Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 51/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ze znaczkiem 2, ust. 21 pkt 2
journal: Dz.U. 1982 nr 35 poz 230
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant referent - stażysta Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2023 r. sprawy ze skargi W Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 10 listopada 2022 r. nr 2401-IOD-2.4108.6.2021 w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty od napojów alkoholowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) decyzją z 10 listopada 2022 r. nr 2401-IOD-2.4108.6.2021 (UNP: 2401-22-244383), po rozpoznaniu odwołania W Sp. z o.o. (dalej: Spółka) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ pierwszoinstancyjny) z 12 października 2021 r. nr [...], ustalającą Spółce dodatkową opłatę od napojów alkoholowych w wysokości 11.250 zł.

W podstawie prawnej decyzji DIAS powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) oraz przepisy ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1119, dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości).

Z akt administracyjnych wynika, że Spółka posiada zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu i sprzedaje napoje alkoholowe w opakowaniach nieprzekraczających 300 ml. Spółka, stosownie do treści art. 92 ust. 17 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zobowiązana jest do składania "Informacji w sprawie opłaty za zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi w opakowaniach do 300 ml" ALK-1. W dniu 2 sierpnia 2021 r. R. W., jeden z członków zarządu Spółki, złożył informację ALK-1 w postaci elektronicznej za pośrednictwem systemu informatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych i opatrzył ją podpisem kwalifikowanym. Z systemu otrzymał komunikat, że wysyłka dokumentu zakończyła się poprawnie. Komunikat ten zawierał informację, że: "Poprawna wysyłka nie oznacza prawidłowego przetworzenia. Sprawdź status i pobierz UPO". Po późniejszym sprawdzeniu jej statusu (za pomocą otrzymanego numeru referencyjnego) okazało się, że wystąpił błąd-420, tj. brak aktualnego pełnomocnictwa/upoważnienia do podpisywania dokumentu – przesyłka nie została przyjęta przez system teleinformatyczny dedykowany do tego celu.

W związku z tym, 4 sierpnia 2021 r. Spółka złożyła w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. pełnomocnictwo UPL-1 udzielone R. W. W tym stanie rzeczy za okres od 1 stycznia 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. Spółka złożyła skutecznie ww. informację ALK-1 (podpisaną przez R. W.) - 5 sierpnia 2021 r., tj. po terminie, który upływał 2 sierpnia 2021 r.

W piśmie z 5 sierpnia 2021 r. Spółka wniosła o niekaranie, podkreślając, że informacja była składana po raz pierwszy.

W tym stanie rzeczy organ pierwszoinstancyjny decyzją z 12 października 2021 r., w oparciu o art. 92 ust. 21 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ustalił Spółce dodatkową opłatę od napojów alkoholowych w wysokości 11.250 zł.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania, zarzucając m.in. naruszenie: art. art. 92 ust. 21 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości oraz 92 ust. 21 ww. ustawy w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim ustala kwotę karnej opłaty bez uzależnienia jej wysokości od stopnia zawinienia danego podmiotu

W uzasadnieniu Spółka stwierdziła, że termin złożenia informacji ALK-1 za pierwsze półrocze 2021 r., został zachowany, gdyż 2 sierpnia 2021 r. Spółka złożyła informację ALK-1 w formie elektronicznej oraz dokonała przelewu opłaty w prawidłowej wysokości. Zgodnie z komunikatem otrzymanym na skrzynkę mailową "Wysyłka pliku jpk o nazwie: ALK-1 (...) zakończyła się poprawnie (...)". Sprawdzając, za pomocą otrzymanego numeru referencyjnego, status informacji Spółka uzyskała komunikat o braku aktualnego pełnomocnictwa/upoważnienia do podpisywania dokumentu. Tymczasem informację ALK-1, podpisem kwalifikowanym sygnował członek zarządu R. W., uprawniony do jednoosobowego reprezentowania Spółki, co wynika z Krajowego Rejestru Sądowego. Żaden przepis nie ogranicza możliwości takiej reprezentacji i sytuacji tej nie zmieni stosowanie przez Ministerstwo Finansów wadliwego systemu wymuszającego złożenie druku UPL-1, tj. pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Zaskarżoną decyzją DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu decyzji organ przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i wyjaśnił, że system informatyczny ministra właściwego do spraw finansów publicznych, za pośrednictwem którego podatnicy zobligowani są do złożenia elektronicznej informacji ALK-1 (a także innych deklaracji podatkowych, np. deklaracji VAT-7) weryfikuje czy osobie, która składa dokument w imieniu - co istotne - firmy lub podatnika z użyciem podpisu kwalifikowanego zostało udzielone pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej UPL-1. Brak lub błędnie nadane pełnomocnictwo skutkuje zakończeniem przetwarzania dokumentu z kodem błędu 420 (jak w niniejszej sprawie). Skutecznie złożona informacja oznaczona jest statusem 200 "Przetwarzanie dokumentu zakończone poprawnie, pobierz UPO". Wysłanie dokumentu nie jest więc równoznaczne z jego złożeniem - wbrew przekonaniu autora odwołania - a wygenerowany przez system numer referencyjny nie jest jeszcze Urzędowym Poświadczeniem Odbioru. UPO to bowiem dowód i potwierdzenie złożenia deklaracji podatkowej w formie elektronicznej. Pouczenie w tym zakresie znajdowało się na wygenerowanym przez system potwierdzeniu wysłania pliku ALK-1 złożonym przez Spółkę przy piśmie z 5 sierpnia 2021 r.

