Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2360/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4, 3 par 1, 153, 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 maja 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 569/15 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 grudnia 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 569/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 grudnia 2014r. nr ... utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 13 marca 2014r. (znak ...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy U. m. W. nr ... z dnia 18 maja 2012r. zezwalającej na usunięcie m.in. 6 drzew rosnących na nieruchomości położonej przy ul. K. w W. (działki nr ew. ... i ... z obrębu ...) oraz ustalającej opłatę za usunięcie tych drzew w wysokości 21.755,90 PLN (pkt 1.1. i 1.3 wymienionej decyzji nr ...r.).

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Zarząd Dzielnicy U. m. W. decyzją nr ... z dnia 18 maja 2012r. zezwolił E. S. m.in. na usunięcie 6 drzew gatunku topola i osika w terminie do dnia 30 listopada 2012r. i ustalił opłatę za usunięcie tych drzew w wysokości 21 755,90 zł (pkt 1.1, 1.2 oraz 1.3 decyzji). E. S. dnia 18 maja 2012r. osobiście odebrała tę decyzję, która zawierała pouczenie o trybie jej zaskarżenia. Nie skorzystała z możliwości weryfikacji tej decyzji w trybie zwykłym, po czym dnia 15 czerwca 2012r. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr ... z dnia 18 maja 2012r. w zakresie pkt 1.1. i 1.3.

Organ nadzoru, dokonując oceny decyzji w zakresie wskazanym we wniosku stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki nieważności i decyzją z dnia 3 października 2012r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na usunięcie m. in. 6 drzew topola, osika. Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez E. S. Kolegium decyzją z dnia 22 października 2012r. utrzymało w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Powyższe ostateczne rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem ż dnia 23 maja 2013r. (sygn. akt IV SA/Wa 2833/12) uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Kolegium, jak również poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia 3 października 2012r. WSA w Warszawie stwierdził w swoim orzeczeniu, że zgodnie z obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonym Uchwałą Rady W. Nr ... z dnia 28 września 1992r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Maz. nr 15, poz. 184) zachodnia część m.in. działek nr ew. ... i ... z obrębu ... była położona w obszarze ... o funkcjach mieszkaniowo- usługowych, a wschodnia część działek (wzdłuż korony S. W.) była położona w obszarze ... o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta. Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z dnia 28 września 1992r. został uchwalony w czasie obowiązywania ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1989r. Nr 17, poz. 99 ze zm.). Ustawa ta przewidywała sporządzanie założeń do planu oraz planów miejscowych sporządzanych jako plany ogólne i szczegółowe (art. 26 ust. 1). Plan z 28 września 1992r. był planem ogólnym. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.) uchyliła ustawę o planowaniu przestrzennym z roku 1984 i w miejsce planów ogólnych i szczegółowych, wprowadziła jeden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W. z dnia 28 września 1992r. dla obszaru strefy ... z mocy prawa stał się miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r.

