Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2697/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par.1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

P. S. (dalej także jako "wnioskodawca", "skarżący" lub "strona skarżąca") raportem z dnia [...] lutego 2019 r. zwrócił się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z prośbą o zaliczenie okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do pracowniczego stażu pracy w okresie od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] lutego 1998 r. Do przedmiotowego raportu wnioskodawca załączył zaświadczenie Urzędu Gminy G., oświadczenie wnioskodawcy, zeznania świadków, zaświadczenie Starostwa Powiatowego w L., zaświadczenie o adresach i okresach zameldowania, oświadczenie o zameldowaniu i stałym zamieszkiwaniu w gospodarstwie rolnym rodziców oraz kopię aktu notarialnego zawartej umowy darowizny.

Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej jako "K.p.a."), umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania policjantowi prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po dokonaniu analizy akt osobowych wnioskodawcy, ustalono, że znajduje się w nich raport P. S. z dnia [...] sierpnia 2007 r. skierowany do Komendanta Miejskiego Policji w L., w którym wymieniony wniósł o zaliczenie okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do pracowniczego stażu pracy. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Komendant Miejski Policji w L. odmówił wnioskodawcy zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r. Wnioskodawca nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie wniósł odwołania od w/w rozkazu personalnego.

Tym samym Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji uznał, że dalsze

prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania policjantowi prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r. stało się bezprzedmiotowe, a zatem należało je umorzyć.

W dniu [...] lipca 2019 r. pełnomocnik wnioskodawcy złożył odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. Wskazał, że w sytuacji, gdy organ II instancji uzna, że pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji nie zachodzi tożsamość podmiotowa, pełnomocnik wnosi o:

1. na podstawie art. 127 § 1 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

2. na podstawie art. 75 § 1 K.p.a. i/lub art. 138 § K.p.a. rozpatrzenie dowodów zebranych w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w oparciu o raport policjanta z dnia [...] lutego 2019 r.,

3. na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i/lub art. 138 § 2 K.p.a. orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem strony zawartym w powyższym raporcie,

4. na podstawie art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 35 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a. stwierdzenie bezczynności, przewlekłości postępowania organu I instancji z rażącym naruszeniem prawa.

Natomiast z ostrożności procesowej w sytuacji, gdyby organ II instancji uznał, że pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji zachodzi tożsamość podmiotowa, wnosi o:

1. na podstawie art. 127 § 1 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2007 r.

2. podstawie art. 154 § 2 K.p.a. wydanie decyzji w sprawie uchylenia tego rozkazu personalnego,

3. na podstawie art. 75 § 1 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. rozpatrzenie dowodów zebranych w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w oparciu o raport policjanta z dnia [...] lutego 2019 r.,

4. na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i/lub art. 138 § 2 K.p.a. orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem strony zawartym w powyższym raporcie,

5. na podstawie art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 35 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a. stwierdzenie bezczynności, przewlekłości postępowania organu I instancji z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik rozwinął powyższe zarzuty, wskazując dodatkowo na naruszenie szeregu przepisów procedury administracyjnej.

W wyniku rozpoznania odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r.

Rozpatrując przedmiotową sprawę oraz odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony zawartych w odwołaniu, organ przytoczył przepisy regulujące zasady otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego oraz wliczanie okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

Przypomniał jedocześnie, że wnioskodawca raportem z dnia [...] sierpnia 2007 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w L., ówczesnego przełożonego właściwego w sprawach osobowych, o wliczenie okresów pracy pomiędzy dniem [...] czerwca 1992 r. a dniem [...] października 1997 r. w indywidualnym gospodarstwie rolnym jego rodziców do pracowniczego stażu pracy. Postępowanie z wniosku P. S. zakończyło się wydaniem w dniu [...] listopada 2007 r. przez Komendanta Miejskiego Policji w L. rozkazu personalnego nr [...] o odmowie zaliczenia do wysługi łat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r. Wnioskodawca nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania.

