Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 480/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) w trybie art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), uchylił decyzję własną z dnia [...]r. nr [...] dotyczącą uznania K.Ć. za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r. i odmowy przyznania mu prawa do zasiłku od dnia 15 lipca 2015 r. oraz decyzję własną z dnia [...]r. nr [...] dotyczącą utraty statusu bezrobotnego z dniem 6 października 2015 r. oraz orzekł o odmowie uznania K.Ć. za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z dniem 15 lipca 2015 r. K.Ć., na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, został uznany za bezrobotnego bez prawa do zasiłku. Status bezrobotnego posiadał do dnia 5 października 2015 r., natomiast z dniem 6 października 2015 r. orzeczono o utracie przez niego statusu z uwagi na otrzymanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Jednocześnie organ wskazał, że w następstwie przeprowadzonej w dniu 24 maja 2016 r. kontroli realizacji postanowień umowy o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, skarżący przesłał dokumenty, w szczególności zaświadczenie KRUS z dnia 10 czerwca 2016 r., z którego wynikało, iż od dnia 21 września 2011 r. był zgłoszony w KRUS do ubezpieczeń społecznych, jako domownik z tytułu stałej pracy w gospodarstwie rolnym, którego powierzchnia przekracza 2 ha przeliczeniowe. Następnie organ ustalił, że skarżący w chwili rejestracji zarówno we "Wniosku osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny" jak i w "Informacji dla osób rejestrujących się w PUP" oświadczył, iż nie podlega ubezpieczeniu emerytalno - rentowemu z tytułu stałej pracy jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Zdaniem organu okoliczność zgłoszenia skarżącego w KRUS do ubezpieczeń społecznych stanowiła podstawę do wznowienia postępowania i zarazem uchylenia decyzji uznającej go za bezrobotnego z dniem 15 lipca 2015 r. i orzekającej o utracie przez niego statusu bezrobotnego z dniem 6 października 2015 r., jak również stanowiła powód odmowy uznania skarżącego za bezrobotnego z dniem 15 lipca 2015 r. ze względu na niespełnienie warunków niezbędnych do nabycia tego statusu.

Pismem z dnia 23 września 2016 r. K.Ć. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania go przez organ o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, tj. niepoinformowaniu o braku podstaw do uznania za bezrobotnego w sytuacji konsekwentnego wskazywania, iż skarżący jest ubezpieczonym w KRUS jako domownik;

- art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy tj. nieustalenie okoliczności, iż znaczna część nieruchomości stanowi ugór, na której nie jest prowadzona żadna działalność rolnicza a w związku z tym wadliwe zastosowanie przez organ art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuprawnione wznowienie postępowania, podczas gdy nowe dowody nieistniejące w dniu wydania decyzji przez organ wyszły na jaw już po wydaniu decyzji z dnia [...] r.;

- art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji z dnia [...]r. i [...]r., podczas gdy organ powinien był odmówić uchylenia dotychczasowych decyzji.

Jednocześnie skarżący wniósł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej oraz o przeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchania świadków J.Ć. i A.Ć. na okoliczność ustalenia rzeczywistej wielkości użytków rolnych, nieużytkowania znacznej części nieruchomości z uwagi na bardzo niską klasę gleby i w związku z tym nieopłacalność produkcji rolnej, braku wiedzy co do rzeczywistej powierzchni nieruchomości wyrażonej w hektarach przeliczeniowych.

