Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2614/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 138 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 170 i 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego I. G. kwotę 647 zł (sześćset czterdzieści siedem złotych) tytułem zwrotów kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w [...] decyzją z dnia [...] marca 2005 r., na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 73, poz. 657 ze zm.), przyznał I. G. płatność ONW w łącznej wysokości 0,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż kwotę płatności obliczono po nałożeniu sankcji w wysokości 2 745,60 zł, z tytułu nieprawidłowości w deklaracji działek rolnych, na podstawie art. 70 i art. 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR - po rozpatrzeniu odwołania - decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu [...] września 2004 r. została przeprowadzona kontrola w gospodarstwie I. G., która wykazała wiele nieprawidłowości i uchybień w stosunku do danych zgłoszonych we wniosku, zatem:

* działka rolna A została w całości wykluczona z wniosku, gdyż stwierdzono odłóg,

* brak utrzymania w dobrej kulturze rolnej stwierdzono na działkach rolnych B (na pow. 0,77 ha, pozostała powierzchnia nie kwalifikowała się do płatności bezpośrednich, bo wynosiła poniżej 0,1 ha), C, E, F, G, K (na pow. 2 ha), M (na pow. 0,3 ha),O, P (na pow. 1,19 ha), R (na pow. 0,44 ha), AI;

* odnośnie działki rolnej D zadeklarowano powierzchnię 0,15 ha, a zmierzono 0,10 ha,

* na działkach rolnych H i I stwierdzono powierzchnię mniejszą niż 0,1 ha (minimalna powierzchnia do której przysługują płatności),

* na działkach rolnych: J – stwierdzono nieużytek, AH - stwierdzono las.

Natomiast odnośnie działek rolnych o identyfikatorach S, T, U, W, Z, AA, AB, AC, AD, AE, AF, AG stwierdzono, iż nie znajdują się na terenach objętych płatnościami, których wykaz zawiera załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 29 czerwca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 158, poz. 1652).

Nadto wskazano, iż nałożone sankcje zostały zastosowane na podstawie art. 70 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (wyżej powołanego), stwierdzając iż jeśli różnica między zgłoszonym a stwierdzonym polem powierzchni wynosi więcej niż 20 % zatwierdzonej powierzchni dla odnośnej grupy upraw, nie jest przyznawana żadna pomoc oparta na powierzchni.

I. G. w skardze na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2005 r. , uzupełnianej kolejnymi pismami procesowymi (w tym załącznikiem do protokołu), wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1668/05 podzielił tezy zawarte w skardze i uchylił decyzje organów obu instancji orzekając także o kosztach postępowania.

Realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] maja 2007 r. ponownie odmówił przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, akt ten jednak został uchylony decyzją organu II-giej instancji z dnia [...] lutego 2008 r.

W efekcie tych rozstrzygnięć Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. przyznał płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004, w wysokości 0,00 zł. W motywach wskazano, że na podstawie wyników kontroli z dnia [...] czerwca 2006 r. w dniu [...] maja 2007 r. organ I instancji jako deklarowaną powierzchnię przyjął obszar 42,39 ha (Działki rolne AB, W, AF, U, AG, AE, T, AC nie zostały uwzględnione do deklarowanej powierzchni, gdyż nie są one położone na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, wskazanych w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 września 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach ONW objętej Panem Rozwoju Obszarów Wiejskich. (Dz. U. z 2004 nr 213, poz. 2159)). Stwierdzona po kontroli powierzchnia wynosi 35,19 ha, różnica między powierzchnią deklarowaną i zatwierdzoną wynosi 7,2 ha (20,46% zatwierdzonego obszaru), co zadecydowało o odmowie przyznania płatności ONW. Jeżeli różnica

między powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wynosi więcej niż 20% dla odnośnej grupy upraw nie jest przyznawana żadna pomoc. Nałożone sankcje w w/w decyzji zostały zastosowane na podstawie art. 70 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 r. z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. WE nr L 153 z 30.04.2004 r.) odsyłającego do art. 32 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy w zakresie stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. WE nr L 327 z 12.12.2001 r.).

