Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 873/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczoną opłatę od skargi w wysokości 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19sierpnia 2024 r. R. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w opisanym w sentencji postanowienia przedmiocie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Z akt sprawy wynika, że skarga wniesiona została listem poleconym nadanym w placówce pocztowej w dniu 23 sierpnia 2024 r. W tym samym dniu do organu nadane zostały ponaglenia, opatrzone datą 17 lipca 2024 r. i 19 sierpnia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935.) – dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) – dalej jako "k.p.a.". stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie ponaglenie na jej niezałatwienie w terminie wniesione zostało równocześnie ze skargą do sądu. Takie wniesienie ponaglenia tj. razem ze skargą na bezczynność, nie może być uznane za prawidłowe wyczerpanie trybu zaskarżenia. Ponaglenie służy bowiem zasygnalizowaniu organowi niezadowolenia strony postępowania z czasu trwania postępowania, a organ powinien mieć realną możliwość reakcji na ten środek. Wniesienie ponaglenia wraz ze skargą odbiera tą możliwość.

Z treści przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika, że ponaglenie powinno poprzedzać wniesienie skargi, zatem wniesienie ponaglenia razem ze skargą nie spełnia tego wymogu. Powyższa wykładnia znajduje potwierdzona została w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2016 r., sygn. akt I FPS 1/16, w której wykluczono możliwość równoczesnego wniesienia skargi i wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale tej – która zachowuje aktualność w rozpatrywanym zakresie - wskazano, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, skargę można wnieść najwcześniej następnego dnia, po dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie czekając na doręczenie odpowiedzi organu na to wezwanie. Wykładnia ta przyjęła się w orzecznictwie, co znalazło odbicie w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 3044/15 czy też z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1579/15.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, a zatem z tego względu podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy