego lokalu z daleko posunięta ingerencją w jego kształt. Działania takie są możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy właściciel ten będzie miał zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu i nie jako członek Zarządu Wspólnoty, lecz jako właściciel wskazanego lokalu.

Zagadnieniem, które w ramach przedmiotowego postepowania nie zostało w sposób prawidłowy rozwiązane i wyjaśnione, to znalezienie najlepszego sposobu rozwiązania zaistniałej sytuacji. Przy czym rozwiązanie tej sytuacji musi uwzględniać zarówno przyczynę jej zaistnienia jak i następstwa wywołane wykonanymi pracami w lokalu nr 1. Z dostarczonych akt administracyjnych nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości to, czy właściciel lokalu nr 1 uzyskał zgodę skarżącej Wspólnoty na wykonanie przedmiotowego remontu. W aktach tych znajduje się opinia osoby uprawnionej, że takie prace nie wywołają negatywnych skutków dla konstrukcji budynku, jednakże sporządzona w ramach tego postępowania opinia wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że prace te przyczyniły się do wystąpienia obecnego stanu budynku. Tym samym w ramach przedmiotowego postępowania niezbędnym było rozważenie wszystkich możliwych rozwiązań, przy zastosowaniu, których możliwe byłoby usunięcie stanu zagrożenia, czy też stanu powodującego niestabilność stropu między lokalami nr 1 i nr 2. W rozstrzygnięciach organów administracji publicznej obu instancji wskazuje się na niezbędność wykonania prac, które związane są wyłącznie z lokalem nr 2 i sprowadzają się do wyburzenia ściany działowej, przy czym organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji ograniczył się wyłącznie rozebrania przegrody w lokalu nr 2, z kolei organ pierwszej instancji przewidywał niezbędność postawienia ściany w systemie K-G. takie rozstrzygnięcia przewidywały ingerencję w lokal nr 2, natomiast wypowiadające się w sprawie organy nie miały w polu widzenia wszystkich możliwych do wykorzystania instrumentów przy wykorzystaniu, których możliwe byłoby doprowadzenie stanu technicznego budynku do poprawnego.

W opinii sporządzonej w ramach przedmiotowego postępowania przewidziano szereg rozwiązań zaistniałej sytuacji, jednakże w związku z wyremontowaniem lokalu nr 1 wskazano, że zasadnym jest podjęcie działań w lokalu nr 2. Takie stanowisko zaaprobowały oba wypowiadające się w sprawie organy, jednakże w ocenie składu orzekającego nie jest ono prawidłowe, ponieważ źródło obecnego stanu związane jest z remontem przeprowadzonym w lokalu nr 1, a tym samym właściciel tego lokalu nie może z faktu wykonania remontu, który przyczynił się do pogorszenia stanu technicznego budynku, nie może być w korzystniejszej sytuacji niż właściciel lokalu nr 2, a w zasadzie wszelkie działania powinny być rozpatrywane w szerokim tle z uwzględnieniem argumentów podnoszonych przez wszystkie strony tego postępowania.

W skardze do tutejszego Sądu podniesiono, że strona skarżąca nie jest obowiązana do dbania o stan wewnętrznych ścian działowych w samodzielnych lokalach własnościowych. Co do zasady skarżąca Wspólnota ma rację, jednakże w rozpoznawanej sprawie sytuacja wygląda odmiennie, ponieważ stan ścian w lokalu nr 2 związany jest ze stanem stropu między lokalem nr 1 i nr 2. To oznacza, że sprawa nie dotyczy działowej ściany wewnętrznej, lecz stanu stropu. Stan wskazanej ściany jest uzależniony od stanu stropu, a kwestia stropu jest już elementem wchodzącym w skład przestrzeni wspólnej nieruchomości, a tym samym skarżąca Wspólnota jest stroną w tym postępowaniu.

Jako zarzut w skardze uczyniono naruszenie postanowień art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nałożenie na Wspólnotę wykonywanie prac, które przynależą wyłącznie do właścicieli poszczególnych lokali. Stanowisko wyrażone w skardze nie jest prawidłowe, ponieważ w całości pomija źródło zaistniałej sytuacji i to, że w rzeczywistości przedmiotowa sprawa jest związana nie ze stanem ścian działowych , lecz ze stanem stropu między wymienianymi lokalami. W konsekwencji uznać należy, że zarzuty formułowane w skardze nie znajdują żadnego umocowania w stanie faktycznym i prawnym.

Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają na ustalenie, że wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi, a tym samym wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji, kierując się wskazaniami zamieszczonymi w uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia ponownie przeprowadzi postępowanie z udziałem wszystkich stron, a w szczególności właścicieli lokalu nr 1 i nr 2, jak również kierując się wskazaniami zamieszczonymi w ekspertyzie techniczno-budowlanej, zalegającej w aktach administracyjnych oraz stanowiskami właścicieli lokali nr 1 i nr 2 podejmie stosowne rozstrzygnięcie.

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 200 w związku z art. 210 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 powyższej ustawy wystąpiły przesłanki uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzję oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.