Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 758/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 111m § 1 - § 5, art. 111n § 1 - § 3 punkty 1 i 2, art. 111o § 1 - § 3, art. 111r, art. 110u § 2, art. 18 i art. 111m § 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska, Protokolant asystent sędziego Jakub Witan, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 529/23 w sprawie ze skargi L. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 lutego 2022 r., nr 2201-IEE.711.91.11.2022.2.AW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 10 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 529/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę L. Z. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 4 lutego 2022 r., nr 2201-IEE.711.91.11.2022.2.AW w przedmiocie udzielenia przybicia.

Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający

w jego imieniu pełnomocnik na zasadzie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji na skutek niezastosowania się w wyroku z 10 października 2023 r. do oceny prawnej i wskazań co dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 1230/22,

2. art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 34 p.p.s.a. i art. 39 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pozbawienie skarżącego możności obrony swych praw na skutek pominięcia przez sąd pierwszej instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie wyroku z 10 października 2023 r. pełnomocnika skarżącego w osobie adwokata D. K., który nie był zawiadamiany przez sąd o czynnościach i terminach, mimo że udzielone mu pełnomocnictwo nie zostało odwołane ani wypowiedziane, co stanowi przesłankę nieważności postępowania,

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 4 lutego 2022 r., znak 2201-IEE.711.91.11.2022.2.AW, UNP: 2201-22-017703 bezzasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. nr 2213-SEE.711.3238.2021.l.KK z 25 listopada 2021 r., podczas gdy zarzuty zawarte

w zażaleniu świadczyły o konieczności wydania postanowienia uchylającego postanowienie w przedmiocie udzielenia przybicia,

4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 111m § 1 - § 5, art. 111n § 1 - § 3 punkty 1 i 2, art. 111o § 1 - § 3, art. 111r, art. 110u § 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji, gdyż skarżący wykazał, że organ egzekucyjny bezzasadnie udzielił przybicia na rzecz licytanta,

5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 111m § 5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez sąd pierwszej instancji,

w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż postanowienia organów administracji obydwu instancji zawierają błędne rozstrzygnięcia i uzasadnienia, w których nieprawidłowo ustalono, że spełnione zostały przesłanki do udzielenia przybicia na rzecz licytanta,

6. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 111m § 1 - § 5, art. 111n § 1 - § 3 punkty 1 i 2, art. 111o § 1 - § 3, art. 111r, art. 110u § 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzaniu nieprawidłowego uzasadnienia orzeczenia z 10 października 2023 r., w którym sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż spełnione zostały przesłanki do udzielenia przybicia na rzecz licytanta.

Zarzucając powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Wydział I z 10 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 529/23 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej od ww. wyroku na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia adwokackiego).

Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie

w całości, zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Działający w imieniu J. B. (uczestnika postępowania), pełnomocnik w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika postępowania zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty od pełnomocnictwa.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 w związku z art. 34 i art. 39 pkt 1 p.p.s.a. poprzez pozbawienie skarżącego możności obrony swych praw w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że skarżący ustanowił w sprawie dwóch pełnomocników tj. adw. T. J. – pełnomocnictwo z 23 lutego 2022 r. oraz adw. D. K. – pełnomocnictwo z 6 kwietnia 2022 r. Jednocześnie skarżący nie wskazał, na adres którego pełnomocnika należy dokonywać doręczeń.

Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Według art. 76 § 3 p.p.s.a. jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. Jeżeli strona ustanowiła kilku pełnomocników, obowiązana jest wskazać, któremu z nich należy doręczać pisma, zgodnie bowiem z art. 76 § 3 p.p.s.a. w takiej sytuacji sąd doręcza pisma tylko jednemu z nich (por. postanowienie SN z 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999/1, poz. 4). Jeżeli strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a. wyboru dokonuje sąd (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 76).

