Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1100/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi iw D. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na mocy decyzji z dnia [...].05.2019 r. nr [...], w oparciu o przepis art. 92a ust. 1, 5, 7 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. Nr 58 ze zm. ), K. - P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na iw D. prowadzącą przedsiębiorstwo "[...]" karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia przeprowadzonej przez organ kontroli przedsiębiorstwa za okres od [...] marca 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r., zawarte w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2019 r. tj. posiadanie wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr [...] za każdy kolejny ponadliczbowy wypis oraz niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie za każdą zmianę.

iw D. złożyła odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie jednego naruszenia z tytułu niezgłoszenia zmiany, o jakiej mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, a co za tym idzie ustalenie wysokości kary w wysokości [...] zł. Skarżąca podniosła, iż wymóg zdolności finansowej został udokumentowany przez operat dotyczący nieruchomości przy ulicy [...], a wartość z niego wynikająca przekracza znacznie wymóg dla pięciu wypisów tj [...] Euro. Ponadto skarżąca wskazała, że usunęła uchybienia wskazane w uwagach i zaleceniach pokontrolnych tj. dokonała zmiany w Urzędzie M. rodzaju i liczby pojazdów samochodowych oraz wykupiła dodatkowe zabezpieczenie w formie polisy ubezpieczeniowej na 4 pojazdy na kwotę [...]Euro.

W wyniku rozpoznania odwołania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy na podstawie decyzji z dnia [...].09.2019, nr [...].

Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, że przedsiębiorca posiadała w okresie od [...] stycznia 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r. pięć wypisów z licencji nr [...] wydanych do pojazdów używanych, co do których nie przedłożono rocznego sprawozdania finansowego poświadczonego przez biegłego rewidenta lub przedsiębiorcę potwierdzającego, że w w/w okresie przedsiębiorca dysponowała kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej [...] Euro oraz dokumentu potwierdzającego na w/w. okres umowy ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej, o jakim mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009. W okresie objętym kontrolą, przedsiębiorca nie posiadała zabezpieczenia finansowego na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Ponadto organ ustalił, że strona nie zgłosiła organowi, który wydał licencje, zakończenia używania w ramach transportu drogowego pięciu pojazdów samochodowych.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego iw D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Strona podniosła, iż wymóg zdolności finansowej został udokumentowany poprzez operat dotyczący nieruchomości przy ulicy [...]; wartość wynikająca z operatu znacznie przekracza wymóg dla pięciu wypisów tj [...] euro. Zdaniem skarżącej, zabezpieczenie to obowiązuje do licencji, a nie do zezwolenia, nie zostało przez nią wycofane i może służyć do zaspokojenia wszelkich roszczeń wynikających z prowadzonej działalności transportowej. Ponadto skarżąca wskazała, że w trakcie kontroli usunęła uchybienia: dokonała zmian w Urzędzie M. rodzaju i liczby pojazdów samochodowych wykorzystywanych do wykonywania transportu oraz wykupiła dodatkowe zabezpieczenie w formie polisy ubezpieczeniowej na 4 pojazdy na kwotę [...]Euro.

Podczas rozprawy w dniu [...] lutego 2020 r. pełnomocnik strony podtrzymał zawarte w skardze stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, jak również, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Należy też dodać, iż zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja i decyzja wydana przez organ I instancji nie naruszają prawa w stopniu skutkującym stwierdzeniem nieważności bądź ich uchyleniem.

Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług transportu drogowego uregulowane jest na poziomie prawa krajowego i prawa Unii Europejskiej.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 z późn. zm., dalej jako ustawa lub u.t.d.) oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L2009.300.51 dalej jako; rozporządzenie nr 1071/2009) .

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

Stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 1 suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie do art. 92a ust. 7., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1–9, a popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, określa lp. 10 załącznika nr 3 do ustawy.

