Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 447/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 2, art. 64 ust. 1, art. 82, art. 84 ust. 1a, art. 62a ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2373
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 marca 2022 r. nr SKO Gd/4741/20 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 marca 2022 r., nr SKO Gd/4741/20, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 23 września 2020 r., nr WŚ.I.6220.II. 126D.2019.TB, o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą w rejonie ul. C. G. w G.".

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Spółka A wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą w rejonie ul. C. G. w G. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypis i wyrys z ewidencji gruntów obejmujący teren przewidziany pod inwestycję oraz teren, na który planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać, załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia. Wskazano, że przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...] (osiedle mieszkaniowe) oraz działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (budowa sieci podziemnych i przyłączy oraz przebudowa drogi dojazdowej).

Objęte wnioskiem przedsięwzięcie ma polegać na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych w rejonie ul. C. G., w dzielnicy S. (w jednostce urbanistycznej S.). W zakresie inwestycji planowana jest budowa 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą na obszarze o powierzchni 1,5 ha i łącznej powierzchni zabudowy ok. 4417 m2 oraz przebudowa drogi dojazdowej o długości ok. 120 m. Realizacja inwestycji planowana jest w dwóch etapach, w pierwszym etapie przewiduje się budowę 3 budynków (A, D, E), w drugim etapie budowę dwóch budynków (B, C), z których każdy w części nadziemnej podzielony jest na dwie części (B1, B2, Cl, C2). W ramach inwestycji przewidziano powstanie około 240 mieszkań. W projektowanych budynkach, oprócz części mieszkaniowej, przewidywane są pomieszczenia rekreacyjno-wypoczynkowe (fitness) dla mieszkańców oraz pomieszczenia ochrony. Projektowane budynki będą miały od 4 do 6 kondygnacji nadziemnych oraz 1 do 2 kondygnacji podziemnych. Wszystkie budynki posadowione będą na podziemnych kondygnacjach garaży i pomieszczeń technicznych. Podziemne hale garażowe będą jedno i dwupoziomowe, powierzchnia użytkowa garaży wyniesie 0,84 ha. Przedsięwzięcie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zakwalifikowano do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można stwierdzić obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (budowa garaży, parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha).

Prezydent Miasta Gdańska, pismem z 29 stycznia 2020 r., wystąpił o opinię do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi Państwowe Gospodarstwo Wodne "Wody Polskie" (pismem nr GD.ZZŚ.435.44.2020.AKr z 16 marca 2020 r.) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (postanowieniem nr RDOŚ-Gd.WOO.4220.68.2020.WR.2 z 6 maja 2020 r.) wyrazili opinię, że dla przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Gdańsku nie wydał opinii w sprawie.

Obwieszczeniem z 15 maja 2020 r. Prezydent Miasta Gdańska powiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. W odpowiedzi na ww. obwieszczenie wpłynęły pisma od stron postępowania, w których zwrócono się z prośbą o udostępnienie dokumentacji stanowiącej podstawę wydania decyzji oraz zgłoszono uwagi dotyczące braku zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania - budynek "E" zgodnie z projektem posiada wysokość 15,5 m podczas, gdy zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, maksymalna wysokość zabudowy nie przekracza 12,0 m, wobec czego zawnioskowano o zmianę wysokości budynku oraz kształtu dachu. Ponadto, złożono wniosek o ponowne przeprowadzenie inwentaryzacji zieleni oraz inwentaryzacji przyrodniczej wskazując, że termin jej wykonania nie obejmował okresów lęgowych. W ramach złożonych uwag sformułowano także postulat budowy drogi dojazdowej od strony ul. B. jako drogi dojazdowej do projektowanego osiedla, wyrażono obawę możliwego zalewnia terenów sąsiadujących z projektowaną inwestycją spływającymi wodami opadowymi, gdyż zabudowa zmniejszy potencjał chłonny terenu oraz jest położona powyżej istniejącej zabudowy oraz zgłoszono zastrzeżenia odnośnie informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia w zakresie obliczeń emisji hałasu na etapie realizacji i eksploatacji, możliwych drgań wynikających z pracy ciężkiego sprzętu, nasłonecznienia oraz sytuacji awaryjnych.

Decyzją z 23 września 2020 r. organ I instancji nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jednocześnie określając istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta wyjaśnił, iż na podstawie przedstawionych informacji w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, po szczegółowej analizie zalet i wad rozważanych wariantów stwierdził, że wariant wybrany do realizacji jest najkorzystniejszy dla środowiska, a przedstawione rozwiązania nie będą źródłem istotnego, niekorzystnego oddziaływania na środowisko. Zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko będzie lokalny, uciążliwe oddziaływanie na etapie realizacji będzie miało charakter czasowy i odwracalny. Dodatkowo oddziaływanie będzie ograniczone poprzez rozwiązania chroniące środowisko nałożone przez organ. Na etapie eksploatacji oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko związane będzie głównie z emisją zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasem generowanym przez ruch samochodowy. Biorąc pod uwagę skalę i lokalizację przedsięwzięcia oraz zaplanowane przez inwestora środki zaradcze - oddziaływania te będą pomijalnie małe. Zdaniem organu I instancji, przeprowadzona analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu (załączona do karty informacyjnej przedsięwzięcia) wskazuje, że funkcjonowanie kompleksu zabudowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie będzie miało negatywnego wpływu na stan aerosanitarny najbliższej okolicy. W związku z funkcjonowaniem zabudowy nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji zanieczyszczających w powietrzu, zarówno w odniesieniu do stężeń chwilowych, jak i średniorocznych. Dotyczy to terenu wokół planowanego kompleksu zabudowy mieszkaniowej oraz samego terenu działek inwestycyjnych. Ponadto, analiza wykazała, że w porze dnia i w porze nocy spełnione zostaną normy ochrony przed hałasem, zarówno dla budynków istniejących, jaki planowanych. Planowana inwestycja, w ocenie organu, nie będzie miała negatywnego wpływu na cele środowiskowe zawarte w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. W związku z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia, mając na uwadze przyjęte rozwiązania chroniące środowisko, organ nie przewiduje zagrożenia dla wód powierzchniowych i podziemnych oraz gleby. W zakresie gospodarowania wodami opadowymi, w decyzji podkreślono, że realizacja planowanej zabudowy wymaga spełnienia warunków wymienionych przez Gdańskie Wody Sp. z o.o. w zakresie odprowadzenia opadów ponadnormatywnych z wewnętrznego systemu retencji terenowej do miejskiej kanalizacji deszczowej. Wskazano także, że nie przewiduje się konieczności obniżenia zwierciadła wód gruntowych w trakcie prac budowlanych.

W zakresie przyrodniczych uwarunkowań przedsięwzięcia, organ I instancji wyjaśnił, że teren planowanej inwestycji to obszar obecnie nieużytkowany, antropogeniczny, porośnięty gęsto przez roślinność ruderalną, stanowiącą pozostałość po ogrodach działkowych. Nie stwierdzono występowania gatunków roślin, zwierząt czy grzybów podlegających ochronie. W odniesieniu do wycinki drzew i krzewów wskazano, że musi być ona prowadzona pod nadzorem ornitologicznym, poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia. Z uwagi na możliwość występowania na przedmiotowym terenie herpetofauny nałożono warunek monitorowania występowania na placu budowy małych zwierząt oraz kontrolę wykopów przed przystąpieniem do dalszych prac.

Organ I instancji uznał, że nie przewiduje się, aby realizacja inwestycji, czy też jej eksploatacja przyczyniły się do wystąpienia znaczących awarii mogących oddziaływać na zdrowie ludzi bądź środowisko. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest w oddaleniu od obszarów górskich, obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszarów przylegających do jezior, uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. Nie zidentyfikowano żadnego wpływu tak na obszary Natura 2000, jak i na korytarze pomiędzy nimi. Przekształcenia krajobrazu związane z realizacją planowanego przedsięwzięcia będą związane przede wszystkim z powstaniem nowych budynków. Biorąc pod uwagę położenie inwestycji w sąsiedztwie innych obiektów (m.in. zabudowy mieszkaniowej), oraz istniejących dróg publicznych, organ nie dostrzegł oddziaływania przedsięwzięcia na walory krajobrazowe.