Zdaniem organu treść żądania policjanta zawarta w jego raporcie z dnia [...] sierpnia 2007 r. wyznaczyła przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją - rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2007 r. Treść kolejnego żądania P. S. zawartego w raporcie z dnia [...] lutego 2019 r. w części dotyczącej okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców J. i J. S. od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r., jest tożsama z żądaniem, które zostało już uprzednio rozpatrzone. Organ podkreślił, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2007 r. stanowi przy tym decyzję ostateczną i prawomocną. Funkcjonuje ona w obrocie prawnym i przysługuje jej domniemanie legalności (prawidłowości).

Nadto w ocenie organu powyższego nie zmienia fakt, iż w raporcie z dnia [...] lutego 2019 r. policjant rozszerzył zakres swojego żądania (w stosunku do tego, jaki zawarł w raporcie z dnia [...] sierpnia 2007 r.), wskazując, że wnosi o zaliczenie do wysługi lat okresu od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] lutego 1998 r. W przedmiotowej sprawie, w związku z prawomocnym rozstrzygnięciem odnoszącym się do okresu od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r. uznać bowiem należy, że przedmiot postępowania zainicjowanego wnioskiem strony z dnia [...] lutego 2019 r. jest podzielny. Tym samym tożsamość przedmiotowa sprawy dotyczy wyłącznie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r. Kwestia zaś zasadności przyznania prawa do wzrostu uposażania za pozostały żądany okres, tj. od dnia [...] października 1997 r. do dnia [...] lutego 1998 r. stanowić będzie przedmiot osobnego postępowania administracyjnego.

Organ stanął na stanowisku, że w tym stanie rzeczy brak było możliwości powtórnego merytorycznego załatwienia sprawy dotyczącej przyznania policjantowi prawa do wzrostu uposażenia za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] czerwca 1992 r. do dnia [...] września 1997 r., zainicjowanej wnioskiem strony z dnia [...] lutego 2019 r. z uwagi na zaistniałą tożsamość podmiotową i przedmiotową sprawy, która została już rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] listopada 2007 r.

Odnosząc się natomiast do twierdzeń pełnomocnika strony zawartych w odwołaniu o istnieniu bądź nieistnieniu tożsamości podmiotowej pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji, Komendant Główny Policji zauważył, że tego rodzaju tożsamość nie była przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Brak było również podstaw do ustalania przez organ I instancji oraz organ odwoławczy istnienia sporu kompetencyjnego pomiędzy tymi organami. Komendant podkreślił, że prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego nie jest związane z miejscem pełnienia służby, lecz z prawem policjanta do otrzymywania uposażenia zasadniczego wynikającym z art. 99 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. W konsekwencji ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego odnosi się do każdego uposażenia otrzymywanego przez policjanta, niezależnie od zajmowanego stanowiska służbowego i miejsca pełnienia służby.

Uwzględniając powyższe organ za konieczne uznał umorzenie postępowania administracyjnego zainicjowanego raportem z dnia [...] lutego 2019 r., na postawie art. 105 § 1 K.p.a.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] stał się przedmiotem skargi P. S., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Pełnomocnik skarżącego, w przypadku uznania przez Sąd, że pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji nie zachodzi tożsamość podmiotowa, wniósł o:

1. uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2019 r. oraz rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., na podstawie art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt. 2) K.p.a.:,

2. rozpatrzenie dowodów zebranych w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w oparciu o raport P. S. z dnia [...] lutego 2019 r., w okresie od [...] lutego 2019 r. do [...] października, na podstawie art. 75 §1 oraz art. 77 § 1 K.p.a.

3. orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem strony określonym w raporcie z [...] lutego 2019 r., na podstawie art. 104 § 1 Kp.a. i/Iub 138 § 2) K.p.a.:

Z ostrożności, w sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny uzna, że zachodzi tożsamość podmiotowa pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji (jako organu w rozumieniu art, 1 § 1 i 2 k.p.a.), pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1. uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2019 r. oraz rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., na podstawie art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2) K.p.a.;

2. uchylenie w całości rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. oraz wydanie postanowienia w sprawie uchylenia ww. rozkazu oraz na podstawie art. 154 § 2 K.p.a.,

3. rozpatrzenie dowodów zebranych w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego w oparciu o raport P. S. z dnia [...] lutego 2019 r. w okresie od [...] lutego 2019 r. do [...] października 2019 r., na podstawie art. 75 §1 oraz art. 77 § 1 K.p,a.

4. orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem strony określonym w raporcie, na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. l/lub 138 § 2) K.p.a.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego organy orzekające w niniejsze sprawie naruszyły przepisy prawa materialnego przez błędną ich interpretację, jak i przepisy prawa procesowego wobec ich niezastosowania.

Zdaniem pełnomocnika, pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji w W. nie zachodzi tożsamość podmiotowa (jako organu w rozumieniu art. 1 § 1 i 2 k.p.a.), w związku z powyższym rozkaz nr [...] z dnia [...] września 2019 r. oraz rozkaz [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. został wydany z naruszeniem:

1. art. 6, 7, 7b K.p.a. w związku z art. 75 § 1, art. 104 § i 2 K.p.a. oraz 105 § 1 K.p.a poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania administracyjnego, uznanie tożsamości podmiotowej pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji, podejmowanie nielogicznych i nieuzasadnionych decyzji co do kolejności prowadzonych czynności, brak dopuszczenia jako dowód w sprawie zeznań świadków, nierozpatrzenia w całości zebranego w trakcie prowadzonego postępowania materiału dowodowego, wybiórcze uzasadnienie faktyczne i prawne przyjętego rozstrzygnięcia, tym samym błędnego ustalenia stanu prawnego i faktycznego, fragmentaryczną i wybiórczą analizę akt sprawy i materiału dowodowego w sprawie, jak również przez nieuwzględnienie interesu strony poprzez

- umorzenie postępowania wszczętego na wniosek strony z dnia [...] lutego 2019 r. w oparciu o błędne przesłanki i zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej do umorzenia prowadzonego postępowania,

- brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

- brak w uzasadnieniu powodów odstąpienia od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

2. art. 8 K.p.a. w związku z art. 104 § 1 i 2 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, niestaranny, chaotyczny i nieuporządkowany, a także poprzez fakt, iż organ I i II instancji zainteresowane są w sprawie, tym samym nie są zainteresowane i nie dążą do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem strony;

3. art. 9 K.p.a. poprzez fakt, iż strona w toku postępowania informowana o podejmowanych przez Organ I instancji czynnościach, z wyłączeniem czynności podstawowej, która powinna być wykonana jako pierwsza, czyli analiza akt osobowych strony, która legła u podstawy wydania decyzji o umorzeniu przedmiotowego postępowania;

4. art. 12 K.p.a. poprzez brak dążenia do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem strony;

5. art. 19 i 20 K.p.a poprzez błędną interpretację przepisów odnoszących się do właściwości rzeczowej Komendanta Miejskiego Policji w L. i Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, a przez to uznanie tożsamości pomiędzy ww. organami (w rozumieniu art. 1 § 1 i 2 k.p.a.),

6. art. 80 K.p.a. poprzez działanie na niepełnym materiale dowodowym oraz brak oceny całokształtu materiału dowodowego.

Z ostrożności, w przypadku gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznał, że pomiędzy Komendantem Miejskim Policji w L. a Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji w [...]. zachodzi tożsamość podmiotowa (jako organu w rozumieniu art. 1 § 1 i 2 k.p.a.), pełnomocnik skarżącego wskazał, że rozkaz z dnia [...] września 2019 r. i rozkaz z dnia [...] czerwca 2019 r. został wydany z naruszeniem:

1. art. 6, 7, 7b K.p.a. w związku z art. 75 § 1, art. 104 § 1 i 2 oraz art. 154 § 1 i 2 K.p.a. przez niewłaściwe prowadzenie postępowania administracyjnego, podejmowanie (w oparciu o akta i materiał dowodowy będący w posiadaniu organu) nielogicznych i nieuzasadnionych decyzji co do kolejności prowadzonych czynności, niepodjęcie czynności analizy akt osobowych strony przed wezwaniem i przesłuchaniem świadków, a tym samym błędnego ustalenia stanu prawnego w chwili wszczęcia postępowania, fragmentaryczną i wybiórczą analizę akt sprawy i materiału dowodowego w sprawie, jak również przez nieuwzględnienie interesu strony i brak merytorycznego uzasadnienia postanowienia poprzez:

- podjęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego zmierzającego do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w całości, w tym przesłuchanie świadków, przed analizą akt osobowych strony,

- umorzenie postępowania wszczętego na wniosek strony z dnia [...] lutego 2019 r. w oparciu o błędne przesłanki i zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej do umorzenia prowadzonego postępowania,

- niewłaściwej współpracy i nadzoru w zakresie czynności zleconych Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L. nad decyzjami wydanymi przez Komendanta Miejskiego Policji w L.;

2. art. 8 K.p.a. w związku z art. 104 § 1 i 2 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, niestaranny, chaotyczny i nieuporządkowany, a także poprzez fakt, iż organ I instancji zainteresowany jest w sprawie, tym samym nie jest zainteresowany i nie dąży do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem trony;

3. art. 9 K.p.a. poprzez fakt, iż Strona w toku postępowania informowana jest o podejmowanych przez Organ I instancji czynnościach, z wyłączeniem czynności podstawowej, która powinna być wykonana jako pierwsza, czyli analiza akt osobowych strony, która legła u podstawy wydania decyzji o umorzeniu przedmiotowego postępowania a także poprzez fakt, iż w rozkazie nr [...] brak jest informacji o możliwości uchylenia rozkazu nr [...] w związku z art. 154 § 1 i 2 K.p.a.;

4. art. 12 K.p.a. poprzez brak podejmowania działań niezwłocznie, przewlekłość postępowania oraz brak dążenia do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem strony;

5. art. 16 § 1 K.p.a. poprzez wybiórcze stosowanie (z pominięciem zdania drugiego art. 16 § 1 K.p.a.) oraz jego błędną interpretację, co doprowadziło do niezastosowania przez organ I instancji art. 154 § 1 i 2 K.p.a.;

6. art. 80 K.p.a. poprzez działanie na niepełnym materiale dowodowym oraz brak oceny całokształtu materiału dowodowego w pierwszej fazie prowadzonego postępowania, gdy podejmowano decyzję o przesłuchaniu świadków bez wcześniejszej analizy akt osobowych strony;

7. art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 154 § 1 i 2 K.p.a. poprzez pominięcie przy wydaniu rozkazu nr [...] treści art. 154 § 1 i 2 k.p.a.,

8. art. 154 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak wskazania czy Organy II i I instancji oceniając akta sprawy, brały pod uwagę uchylenie Rozkazu nr [...] w oparciu o art. 154 § 1 k.p.a. oraz wydanie decyzji, o której mowa w art. 154 § 2, a także brak wskazania jakie ewentualne przesłanki/podstawy były powodem od odstąpienia prze organy I i II instancji od uchylenia rozkazu nr [...].

W uzasadnieniu obszernej skargi pełnomocnik skarżącego przytoczyła stan faktyczny sprawy, rozwinęła powyższe zarzuty dodatkowo stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie na gruncie przedmiotowej sprawy nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania mającą charakter podmiotowy leżący po stronie organu I stopnia lub wnioskodawcy jako strony w postępowaniu administracyjnym. Nie mamy także do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania z powodu braku przedmiotu postępowania, ani też z powodu braku podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza on prawa.

W realiach faktycznych niniejszej sprawy, dla jej rozstrzygnięcia kluczową kwestią było wyjaśnienie pojęcia "powaga rzeczy osądzonej".

Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego - stanowił, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (res iudicata). Oznacza to, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne, i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. Stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 895/81 (publ. CBOSA). Orzeczenie to pomimo zmian nomenklaturowych zachowało aktualność stanowiąc o ugruntowanej i niezmiennej od tego czasu wykładni rozumienia pojęcia powagi rzeczy osądzonej. Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w literaturze przedmiotu, gdzie wskazuje się, że decyzja organu administracji publicznej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie stanowiącą o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest obarczona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwszej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (por. M. Jaśkowska, B. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz, Kraków 2005 r., s. 968). Dodać należy, że wskazana regulacja stanowi wyraz zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a.

Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje, wymaga ustalenia tożsamości porównywanych spraw pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tym samym przedmiotem postępowania będą interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 931/09, publ. LEX nr 5979; Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck, wyd. 12, Warszawa 2012, s. 637). Stan faktyczny sprawy powinien być brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2016, s. 767). Ponadto, zgodnie z wykładnią wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 1993 r., sygn. akt III ARN 27/1993 (publ. OSNC 1994/2/43), gdy strona składa nowy wniosek, jednakże w granicach tej samej kategorii sprawy i tego samego rodzaju uprawnień, to nadal tożsamość sprawy będzie istnieć, także wtedy gdy zmieni się akt prawny stanowiący podstawę decyzji.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy zasadnie uznał, że zachodzi stan powagi rzeczy osądzonej, bowiem sprawa administracyjna wszczęta raportem strony z dnia [...] lutego 2019 r. jest tożsama ze sprawą poprzednio prawomocnie rozstrzygniętą przez Komendanta Miejskiego Policji w L. który rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił wnioskodawcy zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od [...].06.1992 r. do dnia [...].09.1997 r. Dotyczy więc tego samego funkcjonariusza i organu Policji (przełożonego w sprawach osobowych) i tego samego przedmiotu postępowania objętego tym samym żądaniem (tj. ustalenia wysługi lat w związku z zaliczeniem okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców skarżącego w charakterze domownika) w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Wprawdzie raportem z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący zwrócił się do organu Policji o zaliczenie do wysługi lat okresów pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od [...].06.1992 r. do [...].02.1998 r. jednakże organ umorzeniem objął wyłącznie okres pokrywający się z okresem, w stosunku do którego wypowiedział się już Komendant Miejski Policji w L. w rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2007 r. Oznacza to, że zakres i przedmiot żądania skarżącego w obu rozstrzygnięciach (skarżonym i tym z [...] listopada 2007 r.) pozostają tożsame. Również przedmiot sprawy załatwionej przez organy Policji w w/powołanych rozstrzygnięciach jest tożsamy. Dotyczy bowiem ustalenia okresu wysługi lat w związku z deklarowanym przez skarżącego świadczeniem pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika.

W tym stanie rzeczy, bez wyeliminowania z obrotu prawnego wcześniejszego rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2007 r. organ Policji nie mógł orzekać w materii już rozstrzygniętej i objętej powagą rzeczy osądzonej. Istnieje bowiem tożsamość sprawy rozstrzygniętej w 2007 r. i sprawy zainicjowanej raportem z [...] lutego 2019 r. Obydwa rozstrzygnięcia dotyczą tej samej materii i pochodzą od tego samego organu czyli przełożonego w sprawach osobowych. Na istnienie tożsamości podmiotowej bez wpływu pozostaje to, że w zależności od miejsca pełnienia służby funkcje przełożonego w sprawach osobowych mogą pełnić różni komendanci. Elementem identyfikującym organ w niniejszym postępowaniu pozostaje bowiem okoliczność sprawowania funkcji przełożonego w sprawach osobowych. Stąd też przyjęcie poglądu proponowanego przez pełnomocnika skarżącego, iż brak jest tożsamości obydwu w/w spraw, doprowadziłoby do skutków nie do pogodzenia z zasadami praworządności. Umożliwiałoby bowiem istnienie w obrocie prawnym wielu rozstrzygnięć (takich samych lub sprzecznych ze sobą), a dotyczących tej samej materii.

