Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 186/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30b, art. 30c ust. 3 pkt 2, art. 30g, art. 37.
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi Spółki A na informację Warmińsko – Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 29 kwietnia 2010r Spółka A. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "Dywersyfikacja źródeł przychodów Spółki A. poprzez uruchomienie produkcji nowoczesnej stolarki" do konkursu 01/10/ 1.1.9. ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury 2007-2013 w ramach Osi Priorytetowej 1: Przedsiębiorczość; Działanie 1.1. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw" ; Poddziałanie 1.1.9. "Inne inwestycje w przedsiębiorstwa"

Pismem z dnia "[...]" nr "[...]" Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. (zwana dalej w skrócie ARR) poinformowała Spółkę, że projekt był przedmiotem pierwszego etapu oceny dokonywanej przez Komisję Oceny Projektów ( zwanej dalej w skrócie KOP). W pierwszym etapie badana jest zgodność projektu z kryteriami merytorycznymi zerojedynkowymi. Dokonano negatywnej oceny merytorycznej zerojedynkowej z uwagi na to, że przedstawiony projekt nie spełnił kryterium zgodności z horyzontalnymi politykami Wspólnoty, w tym w szczególności z politykami w zakresie zrównoważonego rozwoju.

Jako uzasadnienie takiej oceny wskazano, że "w Dyrektywie i Rozporządzeniu dot. OOŚ przedsięwzięcie jest zaliczane do takiego, dla którego raport oddziaływania na środowisko może być wymagany. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano do zastosowania art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska tj. uzyskania decyzji środowiskowej. Wójt w piśmie z 7.01.2008r. wyraził opinię, którą określił jako niewiążącą. Opinię może wydać po złożeniu wniosku – brak informacji czy wniosek został złożony".

Pismem z dnia 11 stycznia 2011r. Spółka A złożyła protest od negatywnej oceny dokonanej przez KOP Instytucji Pośredniczącej Zarzuciła, że: -ocena merytoryczna wniosku została przeprowadzona . niezgodnie z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący i określonymi w załączniku nr. 7.2 do Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ( z dnia 8 marca 2010r);

- doszło do naruszenia art. 26 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju tj. wystąpił brak przejrzystości i rzetelności oceny wniosków przez członków KOP poprzez wydawanie diametralnie różnych ocen tego samego stanu faktycznego i prawnego;

- nastąpiło naruszenie przejrzystości i transparentności procesu wyboru projektów poprzez tworzenie pozaregulaminowych, własnych, niejasnych kryteriów oceny;

- posługiwano się argumentami oderwanymi od stanu faktycznego, bez ustosunkowania się do treści przedstawionych w dokumentacji aplikacyjnej ( wniosku, biznesplanie i innych dokumentach) co ewidentnie tworzy interpretacje niejasne, niezrozumiałe i niekorzystne dla wnioskodawcy.

Spółka podniosła, że uzasadnienie negatywnej oceny w zakresie kryterium "Czy projekt realizuje swoje cele zgodnie ze wszystkimi aspektami gospodarczymi, społecznymi i środowiskowymi?" zostało oparte na wybiórczo wybranych zapisach Rozporządzenia. Ponadto w sposób ogólny powołano się na ten akt oraz Dyrektywę, bez podania konkretnego punktu z tych dokumentów, co uniemożliwia pełne odniesienie się do oceny. Stanowi też naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Wyraziła domniemanie, że Instytucja Pośrednicząca powołała się na § 3.1 ppkt.13 rozporządzenia z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U nr 257 poz. 2573 ze zm.). W odniesieniu do powyższego przyznała, że jednym z elementów projektu jest zakup linii do produkcji stolarki z tworzyw sztucznych. Z dokumentów aplikacyjnych nie wynika jednak, że produkcja będzie prowadzona z "zastosowaniem procesów chemicznych lub elektrolitycznych" o czym jest mowa w powołanym przepisie. Następnie protestująca przytoczyła definicje procesów : chemicznego i elektrolitycznego. Wskazała, że szczegółowo opisany we wniosku i biznesplanie wykaz maszyn wchodzących w skład linii technologicznej do produkcji stolarki nie obejmuje maszyn, których wykorzystanie wskazywałoby na zachodzenie tych procesów. Tylko jedno urządzenie pn. zgrzewarka dwugłowicowa do dwupunktowego zgrzewania profili ramowych pod katem 90 stopni, będzie wykorzystywało podczas pracy procesy termiczne, a dzięki elektronicznemu ustawianiu czasu zgrzewania i temperatury proces ten zostanie zoptymalizowany. Produkcja stolarki nie będzie oparta na procesach chemicznych czy elektrolitycznych, co jednoznacznie wyklucza ją z obszarów wymienionych w § 3 rozporządzenia z dnia 9.11.2004r. oraz z konieczności sporządzenia raportu dotyczącego oceny oddziaływania na środowisko.

Dalej Spółka zwróciła uwagę na fakt, że ten sam projekt zgłaszała do konkursu 01.09./1.1.9 w 2009r. Ocena kryterium zgodności z horyzontalnymi politykami wspólnoty, w tym w szczególności z politykami w zakresie zrównoważonego rozwoju wypadła wówczas pozytywnie. Zmiana oceny tego zagadnienia przez członków KOP w 2010r. przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym pozostaje niejasna.

Naruszona została zatem zawarta w art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zasada rzetelnej i bezstronnej oceny wniosków i zapewnienia równych szans wszystkim wnioskodawcom, w sposób krzywdzący Spółkę. Natomiast ogólnikowe uzasadnienie oceny narusza art. 26 ust. 2 ustawy i nie wyczerpuje wymogu przejrzystości reguł stosowanych w ocenie projektu.

Pismem z dnia "[...]" nr "[...]" ARR. S.A. poinformowała wnioskującą Spółkę o negatywnym rozpatrzeniu jej protestu.

W uzasadnieniu podała, że projekt jest niezgodny z horyzontalnymi politykami Wspólnoty, w tym polityki w zakresie zrównoważonego rozwoju. Zamierzona inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust.1 pkt. 13.7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9.11.2004r. Dz.U nr 257 poz. 2573 ze zm.) i wymaga decyzji środowiskowej. Wskazuje na to również zapis w decyzji nr "[...]" Wójta Gminy R. z dn. 7.01.2008r., znak: "[...]" tj. decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Instytucji Pośredniczącej pkt 4.1 sentencji " w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi mają zastosowanie przepisy art. 46 ustawy z dnia 27.04. 2001r. Prawo Ochrony Środowiska ( Dz.U. z 2006r. nr 129, poz. 902 ze zm.)" .wskazuje na wymóg uzyskania decyzji środowiskowej.

Z uwagi na fakt , że wnioskodawczyni nie przedłożyła stosownych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie procedury zmierzającej do wydania decyzji środowiskowej , nie można dokonać oceny wpływu inwestycji na środowisko.

W dniu 3 marca 1011r. Spółka A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję ARR S.A. z dnia "[...]" o utrzymaniu negatywnej oceny merytorycznej zerojedynkowej projektu objętego wnioskiem nr "[...]". Wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

- art. 26 ust 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez brak zapewnienia reguł przejrzystości przy ocenie projektów ;

- przepisów Regulaminu naboru i oceny wniosków z 8 marca 2010r. (zał. nr 4 pt. Lista sprawdzająca i zał. 7.2. pt. Kryteria merytoryczne zerojedynkowe – karta z definicją kryterium), przez błędną ocenę materialną wniosku o dofinansowanie projektu oraz załączników do tego projektu.;

- postanowień rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska przez przyjęcie, że oceniane przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;.

Ponadto doszło do naruszenia prawa przez:

-powołanie błędnej podstawy prawnej. Nie istnieje bowiem rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9.11.2004r. jak też jednostka redakcyjna rozporządzenia tj. § 3 ust 1 pkt.137. W konsekwencji uniemożliwia to skarżącej poznanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu.;

- brak merytorycznego odniesienia się do podniesionych w proteście zarzutów, w szczególności nie wskazanie konkretnego przepisu, z którego miałby wynikać obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez podmiot ubiegający się o dofinansowanie;

-brak wyjaśnienia dlaczego w tym stanie faktycznym i prawnym w toku ubiegłorocznej procedury oceny przez tę samą instytucję wniosek został uznany za poprawny, a wniosek obecny został oceniony negatywnie.