W konsekwencji powyższych ustaleń, Prezydent Miasta Gdańska uznał, biorąc pod uwagę rodzaj, skalę i lokalizację przedsięwzięcia, a także jego możliwe oddziaływanie na środowisko, że nie będzie konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Oceny tej nie zmieniły argumenty podniesione w toku postępowania przez strony. Organ I instancji wyjaśnił w tym zakresie, że planowana zabudowa realizowana będzie na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2109), na podstawie której inwestycję mieszkaniową można realizować niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co sprawia, iż na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy odstąpić od analizy zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji stanowi teren antropogenicznie przekształcony, na którym od wielu lat planowano lokalizację zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie zaś ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który jest organem odpowiedzialnym za ochronę przyrody, inwestycja nie naruszy cennych siedlisk przyrodniczych. Na terenie nie stwierdzono występowania gatunków roślin, zwierząt czy grzybów podlegających ochronie. Jednocześnie mając na uwadze termin przeprowadzonych inwentaryzacji (poza okresem lęgowym) nałożono m.in. konieczność: monitorowania występowania na placu budowy małych zwierząt oraz kontrolę wykopów; na etapie realizacji inwestycji oraz jej przygotowania nakazano prowadzić nadzór ornitologiczny, który obejmować będzie sprawdzenie drzew i krzewów przeznaczonych do wycinki w celu identyfikacji ewentualnych stanowisk lęgowych chronionych gatunków ptaków, założonych po zakończeniu wcześniej wykonanej inwentaryzacji drzewostanu; prowadzenia wycinki drzew i krzewów pod nadzorem ornitologicznym, poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia.

Ponadto, w ocenie organu I instancji, wniosek dotyczący modyfikacji inwestycji w zakresie drogi dojazdowej poprzez ustalenie dojazdu od ul. B. nie jest możliwy do realizacji w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. - rejon zbiornika wodnego C. w mieście G.. Biorąc jednak pod uwagę, że inwestycja realizowana będzie na podstawie tzw. "specustawy mieszkaniowej", która pozwala na odstąpienie od analizy zgodności lokalizacji i rozwiązań z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nakazano uzgodnienie wjazdów na etapie realizacji i eksploatacji z Gdańskim Zarządem Dróg i Zieleni.

Stwierdzono, że przyjęte rozwiązania sprawią, że łączna pojemność retencji wyniesie 740 m3, co daje poziom retencji około 60 mm/m2, która jest wartością przewyższającą wymagania dla tego typu inwestycji. W zakresie innych uciążliwości na etapie realizacji organ I instancji nakazał m.in.: przed przystąpieniem do prac budowlanych wykonać inwentaryzację stanu technicznego budynków sąsiadujących z terenem inwestycji oraz prace budowlane prowadzić w porze dziennej (w godzinach od 6:00 do 18:00) z wyłączeniem sobót i niedziel.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli W. W. oraz K. K. - właściciele udziałów w nieruchomościach bezpośrednio graniczących z terenem planowanego przedsięwzięcia, to jest działek nr [...] i [...], wskazując na: brak określenia warunku dotyczącego zbiornika retencyjnego przepływowego w ciągu pieszo-jezdnym na północnym skraju działki [...] o odpowiedniej pojemności i wymiarach, tak aby szerokość wynosiła co najmniej 1 m oraz utrzymania jego zdolności retencyjnej w trakcie eksploatacji; brak warunku dotyczącego wymaganej szerokości pasów zieleni po obu stronach planowanego ciągu pieszo-jezdnego na północ od budynku "A", tak aby minimalna odległość projektowanego budynku "A" od budynku przy ul. C. G. 20 wynosiła 40 m; brak warunku dotyczącego zachowania w trakcie eksploatacji projektowanej pojemności dachów retencyjnych osiedla. W odwołaniu wskazano także na naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy S. rejon ul. C. G. oraz konieczność dostosowania wysokości budynków i kształtu dachów do zapisów tego planu. Jednocześnie podniesiono: konieczność ponownego przeanalizowania zagrożenia zalaniem wodami odpadowymi z terenu inwestycji budynków zlokalizowanych przy ul. C. G. [...] i [...] oraz budowy zbiornika na wody opadowe o pojemności co najmniej 800 m3; potrzebę zmiany planowanego dojazdu na teren nowego osiedla na dojazd od strony ul. B.; konieczność urealnienia pomiarów hałasu komunikacyjnego z terenu przedsięwzięcia poprzez dokonanie pomiaru ciągłego w normalnym tygodniu pracy, uwzględniając obecny i przyszły ruch samochodowy; konieczność modyfikacji procedury badania hałasu generowanego w trakcie budowy z uwzględnieniem ciężkiego sprzętu budowlanego, jaki będzie musiał zostać wykorzystany na etapie budowy, a także potrzebę ponownego przeanalizowania ryzyk występujących na etapie budowy, tj. ryzyka zalania budynków sąsiednich przy silnych opadach atmosferycznych, osunięć ziemi i innych.

Rozpoznając odwołanie decyzją z 16 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest zależny od spełnienia kryteriów określonych w art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373), zwanej dalej u.o.o.ś. Po przywołaniu treści wskazanego przepisu, organ II instancji wyjaśnił, że podstawą analizy i oceny powyższych kryteriów są informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia poddane weryfikacji przez orzekające organy, z uwzględnieniem uwag zgłoszonych w toku postępowania przez jego uczestników, a także opinii i stanowisk wyrażonych przez organy wskazane w art. 64 u.o.o.ś. Omawiany obowiązek może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w szczególności w razie uznania, że dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie pozwalają wiarygodnie przewidzieć skali i charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co skutkuje koniecznością poszerzonych badań w ramach dokonywanej oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast w sytuacji, gdy dane wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia skonfrontowane z wiedzą organu o okolicznościach sprawy oraz oceną organów współdziałających pozwalają w pełni oszacować możliwe oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz rozstrzygnąć w kwestii warunków niezbędnych do uwzględnienia w toku projektowania, realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia dla zminimalizowania jego negatywnego oddziaływania na środowisko, organ może odstąpić od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stwierdzając w wydawanej na podstawie art. 83 ust. 1 u.o.o.ś. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie istnieją podstawy dla podjęcia takiego rozstrzygnięcia, a dokonanej przez organ I instancji w tym zakresie ocenie nie można zarzucić dowolności, niekompletności, niespójności, czy też oparcia na wątpliwych podstawach. Jednocześnie określenie przez organ warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, oraz nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c u.o.o.ś. uznać należy za wystarczające w sprawie.

Przede wszystkim Kolegium wskazało, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie wymaga, zasadniczo potrzebnej w świetle art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., oceny zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem ze znajdującym w sprawie zastosowanie art. 5 ust. 3 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. W ocenie organu odwoławczego, inwestycja będąca przedmiotem postępowania spełnia warunki konieczne dla uznania ją za inwestycję mieszkaniową, określone w art. 2 pkt 2 przywołanej ustawy. Ponadto, jak wskazano w piśmie inwestora z 16 marca 2020 r., planowane przedsięwzięcie uwzględnia również wymagania wynikające z uchwały nr LVII/1695/18 Rady Miasta Gdańska z 27 września 2018 r. w sprawie ustalenia lokalnych standardów urbanistycznych. Przedsięwzięcie pozostaje także w zgodzie z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Gdańska", przyjętym uchwałą nr LI/1506/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 23 kwietnia 2018 r., w którym dla terenu planowanej inwestycji przewidziano przeznaczenie mieszkalno-usługowe. Teren ten pozostaje także poza obszarami zieleni, formami ochrony przyrody oraz Ogólnomiejskim Systemem Terenów Aktywnych Biologicznie (OSTAB), od którego terenów oddalony jest w najbliższym miejscu o ok. [...] m na wschód. W odniesieniu zaś do zarzutu niezgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XII/313/2003 Rady Miasta Gdańska z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. rejon ul. C. G. w mieście Gdańsku, Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2003 r, Nr 138 poz. 2460) organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że teren przedmiotowej inwestycji tylko w nieznacznej części (północny fragment tego temu – dz. nr [...]) objęty jest wyżej przywołanym planem, a sam plan na terenie tym dopuszcza zabudowę mieszkaniowo - usługową, bez ustalenia proporcji pomiędzy funkcją mieszkaniową a usługową.