W uzasadnieniu odwołania K.Ć. wskazał, że podczas rejestracji jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. nie został prawidłowo pouczony i poinformowany przez osobę go obsługującą o warunkach jakie musi spełniać, aby zostać zarejestrowany jako bezrobotny. Następnie stwierdził, iż podczas rozmowy informował pracownika urzędu o fakcie podlegania ubezpieczeniu w KRUS-ie i jednocześnie dopytywał się, czy nie istnieją żadne przeciwwskazania do rejestracji jednakże nie uzyskał odpowiedzi i dlatego uznał, że nie zachodzą żadne przeszkody. Przyznał, że z zaświadczenia z KRUS wynika, iż jest ubezpieczony jako domownik z tytułu stałej pracy w gospodarstwie rolnym, którego powierzchnia wynosi 2,08 ha jednakże znaczna część tej nieruchomości stanowi ugór, nieużytki a ze względu na bardzo niską klasę (jakość) gleby opłacalność produkcji rolniczej przeznaczonej na zbyt jest znikoma. Zdaniem skarżącego powiązanie statusu bezrobotnego z obszarem nieruchomości rolnej łączy się z przekonaniem, że przyjęta przez ustawodawcę wielkość użytków rolnych daje możliwość uzyskania z produkcji rolnej środków niezbędnych do utrzymania (zaspokojenia potrzeb bytowych) przeciętnej rodziny. Następnie oświadczył, że nie miał świadomości ile dokładnie hektarów przeliczeniowych użytków rolnych posiada gospodarstwo rolne jego matki. W ocenie skarżącego sytuację domownika można niejako porównać do sytuacji współwłaściciela gospodarstwa rolnego a zatem odpowiednie uregulowania odnośnie współwłaściciela można przez analogię stosować do domownika. Wobec tego w opinii skarżącego posiada jedynie uprawnienie do korzystania z gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,04 ha przeliczeniowych. Podsumowując podniósł, że organ wadliwie zastosował art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. albowiem zaświadczenie z KRUS opatrzone jest datą 10 czerwca 2016 r. i wtedy też zostało wydane, a zatem na dzień 15 lipca 2015 r. taki dowód nie był znany i powstał dopiero po tej dacie.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), uchylił w całości decyzję z dnia [...]r. nr [...] oraz orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] a także orzekł o odmowie uznania K.Ć. za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r. i o umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku, jak również o umorzeniu postępowania w sprawie utraty przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył dotychczasowy przebieg sprawy a zarazem omówił postępowanie dowodowe, które przeprowadził. Następnie wyjaśnił, że K.Ć. w dniu rejestracji tj. 15 lipca 2015 r. złożył m.in. oświadczenie zawarte w części "C" karty rejestracyjnej bezrobotnego, iż nie podlega ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub stanowiącym dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu przepisów podatkowych, podczas gdy w dniu 24 maja 2016 r., a następnie w dniu 4 lipca 2016 r. potwierdził fakt podlegania od dnia 21 września 2011 r. do nadal, ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu jako domownik rolnika posiadającego gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych 2,0835 ha przeliczeniowych. Zdaniem organu powyższa okoliczność faktyczna, istotna dla sprawy, nie była znana organowi I instancji w dniu wydania decyzji z dnia [...]r. i [...]r. a mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że nie została potwierdzona, podnoszona w odwołaniu, okoliczność złożenia, przez skarżącego wraz z wnioskiem o przyznanie dotacji na podjęcie działalności gospodarczej, decyzji Prezesa KRUS z dnia [...]r. o zmianie warunków podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Tym samym w ocenie organu odwoławczego wystąpiły nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. na dzień rejestracji 15 lipca 2015 r. skarżący podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Poza tym organ podkreślił, że wznowienie postępowania dotyczyło dwóch decyzji - o uznaniu K.Ć. za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r. i o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2015 r., a zatem decyzja organu I instancji, wydana po wznowieniu postępowania, powinna rozstrzygać w zakresie spraw objętych tym wznowieniem. W opinii organu odwoławczego, zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., po stwierdzeniu istnienia podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., decyzje powinny zostać usunięte z obrotu prawnego, a w ich miejsce powinny zostać wydane nowe decyzje rozstrzygającej o istocie sprawy. Następnie wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji uchylił decyzje będące przedmiotem wznowienia, jednakże po uchyleniu decyzji z dnia [...]r. nie zakończył w żaden sposób tego postępowania. Wobec tego zdaniem organu odwoławczego decyzja z dnia [...]r. została wydana z naruszeniem art. 149 § 1 i 2 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. albowiem w trybie wznowieniowym nie orzeczono co do istoty rzeczy w sprawie, w której decyzja została usunięta z obrotu prawnego. A zatem powyższe uchybienie należało usunąć i orzec o umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku, który przysługuje wyłącznie bezrobotnemu, a także orzec o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2015 r. albowiem postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezesa KRUS z dnia [...]r. została wprawdzie wydana po dacie orzeczenia w zakresie statusu osoby bezrobotnej, ale z uwagi na jej treść, ujawniony został stan faktyczny istniejący w dniu orzekania w sprawie statusu osoby bezrobotnej i utraty przedmiotowego statusu, który nie był znany organowi zatrudnienia. Dodał również, że wyżej wymieniona decyzja Prezesa KRUS ma charakter deklaratoryjny, czyli jedynie potwierdza istnienie określonego uprawnienia lub obowiązku, który zaistniał z mocy samego prawa w sytuacji spełnienia się przesłanek określonych ustawą o ubezpieczeniu społecznym rolników. Tym samym zdaniem Wojewody K.Ć. nie mógł jednocześnie być zarejestrowany jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy, z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Następnie organ odwoławczy podkreślił, iż nie kwestionuje faktu, że skarżący nie pracuje w gospodarstwie rolnym i nie uzyskuje z tego tytułu dochodów jednakże powyższe nie ma wpływu na to, iż podlega on ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu z tytułu stałej pracy jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Jednocześnie wyjaśnił, że sam fakt bycia domownikiem rolnika nie pozbawia osoby rejestrującej się w urzędzie pracy możliwości uzyskania statusu bezrobotnego jednakże uprawnienie powyższe wyklucza podleganie przez domownika ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Dodał także, że skarżący został prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego a zatem miał świadomość wpływu na status bezrobotnego podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu z tytułu stałej pracy jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Następnie odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, że w jego ocenie nie doszło do naruszenia przez organ I instancji zasady postępowania wyrażonej w art. 9 k.p.a. ani też zasady zaufania, o której mowa w art. 8 k.p.a.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. K.Ć. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], zarzucając jej naruszenie:

- art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego o braku podstaw do uznania za bezrobotnego, pomimo konsekwentnego wskazywania, iż jest on ubezpieczonym w KRUS jako domownik oraz brak należytego informowania go o okolicznościach faktycznych i prawnych, tak aby nie poniósł szkody z powodu nieznajomości przepisów prawa;

- art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego tj. nieustaleniu okoliczności, iż znaczna część nieruchomości stanowi ugór, na którym nie jest prowadzona żadna działalność rolnicza a w związku z tym na wadliwym zastosowaniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie i uznanie, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, podczas gdy okoliczność, iż skarżący jest ubezpieczony jako domownik w KRUS powinna być znana organowi I instancji zwłaszcza, że fakt ten był konsekwentnie podnoszony a mimo to organ uznał, że brak jest przeciwwskazań do zarejestrowania skarżącego jako bezrobotnego, a ponadto nie przeprowadził w tym zakresie niezbędnego postępowania dowodowego, czym utwierdził skarżącego w przekonaniu, iż wszystkie przesłanki do zarejestrowania jako bezrobotnego zostały spełnione;

- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji z dnia [...]r. i [...]r., podczas gdy organ II instancji powinien był odmówić uchylenia dotychczasowych decyzji;

- art. 147 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania z urzędu po upływie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się przez organ o przyczynie wznowienia, czym została naruszona zasada trwałości decyzji ostatecznych.

