Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 923/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 403 poz 18 art. 11 ust. 4
law: Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] wydał w dniu [...] maja 2020 r. decyzję nr [...] na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. dalej "K.p.a") oraz na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.

o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r. poz. 341 ze zm. – dalej "u.k.p."), art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia

2006 r. w sprawie prawa jazdy (przekształcenie), (Dz. U. UE.L.2006.403.18 ze zm. – dalej "Dyrektywa 126"), w której odmówił C. W. (dalej "skarżący") wydania prawa jazdy kategorii B.

Organ I instancji podał, że w dniu [...] października 2019 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem do Urzędu Miasta S. o wydanie prawa jazdy kategorii B. Skarżący zdał z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii B: w dniu [...] listopada 2019 r. (część teoretyczna) i w dniu [...] grudnia 2019 r. (część praktyczna). Następnie skarżący w dniu [...] stycznia 2020 r. złożył wniosek do organu I instancji, uzupełniając ww. wniosek z [...] października 2019 r. o dokumenty w postaci: zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej

o numerze [...]; umowy najmu lokalu mieszkaniowego z dnia [...] grudnia 2020 r. dotyczącą użytkowania przez niego lokalu nr [...] w W.

w okresie od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] lutego 2020 r.; dowodu uiszczenia opłaty za prawo jazdy wraz z opłatą ewidencyjną.

Organ I instancji podał, że na podstawie art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., zwrócił się do Europejskiej Sieci Praw Jazdy (EUCARI) o podanie informacji odnośnie uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej. Po wysłaniu zapytania do systemu EUCARIS, organ I instancji otrzymał informację o unieważnieniu skarżącemu dokumentów prawa jazdy nr [...], wydanego przez Kraftfahrt - Bundesamt, Referat 23

w Niemczech. W dniu [...] stycznia 2020 r. organ I instancji zwrócił się bezpośrednio do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech (Kraftfahrt - Bundesamt

w Flensburgu) o wyjaśnienie czy skarżący otrzymał na terenie Niemiec decyzję

o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami, czy też zostało mu zatrzymane prawo jazdy.

W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2020 r. władze niemieckie wskazały, że skarżący posiada uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium Niemiec

w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C1, lecz prawo jazdy zostało mu odebrane trzykrotnie za jazdę w stanie nietrzeźwości, po raz ostatni w dniu [...] grudnia 2018 r. z zakazem prowadzenia pojazdów na 10 miesięcy. Podano również, że decyzja

w tym zakresie obowiązuje do dnia 1 stycznia 2034 r. oraz iż bezwzględnym warunkiem ponownego wydania skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech jest przedłożenie przez niego, wymaganej na terytorium Niemiec opinii medyczno-psychologicznej, z której będzie wynikało, że jest on zdolny do ponownego uczestnictwa w ruchu drogowym (w dniu [...] kwietnia 2020 r. organ I instancji uzyskał tłumaczenie ww. dokumentów).

Organ I instancji przywołał treść art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz art. 11 ust. 4 Dyrektywy 126 i wyjaśnił, że skarżącemu odebrano prawo jazdy na terenie Niemiec, zaś warunkiem ponownego wydania mu uprawnienia do kierowania pojazdami jest przedłożenie, wymaganej na terytorium Niemiec opinii medyczno-psychologicznej, zaświadczającej o jego zdolności do uczestniczenia w ruchu drogowym. Zastrzeżenie to obowiązuje do dnia 1 stycznia 2034 r., gdyż po upływie tego terminu skarżący nie będzie miał już obowiązku przedłożenia ww. opinii medyczno-psychologicznej.

Z uwagi na powyższe ustalenia, organ I instancji wskazał, że skarżący nie wypełnił przesłanki z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., co skutkowało odmową wydania mu prawa jazdy. W ocenie organu I instancji, wydanie w tych okolicznościach skarżącemu nowego polskiego prawa jazdy prowadziło by do faktycznego obejścia niemieckich sankcji nałożonych na niego na mocy prawomocnych orzeczeń właściwych władz, przez dopuszczenie go do udziału w ruchu drogowym bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami.

Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji i wskazał, że organ wadliwie ocenił zebrany materiał dowodowy w związku z tym wydana decyzja jest przedwczesna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] sierpnia 2020 r. decyzję nr [...], w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i podał, że zebrany

w sprawie materiał dowodowy uzasadniał domniemanie pozostawania skarżącego

w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami, skutkując koniecznością uwzględnienia w ocenie podstaw do wydania prawa jazdy regulacji z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Organ odwoławczy wskazał, że sformułowanie użyte ww. przepisie "prawo jazdy nie może być wydane osobie, w okresie cofnięcia uprawnienia", wymaga powiązania go z przyczyną cofnięcia uprawnienia. Organ odwoławczy podał, że na gruncie ustawodawstwa polskiego - okres cofnięcia uprawnienia trwa od momentu jego ostatecznego orzeczenia do dnia przywrócenia uprawnienia. Organ odwoławczy przywołał treść art. 11 ust. 4 Dyrektywy 126 i wskazał, że wymienione w nim przesłanki nie są tożsame z terminologią ustawodawstwa krajowego i nie uzależniają odmowy wydania prawa jazdy od pozostawania wnioskodawcy w okresie wskazanych ograniczeń. Według organu odwoławczego, analizowane ograniczenie narzucało zatem dodatkowo obowiązek ustalenia przez organ czy cofnięcie uprawnienia danej osobie skutkuje koniecznością ustania przyczyny cofnięcia dla uzyskania ponownie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech, czy też możliwym jest w takiej sytuacji ubieganie się przez wnioskodawcę o nowe prawo jazdy przy spełnieniu wymagań ustawowych takich, które obowiązują dla osób nabywających to uprawnienia po raz pierwszy. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji przeanalizował zebrany materiał dowodowy i uznał, że dla zwrotu prawa jazdy w Niemczech skarżącemu wymagane jest uprzednie przedłożenie przez niego upoważnionemu organowi niemieckiemu pozytywnej opinii medyczno - psychologicznej, w okresie do dnia przedawnienia wpisu o zatrzymaniu prawa jazdy, tj. do dnia 1 stycznia 2034 r. Powyższy warunek stanowił przeszkodę w wydaniu skarżącemu prawa jazdy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem organu odwoławczego, dopiero legitymowanie się pozytywnym testem medyczno - psychologicznym przez skarżącego spełnia warunek wydania prawa jazdy (przywrócenia cofniętego uprawnienia). Weryfikacja okoliczności, w związku

z którymi doszło do zatrzymania prawa jazdy (cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami) musi nastąpić na gruncie przepisów, które wywołały taki skutek i które mogą doprowadzić do jego ustąpienia. Organ odwoławczy zaznaczył, że na podstawie przepisów u.k.p., aby nastąpiło wydanie prawa jazdy kategorii B, nie jest wymagane przedłożenie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (art. 11 ust. 1 pkt 2 lit.b w zw. z art. 11 ust. 6 u.k.p.), wobec czego organ nie był uprawniony do czynienia ustaleń w tym względzie. Tym samym uniemożliwiona była, według organu odwoławczego, de facto ocena tej okoliczności (spełnienia wymagań medyczno -psychologicznych), niezbędnej dla wydania prawa jazdy w Niemczech, w przypadku gdy osoba ubiega się w Polsce o uzyskanie prawa jazdy po jego zatrzymaniu (cofnięciu uprawnienia)

w Niemczech. Po zatrzymaniu prawa jazdy na terytorium Niemiec, sytuacja prawna kierowcy nie jest taka sama, jak sytuacja prawna osoby, która po raz pierwszy wnioskuje o wydanie prawa jazdy. Cofnięte uprawnienie, zatrzymane prawo jazdy blokuje możliwość wydania prawa jazdy osobie, względem której zastosowano tę instytucję prawa administracyjnego, do czasu wykreślenia decyzji z rejestru, ewentualnie przed jego upływem - do czasu przedłożenia orzeczenia lekarsko - psychologicznego, potwierdzającego zdolność do uczestnictwa kierowcy w ruchu drogowym. Te obwarowania pozwalają na wyeliminowanie z uczestnictwa w ruchu drogowym kierowców, co do których prawomocnie potwierdzone zostały przeszkody w bezpiecznym ich uczestnictwie w ruchu drogowym, według organu odwoławczego, jest to zgodne z wykładnią art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., tj. pozostawanie danej osoby

w okresie zatrzymania prawa jazdy (cofnięcia uprawnienia), w znaczeniu trwania skutków zatrzymania (cofnięcia).

Skarżący złożył na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o uchylenie decyzji organów administracyjnych obu instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto złożył wniosek o przeprowadzenie przez Sąd dowodów w postaci:

- wydruku wyroku Federalnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] września 2018 r. wydanego w sprawie [...] wraz z tłumaczeniem;

- wydruku postanowienia Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] września 2011 r. sygn. [...] [...] wraz z tłumaczeniem;

- opinii adwokata niemieckiego J. G. z dnia [...] kwietnia 2019 r.

na okoliczność niemieckiego stanu prawnego, skutków prawnych orzeczonego wobec skarżącego na terenie w Niemczech wyroku skazującego oraz zakazu ubiegania się o uzyskanie ponownych uprawnień do kierowania pojazdami, znaczenia pojęć Sperre/Sperrfrist oraz Tilgung-Datum i ich konsekwencji prawnych na gruncie prawa niemieckiego, co ma znaczenie w kontekście prawidłowej wykładni normy zawartej w art. 12 ust. 5 u.k.p.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., przez błędne jego zastosowanie na skutek bezpodstawnego przyjęcia, że skarżący pozostaje w okresie zatrzymania prawa jazdy w Niemczech w rozumieniu tego przepisu (lub w okresie cofnięcia uprawnienia, gdyż w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ używa tych pojęć zamiennie), a decyzja w tym zakresie, wydana w Niemczech, obowiązuje do czasu upływu dnia 1 stycznia 2034 r., podczas gdy rzeczywisty okres zakazu nabycia nowych uprawnień do kierowania pojazdami wynosił 10 miesięcy i upłynął w dniu [...] października 2019 r., a skarżący w chwili ubiegania się o polskie prawo jazdy nie miał ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż jego uprawnienie do kierowania pojazdami w Niemczech wygasło, przez co nie mógł on być w chwili wydania decyzji przez organ I instancji

w okresie zatrzymania prawa jazdy;

2. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a., polegające na:

- niepodjęciu przez organ wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności zaś ustalenia prawidłowego znaczenia terminów prawa niemieckiego wynikających z informacji nadesłanej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego (niem. Kraftfahrt- Bundesamt) (k. 30) w odniesieniu do przesłanki negatywnej wskazanej w art. 12 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie wybiórczo zinterpretowanego pisma nadesłanego przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego z siedzibą w Flensburgu, który w istocie nie stanowi informacji urzędowej i oprócz tego powinien podlegać ocenie pod kątem rzetelności zawartych tam informacji i ich znaczenia w kontekście istnienia przesłanki negatywnej wydania polskiego prawa jazdy przewidzianej w art. 12 ust. 5 u.k.p.;

- braku należytego oraz rzetelnego wyjaśnienia przez organ istnienia przesłanki negatywnej określonej w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., przez zaniechanie ustalenia

i wyjaśnienia treści, i znaczenia przepisów prawa niemieckiego regulujących rodzaj i skutki zastosowania wobec skarżącego na terenie Niemiec środka

w postaci zakazu nabycia nowych uprawnień do kierowania pojazdami

i rzeczywistego czasu jego trwania, jak również znaczenia pojęcia "Tilgungs - Datum" zawartego w informacji z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego;

- dowolnej i wadliwej ocenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pism uzyskanych od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych skutkujących uznaniem, że C. W. pozostaje w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami;

- braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa niemieckiego na okoliczność ustalenia znaczenia i skutków prawnych zastosowanego wobec skarżącego środka w postaci zakazu nabycia nowych uprawnień do kierowania pojazdami oraz rzeczywistego czasu jego trwania oraz ustalenia prawidłowego znaczenia pojęcia "Tilgungs - Datum" w kontekście przesłanek negatywnych do wydania polskiego prawa jazdy przewidzianych w ustawie o kierujących pojazdami;

3. art. 76 K.p.a., przez przyjęcie, że pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego (niem. Kraftfahrt - Bundesamt) z dnia [...] lutego 2020 r., na którym oparto wydanie zaskarżonej decyzji, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu powyżej wskazanego przepisu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", oddalić wnioski dowodowe dołączone do skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór w sprawie dotyczy odmowy wydania prawa jazdy obywatelowi Niemiec przez polski organ administracji w okresie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami samochodowymi przez właściwy organ niemiecki.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, w sytuacji gdy prawo jazdy zostało jej zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało jej cofnięte -

w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

W badanej sprawie organ I instancji, opierając się na informacji uzyskanej od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech uznał, że skarżącemu cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami i znajduje się on w okresie obowiązywania cofnięcia tego uprawnienia. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy uznając, że skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień, co uniemożliwia wydanie mu prawa jazdy na terenie Polski.

W ocenie Sądu, informacje przekazane przez niemiecki organ należy odczytać w ten sposób, że prawo jazdy nie może zostać skarżącemu wydane do dnia 1 stycznia 2034 r., chyba, że przed tym terminem przedłoży orzeczenie lekarsko-psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Jak wynikało ze wskazanej informacji, skarżący nie posiada aktualnie prawa jazdy, bowiem w związku z prowadzeniem pojazdu pod wpływem alkoholu zostało mu ono zatrzymane. Warunkiem jego odzyskania są opcjonalnie – upływ określonego terminu, ewentualnie spełnienie przez skarżącego wymagań w zakresie poddania się badaniom, mającym na celu stwierdzenie jego zdolności do uczestnictwa w ruchu drogowym. Wbrew wywodom skarżącego tak zakreślone warunki odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oznaczają, że pozostaje on w okresie ich cofnięcia, co uniemożliwia wydanie mu prawa jazdy na terenie Polski zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. (por. wyroki NSA z dnia 7 maja 2020 r. o sygn. akt I OSK 275/19; z 26 maja 2020 r. o sygn. akt I OSK 776/19; z 29 maja 2020 r. o sygn. akt I OSK 301/19).

Zgodnie z art. 11 Dyrektywy 126, posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne. Obowiązkiem państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy równoważne jest sprawdzenie, jakiej kategorii uprawnienia faktycznie zachowują ważność na mocy przedstawionego prawa jazdy (ust. 1). Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy (ust. 2). Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego (ust. 4).

Celem powyższych regulacji oraz przepisów krajowych jest uniknięcie sytuacji, w której obywatel jednego państwa członkowskiego może – w przypadku utraty prawa jazdy na terytorium tego państwa, ubiegać się o wydanie prawa jazdy w innym państwie członkowskim i w konsekwencji być na przykład uczestnikiem ruchu drogowego pomimo ewidentnych przeciwwskazań wynikających na przykład ze stanu zdrowia, czy też z pominięciem obowiązków, które musiałby spełnić w celu odzyskania prawa jazdy w kraju, w którym zostało ono cofnięte.

W ocenie Sądu, w badanej sprawie państwo członkowskie, którego obywatelem jest skarżący skorzystało z możliwości zastosowania przepisów krajowych wobec swojego obywatela cofając wydane uprawnienia do kierowania pojazdami i określając warunki, które muszą zostać spełnione w celu ich odzyskania. Tym samym zachodzą przesłanki, o których mowa w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 4 Dyrektywy 126 w sprawie praw jazdy.

Zdaniem Sądu, organy administracyjne w toku postępowania nie naruszyły przepisów postępowania, zebrały materiał dowodowy w prawidłowy sposób, dokonały jego oceny i wywiodły z niego logiczne wnioski. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, aby należało ustalać, jakie przepisy prawa niemieckiego mogły skutkować odebraniem skarżącemu prawa jazdy. Dokument pochodzący od organu właściwego w zakresie posiadanych informacji, stanowi najbardziej wiarogodny środek dowodowy dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Ani organy ani Sąd nie mają obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy dana okoliczność zostanie uznana za wystarczająco udowodnioną. Nie można natomiast pominąć wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w postępowaniu administracyjnym. Podkreślić należy, że polskie organy prowadzące postępowanie w sprawie o wydanie prawa jazdy związane są ustaleniami organu niemieckiego ds. ruchu drogowego i nie powinny podejmować tego rodzaju działań, które miałyby służyć ustalaniu wiarygodności/prawdziwości wpisów dokonanych w ewidencji urzędowej organu innego państwa oraz ocenianiu ich konsekwencji na gruncie uprawnień do prowadzenia pojazdów na terytorium Niemiec. Wynika to z art. 11 ust. 4 Dyrektywy 126. Przepisy Dyrektywy 126 znajdują zastosowanie do wszystkich przypadków utraty prawa do kierowania pojazdami – czy to na podstawie decyzji administracyjnej, czy w wyniku skazania za popełnione przestępstwo. Należy także wskazać, że to nie orzeczenie nakładające zakaz prowadzenia pojazdów jest wykonywane na podstawie przepisów Dyrektywy 126. To istniejący zakaz obowiązuje od razu na terytorium wszystkich państw członkowskich. Dlatego też każde państwo członkowskie powinno zapewnić po pierwsze, że osoba, która w jednym z państw członkowskich utraciła uprawnienia do kierowania pojazdami, nie będzie mogła ich automatycznie uzyskać w innym państwie członkowskim, a po drugie, że prawo jazdy uzyskane wbrew określonym warunkom nie będzie uznawane. Wskazać należy, że TSUE przyjął, że państwo członkowskie może odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o wydanie prawa jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Uprawnienie to stanowi odstępstwo od ogólnej zasady wzajemnego uznawania praw jazdy, a zatem powinno podlegać ścisłej wykładni (por. wyrok TSUE z 26 czerwca 2008 r. w sprawach połączonych C–329/06 i C–343/06, Wiedemann i Funk, EU:C:2008:366, pkt 60).