Kolegium zgodziło się z oceną organu I instancji, w zakresie oceny kryteriów wskazanych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., mając na uwadze, iż znajduje ona oparcie w stanowisku wyspecjalizowanego organu ochrony środowiska, to jest Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który w postanowieniu z 6 maja 2020 r. stwierdził m.in., że brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wynika ze skali przedsięwzięcia, wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także rodzaju i skali możliwego oddziaływania inwestycji. W sprawie nie stwierdzono, by zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oceny i szacunki co do możliwego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na tereny sąsiednie, były nieprawidłowe metodologicznie, niekompletne, czy też oparte o niewystarczające dane charakteryzujące komponenty środowiskowe terenu inwestycji oraz obszarów położonych w sąsiedztwie i potencjalnie narażonych na negatywne oddziaływania inwestycji w fazie jej realizacji oraz eksploatacji. Przeprowadzenie pełniej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko byłoby w sprawie uzasadnione wówczas, gdyby posiadane dane i informacje nie pozwalały szczegółowo scharakteryzować rodzaju i skali samego przedsięwzięcia, jego usytuowania, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, a także ustalić rodzaju, cech i skali możliwego jej oddziaływania. Konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zachodziłaby także wówczas, gdyby bez zawartych w nim analiz i danych niemożliwe było określenie warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c u.o.o.ś, lub nałożenie obowiązku działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c u.o.o.ś.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że argumenty odwołujących nie podważyły skutecznie wiarygodności i kompletności danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a w konsekwencji dokonanych na jej podstawie ocen, bowiem zarzuty te ograniczały się do subiektywnej oceny trafności i skuteczności przyjętych rozwiązań w zakresie wymaganego dla terenu inwestycji poziomu retencji oraz rozwiązań technicznych, które mają to zapewnić. Podobnie, w zakresie badań emisji hałasu na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji, wyrażone w odwołaniu oczekiwanie ponownych badań sformułowano na podstawie subiektywnej oceny założeń odnośnie prognozowanego ruchu pojazdów. W ocenie organu II instancji, nie zasługiwał także na uwzględnienie argument o braku w decyzji wymogu zapewnienia prawidłowej eksploatacji urządzeń retencyjnych, w tym w szczególności tzw. dachów retencyjnych. Obowiązek taki będzie ciążył bowiem na podmiotach eksploatujących przedmiotowe budynki z mocy art. 5 ust. 2 w zw. z art. 61 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Sam zaś obiekt budowlany powinien być w czasie jego użytkowania poddawany przez właściciela lub zarządcę okresowej, co najmniej raz w roku, kontroli polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego, w tym elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu oraz instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska (art. 62 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W tej sytuacji brak jest podstaw do tego by w decyzji formułować nakazy, które wynikają bezpośrednio z obowiązujących przepisów prawa. W zebranych w sprawie materiałach Kolegium nie odnalazło także podstaw dla formułowanego przez odwołującego się argumentu o zwiększonym ryzyku katastrofy budowlanej w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia.

Na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy nie mógł także, w ocenie Kolegium, wpłynąć postulat budowy drogi dojazdowej od strony ul. B. jako drogi dojazdowej do projektowanego osiedla. To do inwestora należy bowiem określenie sposobu obsługi komunikacyjnej osiedla w granicach istniejących możliwości dostępu do dróg publicznych. Na etapie oceny środowiskowej przedsięwzięcia zaproponowane rozwiązania podlegają ocenie jedynie z punktu widzenia oddziaływania inwestycji. Konkretna lokalizacja dojazdu (i odpowiadającego mu zjazdu z drogi publicznej), konkretyzowana będzie dopiero na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (pozwolenia na budowę, ewentualnie decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu z drogi publicznej). Tam też sformowane zostaną precyzyjne rozwiązania techniczno-projektowe.

W złożonej skardze skarżący K. K. wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdańska.

W ocenie skarżącego, decyzje zostały wydane w oparciu o nierzetelne dane, zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W związku z tym skarżący wniósł o ponowną, niezależną od inwestora oraz Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w Gdańsku, rzetelną inwentaryzację przyrodniczą. Jak wskazał, inwentaryzacja stanowiąca podstawę wydanych decyzji została dokonana w październiku 2019 r., a zatem po okresie wegetacyjnym, a także po zakończeniu okresu lęgowego ptaków i innych przedstawicieli fauny.

Skarżący wskazał także na konieczność ponownego przeanalizowania zagrożenia zalaniem wodami opadowymi budynków zlokalizowanych przy ul. C. G. [...] i [...], z terenów przyszłej inwestycji i budowę zbiornika na wody opadowe o pojemności co najmniej 800 m3, zabezpieczającego tereny sąsiadujące z przyszłą inwestycją wskazując, że Kolegium błędnie w uzasadnieniu decyzji odwołało się w tym zakresie do art. 5 ust. 2 w zw. z art. 61 pkt 1 i 2 Prawa Budowlanego, bowiem przepisy te pozostają bez związku z powyższą inwestycją. Zdaniem skarżącego, organ II instancji, nie podjął nawet próby całościowego odniesienia się do możliwości zalania sąsiedztwa wodami opadowymi z planowanej inwestycji.

Odnosząc się do nieprawidłowego określenia dojazdu na teren nowego osiedla skarżący wskazał, że organy obu instancji wybiórczo zastosowały przepisy, adekwatnie do przyjmowanej przez siebie argumentacji na co wskazuje podkreślanie w jednym miejscu możliwego odstępstwa od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w zakresie zabudowy), a w przypadku drogi (na tym samym terenie), wskazywanie, że proponowana lokalizacja (tj. bezpośrednio do ul. B.) jest niedopuszczalna ze względu na ograniczenia wynikające z uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem skarżącego, opisane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia analizy hałasu komunikacyjnego nie odzwierciedlają rzeczywistych wartości hałasu, związanych z projektowanym ruchem samochodowym, zarówno w związku z planowaną budową, jak i docelowym sposobem wykorzystania terenu. Przedstawiona analiza nie w pełni uwzględnia również wpływ prowadzonej budowy na uciążliwość hałasu dla otoczenia projektowanej inwestycji. W związku z tym, w ocenie skarżącego, konieczne jest rzetelne przeanalizowanie i opracowanie faktycznej uciążliwości hałasu i zanieczyszczeń powietrza, generowanych przez istniejące obecnie i planowane dodatkowe ponad 300 samochodów dla projektowanej inwestycji. Dopiero takie wyliczenie da realny obraz wpływu tejże inwestycji na otoczenie w zakresie hałasu i zanieczyszczeń. Ponadto, zdaniem skarżącego, należy dokonać realnych obliczeń hałasu i wibracji oraz innych możliwych uciążliwości wszystkich maszyn budowlanych, planowanych do wykorzystania przy realizacji inwestycji. Brak tych obliczeń stanowi rażące naruszenie informacji o braku uciążliwości ze strony realizowanej inwestycji.

W ocenie skarżącego, ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo budowy z terenami istniejących budynków mieszkalnych (odległość zaledwie ok. 10-15 m) i urządzeń towarzyszących przy ul. C. G. [...] i [...] oraz innych, w bezpośrednim otoczeniu, konieczna jest ponowna analiza zagrożeń związanych z budową i zaproponowanie zabezpieczeń, zapobiegających zalaniu terenów przez silne opady atmosferyczne, przewrócenie się dźwigów czy osunięcie ziemi zagrażające sąsiedztwu.

Skarżący wskazał ponadto, że planowane przedsięwzięcie nie uwzględnia wymagań wynikających ze standardów urbanistycznych, przyjętych uchwałą nr LI/1506/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 23 kwietnia 2018 r. w zakresie ochrony ładu przestrzennego, a także wymogów określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Gdańska. Na wszystkich projektowanych obiektach planowane są bowiem płaskie dachy, a obecnie, w promieniu ponad 60 m od planowanej inwestycji, wszystkie budynki przy ul. C. G., bez względu na to, czy są wielorodzinne czy jednorodzinne, mają dachy spadziste. Obiekty z dachami płaskimi stanowić będą zatem rażące odstępstwo od przyjętego na tym obszarze porządku architektonicznego. Zabudowa obiektów z dachami płaskimi doprowadzi do zaburzenia ładu architektonicznego i środowiskowego tej części dzielnicy S..