DIAS podkreślił, że składanie deklaracji, informacji za pomocą ww. systemu nie jest nowością. Chociażby deklaracje VAT obowiązkowo składa się w tej formie już od 1 stycznia 2018 r., a szczegółowe zasady w tym zakresie są dostępne na stronie internetowej Podatki.gov.pl. Ponadto Spółka funkcjonuje od 28 listopada 2011 r. (data wpisu do KRS), a jej dokumentację rachunkową prowadzi biuro rachunkowe, któremu Spółka 24 października 2014 r. udzieliła pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (UPL-1) i nie zostało ono odwołane. Zarazem R. W. pełnił funkcję członka zarządu Spółki od początku jej istnienia, zatem jako długoletni i doświadczony przedsiębiorca winien mieć wiedzę w zakresie skutecznego składania deklaracji/informacji w formie elektronicznej. Mógł również skorzystać z usług profesjonalnego biura rachunkowego, które prowadziło Spółce dokumentację rachunkową.

Organ wskazał też, że aby podpis elektroniczny mógł być użyty zgodnie z prawem musi zostać poświadczony stosownym certyfikatem dla podpisu elektronicznego, a certyfikat ten uzyskuje się w drodze specjalnej weryfikacji tożsamości osoby, która się o niego ubiega. W tym zakresie obowiązują przepisy ustawy z 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1797), które to nie przewidują możliwości składania podpisów elektronicznych przez osoby prawne. Zatem w imieniu spółki podpis elektroniczny składa osoba fizyczna upoważniona do jej reprezentowania, przy czym system teleinformatyczny ministra właściwego do spraw finansów publicznych weryfikuje czy osobie, która składa dokument w imieniu firmy z użyciem takiego podpisu udzielono pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej UPL-1. Co istotne, jeśli takiego pełnomocnictwa nie udzielono, to brak jest możliwości skutecznego złożenia dokumentu w tym systemie, a jest to jedyny sposób składania m.in. informacji ALK-1.

Odnosząc się z kolei do kwestii naruszenia art. 92 ust. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim ustala kwotę karnej opłaty bez uzależnienia jej wysokości od stopnia zawinienia danego podmiotu, organ stwierdził, że wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty od napojów alkoholowych jest podyktowane obiektywnymi okolicznościami, i nie jest więc związane z przypisaniem temu podmiotowi winy w jakimkolwiek zakresie. Nadto konstytucyjność przedmiotowej regulacji nie została do tej pory podważona, zatem przepis ten korzysta z domniemania jego zgodności z Konstytucją RP.

W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji DIAS w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego i rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, a mianowicie poprzez bezpodstawne przyjęcie, że warunkiem prawidłowego złożenia deklaracji ALK-1 podpisanej przez ówczesnego członka zarządu Spółki uprawnionego do samodzielnej reprezentacji jest udzielenie mu przez Spółkę pełnomocnictwa UPL-1;

- art. 92 ust. 17 pkt 1 w zw. z art. 92 ust. 21 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż Spółka nie dopełniła w terminie nałożonego obowiązku podczas, gdy dokonała złożenia w postaci elektronicznej informacji opatrzonej podpisem kwalifikowanym w wyznaczonym do tego terminie;

- art. 92 ust. 23 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zw. z art. 80a O.p. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że deklaracja była złożona przez pełnomocnika nie zaś przez uprawnionego do tego z mocy prawa członka zarządu Spółki.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że spór w sprawie sprowadza się w do kwestii:

1. Czy członek zarządu prawidłowo umocowany na podstawie umowy spółki do jej jednoosobowego reprezentowania, aby złożyć deklarację elektroniczną, musi uprzednio złożyć pełnomocnictwo UPL-1 i sam siebie umocować do takiej czynności.

