Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 727/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art 15 , artrt 107 , art 136  , art 138 par 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 34 , art 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 151 aa par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2024 r. sprzeciwu M. P. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 12 kwietnia 2024 r. znak: WI-I.7840.8.44.2023.JM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Starosta Myślenicki decyzją nr 831/2023 z 18 października 2023 r. znak: AB.6470.710.2023.KK, po rozpatrzeniu wniosku M. K. - inwestora, zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną gazową, wodociągową, centralnego ogrzewania i ciepłej wody, kanalizacji sanitarnej oraz z zewnętrzną infrastrukturą techniczną obejmującą: wewnętrzny układ komunikacyjny (dojście, dojazd i miejsce na odpady stałe), szczelny zbiornik na ścieki sanitarne na działce nr [...] w miejscowości K., w gminie L..

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), dalej "P.b.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z m.p.z.p., ponieważ jest zgodna w zakresie przeznaczenia terenu, warunków jego wykorzystania oraz kształtowania zabudowy. Zatwierdzone projekty są kompletne (zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 P.b.) i zgodne z wymaganiami ochrony środowiska. Nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub na obszary NATURA 2000. Nie jest wymagana decyzja środowiskowa. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekty zostały wykonane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektów zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania 4 września 2023 r.

W dniu 11 września 2023 r. adwokat, będąca pełnomocnikiem strony postępowania M. P., po zapoznaniu się z aktami złożyła na dziennik podawczy pismo, w którym wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do spraw przepustowości powietrza oraz powołanie geologa na okoliczność, czy działka nr [...] wytrzyma usytuowanie projektowanego budynku.

W dniu 20 września 2023 r. pełnomocnik inwestora przedłożył pismo z wyjaśnieniami oraz graficznymi załącznikami, na których wykazuje, że nie dochodzi do przesłaniania i zacieniania budynku na działce sąsiedniej. Jednocześnie stwierdził, że nie ma mowy o braku przepływu powietrza, gdyż projektowany budynek zlokalizowany jest na północny-wschód od istniejących zabudowań, a wiatry w Polsce są głównie zachodnie. Dodatkowo wyjaśnił, że budynek pod względem konstrukcji został zaprojektowany przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i nie nastąpi osuwanie się mas ziemnych na działkę nr [...].

Następnie 18 września 2023 r. pełnomocnik M. P. zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie postępowania znak AB.6740.710.2023.KK, podnosząc, że działka inwestora wskazana na mapie nie odzwierciedla stanu faktycznego i jest mniejsza, niż to zakreślono na mapie zagospodarowania działki i co za tym idzie projektowany budynek nie odpowiada prawu budowlanemu oraz planowi zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe stwierdzenie uzasadniła faktem konieczności przeprowadzenia w pierwszej kolejności sprawy o rozgraniczenie działki z uwagi na zasiedzenie części działki inwestora, tj. działki nr [...] w miejscowości K. przez stronę wnoszącą o zawieszenie postępowania.

W odpowiedzi na ww. uwagi inwestor 22 września 2023 r. wyjaśnił, że mapa do celów projektowych została wykonana przez uprawnionego geodetę, a wbity palik nie jest podstawą do wykonania projektu zagospodarowania działki. Ponadto wskazał, że żeby przedmiotowy budynek nie mógł powstać na działce nr [...] w K. , to działka inwestora musiałaby być mniejsza o przeszło 352 m2 -wówczas planowany budynek nie spełniałby parametru stopnia zabudowy działki budowlanej określonego w § 24 ust. 1 pkt 4 Uchwały NR XXVII/122/2012 Rady Gminy L. z dnia 28 wrzenia 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zgodnie z którym "Stopień zabudowy działki budowlanej w rozumieniu § 2 ust 6 pkt 8 - nie większy ni 0,3".

Dalej organ I instancji postanowieniem z 27 września 2023 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego, z uwagi, że strona postępowania we wniosku o zawieszenie postępowania nie spełniła żadnej przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania zawartej w art. 97 K.p.a. oraz nie spełniła żadnej przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania zawartej w art. 98 K.p.a.

M. P., działająca przez adwokata, wniosła odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Starosty z 18 października 2023 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów procesowych w różnych konfiguracjach. Zarzucono m.in., że:

1) nie wskazano w uzasadnieniu decyzji I instancji dlaczego:

- nie uwzględniono wniosku o przesłuchanie M. P. oraz wskazanych przez nią świadków wskazanych w piśmie z 11 września 2023 r.,

- nie zawieszono podstępowania z powodu wszczętego postępowania scaleniowego we wsi K. oraz dlaczego nie uwzględniono pozostałych dowodów zawartych w piśmie z 14 września 2023 r.,

- nie uwzględniono wniosku o powołanie biegłego sądowego do sprawy przepustowości powietrza oraz geologa,

- zaniechano zawieszenia postępowania z uwagi na wszczętą sprawę o rozgraniczenie pomiędzy działką inwestora nr [...], a działką nr [...], a także podnoszony tam zarzut zasiedzenia, która ma wpływ na powierzchnię działki inwestora.

W odwołaniu strona wniosła o:

- zmianę zaskarżonej decyzji i nie udzielenie pozwolenia na budowę inwestorowi,

- zmianę postanowienia z 27 września 2023 r. poprzez zawieszenie postępowania zgodnie z wnioskiem z 14 września 2023 r.,

- rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania z 19 października 2023 r.,

- przeprowadzenie wszystkich dowodów zgłoszonych przez pełnomocnika M. P.,

ewentualnie o:

- uchylenie decyzji I instancji i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, a w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu odwołania oprócz wskazania wielu naruszonych zdaniem skarżącej przepisów K.p.a. i kilku P.b., skarżąca zarzuciła, że organ nie wskazał, dlaczego nie uwzględnił pozostałych dowodów zawartych w piśmie z 14 września 2023 r., tj. dokumentacji fotograficznej, odpisu księgi wieczystej inwestora (dział III) i mapy co celów prawnych.

Zdaniem skarżącej uzasadnienie decyzji I instancji jest bardzo ubogie w swej treści i lakoniczne w ww. zakresie, a co za tym idzie nie ma możliwości kontroli instancyjnej w tym zakresie przez organ II instancji z uwagi na zasadę II instancyjności postępowania, co powinno wiązać się z uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Według skarżącej "w niniejszej sprawie wymagane są wiadomości specjalne, tj. biegłego do spraw geologi i przepustowości powietrza, a co za tym idzie organ I instancji nie może sam takich ustaleń dokonywać oraz dokonywać je od osób, które nie mają wiedzy specjalistycznej w tym zakresie, a zwłaszcza od pełnomocnika inwestora".

Wojewoda Małopolski decyzją z 12 kwietnia 2024 r. znak: WI-I.7840.8.44.2023.JM, na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt. 2 P.b. uchylił ww. decyzję Starosty z 18 października 2023 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.in. na treść art. 136 K.p.a. i stwierdził, że 28 marca 2024 r. pełnomocnik inwestora, zgodnie z art. 136 K.p.a., uzupełnił materiał dowodowy w zakresie:

1) złożenia wyjaśnień dotyczących mapy do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu, w związku z decyzją Starosty Myślenickiego z 17 sierpnia 2023 r. znak: GK.6622.8.2018.2023 o scaleniu i wtórnym podziale gruntów wsi K., która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Małopolskiego z 18 października 2023 r. znak: IG-II.7227.14.2023.KB, mapa przestała być aktualna, dlatego wykonano nową mapę do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu; Korekty numerów działek dokonano każdorazowo w projekcie; Zaktualizowano również obszar oddziaływania, bilans terenu oraz opisy układu komunikacyjnego i dostępu do drogi;

2) sporządzonej przez projektanta pełnej analizy nasłonecznienia (§ 60 WT) oraz przesłaniania (§ 13 WT);

3) złożenia wyjaśnień dotyczących zgodności inwestycji z § 271, 232 i 235 WT;

4) ujednolicenia opisu pokrycia dachowego i wskazanie, że będzie ono wykonane z dachówki ceramicznej;

5) przedłożenia pełnomocnictwa i oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z aktualnym numerem działki [...]