Podsumowując skarżący podkreślił, że przedstawiona przez inwestora dokumentacja, w szczególności karta informacyjna przedsięwzięcia, sporządzona została bez zachowania należytej staranności, powierzchownie i niekompleksowo, w oparciu o wybiórcze, korzystne dla inwestora dane, nieuwzględniające faktycznie istniejących i spodziewanych warunków środowiskowych najbliższego sąsiedztwa oraz miasta G.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 20 lutego 2023 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargę" uczestnik postępowania Spółka A wniósł o oddalenie skargi ustosunkowując się do jej poszczególnych zarzutów uznanych w całości za gołosłowną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów. Spółka zaprzeczyła twierdzeniom kwestionującym rzetelność zgromadzonego materiału w zakresie inwentaryzacji przyrodniczej wyjaśniając, że przepisy ustawy ocenowej nie wymagają, przy sporządzaniu karty informacyjnej przedsięwzięcia, sporządzenia szczegółowej inwentaryzacji przyrodniczej. Z dokumentacji wynika jednak, że na terenie inwestycji nie stwierdzono gatunków chronionych, a w rejonie inwestycji dominują drzewa owocowe. Podobnie, zdaniem uczestnika postępowania, nie było wymogu przeprowadzania dokładnych badań faunistycznych. Jednak w odpowiedzi na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Spółka przedstawiła listę gatunków, które występują lub potencjalnie mogą występować na terenie inwestycji wraz z proponowanymi działaniami ochronnymi, w tym obejmującymi ochronę awifauny. Wśród przedstawionych gatunków nie było natomiast gatunków tzw. specjalnej troski, które figurowałyby na listach gatunków podlegających szczególnej ochronie.

W odniesieniu do zastrzeżeń obejmujących retencję wód opadowych Spółka wyjaśniła, że projekt koncepcyjny uwzględniający rozwiązania w zakresie odwodnienia terenu osiedla opracowany został zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Gdańskie Wodociągi z dnia 22 sierpnia 2019 r., które z kolei uwzględniają m.in. "Wytyczne zagospodarowania wód opadowych w G." powstałe w oparciu o szczegółową analizę zmian klimatu na przestrzeni ostatnich dekad zawartą w Miejskim Planie Adaptacji G. do zmian klimatu uchwalonym przez Radę Miasta Gdańska w 2019 r. W karcie informacyjnej przewidziano zagospodarowanie wód opadowych na dachach retencyjnych w specjalnym substracie i w projektowanych ogrodach deszczowych. W koncepcji założono maksymalne zatrzymanie wód opadowych w miejscu ich powstawania, a odpływ z całego terenu będzie na minimalnym poziomie 5 l/s. Dodatkowo, zaprojektowano zbiorniki retencyjne przepływowe w ciągu pieszo – jezdnym wzdłuż inwestycji. Dodatkowe zbiorniki będą miały pojemność 220 m3, co zabezpiecza tereny sąsiednie przed zalewaniem. Uwagi skarżącego odnośnie potrzeby zabezpieczenia zbiornika o pojemności 800 m3 są nieuzasadnione. Ogrody deszczowe z substratem i dodatkowe zbiorniki dadzą łączną pojemność retencji w wielkości 740 m3, co daje poziom retencji około 60 mm/m2, co jest wartością przewyższającą wymagania dla tego typu inwestycji.

Wyjaśniając brak możliwości modyfikacji inwestycji w zakresie lokalizacji dojazdu od strony ul. B. Spółka odwołała się do postanowień obowiązującego na terenie pomiędzy osiedlem a tą ulicą planu miejscowego, zgodnie z którym tereny te są oznaczone symbolem [...] i przeznaczone pod miejską zieleń urządzoną ogólnodostępną oraz symbolem [...] o przeznaczeniu pod zbiornik retencyjny przeciwpowodziowy wraz z drogą i dopuszczeniem miejskiej zieleni ogólnodostępnej. Poza tym, to od inwestora zależy kształt objętej wnioskiem inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów w zakresie wadliwej procedury pomiaru hałasu, a w konsekwencji również wadliwych wniosków, Spółka podkreśliła, że są one bezpodstawne i nie przeciwstawiono im dowodów przeciwnych. Prognozy w zakresie hałasu komunikacyjnego, uwzględniającego zarówno emisję ze źródeł już istniejących, jak i projektowanych, oparto o opracowanie pt. "Analiza komunikacyjna określająca wpływ projektowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej mającej powstać w G. przy ul. C. G. na warunki ruchu panujące na sąsiednim układzie drogowym". Emisja zanieczyszczeń do powietrza, jak i hałas komunikacyjny, zgodnie z obowiązującą metodologią badawczą, nie przekroczy dopuszczalnych norm.

W zakresie oddziaływania akustycznego w okresie realizacji inwestycji wyjaśniono, że pojedyncze zdarzenia o krótkim czasie trwania (przejazd pojazdu ciężkiego) nie mają żadnego wpływu na wartość poziomów równoważnych. W koncepcji przedsięwzięto środki zmniejszające oddziaływanie akustyczne (nowoczesny sprzęt, ograniczenie czasu pracy sprzętu, zastosowanie metod bezwibracyjnych).

Zdaniem Spółki, argumentacja skargi nie zdołała wykazać, że na etapie budowy przedsięwzięcia wystąpią poważne ryzyka i że wskazane jest ich ponowne oszacowanie. W zakresie ładu przestrzennego wskazano, że w ramach inwestycji realizowanych na podstawie specustawy mieszkaniowej nie ma potrzeby weryfikowania zgodności z planem miejscowym. Tego rodzaju przedsięwzięcia realizuje się niezależnie od ustaleń planu. Planowana inwestycja pozostaje jednak w zgodzie ze Studium.

W piśmie procesowym z 14 marca 2023 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w skardze oraz zawnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, że wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania - Spółki A, zarzuty odnośnie wpływu inwestycji na środowisko, stopnia natężenia hałasu i ryzyka wystąpienia katastrofy budowlanej oparte są na licznych ekspertyzach i pracach naukowych, wśród których wskazano normy dotyczące szkodliwości drgań na budynki i na ludzi w budynkach. Z tych norm wynika, zdaniem skarżącego, że podczas realizacji inwestycji mieszkańcy osiedla będą narażeni na hałas oraz drgania wynikające z wykorzystania ciężarówek i pracy maszyn budowlanych, co negatywnie wpływ na komfort życia mieszkańców oraz ich zdrowie. Z opracowań naukowych wynika, że zwiększone drgania i hałas mogą powodować ryzyko wystąpienia udaru, nadciśnienia czy zawału serca.

Wskazano, że budowa nowego osiedla będzie miała również wpływ na zanieczyszczenie powietrza i erozję budynków i dróg na osiedlu w związku z użytkowaniem ich przez maszyny budowlane i ciężarówki.

W zakresie niedostatków ustaleń co do fauny i flory terenu inwestycji skarżący nawiązał do zastrzeżeń w tym zakresie awizowanych już w 2015 r. w trakcie wizji lokalnej, co jego zdaniem uzasadnia przeprowadzenie inwentaryzacji przyrodniczej. Podkreślono nadto, że w zaskarżonej decyzji pominięto wszelkie ryzyka związane ze zwiększeniem zagrożenia zalaniem wodami opadowymi. Zdaniem skarżącego, koncepcja inwestycji obejmująca garaże podziemne wykraczające poza obrys budynków wykluczają naturalne wsiąkanie wód opadowych w glebę. Biorąc pod uwagę incydenty deszczów nawałowych z 2016 r. twierdzenia skarżącego odnośnie zwiększonego ryzyka wystąpienia katastrofy budowlanej są jak najbardziej zasadne.

W piśmie procesowym z 27 marca 2023 r. Spółka A podtrzymała dotychczasowe stanowisko wnosząc o jak najszybsze wyznaczenie rozprawy i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Kontrola legalności, przeprowadzona na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 23 września 2020 r. nie stwierdzającą potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie została wydana z naruszeniem prawa, które mogłoby skutkować jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.),zwanej dalej u.o.o.ś. We wskazanym trybie organy rozpoznały wniosek inwestora Spółki A o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych w rejonie ulicy C. G.. Zgodnie z przedłożoną wraz z wnioskiem kartą informacyjną przedsięwzięcia w ramach inwestycji planowana jest budowa 5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą na obszarze o powierzchni 1,5 ha oraz przebudowa drogi dojazdowej o długości około 120 m. Realizacja wskazanej inwestycji planowana jest w dwóch etapach – w pierwszym przewiduje się budowę 3 budynków (A, D, E), w drugim budowę dwóch budynków (B, C). W ramach inwestycji przewiduje się powstanie 240 mieszkań i garaży o łącznej powierzchni użytkowej 0,84 ha.