W dalszej części uzasadnienia przedstawiono dotychczasowy tok postępowania, a także wyniki kontroli z dnia [...] czerwca 2006 r. wskazując, iż nie stwierdzono nieprawidłowości. Zwrócono też uwagę, że w dniach [...] lipca 2006 r. dokonano powtórnej kontroli pozostałych działek, w ramach której stwierdzono:

- zawyżenie powierzchni działki rolnej A (powierzchnia deklarowana 1,15 ha, stwierdzona 0,95 ha);

zawyżenie powierzchni działki rolnej C (powierzchnia deklarowana 0,5 ha, stwierdzona 0,21 ha). W uwagach zapisano, iż pozostałą część działki stanowią zabudowania, zadrzewienia i zakrzaczenia;

zawyżenie powierzchni działki rolnej D (powierzchnia deklarowana 0,15 ha, stwierdzona - 0,11 ha);

na działce rolnej J stwierdzono nieużytek, przy czym stwierdzono, iż działka w całości nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r., co wykluczyło przedmiotową działkę z płatności (kod DR 10), w uwagach zapisano, iż na działce stwierdzono zabudowania oraz płyty betonowe;

zawyżenie powierzchni działki rolnej M (powierzchnia deklarowana 1,64 ha, stwierdzona -1,32 ha),

zawyżenie powierzchni działki rolnej O (powierzchnia deklarowana 11,14 ha, stwierdzona 7,80 ha),

zawyżenie powierzchni działki rolnej R (powierzchnia deklarowana 5,85 ha, stwierdzona 5,07 ha);

zawyżenie powierzchni działki rolnej AD (powierzchnia deklarowana 0,32 ha, powierzchnia stwierdzona - 0,06 ha), w uwagach zapisano, iż pozostałą część działki stanowią zakrzaczenia i zadrzewienia (las);

-zawyżenie powierzchni działki rolnej AE (powierzchnia deklarowana 0,64 ha, stwierdzona -0,11 ha), w uwagach zapisano, iż pozostałą część działki stanowią las i zakrzaczenia;

-zawyżenie powierzchni działki rolnej AG (powierzchnia deklarowana 1,58 ha, stwierdzona -0,35 ha), w uwagach zapisano, iż pozostałą część działki stanowią las i zakrzaczenia;

- na działce AH zamiast łąki stwierdzono las, przy czym stwierdzono, iż użytkowanie działki nie kwalifikuje jej do płatności bezpośrednich, co wyklucza działkę z płatności (kod DR 3).

W odniesieniu do działek: E, F, S, T, AA, AB, AC, protokół zawiera zapis, iż wynik kontroli dla w/w działek, przy braku zastrzeżeń ze strony obecnego przy kontroli Wnioskodawcy, przyjęto z kontroli z roku 2004.

W odniesieniu do działki AF wynik kontroli przyjęto z kontroli z roku 2004.

Dodatkowo w protokole, w rubryce przeznaczonej na uwagi osoby obecnej przy kontroli (str. 34), zamieszczono zastrzeżenie Wnioskodawcy co do metody pomiaru działek.

Od powyższej decyzji wniósł odwołanie I. G..

W jego efekcie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. – stosownie do treści art.138 §1 pkt 1 k.p.a. – utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny.

W skardze na powyższą decyzję I. G. wskazał na:

a) podjęcie decyzji bez wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także zaniechanie uwzględnienia stanowiska zawartego w uzasadnieniu WSA w Warszawie;

b) oparcie istotnych ustaleń " na materiałach dowodowych zebranych 2 lata po upływie terminu umożliwiającego rzetelne określenie powierzchni działek rolnych (...) oraz stanu działek rolnych i ewentualnych nieprawidłowości i uchybień utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej w 2004 r.;

c) brak właściwego uzasadnienia w przedmiocie ustalonego stanu faktycznego;

d) dokonanie pomiarów powierzchni działek rolnych przez osoby, które nie są "uprawnionymi" geodetami oraz przy użyciu nieadekwatnych i nieposiadających znaków legalizacji przyrządów pomiarowych GPS".

Skarżący nie sformułował żądań co do rozstrzygnięcia Sądu.

W następstwie rozpoznania skargi tut. Sąd wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt V SA/Wa 208/09 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu ww. wyroku podkreślono m. in., że: organy obu instancji zrealizowały tylko części zaleceń Sądu. Na dodatek popełniły kolejne – dość istotne – uchybienia, które uniemożliwiają Sądowi kontrolę legalności podjętych w sprawie rozstrzygnięć.

Przede wszystkim przedłożona Sądowi dokumentacja nie zawiera pełnej wersji zastrzeżeń strony skarżącej poczynionych na k.262 akt administracyjnych. Zapis – w stosownej rubryce – kończy się sformułowaniem "verte", zaś na stronie następnej brak jest dalszej treści; uniemożliwia to oczywiście kontrolę poprawności przeprowadzonego postępowania administracyjnego, albowiem Sąd nie mógł zapoznać się z pełnym stanowiskiem I. G..

Z decyzji organu II instancji wynika, że powierzchnia zgłoszona przez stronę do płatności ONW wynosi 42,39 ha i na tyle samo oszacowano "powierzchnię stwierdzoną w wyniku przedmiotowego postępowania". Nie można więc przyjąć, że w sprawie wystąpiła jakakolwiek różnica (vide str.10 decyzji). Występuje tutaj również ewidentna sprzeczność między rozstrzygnięciami organów obu instancji.

Sąd podkreślił, że należy dołączyć też do akt sprawy ekspertyzę sporządzoną przez Uniwersytet [...]i w [...], co umożliwi stronie skarżącej ocenę wiarygodności zaskarżonej metody pomiarów. Zdaniem Sądu konieczne jest ustalenie (co powinno znaleźć odzwierciedlenie także w uzasadnieniu decyzji) jaka jest tzw. granica błędu przy stosowaniu tej metody pomiaru. Ma to o tyle istotne znaczenie, że różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a stwierdzoną oscyluje na granicy 20%; jeżeli ten próg zostanie obniżony, to rolnikowi przysługuje stosowna – obniżona – pomoc. Wskazać też trzeba, że nie można uznać za prawidłową, koncepcję – zawartą w odpowiedzi na skargę – iż przedmiotowa ekspertyza zostanie udostępniona Sądowi gdy ten jej zażąda. Miejscem właściwym dla wyjaśnienia tego typu kwestii jest postępowanie administracyjne.

Najistotniejszym uchybieniem jest brak wezwania rolnika do udokumentowania tego, na jakiej podstawie ustalił obszar zgłoszonych do dopłat działek.

Konieczna jest też realizacja wytycznych Sądu, w związku z zasygnalizowaną zmianą stanu prawnego. W motywach decyzji obu instancji brak jest jakiejkolwiek wzmianki co do tego, czy prawidłowo zgłoszone działki, które w związku ze zmianą stanu prawnego, zostały następnie wyłączone z dopłat, mieszczą się w stwierdzonej różnicy, czy też zostały z niej wyłączone. (Winno to znaleźć należyte odzwierciedlenie w motywach decyzji organów obu instancji).

Skoro organy nie wyjaśniły prawidłowo stanu faktycznego, mającego istotne znaczenie dla stwierdzenia czy w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania sankcji wskazanych w powołanym Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., jak również nie uzasadniły w sposób wyczerpujący podstaw i wysokości nałożonej sankcji, co w konsekwencji doprowadziło do przyznania płatności ONW w wysokości 0,00 zł, uznano iż doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po wyroku, o którym wyżej mowa organ odwoławczy decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymał w całości rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł m. in., że stosując się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 02.06.2009 r. sygn. akt V SA/Wa 208/09 wystosował do wnioskodawcy wezwanie w celu ustalenia na jakiej podstawie został przez wnioskodawcę ustalony obszar działek rolnych zgłoszonych we wniosku do płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu [...].06.2010 r. Wnioskodawca na powyższe nie odpowiedział do dnia wydania decyzji .Czynności podjęte zostały przez organ w celu rozważenia zastosowania art. 44 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r., w świetle którego obniżki i wyłączenia przyznawanych płatności nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawiony pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny.

Organy ARiMR dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wezwały skarżącego do przedstawienia dokumentów, z których wynikałoby że producent rolny przy dołożeniu należytej staranności nie miał możliwości ustalić prawidłowej powierzchni działek .

Strona w toku przedmiotowego postępowania poza podważaniem wyników przeprowadzonej kontroli nie podjęła żądnych czynności dowodowych mogących potwierdzić podnoszone zarzuty, nie przedłożyła żadnego materiału dowodowego na tą okoliczność, natomiast podjęła próbę przerzucenia odpowiedzialności za zaistniałe nieprawidłowości na ARiMR.

W ocenie organu odwoławczego przepisy prawa formalnego nakładające na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie mogą wyłączyć czy też ograniczać stosowania przepisów prawa materialnego.

Przepis art. 44 umiejscowiony w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2419/2001 jako przepis prawa Unijnego należy stosować wprost a więc zgodnie z jego celem.

Nadto posługiwanie się przez stronę przy sporządzaniu wniosku powierzchniami gruntów ujawnionymi w EGiB nie może stanowić o prawidłowości przedłożonej deklaracji a tym samym o braku winy wnioskodawcy w zakresie nieprawidłowości przedłożonego żądania.

Strona postępowania wskazuje we wniosku tylko te powierzchnie gruntów które kwalifikują się do objęcia wnioskowanymi płatnościami na podstawie obowiązujących przepisów prawa a nie całe powierzchnie działek ewidencyjnych. Powyższe wnioskodawca potwierdza we wniosku.

