Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 168/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 119 a
journal: Dz.U. 2019 poz 1541
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia rekompensującego utracone wynagrodzenie z tytułu odbytych krótkotrwałych ćwiczeń wojskowych I. uchyla pkt 2 zaskarżonej decyzji; II. oddala dalej idącą skargę; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz skarżącego kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zwraca skarżącemu kwotę 241 (słownie: dwieście czterdzieści jeden) złotych nienależnie uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (w dalszej części uzasadnienia również jako organ odwoławczy, Kolegium lub SKO) z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], wydana na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.) oraz art. 119a ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1541, dalej jako ustawa), którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Miasta P. (dalej jako Burmistrz lub organ pierwszej instancji) z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], (pkt 1 decyzji) oraz przyznano W. S. (dalej jako wnioskodawca, odwołujący, strona lub skarżący) świadczenie pieniężne w wysokości 384,48 zł rekompensujące utracone wynagrodzenie z tytułu odbytych krótkotrwałych ćwiczeń wojskowych w okresie od dnia 18 listopada 2019 r. do dnia 29 listopada 2019 r. (pkt 2 decyzji).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Burmistrz wzmiankowaną powyżej decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. orzekł o odmowie przyznania stronie świadczenia rekompensującego utracone wynagrodzenie z tytułu odbytych krótkotrwałych ćwiczeń wojskowych. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że strona prowadzi działalność gospodarczą, a załączone zaświadczenia o dochodach nie spełniały wymagań wynikających z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 sierpnia 2015 r. w sprawie sposobu ustalania i wypłacania świadczenia pieniężnego żołnierzom rezerwy oraz osobom przeniesionym do rezerwy niebędącym żołnierzami rezerwy (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 881, dalej jako rozporządzenie). Wobec powyższego wezwano stronę o uzupełnienie wniosku i dołączenie stosownego zaświadczenia wydanego przez naczelnika urzędu skarbowego. W uzupełnieniu wniosku strona doręczyła postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] grudnia 2019 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści z uwagi na fakt, że wnioskodawca nie prowadził w 2018 r. działalności gospodarczej.

W tej sytuacji organ pierwszej instancji zastosował przepis § 7 rozporządzenia nakazujący wobec braku możliwości ustalenia dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej przeliczenie wynagrodzenia za pracę, wynikające z przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2177), obowiązującego w okresie odbywania ćwiczeń, tj. 2.250,00 zł/m-c, podzielone przez 21 i pomnożone przez 12 (liczba dni odbytych ćwiczeń), co daje kwotę 1.285,00 zł. Należne świadczenie pomniejszono, na podstawie art. 119a ust. 6 ustawy, o uposażenie w kwocie 1.423,56 zł, jakie wnioskodawca otrzymał z tytułu odbytych ćwiczeń wojskowych. Ponieważ wnioskodawca otrzymał uposażenie za odbyte ćwiczenia wojskowe w kwocie wyższej niż kwota ustalona na podstawie § 7 rozporządzenia to zdaniem Burmistrza uzasadniona była odmowa wypłaty świadczenia kompensującego.

Wnioskodawca wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że w jego ocenie interpretacja Burmistrza jest niezgodna z treścią § 7 rozporządzenia, który dotyczy osób prowadzących działalność gospodarczą w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych lub w formie karty podatkowej, gdy tymczasem w 2018 r. nie prowadził on działalności gospodarczej, a więc nie uzyskiwał z tego tytułu żadnego dochodu. W tym czasie jednak, był zatrudniony na podstawie umowy o pracę i osiągnął dochody w wysokości 155.284,79 zł.

Zdaniem odwołującego zastosowanie do wyliczenia świadczenia rekompensującego minimalnego wynagrodzenia w kwocie 2.250,00 zł jest niedopuszczalne w państwie prawa, bowiem prowadzi do sytuacji, że żołnierz rezerwy odbywający ćwiczenia wojskowe nie może otrzymać rekompensaty pieniężnej odzwierciedlającej utracony przez niego dochód. Tym bardziej w przypadku, gdy uzyskuje on przychody, a na skutek uczestniczenia w ćwiczeniach wojskowych, poniósł wymierny i dotkliwy uszczerbek w dochodzie z prowadzonej działalności gospodarczej.

Następnie odwołujący powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazujące, że przyznana żołnierzowi rezerwy rekompensata musi być rzeczywista i adekwatna do poniesionej straty z tytułu powołania żołnierza do ćwiczeń, co oznacza, że nie może mieć charakteru pozornego. Zdaniem wnioskodawcy poprawne wyliczenie świadczenia rekompensującego powinno opierać się o osiągnięte przez niego dochody za rok 2018 r. tj.: 155.284,79 zł /252 dni = 616,21 zł x 12 dni = 7.394,52 zł. Jednocześnie odwołujący wyjaśnił, że zakres i specyfikacja wykonywanych w ramach umowy o pracę czynności i w ramach prowadzenia działalności jest taki sam, gdyż dotyczy instalacji oraz serwisowania tych samych maszyn i urządzeń do produkcji wyrobów higieniczno-sanitarnych. Jest to więc kontynuacja dotychczas wykonywanej przez niego pracy.

Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. wskazało, iż zasadnicze dla rozstrzygnięcia sporu było określenie sposobu ustalenia wysokości świadczenia rekompensującego za utracone dochody dla żołnierza rezerwy powołanego do odbycia krótkotrwałych ćwiczeń wojskowych, prowadzącego obecnie działalność gospodarczą, ale wcześniej - w roku poprzedzającym rok, w którym został powołany do ćwiczeń - nie prowadzącego tej działalności, lecz zatrudnionego na umowę o pracę. Kolegium przyznało, że przepisy ustawy i rozporządzenia nie dają jednoznacznej odpowiedzi na tę kwestię, bowiem nie przewidują wprost takiej sytuacji. Podniosło jednakże, iż w sprawie bezspornym pozostaje prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej od lutego 2019 r. oraz uzyskiwanie z tego tytułu dochodu, a jednocześnie istotnym pozostaje fakt, że w 2018 r. oraz do kwietnia 2019 r. wnioskodawca był zatrudniony na umowę o pracę. Z tego faktu odwołujący wywodzi, że wobec braku prowadzenia działalności gospodarczej w roku poprzedzającym powołanie na ćwiczenia, zasadnym jest wyliczenie wysokości służącego mu świadczenia rekompensującego, biorąc za podstawę uzyskany w 2018 r. dochód ze stosunku pracy. Natomiast organ pierwszej instancji zastosował do wyliczenia wysokości świadczenia przepis § 7 rozporządzenia z uwagi na uznanie, że w realiach sprawy nie jest możliwe ustalenie wysokości dochodu uzyskiwanego przez żołnierza z prowadzonej działalności gospodarczej.

