Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2513/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61a, art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 405/19 w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 kwietnia 2019 r. nr SKO.4161.6.19 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 405/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji) na skutek skargi K.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (dalej: organ) z dnia 8 kwietnia 2019 r. nr SKO.4161.6.19 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 marca 2019 r. nr SKO.4161.1.19 (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz skarżącego K.J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się organ i w skardze kasacyjnej zarzucił wyrokowi - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), poprzez uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 kwietnia 2019 r., znak: SK0.4161.6.19 oraz poprzedzającego go postanowienia Kolegium z dnia 8 marca 2019 r., znak: SKO.4161.1.19, wskutek błędnego przyjęcia, iż naruszenie przez Wójta Gminy [...] w kwestionowanym postanowieniu art. 61a § 1 k.p.a. jest tak oczywiste i niewątpliwe, że przybiera postać rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wobec powyższego organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi K.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 kwietnia 2019 r. i jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Ponadto organ wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu kosztów postępowania kasacyjnego, a także zrzekł się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że Sąd I instancji niezasadnie przyjął, iż naruszenie przez Wójta Gminy [...] art. 61a § 1 k.p.a. można zakwalifikować do naruszeń rażących, o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie rozstrzygniętej kwestionowanym przez K.J. postanowieniem Wójta Gminy [...] nie zachodziła pierwsza z przesłanek odmowy wszczęcia postępowania wymieniona w art. 61a § 1 k.p.a. (wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną), rozstrzygnięcie organu zostało oparte na drugiej przesłance (istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania). Organ podkreślił, że przedmiotowa norma zawarta w art. 61a § 1 k.p.a. nie jest jednoznaczna i nie może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Skoro więc treść ww. przepisu wymaga wykładni, to – w ocenie organu skarżącego kasacyjnie - brak jest możliwości stwierdzenia wydania postanowienia przez Wójta Gminy [...] z rażącym naruszeniem prawa. Z tego powodu przyjąć należy, że Wójt Gminy [...], wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, dokonał błędnej wykładni art. 61a § 1 k.p.a., a nie że przekroczył prawo w sposób, który można byłoby zakwalifikować jako "rażące naruszenie".

Z opisanym na wstępie rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie zgodziła się również [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka) i zaskarżając go w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez - jak wynika z treści uzasadnienia wyroku - błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji I i II instancji naruszyły art. 61a k.p.a. i jednocześnie 105 k.p.a. przez to, że zdaniem Sądu I instancji nieuprawnienie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sprawie, tymczasem postępowanie, o którym mowa w wyroku miało jedynie na celu weryfikację, czy zachodzą przesłanki o których mowa w art. 61a k.p.a. Taka weryfikacja już w tym wstępnym etapie pozwoliła na stwierdzenie, że w sprawie zachodzą uzasadnione przyczyny z powodu, których postępowanie nie może być wszczęte, a to takie, że brak jest ustawowych przesłanek prowadzenia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż inwestycja której miałoby dotyczyć takie postępowanie nie jest inwestycją wskazaną w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397);

b. naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1) lit. c) p.p.s.a. poprzez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

c. normy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo nienaruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku uchylił postanowienia organów obu instancji i przekazał sprawę od ponownego rozpoznania;

d. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania przez organ administracji publicznej przy jej ponownym rozpatrzeniu, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy, a w szczególności wskazania że w sprawie winna zostać wydana decyzja umarzająca postępowanie, o której mowa w art. 105 k.p.a.

W oparciu o przytoczone zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi na podstawie przepisu art. 185 § 1 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi, na podstawie przepisu art. 188 p.p.s.a. Ponadto spółka wniosła o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację świadczącą o zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Spółka skarżąca kasacyjnie podkreśliła również, że treść powołanego w skardze kasacyjnej rozporządzenia w zakresie kwalifikowania tego typu inwestycji których dotyczy postępowanie pozwala na ustalenie na wstępnym etapie braku zasadności wszczynania postępowania. W przepisach § 2 i § 3 ww. rozporządzenia wymieniono w sposób wyczerpujący przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te jako wartość służącą kwalifikacji wskazują jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo dla konkretnej anteny, nie odnosząc się do kształtowanego w jej otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, czyli od miejsca będącego środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy wyznaczaniu przedmiotowej odległości należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Tym samym kluczową kwestią przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jest zidentyfikowanie, czy w odległościach wskazanych przepisami rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludzi. W ocenie skarżącej kasacyjnie spółki, skoro dane przedsięwzięcie nie posiada parametrów kwalifikujących go do wszczęcia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach to zbędnym jest wszczynanie postępowania, jako że właśnie brak jest jakichkolwiek przesłanek uzasadniających nie tylko prowadzenie postępowania, ale również przesłanek do samego wszczęcia postępowania. Zauważono także, że organy zapoznając się z wnioskiem mogły ustalić powyższe, bowiem parametry takie zawarte były w uzupełnionym wniosku, a co za tym idzie wszczynanie postępowania było zbędne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest postanowienie wydane w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 8 marca 2019 r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 26 października 2018 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej.

