Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1032/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), WSA Maria Tkacz – Rutkowska, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi D.sp. z o.o. we W., poprzednio S.sp. z o.o. we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy "A" sp. z o.o. we W. - dalej: Spółka, złożyła w dniu 24 listopada [...] r. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.

We wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje nieodpłatnych przekazań należących do niej towarów, przy których nabyciu przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT. Przekazywane przedmioty mają charakter upominków, gadżetów i prezentów niewielkiej wartości, (długopisy, zapalniczki, kalendarze, maskotki, czapeczki itp), które są rozdawane klientom Spółki, dystrybutorom jej towarów, dziennikarzom oraz pracownikom działów marketingu i sprzedaży podczas m.in. szkoleń, targów, konferencji, prezentacji dla klientów, pokazów, otwarć nowych punktów handlowych itp. Ponadto Spółka organizuje także dla swoich klientów i dystrybutorów programy lojalnościowe. W ramach tych programów, których celem jest maksymalizacja sprzedaży, a tym samym zwiększenie obrotów Spółki, uzyskanie odpowiedniego pułapu obrotów (dokonanie określonej ilości zakupu produktów Spółki), daje prawo do otrzymania różnego rodzaju nagród. Nieodpłatne przekazania towarów mają miejsce także przy okazji organizacji konkursów, których celem jest również zachęcenie do nabywania produktów Spółki, zwiększenie ilości sprzedaży oraz reklama. Produkty te wydawane są ponadto jako nagrody w konkursach, np. internetowych.

Jak dalej wskazuje Spółka, dokonywane są także nieodpłatne przekazania towarów stanowiących nagrody w loteriach organizowanych w oparciu o zezwolenie MF, adresowanych do nabywców jego towarów. Nagrody znacznej wartości (samochód, sprzęt audio-video), mają na celu zachęcenie do nabywania produktów Spółki. Możliwość wygrania atrakcyjnej nagrody w zamian za zakup nawet niewielkiej ilości produktów, ma zachęcić do nabywania tychże towarów oraz spowodować zwiększenie liczby zamówień, a przez to zwiększenie obrotów Spółki. Działania te (głównie reklamy konkursów i loterii) mają na celu jednocześnie reklamę towarów.

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

Spółka przekazuje również także nieodpłatnie wzorniki produktów na materiałach innych niż papier. Wzorniki te są wykonane z różnych materiałów: desek, płyt laminowanych, rzemyków, płyt kartonowo-gipsowych. Przekazywane są jako materiały reklamowe do centrów dekoracyjnych, hurtowni oraz sklepów współpracujących ze Spółką. Spółka przekazuje także nieodpłatnie, w celu poinformowania klientów o danym produkcie, towary (głównie farby) dziennikarzom pism branżowych. W niektórych sytuacjach (głównie konkursy, loterie i programy lojalnościowe), przekazywane są też nagrody w formie usług, np. w wycieczka jako w ramach danej akcji promocyjnej, czy marketingowej.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Spółka sformułowała pytanie: czy nieodpłatne przekazanie towarów mające związek z prowadzonym przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem strony skarżącej nieodpłatne przekazanie towarów w opisanych warunkach -mające związek z prowadzonym przedsiębiorstwem - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Strona wskazała, że aby przekazanie takie było zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) - dalej: u.p.t.u., opodatkowane podatkiem VAT, spełnione muszą być łącznie następujące warunki: 1) brak związku między celem nieodpłatnego przekazania a prowadzonym przedsiębiorstwem, 2) prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów lub usług związanych z nieodpłatnym przekazaniem, czy nieodpłatną usługą. W opisanej we wniosku sytuacji spełniony zaś został tylko jeden z warunków - prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towaru lub usługi. Brak zatem podstaw do opodatkowania przez Spółkę czynności przekazania nieodpłatnego towarów, ponieważ zostały one przekazane na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem.

