Postanowienie NSA, sygn. akt III FSK 746/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej~Minister Finansów
Treść wyniku: Skierowano pytanie prawne do Składu Siedmiu Sędziów
Powołane przepisy: article: art. 187 §  1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1411/21 w sprawie ze skargi I. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr SP5.8011.3.2021 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: I. na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z póżn. zm.) przedstawić składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj.: ,,Czy art. 119zzh § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.) stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezachowania terminów do przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 i 2 lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2 tej ustawy’’? II. odroczyć rozpoznanie sprawy do czasu rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia prawnego.


UZASADNIENIE

Stosownie do art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu.

Przewidziana przywołaną regulacją kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do odroczenia rozpoznania sprawy i przedstawienia zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego powstaje w sytuacji, gdy przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. Dla jej zastosowania istotne jest zatem po pierwsze istnienie zagadnienia prawnego, które kwalifikowane jest jako budzące poważne wątpliwości, a po drugie jego powstanie przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej.

Zakwalifikowanie zatem danego zagadnienia prawnego jako takiego, które powoduje poważne wątpliwości przez skład Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznający daną skargę kasacyjną prowadzi do tego, iż skład ten odraczając rozpoznanie danej sprawy jednocześnie tak zakwalifikowane zagadnienie przedstawia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu.

Odnosząc podstawę kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego określonej w art. 187 § 1 p.p.s.a. do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż zasadnicze zagadnienie prawne, które wyłania się w tym przypadku dotyczy zastosowania art. 119 zzh ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.; dalej ,,o.p’’). Zgodnie z tym unormowaniem Bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, bank zrzeszający oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa, które nie dopełniają obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2, przekazują je niezgodnie z posiadanymi informacjami, zestawieniami lub danymi, lub zatajają prawdziwe informacje, zestawienia lub dane, podlegają karze pieniężnej. Ustawodawca na podstawie tego unormowania wprowadza podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Wprowadzenie zatem jednej z podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w założeniu stanowi realizację art. 189 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej ,,k.p.a’’). Stosownie do tej regulacji przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

Normatywny kształt tej regulacji oznacza, iż prawodawca określił definicję legalną administracyjnej kary pieniężnej. Definicja ta odnosi się do określonej w ustawie sankcji o charakterze pieniężnym, nakładanej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji jako następstwo naruszenia prawa, które polega na niedopełnieniu obowiązku, czy też naruszeniu zakazu. Kluczowe zatem z punktu widzenia definicji administracyjnej kary pieniężnej, a zatem także jej istoty, staje się jej określenie w ustawie jako następstwo naruszenia prawa, tj. m.in. z tytułu niedopełnienia obowiązku, a w konsekwencji jej nałożenie przez organ administracji publicznej w drodze decyzji. Wymóg określenia sankcji w ustawie z tytułu naruszenia prawa, tj. m.in. niedopełnienia obowiązku staje się jedną z zasadniczych podstaw do jej zastosowania. Ustawowe sformułowanie odnoszące się do ,,określenia sankcji’’ prawodawca oddziela od kwestii naruszenia prawa polegającego m.in. na niedopełnieniu obowiązku jedynie w znaczeniu wskazania pewnych elementów składowych tej administracyjnej kary pieniężnej. Należy bowiem zauważyć, że dla spełnienia treści wymogu, jaki wynika z ustawowego określenia sankcji, stanowiącego podstawę jej zastosowania, istotne staje się nie tylko spełnienie formalnego wymogu jej określenia. Chodzi bowiem o takie sformułowanie sankcji, które nie może powodować wątpliwości co do zakresu jej zastosowania, a zatem w tym przypadku spełnienie unormowań o takim charakterze prawnym.

W tym względzie konieczne staje się zatem zauważenie, że sformułowanie odnoszące się do określenia sankcji nie może być postrzegane jedynie w wymiarze formalnym, a więc jako jej wskazanie w ustawie. Chodzi bowiem o takie jej określenie, które będzie jednoznacznie wskazywało na zakres podstaw jej zastosowania, a zatem z uwzględnieniem tego drugiego z ustawowych elementów sankcji, tj. odnoszącego się do naruszenia prawa, które zostało w sposób ustawowy wyrażone jako m.in. niedopełnienie obowiązku. Taki sposób rozumienia regulacji dotyczących administracyjnej kary pieniężnej wskazanej w art. 189b k.p.a. odpowiada charakterowi tego środka techniki prawodawczej, jaki przyjął normodawca formułując tę regulację, a zatem definicji legalnej kary pieniężnej.

Godzi się więc uznać, że definicja administracyjnej kary pieniężnej, gdzie prawodawca wskazuje na ustawowe określenie sankcji nie powinna być postrzegana jedynie jako spełnienie wymogu formalnego jej określenia, tj. de facto wskazania w ustawie, lecz również z uwzględnieniem, tj. odniesieniem do podstaw jej nałożenia, a zatem naruszenia prawa polegającego m.in. na niedopełnieniu obowiązku.

Zaprezentowanie takiego sposobu rozumienia definicji administracyjnej kary pieniężnej wynika z dwóch względów, tj. po pierwsze zastosowanego typowego środka techniki prawodawczej w postaci definicji legalnej, a po drugie konieczności ustawowego przestrzegania metody regulacji jaką normodawca posługuje się wyrażając ten środek prawny w postaci sankcji.

Uwagi te należy w sposób bezpośredni odnieść do podlegającego ocenie, dla zastosowania w niniejszej sprawie, art. 119 § 1 zzh o.p. Stosownie do cytowanego już unormowania ustawodawca nakłada m.in. na bank pewne obowiązki, których niewypełnienie powoduje objęcie podstawą do zastosowania kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż z treści tej regulacji stanowiącej podstawę do jej nałożenia wynika, że bank który nie dopełnia obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119 zp i na zasadzie alternatywy łącznej ,,lub’’ danych z art. 119zs § 2, czy też przekazuje je niezgodnie z posiadanymi informacjami, a także zestawieniami lub danymi, czy zataja prawdziwe informacje, zestawienia lub dane podlega karze pieniężnej. Z tak wyrażonego zakresu podstaw wynika m.in. to, że karze tej podlega bank, który nie dopełnia obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2 o.p. Istotne staje się zatem ustalenie sposobu rozumienia naruszenia prawa, tj. niedopełnienia tak określonego obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ponownie zauważa, że prawodawca w treści tej regulacji stanowiącej podstawę do nałożenia kary pieniężnej wskazuje na niedopełnienie obowiązku przekazania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119 zp lub danych z art. 119zs § 2 o.p. Kluczowe staje się więc ustalenie jednej z podstaw nałożenia kary pieniężnej, gdzie prawodawca odsyła przy sformułowaniu tego naruszenia prawa do obowiązku określonego w przywołanych regulacjach art. 119 zp lub 119 zs § 2 o.p., a zatem stwierdzenie, w jakim zakresie nastąpiło odesłanie do przywołanych unormowań.

Zgodnie z art. 119zp. § 1. o.p. banki oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe przekazują izbie rozliczeniowej:

1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych:

a) otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe - niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego,

b) prowadzonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe - niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu uzyskania, zmiany lub uzupełnienia tych informacji;

2) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotu kwalifikowanego - niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1500 dnia następującego po dniu dokonania transakcji;

3) informacje o rachunkach oszczędnościowych i rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych prowadzonych dla osób fizycznych przez banki oraz informacje o rachunkach członków spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, niebędących rachunkami podmiotów kwalifikowanych, niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku.

Z treści tej regulacji wynika, że m.in. banki przekazują informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych zarówno prowadzonych, jak i otwieranych, a także informacje o rachunkach oszczędnościowych i rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych prowadzonych dla osób fizycznych przez banki w terminach określonych ustawowo. W zakresie tego unormowania prawodawca wskazuje zatem zarówno ,,rodzaj’’ informacji, jak i konkretne terminy jej przekazania.

W art. 119 zs § 2 o.p. normodawca wskazuje, iż m.in. bank przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej posiadane dane objęte żądaniem, o którym mowa w § 1, niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 dni od dnia otrzymania żądania, a jeżeli dane te znajdują się w formie uniemożliwiającej ich automatyczne przetwarzanie - nie później niż w terminie:

1) 7 dni od dnia otrzymania żądania - w przypadku danych, o których mowa w § 1 pkt 1;

2) 14 dni od dnia otrzymania żądania - w przypadku danych, o których mowa w § 1 pkt 4.

Również w ramach tego rozwiązania legislacyjnego prawodawca określił zarówno dane objęte żądaniem Szefa Krajowej Skarbowej stosownie do art. 119 zs § 1 o.p., a także terminy ich przekazania.

Normatywny kształt jaki przyjął ustawodawca w art. 119 zzh §1 o.p., poprzez odesłanie do przywołanego art. 119 zp i art. 119 zs §2 o.p., prowadzi do konieczności zaprezentowania sposobu rozumienia tego odesłania, co ma przesądzające znaczenie, gdy chodzi o ustalenie zakresu wskazanej regulacji stanowiącej podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Wskazanie tego sposobu rozumienia powinno bowiem wypełniać wymóg określenia administracyjnej kary pieniężnej jako następstwo naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku, a zatem unormowania art. 189b k.p.a., co w założeniu realizuje ustawodawca w art. 119 zzh § 1 o.p.

