Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1310/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217  par. 2, art. 7 i art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 4 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 734
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji  Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2015 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku W. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Komendanta Głównego Policji postanowienia nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1995-2001 oraz 2006 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W. B. (dalej jako skarżący) raportem z 16 lipca 2007 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie w latach 1995-2006 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej na podstawie § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.).

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2008 r. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1995-2006 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2008 r., zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a., przekazał zażalenie Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] września 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 5 maja 2009 r. (II SA/Wa 1682/08) stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia i uchylił postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] czerwca 2008 r. Postanowieniem nr [...] z [...] września 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2008 r. Rozstrzygnięcie to stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 18 lutego 2010 r. (II SA/Wa 1837/09) oddalił skargę, wskazując, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 grudnia 2010 r. (I OSK 872/10) uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, uznając przy tym, iż ustalenia jakie zostały dokonane przez organy obu instancji są przedwczesne, a ponadto organy te nie wykazały, aby przeprowadziły dogłębną analizę dokumentacji będącej w posiadaniu właściwych organów Policji pod kątem ustalenia czy skarżący jako funkcjonariusz Policji podejmował czynności w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia, a także nie dokonały dokładnych poszukiwań takiej dokumentacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego znajdujące się w aktach sprawy informacje o braku odpowiednich rejestrów są szczątkowe, lakoniczne, ogólnikowe i jako takie nie są wystarczające do właściwego potwierdzenia faktu (bądź nie) wykonywania przez skarżącego czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 kwietnia 2011 r. (II SA/Wa 535/11) uchylił postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] września 2009 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu wskazał między innymi, iż organy powinny przeprowadzić dogłębną analizę dokumentacji będącej w posiadaniu właściwych organów Policji pod kątem ustalenia, czy skarżący podejmował czynności w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu oraz dokonać dokładnych poszukiwań takiej dokumentacji.

Rozpatrując żądanie skarżącego organ ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie w sprawie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. Postępowanie to miało na celu powtórne ustalenie, czy w przypadku skarżącego zaistniały okoliczności, o których mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. [...] marca 2012 r. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1995-2001, 2003 i 2006 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Jednocześnie [...] marca 2012 r. zostało wydane zaświadczenie potwierdzające, że skarżący w latach 2002, 2004 oraz 2005 wykonywał co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. 18 kwietnia 2012 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że wydane przez Komendanta Głównego Policji postanowienie nie uwzględnia w sposób wyczerpujący istniejących materiałów dowodowych mogących wskazywać, iż w latach 1995-2001, 2003 i 2006 pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 6 czerwca 2013 r. (II SA/Wa 1788/12) uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie nr [...] z [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organ rozpoznając sprawę na nowo nie wykonał wszystkich wytycznych Sądu. Był bowiem zobowiązany wysłuchać wskazanych przez skarżącego funkcjonariuszy na okoliczność sporządzenia i istnienia w organach Policji dokumentacji zawierającej dane co do czynności służbowych wykonywanych przez skarżącego w określonym czasie przeszłym. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby rozpytywani funkcjonariusze byli tymi osobami, o które wnosił skarżący, a w konsekwencji osobami wskazanymi przez Sąd. W związku z powyższym Sąd uznał, iż rozpoznając na nowo sprawę organ winien uzupełnić postępowanie administracyjne poprzez przesłuchanie wskazanych przez skarżącego funkcjonariuszy, co do okoliczności sporządzania i istnienia w organach Policji dokumentacji zawierającej dane co do czynności służbowych wykonywanych przez niego w przeszłości w określonym czasie. Niezależnie od powyższego organ zobligowany został do przeprowadzenia analizy dokumentacji związanej z delegacjami służbowymi skarżącego. W związku z powyższym wyrokiem Komendant Główny Policji ponownie przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie i [...] stycznia 2015 r. organ wydał zaświadczenie potwierdzające, że skarżący w 2003 r. wykonywał, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Natomiast postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 219 K.p.a. w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404, ze zm.) odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w latach 1995-2001 oraz 2006 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonano kontroli akt osobowych skarżącego oraz analizy materiałów przekazanych przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] oraz Centralne Biuro Śledcze Policji. Zgromadzona dokumentacja nie potwierdziła jednak wykonywania przez skarżącego w latach 1995-2001 oraz 2006 czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., uniemożliwiając tym samym wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił, że organ nie przeanalizował wszystkich dokumentów, które mogłyby potwierdzać wykonywanie przez niego w poszczególnych okresach służby czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Jednocześnie wskazał, że do udokumentowania pełnienia przez niego służby w szczególnych warunkach powinny przyczynić się zeznania świadków, które potwierdzają jego udział w wydarzeniach stanowiących bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Podanym na wstępie postanowieniem organ utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy.