Na wstępie uzasadniania powyższych zarzutów Spółka przedstawiła przebieg postępowania w odniesieniu do wniosku złożonego na konkurs ogłoszony w 2009r.

Wskazała, że projekt był odrzucony na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej z uwagi na niespełnienie kryterium zgodności z horyzontalnymi politykami Wspólnoty , w szczególności z polityką zrównoważonego rozwoju. Jednak w tamtym postępowaniu, na skutek przedstawienia przez Spółkę pisma Wójta Gminy R. z dnia 7.01.2010r. nr "[...]", że planowane przedsięwzięcie nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9.11.2004, a tym samym nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uwzględniono protest. Projekt został oceniony pozytywnie ale ostatecznie odpadł na etapie oceny merytorycznej punktowej.

Do ponownie złożonego wniosku skarżąca dołączyła takie same dokumenty dotyczące ochrony środowiska jak w roku poprzednim uznając, że zostały one zbadane i zaakceptowane w wyniku protestu złożonego w styczniu 2010r.

Tak więc oba wnioski pod względem merytorycznym są niemal identyczne.

Skarżąca uważa, że ARR dokonała błędnej oceny kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. Tendencyjnie wskazała na zapisy decyzji Wójta Gminy R. "[...]" z dnia 7.01.2008r. o warunkach zabudowy, w której standardowo zapisano, iż w zakresie ochrony środowiska zastosowanie mają przepisy art. 46 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska., nie wzięła natomiast pod uwagę pisma Wójta z dnia 7.01.2010r. potwierdzającego, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowisko zajęte w piśmie z dnia 7.01.2010r. zostało wyrażone w momencie składania wniosku i w innym stanie prawnym niż decyzja, czego organ zupełnie nie dostrzega. Zdaniem skarżącej Instytucja Pośrednicząca świadomie pominęła szerokie opisy zawarte we wniosku i w biznesplanie, z których wynika jednoznacznie, że Spółka nie przewiduje produkcji i przetwarzania tworzyw sztucznych (profili PCV)., a produkcja będzie polegała na montażu okien z gotowych profili. Prowadzona działalność nie wpłynie na środowisko naturalne w większym stopniu niż standardowe zakłady produkcyjne. O bezpieczeństwie dla środowiska świadczy opinia zawarta w piśmie z dnia 7.01.2010r. Wójta Gminy R.

Następnie skarżąca podniosła, że na żadnym etapie oceny wniosku nie wskazano przepisu prawa, z którego wynika, że przedsięwzięcie zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym organ wydał negatywną dla wnioskodawcy decyzję bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, w oparciu o niejasne przesłanki, nie podając żądnego uzasadnienia. Ponadto Instytucja Pośrednicząca nie odniosła się wystarczająco do zarzutów zawartych w proteście. W odpowiedzi na protest jedynie dokonała uzasadnienia swojego pierwotnego stanowiska, lecz w dalszym ciągu nie powołała się na konkretne kryteria oceny, w szczególności nie odniosła się do istotnego zarzutu, że merytorycznie identyczny wniosek, w tym samym porządku prawnym, w tej samej instytucji, w kolejnych latach był oceniany w różny sposób. Zbieg zdarzeń dotyczący procedury oceny wniosków złożonych w 2009 i 2010r. jednoznacznie wskazuje , że projekty są oceniane według dowolnych kryteriów, z pominięciem jednoznacznych definicji kryteriów. Nie są przestrzegane przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, tj. art. 26, że instytucja zarządzająca powinna uwzględnić zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych w ocenie projektów.

