Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 156/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
658
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, , po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. w O. na bezczynność Mazowieckiego Kuratora Oświaty w przedmiocie rozpatrzenia wniosku S. w O. z 3 października 2023 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego I. stwierdza, że Mazowiecki Kurator Oświaty dopuścił się bezczynności w wydaniu postanowienia; II. zobowiązuje Mazowieckiego Kuratora Oświaty do wydania postanowienia o wszczęciu lub o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku S. w O. z (...) r., w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; III. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. przyznaje od Mazowieckiego Kuratora Oświaty na rzecz S. w O. sumę pieniężną w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; V. zasądza od Mazowieckiego Kuratora Oświaty na rzecz S. w O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Stowarzyszenie [...] O. (dalej: "skarżący") wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Mazowieckiego Kuratora Oświaty (dalej: "Kurator") przy rozpatrywaniu żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie uchylenia statutu Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] "[...]." z 3 października 2023 r., zarzucając temu Kuratorowi naruszenie art. 35 § 2 ew. art. 35 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.").

Skarżący wniósł o:

"1. stwierdzenie, że Kurator dopuścił się bezczynności przy rozpatrywaniu żądania wszczęcia postępowania administracyjnego z dnia 3 października 2023 r., która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2. zobowiązanie Kuratora do rozpatrzenia żądania z dnia 3 października 2023 r. w terminie 7 dni;

3. przyznanie od Kuratora na rzecz Stowarzyszenia sumy pieniężnej w wysokości 1 000 zł;

4. zasądzenie od Kuratora na rzecz Stowarzyszenia kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na które składa się wpis sądowy uiszczony od niniejszej skargi."

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że pismem z 3 października 2023 r. zażądał wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie uchylenia statutu Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] "[...]" oraz dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu. W uzasadnieniu wniosku opisał naruszenia prawa przez ww. statut, a także wykazał związek celów statutowych Stowarzyszenia z przedmiotem postępowania administracyjnego oraz istnienie interesu społecznego we wszczęciu takiego postępowania.

Kuratora pismem 10 października 2023 r., które przesłał do wiadomości skarżącego, skierowanym do dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] "[...]" zwrócił się o przesłanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnego statutu szkoły. 9 listopada 2023 r. do Stowarzyszenia wpłynęło datowane na 3 listopada 2023 r. pismo Kuratora, w którym poinformował on o zwróceniu się do dyrektora ww. Szkoły, w trybie nadzoru pedagogicznego, o wprowadzenie niezbędnych zmian w statucie. 30 kwietnia 2024 r. Stowarzyszenie wniosło do Ministra Edukacji, za pośrednictwem Kuratora, ponaglenie na bezczynność Kuratora. Ponaglenie to pozostało, na dzień wnoszenia skargi, bez reakcji zarówno Ministra, jak i Kuratora.

Zdaniem skarżącego, Kurator niewątpliwie pozostaje w stanie bezczynności. Stowarzyszenie wywiązało się z obowiązku uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a., gdyż wniosło ww. ponaglenie na bezczynność Kuratora. Stosownie do art. 31 § 1 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby żądać wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (§ 2 ww. przepisu).

Z wyżej przytoczonych przepisów k.p.a. wprost wynika, że, zarówno w przypadku pozytywnego, jak i negatywnego, załatwienia żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, właściwą formą działania organu administracji publicznej powinno być wydanie postanowienia. Podobny pogląd, dotyczący zresztą problematyki wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia statutu szkoły, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 18 kwietnia 2024 r. (III OSK 1116/23, LEX nr 3710864). Nie ulega bowiem wątpliwości, że wydanie przez Kuratora decyzji administracyjnej o uchyleniu statutu szkoły wymaga wcześniejszego przeprowadzenia postępowania jurysdykcyjnego, którego wszczęcia Stowarzyszenie uprawnione jest żądać.

Pismo Kuratora z 3 listopada 2023 r. nie może być uznane za postanowienie, gdyż brak w nim jednego z elementów tzw. "minimum decyzji administracyjnej", a mianowicie rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie powinno być wskazane w akcie administracyjnym na tyle jasno, żeby adresat tego aktu nie musiał domyślać się jakie rozstrzygnięcie zostało podjęte.

Kurator, nie załatwiając sprawy w formie zgodnej z obowiązującym prawem (czyli w tym przypadku w drodze postanowienia), nie załatwił jej wcale. Ustawowy termin na rozpatrzenie żądania skarżącego upłynął najpóźniej 3 listopada 2023 r., a Kurator w dalszym ciągu nie rozstrzygnął o losach przedłożonego żądania. Tym samym pozostaje nadal w bezczynności, która ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności wskazuje na to upływ czasu - na dzień wnoszenia skargi, Kurator pozostaje w stanie bezczynności od ok. 7 miesięcy. Tak długi okres bezczynności, szczególnie mając na względzie fakt, że bezczynność ta wydaje się niczym nieuzasadniona, jest niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawa. Kurator nie zareagował na wniesione 30 kwietnia 2024 r. ponaglenie. Należyte uzasadnienie tego ponaglenia mogło i powinno stanowić okazję do refleksji Kuratora nad sposobem prowadzenia tegoż postępowania - Kurator nie skorzystał jednak z tej możliwości, wybierając pozostanie całkowicie biernym. Zbiór tych okoliczności (znaczne opóźnienie w załatwieniu przedmiotowej sprawy, brak uzasadnienia tegoż opóźnienia, bierna postawa nawet po wniesieniu ponaglenia) bezsprzecznie wskazuje na złą wolę Kuratora.

Te same przesłanki przemawiają za przyznaniem na rzecz Stowarzyszenia sumy pieniężnej w postulowanej wysokości. Środek ten, mający charakter prewencyjno-represyjno-kompensacyjny, z pewnością osiągnie swój cel prewencji szczególnej oraz represji, pomimo stosunkowo niedużej proponowanej kwoty. Uzyskane w ten sposób środki będą wydatkowane na wykonywanie przez Stowarzyszenie zadań mieszczących się w zakresie pożytku publicznego, w tym edukowanie organów władzy publicznej na tematy związane z prawem oświatowym, co niewątpliwie przyniesie pozytywny skutek społeczny i wypełni cel prewencji ogólnej.

W odpowiedzi na skargę Kurator obszernie opisał podjęte działania w sprawie dostrzeżonych przez organ, a sygnalizowanych przez skarżącego, nieprawidłowości w statucie Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] "[...]". Wyjaśnił, że na skutek interwencji organu dyrektor Szkoły dokona stosownych zmian w statucie. Organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 2 b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest poprzedzenie jej ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Skarga złożona w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, gdyż skarżąca pismem złożyła ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., czym wyczerpała środki zaskarżenia.

Wskazać trzeba, że do nowelizacji k.p.a. i p.p.s.a. przeprowadzonej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. pojęcia "bezczynność", jak i "przewlekłość" nie były zdefiniowane ustawowo. Przewlekłość rozumiano, jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź podejmowanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie był bezczynny (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r., I OSK 2704/13; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r. II OSK 1031/12). Pojęcie to obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak i nieuzasadnione przedłużanie załatwienia sprawy. Mogą zatem wystąpić sytuacje, w których organ wprawdzie wykonuje zasadne czynności procesowe, ale niesprawnie i nieudolnie w długich odstępach czasu lub podejmuje czynności pozorne np. wzywa do przedstawienia dokumentów, które nie są wymagane, bądź nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, lub zachodzą obie ww. sytuacje jednocześnie. Stany faktyczne poddawane ocenie sądowej mogą więc kwalifikować się zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania. Przy czym przewlekłość może wystąpić również w granicach biegnących terminów ustawowych, np. wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a., gdyż w takiej sytuacji postępowanie prowadzone jest dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Obecnie prawodawca rozróżnił stany bezczynności i przewlekłości w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Bezczynność ma miejsce wtedy, gdy sprawy nie załatwiono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Pojęcie przewlekłości jest zatem szersze.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że w takim postępowaniu kompetencja sądu ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy organ miał - wynikający z przepisów prawa - obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminach ustawowych, wymienionych w art. 35 k.p.a., ewentualnie zasadnie przedłużonych na podstawach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym - wynikającym z przepisów prawa materialnego - terminie.

W art. 12 § 1 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia oraz zobowiązał do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia – o czym mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W art. 35 § 1 i 3 k.p.a. zobowiązał organy do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Bezczynność jest więc związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość nie łączy się z przekroczeniem żadnych terminów. Oznacza to, że bezczynność zachodzi, gdy terminy ustawowe oraz wskazane przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, natomiast przewlekłość występuje wtedy, gdy terminy ustawowe oraz wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona. Taką wykładnię art. 37 § 1 k.p.a. w zakresie zamieszczonych w tym przepisie definicji bezczynności i przewlekłości potwierdza uzasadnienie projektu ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 1183 Sejmu VIII kadencji). Za takim rozumieniem bezczynności i przewlekłości opowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (CBOSA). Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że bezczynność i przewlekłość są pojęciami rozłącznymi, co oznacza, że w tej samej sprawie nie może występować zarówno bezczynność, jak i przewlekłość (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6127/21 – CBOSA).

Jak ponadto trafnie ocenił Sąd Naczelny, stwierdzenie, że organizacja społeczna jest legitymowana do wniesienia żądania, nie obliguje organu do wszczęcia postępowania, jedynie wówczas, gdy żądanie takie jest bezzasadne z innych powodów. Także jednak i w tym wypadku organ powinien wydać postanowienie, co wynika z brzmienia art. 31 § 2 zd. 2 k.p.a. Zatem analiza konstrukcji art. 31 § 1 i § 2 k.p.a. wskazuje jednoznacznie, że w sytuacji, w której wniosek o wszczęcie postępowania składa organizacja społeczna, a podany przez nią stan faktyczny sprawy może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania jurysdykcyjnego, obowiązkiem właściwego organu jest wydanie postanowienia rozstrzygającego o takim żądaniu (wyrok z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1116/23 – CBOSA).

