Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 3/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2015r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ) kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

II SAB/Bd 3/15

Uzasadnienie

Stowarzyszenie O. wniosło skargę na bezczynność Burmistrza S. w zakresie udostępnienia informacji publicznej domagając się stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem strony oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi strona skarżąca podniosła, w dniu [...] stycznia 2014 roku został skierowały drogą elektroniczną do Burmistrza S. (na adres [...]) wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Strona wniosła o udzielenie informacji poprzez wskazanie z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2013 roku umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych pleceń wyłapywania, odławiania bezdomnych zwierząt, z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2013 roku umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom, ilu bezdomnym psom i kotom zapewniono opiekę na koszt gminy w 2013 roku (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich) oraz jaki był w 2013 roku koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie, odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne). Strona wniosła także o udostępnienie treści i postaci umowy (umów) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2013 roku.

Ponieważ w terminie przewidzianym przez art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), podmiot obowiązany do udostępnienia informacji nie zareagował na wniosek, w dniu 9 lutego 2014 roku wnioskodawca drogą elektroniczną ponowił żądanie udostępnienia informacji. Do dnia złożenia skargi, a więc z naruszeniem terminów określonych przez art. 13 u.d.i.p., podmiot obowiązany nie udostępnił wnioskowanej informacji, ani też nie wydał w tym przedmiocie decyzji odmownej. W ocenie strony, skarżony organ dopuścił się rażącej bezczynności, biorąc pod uwagę niemalże rok, jaki upłynął od dnia złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz S. wniósł o jej oddalenie, umorzenie postępowania w zakresie żądania zobowiązania Burmistrza S. do udostępnienia informacji publicznej i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Zdaniem Burmistrza skarga jest całkowicie bezzasadna, bowiem wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej złożony drogą elektroniczną nie wpłynął, tak samo jak informacja o braku odpowiedzi. Do chwili otrzymania skargi organ nie miał żadnej wiedzy na temat złożonych zapytań przez skarżącego, a po otrzymaniu skargi udzielił merytorycznej odpowiedzi dnia 8 stycznia 2015 r. na przedstawione pytania

Nadto celem potwierdzenia doręczenia wniosku, skarżący załączył uzyskany od operatora usługi hostingowej, na którego serwerze skarżący posiada konto poczty elektronicznej – spółki H. - fragment logów dokumentujących transmisję wiadomości elektronicznych w dniu 06.01.2014 r. i 09.02.2014 r. na adres: [...]. W ocenie strony skarżącej, z pisma tego wynika, że obie wiadomości zostały skutecznie doręczone na serwer odbiorcy, a przyczyny nieodczytania dostarczonych wiadomości, zawierających wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz monit w tej sprawie, obciążają wyłącznie skarżony organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1-4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w art. 35 Kpa, bądź w innych ustawach i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Warunkiem przeprowadzenia oceny, czy w danej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. jest bezsporne ustalenie, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został skutecznie wniesiony do właściwego organu. Jednocześnie należy kategorycznie stwierdzić, że ciężar wykazania powyższej okoliczności - w razie wystąpienia w tym zakresie sporu między stronami (jak w niniejszym przypadku) - ciąży na skarżącym jako podmiocie, który wywodzi z niej określone skutki prawne.

Przedstawione przez stronę skarżącą dowody i argumentacja przemawiają jednak w ocenie Sądu za przyjęciem, że stowarzyszenie O. nie wykazało, ażeby przesłany drogą mailową wniosek z dnia 6 stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej (jak i późniejsze ponaglenie) dotarł do skarżonego organu.