W ocenie Kolegium zarówno stanowisko organu pierwszej instancji, jak i stanowisko odwołującego było błędne. W przekonaniu organu odwoławczego dla rozstrzygnięcia powyższych kwestii należy rozważyć jaki jest cel przyjętej regulacji, w tym przepisu art. 119a ustawy. W tym kontekście powołano się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wedle którego nie może budzić wątpliwości, że celem tym jest uzyskanie przez żołnierza rezerwy powołanego do odbycia ćwiczeń wojskowych - rekompensaty (świadczenia pieniężnego) za utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, które mógłby uzyskać żołnierz rezerwy w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych. Ustawodawca w analizowanym przepisie użył bowiem jasnego i jednoznacznego sformułowania "świadczenie pieniężne rekompensujące". Uwzględniając ratio legis powyższej regulacji uznać należy, że przyznana żołnierzowi rezerwy rekompensata musi być rzeczywista i adekwatna do straty poniesionej z tytułu powołania żołnierza rezerwy do ćwiczeń. Nie może mieć ona charakteru pozornego. Zdaniem SKO przepisy rozporządzenia wykonawczego z pewnością nie zostały wprowadzone po to aby mogły skutkować brakiem przyznania świadczenia pieniężnego, jak to się stało w niniejszej sprawie, jak również przyznaniem świadczenia, które w niewielkim stopniu lub w nieznacznej części będzie pokrywało poniesioną stratę w postaci utraconego wynagrodzenia lub dochodu. Analizując powyższe stwierdzono, że rozporządzenie nie realizuje w pełni założeń ustawy w odniesieniu do takich żołnierzy rezerwy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej po roku poprzedzającym powołanie na ćwiczenia wojskowe, nie przewidują bowiem sytuacji, gdy naczelnik urzędu skarbowego odmawia wydania stosownego zaświadczenia, gdyż nie dysponuje w stosunku do osób które podjęły działalność gospodarczą dopiero w roku, w którym odbywały się ćwiczenia, stosownymi danymi. Mając na uwadze powyższe rozważania podkreślono, że art. 119a ustawy nie rozróżnia żołnierzy ze względu na to kiedy podjęli działalność gospodarczą. W ocenie Kolegium jest więc niedopuszczalne, aby osoby, które podjęły działalność gospodarczą w roku odbywania ćwiczeń, były pozbawione możliwości wykazania utraconego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, który mogłyby uzyskać w okresie obywania ćwiczeń wojskowych - w przypadku nie otrzymania zaświadczenia, o którym mowa w rozporządzeniu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że rozporządzenie nie może zatem ograniczać środków dowodowych przy pomocy których żołnierz może wykazywać utratę dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 119a ust. 1 ustawy, gdyż w ten sposób pozbawia się daną osobę możliwości uzyskania rzeczywistej rekompensaty pieniężnej za utracony dochód. W tym zakresie rozporządzenie pozostaje w sprzeczności z regulacjami ustawowymi, w tym z art. 119a ust. 5 ustawy i nie może być podstawą orzekania w sprawie. W takiej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego należy dać pierwszeństwo unormowaniom zawartym w ustawie.

Zdaniem Kolegium, ponieważ naczelnik urzędu skarbowego nie mógł wystawić wnioskodawcy zaświadczenia, o którym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia, wobec braku prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w 2018 r., kierując się powyższym stanowiskiem, ustalając wysokość świadczenia należy wziąć pod uwagę przedłożone oświadczenie i przedstawione dokumenty podatkowe, z których wynika dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej prowadzonej od lutego 2019 r. Jak wynika z przedstawionej podatkowej księgi przychodów i rozchodów wnioskodawca za okres luty-listopad 2019 r. uzyskał dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości 37.968,92 zł i kwotę tę należy w ocenie Kolegium przyjąć za podstawę wyliczenia wysokości świadczenia rekompensującego. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dochód w wysokości 37.968,92 zł po podzieleniu przez 252 dni daje dzienny dochód w wysokości 150,67 zł. Kwotę dziennego utraconego wynagrodzenia ze stosunku pracy należało pomnożyć przez 12 dni odbytych ćwiczeń wojskowych tj. 150,67 zł x 12 dni = 1.808,04 zł. Uzyskaną kwotę 1.808,04 zł pomniejsza się o uposażenie, jakie otrzymał żołnierz rezerw z tytułu odbytych ćwiczeń wojskowych tj. 1.423,56 zł, co daje świadczenie rekompensujące do wypłaty w wysokości 384,48 zł.

Odnosząc się do postulowanego przez odwołującego sposobu wyliczenia wysokości świadczenia rekompensującego Kolegium uznało, że nie ma podstaw, aby w tej sytuacji brać pod uwagę dochód ze stosunku pracy uzyskany za 2018 r., gdyż, jak wskazał to sam wnioskodawca, ten stosunek pracy już ustał, a wysokość uzyskiwanego w okresie zatrudnienia wynagrodzenia nie musi odpowiadać wysokości dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem SKO bez wpływu pozostaje w tym zakresie również podnoszony przez odwołującego argument wykonywania/kontynuowania tych samych czynności zawodowych w ramach działalności gospodarczej, jakie wykonywał w ramach stosunku pracy.

