Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 221/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę oraz oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70c , art. 120, art. 121, art. 208 par. 1 ,art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia del. WSA Alicja Polańska, Protokolant Oktawian Nogaj, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej sprawy ze skarg kasacyjnych Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oraz E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 474/21 w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., 1) oddala skargę kasacyjną E.K., 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 3) oddala skargę, 4) zasądza od E. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 6150 (słownie: sześć tysięcy sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 20 września 2021 r., III SA/Wa 474/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez E. K. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 21 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.

Uchylając decyzję Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa z tego powodu, że organ w ogóle ani nie wyjaśnił, ani w żaden sposób nie odniósł się do kwestii sygnalizowanej w skardze, dokonania przez skarżącą wpłat zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W aktach sprawy znajduje się m.in. kopia deklaracji PIT-28/A E. S. za 2012 r., w której jako przychód z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze opodatkowanych stawką 8,5% wskazano kwotę 120.000 zł. Ze wskazanej deklaracji nie wynika jednak kiedy została ona złożona. Z akt sprawy wynika również, że w dniu 14 sierpnia 2012 r. skarżąca dokonała płatności na rzecz urzędu skarbowego kwoty 5.100 zł tytułem PIT-28 za okres płatności "12M07" oraz że w dniu 20 grudnia 2012 r. skarżąca dokonała płatności na rzecz urzędu skarbowego kwoty 5.158 zł tytułem PIT-37 za okres płatności "12M10". Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na to, że w deklaracji PIT-36 znajdującej się w aktach sprawy skarżąca nie wykazała żadnego przychodu z tytułu najmu lub dzierżawy (brak wypełnionej pozycji deklaracji podatkowej). Jednocześnie jednak, jak wynika z wydruku z systemu elektronicznego urzędu w zakresie deklaracji PIT-36 za 2012 r., skarżąca jako przychód z najmu lub dzierżawy wykazała kwotę 60.000 zł oraz należną zaliczkę od przychodów podatnika z najmu lub dzierżawy w kwocie 10.800 zł. W ocenie Sąd pierwszej instancji organ podatkowy w żaden sposób nie odniósł się do ww. dokumentów, nie odniósł się również do faktu zgromadzenia w aktach sprawy deklaracji PIT- 28/A, czy też wreszcie ww. wpłat. Wskazane kwestie, w ocenie Sąd pierwszej instancji, mają znaczenie kluczowe w sprawie, jeśli bowiem okazałoby się, że skarżąca prawidłowo opodatkowała przychody z najmu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, wówczas przychód ten w ogóle nie podlegałby łączeniu się z przychodami (dochodami) z innych źródeł podlegającymi opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o czym stanowił art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zm., dalej: "u.z.p.d.o.f.").

W związku z powyższym WSA w Warszawie stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: "o.p.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ dokona ustaleń i odniesienie się do kwestii tego, jakie deklaracje złożyła skarżąca (i kiedy) i jakie wpłaty (z jakiego tytułu) dokonała i odniesie się do tego, czy skarżąca dokonała opodatkowania przychodów z najmu na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w formie ryczałtu w wysokości 8,5% przychodu.

2. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organu Il-ej i I-ej instancji, z ostrożności procesowej wniósł o również o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, na podstawie 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) i lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 120 art., art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201, dalej: "o.p.") w związku z art. 21 § 2 w związku z art. 70 § 1 oraz art. 70 § 6 pkt.1 o.p. oraz z art.7 Konstytucji i art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie przez WSA w Warszawie, że działania Dyrektora UKS w Warszawie oraz Naczelnika Urzędu Celno -Skarbowego w W. nie były działaniami pozornymi w celu obejścia art.70 §1 o.p., ustawowego terminu przedawnienia i nie godzą w zasady demokratycznego państwa prawnego, nie godzą w konstytucyjną funkcję ochronną instytucji przedawnienia zobowiązania oraz naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania polegającego na nie zastosowaniu art.70 § 1 o.p. w związku z art. 208 § 1 o.p. i nie uchyleniu decyzji podatkowych wydanych po terminie przedawnienia.

W skardze kasacyjnej organ podatkowy zarzucił Sądowi pierwszej instancji:

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj art. 9 ust. 1 i 4 u.z.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że podatnik może rozliczać się w formie ryczałtu, w sytuacji gdy nie złożył stosownego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że tylko złożenia stosownego oświadczenia do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu, umożliwia skorzystanie z opodatkowania w formie ryczałtu.

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 przez uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że organ w ogóle ani nie wyjaśnił, ani w żaden sposób nie odniósł się do kwestii, sygnalizowanej w skardze, dokonania przez skarżącą wpłat zryczałtowanego podatek dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, co mogło mieć zdaniem Sądu wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy organy zebrały i oceniły w sposób właściwy materiał dowodowy uznając przy tym, że skarżąca mogła jedynie rozliczyć uzyskany przychód na zasadach ogólnych, gdyż ani z akt sprawy ani z dostępnych systemów nie wynika aby skarżąca wybrała ryczałtową formę rozliczenia, a także nie złożyła stosownej deklaracji do urzędu skarbowego, natomiast fakt dokonywania stosownych wpłat do urzędu nie miał wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. przez uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że organy nie ustaliły jakie deklaracje skarżąca złożyła i jakie wpłaty dokonała, w sytuacji gdy jedyną deklaracją, która wpłynęła do urzędu skarbowego za 2012 r. był PIT-36, co wynika ze stosownych systemów, a strona nie przedstawiła żadnego dowodu iż było inaczej, a tym bardziej możliwość rozliczenia się w formie ryczałtu przysługuje w sytuacji złożenia stosownego oświadczenia, a nie w związku ze złożeniem deklaracji PIT - 28/A.

Wobec powyższego pełnomocnik organu podatkowego wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, na podstawie 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz zasądzenie na rzecz organu podatkowego od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

3. Odnosząc się w pierwszej kolejności do skargi kasacyjnej skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego została oddalona.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słusznie stwierdził, że termin przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych 2012 r. przypadał, w braku czynności skutkujących jego przerwaniem lub zawieszeniem, na koniec 2018 r. Zważywszy jednak na to, że w dniu 1 czerwca 2017 r. zostało wszczęte dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchylaniu się przez skarżącą od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. poprzez podanie nieprawdy w zeznaniu PIT-36 m.in. w zakresie niewykazania części przychodów z tytułu najmu nieruchomości w kwocie 60.000 zł , tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 §1 k.k.s., zasadnie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1o.p. Ze względu na to, że w dniu 1 czerwca 2017 r. wszczęto dochodzenie w sprawie ww. przestępstwa skarbowego z art. 56 §1 k.k.s. obejmującego niewykazanie części przychodów z najmu, a więc przedmiotem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe było zobowiązanie podatkowe określone zaskarżoną decyzją, kluczowe znaczenie ma to, czy skarżąca, a w razie ustanowienia przez nią pełnomocnika, jej pełnomocnik, została zawiadomiona o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trybie art. 70c o.p.

W niniejszej sprawie nie doszło do instrumentalnego zastosowania przepisów kodeksu karnego skarbowego celem uzyskania zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę na to, że jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, wszczęcie postępowania karno-skarbowego nastąpiło w czerwcu 2017 r., a więc ponad 1,5 roku przed ewentualnym terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym kontekście należy również podnieść, że wszczęcie przedmiotowego postępowania karno-skarbowego nastąpiło na 1,5 miesiąca przed wydaniem przez Dyrektora decyzji kasacyjnej (stąd wówczas, na dzień 1 czerwca 2017 r., Naczelnik nie mógł wiedzieć o konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy i związaną z tym koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego). Podkreślić należy również, że w dniu 20 lipca 2017 r. skarżącej przedstawiono zarzut popełnienia czynu określonego w art. 56 §1 k.k.s. W ramach postępowania karno-skarbowego były prowadzone dalsze czynności procesowe. Co więcej, wobec uchylenia przez Dyrektora w dniu 14 lipca 2017 r. decyzji organu pierwszej instancji, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i wskazania w uzasadnieniu na niepełny materiał dowodowy i niepełne ustalenia faktyczne dotyczące charakteru prawnego wpłaty z 11 czerwca 2012 r. w kwocie 2.000.000,00 zł (tj. jej ew. zwrotnego charakteru), pewne spowolnienie postępowania karno-skarbowego było zrozumiałe i nie świadczy o instrumentalnym wszczęciu postępowania jako takiego. Skoro bowiem w kwestiach dotyczących strony przedmiotowej czynu zabronionego mogły pojawić się wątpliwości (ze względu na wskazane w ramach postępowania wymiarowego w decyzji z 14 lipca 2017 r. wątpliwości co charakteru prawnego wpłaty z 11 czerwca 2012 r. w kwocie 2.000.000,00 zł, gdzie ostatecznie, co należy podkreślić, organy nie uznały nieprawidłowości rozliczeń skarżącej w tym zakresie. To pewnego oczekiwania w postępowaniu karno-skarbowym na rozstrzygnięcie wskazanej kwestii w postępowaniu wymiarowym, nie można utożsamiać z instrumentalnym wszczęciem postępowania karno-skarbowego jako takiego. To wszystko, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, świadczy przeciwko możliwości uznania, że w niniejszej sprawie doszło do instrumentalnego zastosowania przepisów kodeksu karnego skarbowego celem uzyskania zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Uznać zatem należy, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zw. z art. 70c o.p. z 1 czerwca 2017 r., a co za tym idzie przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. W tym zakresie zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 120 w związku z art. 2 i art.7 Konstytucji RP oraz art. 121 i art. 208 §1 i art.70 § 6 pkt 1 o.p. poprzez podjęcie działań pozornych w celu ograniczenia prawa podatnika w zakresie gwarancyjnych skutków przedawnienia zobowiązania podatkowego i wydanie decyzji wymiarowej po upływie okresu przedawnienia okazał się niezasadny.

Odnosząc się do skargi kasacyjnej organu podatkowego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ma usprawiedliwione podstawy, dlatego podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 9 ust 4 u.z.p.d.o.f. w brzmieniu z 2012 r., wynika, że w przypadku osiągania przychodów z najmu lub dzierżawy, przepisy dotyczące oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych stosuje się odpowiednio, z tym że podatnik rozpoczynający osiąganie takich przychodów w trakcie roku podatkowego składa pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego.

Jako zasadę przyjmuje prawodawca podatkowy regulację, że pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika.

Termin 20 danego miesiąca nie ma charakteru terminu przywracanego. W orzecznictwie podatkowym potwierdza się, że termin na złożenie oświadczenia jest terminem prawa materialnego. Konsekwencje niezłożenia oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania należy ustalać w relacji do zasady, jaką wprowadza przepis art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych., a zatem opodatkowanie podatnika na zasadach ogólnych.

Podatnik nie może w świetle przepisu art. 9 ust. 1 u.z.p.d.o.f. nadal prowadzić działalności opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli nie złożył uprzednio pisemnego oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania w trybie i terminie z art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze omawianej ustawy. Inne rozumienie tego przepisu prowadziłoby do sprzeczności z art. 9a ust. 1 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który od 1 stycznia 2003 r. przewiduje jako regułę opodatkowanie osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą na zasadach ogólnych. Biorąc powyższe pod uwagę prawidłowa wykładnia art. 9 ust 4 u.z.p.d.o.f prowadzi do wniosku, że forma ryczałtowego opodatkowani przychodów z najmu i dzierżawy możliwa jest jedynie w przypadku złożenia w formie pisemnej oświadczenia właściwemu naczelnikowi. Uchybienie terminowi do złożenia oświadczenia lub brak jego złożenia nie może być konwalidowany przez dokonywanie wpłat zaliczek czy też złożenie deklaracji. W takim przypadku podatnik zobowiązany jest rozliczyć przychód na zasadach ogólnych.

