Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2605/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 82/16 odrzucającego skargę D. R. na bezczynność Rady Miasta Krakowa w przedmiocie uchylenia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2015 r. Nr XXI/340/15 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń i zastąpienie jej inną postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r. (sygn. akt III SAB/Kr 82/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę D. R. na bezczynność Rady Miasta Krakowa w przedmiocie uchylenia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2015 r. Nr XXI/340/15 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń i zastąpienie jej inną.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji, powołując się na art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a."), uznał, iż skarga w niniejszej sprawie była niedopuszczalna. Sąd wyjaśnił, że nie istnieje przepis prawny, który zobowiązywałby Radę Miasta Krakowa do wydania uchwały zmieniającej zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń. W związku z czym Rada nie miała obowiązku podjęcia uchwały, o której mowa w skardze, a jedynie posiadała taką możliwość. Z tych względów nie było podstaw do zastosowania art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016, poz. 446), który stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zaskarżając je w całości, wniosła D. R. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie:

1) art. 58 § 1 i 2 k.c.;

2) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy a przez to uczynienie przedmiotem skargi uchwały Rady Miasta Krakowa, zamiast bezczynności polegającej na niewykonaniu wyroku eksmisyjnego i niewydaniu wyroku przy przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie;

3) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz w zasądzeniem kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie nieważnej z mocy prawa uchwały Rady Miasta dotyczącej zamiany lokalu komunalnego na socjalny i przydzielenie tego lokalu eksmitowanej A. W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Istota zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania przyjętego przez Sąd I instacji stanu faktycznego sprawy, w wyniku którego błędnie określono jej przedmiot wskazując, iż skarga D. R. została wniesiona na uchwałę Rady Miasta Krakowa, zamiast na bezczynność polegającą na niewykonaniu wyroku eksmisyjnego w stosunku do A. W. z lokalu będącego w posiadaniu Gminy Kraków i niewydaniu wyroku przy przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie. Powyższe okoliczności doprowadziły, zdaniem skarżącej, do nieuzasadnionego odrzucenia jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Analizując treść dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy Naczelny Sąd Administracy doszedł do przekonania, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż skarżąca uczyniła przedmiotem skargi bezczynność organu w sprawie uchylenia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2015 r. Nr XXI/340/15. Powyższa kontatacja wynika przede wszystkim z lektury złożonej do Sądu Wojewódzkiego skargi oraz poprzedzającego ją wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do Rady Miasta Krakowa, które zostało przez skarżącą uzupełnione pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. Odnosząc się wprost do argumentacji wskazywanej przez stronę należy w szczególności podkreślić, iż w piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r. podniosła, że składa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i kieruje je do organu, który podjął uchwałę w sprawie przydzielenia lokalu dotychczas zajmowanego A. W. w K. przy ul. [...]. Stwierdziła, że Gmina dopuściła się rażącego naruszenia prawa bowiem w ramach przydziału lokali z zasobu mieszkaniowego, zmieniła status lokalu zamiennego na socjalny, w sytuacji gdy Sąd orzekł eksmisję wskazanej wyżej osoby z lokalu zamiennego. W ocenie skarżącej takie działanie naruszyło zasadę równości wobec prawa. Konkludując, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwała Radę Gminy Kraków do uchylenia bezprwanej uchwały i zachowania się zgodnie z prawem. Biorąc pod uwagę, iż organ złamał prawo, jak również w drodze jego obejścia zaniechał obowiązku wykonania prawomocnego wyroku o eksmisji, uchwałą Rady naruszył interes prawny strony. W wyniku skierowania do skarżącej przez Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Krakowa pisma z prośbą o uzupełnienie wezwania poprzez wskazanie, której uchwały Rady Miasta Krakowa ono dotyczy, bowiem nie wynika z niego w jakim zakresie i w stosunku do jekiej uchwały wezwanie zostało złożone, skarżąca pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r., odnosząc się w sposób negatywny do działań podajmowanych przez Gminę, wyjaśniła w sposób jednoznaczny, iż domaga się uchylenia § 4 i 7 ust. 1 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2015 r. Nr XXI/340/15 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń. Następnie składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, D. R.wskazała na bezczynność Rady Gminy Kraków polegającą na rażącym przekroczeniu terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu i żądała zobowiązania Rady Gminy do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni. Podniosła, iż jest zainteresowana wyeksmitowaniem z budynku przy ul. [...] w K., którego jest również lokatorem, A. W.. W jej ocenie Prezydent Miasta złamał przepisy i zamienił uchwałą eksmitowanej A. W. lokal, który dotąd zajmowała na lokal socjalny. W dalszej kolejności skarżąca stwierdziła, iż podjęła kroki w celu uchylenia uchwały i w dniu 8 sierpnia 2016 r. wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych dokonujące wykładni art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administarcyjnego wyżej cywowane twierdzenia skarżącej w sposób jasny i oczywisty dowodzą jakie były jej rzeczywiste intencje co do przemiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Dokonanie zatem kwalifikacji skargi przez Sąd I instancji było trafne. Biorąc zaś pod uwagę, iż skarżąca nie kwestionowała stanowiska Sądu co do możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu gminy w kwestii uchylenia aktu prawa miejscowego, odrzucenie skargi należało uznać za prawidłowe.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania przedmiotowego wniosku, bowiem zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a., wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.