Kolejno organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji poprawnie określił obszar oddziaływania spornej inwestycji.

Następnie, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że nie było żadnych podstaw prawnych do dopuszczenia do materiału dowodowego zeznań świadków przez organ I instancji w zakresie żądanym przez skarżącą. Ponadto w toku postępowania administracyjnego skarżąca miała możliwość aktywnego uczestnictwa jako strona postępowania.

Dalej Wojewoda odnosząc się do zarzutu braku zawieszenia postępowania z powodu wszczętego postępowania scaleniowego we wsi K., wskazał, że nie stanowi on przesłanki do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Natomiast, o zawieszenie postępowania na wniosek strony, może w przypadku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wystąpić wyłącznie inwestor (wnioskodawca). Ustalenie nowego przebiegu granic pomiędzy działkami pozostaje bez znaczenia dla sprawy o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie bowiem nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wydania rozstrzygnięcia decyzji scaleniowej nie stanowi rozstrzygnięcia prawnego warunkującego rozpoznanie wniosku inwestora o pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto żaden przepis nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od wyniku postępowania scaleniowego.

Kolejno organ odwoławczy wskazał, że projekt zagospodarowania terenu wykonany został na kopii mapy do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę i poświadczonej przez Starostę Myślenickiego, prowadzącego państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, iż powstała w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...]. Mapa ta utraciła jednak walor aktualności w związku z decyzją Wojewody Małopolskiego z 18 października 2023 r. znak: IG-II.7227.14.2023.KB utrzymującej w mocy decyzję Starosty z 17 sierpnia 2023 r. znak: GK.6622.8.2018.2023 o scaleniu i wtórnym podziale gruntów wsi K..

Organ II instancji stwierdził, że na podstawie art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania działki lub terenu winien zostać sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, co nie zostało zachowane w analizowanej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe przedmiotowa mapa do celów projektowych nie mogła stanowić dla organu administracji architektoniczno- budowlanej dokumentu, na podstawie którego można sporządzać projekt zagospodarowania terenu. Przy czym weryfikacja tej okoliczności nie była możliwa z uwagi na zbieżność dat uostatecznienia się decyzji podziałowej oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda podkreślił, że na nowej mapie do celów projektowych, uwzględniającej decyzję o scaleniu i wtórnym podziale, projektant sporządził projekt zagospodarowania terenu o nieznacznie, ale jednak zmienionej zawartości. Na nowej mapie nie tylko zmieniły się numery działek, ale także przebieg granic działek ewidencyjnych. W związku z nowymi granicami zmieniło się położenie budynku wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą, względem sąsiednich nieruchomości i obiektów budowlanych, co wymaga ponownej analizy zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 P.b.). Z uwagi na utratę waloru aktualności mapy do celów projektowych, na której sporządzono zatwierdzony przez Starostę projekt zagospodarowania terenu, organ odwoławczy uznał za zasadne, uchylenie decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z kolei odnosząc się do kwestii żądania powołania biegłego sądowego Wojewoda stwierdził, że w zakresie przepustowości powietrza oraz geologa, obowiązek wykazania, iż wymogi wynikające z przepisów prawa zostały spełnione, spoczywa na projektancie, a nie na organie administracji publicznej. Strona przeciwna, jeśli nie zgadza z przedłożonym opracowaniem, może przedstawić dokument sporządzony we własnym zakresie, który także będzie podlegał ocenie organu administracji publicznej w toku tego postępowania, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Zatem nie ma żadnych podstaw prawnych do powoływania przez organ biegłego w zakresie żądanym przez skarżącą. Powyższe znajduje również potwierdzenie w art. 84 § 1 K.p.a. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności, w szczególności opracowania projektu przez osobę uprawnioną, jak również biorąc pod uwagę utrwaloną linię orzeczniczą sądów administracyjnych (przykładowo wyrok NSA z 25 maja 2023 r., sygn. II OSK 1825/20), nie można czynić organom zarzutu, że nie skorzystały z wynikającej z tego przepisu możliwości (a nie obowiązku).

