Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 8189/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8; art. 12; art. 7; art. 80; art. 77; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 109 ust. 1-3 i 6; art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 16; art. 69 ust. 1; art. 82 ust. 1 i 5; art. 5 pkt 21
journal: Dz.U. 2021 poz 1285
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - t.j.
article: art. 13 pkt 4; art. 8 ust. 6; art. 6 ust. 1 pkt 5;
journal: Dz.U. 2022 poz 1009
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j.)
article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 162
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 września 2022 r. nr 328/07/2022/Ub w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej "ZUS") III Oddział w Warszawie zwrócił się do Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia o zajęcie stanowiska w sprawie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez pana T. C. (zwanego dalej także: "Skarżącym") jako osobę prowadzącą działalność pozarolniczą będącą wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W uzasadnieniu swojego wniosku ZUS wskazał, że z danych będących w posiadaniu ZUS wynika, że według Krajowego Rejestru Sądowego Skarżący w okresie od 21 listopada 2006 r. do 22 maja 2020 r. (zawieszenie 22.05.2020 r.) Skarżący był jednoosobowym wspólnikiem spółki "[...]" Sp. z o.o.. Ponadto wnioskodawca poinformował, że Skarżący nie dokonał zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego w ZUS jako wspólnik ww. jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wskazano także, iż Skarżący od 01 stycznia 1999 r. do 30 września 2018 r. podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu, z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę, osiągając minimalne wynagrodzenie obowiązujące w danym roku kalendarzowym a od 01 października 2015 r. jest emerytem.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia rozpoznając ww. wniosek pismem z dnia 23 czerwca 2022 r. zawiadomił skarżącego o prowadzonym postępowaniu w sprawie ustalenia obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez Skarżącego z ww. tytułu. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z pouczeniem o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie oraz wezwaniem do złożenia wyjaśnień w zakreślonym terminie zostało doręczone Skarżącemu 22 czerwca 2022 r.

W dniu 4 lipca 2022 r. Skarżący po zapoznaniu się z aktami sprawy poinformował, iż jako wspólnik jednoosobowej sp. z o.o. "[...]" nie osiągał żadnych przychodów i nie pobierał wynagrodzenia z tego tytułu. Dostarczył przy tym umowę sprzedaży udziałów zawartą 18 września 2006 r. z której wynika, iż nabył w dniu 18 września 2006 r. udziały ww. spółki od pana M. U. o (vide Notatka służbowa w aktach administracyjnych sprawy).

` toku postępowania administracyjnego dołączono do akt wydruk informacji pełnych z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący ww. spółki.

Decyzją z dnia 16 września 2022 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ustalił, że Skarżący od dnia 18 września 2006 r. do 21 maja 2020 r. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nr [...].

W uzasadnieniu decyzji przytoczono treść mających zastosowanie przepisów prawa oraz wskazano, iż jak wynika z poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń opartych na danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym (powoływanym dalej także jako "KRS") oraz pozostałych dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy Skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Z dokumentów będących w posiadaniu Prezesa NFZ wynika bowiem, że T. C. od 18 września 2006 r. jest wspólnikiem w spółce - "[...]" Sp. z o. o., który posiada 100% udziałów w kapitale tej spółki, co czyni go jej jedynym wspólnikiem. Wskazano przy tym, iż przedmiotowa spółka jest zawieszona od 22 maja 2020 r. Dlatego w konsekwencji należało uznać, że ww. osoba od 18 września 2006 r. do 21 maja 2020 r. podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z powyższego tytułu. W związku z tym, że spółka - "[...]" Sp. z o. o. do dnia wydania niniejszej decyzji ma status zawieszony, T.C. od chwili zawieszenia do momentu wznowienia jej prowadzenia nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu. Wyjaśniono również powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, iż wspólnik spółki objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika spółki powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku wspólników spółek w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika bowiem z samego statusu osoby jako wspólnika spółki i trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny odprowadzenia działalności gospodarczej czy osiągania przychodów. Wskazano również, iż Skarżący pobiera w okresie objętym niniejszą decyzją świadczenie emerytalne, jednakże okoliczność ta nie zwalnia tej osoby z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu bycia jedynym wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Powołano się tutaj na art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