Odwołując się do treści art. 218 § 1 i 2 K.p.a., organ zwrócił uwagę, iż przepisy te dają wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, jednakże tylko w niezbędnym zakresie. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. I choć do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego, to jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Nie znajdują w nim zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej.

Organ podkreślił również, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się powinno do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych oraz wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Nie chodzi przy tym o to, aby zastosować zasadę (uregulowaną w art. 75 § 1 K.p.a.) dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, bo jest to postępowanie ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym wart. 218 § 1 K.p.a.

Omawiane postępowanie wyjaśniające nie obejmuje zatem ustalania faktów lub stanu prawnego, które mają być potwierdzone zaświadczeniem, bowiem organ w tym postępowaniu jedynie potwierdza, a nie stwierdza, istnienie w danym czasie określonego stanu. Organy Policji nie są uprawnione do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia.

Organ podał, iż w niniejszej sprawie, w toku prowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, na podstawie akt osobowych oraz zgromadzonych w toku postępowania materiałów ustalono, że skarżący został przyjęty do służby w Policji 1 września 1991 r., natomiast w latach 1995-2006 pełnił służbę w Wyższej Szkole Policji w [...], Komendzie Rejonowej Policji [...], Komendzie Miejskiej Policji w [...], a następnie w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji, zajmując kolejno stanowiska słuchacza Wyższej Szkoły Policji w [...], młodszego specjalisty, zastępcy naczelnika Wydziału oraz specjalisty.

W związku z powyższym 8 października 2013 r. zwrócono się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz naczelnika Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji. W odpowiedzi uzyskano pisemne informacje oraz zeznania przesłuchanych w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji. Z informacji uzyskanych w wyniku przesłuchania oraz z pisemnych wyjaśnień świadków wynika, że dokumentami mogącymi potwierdzać realizowane przez skarżącego czynności są teczki kontrolne pojazdów, książki dyżurnego, teczki grupy operacyjno -realizacyjnej, plany realizacji, książki wydarzeń, imienne karty wykonywanych czynności oraz delegacje służbowe. Wskazane materiały, według świadków, znajdują się "prawdopodobnie" w archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], Głównym Archiwum Policji Komendy Głównej Policji oraz w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, a od 9 października 2014 r. w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji. Realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z 6 czerwca 2013 r. w zakresie analizy dokumentacji związanej z delegacjami służbowymi wnioskodawcy uzyskano informację z Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], iż druki rozliczonych delegacji służbowych za lata 2001, 2003 oraz 2006 zostały przekazane do archiwum Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], gdzie po upływie okresu przechowywania zostały wybrakowane. Dodatkowo Kierownik Sekcji [...] w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (w notatce służbowej z 5 listopada 2013 r.) wskazał, że listy obecności za lata 2001, 2003 oraz 2006 r., które mogłyby posłużyć do ustalenia w jakich dniach wymieniony przebywał w delegacjach służbowych zostały zdane do archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], a następnie w związku z upływem okresu przechowywania zostały wybrakowane. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w [...] (pismem z 10 lutego 2015 r.) poinformował, że nie ma możliwości dokonania analizy dokumentów związanych z delegacjami służbowymi za lata 1995-2001, ponieważ wskazane dokumenty, po upływie okresu przechowywania, zostały wybrakowane.