W myśl lp. 1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, posiadanie wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009) za każdy kolejny ponadliczbowy wypis sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych. Stosownie zaś do treści lp 1.5 załącznika nr 3 niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie, za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 złotych.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, organ udzielający licencji wspólnotowej, o którym mowa w art. 7 ust.4 pkt 1, wydaje wypis lub wypisy z tego zezwolenia w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie zezwolenia, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej zgodnie z art. 7 rozporządzenia WE Nr 1071/2009. Zgodnie z art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym zabrania się przedsiębiorcy posiadania wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia WE Nr 1071/2009. Jednocześnie, posiadanie wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, sankcjonowane jest nałożeniem kary w wysokości 500 zł za każdy kolejny ponadliczbowy wypis.

Zdaniem Sądu, ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na uznanie, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącą przepisów prawa w zakresie posiadania ponadliczbowych wypisów oraz niezgłoszenia zmian danych.

Należy podkreślić, że każdy przewoźnik drogowy musi posiadać stosowne uprawnienie, które określane jest jako zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zezwolenie to jest wydawane w drodze decyzji administracyjnej i upoważnia przedsiębiorcę spełniającego warunki przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009) do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. Warunki niezbędne do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uzyskania zezwolenia na jego wykonywanie zostały określone w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009) i należą do nich:

a- rzeczywista i stała siedziba w jednym z państw członkowskich;

b- dobra reputacja;

c- odpowiednia zdolność finansowa;

d- wymagane kompetencje zawodowe.

Stosownie do treści art. 7 Rozporządzenia (WE) Nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26 WE, w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. Wynika to również z punktu 10 preambuły do tego rozporządzenia, który stanowi, że przedsiębiorca transportu drogowego musi posiadać minimalną zdolność finansową konieczną do zapewnienia właściwego rozpoczęcia działalności i należytego zarządzania. Gwarancja bankowa lub ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej może stanowić dla przedsiębiorców prosty i opłacalny ekonomicznie sposób wykazania zdolności finansowej.

Wymóg posiadania odpowiedniej zdolności finansowej sprowadza się więc do obowiązku zapewnienia przez przedsiębiorcę transportu drogowego takich warunków finansowych, aby w każdym momencie roku budżetowego mógł on spełnić swoje zobowiązania finansowe.

W tym celu przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9 000 euro w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5000 euro na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd.

Wartość minimalnej zdolności finansowej, jaką powinien legitymować się przewoźnik drogowy wynosi zatem równowartość 9000 euro w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5000 euro na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd. Przedsiębiorca może wykazać dysponowanie odpowiednim kapitałem lub rezerwami na podstawie rocznego sprawozdania finansowego poświadczonego przez audytora lub inną odpowiednio upoważnioną osobę. W drodze wyjątku właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo.

Warunek odpowiedniej zdolności finansowej ma na celu eliminację z rynku przewozów drogowych nieuczciwej i niewypłacalnej konkurencji. Jest to również bardzo istotny wymóg z punktu widzenia ochrony potencjalnych klientów, korzystających z usług transportowych. Potwierdzenie zdolności finansowanej musi być zatem skrupulatnie dokumentowane i sprawdzane przez organy właściwe do wydawania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

Jak stanowi art. 83 u.t.d., Główny Inspektor Transportu drogowego może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę do przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w wydanej licencji.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w okresie objętym kontrolą tj od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r. przedsiębiorca wykonywała przewozy w ramach licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego i w okresie od [...] stycznia 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r. posiadała i użytkowała pięć pojazdów i wypisów z licencji wydanych do pojazdów używanych przez przedsiębiorcę, co do których nie został udokumentowany wymóg zdolności finansowej. Strona nie okazała w toku prowadzonej kontroli rocznego sprawozdania finansowego poświadczonego przez biegłego rewidenta lub przedsiębiorcę potwierdzającego, że w w/w. okresie strona dysponowała kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej [...] Euro lub dokumentu potwierdzającego zawarcie na w/w. okres umowy ubezpieczenia odpowiedzialności zawodowej o jakim mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr [...]

Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca posiadała polisę ubezpieczenia od [...] stycznia 2017r. do [...] stycznia 2018r. a następnie od [...] kwietnia 2019r. do [...] kwietnia 2020r.

Tym samym Strona w okresie od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. nie posiadała zabezpieczenia finansowego na posiadane pojazdy. Podczas przeprowadzonej kontroli strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że w w/w okresie posiadała zabezpieczenie finansowe na posiadane pojazdy zgłoszone licencji krajowej nr [...]. Uzupełnienie takiego zabezpieczenia po dokonanej kontroli nie zwalnia strony od odpowiedzialności za naruszenie przepisów.

Nie spełnia zaś warunków posiadania udokumentowanego wymogu zdolności finansowej operat dotyczący nieruchomości należącej do skarżącej przy ulicy [...]. Jak już wskazano, przedsiębiorca może wykazać dysponowanie odpowiednim kapitałem lub rezerwami na podstawie rocznego sprawozdania finansowego poświadczonego przez audytora lub inną odpowiednio upoważnioną osobę a drodze wyjątku właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy. Przedstawiony w rozporządzeniu sposób dokumentowania zdolności finansowej daje gwarancję realnej zdolności finansowej, gdyż roczne sprawozdanie finansowe poświadczone przez audytora lub inną odpowiednio upoważnioną osobę wszechstronnie dokumentuje sytuację finansową przewoźnika, natomiast złożona gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej pozwala na rzeczywiste zabezpieczenie ewentualnej odpowiedzialności zawodowej. Spełnia zatem cel, którym jest eliminacja z rynku przewozów drogowych nieuczciwej i niewypłacalnej konkurencji i ochrona potencjalnych klientów, korzystających z usług transportowych. Takiego waloru nie ma operat ustalający wartość nieruchomości należącej do skarżącej, gdyż nie obrazuje ewentualnego obciążenia majątku zobowiązaniami i nie stanowi pewnej gwarancji zabezpieczenia zobowiązań.

W tych okolicznościach dokument na który powołuje się skarżąca ani nie jest tym dokumentem o jakim mowa w art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1071/2009 ani z punktu widzenia funkcjonalnego nie spełnia podobnej roli jak te wymienione w cytowanym przepisie.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia zmiany danych, o których mowa w art. 7a ustawy w wymaganym terminie, organ wskazał, że zgodnie art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stosownie zaś do treści art. 7a ust. 1 u.t.d., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1i 11. Zgodnie z ust. 2 wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit.a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 , 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona.

Do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej zgodnie z ust. 4 dołącza się: 1) kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; 2) zaświadczenie wystawione przez organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o liczbie pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i wypisów z tej licencji. Zgodnie z zapisem ust. 6 oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 3, 4 i 6, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Zgodnie z ust. 7, po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 800 zł za każdą zmianę, niezgłoszenie w podanej powyżej formie – (na piśmie, w postaci papierowej czy elektronicznej) organowi, który udzielił zezwolenia lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie.

Jak wskazano powyżej, stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest zobowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Z protokołu przeprowadzonej kontroli jednoznacznie wynika, że strona nie zgłosiła organowi, danych dotyczących używania w ramach transportu drogowego pięciu pojazdów samochodowych. Od dnia [...] lutego 2017 r. iw D. nie zgłaszała zmian oraz nie dokonywała aktualizacji do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Skarżąca ponadto uznała te naruszenia. Kwestionując wyłącznie ilość naruszeń i uznając, że powinna odpowiadać za jedno naruszenie.

Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w skardze Sąd stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wystąpiły określone w ustawie o transporcie drogowym przesłanki nałożenia kary pieniężnej na stronę. Jednocześnie należy uznać, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 1 i ust. 2 utd. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 utd.). W niniejszej sprawie suma nałożonych kar pieniężnych wyniosła 6.500 złotych, a zatem organy postąpiły prawidłowo. Zdaniem Sądu organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). Organ I instancji oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.