Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 449/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Spółdzielni Mieszkaniowo-Lokatorsko-Własnościowej "N." w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 3 lipca 2024 r. nr SKO.433/40/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowo-Lokatorsko-Własnościowej "N." w Z. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 6 lutego 2024 r. Spółdzielnia Mieszkaniowo-Lokatorsko-Własnościowa "[...]" wystąpiła do Burmistrza Miasta Zambrów z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (w ramach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) dla inwestycji obejmującej budowę pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z indywidualnymi boksami garażowymi, budynku usługowego o usługach z zakresu usług podstawowych, trzech budynków garażowych wraz z przyłączami do sieci infrastruktury technicznej i urządzeniami niezbędnymi do ich funkcjonowania na działkach nr [...], [...] położonych w Zambrowie.

Burmistrz pismem z 29 marca 2024 r., nr GP.6730.6.2024, po opracowaniu (przez uprawnionego urbanistę) projektu decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."), przekazał projekt do uzgodnienia z organami właściwymi.

Decyzją z 30 kwietnia 2024 r., nr GP.6730.6.2024, Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Z decyzji wynika, co następuje:

1. Rodzaj inwestycji - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna:

- budowa pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z indywidualnymi boksami garażowymi,

- budowa budynku usługowego o usługach z zakresu usług podstawowych,

- budowa trzech budynków garażowych wraz z przyłączami do sieci infrastruktury technicznej i urządzeniami niezbędnymi do funkcjonowania budynków

2. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z:

a) przepisów szczególnych:

- z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej jako: "p.b.");

- z uchwały Nr XXXIV/414/13 Sejmiku Województwa Podlaskiego z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie określenia "Programu ochrony powietrza dla strefy podlaskiej" (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2013 r. poz. 19 ze zm.);

- z ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 ze. zm.).

W przypadku ewentualnej zmiany obowiązujących przepisów projekt budowlany należy opracować zgodnie z przepisami szczególnymi, aktualnymi na dzień wystąpienia o pozwolenie na budowę.

b) ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu:

Działki nr [...], [...]położone w Zambrowie objęte wnioskiem są wolne od zabudowy. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z indywidualnymi boksami garażowymi, trzech budynków garażowych, budynku usługowego o usługach z zakresu usług podstawowych z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej jest zgodne z funkcją i rodzajem zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Przeprowadzona analiza pozwoliła ustalić funkcję, rodzaj zabudowy i parametry dla nowej zabudowy.

c) ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego:

- wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu objętego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - zgodnie z wnioskiem max. 30,0%;

- wskaźnik zieleni biologicznie czynnej - min. 25%;

- nieprzekraczalne linie zabudowy naniesiono za załączniku Nr 1 do decyzji;

- wymagania dotyczące projektowanych pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych i budynku usługowego o usługach z zakresu usług podstawowych:

szerokość elewacji frontowej każdego z budynków - max. 60,0 m;

* wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość głównej kalenicy): budynków mieszkalnych - max. 18,6 m; budynku usługowego - zgodnie z wnioskiem max 6,0 m;

* wysokość budynków: mieszkalnych zgodnie z wnioskiem max. VI kondygnacji nadziemnych i I kondygnacja podziemna; usługowego zgodnie z wnioskiem I kondygnacja nadziemna;

* kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki - nie ustala się;

* geometria dachu - zgodnie z wnioskiem dachy płaskie pogrążone o kącie nachylenia połaci dachowych od 2° do 10°.

- wymagania dotyczące projektowanych trzech budynków garażowych:

* szerokość elewacji frontowej - zgodnie z wnioskiem od 6,0 m do 50,0 m;

* wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość głównej kalenicy) - zgodnie z wnioskiem max. 3,5 m;

* wysokość budynku - zgodnie z wnioskiem I kondygnacja nadziemna; kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki - nie ustala się;

* geometria dachu - dach płaski o kącie nachylenia połaci dachowych od 2° do 10°.

d) ustaleń dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji projektowanej inwestycji:

- obsługa komunikacyjna - zjazdem z ul. [...] na warunkach zarządcy drogi;

- miejsca parkingowe w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce parkingowe lub garażowe na 1 mieszkanie oraz 2 miejsca/100 m2 powierzchni użytkowej usług należy zapewnić w liniach rozgraniczających teren inwestycji; stosownie do przepisów § 3 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.) garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów zrealizowane oraz realizowane na potrzeby planowanego przedsięwzięcia wraz towarzyszącą im infrastrukturą nie mogą przekroczyć 1,0 ha powierzchni użytkowej. Zgodnie z § 3 pkt 25 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) pod pojęciem parkingu rozumie się wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, sposób odprowadzania ścieków bytowych - do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej na warunkach określonych przez Zambrowskie Ciepłownictwo i Wodociągi Sp. z o.o.;

- sposób zaopatrzenia w wodę - z istniejącego wodociągu na warunkach określonych przez Zambrowskie Ciepłownictwo i Wodociągi Sp. z o.o.;

- zaopatrzenie w energię elektryczną - z linii energetycznej na warunkach określonych przez PGE Dystrybucja S.A, Oddział Białystok, Rejon Energetyczny Łomża;

- zaopatrzenie w energię cieplną - z istniejącej sieci ciepłowniczej na warunkach określonych przez Zambrowskie Ciepłownictwo i Wodociągi Sp. z o.o.;

- odprowadzanie wód opadowych - z dachów, terenów utwardzonych i terenów zielonych do sieci kanalizacji deszczowej w ul. [...] w maksymalnej ilości 30 l/sek. lub do kanalizacji sanitarnej zlokalizowanej na działkach nr [...], [...] w maksymalnej ilości 50 l/sek. na warunkach określonych przez właściciela sieci. Pozostałą ilość wód opadowych zagospodarować we własnym zakresie zgodnie z przepisami odrębnymi. Zastosować separator na przyłączu kanalizacji deszczowej do podczyszczania odprowadzanych wód opadowych (ropopochodnych) z terenu dróg wewnętrznych, parkingów i powierzchni utwardzonych;

- sposób gospodarowania odpadami - odpady stałe gromadzone w pojemnikach zgodnie z Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Miasto Zambrów.

e) warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej:

- teren inwestycji nie jest położony w obszarze objętym jakąkolwiek prawną formą ochrony przyrody ani też dóbr kultury współczesnej;

- planowane zamierzenie inwestycyjne mieści się w zakresie obejmującym korzystanie z wód i usług wodnych wymienionych w art. 34 pkt 13 oraz art. 35 pkt 7 p.w. Stosownie do art. 389 ww. ustawy przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne.

f) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich:

- projektowane zamierzenie inwestycyjne należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w zasięgu oddziaływania, uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w § pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w tym w szczególności zapewniając ochronę przed pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby: a także odpowiednie ukształtowanie terenu działek - w sposób uniemożliwiając} odprowadzenie wód opadowych na działki sąsiednie oraz nie powodujący zakłócenia istniejących stosunków wodnych;

- oddziaływanie inwestycji na środowisko należy ograniczyć do linii rozgraniczających teren inwestycji;

g) wymagania dotyczące ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych:

- nie dotyczy;

h) inne warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych:

- na przedmiotowym terenie występują urządzenia melioracji wodnych (sieć drenarska), w związku z powyższym inwestor zobowiązany jest wykonać inwestycję w sposób zapewniający zachowanie sprawności użytkowej tych urządzeń - w przypadku ich uszkodzenia, przywrócić stan pierwotny, a w razie potrzeby przebudować lub zlikwidować w taki sposób, aby nie pogorszyć funkcjonowania obiektu melioracyjnego poza obszarem inwestycji.

3. Linie rozgraniczające teren inwestycji:

- oznaczono kolorem zielonym na załączniku graficznym Nr 1 do decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania złożonego od opisanej decyzji przez B. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży decyzją z 3 lipca 2024 r., nr SKO.433/40/2024, na podstawie 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji przekazanej przez organ pierwszej instancji wraz z odwołaniem wynika, że błędnie wykonana została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] i [...]położonych w Zambrowie. Przedmiotowa decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie analiza urbanistyczna narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 1 pkt 3-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie MI z 26 sierpnia 2003 r."), poprzez przyjęcie parametrów, które odbiegają od średniej wynikającej z wykonanej analizy urbanistycznej bez uzasadnienia. Kolegium zauważyło, że znajdujący się w aktach sprawy dokument budzi wątpliwości co do jego przejrzystości i spójności - organ pierwszej instancji, ustalając parametry planowanych budynków, często przyjmował nie jako średni parametr, tylko jako maksymalny lub zgodny z wnioskiem inwestora. Załączona analiza w formie tabelarycznej (zbiorcza) nie ma uzupełnionej rubryki "średnia", organ nie doszukał się również informacji o istniejącej zabudowie 6-kondygnacyjnej na terenie analizowanym. Ponadto organ pierwszej instancji naruszył art. 52 w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sposób niezgodny ze złożonym wnioskiem, a także art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., poprzez uznanie, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy inwestor wykazał, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające podczas, gdy z załączonych do wniosku oświadczeń gestorów sieci wynika, że dotyczą one innego zamierzenia inwestycyjnego - obejmującego inny obszar i inną ilość obiektów budowlanych. SKO zauważyło również, że zaskarżona decyzja Burmistrza nie może pozostać w obrocie prawnym ze względu na naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a.; wniosek z 6 lutego 2024 r. o ustalenie warunków zabudowy został podpisany przez K. S. oraz W. G., przy czym z akt sprawy nie wynika, jaką funkcję sprawują ww. osoby w Spółdzielni, czy są upoważnieni do składania takiego typu wniosków.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółdzielnia złożyła sprzeciw, zarzucając naruszenie:

1. art. 138 § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 § 3 k.p.a., poprzez nieuprawnione uznanie, że decyzja Burmistrza z 30 kwietnia 2024 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, gdyż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można przyjąć, że "zaskarżona decyzja wydana została bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 2 i 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy";

2. art. 138 § 2 w zw. z art. 136 w zw. z art. 138 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez odstąpienie od przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sytuacji w której SKO wskazało następujące wątpliwości: przyjęcie parametrów nowej zabudowy, które odbiegają od średnich wynikających z wykonanej analizy urbanistycznej bez uzasadnienia; oświadczeń gestorów sieci załączonych do wniosku o wydanie decyzji, z których wynika, że dotyczą innego zamierzenia inwestycyjnego; wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sposób niezgodny ze złożonym wnioskiem (Kolegium jednak nie wskazało na czym ta niezgodność polega); w zakresie funkcji sprawowanych w Spółdzielni przez osoby podpisane we wniosku o wydanie decyzji, mając na względzie, że decyzja kasatoryjna jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy;

3. art. 136 w zw. z art. 15 k.p.a., polegające na uchyleniu się przez organ odwoławczy od merytorycznego ustosunkowania się do zawartych w odwołaniu zarzutów i rozpoznania sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w Łomży oraz zasądzenie od organu drugiej instancji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się uzasadniony.

Jak stanowi art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

W przypadku sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego zakres rozpoznania sprawy przez sąd oraz zakres stosowanych środków są ograniczone. Na podstawie art. 64a p.p.s.a., od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uruchamia postępowanie sądowe szczególnego rodzaju. Jego zakres przedmiotowy jest bowiem ograniczony do kontroli tylko jednej kategorii ostatecznych decyzji organu odwoławczego. Stosownie do treści art. 64e p.p.s.a. kontrola ta obejmuje tylko ocenę zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza w istocie konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego, rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej, będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2219/15; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wydanie decyzji przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy. Ustawodawca jedynie w odniesieniu do decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a. określa wprost przesłankę jej wydania (gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie). Decyzja taka nie może być podjęta w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Co do zasady, organ odwoławczy powinien powtórnie rozstrzygnąć merytorycznie sprawę (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023, art. 138 k.p.a.).