W ocenie Sądu, dopóki określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech nie może prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy, a w konsekwencji skargi, sąd administracyjny będzie wypowiadać się w kwestiach właściwych dla organu władz niemieckich. Nie miała tym samym znaczenia na gruncie przedmiotowej sprawy podnoszona przez skarżącego kwestia ustalenia przepisów prawnych obowiązujących na terenie Niemiec.

Orzeczenia sądów niemieckich związane były z rozstrzygnięciem kwestii możliwości uznania przez niemieckie organy administracyjne zagranicznego prawa jazdy wydanego obywatelowi Niemiec w sytuacji m.in., gdy centrum jego życiowe znajdowało w się w Państwie, które wydało prawo jazdy. Kwestia ta nie ma wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Podkreślić należy również, że skarżący w toku postępowania nie uprawdopodobnił, że posiada stałe miejsce zamieszkania w Polsce. We wniosku o wydanie prawa jazdy z [...] października 2019 r., złożonym w Urzędzie Miasta S. skarżący podał, że zamieszkuje w S. przy ul. [...]. Następnie we wniosku o wydanie prawa jazdy z [...] stycznia 2020 r., złożonym w Starostwie Powiatowym w P. skarżący podał, że zamieszkuje w W. [...], do którego dołączył umowę najmem mieszkania w W. , zawartą wspólnie z innymi obywatelami Niemiec na czas określony od [...] stycznia 2020 r. do [...] lutego 2020 r. okoliczność ta wskazywała, że centrum życiowe skarżącego nadal znajduje się w Niemczech. Odnosząc się do opinii niemieckiego adwokata, w ocenie Sądu nie ma ona waloru dokumentu, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Dokument – opinia biegłego jest w istocie wypowiedzią biegłego – osobowym środkiem dowodowym, tak jak protokół z zeznań świadka. Przeprowadzenie takich dowodów przez sąd administracyjny jest wykluczone (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. II FSK 1/10).

Powyższe było podstawą oddalenia przez Sąd wniosków dowodowych skarżącego.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 76 K.p.a., wskazać należy, że moc dowodowa zagranicznych dokumentów urzędowych nie została uregulowana

w Kodeksie postępowania administracyjnego, ale wywiera to jedynie skutek

w postaci przyjęcia, że dokumenty te podlegają w pełni swobodnej ocenie dowodów dokonywanej przez organ orzekający, chyba że inaczej stanowią przepisy szczególne lub umowy międzynarodowe. Wyjaśnić należy też, że na gruncie k.p.c. zagranicznym dokumentem urzędowym jest dokument sporządzony przez organ państwa obcego, w ramach powierzonych mu kompetencji, we właściwej formie, przy czym miejsce wystawienia dokumentu nie jest istotne. Zagranicznym dokumentem urzędowym jest nie tylko jego oryginał, lecz również jego odpis bądź uwierzytelniony wyciąg (por. wyrok SN z dnia 31 stycznia 2007 r., o sygn. akt II CSK 379/06, LEX nr 457825). Jak stanowi art. 1138 k.p.c., zagraniczne dokumenty urzędowe mają moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi. Wskazać należy, że organy administracji w niniejszej sprawie dokonały zgodnie z art. 80 K.p.a. wszechstronnej oceny nadesłanych zagranicznych dokumentów urzędowych, co znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Nie doszło do naruszenia ani zasady praworządności ani do dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Przepis art. 75 § 1 K.p.a. nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2020 r. o sygn. akt I OSK 381/20).

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Powołane przez Sąd orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.