Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 236/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Scalanie gruntów
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 8 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Śniadecki [...] sp. z o.o. Wrocław sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2023 r. nr SKO 4116/52/22/23 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2023 r.(SKO 4116/52/22/23) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, po zapoznaniu się z odwołaniem Ś. Sp. z o.o. W. sp. k. z siedzibą w P., reprezentowanej przez pełnomocnika - adwokata T. P., od, wydanej z upoważnienia Wójta Gminy K., decyzji Głównego Specjalisty ds. gospodarki nieruchomościami i geodezji w Urzędzie Gminy K. z dnia 23 listopada 2022 r. (Nr 147/2022), zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w gminie K., oznaczonej geodezyjnie jako działka gruntu nr [...], AM – [...], obręb K.(1), na podstawie art. 134, w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kpa stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że opisaną na wstępie decyzją z dnia 23 listopada 2022 r. (Nr 147/2022), Wójt Gminy K. - działając na wniosek Ś. Sp. z o.o. W. sp. k. z siedzibą w P., zwanej dalej: "spółką" - zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w gminie K., oznaczonej geodezyjnie jako działka gruntu nr [...], AM – [...], obręb K.(1). W uzasadnieniu stwierdzono, że wnioskowany podział nieruchomości jest zgodny z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego wsi K.(1), zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] września 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 2 października 2020 r. poz. [...]), co stwierdzono prawomocnym postanowieniem Wójta Gminy K. z dnia 17 sierpnia 2022 r. (RINiŚ.6831.103.2022-1). W odwołaniu od opisanej decyzji organu pierwszej instancji spółka wyjaśniła sposób swojej reprezentacji wskazując, że Prezes Zarządu komplementariusza udzielił S. M. pełnomocnictwa do występowania w imieniu Spółki w postępowaniach administracyjnych "w zakresie związanym z realizacją inwestycji deweloperskich" prowadzonych przez spółkę. Podkreślono, że spółka planowała podział tej nieruchomości, ale dopiero po zakończeniu inwestycji, którą prowadzi na tym terenie i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Tymczasem pełnomocnik spółki, wbrew ustaleniom wspólników spółki podjętym "na naradzie budowlanej latem 2022 r.", złożył wniosek o podział opisanej nieruchomości, który został rozpatrzony przez Wójta Gminy K. decyzją z dnia 23 listopada 2022 r. (Nr 147/2022). Wobec tego uznano, że działania pełnomocnika spółki, jak stwierdzono "na pozór zgodne z literalnym brzmieniem pełnomocnictwa z dnia 19.10.2021 r., lecz sprzeczne ze znaną pełnomocnikowi wolą jego mocodawcy", należy uznać za "działania dokonane z nadużyciem udzielonego pełnomocnictwa". Ponadto spółka stwierdziła, że S. M. był uprawniony do działań związanych z "realizacją inwestycji", a wniosek o podział nieruchomości "nie był elementem realizacji inwestycji", a wręcz utrudnił dokończenie budowy. Działania pełnomocnika spowodowały, że spółka "bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" i nie wiedziała o wydaniu decyzji podziałowej. W ocenie spółki, pełnomocnik przekroczył granice udzielonego mu umocowania. Powołano się również na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazując, że pełnomocnictwo nie uprawnia pełnomocnika do prowadzenia spraw wbrew woli i wiedzy mocodawcy. Jednocześnie spółka oświadczyła, że nie akceptuje czynności dokonanych przez pełnomocnika i ich nie potwierdza. Wobec tego odbiór zaskarżonej decyzji w dniu 23 listopada 2022 r. należy uznać za bezskuteczny. Spółka oświadczyła jednocześnie, że cofa wniosek o podział nieruchomości, zatem organ powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć pierwszoinstancyjne postępowanie w całości. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2023 r. (SKO 4116/51/22), Kolegium odmówiło spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od opisanej na wstępie decyzji Wójta Gminy K. z dnia 23 listopada 2022 r. (Nr 147/2022). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z przepisami art 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W rozpatrywanej sprawie opisana na wstępie decyzja podziałowa Wójta Gminy K. z dnia 23 listopada 2022 r. (Nr 147/2022), została skutecznie doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 23 listopada 2022 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na przedmiotowym rozstrzygnięciu. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie w przedmiocie możliwości wniesienia odwołania, a w tym - wyraźnie - o terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności. Biorąc pod uwagę regulację prawną zawartą w przepisach art. 57 § 1 kpa, trzeba mieć na względzie, że przy obliczaniu terminu do złożenia odwołania nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie zaskarżonej decyzji, zatem w rozpatrywanym przypadku termin ten upłynął z dniem 7 grudnia 2022 r. (środa). Tymczasem odwołanie od opisanej decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 15 grudnia 2022 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Spółka wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, ale wniosek w tej sprawie został rozpatrzony przez Kolegium negatywnie. W myśl przepisów art. 134 kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z treścią art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok z dnia 14 maja 2008 r., VII SA/Wa 333/08; podkr. Kolegium). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna. Wobec tego kolegium nie mogło rozpatrywać niniejszej sprawy merytorycznie i zobowiązane było orzec, jak w osnowie.