W związku z powyższym, organ odwoławczy nie stwierdził okoliczności uzasadniających zastosowania art. 44 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 wprowadzającego wyjątki do stosowania wyłączeń i obniżek. Podkreślono, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ww. rozporządzenia 2419/2001 całkowity obszar działki rolnej może być brany pod uwagę pod warunkiem, że jest ona w pełni, użytkowana zgodnie ze zwyczajowymi normami w danym Państwie członkowskim lub regionie. W innych przypadkach uwzględniony jest rzeczywiście użytkowany obszar.

W trakcie przeprowadzonej kontroli na miejscu w gospodarstwie wnioskodawcy pomiarowi podlegały tylko te powierzchnie gruntów rolnych które mogły zostać uznane jako działki rolne a nie całe powierzchnie działek ewidencyjnych.

Dane z Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB) wykorzystywane są jedynie w zakresie identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki rolnej. Ponadto definicja gruntów kwalifikujących się do płatności bezpośrednich, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu ministra rozwoju regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB). A zatem powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGIB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności. Powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza wyznaczana jest na podstawie pomiaru powierzchni użytkowanej rolniczo w granicach działki ewidencyjnej. Powierzchnia ta stanowi powierzchnię użytkowaną rolniczo obejmującą łącznie powierzchnię użytków rolnych, a wyznaczana jest jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a terenami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska mieszkalne itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy.

Ponadto organ II instancji wystosował do wnioskodawcy w dniu [...].06.2010 r. zawiadomienie w trybie art. 10 kpa wskazując, iż w aktach sprawy znajduje się nowy materiał dowodowy co do okoliczności podważanych przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania. Pismo doręczono stronie w dniu 06.07.2010 r.

Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że do przeprowadzenia dowodu z powtórnej kontroli gospodarstwa zgłoszonego do płatności na rok 2004 uwzględniono również wskazania sądu administracyjnego, który w wyroku z dnia 12.12.2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1668/05, zwrócił uwagę na uchybienia w protokołach kontroli. Obie kontrole, wykonane z racji położenia działek, w różnych dniach i przez różnych wykonawców, przeprowadzone zostały przez podmioty do tego upoważnione.

Organ przypomniał, iż strona nie żąda przyznania płatności ONW do działki N. Stąd zarzut nieuwzględnienia tejże działki w przedmiotowym postępowaniu jest bezzasadny.

W odniesieniu do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących zastosowanej metody pomiaru powierzchni (GPS) działek rolnych zadeklarowanych do przyznania płatności przez wnioskodawcę, podkreślono że:

- zgodnie z art. 30 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przeprowadzonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30. 04.2004 r.), który zastąpił art. 22 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92, powierzchnie działek rolnych określa się za pomocą wszelkich odpowiednich środków zdefiniowanych przez właściwe władze a zapewniających wykonanie pomiaru z dokładnością przynajmniej równą dokładności wymaganej przy pomiarach wynikających z przepisów krajowych.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów przyrządów podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. Nr 74 poz. 653), nie ma obowiązku przeprowadzania homologacji odbiorników GPS, wykorzystywanych do pomiaru powierzchni kontroli na miejscu.

- w ramach przygotowań ARiMR do realizacji zadań zawiązanych z kontrolami na miejscu, w celu wyboru optymalnej techniki pomiaru powierzchni działek rolnych zalecono wykonanie ekspertyzy, która zrealizowana została przez Katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. W wyniku przeprowadzonej ekspertyzy potwierdzono, iż systemy pomiarowe GPS mogą być stosowane do pomiarów powierzchni działek rolnych w ramach systemu IACS/ZSZiK.

W odniesieniu do zarzutów strony w zakresie kontroli gospodarstwa podkreślono, iż wyniki kontroli z dnia: [...].07.2006 są dla strony bardziej korzystne niż wyniki kontroli pierwotnej z dnia [...].09.2004.:, a różnice w pomiarach przeprowadzonych kontroli wynikały ze stanu faktycznego gruntów stwierdzonego w dniu przeprowadzenia poszczególnych kontroli. Organ przypomniał, że w dniu kontroli podlegają pomiarowi tylko te części gruntów które mogły zostać uznane jako działki rolne a nie całe powierzchnie działek ewidencyjnych, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa.