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że analiza objętego zaskarżoną decyzją przedsięwzięcia, w tym przede wszystkim rodzaju i zasięgu przewidywanych oddziaływań w zakresie hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza, przesądziła o interesie prawnym skarżącego w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., który zdeterminował jego status jako strony postępowania. Zasadniczo bowiem członek wspólnoty mieszkaniowej, jako właściciel wyodrębnionego lokalu i współwłaściciel nieruchomości wspólnej tylko wyjątkowo może mieć interes prawny w sprawie związanej z nieruchomością wspólną. Zasadniczo bowiem taki interes ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni współwłaściciele nieruchomości wspólnej. Sąd uznał jednak, że w okolicznościach niniejszej sprawy za legitymacją skargową skarżącego przemawia prognozowane oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie zlokalizowane w obszarze oddziaływania, które spowoduje zmianę dotychczasowych uwarunkowań środowiskowych korzystania z jego własności. Przy tym wskazać należy, że już sama możliwość oddziaływania planowanej inwestycji na sposób korzystania z własności skarżącego, bez względu na to, czy mieści się ono w granicach obowiązujących norm, kształtuje jego interes prawny.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Objęte kontrolowanym postępowaniem przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane przez orzekające organy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), zwanej dalej rozporządzeniem, zgodnie z którym do tego rodzaju przedsięwzięć zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:

a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a;

W projektowanym przedsięwzięciu powierzchnia użytkowa garaży podziemnych wyniesie 0,84 ha. Osiedle zlokalizowane ma być na terenie o powierzchni 1,5 ha, w większości nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i pozostającym poza formami ochrony przyrody i ich otulinami.

Ani projektowana powierzchnia zajęta pod osiedle (1,5 ha) ani żaden z elementów projektowanej infrastruktury osiedla (przyłącza kanalizacyjne, droga dojazdowa, ciepłociąg osiedlowy) nie wykazują cech umożliwiających ich odrębną kwalifikację jako przedsięwzięcia znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko.

Z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. wynika, że dla tego rodzaju przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek taki stwierdzony zostanie przez właściwy organ na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Przepis ten stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokumentem stanowiącym zasadnicze źródło informacji o przedsięwzięciu pozwalającym na weryfikację potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko jest karta informacyjna przedsięwzięcia.

W poprzednim stanie prawnym w art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. przewidziane było, że obowiązek wydania postanowienia występuje również wtedy, gdy nie stwierdza się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1712) z dniem 24 września 2019 r., powyższy obowiązek uchylono. Aktualnie, gdy organ uzna, że brak jest obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania, od razu wydaje właściwą decyzję środowiskową. Stosownie bowiem do treści art. 84 u.o.o.ś. w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (ust. 1a). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki zarówno formalne, jak i materialnoprawne, zostały w zaskarżonej decyzji spełnione. W przypadku zaskarżenia decyzji środowiskowej wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko kontroli sądowej podlega zgodność z prawem przeprowadzonej przez organ weryfikacji potrzeby oceny oddziaływania na środowisko oraz adekwatność określonych w decyzji warunków i wymagań oraz obowiązków, o których mowa w art. 82 w zw. z art. 84 ust. 1a u.o.o.ś.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia w pełni odpowiadał wymaganiom art. 74 ust. 1 u.o.o.ś. Do wniosku dołączono bowiem kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z kopią mapy ewidencyjnej, obejmującej obszar, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i na który będzie oddziaływać. Brak przedłożenia wypisu z rejestru gruntów uzasadnione jest dyspozycją art. 74 ust. 1a u.o.o.ś.

Jednocześnie, przedłożona wraz z wnioskiem karta informacyjna przedsięwzięcia, stanowiąca zasadniczy dokument charakteryzujący przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zawierała wszystkie elementy określone w art. 62a ust. 1 i 2 u.o.o.ś. W karcie tej dokładnie scharakteryzowano rodzaj, cechy, skalę i usytuowanie przedsięwzięcia oraz wskazano powierzchnię zajmowanej nieruchomości a także projektowanej zabudowy, której powierzchnia ma znaczenie przy kwalifikacji przedsięwzięcia oraz dotychczasowy sposób ich wykorzystania i pokrycia nieruchomości szatą roślinną.

Opisano położenie terenu projektowanego przedsięwzięcia pod kątem obowiązujących regulacji planistycznych wyjaśniając, że w większości teren ten nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem północnego fragmentu terenu inwestycji, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Siedlce – rejon ul. C. G. w mieście Gdańsku (nr 1214), uchwalony uchwałą nr XII/313/2003 Rady Miasta Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2003 r., oznaczony symbolem [...] o funkcji zabudowy mieszkaniowo – usługowej. Jednocześnie wskazano, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Gdańska (uchwała nr LI/1506/18 Rady Miasta Gdańska z dnia 23 kwietnia 2018 r.) rejon lokalizacji planowanego zespołu budynków mieszkalnych znajduje się na terenie o przeznaczeniu mieszkaniowo – usługowym.

Powyższe ustalenia mają istotne znaczenie dla oceny legalności kontrolowanych rozstrzygnięć, albowiem projektowane przedsięwzięcie, zgodnie z planami inwestora i wymogami normatywnymi, ma być realizowane w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1538), zwanej dalej specustawą mieszkaniową. W takiej sytuacji przepisy u.o.o.ś. nie wymagają oceny zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym (art. 80 ust. 2).

W karcie opisano także rodzaj technologii planowanej do zastosowania, przeprowadzono analizę ewentualnych wariantów przedsięwzięcia oraz określono przewidywane ilości wykorzystywanej wody i innych surowców, materiałów, paliw oraz energii. Wskazano, że nie przewiduje się znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określono rozwiązania chroniące środowisko. Scharakteryzowano rodzaje i przewidywaną ilość wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko na różnych etapach eksploatacji inwestycji i wykluczono transgraniczne oddziaływanie na środowisko. W karcie zawarto informację o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia – w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą doprowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.

W karcie opisano również położenie planowanego przedsięwzięcia względem obszarów podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzy ekologicznych znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, wskazując jednocześnie ich położenie względem działki zainwestowanej. W karcie zawarto również informacje o ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej, przewidywane ilości i rodzaje wytwarzanych odpadów oraz ich wpływ na środowisko a także informacje o pracach związanych z demontażem, przełożeniem lub przebudową fragmentów sieci podziemnych kolidujących z planowanym przedsięwzięciem oraz opisano usytuowanie przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska.

Wniosek inwestora wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, zgodnie z wymogiem art. 64 ust. 1 u.o.o.ś., przedłożony został przez organ I instancji organom opiniującym, tj.: Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Gdańsku, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Gdańsku oraz Dyrektorowi Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Żaden z organów nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić przy tym należy, że organy współdziałające wydają opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej, w zakresie ochrony środowiska oraz w zakresie wymogów sanitarno-epidemiologicznych. Organy wyspecjalizowane w zakresie ochrony środowiska, gospodarki wodnej oraz w zakresie sanitarnej, w ramach swoich kompetencji, nie dostrzegły szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Na przeszkodzie uznaniu ich opinii jako wiarygodnej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko nie może stanąć zarzucana przez skarżącego niekompleksowość i niewiarygodność danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, albowiem ujęto w niej wszystkie niezbędne i wymagane prawem informacje, a w toku postępowania dodatkowo dokonano jeszcze ich uzupełnienia.

