Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 476/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 1, art. 2 pkt 9, art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 104
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 lutego 2024 r. nr 1801-IGC.4823.44.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów – skargę oddala –


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: "DIAS", "Organ II instancji" lub "Organ odwoławczy") decyzją z 19 lutego 2024 r. nr 1801-IGC.4823.44.2023 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik", "Organ I instancji" lub "NPUCS") z [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków przewoźnika wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

W dniu [...] września 2022 r. około godz. 20:40 w miejscowości [...], funkcjonariusze III Mobilnego Referatu Realizacji w [...] Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w oparciu o dostępne dane systemowe ustalili, że na terytorium Polski wjechał zespół pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], przewożący towar w postaci suszu tytoniowego, który nie przekazywał aktualnych danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO. Po zlokalizowaniu i zatrzymaniu pojazdu w miejscowości [...] ok. godz. 21:05, została przeprowadzona kontrola pod kątem przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 104 ze zm., dalej: "ustawa SENT"). Kierowca do kontroli przedstawił dowody rejestracyjne ciągnika i naczepy ciężarowej, dokument CMR PO [...], licencję [...], zgłoszenie [...] oraz dokument packing list nr [...] oraz dowód dostawy [...].

W wyniku kontroli przedmiotowego zgłoszenia i dokumentów towarzyszących w/w przewozowi oraz kontroli lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu przewozu stwierdzono, że przedmiotowy lokalizator nie przekazywał aktualnych danych geolokalizacyjnych do systemu SENT GEO od momentu przekroczenia granicy RP w [...] tj. od momentu rozpoczęcia przewozu na terytorium Polski. Nadto w zgłoszeniu jako datę faktycznego przejazdu wpisano [...] września 2022 r., natomiast pojazd wjechał na terytorium RP [...] września 2022 r.

W ramach podjętych czynności kontrolujący sporządzili protokół z kontroli nr [...] zawierający opis ujawnionych nieprawidłowości. Protokół został podpisany przez funkcjonariuszy dokonujących kontroli oraz kierującego pojazdem.

NPUCS postanowieniem z [...] lutego 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika T. C. Sp. z o.o. (dalej: "Skarżący") w związku z naruszeniem przepisów ustawy SENT dotyczącym zgłoszenia nr [...]. Pismem z 9 marca 2023 r. pełnomocnik Skarżącego skierował do Organu I instancji pismo zawierające wyjaśnienia dotyczące przedmiotowej kontroli.

Decyzją z [...] września 2023 r. nr [...], Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu o nr rej. [...] w trakcie przewozu towaru objętego zgłoszeniem przewozu o nr [...], tj. w związku z niewykonaniem obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT (pkt I); stwierdził naruszenie przez przewoźnika T. C. Sp. z o.o. obowiązku określonego w art. 8 ust. 1 ustawy SENT poprzez niedokonanie aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu przewozu o nr [...] (pkt 2) oraz odstąpił od nałożenia na ww. przewoźnika kary pieniężnej określonej w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT (pkt III).

W odwołaniu do powyżej decyzji przewoźnik wniósł o jej uchylenie w całości. Opisaną na wstępie decyzją z 9 lutego 2024 r. nr 1801-IGC.4823.44.2023, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

Organ odwoławczy podtrzymał ustalenia Organu I instancji, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemu od momentu przekroczenia granicy RP do miejsca zatrzymania pojazdu oraz nie dokonał aktualizacji zgłoszenia w zakresie daty wjazdu na terytorium kraju. W związku z powyższym przewoźnik nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy SENT, co zagrożone jest karą pieniężną w łącznej wysokości 20 000 zł, zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Nadto wskazał, że w niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania art. 22 ust. 2b ustawy SENT.

Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia, które wynika wprost z realizacji ustawy SENT. Odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów, w zakresie wynikającym z ww. ustawy, ciąży odpowiednio na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku oraz kierującym środkiem transportu. Art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT w sposób jasny i precyzyjny określa obowiązki przewoźnika w przypadku przewozu towaru z terytorium innego państwa członkowskiego na terytorium kraju, wskazując na prawidłowe wypełnienie zgłoszenia w zakresie wymaganych danych. Z kolei w razie jakichkolwiek zmian, przewoźnik obowiązany jest do ich aktualizacji zgodnie ze stanem faktycznym, o czym stanowi art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Nadto omawiana ustawa nakłada obowiązek nie tylko wyposażenia pojazdu w lokalizator, ale także obowiązek zapewnienia ciągłości przesyłu danych (art. 10a-10c ustawy SENT). W tym kontekście traci na znaczeniu argumentacja przewoźnika o wywiązywaniu się ze wszystkich obowiązków, poprzez uzupełnienia zgłoszenia i wyposażenie pojazdu w lokalizator. Trudno uznać, że podanie w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym i korzystanie z urządzenia OBU, przesyłającego dane geolokalizacyjne do systemu opłat drogowych spełnienia wymogi ustawowe.

DIAS podkreślił, że towar będący przedmiotem przewozu (susz tytoniowy) podlegał szczególnemu nadzorowi i rygorom, a ustawodawca uczynił odpowiedzialnym za ich wypełnienie właśnie przewoźnika. Przewoźnik musi mieć pewność, że urządzenie działa, jest włączone, trasa rejestrowana, a pojazd możliwy do lokalizacji w danej chwili przejazdu. Ponieważ system E-TOLL i system SENT to dwa odrębne systemy, posiadające inną funkcjonalność – przewoźnik chcąc korzystać z jednego urządzenia pokładowego powinien zapewnić wysyłanie danych na dwa punkty dostępu.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie w okolicznościach sprawy nie doszło do spełnienia przesłanek ważnego interesu przewoźnika czy interesu publicznego i nie było w związku z tym podstaw do odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Organ odwoławczy doszedł do przekonania, że wskazane przez Skarżącego okoliczności nie są sytuacjami nadzwyczajnymi, które wskazywałyby na istnienie ważnego interesu przewoźnika i uzasadniałyby odstąpienie od nałożonej kary pieniężnej.

Odnosząc się do argumentów odwołania DIAS wskazał, że dokonana analiza interesu publicznego na płaszczyźnie ekonomicznej również nie daje podstaw do odstąpienia w całości od nałożenia kary pieniężnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że sytuacja ekonomiczna przewoźnika pozwala na wywiązanie się z obowiązku uregulowania kary nałożonej zaskarżoną decyzją. Przewoźnik nie przedstawił konkretnych okoliczności i dowodów świadczących o jego trudnej sytuacji finansowej. Dolegliwość kary pieniężnej jest niewątpliwie celowym zamierzeniem ustawodawcy pozwalającym również realizować jej funkcję prewencyjną poprzez zwiększenie uwagi, samokontroli i dołożenie szczególnej staranności podczas dokonywania i uzupełniania kolejnych zgłoszeń SENT. Organ odwoławczy za chybiony ocenił również zarzut naruszenia art. 10c ustawy SENT, bowiem dyspozycja ww. przepisu adresowana jest do kierowcy, nie do przewoźnika.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w zakresie pkt I. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym ważny interes przewoźnika, jak i przede wszystkim interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § , art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 o.p. w szczególności zasady proporcjonalności (wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców), bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa; pominięcie przez organy przy ocenie pojęcia "interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, w sytuacji gdy w sprawie nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznych;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać funkcję ustawy SENT i charakter przewidzianych w niej sankcji, w szczególności to, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jest elementem mechanizmu prewencji wpisanego w przepisy ustawy SENT, a kary pieniężne nie powinny pełnić funkcji wyłącznie represyjnej (odpłaty) za popełnione naruszenie (zaistnienie stanu niezgodnego z prawem);

- art. 2, art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności, a także art. 5 ust. 4 TUE i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wyrażających zasadę proporcjonalności w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez nałożenie na przewoźnika wysokiej kary pieniężnej (sankcji) w związku ze stwierdzonym niedopełnieniem warunku formalnego, w sytuacji gdy w związku z przewozem nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem sankcja w wysokości 10 000 zł jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia (por. orzeczeni TSUE z 21.10.2021 r. sygn. akt C-583/20) oraz nie uwzględnia okoliczności powstania stwierdzonej nieprawidłowości, rodzaju i stopnia naruszenia ciążącego na przewoźniku obowiązku, wagi stwierdzonej nieprawidłowości, działań podjętych przez przewoźnika by przewóz był wykonywany zgodnie z prawem (po. wyrok TSUE z 15.04.2021 sygn. akt C-935/19 – por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 czerwca 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 374/22).

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Celem systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, regulowanego ustawą SENT jest zapobieganie i zwalczanie nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym. Z tych też względów transport tychże towarów podlega szczególnemu nadzorowi i daleko idącej formalizacji. Z obowiązkami nałożonymi na uczestników tego obrotu (podmioty wysyłające, podmioty odbierające, przewoźnicy i kierujący) sprzężony jest system sankcji administracyjnoprawnych nakładanych w przypadku naruszenia przepisów ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju przepisy ustawy SENT przed rozpoczęciem przewozu towaru, nakładają na podmiot wysyłający obowiązek przesłania do rejestru zgłoszenia, uzyskania numeru referencyjnego i przekazania tego numeru przewoźnikowi.

W sprawie nie ulega wątpliwości i nie było również kwestionowane, że kontrolowany przewóz podlega przepisom ustawy SENT. Nie ma również sporu co do tego, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, zgodnie z którym jest nim przemieszczenie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Skarżący należy również do kręgu podmiotów uznanych przez ustawodawcę za przewoźnika, czyli przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą, wykonującego przewóz towarów - art. 2 pkt 8 ustawy SENT, co prowadzi do jej zastosowania w sprawie.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. Został on zebrany zgodnie z zasadami określonymi przez przepisy proceduralne w tym przypadku przez Ordynacje podatkową (m.in. art. 180, 187 § 1, 190, 191) oraz jako akt wobec niej szczególny - ustawę SENT (regulującą, m.in., czynności kontrolne - art. 13 ust. 7). Strona była zawiadamiana o poszczególnych czynnościach i miała zagwarantowane prawo do wypowiedzi (z czego korzystała).

Z treści akt administracyjnych, protokołu kontroli i innych dokumentów wynika, że podmiot odbierający P. M. P. S.A. zarejestrował zgłoszenie przewozu [...] w dniu 20 września 2022 r. o godzinie 8:34. W zgłoszeniu wskazano, że podmiotem wysyłającym jest firma P. C. M. C. S.A., miejscem dostarczenia towaru jest [...]. W dniu 21 września 2022 r. o godzinie 14:42 przewoźnik T. C. sp. z o.o. uzupełnił zgłoszenie wskazując zespół pojazdów, którym przewóz był wykonywany oraz podał numer urządzenia [...]. Jako datę faktycznego rozpoczęcia przewozu wskazał 21 września 2022 r.

W toku kontroli stwierdzono, że przewoźnik z chwilą wjazdu na terytorium RP nie uruchomił systemu geolokalizacji SENT i nie przekazywał danych geolokalizacyjnych. W raporcie SENT – GEO widnieje zapis brak danych z lokalizatora GPS dla wskazanego zgłoszenia, trasa nie była widoczna w systemie SENT i dla potrzeb kontroli. Ponadto stwierdzono, że w zgłoszeniu jako datę faktycznego rozpoczęcia przewozu podano [...] września 2022 r. podczas gdy pojazd wjechał na terytorium RP w dniu [...] września 2022 r.

Okoliczności te Sąd uznaje za ustalone w sposób pewny. Wprawdzie w toku postępowania administracyjnego Strona skarżąca podejmowała próbę ich podważenia to jednak już w odwołaniu, jak również w skardze do Sądu nie kwestionuje okoliczności stwierdzonego naruszenia, a również Sąd nie ma co do nich wątpliwości. Analiza uzasadnienia Organu tak I, jak i II instancji w pełni tą kwestię wyjaśnia.

Skarżąca próbowała dowieść, że dopełniła obowiązku uruchomienia GPS w systemie SENT GEO w związku z czym nie może ponosić odpowiedzialności za nieprawidłowe działanie systemu, a ponadto, że korzystała z systemu e-TOLL, który także pozwala na lokalizację pojazdu.

Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że znajdujące się na pokładzie pojazdu urządzenie OBU umożliwiało zarówno lokalizację sytemu e-TOLL, jak również SENT, pod warunkiem wybrania obu usług przez operatora systemu. Przekazywanie przez urządzenie danych na potrzeby systemu e-TOLL nie oznacza, że dane są przekazywane do sytemu SENT GEO, a jedynie dane geolokalizacyjne przekazywane do systemu SENT GEO są narzędziem pozwalającym organom na właściwe monitorowanie przewozu. W sprawie natomiast bezsporne było, że system SENT GEO nie przekazywał danych. Nie odnotowano również, wbrew zarzutom, żadnych trudności czy zakłóceń w nadawaniu sygnału, co oznaczało, że jedyną winą za nie działanie systemu był brak uruchomienia nadajnika GPS przez przewoźnika.

W świetle powyższego kwestia niedopełnienia obowiązku nadania sygnału GPS nie budzi wątpliwości.

Aktualnie Skarżąca kwestionuje brak odstąpienia przez Organ od nałożonej kary za brak nadawania sygnału GPS.

Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o SENT: w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że Organ odstąpił od nałożenie kary za jedno ze stwierdzonych naruszeń tj. za przewinienie polegające na niedokonaniu aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu SENT, w którym jako datę rozpoczęcia przewozu wpisano datę [...] września 2022 r., podczas gdy wjazd na terytorium RP odbył się w dniu [...] września 2022 r. uznając w tym zakresie, że interes publiczny nie wymaga nakładania kary w stosunku do każdego z naruszeń osobno. Zdaniem Organu wymierzenie jednej kary pieniężnej wypełni cel jakim jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu tzw. "towarów wrażliwych".

