Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1162/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: ary. 70 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: starszy referent Kinga Bryk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 października 2023 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu jako organ egzekucyjny prowadzi wobec A. K. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. oraz w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2008 r. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono Skarżącej 21 czerwca 2023 r.

Pismem z 23 czerwca 2023 r., uzupełnionym pismem z 7 lipca 2023 r., Skarżąca wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych wskazując na art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej "u.p.e.a."), tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu, działając jako wierzyciel, 26 lipca 2023 r. wydał postanowienie, w którym oddalił ww. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w całości.

W zażaleniu na ww. postanowienie, Skarżąca podniosła, że wszystkie należności wymienionej w tej sprawie zostały objęte postępowaniem upadłościowym z dnia 14 grudnia 2009 r., w Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych. Podała, że syndyk prowadził postępowanie upadłościowe 15 lat. Zdaniem Strony pieniądze ze sprzedaży majątku powinny pokryć wszystkie długi w całości. Syndyk powinien je wykorzystać w pierwszej kolejności do zaspokojenia długów Skarbu Państwa. Skarżąca podała, że po ogłoszeniu upadłości nigdy nie była informowana przez syndyka ani przez Urząd Skarbowy o jakichkolwiek długach. Wskazała, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Cały czas miała adwokata z urzędu przyznanego przez Sąd. On pilnował jej spraw sądowych i dokumentacji. Zaznaczyła, że wszystkie sprawy dotyczące upadłości firmy prowadzi syndyk i jest w posiadaniu wszystkich dokumentów firmy. Wobec powyższego Skarżąca uznała, że postanowienie, które otrzymała z Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu jej nie dotyczy.

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z 23 października 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ zacytował szereg przepisów dotyczących zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej zawartych w u.p.e.a. i podał, że zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji z jego majątku. DIAS odniósł się do treści art. 59 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej "O.p."), jak również do zawartych w O.p. przepisów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego, w szczególności art. 70 §3 O.p. dotyczącego przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek ogłoszenia upadłości. Podał, że postanowieniem z 14 grudnia 2009 r., Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, Wydział VIII Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych na wniosek Skarżącej ogłosił "upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą C. w B.". Datą upadłości jest więc data wydania ww. postanowienia, tj. 14 grudnia 2009 r. Natomiast postanowieniem z 10 września 2021 r. ww. Sąd umorzył postępowanie upadłościowe i postanowienie to uprawomocniło się z dniem 18 sierpnia 2022 r. W związku z tym organ podał, że termin przedawnienia przedmiotowych zaległości podatkowych zaczął biec na nowo od 19 sierpnia 2022 r. Mając na uwadze regulacje zawarte w ustawie Prawo upadłościowe DIAS podał, że z dniem uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem i rozporządzania jego składnikami (art. 364 ust. 1 p.u.). Organ wskazał, że akta sprawy potwierdzają, że przedmiotowe zaległości podatkowe powstały przed ogłoszeniem upadłości i zostały pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu z 9 marca 2010 r. zgłoszone do masy upadłości wierzytelności - kategoria III. Pismem z 11 września 2023 r. Naczelnik US w Oświęcimiu potwierdził, że w toku postępowania upadłościowego na poczet zgłoszonych wierzytelności nie uzyskano żadnych środków pieniężnych. Ponadto DIAS wskazał, że pismem z 13 października 2023 r. zwrócił się do Syndyka masy upadłości o przesłanie planów podziału funduszy masy upadłości, które zostały zrealizowane w trakcie postępowania upadłościowego. W ww. planach podziału funduszy masy upadłości nie został uwzględniony Naczelnik US w Oświęcimiu. W związku z tym ww. zaległości podatkowe nie wygasły wskutek zapłaty. DIAS podał, że z akt sprawy, treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji oraz faktu, że Skarżąca nie przedstawiła żadnego kontrdowodu w tym zakresie wynika, iż w stosunku do zaległości podatkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi nie zachodzą pozostałe przesłanki wymienne w art. 59 § 1 O.p. skutkujące ich wygaśnięciem. W związku z tym organ stwierdził, że przedmiotowe zaległości podatkowe są nadal wymagalne oraz nieprzedawnione.

DIAS odniósł się także do kwestii podniesionych przez Skarżącą w zażaleniu dotyczących przebiegu postępowania upadłościowego. Podkreślił, że postępowanie upadłościowe jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania administracyjnego, a na postanowienie w sprawie jego umorzenia służy zażalenie. W konsekwencji, zarzuty dotyczące przebiegu postępowania upadłościowego nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Podsumowując DIAS stwierdził, że wskazany w zażaleniu zarzut naruszenia art. 33 §2 pkt 5 u.p.e.a. jest bezpodstawny, a postanowienie Naczelnika US w Oświęcimiu prawidłowe.