Na powyższą decyzję SKO strona wniosła skargę do tut. Sądu zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 119a ust. 8 ustawy w zw. z § 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżącemu należy się świadczenie rekompensujące w wysokości 384,48 zł, podczas gdy poprawne wyliczenie tego świadczenia powinno wynosić 7.447,53 zł biorąc pod uwagę fakt, że w przypadku skarżącego doszło do zbiegu uprawnień do kwot, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz rekompensaty za utracone wynagrodzenie w wysokości 7.447,53 zł.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że zawarty w § 5 ust. 1 pkt i pkt 2 rozporządzenia sposób wyliczenia świadczenia rekompensującego oparty jest na dochodzie uzyskanego przez żołnierza z prowadzonej działalności gospodarczej za ostatni rok podatkowy poprzedzający okres odbytych ćwiczeń wojskowych. Tymczasem organ odwoławczy przyjął dochody skarżącego z okresu od lutego do listopada 2019 r. w wysokości 37.968,92 zł tylko i wyłącznie z prowadzonej działalności gospodarczej. Należy też wziąć pod uwagę, że działalność skarżącego została zarejestrowana w dniu 13 lutego 2019 r., ale do końca kwietnia 2019 r. wykonywał on obowiązki służbowe w ramach zawartej wcześniej umowy o pracę, osiągając w okresie od stycznia do kwietnia 2019 r. dochód w wysokości 187.311,91 zł. Jego zaangażowanie w realizację zadań postawionych mu przez pracodawcę nie pozostawiało mu jakiegokolwiek czasu na uzyskiwanie przychodów z działalności gospodarczej. Pierwszy przychód z wykonanych prac w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nastąpił w dniu 2 maja 2019 r. W ocenie skarżącego nie można też pomijać dochodów z wynagrodzenia ze stosunku pracy, osiągniętych przez niego od początku roku do końca kwietnia 2019 r. W początkowym okresie prowadzonej działalności gospodarczej powstawały tylko koszty o charakterze jednorazowym, związane założeniem nowej firmy (34.349,95 zł). Po ich wyeliminowaniu dochody z działalności gospodarczej do listopada 2019 r. wyniosły 72.318,87 zł.

Skarżący zarzucił, że kolejnym błędnym założeniem Kolegium, popełnionym przy wyliczeniu świadczenia rekompensującego, było przyjęcie z treści przepisu § 5 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia liczby 252. Zdaniem skarżącego, liczba ta odzwierciedla średnią liczbę dni roboczych w ciągu całego roku kalendarzowego, gdy tymczasem w okresie od maja do listopada 2019 r. liczba dni roboczych wyniosła 147.

Skarżący podniósł, iż w związku z powołaniem na ćwiczenia wojskowe utracił faktycznie wynagrodzenie w wysokości 46.963,58 zł, jednakże nie może dochodzić kwoty faktycznie utraconego wynagrodzenia, bowiem art. 119a ustawy ustala maksymalny limit świadczenia rekompensującego, który listopadzie 2019 r. obowiązywał do wysokości 7.447,53 zł.

Końcowo skarżący zwrócił uwagę, że dokonana przez organy wykładnia art. 119a ustawy i § 5 rozporządzenia jest nie do pogodzenia z wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości obywateli wobec prawa. Przyjęcie proponowanej wykładni prowadziłoby w efekcie do gorszego traktowania osób prowadzących działalność gospodarczą od osób opodatkowanych na zasadach ogólnych w odniesieniu do możliwości uzyskania przez żołnierzy rezerwy oraz osób przeniesionych do rezerwy niebędących żołnierzami rezerwy świadczenia pieniężnego rekompensującego utracone wynagrodzenie.

Zdaniem skarżącego ponowne rozpatrzenie wniosku o ustalenie i wypłatę należnego mu świadczenia rekompensującego utracony dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w związku z odbytymi ćwiczeniami wojskowymi powinno zostać dokonane przez organ w oparciu o przedłożone dokumenty o dochodach przy zastosowaniu przepisów ustawy.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże generalnie nie z powodów wskazywanych przez stronę w skardze.