Nie ulega wątpliwości, że przesłanie tego rodzaju wniosku mogło nastąpić zarówno drogą pocztową, jak i elektroniczną. Jednakże sam fakt wysłania pisma nie może stanowić sam w sobie dowodu potwierdzającego jego prawidłowe doręczenie właściwemu organowi. Na potwierdzenie złożenia wniosku stowarzyszenie przedłożyło wydruki z własnej poczty elektronicznej wskazujące na wysłanie wniosku i monitu również do innych adresatów oraz kserokopię pisma do spółki H. – operatora usługi hostingowej o przygotowanie i przesłanie fragmentów logów dokumentujących wysyłkę wiadomości elektronicznych m.in. w dniu 6 stycznia 2014r. i 9 lutego 2014r. oraz wydruk odpowiedzi z działu obsługi klienta i wydruk logów na adres mailowy organu. Pisma te nie stanowią dowodów z dokumentów w rozumieniu art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 k.p.c., nie potwierdzają również otrzymania przez organ wysyłanych wiadomości. Gdyby nawet mogły stanowić dowód w sprawie i tak potwierdzałyby jedynie dostarczenie wiadomości na serwer odbiorcy/ wysłanie wniosku, co nie jest tożsame z dostarczeniem ich na pocztę elektroniczną organu Złożone przez skarżącego fragmenty logów dokumentujących wysyłkę przedmiotowych zapytań stanowią jedynie dowód tego, że z serwera spółki H. w dniach 6 stycznia i 9 lutego 2014r. wysłano istotne dla sprawy zapytania na serwer z którego korzysta domena organu. Nie jest to jednak żaden dowód, iż na ten serwer wiadomość ta dotarła, a tym bardziej, iż dotarła ona na skrzynkę e-mailową organu, a więc do jego wiadomości. Tym samym brak jest dowodu na to, że organ otrzymał skutecznie przedmiotowe zapytania.

Wobec twierdzenia skarżonego organu, iż do dnia złożenia skargi na bezczynność nie dysponował on wnioskiem skarżącego oraz w sytuacji braku dowodów jednoznacznie świadczących o dotarciu wniosku do adresata, należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany obiektywnie nie mógł ustosunkować się do treści żądania skarżącego i podjąć stosownych czynności, przewidzianych ustawowo dla trybu udostępnienia informacji publicznej. Nie doszło bowiem w ogóle do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego Sąd nie jest uprawniony do kontroli bezczynności organu we wskazanym zakresie, bowiem przed datą wniesienia skargi organ nie dysponował wnioskiem skarżącego, a więc nie był zobowiązany do podjęcia czynności z zakresu informacji publicznej. Warunkiem powstania po stronie organu obowiązku rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w trybie art.10 u.d.i.p. jest skuteczne doręczenie tego wniosku organowi. Tylko w przypadku złożenia wniosku do organu sąd ma możliwość oceny, czy organ pozostaje w bezczynności. W innym przypadku skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest niedopuszczalna, bowiem sąd nie może domniemywać istnienia przedmiotu sprawy administracyjnej. Sąd nie ma możliwości zbadania, czy organ faktycznie pozostaje w bezczynności w sytuacji, w której organ wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne nie otrzymał. Samo nadanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną nie przesądza jeszcze o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Dopiero data złożenia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, do której załączono wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stanowi datę początkową powstania obowiązku podjęcia działań z zakresu dostępu do informacji publicznej. Jak wynika z dokumentów przedstawionych w aktach sprawy, żądana informacja została skarżącemu przesłana po otrzymaniu przez organ wniosku, załączonego do skargi.

Tym samym przedmiotowa skarga została złożona przedwcześnie, co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. czyni ją niedopuszczalną. Niemożliwa bowiem była ocena, czy organ dopuścił się bezczynności skoro w ogóle nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na brak skutecznie doręczonego wniosku.

Zgodnie z powołanym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012r., sygn. akt I OSK 973/12 oraz postanowienia: WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2013r., sygn. akt II SAB/Wa 583/13 oraz z dnia 28 sierpnia 2012r., sygn. akt II SAB/Wa 334/12; WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2013r., sygn. akt II SAB/Łd 134/12; z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 51/14 oraz z dnia 26 września 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 115/14, z dnia 09 października 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 122/14 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym przypadku zaistniała "inna przyczyna" w postaci przedwczesności skargi.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.