Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 265/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 listopada 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza O. znak [...] z dnia 1 sierpnia 2023 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na terenie części działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] położonej w O..

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz O., po rozpatrzeniu wniosku J. R., decyzją z dnia 1 sierpnia 2023 r. na postawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i 2 , art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na terenie części działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] położonej w O..

Jako rodzaj inwestycji organ I instancji wskazał budowę budynku gospodarczego.

W zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i wymagań dotyczących nowej zabudowy Burmistrz wskazał:

a) linie zabudowy określono na załączniku graficznym do decyzji,

b) nieprzekraczalne linie zabudowy — zgodnie z załącznikiem graficznym,

c) wielkość powierzchni zabudowy:

- od 20,0 m2 do 35,0 m2 dla projektowanej zabudowy,

- od 16,1% do 18,2% pow. terenu objętego wnioskiem dla projektowanej zabudowy łącznie,

d) minimalna powierzchnia biologicznie czynna: 50% powierzchni terenu objętego wnioskiem,

e) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, liczonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem: od 2,6 m do 3,0 m,

f) szerokość elewacji frontowej: od 5,0 m do 7,0 m,

g) liczba kondygnacji nadziemnych: 1 kondygnacja nadziemna,

h) kąt nachylenia głównych połaci dachu: 2° - 3°,

i) wysokość kalenicy: od 2,6 m do 3,0 m,

j) układ połaci dachowych: jednospadowy lub dach płaski,

k) kierunek kalenicy: dowolny,

l) przy projektowaniu inwestycji należy zachować obowiązujące przepisy prawa budowlanego — ustawa z dnia 07 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zmianami) oraz ustalenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).

W zakresie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ określił warunki dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W zakresie ochrony interesów osób trzecich, organ wskazał, że zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej dla innych działek. Ponadto, zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może ograniczać korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności dla obiektów zlokalizowanych na innych działkach, zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może ograniczać dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (osób trzecich). W projekcie technicznym należy zastosować takie rozwiązania aby nie wnosić dodatkowych uciążliwości na tereny sąsiadujące, w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu i drgań. Realizacja inwestycji nie może zmieniać stosunków wodnych na sąsiednich działkach osób trzecich.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż inwestycja planowana jest na terenie, na którym nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Sporządzenie projektu decyzji powierzono uprawnionemu urbaniście. Uzyskano niezbędne uzgodnienia. Sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawiera szczegółowy opis i charakterystykę istniejącej zabudowy znajdującej się na działkach w obszarze analizowanym. Z przeprowadzonej analizy wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Tym samym zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. U., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, zarzucając:

1) błędne określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w taki sposób, że ustalono warunki zabudowy na granicy z działką nr [...], gdy tymczasem na analizowanym terenie brak jest takiego sposobu zabudowy (jedynymi budynkami na granicy są zabudowy bliźniacze, a więc odmienne od planowanej inwestycji), a uczestniczka nie wyraziła zgody na taką zabudowę,

2) błędne ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, tj. wskazanie lokalizacji inwestycji w taki sposób, że niemożliwe jest spełnienie wymagania określonego w punkcie 7c decyzji (zakazu ograniczania dostępu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiedniej działce o nr [...]), co sprawia, że decyzja ta jest wewnętrznie sprzeczna,

3) naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne podjęcie decyzji bez uwzględnienia interesu uczestniczki, a nadto z naruszeniem zasady zaufania obywateli do władzy publicznej, tj. nieuwzględnienie faktu, że uczestniczka nie wyraziła zgody na zabudowę na granicy a nadto, że realizacja inwestycji na granicy z działką ograniczy jej w znaczący sposób dostęp do światła dziennego.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 30 listopada 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na postawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977, dalej "u.p.z.p.") orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza O. z dnia 1 sierpnia 2023 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na terenie części działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] położonej w O..

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które miały zastosowanie w sprawie, w szczególności art. 2 ust. 1, art. 59, art. 61 ust. 1, ust. 5a u.p.z.p.

Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Dokonana analiza pozwala na stwierdzenie, że planowana inwestycja kontynuuje cechy zagospodarowania terenu występujące w obszarze analizowanym, a przeprowadzone postępowanie wykazało spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że brak zgody Odwołującej się oraz kwestie dotyczące ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości należącej do niej nie stanowią przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji, gdyż zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zarzut dotyczący dopuszczenia budowy na granicy działki oraz wpływu planowanej zabudowy na zacienienie nie jest okolicznością badaną na etapie ustalania warunków zabudowy, gdyż dokładne odległości od granic działek sąsiednich zostaną wiążąco ustalone na etapie zatwierdzania przez starostę projektu budowlanego. Organ zaznaczył, iż w ramach kontrolowanego postępowania organ orzekający uwzględnił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich - pkt 7. decyzji. Dalsza ochrona interesów osób trzecich odbywać się będzie na etapie ewentualnego postępowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła J. U., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, która zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 5a Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuchylenie decyzji Burmistrza O. w sytuacji, gdy na analizowanym terenie brak jest analizy cech i zagospodarowania terenu co do zabudowy na granicy działek,

2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutu nr [...], podniesionego przez skarżącego w odwołaniu, a dotyczącego faktu, że na obszarze analizowanym, pomijając zabudowy bliźniacze, brak jest jakichkolwiek obiektów budowlanych na granicy działek.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza O..

W uzasadnieniu skargi podobnie jak w odwołaniu, pełnomocnik Skarżącej zarzuciła decyzji m. in. błędne określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w taki sposób, że ustalono warunki zabudowy na granicy z działką nr [...], gdy tymczasem na analizowanym terenie brak jest takiego sposobu zabudowy (jedynymi budynkami na granicy są zabudowy bliźniacze, a więc odmienne od planowanej inwestycji) a uczestniczka nie wyraziła zgody na taką zabudowę. Tymczasem planowana inwestycja ma doprowadzić do tego, że budynek na działce, gdzie jest planowana inwestycja będzie znacznie większy niż budynek na działce nr [...], która jest własnością skarżącej. Odnosząc się do tego zarzutu, organ wskazał, że "Inwestycja kontynuuje charakterystyczne parametry zabudowy sąsiedniej, w tym jej wysokość, szerokość elewacji frontowej i wielkość powierzchni zabudowy. Planowana inwestycja spełnia zatem wymogi art. 61 ust. 1 pkt 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym." (str. 3). Należy zatem uznać zdaniem Skarżącej, że 1. organ nie odniósł się do powyższego zarzutu, a więc naruszył art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a więc art. 145 § 1 pkt. 1a k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Skarżąca wskazała, że nie ulega wątpliwości, iż decyzją organu I instancji określa lokalizację planowanego budynku na granicy z działką nr [...]. Jak wskazuje się w orzecznictwie, w przypadku dopuszczenia lokalizacji budynku w granicy działki "Organy winny uwzględnić tę cechę w opisie działek sąsiednich, a rozstrzygnięcie o zgodności takiej lokalizacji z ładem przestrzennym w obszarze analizowanym pozostawione, podlega ocenie organu orzekającego i winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu. (...) Określenie usytuowania obiektu budowlanego na działce, w tym bezpośrednio przy jej granicy jest możliwe, ale pod warunkiem, że jest on elementem zastanego ładu przestrzennego, kontynuacją sposobu zabudowy w analizowanym terenie." Biorąc pod uwagę fakt, że nie ma możliwości realizacji inwestycji w innym miejscu działki a nadto byłoby to sprzeczne z wnioskiem inwestora, organ I instancji, w trakcie postępowania, powinien był uwzględnić tę cechę realizacji inwestycji i rozstrzygnąć, czy jest zgodna z ładem przestrzennym w obszarze analizowanym. Tymczasem organ w przedmiotowej sprawie nie uwzględnił tej cechy. Organ II instancji również do tej cechy się nie odniósł, mimo zarzutu podniesionego w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w treści wydanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej także jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, przez które rozumieć należy akta administracyjne oraz akta sądowe sprawy.

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej także jako "u.p.z.p.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, dalej także jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury"). Wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony 16 stycznia 2023 r., sprawa nie została zakończona ostateczną decyzją przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, bo ostateczna decyzja SKO w P. została wydana 30 listopada 2023 r., zatem powyższe akty prawne znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie w brzmieniu dotychczasowym, tj. obowiązującym przed 24 września 2023 r. (art. 59 ustawy z dnia 24 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2023 r. poz. 1688).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny zasadności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na terenie części działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] położonej w O..

