Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 59/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 44 par. 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Łódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2009 roku, sygn. akt II SA/Łd 796/09 odrzucające wniosek J. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2009 roku, nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu handlowo – usługowego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek J. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lipca 2009 roku. Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie został przekroczony termin do wniesienia skargi, w związku z czym niedopuszczalne jest jego przywrócenie. Zdaniem Sądu wysłanej do skarżącej w dniu 13 lipca 2009 roku decyzji organu nie można uznać za doręczoną. Przesyłka ta została po raz pierwszy awizowana dnia 16 lipca 2009 roku, a w wyniku nie odebrania jej przez skarżącą została awizowana ponownie w dniu 23 lipca 2009 roku, czyli 6 dni później. Przesyłka została odesłana do organu w dniu 31 lipca 2009 roku, czyli po 14 dniach od daty pierwszego awizowania. Sąd stwierdził, że ze względu na powtórne awizowanie przesyłki po 6 dniach, nie można uznać jej za doręczoną, gdyż nie spełnione zostały warunki określone w art. 44 § 3 K.p.a. Sąd I instancji podkreślił również, że ani na awizie, ani na kopercie nie ma informacji czy i w jaki sposób adresatka została zawiadomiona o pozostawieniu przesyłki oraz o możliwości jej odbioru. W związku z powyższym przesyłka ta nie mogła zostać uznana za doręczona. Za doręczoną natomiast należy uznać przesyłkę, której odbiór w dniu 1 września 2009 roku skarżąca potwierdziła własnym przepisem. Ponieważ skarga na przedmiotową decyzję została złożona w dniu 7 września 2009 roku (data stempla pocztowego), to należało uznać że termin do jej wniesienia został zachowany.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi domagając się jego uchylenia i oddalenia przedmiotowego wniosku, ewentualnie uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W zażaleniu podniesiono, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a., w przypadkach gdy niemożliwe jest doręczenie przesyłki stosownie do art. 42 i 43 K.p.a., poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni. Ponieważ przesyłka została po raz pierwszy awizowana w dniu 16 lipca 2009 roku, a do organu została zwrócona w dniu 31 lipca 2009 roku, to termin ten został dochowany. Zdaniem organu w sprawie spełnione również zostały warunki określone w art. 44 § 3 K.p.a. W zażaleniu podkreślono, że placówka poczty prawidłowo awizowała przesyłkę po raz drugi w dniu 23 lipca 2009 roku. W związku z powyższym należało uznać, że decyzja została doręczona skarżącej w wyniku doręczania zastępczego. Tym samym brak było podstaw do odrzucenia wniosku skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 44 § 2 K.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie zaś z art. 44 § 3 K.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

W przedmiotowej sprawie przesyłka po raz pierwszy została awizowana w dniu 16 lipca. Ponowne awizowanie datowane było na 23 lipca 2009 roku. Przesyłka została odesłana do organu w dniu 31 lipca 2009 roku. Zgodzić się należy z zarzutem podniesionym w zażaleniu, że wystarczające jest gdy przesyłka pozostaje w placówce pocztowej czternaście pełnych dni (por. post. NSA z dnia 17 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 762/08). Jednakże w przedmiotowej sprawie wpływ na uznanie przesyłki za doręczoną miał nie tylko termin drugiej awizacji, ale również brak informacji na kopercie lub awizie o sposobie zawiadomienia adresatki o przesyłce. Brak takiej informacji wiąże się z niespełnienim warunków określonych w art. 44 § 2 K.p.a. Niezamieszczenie takiej informacji jest uchybieniem powodującym niemożność powołania się organu na domniemanie doręczenia. Jeżeli bowiem nie wiadomo czy zawiadomienie zostało zamieszczone zgodnie z czynnościami określonymi w § 2 art. 44 K.p.a., doręczenie nie może zostać uznane za dokonane (por. post. NSA z dnia 25 stycznia 2007 roku, sygn. akt I OSK 23/07; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001 roku , sygn. akt II SA 2871/00; wyrok SN z dnia 22 lutego 2001 roku , sygn. akt II RN 70/00).

Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że w sprawie nie miało miejsca doręczenie zastępcze. Zatem decyzja została doręczona skarżącej w dniu 1 września 2009 roku. Skoro skarga na tę decyzję została złożona w dniu 7 września 2009 roku (data stempla pocztowego), to w sprawie nie nastąpiło uchybienie termonowi do jej wniesienia. Zatem Sąd I instancji zgodnie z prawem odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.