Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 573/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 208 poz 1537
law: Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów
article: art. 15 ust. 1 pkt 6 art. 19 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na akt-pismo Komendanta Policji z dnia 04 lipca 2023 roku nr [...] [...] w przedmiocie odebrania broni i amunicji oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Policji, w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 135/23, pismem z dnia 4 lipca 2023 roku, poinformowała M. S., że zasadnym jest stosowanie wobec niego art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, gdyż w chwili obecnej przeciwko stronie prowadzone są postępowania o czyn z art. 263 § 1 i 2 Kodeksu karnego, art. 53 pkt 4a oraz 52 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku Prawo łowieckie, a także o czyn określony w art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt.

Organ wyjaśnił, że fakt prowadzonych postępowań podważa wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. W sprawie nie bez znaczenia jest również fakt prowadzonych w przeszłości postępowań karnych o tożsame bądź podobne czyny. Strona została od nich uniewinniona, lecz zgromadzone dowody pozwoliły na przedstawienie zarzutów, a także na skazanie przez sąd pierwszej instancji.

Posiadane materiały świadczą o tym, że strona nie daje gwarancji, iż broń będzie używać w sposób bezpieczny.

Znaczenie ma również fakt cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń w 2019 roku. Egzemplarze broni, które strona posiadała zostały zabezpieczone przez Policję z uwagi na prowadzone czynności w sprawie znęcania się nad rodziną. Organ zobowiązał stronę do przedłożenia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, a następnie korzystając z uprawnień wynikających z art. 15h ustawy o broni i amunicji złożył odwołanie od orzeczeń potwierdzających zdolność do dysponowania bronią. Badanie psychologiczne w trybie odwoławczym doprowadziło do uznania strony za osobę, która nie może dysponować bronią palną. Decyzją z dnia 5 września 2019 roku pozwolenie na posiadanie broni zostało cofnięte. Decyzja została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji.

Z uwagi na powyższe zdaniem organu słusznym jest zastosowanie przepisu art. 19a ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz pozostawienie w czasowym depozycie trzynastu jednostek broni palnej (wymienione w treści pisma), amunicji do tej broni oraz dokumentu potwierdzającego legalność ich posiadania. Organ wyjaśnił, że zabezpieczenie broni nastąpiło w dniu 2 kwietnia 2021 roku i od tej daty liczony jest 3-letni okres zabezpieczenia.

M. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący zażądał uchylenia czynności materialno-technicznej w postaci odebrania (braku zwrotu) broni i amunicji należącej do skarżącego, tj. pisma z dnia 4 lipca 2023 roku, a także uznania uprawnienia od odbioru zatrzymanej broni i amunicji, wynikającego z prawa własności oraz decyzji administracyjnych udzielających zezwolenia na posiadanie broni do celów szkoleniowych oraz łowieckich; ewentualnie uchylenia czynności materialno-technicznej w części opisującej dwie sprawy będące potencjalną podstawą zatrzymania broni i amunicji, a także w części stwierdzającej, iż terminem początkowym biegu zatrzymania broni i amunicji jest dzień 2 kwietnia 2021 roku.

Strona zażądała także zwrotu kosztów postępowania sądowego niezbędnych do celowego dochodzenia swych prawa, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez zawodowego pełnomocnika według norm przepisanych.

W ocenie skarżącego kwestionowana czynność podjęta została z rażącym naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji polegającą na uznaniu, że toczące się postępowania karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są wystarczającą przesłanką do odebrania broni i amunicji. Prawidłowa wykładnia nie zawiera domniemania prawnego w postaci uznania, że określona osoba, której postawiono zarzut karny o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Okoliczność ta winna zostać ustalona przez organ i dopiero jej ustalenie w połączeniu z faktem postawienia zarzutu przestępstwa określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadnia ponowne zastosowanie normy art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, czego skutkiem byłoby ponowne rozpoczęcie biegu trzyletniego terminu określonego w tym przepisie.

