Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 405/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. spółka z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 60/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. spółka z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 60/24 po rozpoznaniu wniosku P. spółka z o.o. w L. , odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2023 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że skarżąca skupiła się na podkreśleniu swojej złej sytuacji majątkowej spowodowanej w jej ocenie, przez czynności egzekucyjne. Samo zaś żądanie opiera na stwierdzeniu, że nie dysponuje wystarczającymi środkami na zapłatę wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty pieniężnej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji wziął pod uwagę dokumenty załączone do wniosku, w tym sprawozdanie finansowe skarżącej.

W ocenie WSA, skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Wprawdzie skarżąca wykazuje stratę z prowadzonej działalności w tym okresie, ale nie oznacza to jeszcze utraty płynności finansowej, gdyż tanowi jedynie nadwyżkę kosztów nad przychodem.

Skarżąca spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niesłuszne niezastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje po jej stronie trudne do odwrócenia skutki i brak możliwości pozostania jako czynny podmiot gospodarczy. Przeprowadzenie egzekucji zaś spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości niespełna 62.000 zł. Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak trafnie stwierdził Sąd, nie można podzielić stanowiska skarżącej, że zobowiązanie do zwrotu nienależnie pobranych płatności, w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe. Dla zobrazowania swojej sytuacji finansowej spółka przedstawiła m.in. dokumenty finansowe za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 roku, tj.: bilans, rachunek zysków i strat oraz zestawienie obrotów i sald rachunków bankowych za październik i listopad 2023 r.

Wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata jest bowiem wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki wielokrotnie przewyższa wysokość płatności, którą skarżąca jest zobowiązana zwrócić. Z przedstawionych przez spółkę dokumentów wynika, że ta w dalszym ciągu prowadzi działalność i uzyskuje przychody. W świetle powyższego nie można przyjąć, by uiszczenie ustalonej nienależnie pobranej kwoty w wysokości blisko 62.000 złotych doprowadziło do utraty płynności finansowej i w konsekwencji do ogłoszenia jej upadłości. Trafna jest także konstatacja, że na podstawie przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego nie można w sposób bezpośredni wywnioskować, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi istnieniu, dalszej działalności lub płynności finansowej spółki.

Uzupełniając rozważania Sądu I instancji, należy stwierdzić, że do wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej dołączono jedynie wybiórcze i selektywnie dobrane informacje za rok 2022 oraz część roku 2023 r., z pominięciem ujawnienia pełnej dokumentacji rachunkowej, podatkowej lub pracowniczo-ubezpieczeniowej oraz szczegółowego wyjaśnienia, czy, w jakim zakresie i w jaki sposób przedłożone dane świadczą o aktualizacji przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest w tym zakresie wystarczające podanie jakichkolwiek danych lub jakiegokolwiek uzasadnienia bez powiązania pełnych danych obrazujących sytuację finansową spółki z ustawowymi przesłankami oraz bez wyjaśnienia, które dane i w jakim zakresie świadczą o realnym i aktualnym niebezpieczeństwie powstania skutków określonych w powyższym przepisie. Ogólnikowe lub pozbawione odpowiedniej relatywizacji dane liczbowe nie uzasadniają natomiast uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, której wykonanie w ocenie strony skarżącej ma zagrażać istnieniu przedsiębiorcy lub nieść za sobą powstanie szkody nierekompensowalnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji