Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 137/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 18, art. 85 ust. 2 , art.  18 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 grudnia 2022 r. znak: SKO.DG-51/5476/3/2022 w przedmiocie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 16.12.2022 r. znak: SKO.DG-51/5476/3/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z 11.08.2022 r. znak: WUP CIZ.4310.1.2019.IR w przedmiocie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W piśmie z 31.05.2022 r. Okręgowy Inspektor Pracy w Kielcach (dalej "OIP") poinformował organ I instancji o wynikach kontroli przeprowadzonej w dniach 10, 18, 23.05.2022 r. – w C. Sp. z o.o. w K. (zwanej dalej "Spółką"), działającej jako agencja zatrudnienia w rozumieniu art. 18 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Ustalono, że Spółka, świadcząc usługę pośrednictwa pracy (kierowania osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych), nie zawierała pisemnych umów o skierowanie do pracy za granicą, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy, nie poinformowała na piśmie osób skierowanych do pracy za granicą o opłatach o kosztach, a także o innych należnościach, związanych ze skierowaniem do pracy oraz jej podjęciem i wykonywaniem za granicą. Tym samym naruszono zasady kierowania osób do pracy za granicą, co uzasadniało złożenie wniosku o ukaranie osoby działającej w jej imieniu.

W skierowanym do Marszałka Województwa Świętokrzyskiego piśmie z 23.06.2022 r. Spółka zakwestionowała protokół z ww. kontroli, wskazując że w chwili obecnej nie kieruje pracowników do pracy za granicą w rozumieniu art. 85 ust. 2 ustawy, a prowadzi jedynie doradztwo personalne w rozumieniu art. 18 ust. 1, ust. 2 pkt c ustawy. Polega to na weryfikacji kandydatów, ich oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji danej osoby dla niemieckiej agencji pracy G. z siedzibą na terenie Niemiec, która kieruje swoich pracowników tymczasowych do pracodawcy użytkownika – Z. i w tej sytuacji Spółka występuje jako podmiot trzeci.

W dniu 7.07.2022 r. OIP w Kielcach, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, przekazała kopię protokołu z ww. kontroli.

Mając na uwadze powyższe decyzją z 11.08.2022 r. Marszałek Województwa Świętokrzyskiego, działając na podstawie art. 18na ust. 1 pkt 3 i ust. 2 w związku z art. 85 ust. 2 ustawy, zakazał Spółce wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, z rygorem natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu, analizując szczegółowo protokół z kontroli, wskazano że Spółka świadczyła usługę pośrednictwa pracy polegającą na kierowaniu osób do pracy za granicą do pracodawcy zagranicznego, którym jest niemiecka agencja pracy tymczasowej G. Spółka do dnia kontroli (10,18,23.05.2022 r.) nie zawierała na piśmie umów z osobami kierowanymi do pracy za granicą. Jednocześnie agencja zawarła pisemną umowę o pośrednictwo z pracodawcą zagranicznym G., ale nie posiadała ona wszystkich elementów określonych w art. 85 ust. 3 ustawy. Dalej organ, odnosząc się do wyjaśnień Spółki o doradztwie personalnym dla agencji pracy tymczasowej G., mającym polegać na weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji, stwierdził że opisany w protokole przebieg procesu rekrutacji osób do pracy za granicą potwierdza, iż Spółka odpowiada za cały proces rekrutacji do pracy za granicą od ogłoszenia oferty, przez przekazanie informacji odnośnie warunków pracy, czy zakwaterowania, po przekazanie szczegółów potrzebnych do zawarcia umowy z pracodawcą zagranicznym Organ, powołując się na art. 19f ustawy, podkreślił że ze złożonych sprawozdań z działalności wynika, że w latach 2019-2021 Spółka świadczyła m.in. usługę kierowania osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych.

W złożonym odwołaniu Spółka podniosła zarzuty naruszenia art. 18 na ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 85 ust. 2 ustawy oraz art. 7 , art. 77 § 1 K.p.a., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania.

SKO, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, stwierdziło – na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego – że Spółka świadczy usługę pośrednictwa pracy, polegającą na kierowaniu osób do pracy za granicą do pracodawcy zagranicznego, którym jest niemiecka agencja pracy tymczasowej G.. Pomimo tego nie zawierała z osobami kierowanymi do pracy za granicą pisemnych umów. Analizując umowę o współpracy z G. nie uwzględniono zarazem argumentacji Spółki o tym, że nie świadczyła usług pośrednictwa pracy. Podzielono również stanowisko organu I instancji co do tego, że opisany w protokole kontroli przebieg procesu rekrutacji osób do pracy za granicą potwierdza, że Spółka odpowiada za cały proces rekrutacji do pracy za granicą. Dodatkowo, złożone formularze sprawozdań z działalności potwierdzają świadczenie usługi pośrednictwa pracy, polegającej na kierowaniu osób do pracy za granicą do pracodawcy zagranicznego, zaś z protokołu OIP wynika, że strona do dnia kontroli (10,18,23.05.2022r.) nie zawierała na piśmie umów z osobami kierowanymi do pracy za granicą. Powyższe oznacza zatem, że doszło do naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, wobec czego zasadne było wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez Spółkę działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej wyjaśnieniom Spółki w zakresie braku kierowania osób do pracy za granicą, a wykonywania doradztwa personalnego na rzecz agencji G. – pomimo że korelują one z treścią pozostałego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia, że skarżąca świadczyła usługi pośrednictwa pracy, kierując osoby do pracodawcy zagranicznego G.;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. art. 18na ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 85 ust. 2 ustawy, polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Marszałka w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie decyzji;

2. przepisów prawa materialnego, to jest art. 18na ust. 1 pkt 3 i ust 2 oraz art. 85 ust 2 ustawy o poprzez jego zastosowanie w sprawie, podczas gdy nie zachodziły do tego przesłanki.

W uzasadnieniu powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu, podkreślając że agencja pracy tymczasowej G. – na rzecz której Spółka prowadziła doradztwo personalne w rozumieniu art. 18.1 ust. 2 pkt c ustawy – w ramach współpracy przekazywała dane do swoich zleceniodawców (pracodawców użytkowników bezpośrednio np. Z.), a Spółka jako podmiot trzeci przeprowadzała weryfikację kandydatów dla pracodawcy użytkownika, czyli dla niemieckiego podmiotu jakim jest np. Z. (według specyfikacji stanowiska pracy). W ramach usługi strona weryfikowała kandydatów do pracy tymczasowej pod względem oczekiwanych kwalifikacji pracodawcy użytkownika i predyspozycji danej osoby, a następnie przekazywała dane o kandydacie do niemieckiej agencji pracy. Wynagrodzenie za wykonanie usługi wypłacane było jednorazowo i za czynności określone powyżej. Wskazane wynagrodzenie nie stanowiło wynagrodzenia za kierowanie pracowników tymczasowych, takie wynagrodzenie pobiera bowiem podmiot G., który jest agencją pracy tymczasowej działającą na terenie Niemiec i rozlicza się bezpośrednio z pracodawcą użytkownikiem, którym jest np. Z., również na terenie Niemiec. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do sporządzania umów z kandydatami do pracy, jak również wypełniania innych obowiązków z art. 85 ustawy. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje ani nie określa w jasny sposób podmiotów współpracujących. Wobec tego konieczne było zastosowanie wykładni zawężającej obowiązków wskazanych powyżej. O braku istnienia elementów wskazujących na kierowanie do pracy pracowników świadczy, zdaniem strony, m.in. brak jakichkolwiek informacji o wykonywaniu przez te osoby pracy za granicą, które to posiadała jedynie agencja G., a także sposób obliczania i wypłaty wynagrodzenia dla strony. Zakwestionowano zarazem ustalenia SKO co do tego, że zakres zobowiązań skarżącej był tak szeroki, iż wskazuje to na świadczenie pośrednictwa pracy. W rezultacie, brak było podstaw do uznania, że Spółka objęta była ustawowym obowiązkiem określonym w art. 85 ust. 2 ustawy, a tym samym do stosowania sankcji w postaci zakazu wykonywania działalności.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz. 259 t.j.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na złożony w tym zakresie przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniosek, o którym został zawiadomiony pełnomocnik skarżącej Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie zostały bowiem spełnione wszystkie niezbędne przesłanki konieczne do wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy, określone w u.p.z.p.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję zakazującą skarżącej Spółce wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowił art. 18na ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018r. poz. 1265 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", zgodnie z którym marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez podmiot działalności objętej wpisem, w przypadku gdy stwierdzi naruszenie przez podmiot warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia, określonych w art. 19c, art. 19d oraz art. 85. W odniesieniu do warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia – do jakich odnosi się cyt. przepis – należy wskazać, że zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia odbywa się na podstawie pisemnej umowy zawieranej przez te agencje z osobami kierowanymi.

Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie ma istotne znaczenie dla ochrony i bezpieczeństwa osób korzystających z usług agencji zatrudnienia zabezpieczenia praw i interesów pracowników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.12.2017 r. o sygn. akt II GSK 2633/17), gdyż – jak stanowi zdanie drugie art. 85 ust. 2 ustawy – umowa ta powinna określać w szczególności: pracodawcę zagranicznego; okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej; rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące osobie kierowanej do pracy świadczenia socjalne; warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób tropikalnych; obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej do pracy oraz agencji zatrudnienia; zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy zawartej między agencją zatrudnienia a osobą kierowaną, w tym stronę pokrywającą koszty dojazdu i powrotu osoby skierowanej do pracy w przypadku niewywiązania się pracodawcy zagranicznego z warunków umowy oraz tryb dochodzenia związanych z tym roszczeń; kwoty należne agencji zatrudnienia z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych ze skierowaniem do pracy za granicą, poniesione na: dojazd i powrót osoby skierowanej, wydanie wizy, badania lekarskie, tłumaczenia dokumentów; informację o trybie i warunkach dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w państwie wykonywania pracy oraz inne zobowiązania stron.

Tymczasem, jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, Spółka – działająca jako agencja zatrudnienia w rozumieniu art. 18 ustawy – świadczyła usługi pośrednictwa pracy, polegające na kierowaniu osób do pracy za granicą do pracodawcy zagranicznego, nie zawierając – wbrew ustawowemu obowiązkowi – na piśmie umów z osobami kierowanymi do pracy za granicą.

W tym zakresie nie mogły odnieść skutki podniesione w pkt 1 skargi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 K.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 K.p.a.

Ustalenia faktyczne i rozważania prawne zawarte w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach są prawidłowe, zgodne z cyt. wyżej przepisami ustawy, a przede wszystkim – z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, to jest z:

- pismem OIP z 31.05.2022 r. (k. 34 akt administracyjnych), zawierającym skierowaną do organu I instancji informację, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 10, 18, 23.05.2022 r. w Spółce stwierdzono, że świadcząc usługę pośrednictwa pracy (kierowania osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych) nie zawierano pisemnych umów o skierowanie do pracy za granicą, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy, czym naruszono zasady kierowania osób do pracy za granicą;

- przekazaną przez OIP kopią protokołu z ww. kontroli z załącznikami, przy czym na str. 3 protokołu (k. 46 akt administracyjnych) ustalono, że Spółka kieruje osoby do pracy za granicą, osoby te zostały wymienione w zał. 1 do protokołu (k. 50 akt administracyjnych);

- formularzami "Informacji o działalności Agencji", składanych odrębnie za lata 2021, 2020 i 2019 (k. 25-30), w których sama Spółka zadeklarowała, że w tym okresie świadczyła m.in. usługę kierowania osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, przy czym w 2019 r. za jej pośrednictwem pracę za granicą podjęło 7 osób, w 2020 r. 42 osoby (do Niemiec) i w 2021 r. 64 osoby (do Niemiec).

W tym ostatnim zakresie należy wskazać, że coroczne składanie ww. formularzy stanowiło wykonanie ustawowego obowiązku przewidzianego w art. 19f ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku za rok poprzedni, zawierającej w szczególności liczbę osób, z uwzględnieniem obywatelstwa, które podjęły pracę za pośrednictwem agencji zatrudnienia według grup elementarnych zawodów zgodnie z obowiązującą klasyfikacją zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy, a w przypadku kierowania do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych także z podaniem państw zatrudnienia.

Uwzględniając opisany powyżej, zebrany w sposób wyczerpujący, materiał dowodowy, należy podzielić stanowisko organów obu instancji o tym, że skarżąca świadczyła usługi pośrednictwa pracy, polegające na kierowaniu osób do pracy za granicą do pracodawcy zagranicznego, nie zawierając na piśmie wymaganych przez art. 85 ust. 2 ustawy umów z tymi osobami. W tym zakresie nie sposób zgodzić się z poglądem Spółki, postulującej zastosowanie wykładni zawężającej obowiązku wskazanego w tym przepisie – która miałaby wówczas charakter niedopuszczalnej wykładni contra legem. Nie mogły zatem odnieść skutku również zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w pkt 2 skargi.

Podkreślenia wymaga, że w protokole z kontroli szczegółowo opisano przebieg procesu rekrutacji osób do pracy za granicą – na podstawie korespondencji z jedną z osób skierowanych do pracy. Wskazano, że informacje o kosztach, opłatach i innych należnościach (w tym z art.85 ust. 2 pkt 7 ustawy), związanych z kierowaniem do pracy oraz podjęciem i wykonywaniem jej za granicą, które agencja zatrudnienia powinna przekazywać na piśmie osobie kierowanej do pracy za granicą, przekazywano ustnie (oraz mejlowo) w procesie rekrutacji.

Niewątpliwie protokół kontroli jako dokument urzędowy podpisany bez zastrzeżeń przez osobę reprezentującą podmiot kontrolowany, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, a wynika z niego, że z żadną z osób, które przez pośrednictwo agencji pracy podjęły pracę u pracodawcy zagranicznego nie sporządzono umowy o skierowanie do pracy za granicą

Skutku nie mogła odnieść również argumentacja Spółki przedstawiona w wyjaśnieniach z 20.05.2022 r. do protokołu kontroli (k. 53 akt administracyjnych), powielona następnie w odwołaniu oraz skardze. Mianowicie Spółka argumentowała, że prowadzi doradztwo personalne dla agencji pracy tymczasowej G. – która w ramach współpracy przekazuje dane do swoich zleceniodawców (pracodawców użytkowników bezpośrednio, np. Z), a Spółka jako podmiot trzeci przeprowadza weryfikację kandydatów dla pracodawcy użytkownika - niemieckiego podmiotu Z.. W ramach usługi Spółka weryfikuje kandydatów do pracy tymczasowej pod względem oczekiwanych kwalifikacji pracodawcy użytkownika i predyspozycji danej osoby, a następnie przekazuje dane o kandydacie do niemieckiej agencji pracy. Wynagrodzenie za wykonane usługi wypłacane jest jednorazowo za powyższe czynności i nie stanowi wynagrodzenia za kierowanie pracowników tymczasowych, gdyż takie pobiera G., który jest agencją pracy tymczasowej i rozlicza się z firmą Z.. Nie sporządzano umów z kandydatami, gdyż według strony przepisy ustawy nie przewidują ani nie określają w jasny sposób podmiotów współpracujących. Pomiędzy Spółką a G. zawarto umowę o pośrednictwo, której przedmiotem jest pozyskiwanie i pośredniczenie w zatrudnieniu pracowników dla zleceniodawcy, czyli dla G.. Spółka oznaczona w umowie jako pośrednik, miała zrobić wszystko w celu skutecznego pozyskania i pośredniczenia w zatrudnianiu pracowników. Zgodnie z ustaleniami umowy, Spółka zobowiązana była do poinformowania kandydata o ramowych warunkach pracy tymczasowej. Strony ustaliły, że wynagrodzenie agencji następuje tylko w razie skutecznego pośrednictwa w zatrudnieniu pracownika przez pośrednika, stawienia się pracownika do pracy oraz podjęcia pracy przez pracownika.

W tym zakresie wskazać trzeba, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług doradztwa personalnego, polega w szczególności na:

a) prowadzeniu analizy zatrudnienia u pracodawców, określaniu kwalifikacji pracowników i ich predyspozycji oraz innych cech niezbędnych do wykonywania określonej pracy,

b) wskazywaniu źródeł i metod pozyskania kandydatów na określone stanowiska pracy,

c) weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji.

Analizując opisany w protokole przebieg procesu rekrutacji osób do pracy za granicą należy podzielić stanowisko organów obu instancji co do tego, że Spółka odpowiada za cały proces rekrutacji do pracy za granicą od ogłoszenia oferty, przez przekazanie informacji odnośnie warunków pracy, czy zakwaterowania, po przekazanie szczegółów potrzebnych do zawarcia umowy z pracodawcą zagranicznym. Tym samym, zakres zobowiązań jest szerszy niż wynika to z wyjaśnień Spółki, która wskazywała, że prowadzi dla G. wyłącznie usługę doradztwa personalnego, polegającą na weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji.

Dodatkowo wskazać trzeba, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy, podejmowanie pracy za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych przez osoby podejmujące pracę z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem publicznych służb zatrudnienia, a także agencji zatrudnienia wyłącznie w ramach świadczonej usługi, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f. Ten ostatni przepis stanowi właśnie o kierowaniu osób do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, o którym mowa w art. 85. W rezultacie, podjęcie pracy za granicą jest możliwe w jednej z ww. powyżej form. Tym samym, jak trafnie wskazało SKO, w niniejszej sprawie nie doszło do podejmowania pracy za granicą w drodze bezpośrednich uzgodnień dokonywanych przez osoby podejmujące pracę z pracodawcami zagranicznymi, ani za pośrednictwem publicznych służb zatrudnienia. Jedyną zatem możliwą formą działania w tak ustalonym stanie faktycznym było podejmowanie pracy za granicą za pośrednictwem agencji zatrudnienia wyłącznie w ramach świadczonej usługi, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f. Jest to zarazem obwarowane przez art. 85 ust. 2 ustawy obowiązkiem sporządzenia pisemnej umowy zawieranej przez agencje zatrudnienia z osobami, kierowanymi do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych za pośrednictwem agencji zatrudnienia. Tymczasem Spółka nie przedstawiła jakiejkolwiek umowy w tym zakresie.

W świetle powyższego organy prawidłowo przyjęły, że ustalenia dokonane podczas kontroli i ujęte w protokole jednoznacznie wskazywały na naruszenie przez Spółkę warunków prowadzenia agencji zatrudnienia wskazanych w art. 85 ust. 2 ustawy.

Z redakcji przepisu art. 18na ust. 1 pkt 3 ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez agencję warunków wymaganych prawem do prowadzenia agencji zatrudnienia, określonych m.in. w art. 85 ust. 2 – statuującego obowiązek zawierania pisemnych umów o skierowanie do pracy za granicą – decyzja o wykreśleniu podmiotu z rejestru jest obligatoryjna. Uchybienie temu wymogowi stanowiło samodzielną przesłankę do wydania kwestionowanych przez stronę decyzji. W przeciwieństwie do art. 18na ust. 1 pkt 2 ustawy, ustawodawca nie przewidział bowiem w art. 18na ust. 1 pkt 3 ustawy możliwości usunięcia, czy uzupełnienia w wyznaczonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości.

W kontekście zebranego materiału dowodowego nie sposób uznać, jak argumentuje skarżąca, że o braku elementów wskazujących na kierowanie do pracy pracowników świadczy brak informacji o wykonywaniu przez te osoby pracy za granicą, które to posiadała jedynie agencja G., a także sposób obliczania i wypłaty wynagrodzenia dla strony. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy nie zostały przedstawione żadne dokumenty, które potwierdzają współpracę, na jaką wskazuje Spółka, a G. – będący pracodawcą prowadzącym działalność jako agencja pracy tymczasowej – mógł kierować swych pracowników do innych użytkowników. Ze względu na powyższe nie mógł również odnieść skutku zarzut skarżącej o tym, że ustawa nie przewiduje ani nie określa w jasny sposób podmiotów współpracujących.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że specyfika prowadzonej przez agencję zatrudnienia działalności nie może zwalniać z obowiązku przestrzegania przepisów prawa krajowego regulujących działalność agencji zatrudnienia. Skoro działalność agencji jest działalnością regulowaną, to przedsiębiorca może ją wykonywać tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone ustawą (por. wyrok WSA w Łodzi z 3.10.2014 r., sygn. akt III SA/Łd 560/14, dostępny w CBOSA). Nadrzędnym celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest ochrona i bezpieczeństwo osób korzystających z usług agencji zatrudnienia i dlatego ustawodawca określił szczegółowe warunki prowadzenia agencji zatrudnienia oraz sankcje za ich nieprzestrzeganie. Omawiany powyżej, orzeczony w niniejszej sprawie zakaz, służyć ma nie tylko spowodowaniu dolegliwości dla podmiotu nieprzestrzegającego prawa – ale przede wszystkim zapewnieniu ochrony wartości i dóbr, w które godzi naruszenie zasad prowadzenia agencji zatrudnienia, którego dopuściła się skarżąca Spółka.

Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie przeprowadzono szczegółowe postępowanie dowodowe, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w ustawie przesłanek wydania zakazu wykonywania działalności regulowanej, brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.