W ocenie WSA w Warszawie należało ustalić, czy teren działek nr ew. ... i ... z obrębu ... znajdował się w obszarze strefy .... Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody fakt, iż teren został przeznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane oznacza, że drzewa, które wyrosną na tym terenie w okresie późniejszym mają charakter tymczasowy i niecelowa jest ich ochrona, w szczególności przez nakładanie wysokich opłat za ich usunięcie. Dla zastosowania w sprawie zwolnienia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody istotne jest to, jakie było przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomości, na której znajdują się drzewa lub krzewy w dacie ich pojawienia się na niej. Nieistotne natomiast są aktualne postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego dla takiej nieruchomości. Ponadto skarżąca złożyła do akt sprawy opinię rzeczoznawcy, który przeprowadził badania dendrochronologiczne próbek pobranych z drzew oznaczonych nr inw. 7, 8, 9, 10, 12, 14 przeznaczonych do usunięcia i określił wiek tych drzew. Materiał dowodowy w postaci opinii nie został poddany ocenie Kolegium. Z opinii tej wynika, że co najmniej pięć z sześciu drzew wyszczególnionych w punkcie 1.1. decyzji z dnia 18 maja 2012r. wyrosło po wejściu w życie planu z dnia 28 września 1992r.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 13 marca 2014r. (nr ...) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Dzielnicy U. m. st. W. nr ... z dnia 18 maja 2012r. zezwalającej na usunięcie m. in. 6 drzew rosnących na nieruchomości położonych przy ul. K. w W. (działki nr ew. ... i ... z obrębu ...) oraz ustalającej z tego tytułu opłatę. Kolegium stwierdziło, że w ramach postępowania nadzorczego uzyskało informację, że plan z 1992r. został sporządzony na podkładzie mapy topograficznej, która nie pokazuje granic nieruchomości, a zasięgi wydzieleń na rysunku mają charakter orientacyjny. Nie jest możliwe wskazanie konkretnej działki gruntu na rysunku planu. Jak wynika z tej informacji działki nr ew. ... i ... z obrębu ... w przeważającej części znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem ... o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta. Kolegium stwierdziło dalej - w oparciu o załącznik do wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na wycięcie drzew: "Projekt gospodarki istniejącą zielenią" - że drzewa oznaczone nr 7, 8, 9, 10, 12 i 14 usytuowane były z pewnością na obszarze ...; co oznacza, że konieczne było ustalenie opłaty za ich wycięcie i to w wysokości podwyższonej. Ewentualne wątpliwości w tym zakresie nie mogą stanowić podstawy do usunięcia ostatecznej decyzji administracyjnej.

Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez E. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 29 grudnia 2014r. (...) utrzymało w mocy swoje pierwsze rozstrzygnięcie z dnia 13 marca 2014r. Omówiło szczególny charakter postępowania nieważnościowego i poczyniło ustalenia co do położenia spornych działek. W konsekwencji stwierdziło, że przedmiotowe drzewa podlegające wycięciu nie wyrosły na części nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane, lecz znajdowały się na części oznaczonej w planie z 1992r. symbolem ... określonym jako strefa ochrony systemu przyrodniczego miasta i nie ma do nich zastosowania art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kontrolując zaskarżoną decyzję wskazał, że w niniejszej sprawie mają znaczenie dwie okoliczności. Pierwszą z nich jest tryb, w jakim została podjęta zaskarżona decyzja, drugą natomiast fakt, że w sprawie wypowiadał się już sąd administracyjny.

Treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie determinowała wiążąca ocena prawna wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013r. (sygn. akt IV SA/Wa 2833/12). W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Nadto sformułowanie, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną Istotnej zmianie przepisy.

Przywołany wyrok WSA zapadły w niniejszej sprawie nie tyle zawiera ocenę prawną zastosowanych przepisów prawa, co w pierwszej kolejności zleca przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, aby w oparciu o jego wynik dokonać oceny decyzji zezwalającej na wycięcie oraz ustalającej opłatę za usunięcie owych spornych 6 drzew, w kontekście przepisu art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2013r, poz. 627 ze zm.), dalej zw. ustawa. Bowiem - zdaniem poprzednio orzekającego Sądu - nie tyle sporna jest wykładnia zastosowanych przepisów prawa materialnego, co naruszono przepisy procesowe, gdyż konieczne było dokonanie dodatkowych ustaleń faktycznych co do położenia działek, na których rosły wycięte drzewa w stosunku do wydzieleń przewidzianych w planie miejscowym z 1992r. Objęcie bowiem tych działek obszarem, który został przewidziany pod budownictwo mieszkaniowe mogłoby spowodować, że przy ustalaniu opłaty za wycięcie tych drzew miałby zastosowanie art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy. Przepis ten stanowi, że nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które posadzono lub wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w planie na cele budowlane. W ocenie Sądu I instancji, postępowanie uzupełniające dowodowe zostało przeprowadzone - co do położenia działek odnośnie obszarów opisanych w planie miejscowym z 1992r.: ... i .... Wskazanie sądu zawarte w wyroku z dnia 23 maja 2013r. odnośnie kierunku dalszego postępowania, celem ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy, zostało zrealizowane zatem zgodnie z wytycznymi.