Dalej Wojewoda wskazał, co do zarzutu ograniczenia swobodnego przepływu powietrza, że przepisy techniczne nie regulują tych kwestii na zewnątrz budynku. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz.U. z 2002 r. nr 75 poz. 690), dalej "rozporządzenie w.t.", w § 91 regulują wyłącznie warunki przewietrzania mieszkań. Również obowiązujący na działkach miejscowy plan zagospodarowania nie określa korytarzy powietrznych chronionych przed zabudową. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji uznał ten zarzut za niezasadny.

Odnosząc się kolejno do zaniechania zawieszenia postępowania z uwagi na wszczętą sprawę o rozgraniczenie pomiędzy działką inwestora nr [...], a działką nr [...], która ma mieć wpływ na powierzchnię działki inwestora, a także podnoszony tam zarzut zasiedzenia, Wojewoda ponownie podkreślił, że postępowanie rozgraniczeniowe nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem organ nie mógł zawiesić na tej podstawie toczącego się postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda uznał i ten zarzut za niezasadny.

Organ odwoławczy odniósł się także do kwestii dodatkowo wskazanych przez skarżącą dotyczących niezachowania minimalnej odległości pomiędzy nowoprojektowanym budynkiem, a istniejącym drewnianym budynkiem należącym do skarżącej. Wskazał, że inwestycja zlokalizowana jest z zachowaniem § 12 ust. 1 pkt. 1) rozporządzenia w.t. Natomiast § 271 ww. rozporządzenia określa odległości pomiędzy budynkami, których ściany nie są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, w związku z czym nie dotyczą przedmiotowej sprawy, bowiem ściana południowo-wschodnia projektowanego budynku, została zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego.

Następnie organ II instancji stwierdził, że odniósł się do podnoszonych zarzutów odwołania wskazując w sposób wyczerpujący na brak ich zasadność. Argumenty wskazane w odwołaniu przez profesjonalnego pełnomocnika są niezrozumiałe – gdyż nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach.

Podsumowując Wojewoda orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ze względu na utratę waloru autentyczności przez mapę wykorzystana do sporządzenia, zatwierdzonego przez Starostę, projektu zagospodarowania terenu.

M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw od ww. decyzji Wojewody Małopolskiego z 12 kwietnia 2024 r. znak: WI-I.7840.8.44.2023.JM.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

a) art. 97 § 1 ust. 4 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i ich błędną wykładnie poprzez błędne przyjęcie że sprawa o rozgraniczenie, gdzie podnoszony jest zarzut zasiedzenia nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. przepisu w zw. z art. 5 w zw. z art. 33 ust. 1-6, w zw. z art. 34 ust. 1-8 P.b. w zw. z § 12 ust 1-10 i § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w.t., w sytuacji gdy ustalenie prawa własności, a w tym powierzchni nieruchomości na którym projektowany jest dom jednorodzinny, a później wybudowania na nim domu jednorodzinnego jest koniczne do wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz o przepisy prawa budowlanego, gdyż w przypadku zasiedzenia gruntu, który obecnie figuruje na inwestora przez skarżącą, to plan miejscowy oraz przepisy prawa budowlanego mogą nie dopuścić do wybudowania na i tak już wąskiej działce projektowanego budynku przez inwestora, a co za tym idzie organ I i II instancji winien zawiesić sprawę do czasu rozpoznanie sprawy o rozgraniczenie i scalenie oraz do czasu rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Myślenicach, sygn. akt: IC 345/23 sprawy skarżącej, która wystąpiła z powództwem negatoryjnym, tak jak we wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania 19 października 2023 roku, które to w dodatku nie zostało rozpoznane przez organ II inst., a dopiero potem ustalać, czy projekt budowlany jest zgodny z planem budowlanym oraz z planem zagospodarowania przestrzennego;