Sprawa więc nie dotyczyła postępowania zwykłego, lecz postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jej postanowienie stwierdził, że w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej przez Spółkę dotyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji naruszyły art. 61a k.p.a. i art. 105 k.p.a. poprzez to, że przeprowadziły postępowanie wyjaśniające. Tymczasem postępowanie to miało na celu zbadanie czy zachodzą przesłanki z art. 61a k.p.a.

Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji uwzględnił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest szczegółowo uzasadnione i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego

W orzecznictwie od dawna funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd tego przepisu (tak przykładowo wyroki NSA: z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3218/19, z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 175/18, z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1789/17). Jak wskazano wyżej, zarzut naruszenia art. 141 § 4 cyt. ustawy nie może też służyć do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie (wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 932/18).

Tymczasem zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje ocenę prawną odnoszącą się do argumentacji Sądu I instancji co do zastosowania art. 61a i art. 105 k.p.a. Taka konstrukcja tego zarzutu czyni go bezpodstawnym i nie pozwala na jego uwzględnienie.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w zaskarżonym wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa i w stanie faktycznym sprawy, a w szczególności wskazanie, że w sprawie winna zostać wydana decyzja umarzająca postępowanie, o której mowa w art. 105 k.p.a.

Zauważyć należy, że takie wskazania nie zostały zawarte w zaskarżonym uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając, czy w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanego w trybie nieważnościowyjm postanowienia zasadnie przyjął, że Wójt Gminy [...] wydając postanowienie z dnia 26 października 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w sposób rażący naruszył prawo. W sprawie zostało bowiem przeprowadzone postępowanie dowodowe, co obligowało organ do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia braku przesłanek do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Wydanie zaś postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania stanowiło, zdaniem Sądu I instancji, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postanowienie takie wydawane jest bowiem bez konieczności prowadzenia postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie nakazał więc organom wydania decyzji w oparciu o art. 105 k.p.a., lecz wywiódł, że w jego ocenie istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia 26 października 2018 r.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już podkreślano, iż przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1-2, art. 151, czy art. 145 § 1 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie wymienionych wyżej przepisów ogólnych (blankietowych) jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym, których w skardze kasacyjnej bezpośrednio w powiązaniu ze stawianym zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie powołano. Zarzut skargi kasacyjnej nie może zaś ograniczać się do wskazania naruszenia tego przepisu bez powiązania go z przepisami prawa przewidującymi możliwość podjęcia w określonej sprawie przez organ administracji czynności lub aktu (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 887/16 oraz wyroki z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2483/14, z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2595/13, z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 931/08). Dla skutecznego podważenia stanowiska Sądu I instancji koniecznym było więc wskazanie, w ramach podniesionego zarzutu, przepisów, których naruszenie świadczy o błędnym uchyleniu zaskarżonego postanowienia.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. Do naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem odwołując się np. do zasad słuszności czy współżycia społecznego względnie wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji, ewentualnie zastosował środki ustawie nieznane (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2014/19, LEX nr 2848053). W niniejszej sprawie żadna z takich sytuacji w nie zaistniała.

Z art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zauważyć zatem wypada, że wskazane przepisy mają charakter ustrojowy, w sposób najbardziej ogólny i generalny określają zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W przypadku zatem, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli.

Ponadto dodać należy, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie nie była decyzja, lecz postanowienie.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylnie zaskarżonego postanowienia i poptzedzającego go postanowienia w wyniku błędnego przyjęcia, że naruszenie przez Wójta Gminy [...] w kwestionowanym postanowieniu jest tak oczywiste, że przybiera postać rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie organu teza ta jest nieuprawniona, albowiem podstawę odmowy wszczęcia postępowania stanowiła przesłanka w postaci innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Norma ta zdaniem organu nie jest jednoznaczna nie może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Skoro więc treść tego przepisu wymaga wykładni to w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjunego nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Zgodzić należy się z twierdzeniem organu, że w sytuacji, kiedy przepis wymaga dokonania wykładni z uwagi na brak jednoznaczności jego treści, to nie można mówić, że odmienna jego rozumienie prowadzi do skutków w postaci rażącego naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie zachodzi natomiast odmienna sytuacja. Organ prowadził bowiem postępowanie, w tym postępowanie dowodowe celem ustalenia czy istnieją przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, a więc nie ulega wątpliwości, że doszło do wszczęcia postępowania. Już ta okoliczność czyni nieuprawniony twierdzenia skarżącego kasacyjnie organu, o konieczność dokonania wykładni art. 61a § 1 k.p.a., to jest czy została spełniona przesłanka zawarta w tym przepisie dotycząca zaistnienia innej uzasadnionej przyczyny z powodu, której postępowanie nie może być wszczęte. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ na żądanie strony wszczął i prowadził postępowanie, a co za tym idzie brak było już podstaw do stosowania w sprawie art. 61a § 1 k.p.a. w postaci odmowy wszczęcia postępowania. W takiej sytuacji, zasadnie Sąd I instancji przyjął, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania zamiast decyzji o jego umorzeniu stanowiło o rażącym naruszeniu prawa.

Mając na względzie powyższe skargi kasacyjne zostały oddalone w oparciu o art. 184 p.p.s.a.