Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1327/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 26 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 992
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski,, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego rzecz K. B.kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2019 r. znak[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania K. B. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] listopada 2017 r Nr [...], znak: [...] nakazującej K. B. - właścicielce działek nr ewid. od [...] do [...] położonych w miejscowości P. PGR usunięcie zgromadzonych na nich odpadów w postaci gruzu, pozostałości budowlanych oraz ziemi z wykopów w terminie do 30 czerwca 2018 r. poprzez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania z uprawnionym przedsiębiorstwem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło pkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekło o obowiązku usunięcia odpadów w postaci ziemi (odpad klasyfikowany kodem 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) gruzu (odpad klasyfikowany kodem 17 01 02 - gruz ceglany), odpadów pobudowlanych (odpad klasyfikowany kodem 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03), w terminie do dnia 30 września 2019 r., a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 14.06.2017r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej K. B. usunięcie odpadów nagromadzonych w okresie od 03.01.2017r. do 05.06.2017r na działkach o numerze ewidencyjnym od [...] do [...] położonych we wsi P. PGR stanowiących jej własność.

Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r Nr [...] znak: [...] nakazał K.B., właścicielce działek nr ewid. od [...] do [...] położonych w miejscowości P. PGR usunięcie zgromadzonych na nich odpadów w postaci gruzu, pozostałości budowlanych oraz ziemi z wykopów w terminie do 30 czerwca 2018 r. poprzez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania z uprawnionym przedsiębiorstwem.

W złożonym odwołaniu K. B. zarzuciła naruszenia art. 7,77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego, zaniechanie dokonania wyczerpują ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 6 ustawy o odpadach poprzez niedokonanie w sposób precyzyjny i niebudzący wątpliwości przypisania poszczególnych materiałów znajdujących się na nieruchomości skarżącej w okresie objętym zaskarżoną decyzją do określonych konkretnych kodów i poprzestanie wyłącznie na ogólnym zakwalifikowaniu ich do trzech wskazanych grup.

Po rozpoznaniu odwołania SKO w W. wydało powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że stan faktyczny jest bezsporny, albowiem z notatki służbowej z dnia 3 stycznia 2017 r., z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 5 czerwca 2017 r. oraz dokumentacji fotograficznej, stanowiącej załącznik do notatki i protokołu wynika, iż na nieruchomości składającej się z działek nr ewid. Od [...] do [...] położonych w miejscowości P. PGR znajdują się odpady. Organ powołał na ustalenie organu pierwszej instancji wskazując, że decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r, nr [...] znak: [...] nakazano z ww. nieruchomości usunięcie zgromadzonych na niej odpadów w postaci gruzu, pozostałości budowlanych, opon, odpadów z tworzywa sztucznego, metalu, papieru, a w okresie po dniu 3 stycznia 2017 r. zostały nagromadzone nowe odpady. Powołano, że nawiezienie odpadów na teren nieruchomości nie jest metodą unieszkodliwiania, o której mowa w ustawie o odpadach. Kolegium wskazało na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014 r. poz. 1923), art. 30 ust. 1 i 2, 27 ust. 8 ustawy o odpadach w zakresie kategoryzacji odpadów i zasad dotyczących ich przetwarzania, jak również przepisy rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), oraz na załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r. poz. 796). Kolegium uznało, że zostały spełnione przesłanki z art. 26 ustawy o odpadach. W ocenie organu odwoławczego, w świetle art. 3 pkt. 19 ustawy o odpadach, nie budziło też wątpliwości, że K. B. jest posiadaczem odpadów zgromadzonych na terenie przedmiotowych działek. SKO orzekło o zobowiązaniu do usunięcia odpadów w terminie do dnia 30 września 2019 r. uznając, iż jest to wystarczający okres czasu, aby możliwe było realne wykonanie nałożonego obowiązku.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku szczegółowego i niebudzącego wątpliwości ustalenia rzeczywistego obszaru, na którym miały być zgromadzone odpady wskazano, że skoro przedmiotowe działki od nr [...] do [...] stanowią jednolitą całość gruntu rolnego, nie jest zatem możliwe wskazanie numerów ewidencyjnych działek, na których nawiezione zostały odpady. Powołano, że w decyzji organu I instancji wskazano, że odpady w postaci gruzu, pozostałości budowlanych oraz ziemi znajdują się na fragmencie nieruchomości położonym w pobliżu lasu od strony północno-wschodniej. Niezasadny był również w ocenie Kolegium zarzut, że brak wskazania numerów działek mogło mieć wpływ na ustalenie czasu nagromadzenia odpadów w kontekście wcześniejszego wydania decyzji z dnia [...]grudnia 2014 r., nr [...], a także zarzut braku jednoznacznego ustalenia czasu składowania odpadów. Powołano, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. wskazano, że decyzja ta obejmuje odpady, które pojawiły się na nieruchomości w okresie pomiędzy dwoma oględzinami, tj. w dniu 3 stycznia 2017 r. oraz 5 czerwca 2017 r. Oględziny z dnia 3 stycznia 2017 r. zostały poprzedzone telefonicznym zgłoszeniem o nawożeniu znacznej ilości ziemi na teren nieruchomości znajdującej się w pobliżu lasu. Na miejscu stwierdzono, że nawiezione zostały hałdy świeżej ziemi (nie pokryte śniegiem, a w dniu poprzednim występowały opady śniegu). Podczas kolejnych oględzin przeprowadzonych w dniu 15 czerwca 2017 r. ustalono, że pojawiło się kilka pryzm odpadów w postaci gruzu i materiałów poremontowych, co potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin przeprowadzonych w dniach 3 stycznia 2017 r. oraz 5 czerwca 2017 r. Organ odwoławczy ocenił, że bezzasadny jest zarzut, że odpady objęte decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. stały się ponownie przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2017 r.