Uwzględniając powyższe organ na nowo przeprowadził analizę dostępnych materiałów archiwalnych, w tym również wskazanych przez świadków, za okres pełnienia przez skarżącego służby w Komendzie Miejskiej Policji [...], Komendzie Miejskiej Policji w [...] oraz Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji.

Pismem z 26 lutego 2014 r. Kierownik Sekcji [...] w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji poinformował, że na podstawie zeznań świadków ustalono, iż skarżący pełniąc służbę w Policji brał udział w czynnościach wykonywanych w ramach Zespołu [...]. Teczka dotycząca realizacji powyższego Zespołu (nr rej. [...]) została podjęta z archiwum i poddana analizie. W toku przeprowadzonej kwerendy stwierdzono, że skarżący został włączony do składu Zespołu [...] w połowie 2004 r., jednakże już w 2003 r. brał udział w realizacjach wykonywanych przez wskazany Zespół. Skarżący ujęty jest w planach wyjazdu do realizacji czynności 26-27 marca 2003 r., 18 grudnia 2003 r., 12 maja 2004 r., jednakże brak jest informacji wskazujących, czy do faktycznych czynności doszło, jak również jakie czynności realizował skarżący. Skoro w analizowanych materiałach (teczka koordynacji [...] obejmująca okres od 1995 r. do końca 2006 r.) jedynymi dokumentami związanymi ze skarżącym są "lista członków [...] z lipca 2004 r." oraz powołane wyżej plany wyjazdów na czynności, to przy braku innych materiałów, które dokumentowałyby udział skarżącego w czynnościach zagrażających życiu lub zdrowiu, organ uznał, że nie ma możliwości potwierdzenia na podstawie danej dokumentacji, że skarżący w takich czynnościach uczestniczył.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w piśmie z 10 lutego 2015 r. wskazał, iż analizie zostały poddane: książka - rejestr rozpoznania za lata 1993-1998 (spis nr [...]), rejestr teczek - operacyjne rozpoznania za lata 1993-2000 (spis nr [...]), rejestr teczek - operacyjne rozpoznania za lata 1994-2000 (spis nr [...]), książki wydarzeń 11 egz. o nr [...], 4 egz. o nr [...], 6 egz. o nr [...], 2 egz. [...], 4 egz. o nr [...], 8 egz. o nr [...], 12 egz. o nr [...], 1 egz. o nr [...], oraz nr [...]; książka kontroli spraw przydzielonych nr [...], rejestr dokumentów pobranych przez poszczególnych wykonawców nr [...], rozpoznania operacyjne nr rej. [...], rozpracowanie operacyjne nr rej. [...]. Ponadto ustalono, że teczki operacyjne (sprawy prowadzone przez skarżącego) [...] zostały wybrakowane. Jak podał organ, przeprowadzona kwerenda powyższych materiałów nie potwierdziła, aby skarżący, pełniąc w latach 1995-2001 służbę w Komendzie Miejskiej Policji [...] oraz Komendzie Miejskiej Policji w [...], wykonywał czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia, zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Jednocześnie organ wskazał, że skarżący do 30 czerwca 1995 r. pełnił służbę na stanowisku słuchacza Wyższej Szkoły Policji w [...] i nie mógł wykonywać w tym czasie czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