Zdaniem skarżącej ARR naruszyła także podstawowe zasady postępowania przed organami administracji państwowej. Przez wydanie negatywnej decyzji bez wyraźnej podstawy prawnej a jedynie w oparciu o indywidualne przekonanie, poważnie naruszyła zasadę legalizmu - art. 6 k.p.a.. Nie uzasadniając należycie decyzji podważyła zasadę przekonywania – art. 11 k.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa – art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę ARR S.A wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała stanowisko zajęte w informacji o negatywnym wyniku protestu strony skarżącej. Powołując fragment pisma Wójta Gminy R. z dnia 7.01.2010r. podkreśliła niewiążący charakter wyrażonej w nim opinii. Wskazała, że każdy wniosek podlega ocenie ekspertów od ochrony środowiska, a zaskarżona ocena została dokonana zgodnie z regulaminem konkursu ogłoszonego w 2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz. U z 2009r. nr 84 poz. 712), która m.innymi przewiduje możliwość realizowania przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej projektów w ramach "polityki rozwoju" przy udziale środków finansowych z budżetu państwa lub źródeł zagranicznych ustanawia szczególny tryb postępowania w tych sprawach, odbiegający od reguł postępowania administracyjnego. W art. 37 stanowi, iż do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na konieczność ustanowienia w poszczególnych systemach realizacji programów operacyjnych procedur odwoławczych – w art. 30b określa ogólne zasady takiej procedury, natomiast w art. 30g wyraźnie zastrzega, że informacje otrzymane przez wnioskodawcę, dotyczące oceny jego wniosku, jak również w trakcie procedury odwoławczej nie stanowią decyzji administracyjnej.

W świetle przytoczonych wyżej szczególnych uregulowań nietrafne jest odwoływanie się w skardze do przepisów i zasad postępowania, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia reguł postępowania przewidzianych w ustawie. Według art. 25 pkt. 1 ustawy za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca. Stosownie zaś do art. 26 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy mi. innymi przygotowanie szczegółowego opisu priorytetów programu operacyjnego oraz wybór, w oparciu o przyjęte kryteria, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego. Oczywiście słuszne jest stwierdzenie, że ustawa w art. 26 ust. 2 zobowiązuje instytucję zarządzającą do przestrzegania zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. W ocenie Sądu powyższe realizowane jest poprzez brak ograniczeń podmiotowych w możliwości uczestnictwa w konkursie danej kategorii potencjalnych beneficjentów, określenia kryteriów wyboru projektów jak też ustalenie stosownych regulaminów. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w ramach konkursu 01./10/1.1.9. toczyło się w oparciu o postanowienia Regulaminu naboru i oceny wniosków ze środków RPO W i M na lata 2007-2013 Instytucji Pośredniczącej II stopnia (ARR S.A.) z dnia 8 marca 2010r.