Nie budzi zastrzeżeń Sądu, że zakres udostępnionych informacji o dotychczasowym sposobie wykorzystania terenu inwestycji i poryciu go szatą roślinną w pełni koresponduje z wymogami przepisu art. 62a ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. i pozwalał organom orzekającym i współdziałającym na ocenę różnorodności biologicznej terenu inwestycji, skali przekształcenia środowiska w związku z jej realizacją oraz jego skutków, które oceniono jako nie wpływające istotnie na środowisko. Przede wszystkim stwierdzono, że teren projektowanej inwestycji jest obszarem aktualnie nieużytkowanym i zaniedbany, a obserwacje przyrodnicze przeprowadzone w październiku 2019 r. pozwoliły stwierdzić, że jest to typowy obszar antropogeniczny, porośnięty gęsto roślinnością ruderalną, stanowiącą pozostałość po ogrodach działkowych, na co wskazują drzewa owocowe. Nie stwierdzono występowania gatunków specjalnej troski: będących pod ochroną ścisłą bądź częściową lub umieszczonych na czerwonej liście roślin i grzybów. Wskazano, że teren inwestycji charakteryzuje się niskim stopniem różnorodności biologicznej. Wyjaśniano, że planowana jest wycinka drzew i krzewów po przeprowadzeniu szczegółowej inwentaryzacji zieleni i po uzyskaniu zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów.

W piśmie z 16 marca 2020 r. i z dnia 27 sierpnia 2020 r. inwestor uszczegółowił informacje odnoszące się do występującej na terenie inwestycji fauny, ze szczególnym uwzględnieniem awifauny, stwierdzając, że niewielka powierzchnia podlegająca przekształceniu w związku z budową planowanego osiedla nie będzie powodowała takiej ewentualnej straty miejsc lęgowych, żerowiskowych czy odpoczynkowych, której gatunki ptaków nie będą mogły sobie zrekompensować w najbliższej okolicy. Pomimo tego, że, jak wynika z wyjaśnień inwestora, nie przeprowadzono dokładnych badań faunistycznych, porównanie podobnych układów z innych obszarów kraju umożliwiło charakterystykę faunistyczną obszaru inwestycji wystarczającą do tego, aby ocenić wpływ inwestycji na przyrodę ożywioną oraz pozwoliło na sformułowanie działań ochronnych minimalizujących negatywny wpływ inwestycji na środowisko.

Biorąc pod uwagę wymogi przepisów u.o.o.ś. zarzucany w skardze brak przeprowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej terenu inwestycji nie stanowił przeszkody uniemożliwiającej ocenę skutków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia i weryfikację potrzeby przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Przepis art. 62a u.o.o.ś. nie wymaga, aby karta informacyjna przedsięwzięcia zaliczonego do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko została sporządzona w oparciu o inwentaryzację przyrodniczą, w przeciwieństwie do wymogów stawianych przedsięwzięciom z kategorii znacząco oddziałujących na środowisko, o czym wyraźnie stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2a u.o.o.ś. W tym zakresie wymogi normatywne są jasne i nie rodzą jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych.

Podsumowując, w oparciu o dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia zarówno organy opiniujące, jak i organy orzekające w niniejszej sprawie miały możliwość dokonania prawidłowej oceny różnorodności biologicznej i wykorzystywania zasobów naturalnych, i na jej podstawie stwierdzenia z jednej strony, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a z drugiej, że potrzebne jest określenie warunków, wymogów i obowiązków zabezpieczających środowisko w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia.

Za Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska organ I instancji w decyzji określił obowiązek: prowadzenia, na etapie realizacji inwestycji i jej przygotowania, nadzoru ornitologicznego obejmującego sprawdzanie drzew i krzewów przeznaczonych do wycinki w celu identyfikacji ewentualnych stanowisk lęgowych chronionych gatunków ptaków założonych po wykonaniu wcześniej inwentaryzacji drzewostanu oraz obowiązek dokonywania wycinki drzew i krzewów pod nadzorem ornitologicznym, poza okresem lęgowym ptaków, tj. poza okresem od 1 marca do 31 sierpnia. Określono również warunki chroniące drzewa i krzewy w zasięgu oddziaływania inwestycji przed mechanicznym uszkodzeniem poprzez zakaz naruszania bryły korzeniowej i stateczności. Nakazano również zabezpieczyć plac robót np. płotkiem z siatki herpetologicznej przed przedostaniem się do wykopów małych zwierząt – płazów, gadów i małych ssaków, wykonywać przeglądy terenu budowy pod kątem powstawania zastoisk wody, które mogą się stać siedliskiem zwierząt oraz przeglądy wykopów pod kątem uwięzionych zwierząt.

Sąd uznał stanowisko organu co do zakresu ingerencji we wskazane elementy środowiska za prawidłowe, nieuzasadniające przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, a przyjęte środki chroniące środowisko za adekwatne do wielkości i skali oddziaływania przedsięwzięcia.

Skarżący formułując zarzuty nierealności danych zamieszczonych w kacie informacyjnej w zakresie stanu przyrody na terenie inwestycji poza gołosłownymi twierdzeniami nie przedstawił żadnych dowodów, które spowodowałyby zmianę oceny sporządzonej karty informacyjnej przedsięwzięcia i w konsekwencji stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Podobnie, nie wzbudziła zastrzeżeń Sąd kompletność zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia danych odnoszących się do skali i obszaru odziaływania przedsięwzięcia w zakresie emisji pyłów i gazów do powietrza oraz hałasu, a także ich źródeł. W karcie wyjaśniono, że źródłami emisji zanieczyszczeń do powietrza w fazie budowy będzie spalanie paliwa w silnikach maszyn budowlanych i środkach transportu, a emisja ta będzie miała charakter niezorganizowany i krótkotrwały, o zasięgu ograniczonym do rejonu budowy. Przyjęta metodologia szacowania wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza jest spójna a uzyskane przy jej zastosowaniu wyniki porównywalne do wartości normatywnych zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 845). Z wykonanych obliczeń wynika, że maksymalna emisja na etapie budowy będzie znikoma, a maksymalne stężenia zanieczyszczeń w odległości 10-15 m od źródeł emisji będą śladowe i pomijalne. Podobne wnioski wyciągnięto w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń z ruchu samochodowego po drogach wewnętrznych, drodze dojazdowej do osiedla i parkingach podziemnych na etapie eksploatacji. Wielkość zanieczyszczeń komunikacyjnych przedsięwzięcia oszacowano przy pomocy programu komputerowego COPERT 4, a obliczanie rozkładu stężeń wykonano według programu ATMO. Uzyskanym w powyższy sposób wynikom skarżący nie przeciwstawił własnych obliczeń, co powoduje, że zarzuty odnośnie niewiarygodności danych przyjętych do obliczeń nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie dane wyjściowe odnoście ilości zarówno samochodów ciężarowych, jak i samochodów osobowych użytkowanych już na etapie eksploatacji osiedla są wiarygodne i zbieżne z koncepcją przedsięwzięcia.

W zakresie oddziaływania akustycznego w karcie informacyjnej przedsięwzięcia stwierdzono, że na etapie budowy nie przewiduje się istotnego oddziaływania, albowiem roboty mają być prowadzone przy pomocy koparek, koparko – ładowarek i spycharek, a natężenie ich pracy będzie powodowało krótkotrwały hałas. Nie przewiedziano wykorzystywania ciężkiego i hałaśliwego sprzętu. Z kolei dla określenia oddziaływania akustycznego inwestycji pochodzącego z ruchu pojazdów osobowych na terenie osiedla posłużono się programem komputerowym HPZ_2001_ITB oraz CarPark-2008 przeznaczonym do obliczania mocy akustycznej związanej z manewrami parkowania i wolnym ruchem osiedlowym. Porównanie osiągniętych wyników z dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku potwierdziło, że inwestycja spełnia wymagania normatywne, co zobrazowano graficznie na rysunku nr 10 i 11 karty informacyjnej.

Z wyjaśnień inwestora w piśmie z dnia 27 sierpnia 2020 r. wynika, że do analizy hałasu przyjęto założenia dotyczące natężenia ruchu na drodze dojazdowej oraz na terenie osiedla wynikające ze sporządzonej prognozy natężenia ruchu uwzględniającej ruch generowany przez projektowane osiedle zatytułowanej "Analiza komunikacyjna określająca wpływ projektowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej mającej powstać w G. ul. C. G. na warunki panujące na sąsiednim układzie drogowym" 2019 r. Przy tym zaznaczono, że obliczenia hałasu zostały wykonane dla zawyżonego natężenia ruchu w porze dziennej. Nie budzą zastrzeżeń Sądu przyjęte założenia dotyczące natężenia ruchu samochodów osobowych, gdyż uwzględniają one prognozowaną ilość mieszkańców oraz ilość miejsc postojowych w garażach i na zewnątrz. Przy zakładanej ilości mieszkańców – 517, miejscach postojowych w garażach podziemnych – 305 i 10 miejscach zewnętrznych dla niepełnosprawnych przyjęcie natężenia ruchu w porze dziennej – średnio 33 poj./h, max. 100 poj./h, w porze nocnej – średnio 3 poj./h i dobowym ruchu pojazdów – 556 wjazdów i wyjazdów, średnio – 23 poj./h pozwoliło na realne szacunki co do wielkości emisji zanieczyszczeń i hałasu z nowego osiedla.