W ocenie autora skargi z treści pisma z dnia 4 lipca 2023 roku wynika niezbicie, że organ nie dokonał analizy stopnia zagrożenia, jakie skarżący stanowi dla bezpieczeństwa, porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób, bądź swojej osoby. Pomimo nieustannych ataków medialnych i wszczynania wobec skarżącego kolejnych postępowań karnych od dnia dokonania odstrzału dzika w dniu 27 września 2018 roku organ sam przesądził, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, gdyż ponownie przyznał mu pozwolenie na broń do celów szkoleniowych i łowieckich, które do dnia dzisiejszego pozostaje w mocy. Jednocześnie w skarżonym piśmie organ powołuje się na cofnięcie pozwolenia na broń, jako jedną z podstaw odebrania broni, gdy rok później przyznał ponownie skarżącemu to uprawnienie.

Przed wydaniem zaskarżonej czynności organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie zmiany powyższego stanu, a treść pisma dowodzi, że postawienie skarżącemu kolejnych zarzutów stanowi jedyną podstawę skorzystania z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji.

Od września 2018 roku do chwili obecnej, poza stawianiem skarżącemu wciąż nowych zarzutów, nie ujawniły się żadne okoliczności mogące choćby uprawdopodobnić fakt, że skarżący stanowi zagrożenie dla samego siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.

Uzasadnienia wyroków uniewinniających dowodzą, iż skarżący wykonuje swoją działalność w sposób prawidłowy i zgodny z prawem, nawet w sytuacjach nasyconych emocjami i skomplikowanych (uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w sprawie [...]). W ocenie autora skargi kuriozalna, bo sprzeczna z zasadą domniemania niewinności, jest argumentacja organu, że skarżący ostatecznie został uniewinniony od stawianych mu zarzutów, ale zgromadzone dowody pozwalały na przedstawienie zarzutów oraz skazanie przez sąd pierwszej instancji.

Zdaniem autora skargi konsekwencją uniewinnienia skarżącego winno być wygaśnięcie z mocy prawa czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji należącej do skarżącego.

Tymczasem w piśmie z dnia 4 lipca 2023 roku organ jako podstawę kontynuacji odebrania wskazuje postawienie skarżącemu w dwóch niezależnych postępowaniach karnych, zarzutu popełnienia przestępstw z art. 263 § 1 i § 2 Kodeksu karnego, art. 55 pkt 4a Prawa łowieckiego oraz art. 52 pkt 1 Prawa łowieckiego, czyli w sprawach toczących się przed Sądem Rejonowym w Ś. (sygn. akt [...]), a obecnie przed Sądem Okresowym w P. (sygn. akt [...]) oraz przed Sądem Rejonowym w P. (sygn. akt [...]).

Organ nie wskazał, które z powyższych postępowań karnych stanowi podstawę zatrzymania jego broni i amunicji. Jako początek biegu trzyletniego terminu dokonania odbioru broni za pokwitowaniem wskazano dzień 2 kwietnia 2021 roku, kiedy to skarżący nie był stroną w żadnej z powyższych spraw (wówczas nie przedstawiono mu jeszcze zarzutów).

W ocenie autora skargi zachodzi ryzyko, że organ po upływie trzyletniego terminu uzna, iż doszło do przepadku należącej do skarżącego broni i amunicji oraz dokonana ich utylizacji.

Komendant Policji, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o oddalenie skargi.

W treści odpowiedzi na skargę obszernie przedstawiono okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy począwszy od dnia uzyskania przez skarżącego pozwolenia na broń w 2003 roku, wyjaśniono motywy zastosowania art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, powody oznaczenie początkowej daty biegu trzyletniego okresu odebrania broni i amunicji na dzień 02 kwietnia 2021 roku, a także odniesiono się do treści zarzutów i argumentacji zawartej w skardze.

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 25 września 2023 roku, ustosunkowując się do treści odpowiedzi na skargę, podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Pełnomocnik strony zaznaczył, że twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę były już przedmiotem rozpoznania Sądu, który uznał je za błędne. W ocenie strony treść odpowiedzi na skargę w całej rozciągłości potwierdza, że dokonując czynności zabezpieczenia broni i amunicji organ nie dokonał analizy stopnia zagrożenia, jakie skarżący stanowi dla bezpieczeństwa, porządku publicznego, albo dla wolności i praw innych osób, bądź swojej osoby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021, poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634; dalej w skrócie "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje administracyjne i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takim wypadku, zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje poprzez uchylenie aktu lub stwierdzenie bezskuteczności czynności w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Analiza akt sprawy (akt administracyjnych oraz akt sądowych) ujawnia następujące okoliczności kontrolowanej sprawy.

W 2003 roku skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie 5 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej. Decyzją z dnia 8 lipca 2015 roku uzyskał on pozwolenie na posiadanie dodatkowych dwóch egzemplarzy broni myśliwskiej, a na mocy decyzji z dnia 27 lipca 2017 roku pozwolenie na posiadanie 10 egzemplarzy broni palnej do celów szkoleniowych.

Skarżącemu, w związku ze złożeniem przez byłą już małżonkę zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa znęcania się nad rodziną, odebrano posiadaną broń i amunicję (protokół zatrzymania rzeczy z dnia 8 lutego 2019 roku oraz protokół przyjęcia broni i amunicji do depozytu z dnia 20 lutego 2019 roku).

Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w P. , pismem z dnia 4 kwietnia 2019 roku, zobowiązał skarżącego do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń.

W dniu 18 kwietnia 2019 roku skarżący przedłożył orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią palną. Jednak po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania złożonego przez organ wydający pozwolenia na broń skarżący został zaliczony do osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

Sprawa karna o czyn z art. 207 Kodeku karnego, z uwagi na brak znamion przestępstwa, została umorzona bez postawienia zarzutów. Jednocześnie wszczęte zostało śledztwo o przestępstwo z art. 263 § 2 Kodeksu karnego. W tej sprawie wydano postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów (notatka urzędowa Policji z 13 maja 2019 roku, pismo Prokuratury Rejonowej w Ś. z dnia 16 sierpnia 2019 roku).

Komendant Wojewódzki Policji, decyzjami z dnia 5 września 2019 roku (nr [...] - oraz nr [...]) cofnął skarżącemu pozwolenia na broń do celów łowiecki oraz szkoleniowych. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzjami z dnia 30 marca 2020 roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcia dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń.

Pismem z dnia 16 czerwca 2020 roku skarżący wystąpił do Komendanta Policji o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich oraz szkoleniowych. W toku prowadzonych postępowań o wydanie pozwolenia organ uzyskał informację, że przeciwko skarżącemu skierowany został akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Ś. o czyn określony w art. 263 § 2 Kodeksu karnego. Niemniej w dniu 22 lutego 2021 roku Komendanta Policji wydał skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni w ilości 10 jednostek. Jednocześnie zalecono monitorowanie przebiegu postępowania karnego.

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 2 marca 2021 roku, zwrócił się do organu wydającego pozwolenia na broń o uzgodnienie procedury oraz terminu odbioru broni z depozytu KWP w P.. Pismem z dnia 10 marca 2021 roku skarżący został poinformowany o możliwości zadysponowania bronią palną będącą w depozycie, w tym również o możliwości jej fizycznego odbioru.

W dniu 23 marca 2021 roku organ wydający pozwolenie na broń uzyskał informację, że Prokurator Prokuratury Rejonowej P. przedstawił skarżącemu w dniu 19 marca 2021 roku zarzuty o przestępstwo z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt.

W dniu 29 marca 2021 roku skarżący przedłożył w WPA KWP w P. dokument potwierdzający nabycie nowego egzemplarza broni na podstawie decyzji z dnia 22 lutego 2021 roku.

Pismem opatrzonym datą 30 marca 2021 roku skarżący został zawiadomiony o konieczności oraz przyczynach odebrania należącej do niego nowo zakupionej borni oraz legitymacji posiadacza broni. Czynność odebrania broni miała miejsce w dniu 2 kwietnia 2021 roku.

W dniu 20 października 2021 roku organy Policji uzyskały informację, że przeciwko skarżącemu skierowany został akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Ś.. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ś. przedstawił skarżącemu, legitymującemu się pozwoleniem na posiadanie broni palnej myśliwskiej, zarzut popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 263 § 1 i § 2 Kodeksu karnego oraz z art. 53 pkt 4a i art. 52 pkt 1 Prawa łowieckiego. Na dzień wniesienia skargi sprawa karna pozostaje w toku i toczy się w drugiej instancji sądowej, tj. w Sądzie Okręgowym w P. (sygn. akt [...], pierwsza instancji Sąd Rejonowy w Ś. sprawa o sygn. akt [...]

Skarżący, wyrokiem z dnia 15 lutego 2022 roku o sygn. akt [...], został prawomocnie uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 kodeksu karnego.

Natomiast wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 lipca 2022 roku o sygn. akt [...] skarżący został prawomocnie uniewinniony od zarzutu popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt.

W dniu 29 września 2022 roku do WPA KWP w P. wpłynęła koordynacja informująca o wprowadzeniu rejestracji procesowej skarżącego. Organ pozyskał do akt sprawy postanowienie z dnia 30 września 2021 roku o przedstawieniu skarżącemu zarzutu o czyn z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt. Na dzień wniesienia skargi sprawa karna pozostaje w toku i toczy się w pierwszej instancji sądowej, tj. przed Sądem Rejonowym P. pod sygn. akt [...].

Pełnomocnik skarżącego, pismem z dnia 25 listopada 2022 roku (wpływ do organu w dniu 29 listopada 2022 roku) zwrócił się do WPA KWP w P. z zapytaniem w związku z jakim postępowaniem skarżący nie może odebrać broni z depozytu.

Komenda Policji, pismem z dnia 2 grudnia 2022 roku, poinformowała M. S., za pośrednictwem jego pełnomocnika, że podstawę do pozostawienia w depozycie należących do niego jednostek broni stanowi art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji.

W treści pisma wyjaśniono, że postępowanie karne, na które się powołuje pełnomocnik strony w piśmie z 25 listopada 2022 roku zostało prawomocnie zakończone wyrokiem uniewinniającym. Jednak organ wydający pozwolenia na broń uzyskał materiały, z których wynika iż M. S. zostały przedstawione inne zarzuty o przestępstwa określone w art. 263 § 1 i 2 Kodeksu karnego, art. 53 pkt 4a i art. 51 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku - Prawo Łowieckie, a także o czyn określony w art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 1a ustawy o broni i amunicji Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. Zabezpieczenie broni należącej do M. S. nastąpiło w dniu 02 kwietnia 2021 roku.

Organ wskazał, że do chwili obecnej nie uzyskał niezbędnego materiału dowodowego w postaci pełnych odpisów dokumentów z zakończonych postępowań karnych o sygn. akt [...] oraz [...]. Dopiero tak zebrany materiał dowodowy będzie stanowił podstawę ewentualnego wydania broni z depozytu.

M. S. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego na pismo z dnia 2 grudnia 2022 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 135/23, uchylił akt-pismo z dnia 2 grudnia 2022 roku.

W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że przedmiotem skargi jest akt-pismo z dnia 2 grudnia 2022 roku w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., czynność materialno-techniczną polegającą na odebraniu (braku zwrotu) broni i amunicji, ewentualnie na czynność materialno-techniczną ponownego odebrania (braku zwrotu) broni, bez wskazania daty tej czynności.

Zaskarżony akt stanowi przejaw władczego oświadczenia woli organu, obejmującego informację dotyczącą podstaw dalszego pozostawania w depozycie organu Policji broni należącej skarżącego. Sporny akt wiąże się i jest następstwem czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji, która miała miejsce 8 lutego 2019 roku. Obecnie nie miała miejsca fizyczna czynność, którą można by zakwalifikować jako czynność odebrania broni.

Dokonując merytorycznej oceny opisanego powyżej aktu Sąd wyjaśnił, że kwestionowany akt narusza przepisy prawa materialnego, bo w jego treści nie wskazano na jakiej podstawie prawnej i z powodu których konkretnie przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zachodzi podstawa do dalszego zatrzymania w depozycie Policji jednostek broni należących do skarżącego.

Organ nie wskazał także w związku z jakimi konkretnie przedstawionymi zarzutami i od jakiej daty liczyć należy 3-letni okres, o którym mowa w art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Okres ten musi odnosić się do aktualnie toczących się postępowań karnych, w związku z którymi organ odmawia zwrotu broni. W ocenie Sądu nieuzasadnione było wskazanie przez organ daty 2 kwietnia 2021 roku, gdyż skarżący wskazał, że niezakończone aktualnie postępowania karne dotyczą zarzutów przedstawionych mu w dniu 17 września 2021 roku oraz 30 września 2022 roku.

Opisane powyżej okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy znajdują potwierdzenie w dowodach załączonych do akt administracyjnych oraz w dokumentach załączonych do skargi. Opisane okoliczności sprawy pozostają bezsporne pomiędzy stronami (skarżącym i organem), a Sąd przyjmuje je jako własne ustalenia w sprawie.

Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia stanowiska, że zaskarżony akt został wydany w oparciu o błędną wykładnię prawa materialnego, czy też z naruszeniem prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie.

Brak jest podstaw do formułowania oceny, że zaskarżony akt został podjęty bez poszanowania dla stanowiska zaprezentowanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 135/23.

Przypomnieć należy, że Sąd rozpoznał pismo z dnia 2 grudnia 2022 roku jako akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., który określił jako władcze oświadczenie woli organu obejmujące informację dotyczącą podstaw dalszego pozostawania w depozycie organu Policji broni należącej do skarżącego.

Przypomnieć zatem należy, że przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 135/23 nie była czynność materialno-techniczna odebrania broni (protokół zatrzymania rzeczy z dnia 8 lutego 2019 roku), lecz pismo KWP w P. z dnia 2 grudnia 2022 roku mocą, którego organ odmówił zwrotu broni (przedłużył w czasie skutki prawne czynności materialno-technicznej odebrania broni), a to w związku z ujawnieniem kolejnych okoliczności faktycznych rozpoznanych jako przesłanki zastosowania przepisu art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 955 z późn. zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy skarżony organ z poszanowaniem treści zawartych w uzasadnieniu wyroku podjął działanie w formie aktu indywidualnego, czyli oświadczenia woli organu, które informuje stronę o jej sytuacji prawnej w zakresie podstaw pozostawania broni w depozycie organu, maksymalnego okresu pozostawania broni w tym depozycie oraz negatywnej przesłance wydania pozwolenia na broń - art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego.

W nagłówku pisma jako organ wydający oznaczono Komendę Policji. Akt zawiera podpis Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w P., a do akt sprawy, zgodnie z wytycznymi Sądu, włączone zostało upoważnienie do załatwiania spraw w imieniu Komendanta Policji.