SKO uznał za niezasadny zarzut dotyczący konieczności określenia w decyzji ilości lub wagi odpadów przeznaczonych do usunięcia. Powołano, że rzeczą skarżącej jest doprowadzenie do takiego stanu działki, jaki istniał przed nawiezieniem spornych odpadów w postaci gruzu, pozostałości budowlanych oraz ziemi z wykopów, co jednoznacznie wynika z wydanej w sprawie decyzji.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego usypania wału z odpadów wzdłuż drogi dojazdowej, Kolegium stwierdziło, powołując się na pismo organu I instancji z dnia 10 stycznia 2018 r. - że w prowadzonych wcześniej postępowaniach nie stwierdzono istnienia ww. wału z odpadów, a jego istnienie potwierdza dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do protokołu oględzin z dnia 5 czerwca 2017 r.

Kolegium wskazało również, że domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Oznacza to, że domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów, a zatem władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 682/18, LEX nr 2509242).

Kolegium jednocześnie uwzględniając zarzut nieprzypisania poszczególnych materiałów znajdujących się na nieruchomości skarżącej do konkretnych kodów, dokonało stosownego uzupełnienia na podstawie art. 136 k.p.a. Pozostałe zarzuty były w ocenie Kolegium bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.

K. B.– reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału przez organ I instancji, zaniechanie dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i oparcie się wyłącznie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego polegających na:

błędnym uznaniu za wystarczające wskazania wyłącznie ogólnie obszaru, na którym miały być nagromadzone odpady w okresie objętym zaskarżoną decyzją, tj. od dnia 3 stycznia 2017 r. do dnia 5 czerwca 2017 r. bez szczegółowego i niebudzącego wątpliwości wskazania numerów tych działek oraz nieprawidłowym uznaniu, że skoro działki od nr [...] do nr [...] stanowią jednolitą całość gruntu rolnego, to nie jest możliwe jednoznaczne określenie numerów tych działek, na których zostały nawiezione odpady, podczas gdy samo szczegółowe określenie tego obszaru przez wskazanie numerów działek, bez konieczności "domyślania się" o jaki konkretnie obszar chodzi było niezbędne w niniejszej sprawie w celu prawidłowej oceny zasadności wydania zaskarżonej decyzji chociażby w kontekście wcześniejszego wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy P. decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] dot. nakazania K. B. usunięcia odpadów z tego samego obszaru;