W konsekwencji, w ocenie Sądu I instancji, zasadnicza w sprawie okoliczność, która mogłaby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, tj. naruszenie art. 153 p.p.s.a. nie miała miejsca. Organ nadzoru bowiem zastosował się do wskazówek sądu administracyjnego, choć wyniki tego postępowania, trafnie zresztą, nie wpłynęły na zmianę podjętego poprzednio rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie ustalenia opłaty za wycięcie drzew.

Zdaniem Sądu, skarżąca co do zasady nie kwestionuje zgody na wycięcie drzew, lecz oczekuje, że nie zostanie od niej pobrana opłata z tego tytułu, a tym bardziej opłata podwyższona.

Sąd podkreślił, że skarżąca po uzyskaniu decyzji zezwalającej na wycięcie nie złożyła od niej odwołania. W ten sposób decyzja ta stała się ostateczna, a skarżąca dokonała wycięcia owych drzew. Natychmiast potem skarżąca uruchomiła tryb nadzwyczajny podnosząc te wszystkie podstawy, które zdaniem sądu orzekającego winna złożyć w odwołaniu od decyzji zezwalającej na wycięcie. Rezygnacja ze zwykłego trybu odwoławczego miała ten skutek, że organ nie był władny prowadzić nowego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do wyjaśnienia istoty sprawy, lecz jego zadaniem było skontrolowanie decyzji wydanej w trybie zwykłym, czy - w oparciu o stan sprawy i informacje zarówno wskazane przez stronę, jak i uzyskane przez organ - możliwe i zasadne było wydanie decyzji takiej treści. Tymczasem skarżąca oczekuje, że w trybie nieważnościowym uzyska taki kierunek postępowania, który jest zastrzeżony dla postępowania zwykłego.

Organ stosując się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013r. (sygn. akt 2833/112) uzyskał informację zawartą w piśmie z dnia 7 stycznia 2014r. (str. 6 decyzji SKO z dnia 13 marca 2014r.), w oparciu o którą trafnie przyjął, że precyzyjne ustalenie w jakim dokładnie obszarze znajdowało się każde z drzew objętych zezwoleniem nie jest możliwe. Jedynie orientacyjnie wiadomo, że w przeważającej części działki skarżącej znajdowały się w obszarze ..., w pozostałej części natomiast w obszarze, który jest pożądany przez skarżącą, tj. obszarze .... Gdyby bowiem w sposób oczywisty - w oparciu przede wszystkim o dokumenty i informacje stanowiące materiał dowodowy przed organem zezwalającym na wycięcie - wynikał zasięg omawianych działek i w sposób ewidentny wynikałoby, że drzewa zostały posadzone lub posiały się na terenie stanowiącym obszar ..., czyli przeznaczonym pod budownictwo, wówczas istniałyby przesłanki do konkluzji, że organ w sposób oczywisty naruszył prawo poprzez zaniechanie zastosowania art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Tymczasem, zdaniem Sądu, analiza akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji Zarządu Dzielnicy U. m. W. ..., z dnia 18 maja 2012r. prowadzi do wniosku, że nie było tam żadnych informacji lub przesłanek pozwalających na zastosowanie cytowanego przepisu prawa materialnego. Skarżąca składając tryb weryfikacji takiej decyzji mogła zgłosić w toku tego postępowania w zasadzie wszystkie te okoliczności, które obecnie podnosi (za wyjątkiem stwierdzenia nieważności planu miejscowego z 2011r. wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 20i|3r.). W szczególności złożyć opinię o wieku wyciętych drzew i dacie ich zasadzenia, aby wykazać podstawy do zwolnienia z opłaty. W postępowaniu zwykłym możliwe także byłoby przeprowadzenie dodatkowych dowodów w celu zlokalizowania w jakim obszarze przewidzianym przez plan z 1992r. znajdowały się działki skarżącej i w jakim konkretnie miejscu tych obszarów znajdowały się wycięte drzewa. Tymczasem, jak słusznie podało Kolegium, ewentualne wątpliwości w tym zakresie nie mogą stanowić podstawy do usunięcia z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna ostateczna podlega bowiem szczególnej ochronie prawnej, a stwierdzenie jej nieważności jest czynnością nadzwyczajną. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują bowiem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3 poz. 36).