Natomiast Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (pismem z 19 stycznia 2015 r.) przesłał imienne karty wykonywanych czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu za lata 2001, 2003 i 2006 potwierdzające wykonywanie przez skarżącego czynności w sytuacjach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Wskazane imienne karty wykonywanych czynności sporządzono na podstawie materiałów dotychczas zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz informacji uzyskanych w wyniku przeprowadzonej analizy rejestru czynności realizowanych w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu, materiałów wszystkich spraw operacyjnych (rozpoznań i rozpracowań operacyjnych) prowadzonych w czasie służby skarżącego w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (w tym materiałów złożonych do archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i Głównego Archiwum Policji w [...]), których listę ustalono w oparciu o rejestry teczek operacyjnych prowadzonych w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, akt kontrolnych postępowań przygotowawczych prowadzonych w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, teczek koordynacji Zespołu [...] nr rej. [...], akt kontrolnych śledztwa [...] prowadzonego przez Komendę Miejską Policji w [...]. Na podstawie tej dokumentacji ustalono, że skarżący czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu wykonywał: w 2001 r. - trzykrotnie, w 2003 r. - sześciokrotnie, a w 2006 r. - czterokrotnie. Zdaniem organu brak było zatem możliwości wydania zaświadczenia za okres służby w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji w roku 2001 (od 16 września) oraz 2006, ponieważ w tym okresie skarżący bądź wykonywał wskazane czynności w wymiarze niższym niż wynikający z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., bądź nie wykonywał ich w ogóle.

Odnosząc się dodatkowo do pełnienia służby przez skarżącego w roku 2006, organ wskazał, iż naczelnik Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (pismem z 29 grudnia 2014 r.) poinformował, że skarżący od 14 lutego 2006 r. do 28 marca 2006 r. oraz od 28 lipca 2006 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. 16 lipca 2007 r., przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, w związku z czym w powyższych okresach nie realizował żadnych zadań służbowych. Tak więc kwerenda dostępnych materiałów za rok 2006 została ograniczona do okresu od 1 stycznia 2006 r. do 13 lutego 2006 r. oraz od 29 marca 2006 r. do 27 lipca 2006 r.

Dokonując analizy zakresów obowiązków na zajmowanych przez skarżącego stanowiskach w poszczególnych komórkach organizacyjnych organ uznał, iż skarżący w czasie wykonywania obowiązków służbowych nie uczestniczył w fizycznej ochronie osób lub mienia. Jednocześnie przeprowadzona kwerenda materiałów archiwalnych również nie potwierdziła, aby skarżący wykonywała czynności, o których mowa w § 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

W dalszej argumentacji organ podkreślił, że warunkiem uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie zagrożenia jego życia lub zdrowia. Oczywistym jest przy tym, iż służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację, sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy. Zagrożenia te dotyczą wszystkich policjantów, bowiem każdy funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby ślubuje m.in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Samo pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków nie jest zatem równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W konsekwencji podstawa do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury, zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., zachodzi wtedy, gdy pozostająca w dyspozycji organu dokumentacja potwierdza konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym, określonym w § 4 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

W przedmiotowej sprawie, zarówno z akt osobowych skarżącego, jak również z żadnej innej dokumentacji będącej obecnie w posiadaniu organu, nie wynika aby skarżący w trakcie pełnienia służby w Policji w latach 1995-2001 oraz 2006 wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., w ilości wynikającej z tych przepisów. Organ podkreślił, iż prowadząc przedmiotowe postępowanie wyjaśniające zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, a brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony został stwierdzony jednoznacznie. Fakt wybrakowania części dokumentacji, jak również materiały znajdujące się w aktach osobowych skarżącego oraz zebrane w postępowaniu wyjaśniającym, nie pozwoliły na potwierdzenie pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Samo twierdzenie skarżącego, że wykonywał czynności szczególnie zagrażające życiu lub zdrowiu, wobec braku potwierdzenia tego twierdzenia w będącej w posiadaniu organu Policji dokumentacji – jak wskazał organ – nie może stanowić podstawy do wydania zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. Zaświadczenie takie nie może też być wydane w oparciu o zeznania świadków i dlatego też zgromadzone w niniejszej sprawie zeznania świadków zostały wykorzystane wyłącznie w celu ustalenia okoliczności dotyczących sporządzania i istnienia w organach Policji dokumentacji zawierającej dane co do czynności służbowych wykonywanych przez skarżącego w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak w dalszym ciągu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

- art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartej w wyroku z 8 czerwca 2013 r., II SA/Wa 1788/12 i nieprzeprowadzenie analizy dokumentacji związanej z delegacjami służbowymi skarżącego oraz nieprzesłuchanie jednego z kluczowych świadków w niniejszym postępowaniu - G. M., o którego wnioskował skarżący;

- art. 218 ust. 1 i 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie stosownego, kompletnego i pełnego postępowania wyjaśniającego, w szczególności w zakresie zebrania dokumentacji będącej w posiadaniu innych Zarządów CBŚ na terenie kraju, na zlecenie których skarżący w latach 2001-2006 realizował zadania zagrażające jego życiu lub zdrowiu (min. w zakresie zatrzymań groźnych przestępców, osób niebezpiecznych), pomimo iż z zeznań przesłuchanych świadków wynika, że taka dokumentacja była przez te jednostki gromadzona;

- brak wskazania w zakresie dokumentacji uzyskanej i poddanej analizie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wg jakiego klucza dobrano do analizy wybrane teczki operacyjne, książki wydarzeń, rozpracowania operacyjne, książki kontroli spraw przydzielonych, co uniemożliwia skarżącemu ustosunkowanie się do faktu, czy stanowią one kompletne źródło wiedzy i dowodów na udział skarżącego w czynnościach zagrażających jego życiu i zdrowiu;

- sprzeczność ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadków - na okoliczność braku wykonywania przez skarżącego w okresie pracy w Komendzie Miejskiej Policji oraz Zarządzie w [...] CBŚ KGP czynności konwojowania osób lub mienia, w sytuacji gdy zeznania świadków takiemu wnioskowi organu przeczą.

Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Policji

z [...] czerwca 2015 r. utrzymującego w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2015 roku odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1995-2001 i 2006 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej;

2. zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wg norm przepisanych;

3. zobowiązanie Komendanta Głównego Policji o podanie liczby funkcjonariuszy Policji, z jednostek w których służył skarżący oraz jednostek dochodzeniowo- śledczych z [...], którzy otrzymali w latach 2007-2015 zaświadczenie potwierdzające pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej na podstawie § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur i funkcjonariuszy policji, Agencji Bezpieczeństwa wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty, wskazując, że nieprzesłuchany przez organ świadek G. M. w swoim oświadczeniu potwierdził wykonywanie przez niego czynności zagrażających jego życiu lub zdrowiu w liczbie umożliwiającej podwyższenie emerytury. Zwrócił również uwagę, iż większość świadków wskazała na istnienie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie przez niego czynności określonych w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. i o ile organ zebrał dokumentacje związaną z jego praca w ramach Zespołu [...], uzyskał dokumentacje od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], Naczelnika Zarządu w [...] CBŚ KGP i imienne karty wykonywania czynności w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu od Komendanta CBŚ Policji, to brak jest śladu na podjęcie jakichkolwiek działań związanych z uzyskaniem dokumentacji od innych Zarządów CBŚ w kraju na okoliczność zadań zleconych, realizowanych na rzecz tych Zarządów przez skarżącego. Nadto skarżący podkreślił, że na skutek przewlekłości działania organu dochodzi do niszczenia dokumentacji mogącej być podstawą do poświadczenia pełnienia przez skarżącego służby w latach 1995 – 2001 w okolicznościach zagrażających życiu i zdrowiu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację przywołaną na jego poparcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga W. B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII K.p.a. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 K.p.a.

w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych.

Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca.

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na to, iż toczyła się ona w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poprzedniego rozstrzygnięcia organu i mając na uwadze treść art. 153 P.p.s.a., w pierwszej kolejności należało dokonać kontroli, czy organ zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z 6 czerwca 2013 r. W orzeczeniu tym Sąd dokonał oceny zakresu wykonania wytycznych zawartych w poprzednim rozstrzygnięciu Sądu z 18 kwietnia 2011 r. i uznał, iż postępowanie wyjaśniające powinno zostać uzupełnione poprzez przesłuchanie wskazanych przez skarżącego funkcjonariuszy, co do okoliczności sporządzania i istnienia w organach Policji dokumentacji zawierającej dane co do czynności służbowych wykonywanych przez niego w przeszłości w określonym czasie. Nadto organ zobligowany został do przeprowadzenia analizy dokumentacji związanej z delegacjami służbowymi skarżącego w powiązaniu na przykład ich dat z podejmowanymi przez skarżącego w tym czasie czynnościami służbowymi.