Z Analizy tej wynika, że prognozowany ruch generowany przez planowaną zabudowę w niewielkim stopniu zmieni warunki ruchu na sąsiednim układzie drogowym. Porównanie map akustycznych G. wykazało bowiem, że skumulowany hałas uwzględniający nową inwestycję nie przekroczy dopuszczalnych wartości, gdyż z rejonu ulic znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji hałas drogowy w porze dziennej jest poniżej 55 dB, a w porze nocnej znacznie poniżej 50 dB. Na etapie budowy największym, ale krótkotrwałym źródłem hałasu będą prace ziemne, których oddziaływanie nie będzie negatywne ze względu na planowaną bezwibracyjną technologię budowy.

Zarówno dane wyjściowe przyjęte do analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie powietrza i hałasu, jak i przyjęta metodologia szacowania wielkości oddziaływania oparta na zasadach naukowych, nie zostały przez skarżącego podważone taki w sposób, aby utraciły wartość dowodową i nie mogły stanowić podstawy do sformułowania wiarygodnych wniosków istotnych z punktu widzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko.

W decyzji środowiskowej, zgodnie ze wskazaniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, sformułowano obowiązki mające przyczynić się do minimalizowania emisji zanieczyszczeń i oddziaływania akustycznego, m.in. takie jak: prowadzenia prac budowlanych w porze dziennej w ściśle określonym okresie, zorganizowanie dojazdu samochodów ciężarowych na teren budowy w taki sposób, aby uniknąć postojów, dostosować planowane dostawy materiałów budowlanych i towarów związanych z budową w taki sposób, aby nie powodować dodatkowych utrudnień w ruchu drogowym i unikać długotrwałego magazynowania materiałów, podejmować działania zmierzające do ograniczenia niezorganizowanej emisji pyłów w trakcie realizacji, m.in. poprzez stosowanie zraszania, zmiatania na mokro, stosowania plandek podczas transportu.

W ten sposób określone warunki i zasady realizacji inwestycji i jej eksploatacji wypełniają w sposób prawidłowy kompetencje z art. 84 ust. 1a u.o.o.ś. stwarzając adekwatne do wyników przeprowadzonego postępowania uwarunkowania nowego osiedla mieszkaniowego, nie powodujące szkód w środowisku i zgodne z wymogami zrównoważonego rozwoju.

Zarzuty skarżącego odnoszące się do wadliwej analizy oddziaływania akustycznego, którego źródłem jest ruch samochodowy nie mogły okazać się skuteczne. Skarżący bowiem wyłącznie swoimi twierdzeniami nie mógł podważyć zastosowanej do analiz metodologii i danych wyjściowych adekwatnych do wielkości projektowanego osiedla. Wyniki analiz odzwierciedlone w karcie informacyjnej w powyższych płaszczyznach nie zostały przez skarżącego w żaden sposób podważone dokumentami o porównywalnych walorach dowodowych.

Kwestia zagospodarowania wód opadowych z terenu objętego inwestycją jest istotna zarówno z perspektywy oddziaływania na środowisko i w związku z tym jego ochrony przed nadmierną ingerencją, jak również z punktu widzenia techniczno – budowlanej poprawności założeń projektowych, które to zagadnienia pozostają poza zakresem analizy w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań inwestycji, a aktualizują się dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Zastrzeżenia skarżącego odnośnie przyjętego sposobu zagospodarowania wód opadowych są wyrazem jego oporu wobec całej inwestycji, która zasadniczo zmieni dotychczasowy sposób zagospodarowania działek objętych inwestycją. O ile ocena zgodności z wymogami ochrony środowiska zaproponowanego sposobu zagospodarowania wód opadowych mieści się w kompetencjach organów orzekających w niniejszej sprawie, o tyle istotne dla skarżącego kwestie zagrożenia zalewania nadmiarem wód opadowych terenów bezpośrednio sąsiadujących pozostają już poza zakresem ich kompetencji.

Sposób zagospodarowania wód opadowych z terenu projektowanego osiedla, polegający na odprowadzaniu tych wód poprzez projektowane terenowe zbiorniki retencyjno – odparowujące oraz kanalizację deszczową z dodatkowym zbiornikiem retencyjnym do projektowanej miejskiej sieci kanalizacji deszczowej jest zgodny z wymogami obowiązujących przepisów, w tym przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 537), która w art. 15 ust. 4 zobowiązuje przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne do przyłączenia do sieci nieruchomości wnioskodawcy, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Natomiast po stronie właściciela nieruchomości istnieje obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). W § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), zwanego dalej rozporządzeniem, przewidziano, że działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Odstępstwo od tej zasady odbywa się na ściśle określonych w § 28 ust. 2 rozporządzenia warunkach, a mianowicie w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.

W świetle powyższych regulacji zaakceptowane w decyzji środowiskowej rozwiązania inwestorskie w zakresie zagospodarowania wód opadowych poza tym, że wykazują zgodność z wymogami normatywnymi, to również czynią zadość zabezpieczeniu środowiska przed nadmiernymi negatywnymi skutkami zmniejszenia naturalnej retencji terenowej. Rozwiązaniami, które mają służyć minimalizacji skutków środowiskowych zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej są przewidziane do zastosowania dachy retencyjne (zielone) w specjalnym substracie oraz ogrody deszczowe w obrębie działki inwestycyjnej. Dodatkowo przewidziane są zbiorniki retencyjne przepływowe w ciągu pieszo – jezdnym wzdłuż inwestycji.

Z powyższego wynika zatem, że w ramach inwestycji pomimo docelowego podłączenia nowej zabudowy do miejskiej sieci wodociągowo – kanalizacyjnej, zaplanowano również maksymalnie możliwe zatrzymanie wód opadowych w miejscu ich powstawania i niewielki ich odpływ (ok. 5 l/s) z terenu inwestycji. Retencja w projektowanej inwestycji wynosi 520 m3 w ogrodach deszczowych i dachach zielonych, a 220 m3 w dodatkowych zbiornikach retencyjnych. Łączna pojemność retencji wynosi 740 m3, co daje poziom retencji około 60 mm/m2 i jest wartością przewyższającą wymagania dla tego rodzaju inwestycji, albowiem z wyjaśnień inwestora wynika, że zgodnie z warunkami technicznymi, na działkach inwestora należy zagospodarować opad w wielkości 30 mm/m2. Powyższych założeń w żaden sposób nie podważył skarżący formułując wyłącznie niepoparte rzetelnym materiałem dowodowym zastrzeżenia.

Podkreślić należy, że zaakceptowany przez orzekające organy projekt odwodnienia osiedla został opracowany zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Gdańskie Wody Sp. z o.o. z dnia 22 sierpnia 2019 r., zgodnie z którymi dokonuje się podłączenia nieruchomości do miejskiej sieci wodociągowo – kanalizacyjnej. Warunki te natomiast uwzględniają "Wytyczne zagospodarowania wód opadowych w Gdańsku", które powstały w oparciu o szczegółową analizę zmian klimatu na przestrzeni ostatnich dekad zawartą w Miejskim Planie Adaptacji Gdańska do Zmian Klimatu uchwalonym przez Radę w sierpniu 2019 r. Z dokumentów tych wynika, że trend zmian obejmuje wzrost okresów suszy, wzrost epizodów opadowych o nawalnym charakterze oraz stabilny poziom opadów w roku.

Powyższe dane, mające charakter opracowań przekrojowych, uzyskane metodami badawczymi, posłużyły do sprecyzowania takich rozwiązań w zakresie retencjonowania na nieruchomości zainwestowanej wód opadowych, aby zabezpieczyć zarówno inwestycję, jak i tereny sąsiednie przed zalewaniem. Prawidłowości i wiarygodności naukowej wskazanych rozwiązań nie mogły skutecznie podważyć podawane przez skarżącego dane historyczne odnoszące się do epizodów powodziowych na przestrzeni lat 2016 – 2019 w G., które nie obrazują ogólnych, przekrojowych tendencji opadowych, na których winny opierać się konkretne rozwiązania projektowe. Wskazówkę interpretacyjną w tym zakresie mogą stanowić przepisy Prawa wodnego, które dla potrzeb ustalenia opłaty z tytułu zmniejszenia naturalnej retencji terenowej odwołują się do opadów rocznych (art. 274 pkt 5 lit. c), a nie incydentów powodziowych, deszczów nawałowych.