Jednocześnie skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu oraz dodał, że nie zgadza się z twierdzeniem organu II instancji, iż to na stronie ubiegającej się o status osoby bezrobotnej spoczywa obowiązek właściwego uregulowania swojego statusu. Zdaniem skarżącego w razie powstania wątpliwości po stronie pracownika Urzędu to właśnie pracownik powinien zażądać od osoby ubiegającej się o status bezrobotnego wszelkich dokumentów, które pozwoliłyby na jednoznaczne wyjaśnienie jego sytuacji a skoro takiego żądania nie było to skarżący był w uzasadnionym przekonaniu, że jego sytuacja jest klarowna i nie budzi zastrzeżeń. Następnie stwierdził, że zaświadczenie z KRUS-u zostało przesłane w związku z kontrolą realizacji przez niego umowy o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, która nie wykazała nieprawidłowości. Jednocześnie oświadczył, iż nigdy jego zamiarem nie było zatajanie jakiegokolwiek dokumentu. Ponadto wskazał, że informował o fakcie swojego ubezpieczenia w KRUS jako domownik zarówno pracownika, który go rejestrował jako bezrobotnego jak i pracownika, któremu składał wniosek o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. nie było wcześniej przypadku aby rejestrowała się osoba ubezpieczona jako domownik w KRUS. Podkreślił, że był pewien, iż skoro informuje pracownika o ubezpieczeniu w KRUS a ten nie wnosi żadnych zastrzeżeń to wszelkie przesłanki do zarejestrowania są spełnione. W opinii skarżącego w aktach sprawy powinna być informacja jaki pracownik go obsługiwał i przyjmował od niego dokumenty, w szczególności decyzję Prezesa KRUS z dnia [...]r. Następnie podniósł, iż co prawda w aktach nie było wzmianki o jego ubezpieczeniu w KRUS ale do uchybienia tego doszło na skutek błędu organu. Dodał również, że w jego ocenie organ I instancji niezasadnie wznowił postępowanie albowiem w dniu 24 maja 2016 r., w następstwie przeprowadzonej kontroli postanowień umowy o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, wyszło na jaw, że od 21 września 2011 r. jest on zgłoszony w KRUS do ubezpieczeń społecznych jako domownik z tytułu stałej pracy w gospodarstwie rolnym, którego powierzchnia przekracza 2 ha przeliczeniowe, natomiast postanowienie o wznowieniu postępowania zostało wydane dopiero w dniu 4 lipca 2016 r. A zatem wznowienie postępowania z urzędu po upływie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się przez organ o przyczynie wznowienia spowodowało naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej i pewności sytuacji prawnej skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi i w konsekwencji do uchylenia decyzji z dnia [...]r. nr [...].

Zaskarżona decyzja została podjęta w wyniku wznowienia postępowania, ze względu na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia.

W myśl art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia wprowadza definicję legalną bezrobotnego wskazując, że pojęcie to oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli m.in. nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe.

Z powyższych przepisów wynika, że uprawniony organ pozbawia statusu bezrobotnego w przypadku gdy osoba zarejestrowana jako bezrobotna podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżący jest osobą podlegającą ubezpieczeniom emerytalno – rentowym, wypadkowym i chorobowym jako domownik od dnia 21 września 2011 r. do nadal, co wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w K. z dnia [...]r. Jednocześnie z pisma z dnia 6 czerwca 2016 r. wynika, że powyższe ubezpieczenie związane jest z nieruchomością rolną J.Ć., którego powierzchnia wynosi 2,0835 ha przeliczeniowego.

Jak wynika ze stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji skarżący po zarejestrowaniu się jako bezrobotny uzyskał od dnia 15 lipca 2015 r. status bezrobotnego, bez prawa do zasiłku. Z kolei z dniem 6 października 2015 r. utracił status bezrobotnego z powodu otrzymania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Jednocześnie w wyniku przeprowadzonej w dniu 24 maja 2016 r. kontroli realizacji postanowień umowy o przyznanie wyżej wymienionych środków, skarżący przesłał zaświadczenie KRUS z dnia [...]r., z którego wynikało, iż od dnia 21 września 2011 r. był zgłoszony w KRUS do ubezpieczeń społecznych, jako domownik z tytułu stałej pracy w gospodarstwie rolnym, którego powierzchnia przekracza 2 ha przeliczeniowe.

Powyższe spowodowało wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]r. nr [...], na mocy której Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] oraz orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] a także orzekł o odmowie uznania K.Ć. za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r. i o umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku, jak również o umorzeniu postępowania w sprawie utraty przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2015 r.