W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na postanowienie DIAS w Krakowie Skarżąca zarzuciła:

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść decyzji, a to art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych wskazanych przez Skarżącą, a koniecznych do zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, zaniechanie podjęcia wszelkich możliwych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, brak uznania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść Skarżącej, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej z naruszeniem zasad praworządności, czego efektem było wydanie postanowienia naruszającego słuszny interes obywatela;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie spowodowane nieuzasadnionym stanowiskiem, iż to na Skarżącej, nie natomiast na syndyku spoczywał w trakcie trwania postępowania upadłościowego obowiązek spłaty ciążących na Skarżącej należności, w tym w pierwszej kolejności należności publicznoprawnych.

Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DIAS w Krakowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odpowiadając na skargę, DIAS w Krakowie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z 6 czerwca 2024 r., pełnomocnik z urzędu Skarżącej wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym i podtrzymała twierdzenia, zarzuty i wnioski podniesione przez Skarżącą. Podkreśliła, że organ powinien był wystąpić o dalsze dokumenty od syndyka dotyczące postępowania upadłościowego prowadzonego z majątku Skarżącej, w szczególności odnoszących się do ewentualnych dochodów uzyskiwanych a najmu nieruchomości (stołówki) i to w sytuacji, gdy od ogłoszenia upadłości do umorzenia postępowania upłynęło 12 lat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Granice sprawy wyznaczone są treścią zgłoszonego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Sąd wskazuje, że postępowanie w sprawie zarzutu egzekucyjnego, o którym mowa w art. 33 - 35 u.p.e.a. jest postępowaniem incydentalnym w ramach postępowania egzekucyjnego, zatem ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą dotyczyć jedynie podstaw zgłoszenia zarzutów. Przesłanki z art. 33 § 2 u.p.e.a. stanowią katalog zamknięty, dlatego podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Zarówno organy administracyjne jak również sąd administracyjny są związani podstawami określonymi przez stronę w zarzucie w sprawie egzekucji administracyjnej. Postępowanie w przedmiocie zarzutu może toczyć się jedynie w ramach określonych treścią zarzutów, zgłoszonych przez zobowiązanego w przewidzianym ustawą terminie na ich zgłoszenie. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutu uzupełniać zarzutu zgłoszonego w terminie, powołując nowe jego podstawy, gdyż zarzut w tym zakresie jest spóźniony i nie podlega rozpatrzeniu. Zobowiązany w piśmie zawierającym zarzut w postępowaniu egzekucyjnym musi wskazać na zaistnienie okoliczności faktycznych, odpowiadających którejś z przyczyn wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Nie wystarczy samo wskazanie odpowiedniego przepisu stanowiącego podstawę wniesienia zarzutu (wyrok WSA w Warszawie z 23 stycznia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1302/23, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 2) jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W rozpoznanej sprawie Skarżąca jako podstawę zarzutu wskazała art. 33 §2 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej (regulującym przypadki, kiedy następuje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w całości lub w części) poprzez ich błędne zastosowanie spowodowane nieuzasadnionym stanowiskiem, iż to na Skarżącej, nie natomiast na syndyku spoczywał w trakcie trwania postępowania upadłościowego obowiązek spłaty ciążących na Skarżącej należności, w tym w pierwszej kolejności należności publicznoprawnych.

Wskazany przez Skarżącą art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej jako przesłankę wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskazuje w szczególności: zapłatę (pkt 1) i przedawnienie (pkt 9).

Przesłanką wniesienia ww. zarzutu, tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części, jest sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z powodu jego wykonania przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Spełnienie tej przesłanki następuje także w przypadku upływu czasu, z którym przepisy prawa wiążą przedawnienie się obowiązku, albo w przypadku wystąpienia innych okoliczności uregulowanych w przepisach prawa skutkujących wygaśnięciem obowiązku np. zwolnienie z obowiązku poprzez jego umorzenie. Jak to już zostało wcześniej wskazane, ww. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wyznacza granice rozpoznanej sprawy. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego - jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym. Postępowanie egzekucyjne ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Postępowanie w sprawie zarzutu egzekucyjnego jest postępowaniem incydentalnym w ramach tego administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy zatem sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionującego dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. Stanowiłoby to bowiem orzekanie przez organ egzekucyjny o meritum sprawy, do czego nie jest on uprawniony. Odnosząc się do zarzutów skargi i pisma pełnomocnika Skarżącej, należy także zaznaczyć, że organ egzekucyjny nie jest też uprawniony do oceny działań syndyka w ramach prowadzonego postępowania upadłościowego, czy działań podejmowanych przez osoby reprezentujące Zobowiązaną.

Ponieważ postępowanie egzekucyjne dotyczyło zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 i 2008 rok oraz w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r., konieczne stało się przeanalizowanie, czy nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Podstawowy termin przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych, wynikający z art. 70 §1 O.p. upłynąłby bowiem 31 grudnia 2013 r.