W ocenie Sądu, stanowisko organów obu instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie jest prawidłowe. Nie doszło do naruszenia regulacji materialnoprawnych, które to naruszenia miałyby wpływ na wynik sprawy w stopniu wymagającym uchylenie zaskarżonych decyzji oraz decyzje obu instancji wydano bez naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy, który Sąd uczynił podstawą do dalszych swoich rozważań.

Wskazać należy, że stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Decyzja o warunkach zabudowy terenu zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy przedmiotowa inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a więc nie jest to decyzja uznaniowa. Decyzja o warunkach zabudowy jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11, Lex nr 1216331). Przy czym podkreślić należy, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na skutek wniosku zawierającego konkretne wskazania dla projektowanej inwestycji i organ związany jest treścią sformułowanego wniosku, co oznacza, że jeżeli wnioskowana funkcja, cechy i parametry planowanej zabudowy nie są możliwe do zaakceptowania na danym terenie to organ odmawia ustalenia warunków zabudowy dla takiej inwestycji. Wynika z tego też dalsza konsekwencja, że organ dokonuje oceny możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej w konkretnie sformułowanym wniosku.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., który stanowi, że:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze wskazanym w tym przepisie.

Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki przewidzianej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to jednak, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zaś wszystkie w/w przesłanki są spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną. Jej sporządzenie ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ jest ona odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie jej treści i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w jej części tekstowej rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy na konkretnym terenie. Dlatego też w aktach postępowania administracyjnego musi znaleźć się taka analiza i to zawierająca część tekstową i graficzną zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, co ma miejsce w niniejszej sprawie (k. 22-27 akt adm. I inst.).

W tym miejscu Sąd wskazuje, że wyniki analizy w części tekstowej, jak i graficznej stanowiące załączniki do zaskarżonej decyzji organu I instancji (§ 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, k. 83-88 akt adm. I inst.) sporządzone zostały w sposób prawidłowy. Zawierają konkretne parametry wynikające z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech i parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wskazują jednoznacznie, że opisana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wraz z jego modyfikacją inwestycja czyni zadość kryteriom stawianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznaczył wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadził na nim analizę funkcji, parametrów oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.

Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, posiadającej stosowną klauzulę, w skali 1:500), w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (k. 25 akt adm. I inst.). Przechodząc dalej wskazać należy, że ustalając granice obszaru analizowanego, mając na względzie ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa, organ może ustalić granice obszaru analizowanego w rozmiarach większych niż minimalne określone w rozporządzeniu, jednakże ze szczegółowym uzasadnieniem, że służy to ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego na danym obszarze (wyrok WSA w Łodzi w wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r., II SA/Łd 64/12, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl dalej "CBOSA"). Przepis § 3 w/w rozporządzenia określa bowiem minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 919/07, Lex 488144). Zabieg taki wymaga jednak dodatkowego szczegółowego uzasadnienia podyktowanego określonymi potrzebami wynikającymi z konieczności zachowania ładu przestrzennego.

Z treści mapy wynika, że prawidłowo dokonano oznaczenia terenu analizowanego na właściwej kopii mapy włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, posiadającej stosowną klauzulę oraz w wymaganej skali (k. 25 akt adm. I inst.).

W przedmiotowej sprawie obszar analizowany wyznaczono w promieniu 50 m od granic terenu objętego wnioskiem. Trzykrotna szerokość frontowej granicy, od ulicy [...], skąd przewidziano główne wejście i wjazd na teren inwestycji wynosi bowiem 49,5 m (3 x 16,5 m). Zgodzić należy się z organem, że tak przyjęty obszar analizowany jest wystarczający dla oceny jego zagospodarowania oraz parametrów występującej w nim zabudowy oraz ustalenia wymagań dla nowej zabudowy.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd zauważa, że w analizie nie ujęto zabudowanej działki nr [...]. Działka ta należy do Skarżącej J. U.. Sąd stwierdził jednak, że uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ na działce tej znajduje się budynek mieszkalny, którego parametry zasadniczo nie determinują cech i parametrów projektowanego budynku gospodarczego. Wobec tego uwzględnienie w tabeli parametrów obiektów znajdujących się na niej nie wpłynęłoby na możliwość realizacji inwestycji w zakresie dopuszczalnych parametrów dla projektowanego budynku gospodarczego.

