Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 322/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1i  par. 2,  art. 33 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 20 lutego 2024 r., znak [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 29 listopada 2023 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: Kolegium, organ odwoławczy lub SKO) postanowieniem z dnia 20.02.2024 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. K. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie Wójta Gminy W. (dalej także: Wójt, organ I instancji, wierzyciel) oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej - utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wszczął egzekucję administracyjną wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego [...] wystawionego przez Wójta Gminy W.. Zawiadomienie

o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułem wykonawczym zostało skarżącemu doręczone w dniu 16.11.2023 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. Bank zawiadomienie odebrał 7.11.2023 r.

W dniu 23.11.2023 r. do siedziby organu egzekucyjnego zgłosił się skarżący celem zgłoszenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia 24.11.2023 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Pismo (notatkę służbową z dnia 23.11.2023 r.) ze zgłoszonymi zarzutami przedstawił do rozpatrzenia wierzycielowi.

Ze sporządzonej notatki służbowej na okoliczność wniesionych przez skarżącego zarzutów wynika, że skarżący podniósł, iż nie jest możliwe w obliczu wskazanego aktu normatywnego odnalezienie nieuiszczonej deklarowanej kwoty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie istnieje deklaracja wskazana w piśmie dla owej deklarowanej nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla okresu, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie istnieje upomnienie dla tej deklarowanej nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wobec tych braków istnieje podejrzenie braku legalności postępowania egzekucyjnego, ponadto Wójt nie gospodaruje odpadami komunalnymi skarżącego w rozumieniu ustawy.

Postanowieniem z dnia 29.11.2023 r. Wójt Gminy W. na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz.2505 ze zm.) po rozpoznaniu zarzutów wniesionych przez skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] r. z dnia 31.10.2023 r. znak sprawy [...] postanowił oddalić zarzuty.

W uzasadnieniu postanowienia podniósł, iż zasady postępowania z odpadami komunalnymi powstającymi w związku z bytowaniem ludzi określa ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2023 r. poz.1469, dalej: u.c.p.g.). Ustawa ta określa obowiązki spoczywające na gminach,

a także właścicielach nieruchomości. Zgodnie z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dot. opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Wskazał, iż

w świetle art. 6m ust. 1 pkt. 1 u.c.p.g. na właścicielu nieruchomości ciąży ustawowy obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.

Wierzyciel podniósł, iż dniu 31 maja 2013 r. skarżący złożył ww. deklarację

i mimo ciążącego obowiązku nie uiścił opłaty z tego tytułu. W związku z powstałą zaległością sprawa została skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Podniósł, iż wbrew zarzutom zawartym w piśmie skarżącego wskazał prawidłową podstawę prawną roszczeń objętych tytułem wykonawczym, przestrzegając przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut braku upomnienia uznał za bezzasadny, gdyż upomnienie nr [...] z dnia 09.02.2023 r. dot. zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi objętych tytułem wykonawczym nr [...] zostało doręczone skarżącemu w dniu 16.02.2023 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Podniósł, iż postanowienie Wójta nie daje odpowiedzi na wniesione zarzuty, które skarżący podtrzymał w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., wskazanym na wstępie

i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 20.02.2024 r. utrzymało

w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przypomniało na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazało następnie, iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.; dalej: upea). Przywołało art. 33 § 1 i § 2 tej ustawy wskazując, iż zawarte w art. 33 § 2 u.p.e.a. wyliczenie jest taksatywne i inne przyczyny nie mogą stanowić podstawy zarzutu.

Odnośnie do zarzutu nieistnienia obowiązku wskazało, iż obowiązek uiszczenia opłaty za wywóz śmieci - w sytuacji przejęcia przez gminę obowiązków właściciela - powstaje z mocy samego prawa. Jeśli zaś chodzi o nieistnienie deklaracji za okres IV- XII 2022 r. podniosło, że skarżący złożył deklarację w dniu 31.05.2013 r. i jej nie skorygował. Chociaż zmianie uległy stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi to zgodnie z art. 6m ust. 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku gminach:

w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji

i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej

w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

W związku z powyższym zdaniem Kolegium deklaracja złożona przez skarżącego w 2013 r. pozostaje w mocy, a organ I instancji prawidłowo oddalił zarzut braku istnienia obowiązku.

Kolegium wskazało także, iż organ wystosował do skarżącego upomnienie z dnia 09.02.2023 r. nr [...] dotyczące opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2022 rata 4-12 - upomnienie zostało doręczone w dniu 16.02.2023 r. do rąk własnych skarżącego.

Skarżący podniósł zarzut istnienia upomnienia. Jak jednak wynika z akt sprawy upomnienie takie było do skarżącego kierowane i zostało prawidłowo doręczone. Zawierało ono wszystkie elementy wymagane przez art. 15 § 1 i § 1a u.p.e.a., co sprawia, że zarzut braku uprzedniego doręczenia został prawidłowo oddalony.

Kolegium wskazało także, iż zarzut braku gospodarowania odpadami komunalnymi skarżącego przez gminę nie mieści się w katalogu zarzutów wskazanym w art. 33 § 1 u.p.e.a.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skarżący wskazał, iż wskazywana deklaracja z dniem 31.12.2019 r. została bezpowrotnie wycofana i używanie jej dla potrzeb tytułów wykonawczych po tej dacie jest bezprawne. Przywoływane upomnienie nie dotyczy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym, nie wskazuje podstawy prawnej i nie zawiera niczego, po czym można by było domniemywać, iż zostało napisane w rozumieniu i na podstawie ustawy. Wysokość opłaty została wymyślona, jest nierzeczywista i niemająca umocowania

w ustawie, w szczególności, że brak jest gospodarowania odpadami komunalnymi przez Wójta. Do skargi skarżący dołączył kserokopię pisma z dnia 31.12.2019 r.,

z którym został zawarty m.in. wniosek o wycofanie deklaracji z dnia 13.05.2013 r. złożonej dla potrzeb gospodarowania przez Wójta odpadami komunalnymi skarżącego.

W odpowiedzi na skargę, SKO wystąpiło o oddalenie skargi wywodząc, jak

w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.)

w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Może też zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych

w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie ich

z obrotu prawnego.

Sporem w sprawie objęta jest zasadność zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Wprawdzie skarżący nie wskazuje podstawy prawnej zgłoszonych zarzutów, jednak z treści notatki służbowej z dnia 23.11.2023 r., w której zarzuty zostały zawarte oraz treści zażalenia i skargi wynika, iż skarżący zarzuca nieistnienie obowiązku, nieistnienie obowiązku w egzekwowanej kwocie oraz brak doręczenia upomnienia.

Organy obu instancji uznały, iż zgłoszone przez skarżącego zarzuty podlegają oddaleniu albowiem na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek uiszczenia opłaty za wywóz śmieci. Skarżący deklarację w tym przedmiocie złożył w dniu 31 maja 2013 r. Upomnienie dotyczące zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami zostało doręczone skarżącemu w dniu 16.02.2023 r.

Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 tej ustawy podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Jak była o tym mowa wyżej treść twierdzeń skarżącego wskazuje, iż zgłoszone zarzuty znajdują swoją podstawę prawną w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., art. 33 § 2 pkt 2 lit. b i pkt 4 u.p.e.a.

Odnosząc się do kwestii nieistnienia obowiązku w ogóle lub w egzekwowanej kwocie, wskazać należy, iż zgodnie z art. art. 6h pkt 1 u.c.p.g. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Jak wynika z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Zgodnie z art. 6m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z art. 6m ust. 1d u.c.p.g. wynika, iż wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o. W myśl art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi

w wysokości podanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Art. 6o ust. 1 u.c.p.g. stanowi zaś, iż

w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Jak wynika z art. 3a § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zakresie zobowiązań powstałych m.in.

w przypadkach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o których mowa

w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach (Dz. U. z 2021 r. poz. 888, 1648 i 2151) stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one z deklaracji w wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo z zawiadomienia właściciela nieruchomości przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do akt sprawy skarżący złożył

w dniu 31.05.2013 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na druku stanowiącym załącznik nr 1 do Uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 14.12.2012 r. w treści deklaracji znajduje się pouczenie, iż deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Z treści § 1 ust. 1 Uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 14.12.2012 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości wynika, iż uchwałą tą ustalono wzór formularza deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, wraz z wzorami oświadczeń w brzmieniu stanowiącym załącznik Nr 1 do tej uchwały.

W świetle powyższych wywodów nie ulega wątpliwości, iż obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ciąży na skarżącym jako na właścicielu zamieszkałej nieruchomości. Z twierdzeń skarżącego nie wynika bowiem, aby złożona deklaracja straciła w tym względzie na aktualności. Z uwagi na ustawowy obowiązek ponoszenia ww. opłaty wynikający z art. 6h pkt 1 u.c.p.g. powoływane przez skarżącego wycofanie deklaracji pismem z dnia 31.12.2019 r., z uwagi na podnoszone zastrzeżenia co do realizacji odbioru odpadów przez Gminę jest bezskuteczne. Tym samym istnienie obowiązku co do zasady ma miejsce i zarzut podnoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. należałoby uznać za bezzasadny.

Prawidłowo także, przy założeniu, że kwota ciążącego na skarżącym obowiązku jest prawidłowa, orzekające w sprawie organy oceniły bezzasadność zarzutu z art. 33

§ 2 pkt 4 u.p.e.a., to jest braku doręczenia upomnienia. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem upomnienie z dnia 9.02.2023 r. dotyczące należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2022 (raty od 4 do 12), na które w dniu 31.10.2023 r. wystawiono tytuły wykonawczy nr [...]., które to upomnienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 16.02.2023 r.

Wątpliwości Sądu budzi jednak wyjaśnienie zasadności zarzutu prawidłowości określenia obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a., a którego podstawą jest art. 33 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a. Z deklaracji z dnia 31.05.2013 r. wynika bowiem kwota łącznie 36 zł, tymczasem w upomnieniu i tytule wykonawczym wskazano kwoty po 90 zł tytułem poszczególnych rat (okresów miesięcznych). Organ

I instancji w żaden sposób nie odniósł się do tej kwestii. Kolegium wskazuje na zmiany, jakim uległy stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przywołując jednocześnie treść art. 6m ust. 2a u.c.p.g. Jak już była o tym mowa, zgodnie z treścią tego przepisu w zdaniu pierwszym wskazano, iż w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W zdaniu drugim wskazano, iż w takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu.

W zdaniu trzecim wskazano zaś, iż zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Z treści art. 6m ust. 2a u.c.p.g. zdanie drugie i trzecie wynika zatem, iż w przypadku zmiany stawki, o nowej stawce, jaką należy uiszczać zawiadamiany jest właściciel nieruchomości, który winien zostać jednoczenie pouczony, że zawiadomienie to stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Warunkiem obciążenia właściciela nieruchomości kwotą opłaty

w wyższej stawce niż wskazana w deklaracji jest doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 6m ust. 2a u.c.p.g. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26.06.2018 r. sygn. akt I SA/Gl 295/18 – LEX nr 2518633).

Brak wyjaśnienia powyższych okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a. także należałoby uznać za bezzasadny. W przypadku bowiem braku doręczenia skarżącemu zawiadomienia (zawiadomień), o którym mowa, należałoby bowiem uznać, iż obowiązek obciążający skarżącego kształtuje złożona w dniu 31.05.2013 r, deklaracja lub też ostatnie prawidłowo doręczone zawiadomienie. Wobec braku jednak jakichkolwiek informacji

w tym względzie w aktach administracyjnych i braku odniesienia się do tych kwestii

w postanowieniach organów obu instancji nie jest możliwe odniesienie się do prawidłowości kwot wskazanych w tytule wykonawczym, o którym mowa wyżej

i poprzedzającym ten tytuł upomnieniu. W przypadku braku doręczenia zawiadomienia, które dawałoby podstawy do egzekwowania obowiązku w dotychczas wskazanych kwotach, za nieprawidłowe należałoby wówczas uznać doręczone skarżącemu dotychczas upomnienie.

Z tych względów zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 124 § 2 i art. 107

§ 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., które mogły prowadzić na naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 lit. b i pkt 4 i art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien dokonać w sposób wyczerpujący wskazanych powyżej ustaleń i odnieść się do wskazanych wyżej kwestii, a następnie zależnie od dokonanych ustaleń ponownie rozstrzygnąć co do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie.

Z tych względów, Sąd orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a.