Z akt sprawy wynika, że piśmie z 22 września 2022 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzonym przez adw. T. J. wskazano adres ww. pełnomocnika, do pisma ponownie dołączono pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego Panu T. J. ze wskazanie adresu jego kancelarii. Dalsze doręczenia w sprawie były dokonywane na adres adw. T. J. Działanie takie ze strony sądu, w sytuacji gdy skarżący nie wskazał pełnomocnika właściwego do doręczeń, było zatem uzasadnione. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił o jakich "czynnościach i terminach" skarżący reprezentowany przez pełnomocnika nie został powiadomiony. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że strona została pozbawiona możności obrony swych praw w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest także zarzut dotyczący nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może zostać naruszony, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2018 r., II FSK 1041/16). Obowiązkiem sądu administracyjnego jest rozpoznanie istoty sprawy i z tej perspektywy należy oceniać zarówno wyczerpujący charakter argumentacji przedstawionej przez sąd pierwszej instancji, jak też jej merytoryczną poprawność (por. wyrok NSA z: 29 listopada 2022 r., II GSK 735/19; 2 kwietnia 2019 r., II GSK 118/19). W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji ustalił podstawę faktyczną rozstrzygania oraz rozważył poprawność zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, dając temu stosowny wyraz w uzasadnieniu wyroku. Sąd w szczególności wyjaśnił kwestię prawidłowości udzielenia przybicia na rzecz licytanta. Okoliczność, iż stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie w przedmiocie udzielenia przybicia. Zgodnie z art. 111m u.p.e.a. po zamknięciu licytacji organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę (§ 1). Postanowienie o przybiciu ogłasza się niezwłocznie po zamknięciu licytacji, z zastrzeżeniem § 3 (§ 2). Jeżeli skargi lub zażalenia wniesione w toku postępowania egzekucyjnego nie są jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte, organ egzekucyjny wstrzymuje wydanie postanowienia o przybiciu do czasu ich rozstrzygnięcia (§ 3). Gdy przejęcie nieruchomości na własność ma nastąpić po niedojściu do skutku licytacji, organ egzekucyjny udziela przybicia na rzecz przejmującego po wysłuchaniu wnioskodawcy (§ 4). Postanowienie o przybiciu zawiera firmę lub imię i nazwisko nabywcy, oznaczenie nieruchomości, datę licytacji i cenę nabycia (§ 5). Odmowa przybicia została uregulowana w art. 111n u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny odmawia przybicia, jeżeli ostateczne rozstrzygnięcia skarg lub zażaleń wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego potwierdzą naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji i jeżeli uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik licytacji albo, jeżeli uczestnik nie otrzymał zawiadomienia o licytacji, chyba że będąc na licytacji nie wystąpił ze skargą na to uchybienie (§ 1). Organ egzekucyjny odmawia przybicia również wtedy, gdy postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu lub zawieszeniu (§ 2). Organ egzekucyjny wyznacza ponowną licytację: 1) jeżeli odmówi przybicia z przyczyn, o których mowa w § 1; 2) po ustaniu przyczyny zawieszenia (§ 3).

Jak zasadnie stwierdził WSA w Gdańsku, postanowienie o przybiciu stanowi oświadczenie woli organu egzekucyjnego o sprzedaży nieruchomości licytantowi wskazanemu w tym postanowieniu. Równocześnie potwierdza prawidłowość czynności dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego. Odmowa przybicia może nastąpić jedynie w przypadku, gdy: - ostateczne rozstrzygnięcie wydane w sprawie skargi bądź zażalenia, wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego potwierdza naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji nieruchomości i jeżeli stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik licytacji; - uczestnik postępowania nie otrzymał zawiadomienia o licytacji, chyba że był on obecny na licytacji i nie wniósł skargi na to uchybienie; - postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu lub zawieszeniu.

Zasadność postanowienia organu co do przybicia ogranicza się zatem tylko do naruszenia przepisów ustawy na etapie licytacji i samego przybicia. Przyczyny odmowy przybicia zostały określone w art. 111n u.p.e.a. i tylko te okoliczności mogą być podstawą zażalenia na postanowienie o przybiciu. Etap przybicia nie jest etapem, w którym podlegają merytorycznemu rozpoznaniu inne zarzuty wykraczające poza samo przybicie. Na etapie przybicia organ egzekucyjny obowiązany jest jedynie do wstrzymania się z udzieleniem przybicia do momentu rozpoznania innych środków, w których to środkach zobowiązany może kwestionować poprzednie etapy egzekucji z nieruchomości. Postanowienie o udzieleniu przybicia nie otwiera zobowiązanemu ponownej możliwości prawnej dla zgłaszania wszelkich możliwych zarzutów. Zobowiązany nie może kwestionować czynności dokonanych na wcześniejszych, już zakończonych, etapach postępowania egzekucyjnego, w tym tych dotyczących opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Na każdym z poszczególnych etapów egzekucji, jej uczestnikom, w tym stronie zobowiązanej, ustawodawca zagwarantował odpowiednie środki ochrony prawnej. Nieskorzystanie z tych środków, bądź ich nieuwzględnienie przez właściwe organy nie oznacza, że zobowiązany może ponownie zgłaszać swoje zastrzeżenia podważając prawidłowość postanowienia o przybiciu.

Sąd pierwszej instancji odniósł się do podnoszonej przez skarżącego kwestii konieczności odmowy przybicia ze względu na nieprawidłową cenę przybicia, która była niezgodna z wartością rynkową. W tym zakresie skarżący podnosił, że cena ta została oparta na nieaktualnym operacie szacunkowym. Jego zdaniem, organ powinien przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie nieruchomości w oparciu o art. 110u § 2 u.p.e.a.