W następstwie ponownej kontroli stwierdzono następujące różnice:

• w przypadku działki A – o 0,05 ha, działka w dniu kontroli była użytkowana rolniczo na obszarze 0,95 ha, podczas gdy poprzednia kontrola stwierdziła brak użytkowania rolniczego w całości – na działce znajdowały się płyty betonowe;

• w przypadku działki C – o 0,05 ha, działka w dniu kontroli była użytkowana rolniczo na obszarze 0,21 ha, podczas gdy poprzednia kontrola stwierdziła brak użytkowania rolniczego w całości – działka była zadrzewiona i zakrzaczona;

• powierzchnia działki D w dniu kontroli była większa o 0,01 ha;

• w odniesieniu do działki J ponowna kontrola potwierdziła wcześniejsze wyniki. Stwierdzono nieużytek, przy czym stwierdzono, iż działka w całości nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r., co wykluczyło przedmiotową działkę z płatności w uwagach zapisano, iż na działce stwierdzono zabudowania oraz płyty betonowe;

• powierzchnia działki M w dniu kontroli była większa o 0,24 ha;

• powierzchnia działki O w dniu kontroli była większa o 0,41 ha;

• powierzchnia działki R w dniu kontroli była większa o 0,07 ha;

• działka AD w dniu kontroli była użytkowana rolniczo na obszarze 0,06 ha – pozostały obszar to zadrzewienia i zakrzaczenia, podczas gdy poprzednia kontrola stwierdziła brak użytkowania rolniczego w całości – działka była zadrzewiona i zakrzaczona;

• działka AE w dniu kontroli była użytkowana rolniczo na obszarze 0,11 ha – pozostały obszar to las i zakrzaczenia, podczas gdy poprzednia kontrola stwierdziła brak użytkowania rolniczego w całości – działka była zadrzewiona i zakrzaczona;

• działka AG w dniu kontroli była użytkowana rolniczo na obszarze 0,35 ha – pozostały obszar to las i zakrzaczenia, podczas gdy poprzednia kontrola stwierdziła brak użytkowania rolniczego w całości – działka była zalesiona;

• w odniesieniu do działki AH ponowna kontrola potwierdziła wcześniejsze wyniki. Zamiast łąki stwierdzono las, przy czym stwierdzono, iż użytkowanie działki nie kwalifikuje jej do płatności bezpośrednich, co wyklucza działkę z płatności.

W odniesieniu do działek: E, F, S, T, AA, AB, AC, protokół zawiera zapis, iż wynik kontroli dla w/w działek, przy braku zastrzeżeń ze strony obecnego przy kontroli Wnioskodawcy, przyjęto z kontroli z roku 2004. W odniesieniu do działki AF wynik kontroli przyjęto z kontroli z roku 2004. Podkreślono jednocześnie, że stan faktyczny działek, wobec których stwierdzono w obu kontrolach nieprawidłowości obrazuje materiał fotograficzny wykonany przy pierwszej kontroli w dniu: 14-16.09.2004 r., który organ odwoławczy uznaje za dowód wiarygodny. Następnie organ przywołał treść § 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywanych gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65 poz. 600): zgodnie z którym "Utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska jest:

1) uprawa roślin lub ugorowanie – w przypadku gruntów ornych;

2) koszenie trawy co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym – w przypadku łąk;

3) wypasanie zwierząt w okresie wegetacyjnym traw – w przypadku pastwisk,"

W wyniku zmiany w/w Rozporządzenia w § 1 pkt. 1, która weszła w życie 17.03.2005 r., określono, iż: koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie winno zostać dokonane co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca – w przypadku łąk, zaś wypasanie zwierząt w okresie wegetacyjnym traw lub koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie – co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca – w przypadku pastwisk.

Nawet jednak, gdyby przyjąć, iż okres wegetacyjny, ze względu na specyficzne warunki klimatyczne panujące w miejscu położenia działek w woj. Podkarpackim, jest dłuższy i trwa do pierwszych jesiennych przymrozków, nie sposób uznać, iż działki w odniesieniu do których stwierdzono w trakcie kontroli brak dobrej kultury rolnej, w takowej kulturze, zgodnej z wymogami prawa, były przez stronę utrzymywane (co obrazuje dokumentacja fotograficzna).

W ocenie organu odwoławczego obowiązkiem producenta rolnego jest utrzymanie łąk i pastwisk w odpowiednim stanie, zgodnie z zasadami prowadzenia łąk i pastwisk określonymi w/w przepisami, które są wymogami minimalnymi.

Niezależnie jednak od powyższego organ odwoławczy zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie wyniki kontroli w zakresie dobrej kultury rolnej nie miały znaczenia. W odniesieniu do płatności ONW pojęcie "dobrej kultury rolnej" nie funkcjonuje, sprawdza się natomiast w ramach kontroli ONW czy producent rolny prowadzi działalność rolniczą zgodnie z wymogami "zwykłej dobrej praktyki rolniczej", tj. zgodnie z § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004.73.657 ze zm.)