Skład orzekający podzielił poglądy wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 1986r. (sygn. akt IV SA 716/86), że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją", z 29 czerwca 1987r. (sygn. akt II SA 2145/86), że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o wykładnię prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny", a także w wyroku z 21 października 1992r. (sygn. akt V SA 86/92, publ. NSA 1993r., nr 1, poz. 23), w którym Sąd wyraził pogląd iż: "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (wyrok NSA z 6 lutego 2006r., sygn. akt I FSK 439/05, OSP z 2007r. Nr 9, poz. 100, oraz M. Jaśkowska , A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego System Informacji Prawnej Lex 2012).

Zdaniem Sądu I instancji, w rozpatrywanej sprawie nie występują wyżej opisane procedury i ewentualne skutki, które wskazywałyby, że poprzez wydanie decyzji ustalającej opłatę doszło do rażącego naruszenia prawa, tj. wskazywanego art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Organ wydając tę decyzję nie miał żadnych przesłanek, aby upatrywać podstaw do odstąpienia od opłaty. Dysponował wystarczającym materiałem do wydania zgody na wycięcie, co generalnie wiąże się z obowiązkiem naliczenia opłaty (art. 84 ust. 1 ustawy), natomiast ewentualne odstąpienie od opłaty z przyczyny podanej przez skarżącą w ogóle nie było przedmiotem rozważań organu wydającego zezwolenie. E. S. nie wnosiła przed rozstrzygnięciem w sprawie zezwolenia na wycięcie o odstąpienie od naliczenia opłaty, a po wydaniu decyzji zezwalającej nie kwestionowała jej w tym zakresie w trybie odwoławczym.

Poza tym wszystkim, jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (vide wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014r. sygn. akt I OSK 2075/14). Ponadto w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (vide wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 822/11). Zatem zasadnicze znaczenie ma analiza postępowania zarówno organu, jak również czynności procesowych samej strony w postępowaniu zwykłym. Zwłaszcza ta ostatnia kwestia ma znaczenie w tego rodzaju sprawach, gdzie to strona przedkłada te wszystkie dane, które pozwalają na uzyskanie zamierzonego skutku. Skoro w żaden sposób nie wynika z tych akt (postępowania zwykłego), że organ mógł dysponować wiedzą, że opłata nie powinna zostać naliczona - nie istnieje możliwość oceny postępowania organu jako oczywiście naruszającego normę art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy. Ponadto jak podnosi się w orzecznictwie, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych (vide wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014r. sygn. akt II GSK 1617/12).

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem w nowej sprawie, w której organ administracji nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu organ nie jest uprawniony do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie, czy w istocie wystąpiły warunki do zwolnienia spornych drzew z naliczenia opłaty za ich wycięcie. Ustalił natomiast, zgodnie ze wskazówkami wyroku sądu administracyjnego zapadłego w niniejszej sprawie, że nie jest możliwe precyzyjne zlokalizowanie terenu zasięgu obszaru ... z planu miejscowego z 1992r., która to okoliczność ewentualnie powodowałaby wyczerpanie dyspozycji art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego godziłoby w charakter postępowania nieważnościowego, zdefiniowany w przytoczonym powyżej orzecznictwie NSA. Możliwość takich ustaleń - co do położenia wyciętych drzew w obszarze ... - była dopuszczalna i możliwa w postępowaniu zwykłym. Natomiast z materiału przedłożonego przez zainteresowaną w postępowaniu o wydanie zgody na wycięcie drzew oraz informacji posiadanych przez organ nie wynikało, aby ustalony stan faktyczny wymagał zastosowania dyspozycji art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody.