W ustawowym terminie T. C. wniósł skargę na ww. decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy zdrowotnej poprzez ustalenie, że istnieją podstawy do objęcia Skarżącego obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wskazanego w decyzji w sytuacji, gdy z tego tytułu Skarżący nie uzyskał żadnych przychodów,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz 69 ust. 1 ustawy zdrowotnej w związku z art. 13 pkt 4a oraz art. 8 ust. 6 pkt 4 Ustawy z dnia 13.10.1998 r. systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1009 z późn. zm., dalej: "Ustawa systemowa") poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż z rejestracji pozarolniczej działalności gospodarczej, przy jednoczesnym zaniechaniu jej wykonywania w jakimkolwiek zakresie, wynika fakt podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia w niniejszej sprawie zaistnienia tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego w sytuacji, kiedy faktycznie działalność gospodarcza nie była prowadzona,

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 4 w zw. z art. 32 Ustawy systemowej poprzez ich niezastosowanie i objęcie treścią decyzji okresu od 18.09.2006 r., podczas gdy termin przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne wynosi lat, w związku z czym wobec wystąpienia przedawnienia w znacznym zakresie decyzja ta będzie bezprzedmiotowa,

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 107§1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.-Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "KPA") poprzez brak zbadania kiedy nastąpiło faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego, pomimo istnienia obowiązku wyczerpującego i kompleksowego zebrania materiału dowodowego oraz pomimo istnienia dokumentów umożliwiających weryfikację tego faktu.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz zwrot kosztów postępowania w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., iż w sytuacji gdy osoba zarejestruje działalność gospodarczą, lecz nie osiągnie z jej tytułu przychodu, obowiązek zapłaty składki nie powstanie. W ocenie Skarżącego w przypadku gdy występuje zbieg podstaw do podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego do objęcia danej osoby tym obowiązkiem konieczne jest spełnienie kumulatywnie dwóch przesłanek tj. określonego statusu prawnego oraz osiągnięcia przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazano przy tym, iż osoby faktycznie nieprowadzące działalności gospodarczej nie podlegają ubezpieczeniu nawet jeżeli dokonały wpisu do ewidencji. Podkreślono, iż Skarżącemu nie zostały wypłacone jakiekolwiek środki finansowe. Ponadto powołano się na okres przedawnienia należności z tytułu składek który wynosi 5 lat od dnia w którym składki stały się wymagalne. Odnosząc się natomiast do naruszeń procesowych Skarżący wskazał, iż organ nie podjął żadnej aktywności zmierzającej do zweryfikowania przedstawionych w toku postępowania twierdzeń dotyczących braku uzyskania przechodu w okresie objętym zaskarżoną decyzją.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i w całości podtrzymał motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy a podnoszone przez skarżącego zarzuty skargi jako nieznajdujące potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa są nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 259 ze zm. dalej ,,ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 ppsa).

Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie. Należy podkreślić, że organ administracji, wydając zaskarżoną decyzję był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej i obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), jak i wnikliwego oraz szybkiego działania (art. 12 § 1 k.p.a.). Z zasad tych wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają jej żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. sygn. akt III SA 729/84 ONSA 1984, nr 2 poz. 117, podkreślił że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony (...).Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7,77 i 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisach art. 107 § 3 k.p.a.

Związanie organów wydających decyzje w przedmiocie stwierdzenia objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wynika z art. 109 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1285 z pn. zm.), zwanej "ustawa o świadczeniach", stanowiącego, że w sprawach, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieregulowanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wprost w sprawach dotyczących ubezpieczeń zdrowotnych. Przepis art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach wskazuje rodzaje spraw indywidualnych rozpoznawanych przez NFZ: sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Wniosek o rozpoznanie tych spraw, w myśl art. 109 ust. 3 ustawy o świadczeniach zgłasza ubezpieczony, a w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym wniosek może zgłosić w szczególności Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub członek rodziny ubezpieczonego, także w zakresie dotyczącym objęcia ubezpieczeniem w okresie poprzedzającym złożenie wniosku.

