Postanowienie NSA, sygn. akt III FNP 1/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 285l, art. 175 § 1, art. 285f § 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi D. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 183/22, w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1042/21, w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2021 r., nr 2201-IOD-4.4104.21.2021, w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 183/22, Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 czerwca 2021 r. o sygn. akt I SA/Gd 1042/21 oraz oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 7 czerwca 2021 r., nr 2201-IOD-4.4104.21.2021, w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Pismem z 16 lipca 2024 r., doprecyzowanym pismem z 8 sierpnia 2024 r., Skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego powyżej orzeczenia tutejszego Sądu, ograniczając argumentację środka zaskarżenia stwierdzeniem o żądaniu "stosownej korekty lub przekazania sporu kompetentnemu organowi prawnemu".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlegała odrzuceniu wobec niespełnienia wymogów formalnych.

W myśl art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do postępowania wywołanego jej wniesieniem stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jednym z przepisów, który znajduje odpowiednie zastosowanie do wskazanego środka zaskarżenia, jest art. 175 § 1 p.p.s.a, wprowadzający tzw. przymus adwokacko - radcowski, tj. obowiązek sporządzenia ww. wniosku przez adwokata lub radcę prawnego lub inny z podmiotów określonych w tym przepisie. Niespełnienie tego wymogu prowadzi do jej odrzucenia zgodnie z sankcją zawartą w art. 285f § 3 p.p.s.a., bez możliwości prowadzenia postępowania naprawczego wobec materialnoprawnego charakteru tego wymogu. W rozpoznawanej sprawie skarga została sporządzona i osobiście podpisana przez Stronę osobiście przy jednoczesnym braku wykazania, jakoby strona była podmiotem uprawnionym do jego sporządzenia (wymienionym w art. 175 p.p.s.a.), co stanowiło wystarczającą podstawę do jej odrzucenia.

W dalszej kolejności raczy się zauważyć, że stosownie do art. 285e § 1 p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia winna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem zakresu zaskarżenia (pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono przy zastosowaniu art. 285a § 2 p.p.s.a. - że występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający jej wniesienie (pkt 5), oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem (pkt 6). Wobec sformalizowanego charakteru omawianego środka zaskarżenia wszystkie wyszczególnione wymagania są samoistne, niezależne i nie mogą być nawzajem zastępowane ani pomijane (postanowienie SN z 25 sierpnia 2010 r., II BU 2/10; postanowienie NSA z 11 lipca 2012 r., II FNP 7/12; postanowienia NSA z 15 grudnia 2021 r., III FNP 3/21 i III FNP 4/21), zaś jakiekolwiek braki w omawianym zakresie, podobnie jak w przypadku niespełnienie wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego, nie podlegają uzupełnieniu w wyniku wezwania przewodniczącego, z wyjątkiem uchybień co do wymogów właściwych dla każdego pisma w postępowaniu (art. 285h § 1 p.p.s.a.).

Poddana badaniu w niniejszym postępowaniu skarga większości wskazanych wymogów konstrukcyjnych nie spełnia. W jej treści nie określono zakresu zaskarżenia, co pozostaje wymogiem aktualnym również w przypadku skarg odnoszących się do orzeczeń oddalających skargę czy zażalenie inicjujące postępowanie sądowoadministracyjne w określonym zakresie. Chodzi o wyraźne wskazanie, w jakiej części strona upatruje niezgodności z prawem danego wyroku czy postanowienia, w sposób skorelowany następnie z wywodami uzasadnienia tej skargi. Nie został również spełniony warunek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego dotyczy. Uprawdopodobnienie nie jest poddane ścisłym regułom dowodzenia, niemniej musi zachować walor wiarygodności w świetle reguł logiki i doświadczenia życiowego. Konieczne jest wskazanie czasu wyrządzenia szkody, jej postaci oraz związku przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku a wydaniem orzeczenia, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Należy również zauważyć, że środek zaskarżenia analizowany w sprawie dotyczy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, od którego taka skarga co do zasady nie przysługuje. Przesłanką warunkującą dopuszczalność jej wniesienia w przypadku tego typu orzeczeń jest rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, a brak powołania się na uchybienia przepisom unijnym czyni taką skargę niedopuszczalną.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 285f § 3 i art. 285h § 1 p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegała odrzuceniu.