Zadaniem organu administracyjnego jest ustalenie, czy projektowana zabudowa może obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy na analizowanym terenie, a także, czy charakter planowanej inwestycji nie ogranicza zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. Zatem w ramach prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego na właściwej kopii mapy organ winien przeprowadzić analizę istniejącej zabudowy w celu sprawdzenia, czy możliwe jest na jej podstawie ustalenie parametrów dla przedmiotowej inwestycji jako stanowiącej kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania już istniejącego.

Warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić, przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., II OSK 1104/07, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., II OSK 1909/08, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., II OSK 1909/08, CBOSA). W piśmiennictwie przyjmuje się, że kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach istniejącego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów), w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy.

Przypomnieć należy, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku gospodarczego na terenie części działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] położonej w O.. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Z załącznika graficznego do analizy urbanistycznej wynika, że budynki gospodarcze uzupełniają zabudowę mieszkaniową. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że projektowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy, przy czym okoliczność ta w istocie nie była przez

Skarżącą kwestionowana.

Odnosząc się w tym miejscu do kwestii usytuowania projektowanego obiektu w granicy, co stanowi główny zarzut skargi, wskazać należy, że z analizy urbanistycznej (jej załącznika graficznego) wynika, że na obszarze analizowanym, na terenie większości zabudowanych działek, znajdują się po za budynkami mieszkalnymi pozostałe budynki niemieszkalne, oznaczone symbolem "i", czy budynki garażowe ("t"), a co najważniejsze sytuowane są one właśnie w granicy działek (działki nr [...]). W niniejszej sprawie więc usytuowanie budynków gospodarczych w granicy jest cechą charakterystyczną dla tego terenu, więc zaprojektowanie przedmiotowego obiektu w takim położeniu nie narusza ładu przestrzennego w okolicznościach urbanistycznych niniejszej sprawy. Przeciwnie – takie usytuowanie jest właśnie konsekwencją stanu zastanego w obszarze analizowanym (zob. wyrok z dnia 7 września 2022 r., sygn. II SA/Rz 573/22, CBOSA). Niezasadne okazały się zatem zarzuty Skarżącej, że na terenie objętym analizą urbanistyczną nie występują budynki gospodarcze usytuowane w granicy z działką sąsiednią.

Pozostałe wymagania stawiane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczą tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa", której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Innymi słowy, "zasada dobrego sąsiedztwa" zakłada zgodność nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cech i parametrów. Chodzi bowiem o to, że oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, projektowana zabudowa musi również kontynuować sposób zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przedmiotowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej na obszarze analizowanym.

Zgodnie z tezami orzecznictwa sądowego, które Sąd podziela "1. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. 2. Brak jest podstaw do przyznania prymatu zabudowie znajdującej się bezpośrednio przy działce, na której ma powstać nowa zabudowa, gdyż należy odwołać się do całości obszaru objętego analizą. 3. Pojęcie "sąsiedztwa" nie należy rozumieć wyłącznie bezpośredniej styczności działki, na której ma powstać planowana inwestycja z działką sąsiednią, lecz przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomości znajdujące się na pewnym obszarze wokół działki inwestycyjnej, tworzącym urbanistyczną całość. W tym przypadku chodzi zatem o sąsiedztwo urbanistyczne, którego nie sposób utożsamiać ze wspólną granicą" (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2016 r. II SA/Sz 1221/16, CBOSA).

Wymagane cechy i parametry zabudowy istniejącej na analizowanym obszarze wymienione są w § 4 do § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku, gdy nie da się wyznaczyć linii zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich wyznacza się taką linię albo stosownie do przepisów odrębnych (§ 4 ust. 2 rozporządzenia), albo uwzględniając istniejący uskok w linii zabudowy (§ 4 ust. 3 rozporządzenia), a jeżeli nie da się w żaden z ww. sposobów określić linii zabudowy dopuszcza się wyznaczenie innej linii zabudowy, o ile będzie to wynikało ze sporządzonej analizy (§ 4 ust. 4 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie odnośnie linii zabudowy wskazano, że przebiega ona w odległości od 1 m do 6 m od drogi (tabela k. 22 akt adm. I inst.). Wskazano także, że "nieprzekraczalne linie zabudowy" określono na załączniku graficznym. Na załączniku graficzny liniami oznaczającymi nieprzekraczalne linie zabudowy wydzielono część działki nr [...], znajdującą się w tyle działki, za budynkiem mieszkalnym. Teren ten przylega do granicy działki Skarżącej o nr [...].