dowolnym uznaniu, że wskazane w zaskarżonej decyzji przez organ II instancji odpady, których usunięcie zostało nakazane skarżącej, zostały nagromadzone w okresie od 3 stycznia 2017 r. do 5 czerwca 2017 r., w tym niewyjaśnienie w żaden sposób jaka konkretnie ilość hałd ziemi, gruzu i odpadów pobudowlanych została uznana przez organ II instancji za nawiezioną w czasie objętym zaskarżoną decyzją i jaka ilość ma być usunięta, podczas gdy z żadnego dowodu przeprowadzonego w sprawie nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości jaką ilość odpadów przyjął organ II instancji za konieczną do usunięcia w ramach zaskarżonej decyzji, jak również które konkretnie odpady zostały uznane przez organ II instancji za nawiezione w czasie od stycznia do czerwca 2017 r. wziąwszy zaś pod uwagę, że Burmistrz Miasta i Gminy P. w dniu [...] grudnia 2014 r. wydał decyzję nr [...] nakazującą skarżącej usunięcie odpadów z tych samych działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi od [...] do [...] położonymi we wsi P. PGR jednoznaczne ustalenie ich ilości na przyjętym ogólnie przez organ II instancji obszarze ma istotne znaczenie sprawie;

nieodniesieniu się przez organ II instancji do zarzutów skarżącej wskazujących na dowolne przyjęcie przez organ I instancji, że w związku z nawiezieniem ziemi i odpadów doszło do podwyższenia terenu i spływu wód powierzchniowych na drogę powiatową nr [...], podczas gdy organ II instancji nie dokonał żadnych pomiarów pozwalających na przyjęcie tego rodzaju identyfikacji, jak też w sytuacji, gdy z informacji posiadanych przez organ II instancji w sprawie objętej decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] wynika, że to zarządca drogi - Starostwo Powiatowe w P. podczas wykonywania prac związanych z pogłębianiem rowu pomiędzy działkami skarżącej a drogą powiatową pozostawił wydobytą ziemię na jej terenie powodując podwyższenie w pasie o szerokości ok. 2 m, a co miało istotne znaczenie w sprawie, winno było być wzięte pod uwagę przez organ II instancji i nie dozwalało na obciążanie skarżącej odpowiedzialnością z tego tytułu;

błędnego uznania, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją dochodziło do składowania odpadów na ww. nieruchomości za zgodą K. B. i w uzgodnieniu z nią, podczas gdy z żadnego dowodu zgromadzonego w sprawie nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, aby taka sytuacja miała miejsce;

błędnego uznania, iż K. B. podejmowała działania polegające na utworzeniu "drogi dojazdowej" z odpadów do najdalej oddalonej części nieruchomości, co świadczy, iż były one nakierowane na przyjmowanie odpadów, podczas gdy skarżąca K. B. nie prowadziła i nie prowadzi żadnych robót budowlanych, ani wykopów ziemnych, które powodowałyby powstanie wskazywanych odpadów, jak również konsekwentnie zaprzeczała, aby dokonywała jakiegokolwiek nawożenia odpadów na nieruchomość i podejmowała wszystkie możliwe działania pozwalające na ustalenie osób trzecich, które bez jej wiedzy i zgody nawoziły odpady, biorąc zaś pod uwagę zarówno wiek skarżącej, jak również fakt zamieszkania przez nią w miejscowości znacznie oddalonej od należących do niej działek, nie miała ona realnej możliwości bieżącego, stałego kontrolowania stanu nieruchomości, zgłoszenie zaś przez skarżącą niezwłocznie zawiadomienia na Komendzie Powiatowej Policji w P. o nawożeniu przez osoby trzecie odpadów na należący do niej grunt wskazuje, że dochowała ona należytej staranności zmierzającej do wykrycia sprawców tego działania.

Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 26 ust 2 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie i zobowiązanie skarżącej do usunięcia odpadów z należącej do niej nieruchomości w sytuacji, gdy organ I instancji nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości ani rzeczywistego obszaru, na którym miałyby się znajdować odpady, których usunięcie zostało nakazane skarżącej zaskarżoną decyzją, ani też ich rzeczywistej ilości, co w powiązaniu z uprzednio wydaną decyzją obejmującą obszar o tych samych numerach działek nieruchomości skarżącej czyni tę decyzję niewykonalną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonana sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przywołanym przepisem zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć należy, iż przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne. Zasada powyższa wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i znajduje zastosowanie do postępowania toczącego się przed organami obu instancji. Do ustaleń faktycznych o zasadniczym znaczeniu należy zaś ustalenie, czy w okresie wskazanym przez organu doszło do nielegalnego gromadzenia odpadów, w szczególności w sytuacji kwestionowania nie tylko samego gromadzenia odpadów, ale również ustalonego przez organ okresu czasu w kontekście zarzutu naruszenia zasady res iudicata.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2018. poz. 992 ze zm.) posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1. wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. Zgodnie z ust. 6 ww. art., w decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób usunięcia odpadów.

W przedmiotowej sprawie organ nakazał usunięcie z działek o nr ew. Od [...] do [...] położonych w miejscowości P. odpadów w postaci ziemi (odpad klasyfikowany kodem 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) gruzu (odpad klasyfikowany kodem 17 01 02 - gruz ceglany), odpadów pobudowlanych (odpad klasyfikowany kodem 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03), w terminie do dnia 30 września 2019 r. Jednocześnie określono sposób usunięcia odpadów poprzez zobowiązanie do zawarcia umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub unieszkodliwiania odpadów z przedsiębiorcą, posiadającym odpowiednie zezwolenie.

Jak w wynika z uzasadnień decyzji obydwu organów, decyzja dotyczy odpadów zgromadzonych na nieruchomości należącej do K. B. stanowiący kompleks gruntu rolnego o numerach działek ewidencyjnych od [...] do [...], w okresie od 3.01.2017 r. do 5.06.2017 r. Obydwa organy powołały się m.in. na ustalenia dokonane w dniu 3.01.2017 r. i na dowody w postaci notatki z tego dnia oraz dokumentacji zdjęciowej. W aktach sprawy brak jest powoływanego materiału dowodowego.

Ponadto organy ustaliły, że wcześniejsza decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. Nr [...] z dnia [...]12.2014 r. nakazująca usunięcie odpadów na działkach o numerach ewidencyjnych od [...] do [...] nie została wykonana, a na nieruchomości w dalszym ciągu gromadzono nowe odpady. Jednocześnie obydwa organy zaznaczyły, że wydane decyzje dotyczą nie odpadów określonych decyzją z 2014 r. ale nowych, nawiezionych w okresie od 3.01.2017 r. do 5.06.2017 r. W aktach sprawy brak jest również decyzji z [...].12.2014 r.

Z uwagi na stwierdzone braki w materiale dowodowym, Sąd nie był w stanie zweryfikować zarzutów skarżącej, która podnosiła, że wskazanie całego obszaru tj. działek o nr ew. Od [...] do [...], tożsamego jak w decyzji z 2014 r., powoduje, że nie można wykluczyć, że w rzeczywistości organ ponownie orzekł o odpadach, które były już przedmiotem wcześniejszej ostatecznej decyzji z 2014 r. tj. z naruszeniem zasady res iudicata.

