Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1015/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Kr 1015/21 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na postanowienie Wojewody z dnia 16 lipca 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 27 kwietnia 2021 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 219 w trybie art. 123-126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 7 ust. 9 i art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, Prezydent Miasta K. odmówił L. J. wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. o uiszczeniu opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów odnośnie nieruchomości przy [...] w K. (nr księgi wieczystej lokalowej – [...]), umożliwiającego wykreślenie w dziale III księgi wieczystej wpisu roszczenia o opłatę przekształceniową.

W wyniku rozpatrzenia złożonego przez L. J. zażalenia Wojewoda postanowieniem z 16 lipca 2021 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 4a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2040) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735).

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1-2, 6, 7, 8 i 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów ("ustawy przekształceniowej"):

1. Z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę.

2. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia.

6. Opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia.

7. Właściciel gruntu w każdym czasie trwania obowiązku wnoszenia opłaty może zgłosić właściwemu organowi na piśmie zamiar jednorazowego jej wniesienia w kwocie pozostającej do spłaty (opłata jednorazowa). Wysokość opłaty jednorazowej odpowiada iloczynowi wysokości opłaty obowiązującej w roku, w którym zgłoszono zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, oraz liczby lat pozostałych do upływu okresu, o którym mowa w ust. 6.

8. Właściwy organ informuje właściciela gruntu na piśmie o wysokości opłaty jednorazowej oraz wysokości kwoty należnej do zapłaty:

1) po uwzględnieniu bonifikaty, o której mowa w art. 9 ust. 3, albo bonifikaty określonej w zarządzeniu wojewody,

2) w przypadku udzielenia bonifikaty określonej w uchwale właściwej rady albo sejmiku

- w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7.

9. Po wniesieniu wszystkich opłat albo opłaty jednorazowej właściwy organ wydaje z urzędu, w terminie 30 dni od dnia wniesienia opłat albo opłaty jednorazowej, zaświadczenie o wniesieniu opłat albo opłaty jednorazowej, które właściciel gruntu załącza do wniosku o wykreślenie w dziale III księgi wieczystej wpisu roszczenia o opłatę.

Z kolei art. 9 ust. 3 ustawy przekształceniowej stanowi, że w przypadku wniesienia opłaty jednorazowej za przekształcenie gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, osobom fizycznym będącym właścicielami lokali mieszkalnych przysługuje bonifikata od tej opłaty w wysokości 60% - w przypadku gdy opłata jednorazowa zostanie wniesiona w roku, w którym nastąpiło przekształcenie.

Wyjątek od reguły ustalonej ww. przepisem wprowadza art. 20 ust. 2 ustawy przekształceniowej, który stanowi, że jeżeli zaświadczenie potwierdzające przekształcenie zostało doręczone po dniu 30 listopada 2019 r., osobom fizycznym będącym właścicielami lokali mieszkalnych, w przypadku zgłoszenia zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania tego zaświadczenia, przysługuje bonifikata od tej opłaty w wymiarze obowiązującym w roku, w którym nastąpiło przekształcenie, pod warunkiem wniesienia opłaty jednorazowej uwzględniającej tę bonifikatę w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 7 ust. 8.

Dwoma odrębnymi zaświadczeniami z 24 października 2019 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. potwierdził w stosunku do L. J. (2-145 – numer karty kontowej) oraz pana G. W. (2-146 – numer karty kontowej) przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w K. przy [...], oznaczonej jako działka ewid. nr [...], obręb [...], jedn. ewid. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], ustalając wysokość opłaty z tego tytułu w wysokości 353,25 zł za udział wynoszący 266/20000 części w ww. nieruchomości związany z lokalem nr [...], objętym księgą wieczystą lokalową nr [...], wg stawki 1% ustalonej ceny gruntu, z jednoczesnym wskazaniem, że winna ona być uiszczana przez okres 20 lat, tj. od 1 stycznia 2019 r. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z danymi zawartymi w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości gruntowej, wielkość udziału związanego z własnością lokalu nr [...] w nieruchomości wspólnej, która stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, wynosi 266/10000. Powyższe zaświadczenia zostały doręczone adresatom dnia 4 listopada 2019 r. Beneficjenci przekształcenia nie zakwestionowali zawartej w ww. zaświadczeniu informacji o wysokości i okresie wnoszenia opłaty przekształceniowej w trybie przewidzianym w art. 6 ust. 1 ustawy przekształceniowej, a więc w tym zakresie jest ono wiążące.