W dniu 9 lutego [...] r. Minister Finansów, działając interpretacji przez Dyrektor Izby Skarbowej w P., wydał interpretację indywidualną znak [...], w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W interpretacji organ wskazał na treść przepisów: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1-4 i ust. 7 u.p.t.u., art. 5 ust. 6 obowiązującej do dnia 31 grudnia 2006 r. VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - 77/388/EWG (Dz. Urz. UE. L 1977 145.1 ze zm.) oraz z

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 2006 347.1 ze zm.). Stwierdził, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tego towaru, z wyjątkiem przekazania towarów stanowiących drukowane materiały reklamowe i informacyjne bądź spełniających warunki do uznania ich za prezenty o małej wartości lub próbki. Jeśli zatem towary przekazywane nieodpłatnie przez Wnioskodawcę spełniają warunki, aby uznać je za prezenty o małej wartości lub próbki, obowiązek naliczenia podatku należnego nie powstanie, w pozostałych przypadkach ma on obowiązek opodatkować dokonane nieodpłatne przekazanie towarów.

Interpretację doręczono stronie dnia 11 lutego [...] r. (K-22).

Strona w ustawowym terminie wystąpiła do organu o usunięcie naruszenia prawa i zmianę interpretacji indywidualnej. Spółka podkreśliła, iż prezentowana przez nią wykładnia art. 7 ust. 2 u.p.t.u. wynika z wykładni językowej. Sposób sformułowania przepisu nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zatem stosowanie innej wykładni, niż językowa, byłoby niedopuszczalne.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i podkreślił, że przepis art. 7 ust. 2 należy interpretować w zestawieniu z art. 7 ust. 3 u.p.t.u. Powyższe unormowania są zgodne z treścią art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347.1), dalej: Dyrektywa 112, będącego odpowiednikiem art. 5 (6) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych -wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), dalej: VI Dyrektywa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesionej na interpretację Ministra Finansów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi błędną interpretację art. 7 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 u.p.t.u. przez nieuzasadnione uznanie, że

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów podlega wszelkie, również związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, nieodpłatne przekazanie towarów niestanowiących drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, próbek ani prezentów o małej wartości Odnosząc się do argumentów organu podatkowego, odwołujących się do przepisów prawa wspólnotowego i wskazujących na ich bardziej - niż wynikałoby z dosłownego brzmienia przepisu prawa krajowego - restrykcyjny charakter, Spółka podniosła, że w sytuacji nieprawidłowej implementacji przepisów Dyrektywy 2006/112/WE do polskiego prawa podatkowego nie można stosować "prowspólnotowej wykładni" wbrew brzmieniu przepisu krajowego. Na poparcie swego stanowiska Spółka powołała się na wyroki: NSA z dnia 13 maja 2008 r., sygn, I FSK 600/07, NSA z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 6/08.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -dalej: p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Przedmiotem zaskarżenia była interpretacja indywidualna Ministra Finansów, wydana na podstawie art. 14b § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub

zdarzenia przyszłego (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji

indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu

faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w

sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

O.p.) Z kolei interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.).

Oceniając legalność zaskarżonej interpretacji indywidualnej Sąd uznał, że została ona wydana z naruszeniem art. 7 ust. 2 w związku z ust. 3 u.p.t.u. przez dokonanie jego nieprawidłowej wykładni.

Analizowany przepis podlegał zmianom, zaś zaskarżona interpretacja została wydana w stanie prawnym po jego nowelizacji ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), która zmieniła brzmienie art. 7 u.p.t.u. od dnia 1 czerwca 2005 r.

Należy wskazać, że w odniesieniu do spornego w sprawie problemu, tle tego właśnie stanu prawnego, zapadły juz wyroki sądów administracyjnych, w tym m.in. wydany w składzie siedmiu sędziów, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 6/08. Sąd ten stanął na stanowisku, że przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem w świetle art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r., nie stanowi dostawy towarów, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że art. 7 ust. 2 od wejścia w życie ustawy o podatku od towarów i usług nie był zmieniany i ma następujące brzmienie:

"2. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust, 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części".

Zmienił się natomiast przepis ust. 3 tego artykułu, który przed dniem 1 czerwca 2005 r. stanowił:

"3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli ich przekazanie (wręczenie) wiązało się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem".

Nowelizacja z dnia 21 kwietnia 2005 r. nadała mu brzmienie następujące:

"3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek".

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadnicza zmiana tego przepisu polegała

na usunięciu z niego końcowego fragmentu, który expressis verbis odwoływał się do

bezpośredniego powiązania określonej czynności (przekazania wymienionych towarów)

z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, czyli celami działalności

gospodarczej podatnika. Tymczasem to właśnie to sformułowanie pozwoliło

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w uchwale z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I

FPS 5/06 na przyjęcie takiej wykładni wymienionych przepisów art. 7 ust. 2 i ust. 3,

która z jednej strony pozostawała w zgodzie z prawem wspólnotowym (art. 5 ust. 6 VI

Dyrektywy (art. 16 Dyrektywy 112), czyli była wykładnią prowspólnotową, a z drugiej

zaś nie pozostawała w sprzeczności z gramatycznym brzmieniem omawianych

przepisów, a więc nie prowadziła do rezultatów sprzecznych z efektami wykładni

językowej, czyli do niedopuszczalnej wykładni contra legem. Jednakże, zdaniem

Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka wykładnia, wskazująca, że czynności, do

których odwoływał się art. 7 ust. 3 (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca

2005 r.) mieściły się w zakresie przedmiotowym ust. 2 tego artykułu, była możliwa tylko

przy brzmieniu ust. 3 odwołującego się w końcowym fragmencie - podobnie jak art. 5

ust. 6 VI Dyrektywy (art. 16 Dyrektywy 112) - do bezpośredniego związku tych

czynności z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem (w VI Dyrektywie - z

celami działalności podatnika, a w Dyrektywie 112 - z celami działalności

przedsiębiorstwa podatnika), który to fragment dawał w ogóle podstawy do uznania, że

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

spójna wykładnia tych przepisów wskazuje, że zakres przedmiotowy, do którego odnosiły się te przepisy, obejmował przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane i niezwiązane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem.

Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z poglądami wyrażonymi w wyrokach z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 600/07 (LEX nr 371671) i z dnia 28 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 743/07, a także w wyroku z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I FSK 922/08, że powyższa zmiana art. 7 ust. 3 u.p.t.u. w istotny sposób wpływa na wykładnię normy ust. 2 tego artykułu, której odczytywanie w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2005 r. następowało przez pryzmat art. 7 ust. 3, z uwzględnieniem prowspólnotowej wykładni tegoż unormowania. Nowelizacja polegająca na pominięciu fragmentu wskazującego na opodatkowanie także czynności przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem - korelującego z końcową częścią przepisu art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy (art. 16 Dyrektywy 112) -spowodowała odstąpienie od brzmienia przepisu wspólnotowego (w rozumieniu nadanym mu w wyroku ETS w sprawie C-48/97 Kuwait Petroleum Ltd.), co wskazuje na jego wadliwą implementację do polskiej ustawy o podatku od towarów i usług. Wadliwość ta, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma wpływ na możliwość dokonywania wykładni normy prawa krajowego w zgodzie z wykładnią normy dyrektywy unijnej w sytuacji, gdy brzmienie normy prawa krajowego zdecydowanie odbiega od treści normy dyrektywy, która powinna być przedmiotem implementacji, co ma miejsce po nowelizacji art. 7 ust. 3 u.p.t.u.

Z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 tej ustawy wynika wprost, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w punktach 1 i 2 ust. 2 zostały podane jedynie jako przykłady (poprzedzono je bowiem sformułowaniem "w szczególności") wskazanego w części wstępnej tego ustępu przekazania towarów na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. W konsekwencji również wymienione w pkt 2 tego ustępu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika.

Po nowelizacji art. 7 ust. 3 u.p.t.u. zakres przedmiotowy opodatkowania wskazany w ust. 2 tego artykułu określony jest jedynie w jego części wstępnej (a nie także w ust. 3, jak to było przed nowelizacją i co przyjęto w uchwale z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I FSK 5/06). Obecnie przepis ust. 3 określa tylko rodzaje towarów, których przekazanie wskazane w ust. 2, czyli na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego opodatkowania (wyłączenie przedmiotowe). Jest on przepisem szczególnym (zawierającym wyjątki) w stosunku do ust. 2. Obecnie brak jest powiązania tego wyłączenia z jego bezpośrednim związkiem z prowadzeniem przez podatnika przedsiębiorstwa (wyłączenie przedmiotowo - celowe), jak to miało miejsce przed nowelizacją.