2. Czy art. 2 Konstytucji wyłącza przepis 92 ust. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zakresie, w jakim ten drugi ustala kwotę karnej opłaty w całkowitym oderwaniu od stopnia zawinienia danego podmiotu.

Strona podkreśliła, że system informatyczny nie jest źródłem prawa. Bezspornym jest, że przy spełnieniu warunków wynikających z art. 201 § 5 Kodeksu spółek handlowych członek zarządu jest prawidłowo umocowany do reprezentowania spółki. Nieistotne w tej sprawie jest twierdzenie, że członek zarządu spółki to nie spółka, bowiem jest to oczywiste. Nie da się wywieść na tej podstawie wniosku, że członek zarządu musi sam siebie upoważniać do reprezentacji spółki. Bez znaczenia jest podnoszony przez organ argument wskazujący, że spółka korzysta z usług biura rachunkowego, którego pracownicy zostali umocowani do składania deklaracji na druku UPL-1, bowiem spółka reprezentowana przez zarząd pomimo udzielenia stosownego pełnomocnictwa innemu podmiotowi nie traci prawa do składania deklaracji podatkowych we własnym zakresie.

Na potwierdzenie swego stanowiska Spółka przywołała wyroki WSA z 20 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 1047/17 oraz z 10 października 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 624/18. Spółka wskazała, że rozstrzygnięcia te dotyczyły prokury, jednak są aktualne w zakresie zarządu osoby prawnej.

Spółka wskazała też, że Ministerstwo Finansów przygotowało nowelizację przepisów dotyczących opłaty od napojów alkoholowych przewidujące zmiany w obszarze sankcji. W uzasadnieniu do tego projektu wprost wskazano, że zasady nakładania sankcji są nazbyt rygorystyczne. Projekt zmian został opublikowany na stronie Rządowego Centrum Legislacji 18 października 2022 r. pod numerem UD443.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone wedle powyższych kryteriów badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy podkreślić, iż istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 92 ust. 21 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

W tym miejscu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 92 ust. 17 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 lub 2, lub zezwolenie na wyprzedaż, o którym mowa w art. 95 ust. 4, dokonujący zaopatrzenia w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml, jest obowiązany, odrębnie w odniesieniu do każdego zezwolenia, do:

1) złożenia w postaci elektronicznej informacji, opatrzonej podpisem kwalifikowanym, według wzoru, o którym mowa w ust. 30, organowi, o którym mowa w ust. 16, za pośrednictwem systemu informatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

2) obliczenia i wniesienia na rachunek właściwego urzędu skarbowego opłaty w wysokości, o której mowa w ust. 11

- do końca miesiąca następującego po zakończeniu półrocza.

Z kolei w myśl art. 92 ust. 21 pkt 2 tej ustawy, w przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 17 pkt 1 lub 2, organ, o którym mowa w ust. 16, ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę w wysokości 11.250 zł dla przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 pkt 3.

Na podstawie art. 92 ust. 30 ww. ustawy minister właściwy do spraw finansów publicznych określił i udostępnił na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu elektronicznego informacji, o której mowa w ust. 17 pkt 1. Struktura logiczna ALK-1 (Informacji w sprawie opłaty za zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi w opakowaniach do 300 ml) dostępna jest na stronie epuap.gov.pl.

Zgodnie zaś z art. 92 ust. 23 omawianej ustawy do opłat, o których mowa w ust. 11 i 21, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z póżn. zm.), przy czym uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio naczelnikowi urzędu skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej, Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej i ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.

Zastosowanie zatem w sprawie znajduje art. 80a § 1 O.p., który stanowi, że jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika podatnika, płatnika lub inkasenta. W myśl § 2 tego artykułu pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składa się organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja dotyczy. Zauważa się przy tym, że ww. pojęcie deklaracji obejmuje również zeznania, sprawozdania oraz informacje, do składania których zobligowani są podatnicy i płatnicy.

W wykonaniu delegacji ustawowej wynikającej z art. 80a § 5 O.p. Minister Finansów wydał rozporządzenie z 29 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictw do podpisywania deklaracji oraz wzorów zawiadomień o zmianie lub odwołaniu tych pełnomocnictw (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 562 ze zm.), którym określił m.in. wzór pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej UPL-1 (załącznik nr 2).