Spór w sprawie na obecnym (kontrolowanym) etapie postępowania, znajdujący odzwierciedlenie w treści sprzeciwu oraz skarżonej decyzji, sprowadza się do uznania za wadliwą decyzji o warunkach zabudowy, głównie z uwagi na oparcie jej o błędną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr [...] i [...].

Zdaniem sądu nie można uznać, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną uzasadnioną wystąpieniem przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. W opinii składu orzekającego treść kontrolowanego rozstrzygnięcia wskazuje na bezpodstawną w realiach niniejszej sprawy intencję organu odwoławczego do uchylenia decyzji pierwszej instancji. Kolegium władne było do samodzielnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy (odwołania).

W świetle wskazanego powyżej przepisu konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok NSA z 13 lutego 2019 r., II OSK 132/19). Należy pamiętać, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które winny przeprowadzić organy administracji, wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie (zob. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 138).

Na gruncie sprawy niniejszej będą to przede wszystkim następujące przepisy:

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Zgodnie z ust. 5 warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Z kolei ust. 5 wskazuje, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę.

Dalej, ust. 6 zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, uwzględniając potrzeby kształtowania ładu przestrzennego, w tym przeciwdziałania powstawaniu konfliktów przestrzennych. Ust. 7 zawiera natomiast katalog wymagań, który ma być określony we wspomnianym rozporządzeniu.

Zgodnie z § 1 pkt 3-5 wydanego na podstawie opisanej delegacji rozporządzenia MI z 26 sierpnia 2003 r., rozporządzenie te określa sposób ustalania w decyzji warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania m.in. szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych.

Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów, jakie SKO podniosło wobec decyzji Burmistrza, skład orzekający odniesie się do każdego z nich z osobna.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na naruszenie w ramach sporządzonej analizy urbanistycznej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. § 1 pkt 3-5 rozporządzenia MI z 26 sierpnia 2003 r. poprzez przyjęcie bez uzasadnienia parametrów, które odbiegają od średniej wynikającej z wykonanej analizy. Jak wskazywało Kolegium, organ pierwszej instancji w odniesieniu do parametrów budynków posługiwał się nie parametrem "średnim", a określał wartości jako "maksymalne" czy też "zgodne z wnioskiem inwestora". Ponadto SKO zarzuciło, iż analiza w formie tabelarycznej nie ma uzupełnionej rubryki "średnia", jak i zakwestionował odwołanie się do kryterium liczby kondygnacji.

Przede wszystkim nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem, jakoby sposób przyjęcia i opisu parametrów należało uznać za błędne.

Podkreślić należy, że warunkiem koniecznym przyjęcia prawidłowych wskaźników zabudowy w postaci: wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, jak również wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a tym samym obligatoryjnym elementem analizy urbanistycznej, jest uprzednie ustalenie średniego wskaźnika dla tych parametrów na obszarze analizowanym (§ 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia MI z 26 sierpnia 2003 r.). Dla potrzeb zachowania ładu przestrzennego, powinny one być wyliczane na podstawie parametrów całej zabudowy znajdującej na obszarze analizowanym (także o różnych funkcjach), a nie tylko na podstawie parametrów zabudowy o tej samej funkcji. W związku zaś z tym, że wyliczenie średnich wartości ww. parametrów istniejącej zabudowy, musi poddawać się weryfikacji, konieczne jest ustalenie parametrów każdej z zabudowanych działek znajdujących się w obszarze analizowanym, a następnie na tej podstawie ustalenie wskaźnika średniego dla całego obszaru analizowanego, który musi być wynikiem działania matematycznego. Działania te i ustalenia mają na uwadze zasadniczo zachowanie ładu przestrzennego i kontynuację dotychczasowych cech i warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 października 2021 r., II SA/Gd 140/21). Stanowią one niezbędny punkt wyjścia do ustalenia konkretnych i zindywidualizowanych parametrów nowej zabudowy, co może już odbywać się przez odniesienie do zabudowy o tożsamej funkcji. Wskutek takiego działania może natomiast okazać się, że parametry nowej zabudowy będą odbiegały od wartości średnich. Odstępstwo to musi być jednak każdorazowo urbanistycznie usprawiedliwione (por. wyrok WSA w Białymstoku z 13 czerwca 2024 r., II SA/Bk 166/24).

Fakt, iż przepisy nie określają przesłanek dopuszczenia wyjątków, a jedynie wymagają, aby wynikało to z analizy, nie może oznaczać swobody i dowolności. Tak więc dopuszczalne jest odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości dla obszaru analizowanego, ale w takiej sytuacji z samej analizy muszą wynikać szczegółowe powody i przesłanki dla odstąpienia od wartości średniej. Przesłanki te winny być precyzyjnie, szczegółowo, rzetelnie i przekonująco uzasadnione, albowiem tylko wtedy będzie możliwa ocena czy tak określone wskaźniki służą zachowaniu ładu przestrzennego. Autor analizy ma obowiązek wyjaśnić - w sposób zrozumiały i nadający się do weryfikacji przez organy administracji rozstrzygające sprawę oraz sąd administracyjny - dlaczego przyjął określony wskaźnik na zasadzie wyjątku od zasady oraz dlaczego w takiej, a nie innej wielkości. Odstępstwa, jako wyjątki od zasady, powinny być umotywowane, jeżeli bowiem normy prawne dopuszczają określone odstępstwa od sztywnych reguł, to każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania wyjaśniającego materiale dowodowym (wyrok NSA z 10 marca 2020 r., II OSK 1228/18). W konsekwencji, analizujący winien wskazać na konkretne, dostrzeżone w wyniku przeprowadzonej analizy obszaru analizowanego, prawidłowości architektoniczne czy urbanistyczne, przemawiające po pierwsze - na rzecz uczynienia odstępstwa od wyliczonej średniej, a po drugie - na rzecz odstępstwa w takim a nie innym kierunku (tj. wielkości mniejszej od średniej albo wielkości większej od średniej) oraz na rzecz takiej a nie innej konkretnej ostatecznej wielkości wskaźnika (por. wyrok WSA w Poznaniu z 26 czerwca 2024 r., II SA/Po185/24).

Analizując sporne w niniejszej sprawie odstępstwa i parametry, należy przyjąć, że wartości przyjęte w decyzji organu pierwszej instancji w pełni korelują z analizą urbanistyczną i jej uzasadnieniem.

Dla przykładu:

- w zakresie powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, organ przyjął (cyt.) "zgodnie z wnioskiem max. 30,0%". Ze znajdującej się w aktach administracyjnych analizy wynika natomiast m.in., że średni wskaźnik na analizowanym terenie wynosi 25,7% (takowy został też wskazany w tabelarycznej części analizy). Wnioskodawca planuje realizację inwestycji o łącznej powierzchni zabudowy max. 3.831,57 m2, co jest możliwe przy wskaźniku zabudowy wynoszącym 30,0%. Na terenie analizowanym wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynosi od 15,0% do 34,6%. W związku z tym organ zaproponował ustalenie dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego ww. wskaźnika "zgodnie z wnioskiem max. 30,0%", co nie wpłynie w istotny sposób na ład przestrzenny na analizowanym terenie oraz nie naruszy art. 1 i 2 u.p.z.p.;

- w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość górnej kalenicy) w decyzji o warunkach zabudowy przyjęto dla: (cyt.) "budynków mieszkalnych – max. 18,6 m; budynku usługowego – zgodnie z wnioskiem max 6,0 m". Jak wynika z analizy, wnioskodawca planuje realizację budynków mieszkalnych wielorodzinnych o wysokości w najwyższym punkcie dachu wynoszącej max. 19,0 m oraz budynku usługowego max. 6,0 m. Analizowane budynki mieszkalne wielorodzinne mają wysokość głównej kalenicy od 14,0 m do 18,6 m, budynki usługowe od 4,0 m do 12,13 m. Z tabeli wynika, że średnia wysokość budynków mieszkalnych to 15,6 m; z decyzji o warunkach zabudowy wynika poza tym, że część lokali usługowych zlokalizowana jest w parterach budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W analizie wskazano, że ustalenie dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego najwyższej wysokości głównej kalenicy budynków mieszkalnych wielorodzinnych na analizowanym terenie – max. 18,6 m oraz budynku usługowego – zgodnie z wnioskiem max. 6,0 m, nie naruszy art. 1 i 2 u.p.z.p.

Skład orzekający stoi zatem na stanowisku, że treść decyzji o warunkach zabudowy w kwestionowanym przez SKO zakresie jest logiczna, przejrzysta i kompletna, stanowiąc odzwierciedlenie treści analizy urbanistycznej. Z analizy tej w jasny sposób wynika zakres poszczególnych parametrów, ich średnia (tam, gdzie możliwe było jej wyliczenie) oraz uzasadnienie dla przyjętego odstępstwa. Co istotne, organ odwoławczy sam w skarżonej sprzeciwem decyzji zauważył, że przyjęto parametry, które "odbiegają od średniej wynikającej z wykonanej analizy urbanistycznej", a zatem przyznał, że taka średnia została wyliczona. Stosowane przez Burmistrza w odniesieniu do odstępstw sformułowania "zgodnie z wnioskiem inwestora" czy "max." należy uznać za dopuszczalne, skoro zasadność ich przyjęcia została wyjaśniona w treści analizy.

Niezasadny jest przy tym zarzut organu odwoławczego, jakoby rubryka "średnia" w tabelarycznej części analizy urbanistycznej była nieuzupełniona. Taki wniosek nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Niewątpliwie wspomniana rubryka stanowi element graficzny i organizacyjny tabeli, co jednak nie jest jednoznaczne z tym, że w odniesieniu do wszystkich zgromadzonych danych powinna być wypełniona. Skład orzekający zwraca uwagę, że te najbardziej ważkie dla postępowania wartości średnie znalazły jednak odzwierciedlenie w tabeli. Skądinąd, obliczenie tychże jest nieskomplikowaną operacją matematyczną, której z urzędu – w razie umotywowanej potrzeby – mógłby dokonać organ odwoławczy, bez konieczności zwracania sprawy do procedowania przez Burmistrza.

W odniesieniu zaś do zarzutu określenia parametrów wysokości budynków poprzez odniesienie się do liczby kondygnacji, tj. dla budynków (cyt.) "mieszkalnych zgodnie z wnioskiem max. VI kondygnacji nadziemnych i I kondygnacja podziemna; usługowego zgodnie z wnioskiem I kondygnacja nadziemna", sąd co do zasady zgadza się, że porównania liczby kondygnacji nie można uznać za prawidłową analizę (por. wyrok WSA w Szczecinie z 2 września 2021 r., II SA/Sz 757/21). Żaden z przepisów rozporządzenia MI z 26 sierpnia 2003 r. nie reguluje liczby kondygnacji jako parametru zabudowy, wobec czego ani badanie pod tym kątem istniejącej zabudowy, ani określanie liczby kondygnacji dla planowanej zabudowy nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Rozporządzenie w § 7 określa sposób wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy, nie odnosząc się przy tym do liczby kondygnacji. Zdaniem sądu jednak organ pierwszej instancji wprowadził ten parametr jedynie dodatkowo, w istocie akceptując w tym zakresie planowaną liczbę kondygnacji wynikającą z wniosku inwestora. Zarzut SKO, iż nie doszukało się na analizowanym terenie istniejącej zabudowy o sześciu kondygnacjach nie ma żadnego znaczenia – z analizy i treści nie wynika, by Burmistrz przyjmował tę liczbę jako odniesienie do średniej; wiążąca w tym wypadku i tak pozostaje wyznaczona wysokość górnej krawędzi elewacji, etc. (jako wartość metryczna).

Skład orzekający nie znalazł także uzasadnienia dla podnoszonego przez SKO rzekomego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., poprzez uznanie, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy inwestor wykazał, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające, podczas gdy z załączonych do wniosku oświadczeń gestorów sieci wynika, że dotyczą one innego zamierzenia inwestycyjnego - obejmującego inny obszar i inną liczbę obiektów budowlanych. SKO w zasadzie nie uzasadniło tego stwierdzenia. Niemniej sąd zwraca uwagę, że choć rzeczywiście oświadczenia gestorów wychodzą w swoim zakresie poza przedmiotową inwestycję, to nie zmienia to faktu, że jednak tę inwestycję obejmują. Zapewniono bowiem o dostawie mediów dla budynków i dla działek, na których mają być one usytuowane, objętych przedmiotowym postępowaniem (decyzją o warunkach zabudowy). Wymóg dotyczący tego, że planowana inwestycja posiada istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, które jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, należało uznać za spełniony.

Kolegium całkowicie pominęło uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy w sposób niezgodny ze złożonym wnioskiem, co na gruncie postępowań dotyczących decyzji kasacyjnej, statuujących szczególną skrupulatność organu w obrębie sporządzenia uzasadnienia, samo w sobie przemawiałoby za jej uchyleniem. Niemniej jednak sąd skontrolował tę kwestię, mając na uwadze treść złożonego w sprawie odwołania.

Po pierwsze zatem, nie sposób przyjąć, że organ pierwszej instancji ustalił wadliwie, czy też w ogóle nie ustalił, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Sięgając do analizy, podnieść trzeba, że inwestor wskazał główną obsługę komunikacyjną wnioskowanego terenu obejmującym działki nr [...], [...]istniejącym zjazdem z ul. [...]. Od strony południowej inwestor wskazał obsługę komunikacyjną z ul. [...] przez działkę nr [...], stanowiącą własność prywatną. Do wniosku dołączył oświadczenie właściciela działki wyrażające zgodę na obsługę komunikacyjną planowanego zamierzenia inwestycyjnego przez część działki nr [...]. Wnioskowany teren obejmujący działki nr [...], [...]posiada główną obsługę komunikacyjną z drogi publicznej z ul. [...] na warunkach określonych przez zarządcę drogi, po wybudowaniu nowego odcinka drogi - z ul. Pułaskiego. We wniosku inwestor wskazywał natomiast, że główny wjazd na działkę projektuje się od strony północnej. Działka nr [...], stanowiąca część obszaru opracowania, ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ul. [...] [...], zlokalizowanej na działce o nr 3243, poprzez istniejący zjazd. Właśnie taka obsługa została określona w decyzji o warunkach zabudowy – zgodnie z wnioskiem inwestora.

Po drugie, podobnie ma się kwestia odnosząca się do parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. We wniosku inwestor określił ją jako maksymalnie 19 m. Skoro organ określił ją na poziomie 18,6 m, tj. o 40 cm mniejszym niż wnioskowana, to wciąż mieści się ona w wartości "maksymalnej" żądanej przez inwestora – nie przekracza jej. Skądinąd należy zauważyć, co słusznie wyartykułowała także strona skarżąca, że sam inwestor nie złożył przecież odwołania i nie kwestionował rzekomego niezałatwienia sprawy zgodnie z jego wnioskiem.

Na aprobatę sądu nie zasługiwało także wskazanie przez SKO naruszenia przepisów k.p.a., w tym art. 7 i 77 § 1, z uwagi na przyjęcie przez organ wniosku o ustalenie zabudowy podpisanego przez K. S. oraz W. G. Zdaniem Kolegium z akt sprawy nie wynika jaką funkcję sprawują te osoby w Spółdzielni, czy są upoważnieni do składania takiego typu wniosków. Skład orzekający zauważa jednak, że jest to kwestia niewpisująca się w możliwość wydania decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy z urzędu mógł bowiem przeprowadzić, stosując art. 136 k.p.a., dodatkowe postępowanie dowodowe, jeśli w jego ocenie ustalenia (czy wyjaśnienia) wymagała kwestia uprawnień osoby podpisanej pod wnioskiem do reprezentowania pracodawcy. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez sprawdzenia i wyjaśnienia kwestii reprezentacji wnioskodawcy, nie jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że organ pierwszej instancji wydał decyzję z naruszeniem np. przepisu art. 29 i 30 § 3 k.p.a. (co istotne – SKO w ogóle nie wskazało tych przepisów jako naruszonych). Nie istniały żadne przeszkody, aby organ odwoławczy ustalił w toku postępowania na podstawie art. 136 k.p.a., czy wniosek wszczynający postępowanie administracyjne został podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentowania Spółdzielni.

W związku z tak sformułowaną argumentacją zaskarżonej decyzji, należało stwierdzić, że powołane przez organ okoliczności nie wypełniają przesłanek warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślenia zaś wymaga, że nawet jeżeli zdaniem organu odwoławczego w sprawie z zakresu warunków zabudowy analiza urbanistyczna posiada pewne wady lub braki, to nie oznacza to, że organ ten zmuszony jest przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy może bowiem wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy naruszono przepisy postępowania, a "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Trzeba przy tym pamiętać, że k.p.a. pozwala na przeprowadzenie dowodów uzupełniających także w drugiej instancji (art. 136 § 1 k.p.a.). Jeżeli zatem pewne elementy konstrukcyjne decyzji organu pierwszej instancji ze względu na postać lub formę, zdaniem organu drugiej instancji, wymagają korekty, to nie można z tego tylko powodu wymagać powtórzenia postępowania. Kolegium ma bowiem uprawnienie reformatoryjne z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i może – jeżeli widzi taką potrzebę – skorygować decyzję merytorycznie. Oznacza to również uprawnienie organu drugiej instancji do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, jeśli stwierdzi, że nie jest możliwe ich ustalenie w sposób zgodny z wnioskiem inwestora.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się możliwość sporządzenia analizy urbanistycznej w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego przed organem drugiej instancji. Jest ona bowiem kluczowym, aczkolwiek nie jedynym dowodem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zarówno w przepisach k.p.a., jak i u.p.z.p. ustawodawca nie zastrzegł przy tym, że dowód ten może zostać przeprowadzony jedynie przed organem pierwszej instancji. Z kolei zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zarówno postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze, mają w pełni charakter merytoryczny, co nie wyklucza przeprowadzenia analizy urbanistycznej przez organ odwoławczy i wydania decyzji co do meritum sprawy. Przeprowadzenie takiej analizy przez organ odwoławczy oraz oceny wniosków z niej płynących nie przekracza możliwości organu odwoławczego do wydania w sprawie decyzji in meriti (por. R. Sawuła, Glosa do wyroku NSA z 8.11.2011 r., II OSK 1564/10, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2013/4/41, s. 281; wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 3012/17).

Podsumowując, sąd nie znalazł podstaw do podzielenia oceny organu odwoławczego co do naruszeń przepisów postępowania, których miałby się dopuścić organ pierwszej instancji. Jeśli SKO powzięło wątpliwości w zakresie omówionych wyżej kwestii, to za wystarczające w tym wypadku, i znajdujące usprawiedliwienie w przepisach, byłoby przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Skądinąd skład orzekający zauważa, że Kolegium nie wywiązało się ze standardu odnoszącego się do sporządzenia uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), niejednokrotnie sporządzając je w sposób lakoniczny i nieprzekonujący.

Sąd za zasadne uznał zatem podnoszone w skardze zarzuty naruszenia: art. 138 § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 § 3 k.p.a.; art. 138 § 2 w zw. z art. 136 w zw. z art. 138 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a.; art. 136 w zw. z art. 15 k.p.a.

Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji Burmistrza, SKO uwzględni powyższe uwagi oraz ocenę prawną sądu zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu i dokona rozpatrzenia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. Organ odwoławczy dokona zatem skrupulatnej kontroli decyzji pierwszej instancji oraz analizy urbanistycznej. Wypowiadając się zaś w zakresie przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, SKO sporządzi kompletne uzasadnienie zgodne z wymogami stawianymi przez przepisy k.p.a., umożliwiające ewentualną rzetelną kontrolę podjętego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku orzekł jak w sentencji w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) orzeczono w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na koszty te składa się uiszczony wpis od sprzeciwu - 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł oraz uiszczona opłata od pełnomocnictwa - 17 zł.