Z prawidłowych ustaleń dokonanych przez organy egzekucyjne wynika, że postanowieniem z 14 grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, Wydział VIII Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych na wniosek Skarżącej ogłosił "upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika A. K. prowadzącej działalności gospodarczą pod nazwą C. w B.". Datą upadłości jest więc data wydania ww. postanowienia. Natomiast postanowieniem z 10 września 2021 r. ww. Sąd umorzył postępowanie upadłościowe, a postanowienie to uprawomocniło się 18 sierpnia 2022 r. Należy podkreślić, że umorzenie postępowania upadłościowego jest równoznaczne ze stwierdzeniem niemożności dalszego jego prowadzenia i osiągnięcia zamierzonego przez to postępowanie celu. Naczelnik US w Oświęcimiu, 19 czerwca 2023 r. wystawił tytuły wykonawcze obejmujące ww. zaległości podatkowe.

Art. 70 §3 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. Tak więc w sprawie termin przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych zaczął biec na nowo od 19 sierpnia 2022 r.

Z powyższego przepisu wynika, że dwie kategorie postanowień wskazane w art. 70 § 3 O.p. funkcjonalnie należą do postanowień kończących postępowanie upadłościowe, tj. postanowienie o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. W art. 361 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2023 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 1520 ze zm., dalej "p.u."), wskazano przesłanki umorzenia postępowania upadłościowego, a w kolejnych art. 362–364 p.u. skutki wydania tego postanowienia przez sąd. Jeśli chodzi o skutki umorzenia postępowania upadłościowego, to z dniem uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem i rozporządzania jego składnikami (art. 364 ust. 1 p.u.). Syndyk wyda niezwłocznie upadłemu jego majątek, księgi, korespondencję i dokumenty. W razie potrzeby sąd wyda postanowienie nakazujące przymusowe odebranie majątku. Prawomocne postanowienie ma moc tytułu wykonawczego (art. 364 ust. 2 p.u.). Należy w związku z tym stwierdzić, że skoro po prawomocnym umorzeniu postępowania upadłościowego upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem, oznacza to, że niezaspokojone w tym postępowaniu wierzytelności mogą być dochodzone z całego majątku dłużnika. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 556/07, że zakończenie postępowania upadłościowego nie powoduje wygaśnięcia obowiązku zapłaty. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby tym, że od dłużnika, który po zakończeniu postępowania upadłościowego uzyskał lub uzyskuje środki na pokrycie zobowiązań, wierzyciel nie mógłby dochodzić wykonania zobowiązania, mimo iż jest ono nadal wymagalne i nieprzedawnione. W ocenie NSA możliwe jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych po zakończeniu procedury upadłościowej, co do należności nie objętych postępowaniem upadłościowym albo też objętych tym postępowaniem, ale niezaspokojonych, bądź zaspokojonych jedynie w części.

Akta niniejszej sprawy potwierdzają, że przedmiotowe zaległości podatkowe powstały przed ogłoszeniem upadłości i zostały pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu z 9 marca 2010 r. zgłoszone do masy upadłości wierzytelności – kategoria III. Obecnie w wyniku zmiany przepisów, należności z tytułu podatków i innych danin publicznych zaliczane są do kategorii II (zgodnie z art. 342 p.u.). Nie ma zatem racji Skarżąca podnosząc, że na syndyku spoczywał obowiązek spłaty należności publicznoprawnych w pierwszej kolejności. Zobowiązania podatkowe Skarżącej nie należały bowiem do kategorii I "uprzywilejowanej". Z akt sprawy wynika natomiast, że w planach podziału funduszy masy upadłości Naczelnik Urzędu Skarbowego w Oświęcimiu nie został uwzględniony. Prawidłowe było zatem stanowisko organów, że ww. zaległości podatkowe są nadal wymagalne oraz nieprzedawnione, a Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że w stosunku do zaległości podatkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi zachodzą pozostałe przesłanki wymienne w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej skutkujące ich wygaśnięciem.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, dlatego Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", orzekł o oddaleniu skargi.

WSA w Krakowie skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie w trybie uproszczonym skargi na zaskarżalne postanowienie nie jest uzależnione od wniosku strony, ale równocześnie, skierowanie sprawy na rozprawę także nie może być automatycznym efektem złożenia wniosku w tym przedmiocie. Dlatego też wniosek pełnomocnika Skarżącej o przeprowadzenie rozprawy nie wiązał Sądu, zwłaszcza, że nie wskazała ona żadnych szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby przeprowadzenie rozprawy. Sąd podkreśla, że w sprawie nie zachodziła konieczność osobistego stawiennictwa strony, a ponadto w przypadku rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. nie dochodzi do pominięcia stanowisk stron, ponieważ podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, podobnie jak argumenty organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.).