Analiza akt sprawy, a zwłaszcza zakresu działań podejmowanych w sprawie przez organ, pozwoliła na uznanie, że powyższe wytyczne zostały zrealizowane, a zarzuty naruszenia art. 153 P.p.s.a. i art. 7 i 77 K.p.a. nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do dowodu z przesłuchania świadków, gdyż to od zawartości złożonych przez nich zeznań uzależnione były dalsze czynności organu. Na podkreślenie zasługuje przy tym, wobec stanowiska reprezentowanego przez skarżącego tak w toku postępowania administracyjnego, jak i w samej skardze, że zeznaniami tymi nie mogło dojść do potwierdzenia wykonywania przez skarżącego czynności w warunkach zagrażających jego życiu i zdrowiu, a jedynie do ustalenia, gdzie może znajdować się dokumentacja poświadczająca wykonywanie przez skarżącego czynności w warunkach określonych ww. rozporządzeniu.

Organ w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego przesłuchał kilkudziesięciu świadków i wielu z nich wskazało, gdzie może znajdować się dokumentacja istotna z punktu widzenia przedmiotu sprawy. W oparciu o te zeznania organ wytypował te jednostki organizacyjne Policji, w których istotne dane mogły zostać odnalezione i do tych jednostek zwrócił się, zlecając dokonanie stosownej kwerendy. Organ nie przesłuchał wprawdzie wszystkich wskazanych przez skarżącego funkcjonariuszy, ale wynikało to z braku ich aktualnych adresów zamieszkania i niewskazania ich przez skarżącego. Są to funkcjonariusze w stanie spoczynku. Wbrew przekonaniu skarżącego organ poprzez systemy danych, którymi dysponuje, nie miał możliwości uzyskania tych adresów, albowiem jak wynika z dokumentacji sprawy, w toku postępowania zwrócona została uwaga, iż z określonych systemów można korzystać jedynie w wyszczególnionych w przepisach sytuacjach, które jednak w tej sprawie nie zaistniały. Zwrócić należy jednak uwagę, że zeznania świadków co do miejsc, w których mogą znajdować się materiały źródłowe, w istocie pokrywają się. Również skarżący nie wskazuje na inne miejsca (poza innymi Zarządami), gdzie taka dokumentacja mogłaby się znajdować.