Analiza treści pisma z dnia 4 lipca 2023 roku ujawnia, że wskazany został podmiot, do którego adresowany jest akt odmowy zwrotu broni (przedłużenia w czasie skutków prawnych czynności materialno-technicznej odebrania broni) oraz szczegółowo określono jaka broń i amunicja podlega zatrzymaniu w depozycie Policji. Organ wskazał datę początkową biegu 3-letniego maksymalnego okresu odebrania broni i amunicji, którą oznaczył na dzień 2 kwietnia 2021 roku. W treści aktu wskazane zostały okoliczności, które w ocenie organu stanowią o spełnieniu przesłanki zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Adresat aktu został pouczony o prawie skargi do sądu administracyjnego.

Podstawy do uwzględnienia skargi nie rodzi okoliczność, że dopiero w odpowiedzi na skargę obszernie i szczegółowo wyjaśnione zostały powody, które w ocenie organu przemawiają za odebraniem broni i amunicji oraz dalszym zatrzymaniem broni i amunicji w depozycie Policji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, a także w doktrynie prawniczej, przyjmuje się, że przepisy art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie precyzują formy prawnej, w jakiej organ powinien umotywować swoje stanowisko w kwestii odebrania broni. W tym przedmiocie nie jest wydawane żadne rozstrzygnięcie przewidziane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Nic nie stoi na przeszkodzie, ażeby argumentacja stanowiąca podstawę prewencyjnego odebrania broni została przedstawiona przez organ w późniejszej korespondencji ze skarżącym. Organ może to uczynić w dacie dokonania czynności odebrania broni, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a nawet w odpowiedzi na skargę (S. Hoc, J. Pasnik, P. Szustakiewicz, Ustawa o broni i amunicji. Komentarz do art. 19, Warszawa 2020 oraz powołane tam orzecznictwo).

Sąd nie podziela argumentacji o istotnej wadliwości zaskarżonego aktu z uwagi na "brak ustalenia stopnia zagrożenia, jaki skarżący stanowi dla bezpieczeństwa, porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób, bądź swojej osoby".

O spełnieniu przesłanki prewencyjnego odebrania broni stanowi potencjalne zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Przyjmuje się, że zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego zachodzi z momentem przekształcenie postępowania karnego z fazy in rem w fazę in personam (C. Kąkol w: Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, Warszawa 2021, art. 19 oraz powołane tam orzecznictwo).

Zatem przy ocenie spełnienia warunków zastosowania art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji skarżony organ trafnie odwołuje się do tych okoliczności, które przesadzały o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, wniesieniu aktu oskarżenia, czy też skazaniu go w pierwszej instancji. Instytucja odebrania broni i amunicji ma uchylać potencjalne zagrożenia. W konsekwencji pozbawione podstaw prawnych jest warunkowanie legalności zaskarżonego aktu oczekiwaniem ustalenia/wykazania jakiegoś skonkretyzowanego stopnia zagrożenia, który miałby wiązać się z wydaniem broni skarżącemu.

O bezzasadności, czy innej wadliwości, zaskarżonego aktu nie stanowi okoliczność, iż skarżący na mocy decyzji Komendanta Policji z dnia 22 lutego 2021 roku ponownie uzyskał pozwolenie na posiadanie broni. Dostrzegać należy, że tryb odebrania broni określony w art. 19 ust. 1-1a ustawy o broni i amunicji dotyczy osoby posiadającej broń zgodnie z przepisami tej ustawy. Potwierdzona powołanymi decyzjami zdrowotna i psychologiczna zdolność do dysponowania bronią nie dowodzi bezzasadności zaskarżonego aktu.

Okolicznością indyferentną z punktu widzenia stosowania przepisu art. 19 ust.1a ustawy o broni i amunicji jest to, że po ponownym uzyskaniu pozwolenia na broń i wezwaniu organu do jej wydania skarżący otrzymał informację o możliwości odebrania broni. Dostrzegać przy tym należy, że odmowę wydania broni, dalszego jej zatrzymania, uzasadniają okoliczności dotyczące wszczęcia przeciwko skarżącemu kolejnych postępowań karnych, co do których organ uzyskał wiedzę już po wystosowaniu do skarżącego informacji o możliwości odebrania broni z depozytu Policji.

Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu z uwagi na to, że data rozpoczęcia biegu 3-letniego maksymalnego terminu odebrania broni została określona na dzień 2 kwietnia 2021 roku.

Autor skargi wyprowadza nieprawidłowe wnioski ze stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt IV SA/Po 135/23, gdzie stwierdzono, że "Nieuzasadnione, jest zatem wskazanie przez organ daty 02 kwietnia 2021 roku, gdy Skarżący wskazał, że niezakończone aktualnie postępowania karne dotyczą zarzutów przedstawionych mu w dniu 17 września 2021 roku oraz 30 września 2022 roku".

Powyższe stanowisko na gruncie okoliczności kontrolowanej sprawy oznacza tylko tyle, że postępowania karne wszczęte w dniu 17 września 2021 roku oraz w dniu 30 września 2022 roku nie stanowią legalnej/prawidłowej podstawy do oznaczenia daty początkowej 3-letniego maksymalnego okresu pozbawienia broni na dzień 2 kwietnia 2021 roku. Takie stanowisko nie przesądza natomiast o tym, czy w tej dacie (2 kwietnia 2021 roku) toczyły się inne postępowania karne przeciwko skarżącemu, które mogły uzasadniać takie oznaczenie początku biegu spornego terminu.

Zaskarżony akt jest zgodny z prawem materialnym, a także z wytycznymi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 135/23, że 3-letni okres, o którym mowa w art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji, musi odnosić się do aktualnie toczących się postępowań karnych, w związku z którymi organ odmawia zwrotu broni.

Ten warunek pozostaje spełniony na dzień 2 kwietnia 2021 roku (data początkowa 3-letniego maksymalnego terminu odebrania broni), na dzień odmowy wydania broni, tj. podjęcia aktu z dnia 2 grudnia 2022 roku, a także na dzień aktualnie kwestionowanego aktu, tj. pisma z dnia 4 lipca 2023 roku. We wskazanym okresie spełniony jest warunek ciągłości prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwa wskazane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co dotyczy postępowania karnego w fazie in personam, a także postępowania sądowego wywołanego wniesieniem aktu oskarżenia.

Autor skargi błędnie przyjmuje, że z upływem wskazanego 3-letniego terminu organ uzna, iż doszło do przepadku należącej do skarżącego broni i amunicji oraz dokona jej utylizacji.

Z treść licznej korespondencji kierowanej do skarżącego za pośrednictwem pełnomocnika wynika jednoznaczne stanowisko organów, że likwidacja broni, o ile do niej dojdzie, będzie realizowana w trybie ustawy z dnia 18 października 2006 roku o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537 z późn. zm.).

Za skarżonym organem powtórzyć więc należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1-2 powołanej ustawy likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu, a termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia uprawnionemu wezwania do odbioru. Z kolei podstawą aktualizującą wystosowanie wezwania do odbioru broni jest upływ 3-letniego okresu, o którym mowa w art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji.

Nieuzasadnione jest oczekiwanie, że skutkiem wyroków uniewinniających skarżącego winno być "wygaśnięcie z mocy prawa czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji".

Czynności odebrania broni w trybie art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji wywołuje skutki prawne przez faktyczne jest dokonanie. Osoba, której w ten ustawowy przewidziany sposób ograniczono wykonywanie prawa własności, po zakończeniu postępowania karnego, jeżeli nie zostanie skazana, będzie mogła korzystać z dotychczasowego prawa własności broni.

Dostrzegać jednak należy, że w dacie wydania wyroków uniewinniających przeciwko skarżącemu toczyły się już kolejne postępowania karne, a zatem ziściły się nowe podstawy faktyczne odebrania broni. W konsekwencji skarżący nie mógł skonsumować płynącej z wyroków uniewinniających możności odebrania broni.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.