Sąd stwierdził, że wydana w dniu 24 sierpnia 2011r. przez Prezydenta Miasta W. decyzja nr ... zezwalająca na wycięcie drzew rosnących na działkach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działek skarżącej jest ostateczna i weszła do obrotu prawnego. Sąd nie kwestionował wynikających z niej ustaleń oraz nabytych przez jej strony uprawnień. Natomiast, w ocenie Sądu, ustalenia, które wynikają z tej decyzji wiązałyby się z ponownym przeprowadzeniem postępowania dowodowego w niniejszym postępowaniu nieważnościowym i dokonaniem nowych ustaleń. Jak już wyżej wywiedziono - taki zabieg nie jest dopuszczalny w postępowaniu nieważnościowym. Nie było natomiast żadnych przeszkód, aby skarżąca podnosiła te kwestie w odwołaniu od decyzji zezwalającej na wycięcie spornych drzew.

W kwestii zaświadczenia nr ... wydanego w dniu 28 czerwca 2004r., Sąd wywiódł, że wynika z niego, iż część zachodnia działek skarżącej była położona w obszarze ... o funkcjach mieszkaniowo-usługowych, a wschodnia (wzdłuż korony S. W.) była położona w obszarze ... o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta, co w żaden sposób nie wpływa na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim potwierdza ono orientacyjny zasięg obszarów planu miejscowego z 1992r, na co zwróciło uwagę Kolegium stwierdzając, że niemożność precyzyjnego ustalenia zasadniczych faktów nie może skutkować nieważnością decyzji administracyjnej. Tymczasem zastosowanie zwolnienia z naliczenia opłaty musi mieć oparcie w nie budzącym żadnych wątpliwości stanie faktycznym. Jest to bowiem wyjątek od generalnej zasady pobierania opłat z tytułu wycięcia drzew i musi być interpretowany zaważająco, również w zakresie stanu faktycznego. Stan ten musi być precyzyjnie ustalony. O ile zatem uzasadnione byłoby dokładne ustalanie zasięgu obszarów planu z 1992r. w postępowaniu zwykłym poprzez dodatkowe dowody celem wyjaśnienia w jakim dokładnie obszarze znajdowały się wycięte drzewa, o tyle nie jest to dopuszczalne w postępowaniu nieważnościowym.

Zdaniem Sądu, faktem jest, że pewne rozważania i przytoczone przez Kolegium dokumenty nie mogły mieć znaczenia dla sprawy, a wręcz błędnie zostały przywołane. Jednak nie zmienia to istoty samego rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od pewnych wadliwości uzasadnienia nie było możliwe dokonywanie nowych ustaleń faktycznych, zastępujących te ustalenia, które legły u podstaw wydania decyzji Zarządu Dzielnicy U. m. W. nr ... z dnia 18 maja 2012r.

W ocenie Sądu I instancji, nie ma żadnego znaczenia i przełożenia na sprawę kwestia stwierdzenia nieważności przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013r. (sygn. akt IV SA/Wa 520/12) uchwały Rady m. W. z dnia 1 grudnia 2011r. nr ... w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustaleń dla obydwu działek nr ... i .... Jak wynika z uzasadnienia decyzji zezwalającej na wycięcie drzew organ jako podstawę naliczenia opłaty podwyższonej o 100% (art. 85 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody) przywołał ustalenia planu miejscowego uchwalonego uchwałą Rady m. W. z dnia 1 grudnia 2011r., nr .... Wskazano, że drzewa rosną na terenie oznaczonym w tym planie: 19.ZP, dla którego plan ustala przeznaczenie podstawowe - zieleń urządzona. Z tego względu została zastosowana stawka podwyższona. W chwili orzekania przez Zarząd Dzielnicy U. m. W. plan miejscowy z 2011r. obowiązywał odnośnie działek skarżącej. Jego nieważność została bowiem stwierdzona dopiero 13 czerwca 2013r. Tym samym nie można czynić organowi zarzutu, że w sposób oczywiście wadliwy powołał się na obowiązujący w chwili wydawania decyzji plan miejscowy i z jego ustaleń wywiódł skutki dla własnego postępowania poprzez zastosowanie art. 85 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody i podwyższenie opłaty za wycięcie drzew. Okoliczność, że dopiero potem plan został w mającej znaczenie części usunięty z katalogu aktów prawnych obowiązujących, nie może rzutować na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. W chwili wydawania decyzji organ orzekał na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie rozstrzygania. Plan jako akt prawa miejscowego obowiązywał, choć skutek późniejszego wyroku rozciąga się na eliminację tego aktu od samego początku. Nie zmienia to jednak stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w chwili wydawania decyzji zezwalającej na wycięcie drzew.

Tym samym, zdaniem Sądu, nie można twierdzić, że decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu nadzorczym naruszyła w sposób oczywisty art. 85 ust. 5 ustawy poprzez jego zastosowanie. Decyzja w tym zakresie nie wywołuje również skutków nie do zaakceptowania zarówno pod kątem praworządności, jak i skutków społecznych i ekonomicznych. Skarżąca otrzymała bowiem zgodę na usunięcie owych drzew i natychmiast wycięła sporne drzewa aby jak najszybciej realizować inwestycję - jeszcze w czasie gdy obowiązywał plan miejscowy wyznaczający teren jej działek jako zieleni urządzonej.

Sąd nie negował zasadności twierdzeń skarżącej, ani też ich nie potwierdził. Jedynie zwrócił uwagę i to legło u podstaw wydanego wyroku, że te wszystkie i dodatkowe ustalenia, których domaga się skarżąca, mogły mieć miejsce w postępowaniu zwykłym. Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazuje na szereg wątpliwości co do zakwalifikowania terenu, na którym rosły wycięte drzewa. Postępowanie nieważnościowe nie może jednak służyć rozwiązywaniu owych wątpliwości poprzez ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. zarzucono:

- naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a. poprzez uchylenie się od wiążącej w niniejszej sprawie oceny prawnej i wskazań wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2833/12, i jednocześnie zakwestionowanie tej oceny polegające na odmiennym przyjęciu, że w postępowaniu nadzorczym nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia zaistnienia okoliczności faktycznych koniecznych do wydania decyzji o takim kształcie, w jakim została wydana decyzja będąca przedmiotem oceny legalności w postępowaniu nadzorczym, i w konsekwencji tego niedokonanie przez Sąd I instancji rzeczywistej oceny prawnej, czy organy administracyjne ponownie rozpatrujące sprawę wykonały wytyczne określone w powołanym wyroku,

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako przepisu prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji tego jego niewłaściwe zastosowanie w mniejszej sprawie polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że powołany przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyklucza dokonywanie ustaleń faktycznych w takim zakresie, jaki jest niezbędny do oceny, czy zostały spełnione wszystkie prawem wymagane przesłanki do wydania decyzji, która jest przedmiotem oceny legalności w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 grudnia 2014r. nr ...,

- naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako przepisu prawa materialnego) w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w konsekwencji tego jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, pomimo uprzedniego wyrażenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 23 maja 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2833/12, wiążącej oceny prawnej co do zakresu przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w celu dokonania ponownych ustaleń faktycznych służących ocenie, czy przy wydawaniu decyzji Zarządu Dzielnicy U. m. W. z dnia 18 maja 2012r. nr ...r. wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności dla wydania tej decyzji w zakresie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie drzew,

- naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako przepisu prawa materialnego) w związku z art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię wzajemnej relacji tych przepisów, w jakiej pozostają one w postępowaniu nadzorczym i w konsekwencji tego niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że niewyjaśnienie przez organ wydający decyzję poddaną kontroli w trybie nadzorczym (tj. decyzję Zarządu Dzielnicy U. m. W. z dnia 18 maja 2012r. nr ...r.), istotnych okoliczności faktycznych, jako wada prawna tej decyzji, nie spełnia wymagań do zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również, że powołany przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyklucza dokonywanie w postępowaniu nadzorczym ustaleń faktycznych odnośnie wydania decyzji poddanej kontroli nadzorczej,