Pismem z dnia 6 listopada 2019 r. (data wpływu do organu 20 listopada 2019 r.), L. J. zgłosiła zamiar wniesienia opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości położonej w K., przy ulicy [...], nr [...], nr lokalu [...]. W odpowiedzi na powyższe zgłoszenie zamiaru wniesienia jednorazowej opłaty przekształceniowej, pismem z dnia 9 grudnia 2019 r. znak: [...] L. J. została poinformowana przez Urząd Miasta K., że opłata jednorazowa za przekształcenie udziału w użytkowaniu wieczystym w prawo własności ww. nieruchomości gruntowej, z zastosowaniem 60% bonifikaty, wynosi 2826,00 zł.

Jak prawidłowo zauważył organ I instancji, wskazana powyżej kwota, tj. 2826,00 zł (przy uwzględnieniu bonifikaty 60%), odpowiada udziałowi 266/20000 części w prawie własności do gruntu, co odpowiada ˝ części lokalu, gdyż jak to zostało już wcześniej napisane – zgodnie z danymi zawartymi w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości gruntowej, wielkość udziału związanego z własnością lokalu nr [...] w nieruchomości wspólnej wynosi 266/10000.

W dniu 19 grudnia 2019 r. L. J. wniosła na rzecz Urzędu Miasta K. opłatę wysokości 2826,00 zł. Jak wskazuje organ I instancji, powyższa wpłata została zarachowana na poczet opłaty jednorazowej za udział 266/20000 części w prawie współwłasności gruntu, odpowiadający ˝ części lokalu nr [...].

Pismem z dnia 9 kwietnia 2021 r. radca prawny M. P., działający imieniem L. J., złożył do Urzędu Miasta K. wniosek o wydanie zaświadczenia o którym mowa w art. 7 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów potwierdzającego uiszczenie przez właściciela nieruchomości opłaty jednorazowej.

Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, należy uznać rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, z uwagi na fakt, iż beneficjentka przekształcenia nie uiściła całości należnej za przekształcenie kwoty, tymczasem przepis normujący wydawanie zaświadczeń o uiszczeniu opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia, umożliwiającego wykreślenie w dziale III księgi wieczystej wpisu roszczenia o opłatę przekształceniową, czyli przytoczony już wyżej art. 7 ust. 9 jednoznacznie mówi, iż takowe zaświadczenie wydaje się "po wniesieniu wszystkich opłat albo opłaty jednorazowej", co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Fakt, iż pismo zawierające informację o wysokości opłaty jednorazowej wskazywało na kwotę nieodpowiadającą rzeczywistej kwocie należnej za przekształcenie całego udziału w przedmiotowej nieruchomości związanego z lokalem M57, nie ma wpływu na to, jaką kwotę beneficjent przekształcenia musi uiścić, aby organ mógł mu wydać zaświadczenie zaświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej.

Odnosząc się do twierdzeń zażalenia, wskazujących na to, że pismo Urzędu Miasta K. z 9 grudnia 2019 r. należy potraktować jako zaświadczenie o wysokości opłaty jednorazowej, organ odwoławczy zwraca uwagę, iż zaświadczenie nie jest aktem stosowania prawa, bowiem nie określa władczo o prawach praw lub obowiązkach strony, a zatem nie obejmuje go zasada określona w art. 110 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Zaświadczenie jest oświadczeniem wiedzy, które może być w każdym czasie zmienione (a tym bardziej jeżeli jest błędne, nieprecyzyjne bądź nieaktualne).

Podkreślić należy, że z przepisów ustawy przekształceniowej wynika jednoznacznie, że opłata jednorazowa winna obejmować cały przekształcony udział w użytkowaniu wieczystym, zaś z akt sprawy nie wynika, by L. J. uiściła całą należną kwotę, więc nie można wydać stosownego zaświadczenia (niezależnie od tego czy strona kierowała się informacją wynikającą z ww. pisma oraz czy była to jej wina lub nie).

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż organ I instancji nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawczynię treści, wobec czego zaskarżone postanowienie było prawidłowe.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L. J., zarzucając mu naruszenie

1. art. 7 ust. 7 w zw. z art. 7 ust. 8 oraz 7 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, zwanej dalej "Ustawą przekształceniową", poprzez niewydanie zaświadczenia o wniesieniu opłat na rzecz Skarżącej, w sytuacji gdy Skarżąca uiściła całość opłaty jednorazowej, jaką Organ I instancji wyliczył w piśmie z dnia 9 grudnia 2019 r., po zgłoszeniu przez Skarżącą zamiaru wniesienia opłaty jednorazowej, przez co z uwagi na dopełnienie wszystkich wymogów, zaświadczenie powinno zostać wydane;

2 art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., z uwagi na przekazanie Skarżącej informacji o konieczności uiszczenia opłaty w określonej wysokości i kolejno niewydanie zaświadczenia o uiszczeniu opłaty, mimo realizacji całości obowiązków wskazanych przez Organ, co stanowiło naruszenie zasady postępowania przez Organy administracyjne w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania.

3 art. 9 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niezrealizowanie obowiązków informacyjnych względem Skarżącej w toku postępowania, w szczególności przez nieprzekazanie jej informacji o wyliczeniu opłaty wyłącznie stosunku do części nieruchomości, co stanowiło o naruszeniu przez organ zasady pełnego i należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącej,

4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez:

a. przyjęcie przez Organ I instancji, że Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zamiarze wniesienia opłaty jednorazowej za przekształcenie wyłącznie odnośnie części nieruchomości, w sytuacji gdy nie wynikało z treści wniosku Skarżącej oraz ze stanu prawnego nieruchomości z końca roku 2019, kiedy to Skarżąca była jedynym właścicielem nieruchomości.

b. wyliczenie opłaty jednorazowej co do połowy nieruchomości, w sytuacji gdy zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a., Organ winien był wyliczyć opłatę zgodnie z aktualnym stanem prawnym nieruchomości, tj. z dnia sporządzenia pisma z 9 grudnia 2019 r.,

c. nieprzeprowadzenie przez Organ dostatecznego postępowania dowodowego celem ustalenia aktualnego stanu prawnego nieruchomości i przyjęcie, bez podstaw faktycznych i prawnych, że Skarżąca jest właścicielką wyłącznie połowy nieruchomości,

5. art. 217§1 oraz §2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej, przez niewydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem Skarżącej, mimo spełnienia wszystkich przesłanek uprawniających do wydania zaświadczenia, określonych w art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej, tj. wniesienia opłaty jednorazowej zgodnie z wyliczeniem organu oraz upływu 30 dni od wniesienia opłaty;

6. art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy organ II instancji winien był uchylić zaskarżone postanowienie w całości i postanowić o wydaniu zaświadczenia Skarżącej, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

2. zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. zwrotu kosztów procesu od Organu ta rzecz Skarżącej wraz z kosztami zastępstwa procesowego obliczonymi według norm przepisanych,

3. na podstawie art. 135 p.p.s.a. rozważenie uchylenia postanowienia Organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji jest prawidłowe.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) w związku z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2020 r., poz. 139; dalej także jako: "ustawa przekształceniowa").

Ustawa ta w art. 1 ust. 1 przewiduje, że prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów z dniem 1 stycznia 2019 r. Przekształcenie to zatem nastąpiło z mocy samego prawa i nie wymagało wydania żadnych dodatkowych aktów administracyjnych, w tym w szczególności decyzji administracyjnych. Aby ujawnić tak nabyte prawo własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów i budynków, konieczne natomiast jest uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie. Zaświadczenie to co do zasady wydawane jest z urzędu w terminie i przez organy wskazane w ustawie (art. 4 ustawy przekształceniowej). W niniejszej sprawie w dniu 1 stycznia 2019 r. skarżąca była współwłaścicielką lokalu w udziale wynoszącym ˝ . Drugim ze współwłaścicieli był G. W..