Jak zasadnie wskazano w zaskarżonym orzeczeniu, skarżący przez swego pełnomocnika w toku licytacji zarzucił nieaktualną wartość szacunkową nieruchomości. Powyższy zarzut został potraktowany jako skarga na czynności poborcy skarbowego w toku licytacji i rozstrzygnięty przez komornika skarbowego na podstawie art. 111I u.p.e.a. Powyższy zarzut i w konsekwencji jego rozpoznanie nie mogło stanowić podstawy do odmowy przybycia. Skarżący nie złożył zarzutów do opisu i oszacowania z 8 stycznia 2020 r. mimo, że był obecny podczas spisywania protokołu opisu i oszacowania. Sąd wskazał również, że zobowiązany aktywnie uczestniczył w postępowaniu egzekucyjnym. Obwieszczenie o licytacji zwrócone do organu 22 czerwca 2021 r. z adnotacją "nie podjęto w terminie" zostało ponownie przesłane przez organ do Aresztu Śledczego. Skarżący osobiście pokwitował odbiór zawiadomienia o pierwszej licytacji 7 lipca 2021 r. Adwokat skarżącego dzień przed licytacją złożył do organu egzekucyjnego pismo w sprawie toczącego się postępowania, a także że uczestniczył w licytacji składając przysługujące stronie środki ochrony prawnej.

WSA trafnie wyjaśnił skarżącemu zasady stosowania instytucji określonej w art. 110u § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości. Rozstrzygnięcie w zakresie dopuszczenia do dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, organ egzekucyjny podejmuje zatem z urzędu lub na wniosek uczestnika postępowania egzekucyjnego. Przeprowadzenie dodatkowego opisu i oszacowania nie jest więc obligatoryjne.

Nie jest sporne, że w niniejszej sprawie nie doszło do formalnego złożenia wniosku, o jakim mowa w art. 110u § 2 u.p.e.a. Skarżący nie wskazał też konkretnych okoliczności faktycznych, z których mogłyby wynikać istotne zmiany wartości rynkowej licytowanej nieruchomości w stosunku do wartości wcześniej oszacowanej przez biegłego, ograniczając się do ogólnego wskazywania na nieaktualność operatu szacunkowego. Tak sformułowane stanowisko nie mogło stanowić podstawy do odmowy przybycia.

Dodatkowo trzeba zauważyć, że sprzedaż nieruchomości w drodze egzekucji uznawana jest jako dokonywana w szczególnych warunkach. Oszacowana wartość nieruchomości stanowi podstawę do obliczenia ceny wywołania nieruchomości, nie stanowi zaś ceny, za którą nieruchomość zostanie sprzedana. Ostateczna cena nieruchomości zostaje ustalona w wyniku przeprowadzenia licytacji publicznej i jest to tzw. cena rynkowa, najwyższa cena jaka została zaoferowana za daną nieruchomość w aktualnych warunkach rynku.

Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 111m § 1 - § 5, art. 111n § 1 - § 3 pkt 1 i 2, art. 111o § 1 - § 3, art. 111r, art. 110u § 2 u.p.e.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 111m § 5 u.p.e.a. Konsekwentnie nie ma też podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.pa. - w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. W zapadłym w sprawie wyroku z 15 marca 2023 r., III FSK 1230/22 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Gdańsku z 28 czerwca 2022 r., w którym uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Zdaniem NSA, w uzasadnieniu wyroku nie zawarto podstawy prawnej przyjętego stanowiska i nie wyjaśniono dlaczego oszacowana wartość nieruchomości w wysokości przyjętej przez organ powinna być aktualna i co to oznacza. Stwierdzono, że WSA w Gdańsku nie ocenił sprawy pod kątem formalnego złożenia wniosku, o jakim mowa w art. 110u § 2 u.p.e.a. Nie wskazał też konkretnych okoliczności faktycznych, z których mogłyby wynikać istotne zmiany wartości rynkowej licytowanej nieruchomości w stosunku do wartości wcześniej oszacowanej przez biegłego.

Sąd pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę odniósł się do wszystkich tych okoliczności. W uzasadnieniu przedstawiono podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśniono dlaczego w sprawie nie zachodziły podstawy do odmowy przybycia. Sąd odniósł się również do kwestii aktualności operatu szacunkowego wyjaśniając zasady dokonywania dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości na podstawie art. 110u § 2 u.p.e.a. Sam fakt, że sąd zajął odmienne stanowisko niż w uchylonym orzeczeniu z 28 czerwca 2022 r. nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia art. 151 w związku z art. 153 i art. 170 p.p.s.a.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Odnośnie wniosku uczestnika, należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zasądzeniu kosztach postępowania, ponieważ żaden przepis p.p.s.a., jak i żaden przepis szczególny, nie przewidują możliwości zasądzenia tego rodzaju kosztów na rzecz uczestnika postępowania w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę. Zwrot kosztów postępowania jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wynika to wprost z przepisu, a we wszystkich innych sytuacjach obowiązuje zasada ponoszenia kosztów postępowania.

sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska sędzia NSA Anna Dalkowska sędzia NSA Jacek Pruszyński

-----------------------

2