Rozstrzygnięcie to należy uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Bezsprzecznie taką nieznaną wcześniej organom okolicznością jest fakt podlegania przez skarżącego ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Okoliczność ta nieznana wcześniej Staroście [...] miałaby bez wątpienia wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...]r. i z dnia [...]r.

Zaistniała od dnia 21 września 2011 r. okoliczność faktyczna w postaci podlegania ubezpieczeniom społecznym rolników spowodowała, że nie zostały spełnione warunki konieczne do uznania skarżącego za osobę bezrobotną w świetle treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o promocji zatrudnienia.

Tym samym ujawnienie istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej, z której wynikało niespełnianie przez skarżącego warunków do uznania go za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r., uzasadniało wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydanie nowego rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodne z którym to przepisem organ po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu albowiem Wojewoda prawidłowo, uchylił w całości decyzję z dnia [...]r. nr [...] oraz orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] a także orzekł o odmowie uznania K.Ć. za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r. i o umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku, jak również o umorzeniu postępowania w sprawie utraty przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2015 r. Powodem podjęcia przez organ odwoławczy takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż wznowienie postępowania dotyczyło dwóch decyzji - o uznaniu K.Ć. za osobę bezrobotną z dniem 15 lipca 2015 r. i o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2015 r., a zatem decyzja Starosty [...], wydana po wznowieniu postępowania, powinna była rozstrzygać w zakresie obydwu tych spraw. Tymczasem decyzja z dnia [...]r. nr [...], w zakresie uchylenia decyzji z dnia [...]r., nie zakończyła w żaden sposób tego postępowania i wobec tego naruszyła art. 149 § 1 i 2 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z powyższym Wojewoda prawidłowo usunął decyzję z dnia [...]r. z obrotu prawnego oraz orzekł o umorzeniu postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku, który przysługuje wyłącznie bezrobotnemu, a także orzekł o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2015 r. albowiem postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu niepoinformowania skarżącego o braku podstaw do uznania go za bezrobotnego w sytuacji konsekwentnego wskazywania, iż jest on ubezpieczonym w KRUS jako domownik, należy wskazać, że nie znajduje on potwierdzenia w aktach administracyjnych. Albowiem zarówno z treści, podpisanego przez skarżącego, wniosku osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny, jak i z informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy wynika, że K.Ć. został pouczony, iż za bezrobotnego nie może zostać uznana osoba, która podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe.

Podobnie, nie może odnieść spodziewanego przez skarżącego skutku powoływanie się na okoliczność, że organ w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy tj. nie ustalił, iż znaczna część nieruchomości stanowi ugór, na którym nie jest prowadzona żadna działalność rolnicza a w związku z tym wadliwie zastosował art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o promocji zatrudnienia. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, w szczególności prowadziły korespondencję z Kierownikiem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w K., w celu potwierdzenia faktu podlegania przez skarżącego ubezpieczeniom społecznym rolników. Jednocześnie w ocenie Sądu, w świetle obowiązujących przepisów, nie ma znaczenia charakter użytków rolnych, o których mówi art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o promocji zatrudnienia a zatem organy nie były zobowiązane badać, w jakim stopniu gospodarstwo rolne J.Ć. składa się z ugorów.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego dotyczącej wadliwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i uznania, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, podczas gdy okoliczność, iż skarżący jest ubezpieczony jako domownik w KRUS powinna być znana organowi I instancji zwłaszcza, że fakt ten był konsekwentnie podnoszony przez niego a mimo to organ uznał, że brak jest przeciwwskazań do zarejestrowania go jako bezrobotnego, to należy wskazać, iż akta administracyjne nie potwierdzają, że skarżący zgłaszał powyższą okoliczność pracownikom Urzędu Pracy, wprost przeciwnie w dniu 15 lipca 2015 r. skarżący złożył nieprawdziwe oświadczenie, iż nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe.

Również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznych poprzez wznowienie postępowania z urzędu po upływie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o przyczynie wznowienia nie może zostać uwzględniony albowiem przepisy nie nakładają na organ administracji w tym zakresie ograniczeń czasowych.

W związku z powyższym brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 P.p.s.a.