b) art. 75 § 1 w zw. z art. 7, w zw. z art. 80, w zw. z art. 77 § 1-3 w zw. z art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 84 § 1, w zw. z art. 85 § 1, w zw. z art. 86 w zw. z art. 136 § 1-3 w zw. z art 138 § 2 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 5 w zw. z art. 33 ust. 1-6 i art. 34 ust. 1-8 P.b. w zw. z § 12 ust 1-10 i § 271 ust 1 i 2 W.t., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie za udowodnione tylko i wyłącznie twierdzeń pełnomocnika inwestora, a pominięcie okoliczności i wniosków dowodowych wskazanych przez skarżącą oraz dokonaną ocenę z naruszeniem zasad życiowych oraz sprzeczną z logicznym rozumowaniem, a ponadto zaniechanie przeprowadzenia oględzin nieruchomości inwestora i skarżącej oraz przeprowadzenia dowodów z zeznań stron i świadków zgłaszanych w toku sprawy na okoliczność dotychczas powoływaną oraz dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, którego dopuszczenie się wnosiło w toku sprawy na okoliczności zgłaszanych we stosownych wnioskach dowodowych, w sytuacji gdy przeprowadzenie tych dowodów jest zasadne, gdyż zdaniem skarżącej działka inwestora jest zbyt wąska na postawienie na nim projektowanego budynku, a zwłaszcza, że skarżąca mieszka w domu drewnianym i sąsiedztwo działki na której projektowany jest dom również jest drewniane i tym samym nie ma zachowanych minimalnych granic odległości o którym stanowią przepisy prawa budowlanego i akty wykonawcze, tj. rozporządzenie w.t., a organ administracyjny winien sprawdzić czy projektowany projekt nie narusza przepisów prawa budowlanego i aktów wykonawczych przed wydaniem zaskarżonych decyzji, a nie tylko ten zakres sprawdzenia obciążyć projektanta, który z logiki chce dla klienta jak najlepiej, bo gdyby tak było, to po co stworzony został organ administracyjny w celach wydania pozwoleń na budowę, a ponadto strona owszem może sama zlecić opracowanie opinii przez biegłego, ale to nie będzie opinia biegłego w niniejszej sprawie tylko będzie to opinia prywatna, którą organ nie musi uwzględnić (dlatego też ustawodawca stworzył możliwość powołania biegłego sądowego), projektowany dom zaćmi dostęp do słońca skarżącej i przez to wyrządzi dużo szkód dla skarżącej oraz ograniczy cyrkulacje powietrza, co spowoduje wilgoć w budynku skarżącej, która już powstanie na wskutek wybudowania przez inwestora ok. 2 metrowego muru oporowego wzdłuż południowej granicy działki inwestora, a tym samym organ I i II instancji winien przesłuchać wskazanych przez skarżącą świadków oraz strony, dokonać oględzin nieruchomości, a ponadto dopuścić dowód z opinii biegłego sądowego wskazanego we wniosku dowodowym celem sprawdzenia, czy projekt budowlany narusza art. 5 w zw. z art. 33 ust. 1-6 P.b., o którym sam zresztą pisze (art. 5 P.b.) w zw. z art. 34 ust. 1-8 P.b., a ponadto winien sprawdzić, czy projektowany budynek jest w odległości 12 m od granicy działki skarżącej, której dom jest drewniany oraz sprawdzić, czy projektowany dom zachowuje odległość 12 m od sąsiednich granic działek, gdzie są domy drewniane (w zakresie sąsiednich działek i domów drewnianych organ administracyjny milczy).

c) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w zaskarżonej decyzji dlaczego organ II instancji nie zawiesił postępowania do czasu rozpoznania powództwa negatoryjnego skarżącej przed Sądem Rejonowym w M., sygn. akt: IC 345/23 w zakresie muru oporowego usytuowanego przez inwestora wzdłuż południowej granicy działki zgodnie z godnie z wnioskiem o zawieszenie postępowania złożoną przez pełnomocnika skarżącego na etapie II instancji, co uniemożliwia kontrolę instancyjną w sprawie, a zwłaszcza ustalenia czy organ II instancji prawidłowo.

M. P. w sprzeciwie wniosła także o:

- zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę domu ewentualnie zmianę zaskarżonego postępowania i zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania sprawy o rozgraniczenie, które jest zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie, gdyż jest to zagadnienie ze stosunku prawa własności (zasiedzenie) oraz w razie korzystnego orzeczenia w sprawie o zasiedzenie to działka inwestora będzie za mała na budowę domu, gdyż nie będzie zachowanych minimalnych odległości projektowanego budynku z granicą działki skarżącej, która ma dom drewniany,

- zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2a w zw. z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne rozpoznają sprzeciwy od decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej ocenia co do zasady jedynie zachowanie przesłanek wydania tego rodzaju decyzji (art. 64e P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.). Zatem wszelkie kwestie wykraczające poza ww. zakres nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.

W myśl art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2846/12 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 K.p.a., lecz również wskazać, dlaczego nie mógł wydać decyzji merytorycznej, chociażby korzystając z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 K.p.a. zasady przekonywania (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 1086/14).

Decyzja organu odwoławczego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. może być wydana również w sytuacji, w której organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania tak, że sprawa nie została wyjaśniona.

Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona prawidłowa, a niezasadny sprzeciw podlega oddaleniu.

Przedmiotem sprzeciwu była decyzja Wojewody uchylająca na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzję Starosty z 18 października 2023 r. o udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Jedyną przyczyną wydania decyzji kasatoryjnej przez organ II instancji było nieprawidłowe sporządzenie przez inwestora projektu zagospodarowania działki. Organ II instancji doszedł bowiem do wniosku, że pierwotnie użyta w projekcie mapa do celów projektowych, powstała w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...] utraciła walor aktualności w związku z decyzją Wojewody Małopolskiego z 18 października 2023 r. znak: IG-II.7227.14.2023.KB utrzymującą w mocy decyzję Starosty z 17 sierpnia 2023 r. znak: GK.6622.8.2018.2023 o scaleniu i wtórnym podziale gruntów wsi K..

Na skutek prawidłowego działania organu II instancji opartego o art. 136 K.p.a. inwestor został wezwany do stosownych wyjaśnień i uzupełnień.

W odpowiedzi inwestor przedstawił nową mapę do celów projektowych, uwzględniającą decyzję o scaleniu i wtórnym podziale, powstałą w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...], na której sporządził projekt zagospodarowania działki. Dokonał również korekty numerów działek w całym projekcie.

Inwestor wskazał też, że zaktualizował obszar oddziaływania, bilans terenu oraz opisy układu komunikacyjnego i dostępu do drogi.

W oparciu o ww. aktualną mapę projektant sporządził projekt zagospodarowania terenu o nieznacznie, ale jednak zmienionej zawartości.

Jak bowiem słusznie dostrzegł organ II instancji, na nowej mapie zmieniły się nie tylko numery działek, ale także, co kluczowe w niniejszej sprawie, przebieg granic działek ewidencyjnych. Powyższe stwierdzenie dobitnie wykazuje porównanie graficzne działek nr [...] (działka inwestycyjna przed scaleniem) i nr [...] (po scaleniu) – s. 175 i n. elektronicznych akt adm. II instancji.