W świetle tych przepisów słusznie wskazał organ, że system informatyczny ministra właściwego do spraw finansów publicznych, za pośrednictwem którego podatnicy zobligowani są do złożenia elektronicznej informacji ALK-1 (a także innych deklaracji podatkowych, np. deklaracji VAT-7) weryfikuje czy osobie, która składa dokument w imieniu - co istotne - firmy lub podatnika z użyciem podpisu kwalifikowanego zostało udzielone pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej UPL-1. Brak lub błędnie nadane pełnomocnictwo skutkuje zakończeniem przetwarzania dokumentu z kodem błędu 420 (jak w niniejszej sprawie).

Nie ma przy tym znaczenia, że deklarację ALK-1 złożył członek zarządu Spółki. Rację ma strona skarżąca, że stosownie do treści art. 201 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych, zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Członek zarządu, indywidualnie lub kolegialnie (w zależności od zasad przyjętych w umowie spółki) ma prawo do działania za spółkę. Jednakże w świetle powyższych uregulowań – w sytuacji, gdy deklaracja ALK-1 może być złożona tylko w formie elektronicznej w systemie informatycznym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, członek zarządu skarżącej Spółki mógł skutecznie złożyć informację ALK-1 opatrzoną podpisem kwalifikowanym tylko po uprzednim złożeniu pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej UPL-1. System teleinformatyczny ministra właściwego do spraw finansów publicznych weryfikuje czy osobie, która składa dokument w imieniu firmy z użyciem takiego podpisu udzielono pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej UPL-1. Jeśli zaś takiego pełnomocnictwa nie udzielono, to brak jest możliwości skutecznego złożenia dokumentu w tym systemie, a jest to jedyny sposób składania m.in. informacji ALK-1.

W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia art. 92 ust. 17 pkt 1 w zw. z art. 92 ust. 21 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, a także art. 92 ust. 23 tej ustawy w związku z art. 80a O.p. okazały się bezzasadne.

Słusznie też wskazał organ, że przywołane przez Spółkę wyroki sądów administracyjnych dotyczą odmiennej sytuacji, mianowicie złożenia deklaracji w formie papierowej - przy braku wymogu złożenia ich w elektronicznej wersji.

Nie zasługuje także na uwzględnienie stanowisko Spółki, że art. 2 Konstytucji wyłącza przepis 92 ust. 21 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w zakresie, w jakim ten drugi ustala kwotę karnej opłaty w całkowitym oderwaniu od stopnia zawinienia danego podmiotu.

Przypomnieć trzeba, że art. 2 Konstytucji stanowi: "Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej." Spółka nie wskazała w jaki sposób organ naruszył zasadę demokratycznego państwa prawa i zasadę sprawiedliwości społecznej. Za naruszenie tych zasad nie można uznać sytuacji, w której organ przeprowadza prawidłową, choć nieakceptowaną przez podatnika wykładnię przepisu prawa.

Rację ma organ, że wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty od napojów alkoholowych jest podyktowane obiektywnymi okolicznościami, tj. niedokonaniem przez podmiot, na który zgodnie z art. 92 ust. 17 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, został nałożony obowiązek złożenia w postaci elektronicznej informacji według wzoru za pośrednictwem systemu informatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz obliczenia i zapłaty opłaty, o której mowa w ust. 11, w zakreślonym terminie. Ustalenie dodatkowej opłaty nie jest związane z przypisaniem temu podmiotowi winy w jakimkolwiek zakresie.

Słusznie też wskazał organ, że konstytucyjność przedmiotowej regulacji nie została do tej pory podważona, zatem przepis ten korzysta z domniemania jego zgodności z Konstytucją RP, a tym samym brak jest podstaw do jego pomijania przez organy podatkowe, które zgodnie z art. 120 O.p. działają na podstawie przepisów prawa. Na powyższe nie ma też wpływu wskazana w skardze okoliczność przygotowania przez Ministerstwo Finansów nowelizacji przepisów dotyczących opłaty od napojów alkoholowych przewidującej zmiany w obszarze sankcji.

Nie mogły także odnieść pożądanych skutków prawnych zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem organ przepisów tych nie stosował.

Zgodnie z art. 92 ust. 23 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, do opłat, o których mowa w ust. 11 i 21, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Sąd z urzędu stwierdza, że organ nie naruszył przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 180 O.p. organ jako dowód dopuścił wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Stosownie do treści art. 187 O.p. zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Stan faktyczny sprawy został bezspornie ustalony, a sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera prawidłową analizę zebranego materiału dowodowego odpowiadającą zasadzie swobodnej oceny dowodów.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.