Wyżej przedstawiona wykładnia gramatyczna art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u., wobec niepozostających w sprzeczności do siebie zapisów ust. 2 i ust. 3, jest na tyle jasna, że sięganie po inne metody wykładni Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niedopuszczalne.

Wskazał, że problemem, jaki uwidacznia się w związku z odczytaniem treści omawianych przepisów w oparciu o wykładnię gramatyczną, jest zawężenie zakresu przedmiotowego opodatkowania w porównaniu do unormowań zakreślonych w prawie wspólnotowym. Mając bowiem na uwadze rozważania ETS we wspomnianym już wyroku Kuwait Petroleum, należy przyjmować, że celem nakreślonym w art. 5 ust. 6 VI Dyrektywy (obecnie art. 16 Dyrektywy 112) było objęcie opodatkowaniem również tych nieodpłatnych przekazań towarów, które związane były z prowadzonym przedsiębiorstwem.

Sąd administracyjny, jako sąd europejski zobowiązany do dokonywania wykładni prowspólnotowej przepisów prawa podatkowego, winien jej dokonywać tak dalece, jak to jest możliwe, aby osiągnąć wymagany stan rzeczy (prawny, gospodarczy, społeczny), jednak rezultaty tej wykładni - przez rozszerzenie zakresu obowiązku podatkowego poza granice zakreślone przepisami krajowymi ustaw podatkowych - nie mogą naruszać zasad wynikających z obowiązujących przepisów Konstytucji, godząc w prawa podatników.

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

Prowspólnotowa wykładnia prawa powinna mieć miejsce wyłącznie wówczas, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do odpowiedzi w przedmiocie treści przepisów prawa krajowego. Wykładnia prowspólnotowa nie powinna mieć miejsca, gdy będzie prowadziła do rezultatów sprzecznych z efektami wykładni językowej, mogłoby to bowiem doprowadzić do niedopuszczalnej wykładni contra legem.

Zasadnie okoliczność tę w rozpatrywanej sprawie podnosiła skarżąca Spółka.

Za oczywiste Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepisy prawa krajowego należy wykładać mając na uwadze stosowne regulacje prawa wspólnotowego. Jednak zasada ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, w szczególności w sytuacji, gdy regulacja unijna ma charakter dyrektywy (ze swej istoty skierowanej do państw członkowskich, mających obowiązek doprowadzenia prawa krajowego do stanu, realizującego zapisy zawarte w dyrektywach); nie może być stosowana taka wykładnia prawa krajowego, która będzie prowadziła do nakładania na podatnika obowiązków niewyrażonych wprost w prawie krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jeżeli podatnik stosuje się do dyspozycji wadliwie transponowanej normy krajowej, uznając, że jest ona dla niego korzystniejsza, brak jest podstaw do dokonywania wykładni prowspólnotowej tej normy, prowadzącej do wykładni contra legem i nakładania na obywatela obowiązków wynikających tylko z samej dyrektywy.

Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie, w pełni podziela powyższe poglądy, podobnie jak rozumowanie, które doprowadziło do ich sformułowania. Argumentacja organów podatkowych oceniona w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego była zbieżna z prezentowaną przez Ministra Finansów w rozpatrywanej sprawie.

W rezultacie przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji takie samo jak zajęte w cytowanym wyroku, stanowisko skarżącej Spółki w przedmiocie opodatkowania dokonywanych przez nią nieodpłatnych przekazań produktów, Sąd uznał za prawidłowe. Tym samym zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowisko Ministra Finansów, należało uznać za naruszające przepisy prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 w związku ust. 3 u.p.t.u.

Sygn. akt I SA/Wr 1032/09

Stosowanie do treści art. 146 p.p.s.a., uwzględniając skargę, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W zasądzonych kosztach uwzględniono uiszczony przez Spółkę wpis, koszty zastępstwa procesowego oraz opłatę skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.