Natomiast wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczność braku odniesienia się do znajdującej się w aktach sprawy deklaracji PIT-28/A i wpłat dokonanych przez skarżącą na rzecz urzędu skarbowego, tj. 14 sierpnia 2012 r. kwoty 5.100,00 zł tytułem PlT-28 za okres płatności "12M07" oraz 20 grudnia 2012 r. kwoty 5.158,00 zł tytułem PIT-37 za okres płatności "12M10" wynika stąd, że w przypadku braku oświadczenia o wyborze formy zryczałtowanej oraz niezłożenia przez Skarżącą PIT-28, badanie tych okoliczności jest niecelowe.

Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, w tym informacji i dokumentów przesłanych za pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 listopada 2016 r. wynika bezsprzecznie, że skarżąca przychody uzyskane w 2012 r. rozliczyła w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012. Z przekazanych informacji wynika również, że w bazach danych organu pierwszej instancji nie odnotowano, co pominął WSA w uzasadnieniu wyroku, wpływu deklaracji PIT-28/A. Skarżąca nie dokonała zatem opodatkowania przychodów z najmu na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w formie ryczałtu w wysokości 8,5% przychodu. Natomiast okoliczność, iż w aktach sprawy znajduje się przedłożona przez skarżącą deklaracja PIT-28/A bez daty wpływu do urzędu skarbowego nie dowodzi, że dochody z tytułu najmu za 2012 r. zostały opodatkowane w formie ryczałtu. Skarżąca nie wybrała bowiem tej formy opodatkowania, gdyż nie złożyła takiej deklaracji do urzędu skarbowego. Rolą organów podatkowych prowadzących postępowanie nie jest natomiast ani wyjaśnianie powodów dotyczących wyboru jednego ze sposobów opodatkowania dochodów z najmu, ani też przyczyn z jakich podatnik nie złożył oświadczenia o wyborze formy ryczałtowej czy deklaracji PIT-28/A do urzędu skarbowego.

Prowadząc postępowanie podatkowe organy podatkowe opierają się na danych wynikających z oficjalnie złożonych do właściwego urzędu skarbowego i opatrzonych datą wpływu zeznaniach podatkowych/deklaracjach czy oświadczeń. Trudno zatem stwierdzić, co miała na myśli skarżąca wypełniając PIT-28/A, którego jednak nie złożyła do urzędu skarbowego oraz dokonując wpłat tytułem "PIT-28 za okres płatności 12M07" i tytułem "PIT-37 za okres płatności 12M10", skoro nie złożyła do urzędu skarbowego również zeznania podatkowego PIT- 37 za 2012 r.

Należy podkreślić, iż możliwość opodatkowania przychodów z najmu w formie zryczałtowanej była uzależniona od złożenia oświadczenia o wyborze takiej formy opodatkowania, czego skarżąca nie uczyniła. Brak natomiast takiego oświadczenia oznaczał niemożność korzystania z tej formy opodatkowania. Dokonanie późniejszych wpłat tytułem "PIT-28..." nie mogło sanować braku wymaganego przez ustawodawcę oświadczenia.

Skarżąca nie złożyła również w ustawowym terminie deklaracji PIT-28A, w której wykazałaby dochody z najmu. Złożyła natomiast 25 kwietnia 2013 roku zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012, w którym wykazała przychód z najmu jedynie w kwocie 60.000,00 zł. Tym samym ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji odnośnie naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez niewykazanie w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 (PIT-36) całości przychodu z tytułu najmu, są prawidłowe.

Wskazać przy tym należy, że na zapadłe rozstrzygnięcie nie ma znaczenia dokonywanie wpłat z sierpnia czy grudnia, czy też to że w aktach znajdowała się kopia deklaracji PIT-28A skoro skarżąca nie złożyła oświadczenia o wyborze ryczałtowej formy opodatkowania. Niezależnie od dokonanych ustaleń w tym zakresie skarżącą i tak będzie obowiązywało rozliczenie podatkowe na zasadach ogólnych, co też wynika z zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. Jako, że wszystkie zarzuty skarżącej były chybione, jej skargę kasacyjną należało oddalić. O zwrocie kosztów postępowania w sprawie orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) tej ustawy.