Odnosząc się do zarzutu nieprzesłuchania świadka G. M., wskazać należy, iż z oświadczenia przez niego złożonego 26 listopada 2013 r. nie wynikają inne miejsca zalegania dokumentacji istotnej w sprawie, niż te, o których zeznali inni świadkowie, i do których sięgnął organ. Poprzez zeznania tego świadka nie mogło natomiast dojść do potwierdzenia, że skarżący wykonywał czynności zagrażające jego życiu i zdrowiu, na co Sąd wskazał powyżej. W tej sytuacji Sąd ocenił, że pominięcie dowodu z zeznań tego świadka pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Świadek ten wskazywał wprawdzie w swoim oświadczeniu na wykonywanie przez skarżącego czynności na rzecz biura CBŚ w [...], jak i innych jednostek Policji w kraju, nie określając jednak jakie to były jednostki. Te zeznania pokrywają się z zeznaniami innych świadków, którzy również podawali, iż skarżący podejmował działania na rzecz innych Zarządów CBŚ. Skarżący w skardze czyni zarzut niewyjaśnienia przez organ tych okoliczności. W związku z powyższym wskazać należy, że aby możliwe było zwrócenie się do innych jednostek Policji i o przeprowadzenie analizy określonej dokumentacji, trzeba dysponować danymi wyjściowymi identyfikującymi te jednostki oraz charakter i rodzaj podejmowanych czynności, jak i okres kiedy miały być one realizowane, tak aby można było określić w jakiej dokumentacji procesowej i operacyjnej dane odnoszące się do skarżącego mogą się znajdować. Organowi, na podstawie uzyskanych danych, udało się zidentyfikować dwa Zarządy CBŚ, na rzecz których skarżący wykonywał czynności i do Zarządów tych wystąpiono o podanie stosownych informacji. Jak wynika z pisma z 29 grudnia 2014 r. Zarząd w [...] potwierdził udział skarżącego w określonych działaniach, natomiast Zarząd CBŚ w [...] takiego potwierdzenia nie dokonał. Informacje zawarte w tym piśmie wskazują, że materiały ostatecznie stwierdzające udział funkcjonariusza w czynnościach zagrażających życiu i zdrowiu znajdują się w materiałach spraw operacyjnych lub procesowych, a materiały dotyczące czynności zleconych realizowanych na rzecz innych jednostek lub komórek, są odsyłane do jednostek i komórek zlecających, zaś pozostająca w macierzystej jednostce korespondencja jest po 5 latach przechowywania niszczona. To właśnie brak tej korespondencji uniemożliwił organowi ustalenie tych jednostek, na rzecz których działał skarżący. Nie było to również możliwe, pomimo wyraźnych wytycznych Sądu w tym zakresie, w oparciu o analizę delegacji wystawianych skarżącemu, jak i list obecności, bo również i ta dokumentacja została z uwagi na upływ czasu jej przechowywania, zniszczona. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że brakowanie szeregu materiałów źródłowych utrudnia, bądź nawet uniemożliwia uzyskanie potwierdzenia wykonywania przez niego określonych czynności, lecz w ramach prowadzonego postępowania, a zwłaszcza w sytuacji, gdy takie brakowanie dokumentacji znajduje oparcie w przepisach prawa, Sąd nie ma możliwości podjęcia jakichkolwiek działań w przedstawionym zakresie. Nie może również oceniać niedbalstwa organu, jak i przewlekłego jego działania. Można jedynie wskazać na istniejącą możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie i przy pomocy innych środków dowodowych, np. zeznań świadków, niż na to pozwala charakter postępowania zaświadczeniowego. Zgodnie bowiem z § 20 ust. 1 rozporządzenia z 18 października 2004 r. organ emerytalny bada i ocenia całokształt sprawy o ustalenie prawa do emerytury lub wysokości świadczenia z tego tytułu na podstawie przedłożonych dokumentów, zeznań świadków oraz innych dowodów, a także oświadczeń wnioskodawcy. Postępowanie dowodowe w tym zakresie, z uwzględnieniem tych środków dowodowych, prowadzone jest przed właściwym organem emerytalnym. Możliwe jest zatem w tym trybie, przy wykorzystaniu całego spektrum środków dowodowych, ustalanie tych okoliczności, które nie mogły zostać potwierdzone w drodze zaświadczenia.

W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające prowadzone w niniejszej sprawie, zwłaszcza na jej ostatnim etapie, uwzględniając szczególnie, że winno być to postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, było przeprowadzone wszechstronnie i dokładnie. Organ wziął pod uwagę zeznania świadków i przeprowadził kwerendę we wszystkich jednostkach Policji, które zostały przez nich podane, obejmując nią zakres materiału, który mógł dostarczyć istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy informacji. W swoich badaniach organ nie pominął, wbrew zarzutom skargi, iż skarżący wykonywał czynności konwojowania osób i mienia, gdyż jak ustalono na podstawie przekazanych organowi informacji, czynności te wchodziły w zakres zadań przez niego realizowanych, co potwierdzili również świadkowie i jest to okoliczność niekwestionowana przez organ. Zostały one uwzględnione przy ustalaniu, czy wypełniają warunki określone przepisami rozporządzenia z dnia 4 maja 2004 r. Zaznaczenia przy tym wymaga, że czynności te kwalifikowane są z § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zdaniem Sądu dalsze działania organu, w zakresie jaki oczekuje skarżący, wykraczałyby poza ramy postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie, co w istocie stanowiłoby naruszenie art. 218 § 2 K.p.a.

Z informacji nadesłanych przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji wynika dokładnie jakie dokumenty były przedmiotem analizy. Wiedza taka wypływa także z informacji przekazanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Sąd zauważa wprawdzie, że w piśmie z Komendy Miejskiej w [...] podano, że przeprowadzono kwerendę wytypowanych materiałów archiwalnych mogących zawierać informacje o wykonywaniu przez skarżącego czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, co mogłoby wskazywać, i tak to zdaje się rozumieć skarżący, że do analizy wybrano teczki, książki wydarzeń, rozpracowania operacyjne, książki kontroli spraw przydzielonych, lecz nie wiadomo wg jakiego klucz wybór ten został przeprowadzony. W ocenie Sądu użyte przez organ sformułowanie "wytypowanych" jest niezręcznością stylistyczną, z którą Sąd zetknął się przy rozpoznawaniu sprawy o tożsamym przedmiocie i informacjach udzielanych przez tą samą jednostkę organizacyjną Policji, a dotyczących innego funkcjonariusza. W istocie zapis ten, na co wskazuje analiza informacji udzielanych przez tę jednostkę, należy rozumieć w ten sposób, że wytypowanie odnosiło się do określenia dokumentacji dotyczącej skarżącego, zaś cała dostępna dokumentacja, w której ujawniono wykonywanie przez skarżącego czynności służbowych, była przedmiotem badania. Na takie rozumienie tego zwrotu wskazał także obecny na rozprawie pełnomocnik organu.

Informacje udzielane na żądanie organu przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji nie wskazują, aby przy dokonywaniu oceny charakteru czynności służbowych wykonywanych przez skarżącego, nie respektowano wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014 r., U 12/13, tym bardziej, że organ w swoich wystąpieniach o treści tego wyroku przypominał, a i poszczególne jednostki organizacyjne, informując organ o wynikach przeprowadzonej kwerendy, odwoływały się do jego treści.

Wbrew przekonaniu skarżącego organ nie był uprawniony do wystawienia zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie przysługującej mu emerytury policyjnej, jedynie w oparciu o ocenę charakteru jego służby pełnionej w wydziałach operacyjnych i w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji. W przekonaniu skarżącego już z samej istoty była to bowiem służba szczególnie zagrażająca życiu i zdrowiu. Zgodnie z art. 6 K.p.a. organy działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 218 § K.p.a. organ może wydać stosowne zaświadczenie jedynie wówczas, gdy określone fakty, w tym wypadku wykonywanie co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia, bądź też uczestnictwo, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, znajdują potwierdzenie w prowadzonych przez ten organ ewidencjach, rejestrach lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skoro dane takie w posiadaniu organu nie znajdowały się, wydanie wnioskowanego zaświadczenia nie było możliwe. Podkreślenia przy tym wymaga, wobec wniosków skargi, że sytuacja każdego funkcjonariusza Policji, nawet pełniącego służbę w tej samej jednostce, jest odmienna i każdy wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w określonych warunkach musi być indywidualnie badany. Stąd wniosek zawarty w skardze o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji o podanie liczby funkcjonariuszy Policji, z jednostek w których służył skarżący oraz jednostek dochodzeniowo- śledczych z [...], którzy otrzymali w latach 2007-2015 zaświadczenie potwierdzające pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej na podstawie § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. nie mógł zostać uwzględniony. Uzyskane w ten sposób informacje nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, a zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Określony w przywołanym przepisie przypadek w przedmiotowej sprawie nie wystąpił.

W sytuacji zatem, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia dokumentacji, z której wynikałoby, że skarżący podejmował, co najmniej sześć razy w ciągu roku w latach 1995 - 2001 i 2006 czynności służbowe w warunkach określonych w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., organ zasadnie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.