Mając na uwadze powyższe kryteria prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że w sprawie niniejszej Kurator pozostawał bezczynny w załatwieniu sprawy. Skarżący dochował wymogów prawnych skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu, gdyż poprzedził ją stosownym ponagleniem, wyczerpując tym samym środki zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.).

Jak trafnie wskazuje skarżący, wobec formalnego żądania, zgłoszonego organowi przez Stowarzyszenie 3 października 2023 r. w przedmiocie zarówno wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie uchylenia statutu Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] "[...]", jak i dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu obowiązkiem organu było wydanie postanowienia o wszczęciu takiego postępowania lub o odmowie jego wszczęcia. W przypadku tego pierwszego rozstrzygnięcia, kolejnym obowiązkiem Kuratora było rozstrzygnięcie o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że na skutek wniosku Stowarzyszenia, Kurator 10 października 2023 r., przesłał do wiadomości Stowarzyszenia skierowaną do dyrektora Szkoły prośbę o przesłanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnego statutu tejże szkoły. o przekazanie aktualnej wersji statutu i w związku z przedstawionymi wątpliwościami dokonał analizy zapisów całego statutu pod względem ich zgodności z prawem. Następnie, pismem datowanym na 3 listopada 2023 r. zwrócił się do dyrektora szkoły przekazując dyrektorowi szkoły uwagi do zapisów statutu, uznanych za niezgodne z prawem. Kurator zobowiązał dyrektora szkoły do uwzględnienia uwag i poprawienia wskazanych nieprawidłowości.

Tym niemniej, wyjaśnić należy, że wniosek organizacji społecznej (Stowarzyszenia) o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia statutu szkoły publicznej lub niektórych jego postanowień oraz dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu musi być załatwiony w formie postanowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1378/23 – CBOSA).

Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Na mocy art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Zgodnie z art. 31 § 1 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: wszczęcia postępowania (pkt 1) i dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu (pkt 2), jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Natomiast stosownie do treści § 2 tego artykułu organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu, lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że w związku ze złożonym przez Stowarzyszenie wnioskiem z 3 października 2023 r. Kurator powinien był postanowieniem wszcząć z urzędu wnioskowane postępowanie i orzec o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu albo postanowieniem odmówić wszczęcia postępowania. Na niekorzystne dla Stowarzyszenia rozstrzygnięcia w tym zakresie przysługuje mu bowiem zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego.

Terminy rozpoznania wniosku Stowarzyszenia wskazane są w przytoczonym wyżej art. 35 § 1 k.p.a., miesiąc lub 2 miesiące. Kurator w tym terminie nie wydal postanowienia o wszczęciu postępowania i nie odmówił wszczęcia postępowania - a w konsekwencji nie dopuścił też Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu. Kurator nie zawiadomił też Stowarzyszenia o przyczynie zwłoki w załatwieniu wniosku z 3 października 2023 r. i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Kwestia zaś tego, czy ww. wniosek ten był zasadny czy nie, nie stanowi przesłanki do oceny bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Stanowisko Kuratora w tym zakresie, powinno być zawarte w postanowieniu rozstrzygającym wniosek Stowarzyszenia.

Należy też zwrócić uwagę na to, że treść wniosku Stowarzyszenia nie upoważniałaby organu do jego jednoznacznej kwalifikacji, jako wniosku, o którym mowa w art. 241 k.p.a.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że bezczynność organu uwzględniając okres, w którym organ uchylał się od wydania ww. postanowienia, miała w tej sprawie miejsce z rażącym naruszeniami prawa, o którym mowa powyżej.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Uprawnienie to jest pozostawione przez ustawodawcę uznaniu sądu meriti; sąd może orzec o obu ww. środkach lub tylko o jednym z nich.

Jak podkreśla się w judykaturze, suma pieniężna, przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Przyjmuje się, że suma pieniężna, w przeciwieństwie do grzywny, jedynie akcesoryjnie pełni funkcję prewencyjno-represyjną względem organu. Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku, jakiego doznała strona skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji (vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 16 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Bk 88/24, CBOSA). Suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. nie pełni funkcji odszkodowawczej i nie służy wyrównaniu ewentualnie poniesionej szkody. Obowiązujące w tej kwestii fakultatywne działanie sądu, bez sprecyzowania w ustawie przesłanek, oznacza, że wybór co do zastosowania i wysokości tego środka należy całkowicie do oceny Sądu, dokonanej w odniesieniu do całokształtu sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – mając na uwadze wspomniane okoliczności sprawy – stwierdził, że w sprawie niniejszej istnieje potrzeba zasądzenia od organu na rzecz skarżącego żądanej w skardze sumy pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a i art. 149 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

.