Skargę na ostateczne postanowienie złożyła spółka, zastępowana przez adw. T. P. Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 134 KPA w zw. z art. 129 § 2 KPA oraz w zw. z art. 145 § l pkt 4 KPA poprzez ich błędne zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy skarżąca (strona) wykazała, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, albowiem S. M. w sprawie działał bez wiedzy i wbrew woli strony, podając się za jej pełnomocnika, przekraczając swoje umocowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 134 KPA w zw. z art. 129 § 2 KPA oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 KPA poprzez ich błędne zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, albowiem komandytariusz skarżącej S. Ś. nie złożył podpisu pod wnioskiem o podział nieruchomości z dnia 9 sierpnia 2022 r. będącym podstawą wydania decyzji nr 147/2022, a jego podpis został podrobiony; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 KPA, w zw. z art. 77 § 1 KPA oraz w zw. z art. 80 KPA poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcia niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i podnoszonych przez skarżącą okoliczności skutkujących stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania podczas, gdy skarżąca w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy K. nr 147.2022 wykazała, że w tym postępowaniu podziałowym, jako pełnomocnik spółki miał działać S. M., który przekroczył swoje umocowanie i podjął działania bez wiedzy i woli skarżącej w konsekwencji czego skarżąca (strona) bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu a ponadto z okoliczności sprawy wynika, że decyzja została w wyniku przestępstwa, albowiem komandytariusz skarżącej S. Ś. nie złożył podpisu pod wnioskiem o podział nieruchomości z dnia 9 sierpnia 2022 r. będącym podstawą wydania decyzji nr 147/2022, a jego podpis został podrobiony. Jednocześnie skarżąca wnosi o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - pisma pełnomocnika do Prokuratury Rejonowej dla W. – K. we W. z dnia 23 lutego 2023 r. wraz z dowodem nadania - na okoliczność wydania decyzji w wyniku przestępstwa i podrobienia podpisu komandytariusza skarżącej S. Ś. pod wnioskiem o podział nieruchomości z dnia 9 sierpnia 2022 r. W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wnosi o 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we Wrocławiu; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Jednocześnie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 PPSA strona wnosi o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi Ś. sp. z o.o. W. sp.k. z siedzibą w P. z dnia 2 marca 2023 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2023 roku (SKO 4116/51/22) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W motywach skargi wskazano, że pismem z dnia 14 grudnia 2022 roku skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia przez wnioskodawcę odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 23 listopada 2022 r. nr 147/2022 w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha położonej w obrębie K.(1), stanowiącej własność wnioskodawcy, albowiem termin do wniesienia odwołania został uchybiony bez winy wnioskodawcy. Jednocześnie skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji cofając wniosek złożony w sprawie i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania. Skarżąca szeroko uzasadniła i wykazała, że w wyniku opisanego przez skarżącą sposobu działania S. M., podającego się za pełnomocnika skarżącej, który podjął działania z nadużyciem udzielonego pełnomocnictwa (tj. podjął działania sprzeczne ze znaną mu wolą jego mocodawcy), spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2023 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W organ wskazał, że postanowieniem z dnia 10 stycznia 2023 r. (SKO 4116/51/22) kolegium odmówiło spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 23 listopada 2002 r., zaś S. M., podając się za pełnomocnika spółki, własnoręcznym pismem potwierdził doręczenie skarżącej w dniu 23 listopada 2022 r. decyzji Wójta Gminy K. z dnia 23 listopada 2022 r., wobec czego termin na odwołanie od decyzji upłynął z dniem 7 grudnia 2022 r., zaś odwołanie zostało wniesione w dniu 15 grudnia 2022 r. Zdaniem strony zaskarżone postanowienie nie może się ostać, w niniejszej sprawie istotne są podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące działania S. M., tj. odebranie decyzji nr 147/2022 z dnia 23 listopada 2022 r. oraz zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia bez wiedzy oraz wbrew woli jego mocodawcy - skarżącej. Skarżąca z uwagi na powyższe nie brała udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 KPA. Skarżąca jest spółką komandytową - jedynym komplementariuszem spółki jest Ś.(1) sp. z o.o., natomiast komandytariuszami są S. Ś. i S. M. Komplementariusz jest jedynym podmiotem uprawnionym do reprezentacji wnioskodawcy, zaś w imieniu komplementariusza działa prezes jego jednoosobowego zarządu, S. Ś. Prezes zarządu komplementariusza udzielił S. M. w imieniu wnioskodawcy pełnomocnictwa m.in. do występowania w imieniu spółki w postępowaniach administracyjnych, w zakresie związanym z realizacją inwestycji deweloperskich prowadzonych przez skarżącą. Na nieruchomości stanowiącej dotychczas działkę o nr [...]. skarżąca prowadzi przedsięwzięcie deweloperskie w postaci wybudowania łącznie 4 budynków w zabudowie bliźniaczej, tj. zawierających 8 lokali mieszkalnych i jednego domu jednorodzinnego. Spółka planowała dopiero po oddaniu bliźniaków do użytku dokonać podziału geodezyjnego działki nr [...], aby następnie dokonać sprzedaży lokali i domu. Skarżąca nie chciała dokonać podziału geodezyjnego działki nr [...] przed zakończeniem budowy bliźniaków i oddaniem ich do użytkowania, ponieważ dysponuje jedną decyzją o pozwoleniu na budowę dla całego obszaru budowy, a zmiana obszaru budowy w jej ocenie mogłaby rodzić problemy w zakresie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę i przedłużyć proces realizacji inwestycji. Skarżąca dopiero w dniu 9 grudnia 2022 r., po zauważeniu wzmianki w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, zwróciła się do Wójta Gminy K. o wyjaśnienie, czy wydano decyzję podziałową dla nieruchomości. W tym dniu spółka otrzymała skan decyzji nr 147/2022 z dnia 23.11.2022 r. Skarżąca ani jej komplementariusz nie mieli wiedzy, że S. M. doprowadził do tego, iż postępowanie jest już na tak zaawansowanym etapie, nie mieli wiedzy o fakcie wydania decyzji, ani o jej uprawomocnieniu, Skarżąca nie miała też wiedzy o fakcie osobistego odbioru decyzji przez S. M. Co istotne w niniejszej sprawie, skarżąca miała zamiar dokonania podziału geodezyjnego działki nr [...], lecz wyłącznie po zakończeniu budowy bliźniaków i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektów. Zamiar mocodawcy był S. M. znany, ponieważ jest komandytariuszem skarżącej i był obecny na naradzie budowlanej latem 2022 r. Tym samym, wszelkie działania S. M., na pozór zgodne z literalnym brzmieniem pełnomocnictwa z dnia 19.10.2021 r., są sprzeczne ze znaną mu wolą jego mocodawcy, zatem należy uznać je za działania dokonane z nadużyciem udzielonego pełnomocnictwa. Co więcej, zgodnie z literalną treścią pełnomocnictwa, S. M. był uprawniony do działań związanych z "realizacją inwestycji", natomiast skarżąca wyjaśnia ponownie, że dokonany na złożony przez niego wniosek podział geodezyjny działki nie był elementem realizacji inwestycji, nie był konieczny do jej przeprowadzenia - wręcz przeciwnie, spowoduje wyłącznie trudności w dokończeniu budowy. Tym samym S. M. przekroczył swoje umocowanie podejmując działania w niniejszej sprawie. W wyniku opisanego sposobu działania S. M. skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w rozumieniu art, 145 § 1 pkt 4 KPA - spółka nie wiedziała o tym, że postępowanie jest na tak zaawansowanym etapie, nie wiedziała w ogóle o wydaniu decyzji w sprawie. Komentatorzy wskazują, że prowadzenie postępowania z udziałem osoby, która nie posiada pełnomocnictwa od strony lub je przekracza, jest równoznaczne z pozbawieniem strony czynnego udziału w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie S. M. przekroczył granice umocowania. Jak słusznie wskazuje orzecznictwo, pełnomocnictwo nie uprawnia pełnomocnika do prowadzenia spraw wbrew woli i wiedzy mocodawcy. Istotą pełnomocnictwa jest bowiem działanie w zgodnie z wolą mocodawcy, działanie akceptowane i znane mocodawcy, w najlepszym interesie mocodawcy, "pełnomocnik nie ma bowiem pełnej swobody względem mocodawcy w zakresie decyzji co do sposobu wykorzystania kompetencji skutecznego zastępowania go w podejmowaniu czynności oznaczonych w pełnomocnictwie". Jak wskazano w samym odwołaniu skarżąca nie akceptuje dokonanych przez S. M. - działającego rzekomo jako pełnomocnik spółki czynności i ich nie potwierdza. Odbiór decyzji w dniu 23.VI.2022 r. przez S. M. nie może być poczytywany za działanie strony, albowiem działał on z przekroczeniem udzielonego mu umocowania, wprost wbrew znanej mu woli strony, dokonując czynności "za plecami" mocodawcy i bez jego wiedzy. W związku z powyższym SKO niesłusznie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2023 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie dążył do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 KPA, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Niezrozumiałe dla skarżącej jest brak ustosunkowania się przez organ do zarzutu dotyczącego jej braku udziału w postępowaniu bez własnej winy. Jak wynika z samej treści odwołania, skarżąca nie miała wiedzy o tym na jakim etapie jest postępowanie, ponieważ S. M. działał bez jej wiedzy, wykraczając poza zakres swojego umocowania. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się wniosek podpisany rzekomo przez komandytariusza spółki S. Ś. - w tym miejscu strona wskazuje, że skarżąca o tym, że wniosek w sprawie został rzekomo podpisany przez S. Ś. dowiedziała się dopiero z treści uzasadnienia postanowienia SKO we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2023 roku (SKO 4116/51/22) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zaś z samym wnioskiem zapoznała się po tym, jak otrzymała go w skanie w dniu 21 lutego 2023 r. od pracownika Urzędu w K. Skarżąca zaprzecza, jakoby to komandytariusz spółki S. Ś. złożył w przedmiotowej sprawie wniosek z dnia 9 sierpnia 2022 r. o podział nieruchomości, a następnie również uzupełniał ten wniosek. W związku z tym, skarżąca oraz S. Ś., za pośrednictwem swojego pełnomocnika, pismem z dnia 23 lutego 2023 r. złożyli do Prokuratury Rejonowej dla W. - K. we W. pismo z zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. 270 § 1 KK. S. Ś. zaprzecza bowiem, jakoby podpis pod wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2022 r. o podział nieruchomości pochodził od niego, co potwierdza stanowisko skarżącej, że nie miała ona aż do 8 grudnia 2022 roku wiedzy o wydaniu decyzji z dnia 25 listopada 2Q22 roku ani nawet o tym, że takie postępowanie w ogóle się toczy. Dowód: pismo pełnomocnika do Prokuratury Rejonowej dla W. - K. we W. z dnia 23 lutego 2023 r. wraz z dowodem nadania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaś rozpatrując odwołanie pominął te istotne okoliczności w sprawie, tj. rozbieżności pomiędzy twierdzeniami Spółki a znajdującym się w aktach sprawy wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2022 r. podpisanym rzekomo przez komandytariusza spółki. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art 7 KPA, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten statuuje jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, nakazującą organom uwzględniać, w toczącym się postępowaniu administracyjnym, interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie dając prymatu żadnej z powyższych wartości. W niniejszej sprawie organ nie podjął żadnych czynności mających na celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, które dają podstawę do uznania, iż w niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji w wyniku przestępstwa (art, 145 § 1 pkt 2 KPA). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że SKO całkowicie pominęło tę kwestię i nie odniosło się w żaden sposób do argumentów i twierdzeń podniesionych przez skarżącą. Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania pełnomocnik wskazuje, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 PPSA sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarżąca spółka w dniu 2 marca 2023 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2023 roku (SKO 4116/51/22) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 23 listopada 2022 r. (nr 147/2022) wydanej przez Wójta Gminy K. Niewątpliwie rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zależy od wyniku postępowania zainicjowanego przez spółkę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu na skutek skargi w przedmiocie wniosku spółki o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skarga w niniejszym postępowaniu dotyczy bowiem postanowienia stanowiącego następstwo rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co w samym uzasadnieniu podkreśla również Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z uwagi na powyższe, niniejsze postępowanie winno zostać zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie skargi Spółki na odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a. ", sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej u.p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, a więc jego zgodność z prawem materialnym oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W świetle regulacji zawartej w art. 145 § 1 u.p.p.s.a., nie kwalifikuje do uchylenia zaskarżonego aktu każde naruszenie prawa procesowego czy też materialnego, lecz tylko takie naruszenie, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym aspekcie wykazała, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przesyłka zawierająca decyzję jest, co do zasady, doręczana adresatowi osobiście (ewentualnie do rąk pełnomocnika), za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej, bądź w drodze tzw. "doręczenia zastępczego". W konsekwencji, odwołanie złożone po upływie ustawowego terminu, jako spóźnione nie wywołuje skutków prawnych. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji doręczył decyzję pełnomocnikowi strony.

Jak wskazują akta sprawy S. M. działał w imieniu spółki na podstawie pełnomocnictwa notarialnego z dnia 19 października 2021 r. (repertorium [...] Nr [...]), udzielonego mu przez - działającego w imieniu Spółki pod firmą Ś. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W. Spółka komandytowa - S. Ś. Z treści § 1 pkt 2 lit. j) aktu wynika wprost, że S. M. został upoważniony do "odbioru wszelkiej korespondencji, przesyłek, w tym przesyłek poleconych za potwierdzeniem odbioru i bez, a także listów zwykłych oraz paczek, a także przekazów pieniężnych, bezpośrednio od listonosza a także we wszystkich placówkach pocztowych, w tym przesyłek awizowanych, oraz od innych doręczycieli". Wobec tego z pewnością posiadał uprawnienia do odbioru decyzji podziałowej Wójta Gminy K. z dnia 23 listopada 2022 r. (Nr 147/2022; RINiŚ.6831103.2022-2). Co dalej istotne, nawet uznanie, że S. M. nie był upoważniony do zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia, to i tak 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 7 grudnia 2022 r., odwołanie zaś od decyzji pierwszoinstancyjnej zostało wniesione dnia 15 grudnia 2022 r., a zatem bez wątpienia z uchybieniem ustawowego terminu. Ponadto z akt sprawy wynika, że z wnioskiem o podział nieruchomości wystąpił S. Ś., komandytariusz Spółki, a nie S. M. Spółka wskazała, że ponieważ podpis S. Ś. pod wnioskiem o podział tego gruntu został "podrobiony", wystąpiła do Prokuratury Rejonowej dla W. - K. we W. z zawiadomieniem z dnia 23 lutego 2023 r. "na okoliczność wydania decyzji w wyniku przestępstwa i podrobienia podpisu komandytariusza skarżącej S. Ś. pod wnioskiem o podział nieruchomości z dnia 9 sierpnia 2022 r." Mimo tego, że w skardze powołano się na to pismo, to nie ma informacji ani o tym, że postępowanie przygotowawcze zostało wszczęte, a tym bardziej, że zostało zakończone i że potwierdziło sfałszowanie podpisu. W efekcie na dzień wyrokowania nie można stwierdzić, że podpis S. Ś. pod wnioskiem o podział nieruchomości został "podrobiony". Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że skarga powołuje się na szereg okoliczności, które pozostają bez znaczenia dla prawidłowej oceny organu drugiej instancji, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Kolegium było bowiem zobowiązane do stwierdzenia uchybienia terminu. Odnosząc się zaś do argumentów skargi, podważających zasadność wydanej przez organ I instancji decyzji, sąd wyjaśnia, że jeśli środek odwoławczy został wniesiony po terminie i sąd bada trafność takiego orzeczenia, to nie ma kompetencji do oceny orzeczenia organu pierwszoinstancyjnego.

Reasumując, skarga wobec jej bezzasadności podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ppsa.

Na koniec można jeszcze dodać, ze nie znalazł sąd podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, ponieważ z urzędu jest mu wiadomym, że w sprawie II SA/Wr 172/23 sąd oddalił skargę na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania, a wykonanie postanowienia nie zostało wstrzymane.