Stosownie do § 3 przywołanego wyżej Rozporządzenia: "działalność rolnicza jest prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE, jeżeli w gospodarstwie rolnym są przestrzegane wymagania w zakresie:

1) stosowania nawozów i ich przechowywania,

2) rolniczego wykorzystania ścieków na terenie gospodarstwa rolnego,

3) rolniczego wykorzystania komunalnych osadów ściekowych,

4) stosowania i przechowywania środków ochrony roślin,

5) gospodarki na użytkach zielonych,

6) utrzymania czystości i porządku w gospodarstwie rolnym,

7) ochrony siedlisk przyrodniczych,

8) ochrony gleb,

9) gospodarki wodnej

- określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia".

Kontrola we wskazanym zakresie nie stwierdziła nieprawidłowości.

Sankcje, które zastosowano zaskarżoną decyzją wynikały z braku rolniczego wykorzystania części działek.

Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie uznano, iż nie zaszły przesłanki do niestosowania sankcji, określone w art. 68 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r.) który zastąpił art. 44 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001. Przedmiotowe postępowanie wykazało, iż deklaracja strony zawarta we wniosku o przyznanie płatności na rok 2004 była niezgodna ze stanem faktycznym. Strona żądała przyznania płatności między innymi do działek: nie użytkowanych rolniczo, przeznaczonych pod składowisko płyt betonowych, zadrzewionych, zakrzaczonych a nawet działki zabudowanej (J) oraz działek zalesionych (AG, AH).

Zastosowana sankcja w postaci zmniejszenia płatności ONW do kwoty 0,00 złotych wynikała z art. 70 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. U. WE nr L 153 z 30.04.2004 r.) odsyłającego do art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. WE nr 1327 z 12.12.2001 r.)

Za powierzchnię zgłoszoną przez stronę do płatności ONW organ przyjął 42,39 ha.

Przy ustaleniu powierzchni deklarowanej jak również powierzchni stwierdzonej nie były brane pod uwagę działki: S, T, U, W, Z, AA, AB, AC, AD, AE, AF, AG (położone na obszarach nie zaliczonych do niekorzystnych warunków gospodarowania według załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 września 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach ONW objętej planem Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 213, poz. 2159) oraz działka N (co do której strona nie żądała przyznania płatności ONW).

Zatem deklaracja w/w działek nie miała wpływu na określenie procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku a stwierdzoną w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Przy określaniu powierzchni stwierdzonej organ w odniesieniu do pozostałych działek uwzględnił wyniki kontroli z dni: [...].07.2006 r., opisane wyżej.

Powierzchnia stwierdzona w wyniku przedmiotowego postępowania wyniosła 35,19 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a stwierdzoną to 7,2 ha.

Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a określoną wyniosła 20,46 % powierzchni stwierdzonej.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżył I. G.. Wniósł o:

- zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych,

- przeprowadzenia postępowania mediacyjnego,

- skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi podkreślił m.in. że organ wydając kolejną decyzję w sprawie próbuje w dość obszernym uzasadnieniu wywrzeć wrażenie, iż zrealizował wszystkie zalecenia zawarte w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. oraz 12 grudnia 2005 r. oraz że dokonał ustaleń faktycznych pozwalających na wydanie decyzji.

Zaskarżona decyzja stara się uzupełnić braki i niedociągnięcia organu I instancji, co w konsekwencji powoduje, iż decyzja organu II instancji staje się decyzją merytoryczną zawierającą wyjaśnienia i ustalenia które powinny zostać podjęte przez organ I instancji.

Decyzja wciąż nie wyjaśnia na jakich zasadach prowadzone jest postępowanie dotyczące obliczenia różnic między zgłoszonym, a ostatecznie zatwierdzonym polem powierzchni działek rolnych oraz w jaki sposób organ dokonuje stosownych wyliczeń oraz nie realizuje wytycznych z wyroku WSA z dnia 2 czerwca 2009 r.

Przywołany przez organ art. 44 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. zawiera w sobie nie tylko treść normatywną, z której wynika obowiązek rolnika wykazywania swojej niewinności, ale przede wszystkim domniemania złożenia wniosku poprawnego pod względem faktycznym.

Skarżący podniósł, iż wielokrotnie w czasie postępowania wskazywał, iż ustalenia obszaru zgłoszonych do dopłat działek dokonał w oparciu o ewidencję gruntów.

