Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 380/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 37, art. 41 ust. 1 i 3, art. 66k
journal: Dz.U. 2022 poz 690
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 6 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska - Frankiewicz, Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), , Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2023 roku sprawy ze skargi N. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 6 kwietnia 2023 roku nr RPS-II.8641.21.2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do stypendium szkoleniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 6 kwietnia 2023 r., nr RPS-II.8641.21.2023 Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania N.K. od decyzji Starosty Zgierskiego z 28 kwietnia 2022 r., nr ZE.710.85.2022.RB o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty Zgierskiego z 9 listopada 2021 r. o przyznaniu prawa do stypendium szkoleniowego w okresie od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r. i odmowie przyznania prawa do stypendium szkoleniowego od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 37, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 41 ust. 1, ust. 3 w zw. z art. 66k ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 690 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją Starosty Zgierskiego z 20 kwietnia 2021 r. N.K. została uznana z dniem 13 kwietnia 2021 r. za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 13 kwietnia 2021 r. do 9 października 2021 r. w wysokości 960,00 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w kwocie 753,90 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.

3 stycznia 2022 r. N.K. przedłożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w Zgierzu kserokopię umowy zlecenia zawartą 1 kwietnia 2021 r. z C. Sp. z o.o. na okres od 1 kwietnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.

Starosta Zgierski postanowieniem z 17 stycznia 2022 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Zgierskiego z 20 kwietnia 2021 r.

Decyzją z 7 lutego 2022 r. nr ZE.710.17.2022.RB Starosta Zgierski uchylił własną ostateczną decyzję z 20 kwietnia 2021 r. i odmówił uznania N.K. za osobę bezrobotną z dniem 13 kwietnia 2021 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od 13 kwietnia 2021 r. do 9 października 2021 r. w wysokości 960,00 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku oraz w kwocie 753,90 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda Łódzki decyzją z 19 kwietnia 2022 r., nr RPS-II.8641.28.2022 utrzymał w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 7 lutego 2022 r. Na powyższą decyzję Wojewody Łódzkiego z 19 kwietnia 2022 r. N.K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Starosta Zgierski postanowieniem z 14 marca 2022 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 9 listopada 2021 r. ZE.710.8789.202l.GKP o przyznaniu prawa do stypendium szkoleniowego od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r. w wysokości 1489,00 miesięcznie, tj. 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, jeżeli miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym, że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1.

Starosta Zgierski decyzją z 28 kwietnia 2022 r., nr ZE.710.85.2022.RB uchylił decyzję ostateczną z 9 listopada 2021 r. o przyznaniu N.K. prawa do stypendium szkoleniowego od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r. w wysokości 1489,00 miesięcznie i odmówił przyznania prawa do stypendium szkoleniowego od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r. w wysokości 1 489,00 miesięcznie.

Od powyższej decyzji N.K. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji, ponieważ 8 listopada 2021 r. nie była zatrudniona na podstawie umowy o pracę ani na podstawie umowy zlecenia, pozostawała osobą bezrobotną.

Postanowieniem z 21 lipca 2022 r. Wojewoda Łódzki zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze do czasu prawomocnego zakończenia postępowania zainicjowanego skargą na decyzję Wojewody Łódzkiego z 19 kwietnia 2022 r.

Wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 429/22 WSA w Łodzi oddalił skargę N.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 19 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Postanowieniem z 8 marca 2023 r. Wojewoda Łódzki podjął z urzędu zawieszone postępowanie odwoławcze.

Wskazaną na wstępie decyzją z 6 kwietnia 2023 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzji Starosty Zgierskiego z 28 kwietnia 2022 r. wskazując, że w prawomocnym wyroku z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 429/22 WSA w Łodzi stwierdził, że z uwagi na zawarcie przez skarżącą umowy zlecenia 1 kwietnia 2021 r., w dniu rejestracji, tj. 13 kwietnia 2021 r., nie spełniała ona warunków do uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tej sytuacji, nie posiadając od 13 kwietnia 2021 r. statusu osoby bezrobotnej, skarżąca nie mogła również później otrzymać bonu szkoleniowego, zostać skierowana na szkolenie i otrzymać stypendium szkoleniowego.

Organ wyjaśnił ponadto, że N.K. poinformowała PUP w Zgierzu o podjęciu pracy na podstawie umowy zlecenia dopiero 3 stycznia 2022 r., co uzasadniało wznowienie z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 9 listopada 2021 r. o przyznaniu prawa do stypendium szkoleniowego od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r. w wysokości 1 489,00 zł miesięcznie,

Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były organowi pierwszej instancji znane w dniu wydania ostatecznej decyzji dotyczącej statusu osoby bezrobotnej stanowi zaś samoistną przesłankę wznowienia postępowania. Celem wznowienia postępowania jest natomiast ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość tego postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.).

Zważywszy na fakt, że N.K. nie spełniała przesłanek do uznania za osobę bezrobotną, o których mowa w art. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy od 13 kwietnia 2021 r., tym samym nie spełniła również warunków do skierowania na szkolenie i otrzymania stypendium szkoleniowego. Wojewoda Łódzki stwierdził zatem, iż organ I instancji prawidłowo orzekł o uchyleniu decyzji Starosty Zgierskiego z 9 listopada 2021 r. objętej wznowieniem postępowania i odmówił przyznania stypendium szkoleniowego na okres od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji Starosty Zgierskiego z 28 kwietnia 2022 r. i umorzenie postępowania podniosła, że dokonując rejestracji jako osoba bezrobotna nie została w sposób prawidłowy poinformowana przez pracownika PUP o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Ze względu na obowiązujący stan epidemii kontakt z PUP odbywał się telefonicznie, a wszelkie dokumenty przekazywane były przez skrzynkę podawczą. Skarżąca wskazała, że umowę o skierowaniu na szkolenie podpisała 2 listopada 2021 r., w okresie, w którym nie obowiązywał żaden stosunek pracy. Ponadto wskazała, że w dokumencie "Zasady organizowania szkoleń wskazywanych przez bezrobotnego obowiązujące w Powiatowym Urzędzie Pracy w Zgierzu" widnieją zapisy o prawie do ukończenia szkolenia bez konieczności ponoszenia kosztów szkolenia w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz o konieczności poinformowania urzędu o planowanym podjęciu i podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co nie wyklucza możliwości udziału w szkoleniu i pozwala ukończyć szkolenie bez konieczności ponoszenia kosztów szkolenia. Skarżąca nadmieniła również, że sumienie uczestniczyła i ukończyła szkolenie, na które została skierowana, nie miała zamiaru wprowadzić w błąd organu, a zaistniała sytuacja, w jej ocenie jest wynikiem niepoinformowania o ciążących na niej obowiązkach podczas rejestracji jako osoba bezrobotna.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z 6 kwietnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 28 kwietnia 2022 r. o uchyleniu, po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej Starosty Zgierskiego z 9 listopada 2021 r. o przyznaniu skarżącej prawa do stypendium szkoleniowego w okresie od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r. i odmowie przyznania prawa do stypendium szkoleniowego od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r.

Zdaniem sądu organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przez "nową okoliczność istotną dla sprawy" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Okoliczności te muszą mieć charakter prawotwórczy, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Równocześnie taka "nowa, istotna okoliczność" musiała istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie mogła być znana organowi, który wydał decyzję (por. m.in. wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1344/20, Lex nr 3568447).

W rozpoznawanej sprawie, decyzją Starosty Zgierskiego z 20 kwietnia 2021 r. skarżąca została uznana 13 kwietnia 2021 r. za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 13 kwietnia 2021 r. do 9 października 2021 r. W dniu 3 stycznia 2022 r. skarżąca przedłożyła w PUP w Zgierzu kserokopię umowy zlecenia zawartą 1 kwietnia 2021 r. z C. Sp. z o.o. na okres od 1 kwietnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.

Ujawnienie powyższej umowy zlecenia organ uznał za "nową okoliczność istotną dla sprawy", która istniała w dniu wydania decyzji, lecz nie była organowi znana. W wyniku wznowienia postępowania Starosta Zgierski decyzją z 7 lutego 2022 r. uchylił ostateczną decyzję z 20 kwietnia 2021 r. i odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotną od 13 kwietnia 2021 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od 13 kwietnia 2021 r. do 9 października 2021 r. Wojewoda Łódzki decyzją z 19 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 7 lutego 2022 r. Prawomocnym wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 492/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę N.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 19 kwietnia 2022 r. wskazując, że z punktu widzenia wymogów pozwalających na uzyskanie statusu bezrobotnego art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy precyzuje, że zakaz świadczenia innej pracy zarobkowej - oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o pomocy przy zbiorach w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników albo wykonywanie pracy w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Oznacza to, że bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostająca w stosunku pracy, czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej w rozumieniu przytoczonego art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, w tym na podstawie umowy zlecenia, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Sąd podkreślił, że bez znaczenia prawnego w sprawie pozostaje analiza charakteru umowy zlecenia, którego stroną była skarżąca, jak również sposobu faktycznego jej wykonywania oraz kwestii związanych z pobieraniem wynagrodzenia z tego tytułu. Istotne znaczenie ma sam fakt zawarcia umowy zlecenia.

Wobec powyższego istotne dla organu było to, że w dniu rejestracji, tj. 13 kwietnia 2021 r. skarżąca nie spełniała warunków do uznania jej za osobę bezrobotną i przyznania jej z tego tytułu prawa do zasiłku, o czym organ nie wiedział, ponieważ skarżąca na tym etapie nie poinformowała organu o fakcie zawarcia umowy. W istocie więc zataiła tę prawotwórczą okoliczność, która wyszła na jaw dopiero 3 stycznia 2022 r.

Przedstawione w powyższym wyroku stwierdzenia sądu wyznaczyły w istocie kierunek postępowania także w niniejszej sprawie.

Należy wskazać, że definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną interpretację. W rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, czyli niewykonująca pracy i nieświadcząca usług na podstawie między innymi umowy agencyjnej, umowy zlecenia i umowy o dzieło.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 37 ustawy, termin "szkolenie", oznacza pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Z kolei stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 35 ustawy, stypendium - oznacza kwotę wypłacaną z Funduszu Pracy bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie w okresie odbywania szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, studiów podyplomowych, stażu oraz w okresie nauki w szkole ponadpodstawowej albo w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Z treści powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym warunkiem pobierania stypendium jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej.

Skarżąca świadcząc na podstawie umowy zlecenia inną pracę zarobkową od 1 kwietnia 2021 r., nie spełniała w dniu rejestracji, tj. 13 kwietnia 2021 r., przesłanek, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, warunkujących posiadanie statusu osoby bezrobotnej oraz innych związanych z tym uprawnień. W związku z powyższym uzasadniona była odmowa uznania skarżącej za osobę bezrobotną od 13 kwietnia 2021 r. i odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 13 kwietnia 2021 r. do 9 października 2021 r. Nie posiadając od 13 kwietnia 2021 r. statusu osoby bezrobotnej skarżąca nie mogła również otrzymać bonu szkoleniowego, zostać skierowana na szkolenie i otrzymać stypendium szkoleniowego.

Zasadnie zatem, zdaniem sądu, Starosta Zgierski postanowieniem z 14 marca 2022 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 9 listopada 2021 r., oraz orzekł o jej uchyleniu i odmówił przyznania stypendium szkoleniowego na okres od 8 listopada 2021 r. do 12 listopada 2021 r.

Należy podkreślić, że prawo do stypendium z tytułu odbywania szkolenia przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej, spełniającej warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy (art. 41 ust. 1 w zw. z art. 66k ustawy). Skarżąca pobierała stypendium szkoleniowe w sytuacji, gdy nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, warunkującego prawo do stypendium. Bezspornym bowiem jest, że 13 kwietnia 2021 r. skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej. Okoliczność powyższa została przesądzona we wskazanym powyżej prawomocnym wyroku WSA w Łodzi. Tym samym brak było podstaw prawnych do przyznania skarżącej prawa do stypendium szkoleniowego, nawet jeżeli skarżąca faktycznie uczestniczyła w szkoleniu.

Odnosząc się do zarzutów i argumentacji przedstawionej w skardze, należy wskazać, że z załączonych do akt dokumentów jednoznacznie wynika, że wraz z decyzją Starosty Zgierskiego z 20 kwietnia 2021 r. o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej od 13 kwietnia 2021 r. doręczono skarżącej również "Informację o prawach i obowiązkach osób zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy", w której zawarta jest m.in. informacja o statusie bezrobotnego i przesłankach nabycia (utraty) tego statusu. Ponadto, na co wskazywał już w cyt. powyżej WSA w Łodzi w wyroku z 20 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 429/22, skarżąca sama intencjonalnie wprowadzała organ w błąd, twierdząc w grudniu 2021 r., że od 13 kwietnia 2021 r., a więc od dnia rejestracji, nie zawierała żadnej umowy, która stanowiłaby podstawę do zarobkowania, podczas gdy 1 kwietnia 2021 r. zawarła umowę zlecenia, obowiązującą do 19 października 2021 r. Jest również wysoce wątpliwe, aby skarżąca nie posiadała wiedzy o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej oraz warunkach niezbędnych do uzyskania takiego statusu, biorąc pod uwagę nie tylko na doręczoną jej przy decyzji z 20 kwietnia 2021 r. obszerną informację w tym zakresie, ale także z uwagi na bogatą historię skarżącej, gdy chodzi o ubieganie się przez nią o status osoby bezrobotnej, jego posiadanie oraz rezygnację, której początek datowany jest - w świetle przedłożonych sądowi do oceny akt co najmniej na rok 2012.

Z przedstawionych względów zarzuty skargi są niezasadne. Zdaniem sądu wszystkie elementy stanu faktycznego powoływane przez skarżącą zostały ustalone i udokumentowane w zgromadzonym materiale dowodowym oraz znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący. Sąd nie stwierdził również żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

d.cz.