Po pierwsze, wskazać należy, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie ma kompetencji do określania w tej decyzji precyzyjnego usytuowania projektowanego obiektu. To przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682) określa obowiązki organu architektoniczno-budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i kompetencje tego organu w prowadzonym postępowaniu o pozwoleniu na budowę, w tym między innymi do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wskazać więc należy, że w kontrolowanych decyzjach o warunkach zabudowy nie przesądzono jednoznacznie o lokalizacji planowanego obiektu, wbrew twierdzeniom Skarżącej zawartym w treści skargi, że jest on sytuowany w granicy z działką nr [...]. W istocie dokładna lokalizacja obiektu zostanie określona na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zwrócić należy uwagę, że mając na uwadze wymiary projektowanego obiektu (jego szerokość od strony elewacji frontowej 5m - 7m) oraz wyznaczony nieprzekraczalnymi liniami teren zabudowy, to pozwalają one na jego umiejscowienie w pewnej odległości od granicy z działką nr [...].

Przyjmuje się, że linia zabudowy w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Linie zabudowy w rozumieniu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, od frontu terenu inwestycyjnego. Jest to granica obszaru, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. Samo wykreślenie linii zabudowy nie odpowiada jeszcze na pytanie o szczegółowe rozmieszczenie budynków w obrębie obszaru ograniczonego od drogi przez linię zabudowy. (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 779/07, CBOSA). W niniejszej sprawie takiej linii zabudowy usytuowany jest budynek mieszkalny inwestora na działce nr [...]. Natomiast projektowany budynek gospodarzy znajdować się będzie w tyle działki, w styczności z budynkiem mieszkalnym.

W konsekwencji przyjąć należy, iż pojęcie "linii zabudowy", którym posługuje się ustawodawca w art. 61 ust. 7 pkt 1 u.p.z.p. zawiera w sobie zarówno "obowiązujące linie zabudowy", jak i "nieprzekraczalne linie zabudowy". Obowiązująca linia zabudowy wyznacza dokładne miejsce lokalizacji inwestycji wzdłuż tejże linii od frontu działki, a także w przypadku zabudowy pierzejowej, zaś nieprzekraczalna linia zabudowy wyznacza jedynie minimalne położenie obiektu względem wskazanej linii, której przekroczyć nie można, ale sam obiekt może być sytuowany w oddaleniu od tak wyznaczonej granicy. Nieprzekraczalne linie zabudowy są więc nieprzekraczalnymi granicami w ramach, których należy sytuować obiekt, których inwestor nie może przekroczyć i które w niniejszej sprawie organ wyznaczył w tyle działki. Intencją organu było bowiem wyodrębnienie części terenu, na którym może powstać inwestycja.

Kolejną kwestią podlegającą ocenie organów w sprawie jest kontynuacja wskaźnika powierzchni zabudowy, który wynika z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jednakże, ust. 2 wskazanego przepisu stanowi, że dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie średni wskaźnik powierzchni wynosi 20% i zawiera się w przedziale od 12 % do 26%. Planowana inwestycja mieścić się będzie w przedziale od 16,1 % do 18,2 % powierzchni terenu dla projektowanej zabudowy. Spełniony jest zatem parametr odnoszący się do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu.

W § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskazano sposób określania kontynuacji w zakresie szerokości elewacji frontowej. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

Jak wynika z analizy urbanistycznej średnia szerokość elewacji frontowej obliczona dla budynków gospodarczych wynosi 7 m (20% tolerancji – 5,5 m – 8,5 m). Natomiast we wniosku planowana inwestycja przewiduje od 5 m do 7 m szerokości od strony elewacji frontowej, co jest zgodne z § 6 rozporządzenia Ministra infrastruktury. Z części graficznej analizy wynika także, że szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku nie będzie wykraczać poza szerokość elewacji frontowej wyznaczonej przez istniejący budynek mieszkalny (k, 82 akt adm. I inst.).

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4).

W obszarze analizowanym budynki niemieszkalne mają maksymalnie ok. 4,5 m dla budynków z dachem płaskim oraz maksymalnie ok. 3 m dla budynków z dachem skośnym. Natomiast z wniosku dla planowanej inwestycji wynika, że dla budynku gospodarczego przewidziano wysokość od 2,6 m do 3 m, więc zawiera się w tym przedziale.

Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia).

Na obszarze analizowanym budynki gospodarcze mają kąt nachylenia głównych połaci dachowych – płaski do 12° lub 30°- 45°. Wysokość kalenicy wynosi max 4,5 m dla budynków z dachem płaskim, max 5 m dla budynków z dachem skośnym. Układ połaci dachowych jednospadowy lub dwuspadowy. Kierunek głównej kalenicy równoległy do drogi. Tymczasem planowany budynek ma kąt nachylenia od 2°- 3°. Wysokość kalenicy od 2,6 m do 3 m. Układ połaci dachowych: jednospadowy lub dach płaski. Kierunek głównej kalenicy dowolny.

Wysokość elewacji oraz wysokość kalenicy i kąt nachylenia połaci dachowych organy ustalił, zdaniem Sądu, zgodnie z wnioskiem oraz odpowiednio do geometrii dachów znajdujących się na analizowanym obszarze, zatem i ten warunek został spełniony.

Z uwagi na powyższe Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W sprawie ustalono, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących przedmiotowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a następnie dokonano analizy urbanistycznej w tym zakresie, której wyniki przedstawiono powyżej. Określone warunki zabudowy mieściły się w kryteriach wskazywanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. W ocenie Sądu, przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi kontynuacji funkcji, cech i parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu istniejących na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym.

Nie budziło wątpliwości Sądu, że spełniony jest warunek dostępu do drogi publicznej ul. [...] oraz uzbrojenia terenu wymaganego dla projektowanego budynku (art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.z.p.). Teren nie wymaga uzyskania zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych czy leśnych, skoro działka stanowi grunty klasy B (zabudowane), k. 13 akt adm. (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Decyzja jest także zgodna z innymi przepisami istotnymi dla ustalenia warunków zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 5) oraz spełnione jest zastrzeżenie z art. 61 ust. pkt 6 u.p.z.p. Organy uzgadniające zajęły pozytywne stanowisko w sprawie (k. 45 akt. adm. I inst.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zasadnie organy przyjęły spełnienie pozostałych warunków wynikających art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Jak już wcześniej wskazano, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko kwestię zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie inne kwestie dotyczące warunków technicznych projektowanej zabudowy, w tym odległości od granicy z działką sąsiednią, zacieniania i przesłaniania będą mogły być zasadnie podnoszone dopiero na dalszym etapie inwestycji - postępowania budowlanego. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy - do której to ochrony organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - nie może być więc oceniana w takim zakresie, w jakim nastąpi to na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 438/08, CBOSA). Wskazywany więc w odwołaniu problem z zacienianiem nieruchomości Skarżącej będzie analizowany dopiero w toku kolejnego etapu zmierzającego do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej – uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę. Na tym bowiem dopiero etapie procesu inwestycyjnego projektowana inwestycja musi być zgodna z przepisami technicznymi odnoszącymi się do warunków jakimi powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie.

Decyzja o warunkach zabudowy zawiera wymagane prawem załączniki stanowiące jej integralną część w postaci załącznika graficznego - kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, wyniki analizy w części tekstowej i graficznej (art. 54 pkt 3 u.p.z.p., § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury).

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się także projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej zgodnie z przepisem art. 50 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. (k. 56 i nast. akt adm. I inst.).

Z powyższych względów zaskarżona decyzja organu II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, jak i decyzja Burmistrza O. z 01 sierpnia 2023 r. odpowiadają prawu. W tym stanie sprawy, wobec braku stwierdzenia naruszenia innych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, skarga J. U. okazała się nieuzasadniona.

Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości, jak orzekł w wyroku.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 20 maja 2024 r. (k. 44 akt sąd.), na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 poz. 2095 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 kwietnia 2023 r. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie (k. 46 i nast. akt sąd.).