Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1292/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi V. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. L. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 listopada 2024 r. strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy.

Pełnomocnik strony skarżącej została wezwana do usunięcia braków skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania przez: złożenie dokumentu, z którego wynikałoby, że M. L. jest przedstawicielem ustawowym strony skarżącej oraz podanie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego bądź złożenia oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL przez przedstawiciela strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej powyższe wezwania, przesyłka została doręczona 16 grudnia 2024 r. (k. 16 akt sądowych).

Wezwanie pozostało bezskuteczne, natomiast 20 grudnia 2024 r. do Sądu wpłynęło oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), skarga powinna nadto czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast stosownie do treści art. 29 u.p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b u.p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Według art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Jak wynika z art. 230 § 1 i 2 u.p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym pismem takim jest m.in. skarga.

Zgodnie z art. 220 § 1 u.p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Tym samym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 u.p.p.s.a.).

Ponieważ w realiach niniejszej sprawy w zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte, a wpis nie został uiszczony to złożona skarga podlegała odrzuceniu.

W tych okolicznościach kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Na marginesie Sąd wskazuje, że cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca z uwagi na nieuzupełnienie przez stronę skarżącą braków formalnych i fiskalnych skargi.