Ponadto nieprzekonywujące są w ocenie Sądu stwierdzenia organu odwoławczego, że ponieważ działki od nr [...] do [...] stanowią jednolitą całość gruntu, zatem nie jest możliwe wskazanie numerów ewidencyjnych działek, na których nawiezione zostały odpady. Zauważyć należy, że organ odwoławczy powołał się w tym zakresie na pismo organu I instancji z dnia 10 stycznia 2018 r. stanowiące pismo przewodnie do przesyłanego do Kolegium odwołania. Oczywistym jest, że skoro jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, odpady ujawniono na fragmencie nieruchomości położonym w pobliżu lasu od strony północno-wschodniej, to należało ustalić numery ewidencyjne działek, na których te odpady się znajdowały, a nie powoływać w decyzji wszystkie działki ewidencyjne stanowiące własność K. B. położone w kompleksie. Skonkretyzowanie działek wykluczyłoby ewentualne wątpliwości w zakresie wykonania samej decyzji, jak również najprawdopodobniej umożliwiłoby rozwianie wątpliwości, czy organ nie wydał decyzji w tym samym przedmiocie jak w 2014 r. Nie było żadnych przeszkód aby dokonać powyższych ustaleń przy pomocy geoportalu bądź przy pomocy geodety.

W odniesieniu do kolejnego zarzutu skargi to stwierdzić należy, że precyzyjne wskazanie miejsca usunięcia odpadów pozwoliłoby na jednoznaczne skonkretyzowanie nałożonego na stronę obowiązku, bez konieczności podawania ilości nawiezionych odpadów.

Nie jest możliwe odniesienie się do zarzutu skarżącej dotyczącego podwyższenia terenu i spływu wód powierzchniowych na drogę powiatową nr [...], albowiem nie dołączono do akt sprawy ani decyzji z 2014 r. ani żadnych dokumentów z prowadzonego wtedy postępowania. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania w tym zakresie nie poczynił żadnych ustaleń, a powołał jedynie pismo przewodnie organu I instancji z 10 stycznia 2018 r., czym ewidentnie naruszył przepis art. 7, 77 § 1, 15 i 107 § 3 k.p.a.

Natomiast prawidłowo organy uznały, że to na K. B. spoczywa obowiązek usunięcia odpadów, albowiem w sprawie nie zostało obalone domniemanie wynikające z art. 3 ust. 1 pkt. 19 ustawy o odpadach. Zgodnie z definicją zawartą w tym przepisie, za posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że to K. B. jako właścicielka nieruchomości, na której ujawniono odpady, jest ich posiadaczem. Właściwa jednostka Policji nie ustaliła personaliów innych osób przywożących, bądź składujących odpady na nieruchomości skarżącej. Z tego też względu nie mają znaczenia okoliczności nieprowadzenia przez skarżącą robót budowlanych, składania zawiadomień o popełnieniu wykroczeń przez inne osoby, zamieszkiwania przez nią w innej miejscowości i tym samym braku możliwości kontrolowania osób wjeżdżających na teren jej nieruchomości. Zauważyć należy, że jako właściciel nieruchomości, skarżąca może podjąć odpowiednie działania uniemożliwiające wjazd na teren jej nieruchomości przez osoby nieuprawnione np. w postaci ogrodzenia wjazdu na nieruchomość.

Przedwczesnym byłoby natomiast wypowiadanie się co do naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach wobec konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca, zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. Organy nie podjęły wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uzasadnia uchylenie również decyzji organu I instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien w pierwszej kolejności zgromadzić kompletny materiał dowodowy, załączając notatkę z 3.02.2017 r. wraz z dokumentacją zdjęciową, dołączyć akta sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., jak również dowody na okoliczności opisywanej przez organ I instancji weryfikacji wykonania decyzji ostatecznej i ustaleń poczynionych przez organ w tym zakresie. Dopiero po zgromadzeniu całego materiału dowodowego będzie możliwe dokonanie ustaleń jakie nowe odpady zostały zgromadzone na nieruchomości i na jakich konkretnie działkach ewidencyjnych. Ustalenia organu w tym przedmiocie powinny w sposób jednoznaczny zostać wskazane w treści decyzji, aby wyeliminować ewentualne wątpliwości w tym zakresie i mieć poparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Z uwagi na stwierdzone powyżej uchybienia w zakresie naruszenia przepisów postępowania, które niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej na podstawie 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. art. 200, 205 § 2, 209 p.p.s.a. Na zasądzone na rzecz strony koszty składał się uiszczony wpis od skargi, opłata od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika zasądzone w stawce minimalnej, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.