Trafnie Wojewoda ustalił, że w związku z nowymi granicami zmieniło się położenie budynku wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą, względem sąsiednich nieruchomości i obiektów budowlanych, co wymaga ponownej analizy zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 P.b.).

Zatem z uwagi na utratę waloru aktualności mapy do celów projektowych, na której sporządzono zatwierdzony przez Starostę projekt zagospodarowania terenu, organ odwoławczy uznał za zasadne uchylenie decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Niewątpliwie zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. projekt budowlany musi zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, co nie zostało zachowane w analizowanej sprawie w I instancji (na moment orzekania w II instancji).

Podsumowując, powyższe ustalenie odnośnie projektu zagospodarowania działki w niniejszej sprawie było podstawą słusznego uchylenia przez organ II instancji decyzji I instancji. Wojewoda w przekonujący sposób uzasadnił, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy wskazać, że mimo powołania w zarzutach bardzo wielu rzekomo naruszonych przepisów, w tym również i art. 138 § 2 K.p.a., w istocie argumentacja skargi jest ukierunkowana przede wszystkim na:

- po pierwsze negowanie merytorycznych ustaleń organów co do np. spełnienia przez inwestycję warunków techniczno-budowlanych,

- po drugie zarzucanie błędnego niezawieszenia postępowania i braku realizowania inicjatyw dowodowych skarżącej.

W ww. zakresie, który nota bene nie mógł być decydujący dla wyniku niniejszego postępowania wywołanego sprzeciwem, Sąd również podziela argumentację organu II instancji.

Dodać jedynie wypada, że choć postępowanie rozgraniczeniowe, podobnie jak postępowanie scaleniowe, nie stanowią co do zasady prejudykatu dla postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, to ponownie rozpatrując sprawę organy muszą brać pod uwagę aktualny stan faktyczny i prawny, z uwzględnieniem ewentualnych zmian, np. co do granic działek, wskutek ww. postępowań, jeżeli zostały ostatecznie zakończone.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też zastosowanie przez organ II instancji art. 138 § 2 K.p.a. było w takiej sytuacji prawidłowe i konieczne.

Na koniec Sąd podkreśla, że przedwczesna byłaby na tym etapie jednoznaczna wypowiedź Sądu co do merytorycznych okoliczności determinujących ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie pozwolenia na budowę (i zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki).

Jak bowiem wskazano powyżej, ograniczone ramy procesowe niniejszej sprawy wywołanej sprzeciwem, wiążą Sąd uniemożliwiając wypowiedzi w zakresie ostatecznego zakończenia niniejszej sprawy.

Rolą Sądu była jedynie ocena, czy przy dokonanych przez organ założeniach materialnoprawnych, zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej. Ocena założeń materialnoprawnych może być natomiast dokonana dopiero na podstawie ewentualnej skargi na decyzję rozstrzygającą sprawę merytorycznie.

Podsumowując Sąd stwierdził, że wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. jest pozytywny, a sprzeciw - niezasadny. W szczególności Sąd nie stwierdził, by którykolwiek z wymienionych w sprzeciwie przepisów K.p.a. został naruszony przez organ II instancji.

Organ odwoławczy, przekazując sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia, sprostał również obowiązkowi wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu. Prawidłowo również, wbrew zarzutom sprzeciwu, sporządził uzasadnienie decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

Końcowo ponownego zaakcentowania wymaga, że zgodnie z art. 64e P.p.s.a. Sąd w niniejszej sprawie nie był uprawniony do badania meritum sprawy administracyjnej, nie mógł zatem przesądzić w tym postępowaniu o wyniku sprawy administracyjnej. Ocenie w niniejszym postępowaniu, z woli ustawodawcy, który tak ukształtował instytucję sprzeciwu, podlegało wyłącznie zastosowanie przez Wojewodę art. 138 § 2 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, oddalając sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.

-----------------------

14