- naruszenie przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji dokonania oceny prawnej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 29 grudnia 2014r., nr ... w zakresie wynikającym z rodzaju kontrolowanego przez ten Sąd nadzorczego postępowania administracyjnego i w konsekwencji tego zaniechanie przez Sąd I instancji wyjaśnienia podstaw prawnych wydanego wyroku w granicach kontrolowanego postępowania nadzorczego, a poprzestanie przez ten Sąd na ogólnikowym stwierdzeniu, że skarżąca nie skorzystała z trybu odwoławczego, dlatego nie może oczekiwać, aby Sąd dokonał oceny jej zarzutów w granicach wyznaczonych zakresem postępowania nadzorczego,

- naruszenie przepisu art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w związku z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 4 i art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez zaniechanie uznania przez Sąd I instancji, że spełnienie określonych w powołanym przepisie art. 86 ust. 1 pkt 7 przesłanek stanowi kluczową okoliczność oceny legalności decyzji Zarządu Dzielnicy U. m. W. z dnia 18 maja 2012r., nr ...r. w trybie nadzorczym, czemu dał wyraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym i wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 23 maja 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2833/12,

- naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w związku z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 141 § 4 i art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, że nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez organy administracji, a nawet powołanie przez te organy niewłaściwych dowodów i dokumentów planistycznych daje podstawę do oddalenia złożonej na te decyzje skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjne nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny, związany podstawami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie zarówno przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak i przepisów prawa materialnego poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających w ocenie skarżącej kasacyjnie wpływ na wynik sprawy, tj. 153 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a.

Nie prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ze sposobu sformułowania oraz uzasadnienia tego zarzutu skargi kasacyjnej wynika, że ograniczono go do zarzucenia sądowi wojewódzkiemu, iż zaniechał wyjaśnienia podstaw prawnych wyroku w granicach postępowania nadzorczego, a poprzestał na ogólnikowych stwierdzeniach, że skarżąca nie skorzystała z trybu odwoławczego i nie może oczekiwać, aby Sąd dokonał oceny jej zarzutów w granicach wyznaczonych zakresem postępowania nadzorczego. Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego kontrola instancyjna jest możliwa. Sąd I instancji bardzo dokładnie przedstawił zarówno stan faktyczny sprawy, jak również wnikliwe rozważania prawne. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie podziela stanowiska Sądu nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. dotyczy uchylenia się przez Sąd I instancji od wiążącej w niniejszej sprawie oceny prawnej i wskazań wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2833/12, i jednocześnie zakwestionowanie tej oceny polegające na odmiennym przyjęciu, że w postępowaniu nadzorczym nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia zaistnienia okoliczności faktycznych koniecznych do wydania decyzji o takim kształcie, w jakim została wydana decyzja będąca przedmiotem oceny legalności w postępowaniu nadzorczym, i w konsekwencji tego niedokonanie przez Sąd I instancji rzeczywistej oceny prawnej, czy organy administracyjne ponownie rozpatrujące sprawę wykonały wytyczne określone w powołanym wyroku.

Zarzut ten nie jest uprawniony, albowiem Sąd I instancji nie tylko, że nie uchylił się od wiążącej w niniejszej sprawie oceny prawnej i wskazań wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013r., sygn. akt IV SA/Wa 2833/12, lecz stwierdził, że treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie determinowała okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 23 maja 2013r. i ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu w sprawie wiąże ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Sąd trafnie wyjaśnił, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Nadto sformułowanie, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy.