Na marginesie zauważyć należy, że pomimo pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia od wcześniejszego rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2007r. r. skarżący z uprawnienia tego nie skorzystał. Rzeczą Sądu w niniejszej sprawie nie jest natomiast ocena prawidłowości tej decyzji, którą skarżący zdaje się kwestionować poprzez argumentację zawartą w uzasadnieniu raportu z dnia [...] lutego 2019 r. Ostateczny rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2007 r. może podlegać weryfikacji w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a.

W świetle powyższego zarzuty podniesione w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W szczególności nie jest trafny zarzut naruszenia art.154 K.p.a. w sytuacji, gdy ani organ wydający w niniejszym postępowaniu pierwszą, ani organ wydający drugą decyzję, nie były właściwymi do rozstrzygania w tym trybie i uchylania rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. z [...] listopada 2007r. Pełnomocnikowi procesowemu skarżącego zdaje się umknęło, iż przepis art.154 K.p.a. daje uprawnienie do działania wyłącznie organowi który wydawał decyzję.

Pozostając przy normie art. 154 K.p.a. dodania wymagało także to, iż co najmniej zdziwienie budzi wniosek profesjonalnego pełnomocnika zawarty w badanej skardze, aby to Sąd administracyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na w/w przepisie i uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z [...] listopada 2007 r. W tym wypadku należy przypuszczać, iż pełnomocnikowi skarżącego umknął już nie jeden przepis, a cały akt prawny regulujący tryb i zakres działania Sądu administracyjnego tj. ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnić należało więc pełnomocnikowi strony, iż Sąd administracyjny może wywodzić swoje rozstrzygnięcia wyłącznie z umocowania przewidzianego w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś to organy administracji orzekają w oparciu o przepisy K.p.a.

Podobnie nietrafny i pozostający w oderwaniu od realiów faktycznych sprawy jest wniosek pełnomocnika skarżącego, aby tut. Sąd orzekł co do istoty sprawy w sytuacji, gdy przedmiotem skargi nie jest orzeczenie rozstrzygające co do owej istoty, a orzeczenie o charakterze formalno-prawnym. Powyższym argumentem należy także skwitować zarzut dotyczący nie przesłuchania w sprawie zawnioskowanych świadków.

Na zakończenie należało także wyjaśnić, iż na rozstrzygnięcie Sądu bez wpływu pozostawała okoliczność wydania w dniu [...] maja 2020 r. przez Komendanta Miejskiego Policji w L. decyzji uchylającej jego rozkaz personalny z [...] listopada 2007 r. Sąd administracyjny ocenia bowiem poprawność skarżonego rozstrzygnięcia odnosząc się do stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili jego wydawania przez organ. Skarżony rozkaz personalny został zaś wydany przeszło osiem miesięcy przed wydanie w/w decyzji z maja 2020 r.

Nadto, niezależnie od powyższej argumentacji, tut. Sąd nie mógłby uwzględnić przy wyrokowaniu faktu wydania w dniu [...] maja 2020 r. przez Komendanta Miejskiego Policji w L. decyzji uchylającej jego rozkaz personalny z [...] listopada 2007 r. gdyż pismo procesowe pełnomocnika skarżącego informujące o w/w decyzji, dotarło do składu orzekającego dopiero w dniu 19 sierpnia 2020 r. o godzinie 10.01 a więc już po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie. Jeśli pełnomocnik skarżącego uważał okoliczność wydania decyzji z [...] maja 2020 r. za istotną i rzutującą na wyrok Sądu, to powinien zastosować wszelkie dostępne środki, by jak najszybciej powiadomić Sąd rozpoznający skargę o tym fakcie. Zwlekanie więc z podjęciem tej czynności przez okres blisko trzech miesięcy zdaje się zaprzeczać temu, by dla pełnomocnika procesowego skarżącego wydanie decyzji z maja 2020 r. było okolicznością istotną.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).