W świetle tak zakreślonego przedmiotu sporu oraz ustawowego zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego ( art. 134 §2 p.p.s.a.), do rozważenia Sądu pozostaje kwestia braku odstąpienia od wymierzenia kary za drugie stwierdzone przewinienie tj. brak przekazania danych lokalizacyjnych.

Sąd nie zgadza się z podniesionymi w tym zakresie zarzutami. Dokonana przez Organy obu instancji ocena przesłanek o jakich mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT tj. ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego jest wyczerpująca, a wyciągnięte na jej podstawie wnioski zostały w sposób kompleksowy uzasadnione.

W ocenie Sądu w przypadku kar wymierzanych na gruncie ustawy o SENT ciężko doszukiwać się argumentów uzasadniających istnienie interesu publicznego w odstąpieniu od wymierzenia kary.

Przytoczony przez Organ wyrok NSA z 12 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01 oddaje istotę zagadnienia. Interes publiczny definiuje się jako "dyrektywę postępowania nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp."

Uwzględniając cel ustawy o SENT, tj. transparentność przepływu towarów wrażliwych, zauważyć należy, że każde odstępstwo od jawności danych i ich zgodności z rzeczywistym stanem prowadzi do uszczerbku dla interesów Państwa, w tym właśnie interesu publicznego.

Prawidłowe jest stanowisko Organu, że celu tego nie osiągnięto by w sytuacji odstąpienia od wymierzenia kar za obydwa stwierdzone naruszenia. Oznaczałby to bowiem pozostawienia poza systemem karania bezprawnego działania Strony skarżącej, co nie tylko uszczupliłoby należności Skarbu Państwa ale miałoby negatywny wpływ na kształtowanie prawidłowych, zgodnych z prawem postaw.

Za odstąpieniem od wymierzenia obydwu kar nie przemawiał również ważny interes przewoźnika.

Podobnie jak pojęcie interesu publicznego, tak również pojęcie ważnego interesu przewoźnika nie zostało w ustawie zdefiniowane. W orzecznictwie przyjęto i Sąd z tym stanowiskiem się zgadza, że ważny interes przewoźnika to nie tylko sytuacje nadzwyczajne ale również sytuacja majątkowa, a więc takie trudności finansowe, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób obowiązanych, ich rodzin, czy w konsekwencji sięgnięcia po pomoc społeczną.

Wezwana do wykazania takich okoliczności Strona skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących złą kondycję finansową prowadzonej działalności gospodarczej. Podjęte przez Organ z urzędu działania nie potwierdziły stanowiska Skarżącej odnośnie złej kondycji finansowej.

Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że Spółka nie posiada zaległości podatkowych i nie jest wobec niej prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dochód z innych źródeł za 2020 r. wyniósł 111.579,21 zł, za 2021 r 168.658,18 zł, w 2022 r. nabyła 11 pojazdów samochodowych.

Spółka posiada zatem płynność finansową, środki trwałe, nie jest również zadłużona, nie można w związku z czym twierdzić że nałożenie na nią kary spowoduje utratę płynności czy kondycji finansowej Spółki.

Całkowicie chybiony jest zarzut nieproporcjonalności nałożonej kary do stwierdzonego naruszenia.

Jak wyjaśniono w uzasadnieniu projektu ustawy SENT (druk sejmowy VIII.1244): "celem projektowanych przepisów jest ochrona szeroko rozumianego bezpieczeństwa publicznego poprzez zastosowanie narzędzia informatycznego służącego do gromadzenia danych o przewozach towarów "wrażliwych" dla budżetu państwa (...), uszczelnienie systemu podatkowego poprzez dostarczenie informacji o przewozach na i przez terytorium kraju towarów wrażliwych, które ukierunkują prowadzone kontrole na podmioty działające w szarej strefie, której istnienie niekorzystnie wpływa na dochody poszczególnych państwa członkowskich, jak i wpływy do budżetu Unii Europejskiej. Dlatego też projektowane środki są proporcjonalne i adekwatne.

Ustawodawca nie przewidział miarkowania kar, wprowadzając system kar sztywnych.

Nie ma również podstaw do tego by zasadności kary bądź jej braku szukać w ewentualnym uszczerbku dla należności Skarbu Państwa. W niniejszym postępowaniu nie bada się czy przewinienie ma wpływ na należności fiskalne Skarbu Państwa, toteż argument o braku uszczerbku w tych należnościach nie może przemawiać za odstępstwem od wymierzenia kary.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd skargę oddalił jako bezzasadną, działając przy tym na podstawie art. 151 p.p.s.a.