Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 893/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Zarząd Powiatu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 205/21 w sprawie ze skargi Wojewody Pomorskiego na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatrudnienia Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz Zarządu Powiatu [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 205/21 oddalił skargę Wojewody Pomorskiego na uchwałę Zarządu Powiatu Starogardzkiego z dnia 25 listopada 2020 r., nr 73/471/2020 w sprawie zatrudnienia Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w [...].

Skargę kasacyjną od tego wyroku, na podstawie art.173 § 1 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) wywiódł Wojewoda Pomorski zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 122 ust. 1 w związku z art. 112 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268, z późn. zm.), polegające na uznaniu, że powołana na stanowisko dyrektora Domu Pomocy Społecznej w [...], B. G. posiada uprawnienia konieczne do piastowania tego stanowiska, tj. trzyletni staż pracy w pomocy społecznej.

2) naruszenie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, tj. odmowę stwierdzenia nieważności uchwały Zarządu Powiatu Starogardzkiego w sprawie zatrudnienia dyrektora Domu Pomocy Społecznej w [...].

Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną udzielił Zarząd Powiatu Starogardzkiego domagając się oddalenia skargi kasacyjnej i zasadzenia od skarżącego na rzecz Zarządu Powiatu Starogardzkiego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2023, poz. 1634 - dalej jako: "p.p.s.a.") wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w analizowanej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Zaakcentować, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa domniemywania i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi, więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych, opartych na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne.

W złożonej od zaskarżonego wyroku skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego może dotyczyć błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Kwestia błędnej wykładni sprowadza się do podważenia interpretacji przepisu prawa materialnego, treści ustalonej przez sąd normy prawnej, co powinno mieć miejsce przez zakwestionowanie zastosowanych dyrektyw interpretacyjnych i wskazanie prawidłowego rozumienia przepisu. Natomiast kwestia niewłaściwego zastosowania dotyczy etapu kwalifikacji prawnej stanu faktycznego, wadliwość w tym zakresie może być pochodną błędnej wykładni lub wadliwych ustaleń faktycznych, bądź też obu tych przypadków łącznie.

Odnosząc do zarzutu błędnej wykładni art. 122 ust. 1 w związku z art. 112 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wyjaśnić trzeba, że strona skarżąca kasacyjnie w niniejszej sprawie nie wskazała naruszonych dyrektyw interpretacyjnych, a prawidłowość rozumienia przesłanek przyjęta przez Sąd Wojewódzki nie została zakwestionowana. Odnosząc się natomiast do kwestii błędnego zastosowania art. 122 ust. 1 w związku z art. 112 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, wskazać trzeba, że zarzucana wadliwość w tym zakresie mogłaby stanowić pochodną błędnej wykładni (czego jednak w rozpatrywanej sprawie nie wykazano), albo wadliwych ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano szczegółowo stanowisko Sądu Wojewódzkiego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (pkt I skargi kasacyjnej). W dalszej części skargi kasacyjnej (pkt II) przywołano brzmienie przepisu art. 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2022, poz. 530), art. 112 ust. 1 i 7 ustawy o pomocy społecznej i wyjaśniono, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z oceną Sądu Wojewódzkiego, co do tego, że współpraca B. G. ze Stowarzyszeniem [...] na rzecz dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi będących wychowankami Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Stargardzie Gdańskim może być traktowana jako staż pracy w pomocy społecznej. Skarżący kasacyjnie nie podzielił też oceny Sądu Wojewódzkiego co do tego, że bycie przewodniczącą Rady Fundacji [...] od 2013 r. stanowi przesłankę do uznania, że B. G. posiada trzyletni staż pracy w pomocy społecznej. W skardze kasacyjnej przytoczono fragment uzasadnienia wyroku NSA z 23 stycznia 2018 r. sygn. I OSK 1824/18. Jakkolwiek zatem, na podstawie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wnioskować można, że przypuszczalnie intencje skarżącego kasacyjnie miały zmierzać ku zakwestionowaniu prawidłowości ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę wyrokowania, to jednak nie zostały one objęte zarzutami skargi kasacyjnej. Tymczasem, ustaleń faktycznych nie można skutecznie zwalczać poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zasadność naruszenia prawa materialnego nie może zostać skutecznie wykazana na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy. Z tych też przyczyn, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu.

W świetle przedstawionych rozważań na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a., który należy do tzw. przepisów wynikowych, a co za tym idzie znajduje on zastosowanie w sprawie, jeżeli wskutek przeprowadzonej kontroli sąd pierwszej instancji stwierdzi istnienie naruszeń prawa przez organy administracji publicznej w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Tym samym nie można zarzucić sądowi administracyjnemu naruszenia tegoż przepisu, jeżeli wcześniej nie wykaże się, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa. Skarga kasacyjna skutecznie nie wykazała, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku naruszył powołany przepis.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.