Na wstępie rozważań Sąd chciałby podkreślić, iż w pełni aprobuje wywód prawny zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, który co do zasady podziela również strona w swojej argumentacji skargowej, iż zamiarem ustawodawcy, realizowanym w art. 119a ustawy, było przyznanie żołnierzowi rezerwy oraz osobie przeniesionej do rezerwy niebędącej żołnierzem rezerwy, którzy odbyli ćwiczenia wojskowe, rzeczywistej, a nie pozornej, rekompensaty pieniężnej za utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej, które mogliby uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych.

W konsekwencji za trafne należało uznać twierdzenie, że rozporządzenie nie realizuje w pełni założeń ustawy w odniesieniu do takich żołnierzy rezerwy oraz osób przeniesionych do rezerwy niebędących żołnierzami rezerwy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej dopiero w roku odbywania ćwiczeń wojskowych, gdyż taka sytuacja nie jest tożsama z przewidzianą w § 7 rozporządzenia niemożnością ustalenia wysokości dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącą podstawę do odmowy wydania stosownego zaświadczenia przez naczelnika urzędu skarbowego. W przywołanym przepisie § 7 rozporządzenia mowa jest bowiem o niemożności ustalenia dochodu związanego z faktycznie prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie o sytuacji, gdy taka działalności w ogóle nie była prowadzona, przez co zupełnie bezprzedmiotowe staje się ustalanie jakichkolwiek jej mierników, w tym także w aspekcie dochodowym. Zgodzić się zatem należało z prezentowaną tezą, iż niedopuszczalnym w świetle regulacji ustawy jest stanowisko organu pierwszej instancje, iż osoby, które podjęły działalność gospodarczą w roku odbywania ćwiczeń, są pozbawione jakoby z definicji, w przypadku nie otrzymania zaświadczenia naczelnika urzędu skarbowego, o którym mowa w rozporządzeniu, możliwości wykazania w inny sposób utraconego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, który mogłyby uzyskać w okresie obywania ćwiczeń wojskowych. Zasadnie powołano się w tym zakresie na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym zwłaszcza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 422/18 (podobne stanowisko zawarto w wyrokach tegoż Sądu z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 15/17, i z dnia 27 lipca 2017r., sygn. akt III SA/Gd 484/17), podkreślające, iż rozporządzenie nie może ograniczać środków dowodowych, przy pomocy których żołnierz może wykazywać utratę dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 119a ust. 1 ustawy, gdyż w ten sposób pozbawia się daną osobę możliwości uzyskania rzeczywistej rekompensaty pieniężnej za utracony dochód. W tym zakresie rozporządzenie pozostaje w sprzeczności z regulacjami ustawowymi, w tym z art. 119a ust. 5 ustawy i nie może być podstawą orzekania w sprawie. W takiej sytuacji należy dać pierwszeństwo unormowaniom zawartym w ustawie.

W tym miejscu odnosząc się do argumentacji skarżącego idącej w kierunku przyjęcia na potrzeby ustalenia wysokości świadczenia rekompensującego dochodów uzyskanych w okresie wcześniejszym z tytułu miesięcznego wynagrodzenia za pracę wskazać trzeba, iż jest ona z gruntu wadliwa, ponieważ przedmiotowe świadczenie pieniężne ma rekompensować utracone wynagrodzenie ze stosunku pracy lub stosunku służbowego albo dochód z prowadzonej działalności gospodarczej lub rolniczej, które osoba uprawniona mogłaby uzyskać w okresie odbywania ćwiczeń wojskowych. Oznacza to niewątpliwie, iż w przepisie art. 119a § 1 ustawy mowa jest wyłącznie o utracie wynagrodzenia lub dochodu, możliwego do uzyskania w konkretnie oznaczonym przedziale czasowym ograniczonym do faktycznego odbywania ćwiczeń wojskowych, nie zaś za inne okresy, czy to poprzedzające powołanie na ćwiczenia, czy też następujące po tych ćwiczeniach. W kontrolowanej sprawie jedynym źródłem dochodów skarżącego w okresie bezpośrednio poprzedzającym ćwiczenia była prowadzona działalność gospodarcza, a z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby skarżący miał zawartą w okresie obejmującym ćwiczenia ważną umowę o pracę.

