Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 1088/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.19, art.22 par.1 i 2, art.125 par.1, art.168 par.1, art180, art.193, art.194 par.1, art.197 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2024 r. oddalające wniosek o wyłączenie sędziego NSA Rafała Stasikowskiego od rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 listopada 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 576/22 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z dnia 31 maja 2022 r. nr DSP/8580/WPa/22 w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia 1. odrzucić zażalenie, 2. oddalić wniosek o zawieszenie postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 2 października 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o treść art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej jako "p.p.s.a.", oddalił wniosek M.J. o wyłączenie sędziego NSA Rafała Stasikowskiego od rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 576/22 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 21 października 2024 r. (k. 299 akt sądowych).

Pismem z 23 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie NSA z 2 października 2024 r., wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uwzględnienie wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w przypadku ich poniesienia wraz z kosztami zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym. Dokonując interpretacji przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a. skarżący stanął na stanowisku, iż na przedmiotowe postanowienie NSA przysługuje zażalenie. Z kolei dalsza część uzasadnienia stanowiła w istocie powtórzenie argumentacji podniesionej w uprzednio złożonym wniosku o wyłączenie sędziego. W piśmie tym zawarty został także wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania pytań prejudycjalnych sformułowanych przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 października 2023 r., sygn. akt III CB 40/23.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na inne postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Nie ulega tym samym jakimkolwiek wątpliwościom, że wskazany środek zaskarżenia służy wyłącznie do weryfikacji wskazanych w ustawie orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, a także, że stanowi on katalog zamknięty. A contrario na postanowienia wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny tego typu środek zaskarżenia nie przysługuje. Stosownie do treści art. 168 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowienia NSA są prawomocne i ostateczne, gdyż nie przysługują, co do nich środki odwoławcze. Ponadto w samym art. 194 § 1 p.p.s.a. ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, mimo odmiennego zapatrywania na tą kwestię skarżącego.

Zaprezentowana wyżej argumentacja wynika z ugruntowanego stanowiska tak judykatury, jak i doktryny (por. postanowienia NSA: z 23 stycznia 2020 r., I GZ 422/19; z 9 marca 2011 r., II GZ 286/10; z 22 grudnia 2011 r., II GZ 224/10; z 29 grudnia 2010 r., I OZ 973/10; z 13 stycznia 2009 r., II GZ 301/09; z 4 kwietnia 2008 r., II GZ 187/07; z 14 kwietnia 2004 r., GSK 68/04 – te i inne orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.cbois.nsa.gov.pl.; por. także M. Kania. Zwyczajne środki zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Monografia, Oficyna 2009, Lex/el; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydanie 4, Warszawa 2010, str. 482; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2, Warszawa 2009 r., str.530).

Biorąc pod uwagę zaprezentowaną argumentację, należy zaznaczyć, że zamieszczona w piśmie sekretariatu NSA z 11 października 2024 r. informacja o braku zaskarżalności sygnalizowanego postanowienia była jak najbardziej właściwa. Trafnie zaznaczono przy tym, że orzeczenie to jest ostateczne.

W konsekwencji, skoro skarżący wniesionym zażaleniem skarży postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2024 r. to środek ten jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Nie znaleziono również podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania pytań prejudycjalnych postawionych przez Sąd Najwyższy w ramach postanowienia z 20 października 2023 r., w sprawie III CB 40/23.

Podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności nie uzasadniają zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. W sprawie nie zachodzą przesłanki do jego obligatoryjnego zawieszenia na gruncie art. 124 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie NSA podnosi się, że aby móc zastosować wskazany przepis, między daną sprawą sądowoadministracyjną, a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. A zatem rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. postanowienia NSA: z 28 lutego 2012 r., I GZ 27/12; z 6 marca 2012 r., II OSK 304/12). Związek między postępowaniami, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., powinien być realny, rzeczywisty, faktyczny i bezpośredni (tak: postanowienie NSA z 23 października 2008 r., II GZ 249/08). Tymczasem przedstawione do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zagadnienia prawne w sprawie III CB 40/23 nie mają związku z niniejszą sprawą, lecz dotyczą zagadnień związanych z tzw. testem niezawisłości i bezstronności sędziego uregulowanym w art. 5a p.u.s.a. (por. postanowienie NSA z 20 września 2024 r., III OZ 349/24).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 19, art. 22 § 1 i 2 oraz art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 180, art. 193 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.