Zaproponowaną przez inwestora koncepcję odwodnienia terenu inwestycji zaakceptowały również Wody Polskie formułując odnośnie warunki do zachowania w fazie eksploatacji, które orzekające organy recypowały do zaskarżonej decyzji.

Natomiast obawy skarżącego odnośnie zagrożenia zalewaniem wodami opadowymi z nowego osiedla zabudowy istniejącej w sąsiedztwie nie mogły być rozważane na tym etapie procedowania inwestycji. Przed tego rodzaju niekorzystnymi skutkami projektowanej inwestycji chronią właścicieli nieruchomości sąsiednich względem inwestycji przepisy Prawa budowlanego regulujące standardy w zakresie projektowania i budowania (art. 5 Prawa budowalnego) oraz przepisy wykonawcze formułujące wymogi techniczno – budowlane, wśród których przewiduje się m.in. w § 29 rozporządzenia zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Zapewnienie zgodności rozwiązań projektowych również w zakresie zagospodarowania wód opadowych spoczywa na inwestorze (za co odpowiedzialność ponosi projektant), a ocena projektu następuje na etapie udzielania pozwolenia na budowę.

Lektura wniosku i załączonej do niego karty informacyjnej przedsięwzięcia potwierdza, że wniosek spełnia wymogi przewidziane w art. 74 ust. 1 i ust. 1a, a karta informacyjna spełnia wymogi art. 62a u.o.o.ś. Są to dokumenty kompletne, które mogły stawić wiarygodne źródło informacji i danych wyjściowych do analizy kryteriów z art. 63, od których zależy potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Z karty informacyjnej i wniosku wynika szczegółowy opis inwestycji oraz zakres jej oddziaływania. Wyjaśniono planowany sposób jej realizacji z wykorzystaniem przepisów specustawy mieszkaniowej. W takiej sytuacji nie było potrzeby weryfikacji zgodności zaproponowanych rozwiązań projektowych z obowiązującym wyłącznie w północnym fragmencie terenu inwestycji planem miejscowym, albowiem zgodnie z art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że nie jest sprzeczna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Z tego powodu zarzuty odnośnie wysokości projektowanych budynków czy geometrii dachów odbiegającej od standardów planistycznych obowiązujących w okolicy nie mogły zdyskredytować przedsięwzięcia i doprowadzić do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla niego. Postanowienia planu miejscowego są w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji irrelewantne prawnie, co w wymiarze normatywnym potwierdza art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. wyłączając badanie zgodności z planem przedsięwzięć realizowanych na zasadzie specustawy mieszkaniowej.

Przedmiotowa inwestycja nie stanowi jednak dowodu na to, że inwestor zmierza do wprowadzenia dowolnej i chaotycznej zabudowy burzącej ład przestrzenny okolicy, albowiem zamierzenie zgodne jest, jak tego wymaga specustawa mieszkaniowa, z postanowieniami studium, które na tym terenie przewiduje funkcje mieszkaniowo – usługowe. Nadto, koncepcja planowanego osiedla została przygotowana w oparciu o wymagania uchwały nr LVII/1695/18 Rady Miasta Gdańska w sprawie ustalenia lokalnych standardów urbanistycznych dla miasta Gdańska. Ocena realizacji tych wymagań wykracza poza kompetencje organów ustalających środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia i pozostawiona jest na dalsze etapy przygotowania inwestycji.

Również żądania skarżącego co do zmiany koncepcji projektowej w zakresie dostępu nowego osiedla do drogi publicznej, zamiast planowanego włączenia nowej drogi dojazdowej do ul. C. G., włączenia inwestycji bezpośredniego do ul. B., pozostają bez wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim, koncepcję projektową przedstawia inwestor i to w jego gestii leży ewentualna jej modyfikacja. Do takiej zmiany nie jest uprawniony żaden organ procedujący wniosek inwestora na żadnym z etapów inwestycji, a tym bardziej żadna ze stron postępowania o ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Ocenie organów podlega bowiem inwestycja w kształcie zaproponowanym przez inwestora, który nie obejmuje terenów przy ul. B. Poza tym, jak wskazał inwestor, nieruchomości oddzielające obszar inwestycji od ul. B. oznaczone są w planie miejscowym, zgodnie ze studium, jako "teren odprowadzania wód opadowych, melioracji i urządzeń ochrony przeciwpowodziowej – zbiornik retencyjny przeciwpowodziowy wraz z drogą eksploatacyjną" (004-D) i jako "teren miejskiej zieleni ogólnodostępnej" (001-ZP62).

Nieskuteczne okazały się również zarzuty skarżącego odnoście wadliwego zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu poprzez umieszczenie obwieszczenia na drzwiach śmietnika. Powyższym zarzutom przeczy bowiem materiał zgromadzony w aktach sprawy, z którego wynika, że prawidłowo zapewniono udział stron w postępowaniu, których liczba przekraczała 10 osób, czyniąc zadość wymaganiom art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. Przepis ten stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, stosuje się art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 49 § 1 k.p.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Akta sprawy potwierdzają, że zawiadomienia stron, w tym o wydanych decyzjach, dokonane zostały w niniejszej sprawie w trybie powyższych przepisów poprzez publiczne obwieszczenia na tablicy ogłoszeń urzędu, w sposób zwyczajowo przyjęty poprzez wywieszenie obwieszczeń na sąsiednim osiedlu (budynek wiaty śmietnikowej i drzwi wejściowe, drzewo – zdjęcia) i na stronie BIP organu. W związku z tym twierdzenia skargi są niezasadne.

W ocenie Sądu, zarówno organy opiniujące, jak i organy orzekające rozpoznając wniosek o wydanie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Organy oceny tej słusznie dokonały uwzględniając kryteria określone w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., w sposób wnikliwy identyfikując źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj. hałas, emisję pyłów i gazów, powstawanie ścieków bytowych, zmniejszenie naturalnej retencji ze względu na zwiększoną powierzchnię zabudowy podziemnymi halami garażowymi, i adekwatnie do poczynionych ustaleń zweryfikowały ich wpływ na środowisko, w tym przy zastosowaniu określonych w karcie informacyjnej i w opiniach organów współdziałających rozwiązań zabezpieczających środowisko. W kontrolowanej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 84 ust. 1a u.o.o.ś., sformułowano warunki i wymagania w zakresie korzystania ze środowiska i dotyczące jego ochrony. Zdaniem Sądu, warunki sformułowane w decyzji organu I instancji i podtrzymane przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w pełni zabezpieczają potrzeby ochrony środowiska, w tym życia i zdrowia ludzi przed oddziaływaniem nowego osiedla mieszkaniowego. Konkretyzacja tych potrzeb w kontekście planowanego przedsięwzięcia i przy uwzględnieniu jego specyficznych uwarunkowań została przeprowadzona prawidłowo i wnikliwie w postępowaniu, w którym nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko. Taki sposób procedowania determinował rodzaj, skala, uwarunkowania wewnętrzne i zewnętrzne przedsięwzięcia.

Informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia w odniesieniu do kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. w sposób nie budzący wątpliwości wskazują bowiem, że stan środowiska po realizacji przedsięwzięcia nie ulegnie pogorszeniu, a tym samym planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko. Powyższą ocenę potwierdziły opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Gdańsku formułując jednocześnie warunki i wymagania uwzględnione w kontrolowanej decyzji środowiskowej.

Sąd stwierdził, że organy administracji obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia, realizując wymogi przewidziane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ten sposób zgromadziły materiał dowodowy, który stanowił kompletną i wystarczającą podstawę do poczynienia wiarygodnych ustaleń istotnych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Przedłożona przez inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, jednakże jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca nie przedstawiła żadnej opinii (ekspertyzy) specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. W tym zakresie nie są wystarczające twierdzenia samej skarżącej związane z wątpliwościami co do informacji zawartych w karcie albo z koniecznością dodatkowej weryfikacji tych informacji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.