W tej sytuacji prawidłowe było stanowisko organu odwoławczego co do braku podstaw do uwzględnienia przy ustalaniu wysokości świadczenia rekompensującego dochodu ze stosunku pracy uzyskanego za 2018 r. i do kwietnia 2019 r., czy też łączenia dochodów z wynagrodzenia pracowniczego z dochodami z działalności gospodarczej w kontekście wykonywania i kontynuowania tych samych czynności zawodowych w ramach działalności gospodarczej, jakie wykonywał skarżący w ramach stosunku pracy. Nadmienić w tym miejscu trzeba, że w przypadku zbiegu uprawnień do kwot z miesięcznego wynagrodzenia i kwot dochodu z uzyskanej działalności gospodarczej to zgodnie z § 6 rozporządzenia żołnierzowi przysługuje tylko jeden, bardziej korzystny rodzaj świadczenia rekompensującego, co wyklucza możność uwzględnienia argumentacji przedstawianej przez skarżącego.

W ocenie składu orzekającego Kolegium zasadnie przyjęło, że w sytuacji niemożności wystawienia przez naczelnika urzędu skarbowego zaświadczenia, o którym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia, z powodu braku prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w 2018 r., ustalając wysokość świadczenia należało wziąć pod uwagę przedłożone oświadczenie i przedstawione dokumenty podatkowe, z których wynika dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej prowadzonej od lutego 2019 r. Prawidłowo też przyjęto, w oparciu o przedstawioną przez skarżącego podatkową księgę przychodów i rozchodów, że wnioskodawca za okres luty 2019-listopad 2019 r. uzyskał dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości 37.968,92 zł i kwotę tę należało przyjąć za podstawę wyliczenia wysokości świadczenia rekompensującego.

Wadliwie natomiast organ odwoławczy zinterpretował regułę, określoną w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dzieląc dochód w wysokości 37.968,92 zł przez 252 dni co dało dzienny dochód w wysokości 150,67 zł. Zwrócić należało uwagę, iż w stanie faktycznym sprawy zastosowanie winien mieć także § 5 ust. 2 rozporządzenia, który mówi o tym, że w przypadku, gdy okresy pozostawania w stosunku pracy, stosunku służbowym, prowadzenia działalności gospodarczej lub rolniczej są krótsze niż okresy, o których mowa w ust. 1, podstawę wymiaru świadczenia rekompensującego oblicza się proporcjonalnie.

Kierując się zatem tym wskazaniem organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustali liczbę dni roboczych jakie upłynęły od rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, tj. od dnia 13 lutego 2019r. włącznie, do dnia poprzedzającego rozpoczęcie ćwiczeń wojskowych, tj. do dnia 17 listopada 2019 r. włącznie, po czym podzieli ja przez uzyskany w tym okresie dochód w wysokości 37.968,92 zł, a następnie pomnoży przez 12 dni odbytych ćwiczeń wojskowych. Uzyskaną kwotę należy pomniejszyć o uposażenie, jakie otrzymał skarżący z tytułu odbytych ćwiczeń wojskowych tj. 1.423,56 zł, co ostatecznie da wysokość świadczenia rekompensującego.

Z omówionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku, zaś na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. jak w pkt II sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania w pkt III sentencji wyroku oparto o przepisy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a., jednocześnie zarządzając zwrot skarżącemu kwoty 241 zł (pkt IV sentencji wyroku), gdyż w myśl art. 239 § 1 pkt 1 lit. f) u.p.p.s.a. strona skarżąca nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawach z zakresu powszechnego obowiązku obrony.