Poza tym organ wciąż nie dokonał wyjaśnienia, w jaki sposób dokonał wyliczeń różnicy pomiędzy powierzchnią całkowitą zgłoszonych działek, a terenami nieuprawnionymi do płatności. Organ wskazuje, że w dniu kontroli podlegają pomiarowi tylko te części gruntów, które mogą zostać uznane jako działki rolne a nie całe powierzchnie działek ewidencyjnych. Przyjmując, iż pomiar działek rolnych jest dokonywany metodą GPS, również całe powierzchnie działek powinny być obmiarowane za pomocą tej samej metody, a nie tylko w oparciu o dane zgłoszone przez rolnika. Taki pomiar mógłby stanowić wiarygodne ustalenie co do zakresu powierzchni zgłoszonej do powierzchni rolnej.

Zdaniem skarżącego należy ponownie zwrócić uwagę, iż w zaskarżonej decyzji wskazano, iż pierwsza kontrola została przeprowadzona w gospodarstwie w dniach od dnia [...] września 2004 r. Organ jednocześnie uznaje, że stan faktyczny działek, wobec których stwierdzono w obu kontrolach nieprawidłowości obrazuje materiał fotograficzny wykonany przy pierwszej kontroli, który organ uznaje za dowód wiarygodny.

W ocenie skarżącego organ nie wyjaśnia, w jaki sposób na treść decyzji wpływa materiał dowodowy zebrany podczas drugiej kontroli przeprowadzonej ponad dwa lata później niż pierwsza kontrola (w okresie drugiej kontroli część działek nie była już użytkowana rolniczo, co do części nie był nawet zgłaszany wniosek o dopłaty w kolejnych latach po roku 2004).

Skarżący podkreślił, że organ wskazując precyzyjnie warunki jakie muszą spełniać osoby dokonujące w terminie pomiarów metodą GPS, wspomniał, że warunki te spełniała osoba dokonująca kontroli działki N. W odniesieniu do kontroli innych działek wskazano tylko, że osobą zatwierdzającą protokół był uprawniony geodeta. Z ustaleń organu wynika, że osoba ta nie sprawowała bezpośredniego nadzoru nad pracami w zakresie ustalania powierzchni działek rolnych, co jest dyskwalifikujące dla tejże kontroli.

Zdaniem autora skargi nie są jasne wyjaśnienia dotyczące prowadzenia na działkach działalności rolniczej zgodnie z wymaganiami dobrej kultury rolnej. Sam organ stwierdza, iż zmiany Rozporządzenia dot. utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, które nastąpiły w 2005 r. wprowadziły dopiero termin koszenia traw. Rozporządzenie to nie ma więc zastosowania do okresu objętego wnioskiem. Nie jest zatem zrozumiałe stanowisko kwestionujące zachowanie się przez skarżącego zgodnie z prawem. Poza ty organ stwierdza, że sankcje wynikały z braku rolniczego wykorzystania części działek. Jeśli zatem wykluczano działki m.in. zakrzaczone (np. działki C, AD), to nie oznacza to, że wobec tych działek stwierdzono, że nie są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Rozstrzygnięcie organu jest więc w tej materii całkowicie niezrozumiałe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Sąd zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności przypomnieć jednak należy, iż w przedmiotowej sprawie tut. Sąd wyrokował po raz trzeci.

Co oczywiste dla oceny poprawności kwestionowaną skargą decyzji najistotniejsze znaczenie miała treść wytycznych zawartych w treści uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 2 czerwca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 208/09. Otóż w tejże sprawie Sąd podkreślił m.in., iż organy nie wyjaśniły w sposób prawidłowy stanu faktycznego przyjętego za podstawę podjętych decyzji. Zgłosił zastrzeżenia także co do realizacji wytycznych zawartych w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku tut. Sądu a mianowicie wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1668/05. Chodziło zwłaszcza o zasygnalizowaną tamże zmianę stanu prawnego oraz jej wpływ na wyłączenie z dopłat części nieruchomości.

Sąd podkreślił również (w sprawie sygn. akt V SA/Wa 208/09), że organy obu instancji dopuściły się kolejnych istotnych uchybień, które w istocie uniemożliwiały kontrolę legalności podjętych przez nie rozstrzygnięć. Zwrócono uwagę także na to, że przedłożona dokumentacja nie zawiera pełnej wersji zastrzeżeń skarżącego, które zgłosił. Poza tym z decyzji organu II instancji wynika, że powierzchnia zgłoszona przez stronę do płatności ONW wynosi 42,39 ha. Na tyle samo oszacowano "powierzchnię stwierdzoną w wyniku przedmiotowego postępowania", a zatem nie można przyjąć, że w sprawie wystąpiła jakakolwiek różnica. To zaś – zdaniem Sądu – świadczyło o tym, że między rozstrzygnięciami organów obu instancji wystąpiła ewidentna sprzeczność.

Powyższe wskazania poczynione przez Sąd w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 208/09 są istotne ze względu na treść przepisów art. 170 i 153 ppsa.

Pierwszy z nich stanowi, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Drugi z nich z kolei wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Z uzasadnienia wyroku wydanego w w/w sprawie wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił w sposób jasny i precyzyjny swoje stanowisko odnośnie tego jakimi błędami obarczone było postępowanie przed organami, jak również dlaczego należało uchylić zaskarżoną w tamtym postępowaniu decyzję. Stanowisko to jest w sprawie niniejszej tj. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2614/10 wiążące. Zarówno bowiem organ administracji jak i sąd rozpatrujący sprawę ponownie obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku bez względu na poglądy prawne wyrażone przez ten organ oraz sąd jak również bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych choćby analogicznych sprawach (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1570/08 – lex nr 477370).

Mało tego w świetle treści art. 153 ppsa ocena prawna wyrażona w niezaskarżonym wyroku sądu I instancji uchylającym rozstrzygnięcie organu (a takim był wyrok wydany w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 208/09) wiąże nie tylko ten sąd oraz organ lecz także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I FSK 857/06 – OSP 2008/11/119).

Ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się więc do kontroli czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku.

Zdaniem sądu analiza treści uzasadnienia kwestionowanej decyzji organu odwoławczego prowadzi do wniosku, iż ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu odwoławczym nie upoważniały do jego zakończenia decyzją ostateczną. Zwraca uwagę w szczególności brak wyjaśnienia przyczyn z powodu których wystąpiły znaczące różnice w pomiarach działek jakie ujawniły się podczas kontroli na gruncie w dniach [...].09.2004 r. oraz w dniach [...].07.2006 r. Stwierdzenie organu, że owe różnice wynikały ze stanu faktycznego gruntów stwierdzonego w dniu przeprowadzania poszczególnych kontroli niczego nie wyjaśnia. Uzasadnia wręcz tezę, że organ albo dokonywał pomiarów innych nieruchomości albo też korzystał z metody pomiarów, która dawała odmienne wyniki.

Bez znaczenia jest przy tym to, że wyniki drugiej kontroli były dla skarżącego korzystniejsze, albowiem takie twierdzenie organu pozwala zasadnie domniemywać, iż kontrola trzecia o ile zostałaby przeprowadzona nie gwarantowałaby uzyskania wyników potwierdzonych przez kontrolę pierwszą bądź drugą.

Zupełnie niezrozumiały jest także wywód, z którego wynika dlaczego w dniu kontroli podlegały pomiarowi tylko te części gruntów, które mogły zostać uznane za działki rolne a nie całe powierzchnie działek ewidencyjnych. Jeśli tak istotnie było, to należało wskazać z jednej strony powierzchnię ewidencyjną działki, z drugiej zaś jej część rolną oraz omówić czym była w istocie różnica między tymi powierzchniami. Miałoby to istotne znaczenie albowiem skarżący wielokrotnie wskazywał w czasie postępowania, że ustalenia obszaru zgłoszonych do dopłat działek dokonał w oparciu o ewidencję gruntów.

Należało wyjaśnić również i to jakie znaczenie dla powyższego rozróżnienia miały wyniki drugiej kontroli, w której wskazano na różnice w powierzchniach deklarowanych a stwierdzonych odnoszących się do poszczególnych działek, a poza tym czy powierzchnia deklarowana przez skarżącego była tożsama z powierzchnią ewidencyjną.

Nie wiadomo również dlaczego organ stwierdził, że stan faktyczny działek obrazuje wiarygodny materiał fotograficzny wykonany w czasie pierwszej kontroli jeśli jednocześnie tenże organ stwierdza, że wyniki pierwszej kontroli nie są miarodajne.

Powyższe przemawia za koniecznością uznania, iż ustalenia faktyczne poczynione przez organ odwoławczy są niemożliwe do zaakceptowania.

Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe uwarunkowania. Rozważy również i to, czy w realiach sprawy niniejszej może i powinien korzystać z uprawnień jakie daje mu art. 136 kpa, czy też wskazane byłoby odwołanie się do możliwości przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Należy przy tym pamiętać, iż tut. Sąd wyrokiem zapadłym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 208/09 uchylił wprawdzie tylko decyzję organu odwoławczego, jednakże w uzasadnieniu tegoż wyroku wskazywał na niewyjaśnienie stanu faktycznego przez organy obu instancji oraz na konieczność właściwego umotywowania rozstrzygnięć przez oba te organy.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.