Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2313/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
article: art. 11, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... sierpnia 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez A. J. jest decyzja Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... sierpnia 2010 r. Nr ... utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. (dalej: Kierownik Biura Powiatowego) nr ... z dnia ... stycznia 2009 r. w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu ... maja 2007 r. do Biura Powiatowego wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności.

W dniu ... sierpnia 2007 r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie rolnika, w wyniku której okazało się, iż w przypadku działki rolnej A powierzchnia zadeklarowana jest większa (... ha) niż powierzchnia stwierdzona podczas kontroli (... ha)(kod błędu DR13+).

W dniu ... grudnia 2007 r. odbyła się kontrola sprawdzająca wyniki powyższej kontroli, która potwierdziła wcześniejsze ustalenia co do powierzchni działki.

W dniu ... maja 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję, w której odmówił wnioskodawcy przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję.

W trakcie postępowania odwoławczego zainicjowanego złożonym przez stronę odwołaniem Prezes ARiMR przeprowadził ponowną kontrolę w gospodarstwie w dniu ... sierpnia 2008 r. Kontrola wykazała, że działka rolna A ma powierzchnię ... ha.

W dniu ... sierpnia 2008 r. Dyrektor ... Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w oparciu o wyniki ponownej kontroli.

Decyzją z dnia ... stycznia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz nałożył sankcję w wysokości ... zł. Wskazał, że w wyniku kontroli administracyjnych stwierdzono zawyżenie powierzchni działek rolnych.

Powyższy akt administracyjny został utrzymany w mocy decyzją Dyrektora ... Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia ... sierpnia 2010 r. Organ powołał się na wyniki kontroli z ... sierpnia 2008 r. i stwierdził, że występują różnice miedzy szkicem pomiaru działki A dokonanym podczas tej kontroli a załącznikiem graficznym dołączonym do wniosku. W szczególności podczas kontroli do powierzchni działki nie zostały zakwalifikowane obszary zadrzewione i zakrzaczone oraz krzewy i zadrzewienia występujące na działce ewidencyjnej nr ... – zostały one natomiast wykazane we wniosku jako powierzchnia działki rolnej. Ponadto część powierzchni deklarowanej jako działka rolna A nie została zakwalifikowana przez osoby kontrolujące, gdyż nie spełniała warunku utrzymywania zgodnie z normami. Organ wskazał, że tylko w części działki prowadzony był wypas zwierząt i powołał się na analizę stanu gruntu oraz wysokość roślinności. Również nie cała działka objęta była wykaszaniem. Organ zauważył też, że strona nie posiada zarejestrowanej w systemie IRZ siedziby stada, jak również zwierząt gospodarskich, co pozwoliło na stwierdzenie, że na działce nie był prowadzony wypas zwierząt.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wskazała naruszenie następujących przepisów:

1. art. 19 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego [Dz.U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 z późn. zm.] poprzez wydanie decyzji organu odwoławczego po upływie 18 miesięcy;

2. art. 3 ust. 2 pkt 4 powyższej ustawy oraz art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie o terminie przeprowadzenia kontroli z ... sierpnia 2008 r. na miejscu;

3. art. 31 ust. 6 i 7 powyższej ustawy przez nieprzekazanie raportu z kontroli w ciągu 14 dni;

4. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie minimalnych norm [Dz. U. Nr 44 poz. 266] poprzez nieuwzglednienie zadrzewień i krzewów podczas kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż skarga nie jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy zasadnie odmówiły stronie skarżącej płatności w ramach wsparcia bezpośredniego.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowił 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IVi IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców [Dz.Urz. UE Nr L 345 z 20.11.2004 str. 1 ze zm.], dalej: rozporządzenie Komisji, zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 30 % powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. Jeżeli ta różnica przekracza 50 %, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnioskodawca zadeklarował do płatności działkę A o powierzchni ... ha, podczas gdy powierzchnia stwierdzona podczas kontroli wyniosła ... ha. Różnica procentowa pomiędzy powyższymi powierzchniami wyniosła ...%, a zatem zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził, że sporne działki nie spełniają wymogów prawnych kwalifikujących do płatności, gdyż w sprawie znalazł zastosowanie powołany wyżej przepis rozporządzenia Komisji, stosownie do którego odmawia się przyznania uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej.

Odnosząc się do zawartych w uzasadnieniu skargi zarzutów dotyczących kontroli należy wskazać, że skarżącemu znane były zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności (dowód: podpis pod oświadczeniem, karta 4/4 wniosku z ... maja 2007 r. - akta adm.), zatem wiedział on, iż w toku postępowania administracyjnego może złożyć zastrzeżenia do protokołu z kontroli zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Odnośnie do podnoszonej w skardze kwestii niedoręczenia raportu z kontroli należy stwierdzić, że przesyłka zawierająca raport z kontroli z ... sierpnia 2008 r. została dwukrotnie awizowana (18 czerwca i 25 czerwca 2010 r. – k. 92 akt adm.), a następnie w dniu ... lipca 2010 r. zwrócona nadawcy z uwagi na niepodjęcie jej w terminie.

Odnosząc się do zarzutu, jakoby organ w decyzji z ... sierpnia 2008 r. nie wskazał, że została ona podjęta na podstawie kontroli z dnia ... sierpnia 2008 r. należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. Ostatnie zdanie widniejące na pierwszej stronie decyzji z ... sierpnia 2008 r. brzmi bowiem następująco: "W postępowaniu odwoławczym została przeprowadzona ponownie kontrola na miejscu, której to wyniki pomiarów różniły się od tej w oparciu o które organ wydał swe rozstrzygnięcie". Z porównania dat decyzji pierwszej instancji z ... maja 2008 r. oraz daty kontroli z ... sierpnia 2008 r. jednoznacznie wynika, że jedyną kontrolą przeprowadzoną w tym postępowaniu odwoławczym była kontrola z ... sierpnia 2008 r.

Kolejną kwestią, jaką rozpatrywał Sąd w sprawie był zawarty w skardze zarzut niedoinformowania o przyczynach opóźnienia (odwołanie zostało rozpatrzone po osiemnastu miesiącach, zamiast dwóch miesięcy przewidzianych w art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Należy przyznać, że organ dopuścił się naruszenia terminu z art. 19 ust. 4 powołanej ustawy, jednakże to uchybienie procesowe, świadczące wprawdzie o niestaranności organu, który nie tylko przedłużył postępowanie ale i nie poinformował o jego przyczynach strony, nie miało wpływu na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji, a wydane przez organy decyzje w przedmiocie odmowy przyznania płatności miały charakter związany.

Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż organ uwzględnił zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Reasumując, należy podkreślić, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do nieprawidłowości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

-----------------------

1