Organ zatem wydał zaświadczenia nr [...] (różniące się "numerem karty kontowej: 2-145 oraz 2-146) z dnia 24 października 2019 r. dla każdego ze współwłaścicieli z osobna, wskazując udział każdego ze współwłaścicieli w nieruchomości gruntowej jako 266/20000 (podczas gdy z całym lokalem mieszkalnym związany był udział w użytkowaniu wieczystym, a potem własności w wysokości 266/10000). Tym samym opłata roczna w wysokości 353,25 zł wskazana w każdym z zaświadczeń dotyczyła każdego ze współwłaścicieli z osobna i była połowa opłaty należnej za cały udział.

Tymczasem Pani L. J. stała się właścicielką całej nieruchomości lokalowej (i udziału 266/10000 we własności nieruchomości gruntowej) w dniu 28 stycznia 2019 r. a w dniu 7 czerwca 2019 r. została ujawniona w księdze wieczystej [...] jako właściciel.

Niemniej wszystkie dalsze oświadczenia L. J. organ traktował tak, jakby pochodziły od współwłaściciela, a nie właściciela nieruchomości. Tak też pismem z dnia 9 grudnia 2019 r. poinformował skarżącą, że ustalił opłatę jednorazową z uwzględnieniem 60% bonifikaty, na kwotę 2826,00 zł. Skarżąca była zapewne przekonana, że skoro jest już właścicielką całego lokalu mieszkalnego, to informacja ta dotyczy całego udziału w nieruchomości gruntowej związanego z lokalem mieszkalnym. Natomiast organ - być może kierując się treścią art. 11 ust. 1 ustawy (obowiązek wnoszenia opłaty przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia, obciąża każdoczesnego właściciela nieruchomości, w odniesieniu do której istnieje roszczenie o opłatę, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Nabywca nieruchomości występuje do właściwego organu w terminie 30 dni od dnia nabycia nieruchomości o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty. Właściwy organ może wydać to zaświadczenie z urzędu.) – był przekonany, że jest oczywistym dla skarżącej, że informacja z dnia 9 grudnia 2019 r. dotyczy tylko jej udziału według stanu na 1 stycznia 2019 r. Być może również, że nie zbadał księgi wieczystej przez udzieleniem informacji o wysokości opłaty jednorazowej. W niniejszym postepowaniu okoliczności te nie mają jednak istotnego znaczenia.

Zgodnie z art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej, "po wniesieniu wszystkich opłat albo opłaty jednorazowej właściwy organ wydaje z urzędu, w terminie 30 dni od dnia wniesienia opłat albo opłaty jednorazowej, zaświadczenie o wniesieniu opłat albo opłaty jednorazowej, które właściciel gruntu załącza do wniosku o wykreślenie w dziale III księgi wieczystej wpisu roszczenia o opłatę."

Przepis ten ma najistotniejsze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy, albowiem jej istota sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca "wniosła wszystkie opłaty albo opłatę jednorazową" z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego za udział w wysokości 266/10000 w nieruchomości gruntowej objętej księga wieczysta nr [...], powiązany z lokalem [...] objętym księgą wieczystą nr [...]

Odpowiedź na tak zadane pytanie jest negatywna.

Niezależnie od powodów z jakich to nastąpiło, skarżąca uiściła jedynie połowę tej opłaty tj. kwotę 2826,00 zł za udział wynoszący 266/20000, i otrzymała z tego tytułu stosowne zaświadczenie wydane przez Prezydenta Miasta K. z dnia 19 lutego 2020 r. znak [...]

Skoro zaś tak, to zaświadczenie o treści żądanej we wniosku pełnomocnika skarżącej z dnia 9 kwietnia 2021r., skierowanym do organu w związku z treścią art. 7 ust. 9 ustawy przekształceniowej nie może zostać wydane.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że istotą zaświadczenia wydawanego na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. jest potwierdzenie pewnego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe, niesporne i wynika z prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dotyczy zatem czynności faktycznych administracji, co oznacza, że jest aktem wiedzy, a nie aktem woli. Nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego i nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych. Nie ma także charakteru interpretacyjnego, jak i nie kształtuje w sposób jednostronny, władczy sytuacji prawnej podmiotu żądającego wydania zaświadczenia. W tej sytuacji wszystkie opisane wyżej okoliczności, nie mają żadnego wpływu na wynik postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia, które nie służy niczemu innemu, jak tylko ustaleniu, czy całość opłaty przekształceniowej została uiszczona, czy też nie.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna został oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.