Zatem to na organie spoczywał obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przy współudziale ZUS jako wnioskodawcy oraz Skarżącej, w zakresie, w jakim z danych okoliczności wyciągali dla siebie korzystne skutki. Ustalenie natomiast przez organ zaistnienia okoliczności objętych materią właściwych przepisów prawa obliguje organ administracyjne do wydania przewidzianej prawem decyzji administracyjnej.

Zdaniem Sądu w działaniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia brak nieprawidłowości zarówno w płaszczyźnie ustaleń faktycznych, jak i w zastosowanych do ich oceny przepisów prawa. Podjęte rozstrzygnięcie zostało wyjaśnione, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna wyczerpuje istotę zagadnienia stanowiącego przedmiot tego rozstrzygnięcia. Przedmiotem tym jest ustalenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego przez Skarżącego jako wspólnika spółki prawa handlowego posiadającego prawo do emerytury.

Przechodząc do meritum oceny sprawy wyjaśnić tutaj należy, iż zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą, podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców. W oparciu o art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym - tj. zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, dalej: "u.s.u.s") osoba prowadząca działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zaprzestania z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone.

Nadto w myśl art. 82 ust. 5 ustawy o świadczeniach, jednym z rodzajów działalności jest działalność gospodarcza prowadzona w formie spółek prawa handlowego (tj. sp. z ograniczoną odpowiedzialnością, sp. jawna, sp. komandytowa).

Z kolei zgodnie z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uznaje się osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 u.s.u.s. W myśl tego przepisu za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się między innymi wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialności. Wobec powyższego, czas objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym tych osób będzie tożsamy z czasem pozostawania przez stronę wspólnikiem spółki prawa handlowego. Nadto zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162, dalej: "p.p.") działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

W świetle informacji zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że Skarżący posiadał status wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta była między stronami niesporna i w żadnym stopniu nie budzi wątpliwości Sądu. Mając zatem na uwadze powyższe przepisy prawa Skarżący winien podlegać obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu członkostwa w ww. podmiocie w okresie wskazanym w sentencji decyzji. Sąd podziela tutaj pogląd organu, że o bycie prawnym spółki kapitałowej decyduje jej wpisanie do rejestru (vide: art. 12 k.s.h.) i dopiero wykreślenie lub zawieszenie spółki w rejestrze powoduje zawieszenie lub ustanie bytu prawnego tego podmiotu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny znaczenia nie uzyskiwania przychodów z prowadzonych w ramach spółki działalności, kwestii prawa do emerytury oraz oceny zarzutu przedawnienia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podjętych przez organ ustaleń co do kwestii braku uzyskiwania przychodów przez wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialności na potrzeby niniejszej sprawy wskazać należy, iż według wskazanego wyżej przepisu art. 8 ust. 6 u.s.u.s za osobę prowadzącą działalność pozarolniczą uważa się, między innymi, wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący był jedynym wspólnikiem sp. z o.o. w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Wobec tego od tej daty zdaniem Sądu podlegał on obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowy wspólnik objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia który powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego określonego statusu prawnego. Należy podkreślić, że obowiązek ubezpieczenia społecznego osoby prowadzącej pozarolniczą działalność wynika z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego lub organu, nie ma przy tym żadnej zależności pomiędzy obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i obowiązkiem podatkowym. Czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Co istotne wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W przypadku wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z samego statusu osoby jako wspólnika spółki z o.o., trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny od prowadzenia działalności gospodarczej/osiągania przychodów. W wyroku z dnia 30 listopada 2005 r., I UK 95/05 oraz postanowieniu z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że sam fakt niewykonywania usług i nieosiągania przychodu z działalności nie uzasadnia przerwy w jej prowadzeniu powodującej uchylenie obowiązku ubezpieczenia społecznego. Prawnie doniosła okoliczność prowadzenia pozarolniczej działalności związana jest zatem wyłącznie z posiadaniem określonego statusu prawnego, tj. pozycji wspólnika w jednoosobowej spółce z o.o. (wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II UK 227/12). Innymi słowy z perspektywy art. 8 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej - podstawowe znaczenie ma uzyskanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z o.o.. Tak więc rozpoczęcie wykonywania ww. działalności wiąże się bezpośrednio z momentem nabycia praw i obowiązków wspólnika w takiej spółce.

Jak wynika z powyższej analizy okoliczność uzyskiwania przychodów w kontekście powyżej wskazanych przepisów prawa nie ma więc znaczenia w tej sprawie, bowiem jej przedmiotem jest ustalenie objęcia Skarżącego obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym jako osoby będącej wspólnikiem. Nadto podkreślić tutaj należy, iż Narodowy Fundusz Zdrowia nie jest instytucją właściwą do orzekania o obowiązku wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, które to sprawy zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Nie można zatem czynić zarzutu organowi orzekającemu w sprawie, iż nie wziął pod uwagę sytuacji finansowej Skarżącego.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny organ prawidłowo uznał także, iż kwestia pozostawania na emeryturze pozostaje bez znaczenia dla określenia przedmiotowego obowiązku. Rozstrzygnięcie organów znajduje bowiem swoje potwierdzenie w powoływanym wyżej przepisie art. 66 ust.1 pkt 1 lit. c) jak i przepisie art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z treścią tych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają także osoby prowadzące pozarolniczą działalność oraz osoby pobierające emeryturę lub rentę, osoby w stanie spoczynku pobierające uposażenie lub uposażenie rodzinne oraz osoby pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze. Posiadanie przez skarżącego statusu uprawnionego do emerytury, nie wyłączyło po jego stronie obowiązku podlegania przez niego ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. Zgodnie bowiem brzmieniu, art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie (por. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r. Sygn. akt II GSK 2359/13, wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. Syng. akt II GSK 709/10).

Odnosząc się natomiast do oceny zarzutu przedawnienia składek na ubezpieczenie zdrowotne to wyjaśnić tutaj należy rozumienie dwóch pojęć: "podleganie" ubezpieczeniu zdrowotnemu i "objęcie" tym ubezpieczeniem. Jak wyraził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie I UK 227/05 – "podleganie" ubezpieczeniu zdrowotnemu związane z obowiązkiem opłacania składki wynika z "objęcia" ubezpieczeniem społecznym. Podkreślić zatem należy, iż czym innym jest naliczenie i ustalenie wysokości składek ubezpieczeniowych, a czym innym fakt stwierdzenia obowiązku objęcia ubezpieczeniem. Obowiązek opłacania składek powstaje na skutek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez objęcie tym ubezpieczeniem ubezpieczonego, a ich wysokość określa właściwy terytorialnie dla ubezpieczonego Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Istotą kontrolowanej w niniejszej sprawie przez Sąd decyzji administracyjnej jest wyłącznie stwierdzenie, czy skarżący jest objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Natomiast odrębną kwestią jest to, czy z tego tytułu (tj. w przypadku stwierdzenia obowiązku podlegania temu ubezpieczeniu) skarżący będzie zobowiązany opłacić wyliczoną składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Ta kwestia będzie bowiem ustalana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odrębnej sprawie, w której skarżąca ma możliwość stosownego działania na podstawie art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach (podnoszenia zarzutów dot. przedawnienia itd.). W sprawie przed organami NFZ, dotyczącej objęcia skarżącej obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, ustalenia te nie mają żadnego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 709/10). W zakresie kompetencji Prezesa NFZ leży bowiem jedynie ustalenie, czy skarżący jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Ustalenie tej okoliczności przez Fundusz jest kwestią niejako wstępną dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który dopiero po stwierdzeniu przez NFZ objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym ubezpieczonego może ustalać należną składkę i ewentualną jej wysokość jak również rozważyć kwestie obowiązku ich zapłaty. Zgodnie bowiem z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach, sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.

Mając powyższe na uwadze Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo uznał, że w okresie objętym postępowaniem skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (status wspólnika nie był de facto sporny w sprawie) a kwestia uzyskiwania przychodów przez spółkę czy pozostawania na emeryturze jest tutaj bez znaczenia dla oceny sprawy.

Reasumując powyższe, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił zarówno fakt objęcia skarżącego obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jak również okres podlegania temu ubezpieczeniu. Okoliczności powołane w skardze nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji ani kierowania pytań do Trybunału Konstytucyjnego we wskazywanym w skardze zakresie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji