Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 430/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, art. 156
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 83a, art. 83c, art. 83d, art. 84
journal: Dz.U. 2022 poz 916
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant referent - stażysta Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 1 lutego 2023 r. nr SKO V/428/295/2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na usunięcie krzewów 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącego stowarzyszenia kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 1 lutego 2023 r. znak SKO V/428/295/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium") odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. (dalej "Prezydent" lub "organ udzielający zezwolenia") z 21 października 2022 r. udzielającej zezwolenia na usunięcie krzewów.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Organ, w związku z wnioskiem A. Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w K. (dalej "inwestor"), decyzją z 21 października 2022 r. numer [...] zezwolił na usunięcie krzewów wyszczególnionych w tabeli numer 1 na terenie działek oznaczonych numerami 1, 2 obręb [...] (ul. [...]) w B. w terminie do 30 kwietnia 2025 r. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 83a ust. 1, art. 83c ust. 3, 4, art. 83d ust. 1 i 2, art. 84 ust. 1, 2, 3, art. 85 ust. 3, 4, 4b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity z daty podjęcia decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 916 z późn. zm.; dalej "u.o.p.") oraz art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z daty podjęcia decyzji: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji organ udzielający zezwolenia wskazał, że krzewy wyszczególnione w tabeli nr 1 są żywotne, nie są gatunkami chronionymi i kolidują z planowaną inwestycją, tj. budową zespołu zabudowy usługowo-mieszkaniowej.

Kolegium wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów. Na mocy postanowienia z 4 listopada 2022 r. Kolegium dopuściło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. (dalej "skarżący") oraz Fundację [...] do udziału w postępowaniu nieważnościowym na prawach strony na zasadzie art. 31 § 1 k.p.a. Postanowieniem z 7 listopada 2022 r. Kolegium wstrzymało z urzędu wykonanie decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów w całości do czasu wydania przez Kolegium ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności.

Zaskarżoną decyzją Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że badana decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Za taką wadę nie można uznać wydana decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów pomimo wydania przez Kolegium postanowienia w dniu 12 października 2022 r. wstrzymującego wykonanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, załączonej przez inwestora do wniosku o usunięcie krzewów. W dacie wydawania decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów wskazane postanowienie Kolegium nie było jeszcze ostateczne. Wadą kwalifikowaną (rażącym naruszeniem prawa) nie są także dostrzeżone przez Kolegium naruszenia prawa procesowego, tj. lakoniczny protokół oględzin będący podstawą do wydania decyzji; brak zawieszenia postępowania o udzielenie zezwolenia na usunięcie krzewów do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej; brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; naruszenie swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a.; brak należytego uzasadnienia decyzji w rozumieniu art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Wskazane wady nie są takimi, które by w sposób rażący naruszały art. 83b ust. 1 pkt 10 u.o.p. czy przepisy procedury.

Zdaniem Kolegium nie było też podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie pozostałych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. Kolegium nie natrafiło bowiem na okoliczności przemawiające za nieważnością decyzji z powodu naruszenia przepisów o właściwości. Decyzja nie została też wydana bez podstawy prawnej ani nie dotyczyła sprawy rozstrzygniętej poprzednio inną decyzją ostateczną. Została skierowana do osób będących stronami w sprawie. Nie wykryto też wad skutkujących jej niewykonalnością, która to niewykonalność miałaby mieć charakter trwały. Nadto wykonanie decyzji nie wywołało czynu zagrożonego karą.

Pismem z 14 lutego 2023 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na wskazaną wyżej decyzję Kolegium. W skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 83b ust. 1 pkt 10 u.o.p. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu zezwolenia na usunięcie krzewów pomimo, że stwierdzona została nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o którą wydano tę przedmiotowo zależną decyzję, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto także poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów ze względu na przyjęcie, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, podczas gdy wydanie ww. decyzji nastąpiło w chwili, gdy wykonalność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była wstrzymana, co spełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

W skardze sformułowano także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, ze względu na pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy faktu uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w konsekwencji wydanie decyzji naruszającej zasadę prawdy obiektywnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że Kolegium decyzją z 10 stycznia 2023 r. znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z 9 maja 2022 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium pominęło fakt wydania tego rozstrzygnięcia i tym samym wadliwie ustaliło stan faktyczny sprawy. W związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne było stwierdzenie nieważności decyzji opartej na tej decyzji, tj. decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów. Stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi bowiem oznaczać stwierdzenie nieważności decyzji realizacyjnych, które wydano na podstawie tej wadliwej, uchylonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpływa bezpośrednio na konieczność stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów. Wynika to ze specyfiki decyzji środowiskowej i jej związku z decyzjami realizacyjnymi. Ponadto także z charakteru wadliwości jaka została stwierdzona w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 9 maja 2022 r. Jeśli bowiem wskutek rażącego naruszenia prawa wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko to nie można racjonalnie twierdzić, że decyzja zezwalająca na usunięcie krzewów może pozostać w obrocie prawnym.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Inwestor w odpowiedzi na skargę w piśmie z 12 czerwca 2023 r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego powołując się na art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 160 k.p.a. Ewentualnie o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 k.p.a. Ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających z protokołu odbioru wykonanych robót z 23 października 2022 r. oraz faktury VAT [...] z dnia 24 października 2022 r. na wykazanie fizycznego usunięcia krzewów. Inwestor wyjaśnił, że w dniach 21-23 października 2022 r. dokonał usunięcia krzewów. Z tego względu w jego ocenie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stało się bezprzedmiotowe. Skoro jednak Kolegium nie umorzyło postępowania i sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie zastosowanie może mieć art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnośnie zaś wniosku o odrzucenie skargi inwestor wyjaśnił, że Sąd może orzec o odrzuceniu skargi na każdym etapie postępowania, w tym także na rozprawie

Pismo z 12 czerwca 2023 r. zostało zwrócone pełnomocnikowi inwestora na zasadzie art. 66 § 1 p.p.s.a

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie nie jest sporne, że decyzja zezwalająca na usunięcie krzewów z 21 października 2022 r. oparta została o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 9 maja 2022 r. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 9 maja 2022 r. określono warunki wykorzystania terenu inwestycji (m. in. działek o numerach 1 i 2) w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, w tym kwestie związane z usuwaniem drzew i krzewów, które kolidują z projektowanym przedsięwzięciem. Wskazana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została załączona przez inwestora do wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie krzewów stosownie do art. 83b ust. 1 pkt 10 u.o.p. Prezydent uzasadniając wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji wskazał, że krzewy wyszczególnione w tabeli nr 1 kolidują z planowaną inwestycją.

Wyjaśnić należy, że relacja zależności między decyzją zezwalającą na usunięcie drzewa lub krzewu a decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wynika z art. 83d ust. 6 u.o.p. zgodnie z którym w zezwoleniu na usunięcie drzewa lub krzewu organ uwzględnia warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydając decyzję w sprawie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu organ jest zatem związany postanowieniami decyzji środowiskowej. Zastrzec należy, że zależność ta dotyczy tych przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094).

Następnie należy wskazać, że istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka rażącego naruszenia prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (por. wyroki NSA: z 24 listopada 2003r., III SA 845/02, LEX nr 90363 oraz z 13 maja 2003r., III SA 2395/01 LEX nr 146076). O tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1614/09; wyrok WSA w Olsztynie z 12 sierpnia 2010 r., II SA/Ol 499/10 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").

Za rażące naruszenie prawa uznawane jest również wydanie decyzji zależnej od innej decyzji, w sytuacji w której doszło do stwierdzenia nieważności tej innej decyzji. W tym miejscu należy przywołać uchwałę NSA z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OPS 2/12 (opubl. w CBOSA) zgodnie z którą stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, Kolegium decyzją z 10 stycznia 2023 r. stwierdziło nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 9 maja 2022 r. Okoliczność ta nie została zakwestionowana przez Kolegium w odpowiedzi na skargę. Z przedłożonych w sprawie akt administracyjnych nie wynika natomiast, czy decyzja Kolegium stwierdzająca nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna, i tym samym czy doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ramach postępowania nieważnościowego Kolegium badało jedynie wpływ nieostatecznego postanowienia wstrzymującego wykonalność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na decyzję zezwalającą na usunięcie krzewów. Pominęło natomiast całkowicie okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów, w tym kwestię stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wpływu tej okoliczności na decyzję zezwalającą na usunięcie krzewów. Brak ustaleń w tym zakresie przez Kolegium czyni usprawiedliwionym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Należy mieć na uwadze, że decyzja o stwierdzeniu nieważności jest decyzją deklaratoryjną działającą z mocą wsteczną (ex tunc). Podstawowym skutkiem stwierdzenia nieważności jest zatem potwierdzenie, że wadliwa decyzja, której nieważność stwierdzono, nie wywołała skutków prawnych (por. wyroki NSA: z 18 października 2017 r., I OSK 1322/17; z 7 września 2012 r., II OSK 908/11; z 23 lutego 2010 r., I OSK 1168/09 – opubl. w CBOSA). Wobec tego kwestia wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może pozostać pominięta przy ocenie legalności decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów.

Powyższe świadczy o tym, że postępowanie dowodowe w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest pełny i nie został prawidłowo oceniony. Jako dowolne należy bowiem traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Organy są przy tym zobowiązane do całościowej oceny wszystkich zebranych dowodów (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) i do wyczerpującego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji podstawy faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.).

W tej sytuacji za przedwczesne należy uznać odnoszenie się do merytorycznego zarzutu skargi, tj. naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 83b ust. 1 pkt 10 u.o.p. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów pomimo stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak bowiem wskazano wyżej okoliczności sprawy niezbędne dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia nie zostały wyczerpująco wyjaśnione. Zwrócić uwagę jednak należy, że przywoływana uchwała NSA nie przesądza, że stwierdzenie nieważności decyzji uprzedniej (tzn. decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję) skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji zależnej (tzn. decyzji wydanej w oparciu o decyzję uprzednią). W uchwale posłużono się pojęciem "może", co w żaden sposób nie nakazuje obligatoryjnego stwierdzenia nieważności decyzji zależnej. Uchwała NSA przesądza jedynie o trybie postępowania w takich sprawach (stwierdzenie nieważności, a nie wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności "decyzji zależnej" jest samodzielnym postępowaniem, w którym oceniając przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy badać i uwzględniać również fakt uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji uprzedniej. Nie można a priori przyjmować, iż stwierdzenie nieważności decyzji uprzedniej zawsze prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji, wydanej w oparciu o decyzję uprzednią. Każdy przypadek, powinien być indywidualnie oceniony, przy uwzględnieniu takich okoliczności, jak choćby przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano przedmiotowo zależną decyzję (por. wyrok NSA z 27 października 2016 r., II OSK 163/15, opubl. w CBOSA).

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 83b ust. 1 pkt 10 u.o.p. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów pomimo, iż decyzja ta została wydana w chwili, gdy wykonalność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została wstrzymana. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji postanowienie Kolegium wstrzymujące wykonanie decyzji środowiskowej w chwili wydawania decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów nie było ostateczne (skarżący okoliczności tej nie podważał). Należy także zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji uniemożliwia wyłącznie jej wykonanie, natomiast nie pozbawia decyzji przymiotu ostateczności i prawomocności wynikającego z art. 16 k.p.a. Zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 9 maja 2022 r. pomimo wstrzymania jej wykonalności objęta jest zasadą trwałości i ma moc obowiązującą do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że wykonanie aktu administracyjnego co do którego toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie skutkuje bezprzedmiotowością tego postępowania. Wykonanie aktu administracyjnego - rozumiane jako sprowadzenie lub spowodowanie takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu - powinno być rozważone jako zagadnienie wywołania nieodwracalnego skutku prawnego przez ten akt.

Wobec powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli sądu podlega zarówno prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, jak i wpływ ewentualnych uchybień w tym zakresie na treść zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowe ustalenie podstawy faktycznej decyzji jest naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchyleniem decyzji (por. wyrok NSA z 14 maja 1985 r., SA/Wr 198/85, opubl. w CBOSA).

W niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd umarza postępowanie sądowoadministracyjne, jeśli stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny niż cofnięcie skargi i śmierć strony. W rozpoznawanej sprawie sąd administracyjny nie został pozbawiony przedmiotu kontroli, gdyż nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Kolegium stanowiącej przedmiot zaskarżenia.

Ponownie prowadząc postępowanie Kolegium ustali jednoznacznie stan faktyczny w sprawie, w szczególności czy doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wykonania decyzji zezwalającej na usunięcie krzewów. Następnie dokona jego oceny w świetle art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. i podejmie stosowną decyzję, którą należycie, z uwzględnieniem treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadni. Organ zobowiązany będzie przy tym do zastosowania się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku (art. 153 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (200 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (480 zł).