Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 512/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. B. (dalej: "skarżąca") pismem z dnia 31 lipca 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Krajowego w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] września 2018r. o udostępnienie informacji publicznej. Skargę przesłała do organu drogą elektroniczną (za pośrednictwem platformy ePUAP), przy piśmie przewodnim z dnia 31 lipca 2023 r. Załącznik do wskazanego pisma, zawierający rzeczywistą treść skargi, nie został opatrzony podpisem elektronicznym.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 13 października 2023 r., przesłanym przy piśmie Sądu z dnia 13 października 2023 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi przez podpisanie skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Wskazano jednocześnie, że weryfikacja podpisu tego załącznika skargi wykazała wynik nieprawidłowy - załącznika nie podpisano. Wezwanie doręczono stronie skarżącej

w dniu 28 października 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "P.p.s.a."), każde pismo strony powinno zawierać jej podpis, bądź podpis jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

W przypadku gdy pismo strony wnoszone jest w formie dokumentu elektronicznego, powinno zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Powyższe zasady podpisywania pism procesowych dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego.

W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę

o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarżąca przesłała skargę za pośrednictwem platformy e-PUAP, jednakże skargi nie zawarto w treści wiadomości elektronicznej, lecz stanowiła ona załącznik do wiadomości. Skutkowało to koniecznością odrębnego podpisania skargi, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym, czego strona skarżąca w wyznaczonym terminie – mimo wezwania Sądu - nie dokonała.

Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi wysłano do skarżącej drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 28 października 2023 r.

W związku z tym termin do podpisania skargi upływał w dniu 6 listopada 2023 r.

Skarżąca w zakreślonym terminie nie podpisała skargi.

Sąd zauważa, że powyższy termin ten, wbrew stanowisku skarżącej, był terminem przewidzianym w obowiązujących przepisach prawa i skarżąca była zobowiązana do zastosowania się do wezwania Sądu. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do art. 299 § 6 P.p.s.a., przepisów art. 299 § 1-5 P.p.s.a. nie stosuje się, jeżeli: 1) umowa międzynarodowa, której Rzeczypospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej; 2) doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Sąd zauważa, że na mocy art. 74a § 1 P.p.s.a. doręczenie pism przez Sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: 1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo; 2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny; 3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków

i wskazała sądowi adres elektroniczny.

Zgodnie z art. 74a § 2 P.p.s.a. jeżeli strona zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Oświadczenie

o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego.

Stosownie do art. 74a § 3 P.p.s.a. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, wraz ze wskazaniem adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu; 2) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji adresata pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

Na mocy art. 74a § 4 P.p.s.a. zawiadomienie, o którym mowa w § 3, może być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny sądu, a odbioru tego zawiadomienia nie potwierdza się.

Stosownie do art. 74a § 5 P.p.s.a. datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa

w § 3 pkt 2.

Zgodnie z art. 74a § 6 P.p.s.a. w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma.

Na mocy art. 74a § 7 P.p.s.a. do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4. Natomiast zgodnie z art. 74a § 8 P.p.s.a. w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.

Sąd zauważa, że skarżąca wnosząc skargę za pośrednictwem platformy ePUAP zainicjowała prowadzenie korespondencji drogą elektroniczną i na dalszym etapie prowadzonego postępowania sądowego nie zrezygnowała z tej możliwości. Tym samym w sprawie nie miał zastosowania ani termin przewidziany w art. 299 § 3 P.p.s.a., ani nie było potrzeby stosowania art. 300 P.p.s.a. Ostatni z ww. przepisów - art. 300 P.p.s.a. - odnosi się bowiem jedynie do spraw nieuregulowanych w P.p.s.a.,

a dotyczących postępowania w zakresie obrotu zagranicznego.

Sąd wskazuje ponadto, że skoro ustawodawca zdecydował się na unormowanie w P.p.s.a. kwestii dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wszystkim osobom, także tym, o których mowa w art. 299 § 2 P.p.s.a. (niemającym miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby

w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

i które nie ustanowiły pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej), a dodatkowo wskazał, że do tych osób, z uwagi na doręczenie następujące za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 299 § 6 P.p.s.a.) nie mają zastosowania przepisy art. 299 § 1-5 P.p.s.a., to możliwe i prawidłowe było wyznaczenie skarżącej przez Sąd terminu siedmiodniowego na podpisanie ww. sprzeciwu. Z art. 87 § 1 P.p.s.a. wynika bowiem, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z art. 87 § 4 P.p.s.a. wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Sąd stwierdza ponadto, że z uwagi na art. 299 § 6 pkt 2 P.p.s.a. nie był zobowiązany do odpowiedniego stosowania powoływanych przez skarżącą przepisów art. 130 § 11 k.p.c. w związku z art. 300 P.p.s.a. i wydłużania ww. siedmiodniowego terminu, gdyż w niniejszej sprawie doręczanie skarżącej pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł, jak

w postanowieniu.