Zgodnie z § 8 II pkt.6 Regulaminu ocena merytoryczna wniosku jest oceną dwustopniową. Ocena merytoryczna zerojedynkowa dokonywana jest w oparciu o kryteria zawarte w Karcie oceny zerojedynkowej, stanowiącej załącznik do Regulaminu. Niespełnienie jednego z kryteriów merytorycznych zerojedynkowych powoduje odrzucenie wniosku i wykluczenie go z dalszej oceny ( jeżeli poprawa bądź uzupełnienie wniosku nie jest możliwe). Jednym z kryteriów zawartych w Karcie definicji kryterium jest zgodność projektu z horyzontalnymi politykami Wspólnoty, w tym w zakresie zrównoważonego rozwoju. W ramach tego kryterium należy m.in. dokonać oceny, "Czy projekt nie spowoduje nienaprawialnych szkód lub też nie będzie miał negatywnego wpływu na środowisko regionu?" "Czy projekt nie będzie miał niekorzystnego wpływu na siedliska i gatunki zamieszkujące tereny Natura 2000 i inne o znaczeniu krajowym?". Z dokumentacji przedłożonej Sądowi wynika, że pismem z dnia 12.10.2010r. Spółka była wzywana do wyjaśnienia i uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej. Między innymi w odniesieniu do zał. 2a do wniosku (jest to formularz dotyczący oceny oddziaływania na środowisko opracowany zgodnie z art. 5 ust. 3 Dyrektywy 85/337/EWG ze zm.) stwierdzono konieczność przedstawienia dokumentów potwierdzających przeprowadzenie oceny OOŚ, gdyż przedsięwzięcie , jakim jest instalacja do obróbki tworzyw sztucznych zaliczane jest do II aneksu. W piśmie z dnia 22.10.2010r. wnioskodawczyni wyjaśniła , iż przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (załączonego do wniosku) oraz wcześniej, przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy nie wskazano na konieczność prowadzenia procedury OOŚ. Na potwierdzenie powyższego przedstawiła pismo Wójta Gminy R. z dnia 7.01.2010 r. W toku dalszego postępowania Spółka konsekwentnie nie zgadzała się z zasadnością żądania przez Instytucję Pośredniczącą przedstawienia stosownej dokumentacji o przeprowadzeniu postępowania odnośnie oceny oddziaływania na środowisko inwestycji, o której dofinansowanie się ubiegała. Wprawdzie należy przyznać rację skarżącej, że informacje: o wyniku oceny merytorycznej zerojedynkowej z dnia "[...]" i z dnia "[...]" o negatywnym wyniku procedury odwoławczej są lakoniczne. Nadto w tej drugiej błędnie określono Organ, który wydał rozporządzenie z dnia 9.11.2004r. oraz normę, która, w ocenie Instytucji Pośredniczącej miała zastosowanie w sprawie. Uchybienia te nie były jednak tego rodzaju, w świetle wcześniejszej korespondencji, że Spółka nie była w stanie "poznać podstawy prawnej rozstrzygnięcia" Jak już wyżej stwierdzono, informacje o dokonanej ocenie wniosku oraz o wynikach procedury odwoławczej nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu k.p.a., zatem nie muszą spełniać wymogów określonych w art. 107 k.p.a. Zdaniem Sądu informacje te wystarczająco wyjaśniały powody negatywnej oceny merytorycznej zerojedynkowej. Istota sporu od początku była jasno określona i sprowadzała się do tego, czy Spółka powinna do wniosku o dofinansowanie przedłożyć, wydane w odpowiedniej formie, stanowisko właściwego organu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że w decyzji Wójta Gminy R. z dnia 7.01.2008r. o warunkach zabudowy wskazano, iż " w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi mają zastosowanie przepisy art. 46 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2006r. nr 129 poz. 902 z późn.zm.)". Wbrew poglądowi skarżącej nie można uznać, że takie stwierdzenie w decyzji jest zapisem "standardowym" (nie mającym znaczenia). Powoływana zmiana stanu prawnego tj. m.in. uchylenie szeregu przepisów Prawa ochrony środowiska w związku z wejściem w życie (z dniem 15 listopada 2008r.) ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U nr. 199 poz. 1227) nie doprowadziła do zasadniczych zmian w zakresie zasad i trybu dokonywania ocen oddziaływania inwestycji na środowisko. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 70 ust. 2 powołanej ustawy). Podobnie było w poprzednim stanie prawnym. Kwestią zasadniczą w sprawie nie było to, czy planowane przedsięwzięcie jest zaliczane do mogących znacząco oddziaływać na środowisko według literalnego brzmienia któregoś z punktów paragrafów 2 lub 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., gdyż w § 5 wymieniono kryteria, które mogą decydować o konieczności sporządzenia raportu. Istotne było, że opinia Wójta Gminy R. z dnia 7.09.2010r. złożona przez skarżącą przy piśmie z dnia 22.10.2010r. nie stanowiła postanowienia, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska ( art.. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku....).

W ocenie Sądu KOP Instytucji Pośredniczącej zasadnie domagała się przedłożenia dokumentów potwierdzających wszczęcie procedury przewidzianej przepisami o ochronie środowiska, w tym ew. dokumentu urzędowego, wyżej wymienionego. Brak jest zatem podstaw do uznania odrzucenia projektu z powodu braku możliwości oceny według przewidzianego w Regulaminie kryterium "środowiskowego" za naruszające prawo.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oddalił skargę.