Przywołany wyrok WSA zapadły w niniejszej sprawie nie tyle zawierał ocenę prawną zastosowanych przepisów prawa, co w pierwszej kolejności zalecał przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, aby w oparciu o jego wynik dokonać oceny decyzji zezwalającej na wycięcie oraz ustalającej opłatę za usunięcie 6 drzew w kontekście przepisu art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. W sprawie nie jest sporna wykładnia zastosowanych przepisów prawa materialnego, lecz konieczność dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych co do położenia działek, na których rosły wycięte drzewa w stosunku do wydzieleń przewidzianych w planie miejscowym z 1992r. Objęcie bowiem tych działek obszarem, który został przewidziany pod budownictwo mieszkaniowe mogłoby spowodować, że przy ustalaniu opłaty za wycięcie tych drzew miałby zastosowanie art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy, zgodnie z którym nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które posadzono lub wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w planie na cele budowlane.

Słusznie Sąd I instancji uznał, że wskazanie sądu odnośnie kierunku dalszego postępowania dla ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy zostało zrealizowane zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 23 maja 2013r., ponieważ ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe co do położenia działek odnośnie obszarów opisanych w planie miejscowym z 1992r.: ... i ..., co nakazywał Sąd w powołanym wyroku.

W konsekwencji, słuszna była ocena Sądu I instancji, że zasadnicza w sprawie okoliczność, która mogłaby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, tj. naruszenie art. 153 p.p.s.a. nie miała miejsca. Organ nadzoru bowiem zastosował się do wskazówek sądu administracyjnego, choć wyniki tego postępowania nie wpłynęły na zmianę podjętego poprzednio rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie ustalenia opłaty za wycięcie drzew, co zostało dokładnie przez Sąd I instancji przedstawione uzasadnieniu wyroku.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody.

Odnosząc się do tych zarzutów należy podkreślić, że Sąd I instancji badał legalność decyzji, która była wydana w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Wymogów tego postępowania nie można zrównać z zasadami zwykłego (pierwotnego) postępowania administracyjnego. Odmienne stanowisko, do którego faktycznie zmierza strona skarżąca kasacyjnie doprowadziłoby do wielokrotnego powtarzania badania dowodów. Dlatego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenie podlega sama decyzja, a nie poprzedzające ją postępowanie. Słusznie zatem wskazał Sąd I instancji, podzielając stanowisko organów orzekających, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Strona skarżąca niezasadnie żąda, aby organy administracji rozstrzygające wniosek o stwierdzenie nieważności, a także sąd administracyjny dokonujący kontroli tego postępowania, ponownie merytorycznie rozpoznały sprawę w zakresie ustalenia opłaty za wycięcie drzew, badając okoliczności, które w ogóle nie były podnoszone przez skarżącą w postępowaniu zwykłym.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela bardzo dokładnie przestawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rozważania, dotyczące zasad orzekania w postępowaniu nieważnościowym oraz różnic pomiędzy tym postępowaniem nadzwyczajnym a postępowaniem zwykłym, i powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sąd Administracyjnego. Trzeba pamiętać, że organ administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kontrolowanej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Podstawą oddalenia skargi nie było "niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez organy administracji, a nawet powołanie przez te organy niewłaściwych dowodów i dokumentów planistycznych", lecz brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 grudnia 2014r., co zostało już wykazane. Także nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji na podstawie ustaleń organu, dokonanych zgodnie ze wskazówkami ww. wyroku sądu administracyjnego uznał, że nie jest możliwe na ich podstawie precyzyjne zlokalizowanie terenu zasięgu obszaru ... z planu miejscowego z 1992r., która to okoliczność powodowałaby wyczerpanie dyspozycji art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy. Możliwość ustalenia położenia wyciętych przez skarżącą drzew w obszarze ... nie była możliwa w postępowaniu nieważnościowym, gdyż materiał dowody przedstawiony przez skarżącą w postępowaniu zwykłym o wydanie zgody na wycięcie drzew oraz informacje uzyskane przez organ nie wskazały, że mógł mieć zastosowanie art. 86 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

-----------------------

17