Po pierwsze trzeba bowiem zauważyć, że w treści art. 119 zzh §1 o.p. ustawodawca określa m.in., że bank, który nie dopełnia obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2 podlega karze pieniężnej. Podstawą do nałożenia kary pieniężnej jest zatem niedopełnienie obowiązku odnoszącego się do przekazywania informacji i zestawień z art. 119zp o.p. lub danych o których mowa w art. 119zs § 2 tej ustawy. Normatywne ujęcie tego obowiązku może zatem oznaczać, iż chodzi tu jedynie o wskazanie informacji, zestawień, czy też danych określonych w przywołanych regulacjach o.p. Na taki sposób rozumienia wskazuje po pierwsze użycie przy sformułowaniu obowiązku przekazywania wyrażeń ,,informacji i zestawień’’ lub ,,danych’’, z dookreśleniem ,,o których mowa’’ w przywołanych unormowaniach o.p., a ponadto brak zwrotu odnoszącego się do terminu ich przekazania. Ujęcie wyrażeń w treści art. 119 zzh §1 o.p. odnoszących się do niedopełnienia obowiązku, gdzie de facto ustawodawca wskazuje jedynie informacje, zestawienia i dane określone w przywołanych art. 119 zp i art. 119 zs §2 o.p. bez doprecyzowania terminu ich przekazania może prowadzić do wniosku, że podstawa do nałożenia kary pieniężnej w tym przypadku nie obejmuje takich sytuacji, gdy zostały one przekazane po terminie określonym ustawowo. Zaprezentowanie zatem pierwszego ze sposobów rozumienia tak ujętego wyrażenia odnoszącego się do niedopełnienia obowiązku z art. 119 zzh § 1 o.p. oznacza, że brak podstaw do objęcia tą regulacją sytuacji nie przekazania w terminie informacji, zestawień, czy też danych wymienionych odpowiednio w art. 119 zp i art. 119 zs § 2 o.p.

Po drugie godzi się stwierdzić również, iż skoro ustawodawca formułuje odesłanie do informacji, zestawień, czy też danych wymienionych w tych unormowaniach, to zakres tego odesłania nakazuje uwzględnić treść art. 119 zp i art. 119 zs §2 o.p., w ramach których wskazano również odpowiednie ustawowo wyrażone terminy. Skoro zatem przykładowo w art. 119 zp. § 1 pkt 1 lit a o.p. przyjęto, że banki przekazują informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych otwieranych przez banki niezwłocznie nie później jednak niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego oznacza to jednocześnie zakreślenie normatywnego obowiązku ich przekazania izbie rozliczeniowej. Kształt tej przywołanej regulacji oznacza, iż obowiązek przekazania informacji zawiera w swym obszarze dwie składowe, tj. rodzaj informacji, a zatem w tym przypadku informacje o otwieranych przez banki rachunkach podmiotów kwalifikowanych, jak również termin jego realizacji. Nie sposób bowiem ustalać zakresu obowiązku przekazania tych informacji poprzez ujęcie jedynie ich rodzaju, bez uwzględnienia terminu jego realizacji, gdyż dopiero obie składowe tworzą tak normatywnie wyrażony obowiązek. Taki sposób rozumienia obowiązku przekazania należy zastosować do pozostałych informacji wskazanych w art. 119 zp, a także zestawień, jak również danych z art. 119 zs §2 o.p., a więc jako zawierający ich rodzaj oraz termin realizacji. Biorąc zatem pod uwagę zaprezentowane ujęcie trzeba uznać, że art. 119 zzh o.p. może stanowić podstawę do nałożenia kary pieniężnej również w sytuacji niedopełnienia obowiązku przekazania informacji, zestawień, czy danych wskazanych w przywoływanych unormowaniach o.p. również w odpowiednich ustawowo wyrażonych terminach. Dodatkowym potwierdzeniem możliwości przyjęcia takiego sposobu rozumienia podstawy do nałożenia kary pieniężnej jest także użycie w art. 119 zzh § 1 o.p. zwrotu odnoszącego się do ,,obowiązku przekazywania’’ tych informacji, zestawień, lub danych, co oznacza objęcie treścią odesłania również kwestii terminu realizacji tego obowiązku.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnosząc się do tak ujętego zagadnienia, przyjęto stanowisko, że ,,Treść art. 119zzh § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z póź. zm.) nie uzasadnia nałożenia na tej podstawie prawnej kary pieniężnej z tytułu niezachowania terminów do przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 i 2 o.p. lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2 o.p’’. – wyrok NSA z 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 5019/21. W przywoływanym wyroku NSA z 4 kwietnia 2024 r., stwierdzono zatem, iż ,,Regulacja prawna art. 119zzh § 1 o.p., stanowi niewątpliwie administracyjną normę sankcyjną, zamieszczoną i powołaną do obowiązywania w ustawie Ordynacja podatkowa. Norma prawna o charakterze sankcyjnym zasadniczo składa się z hipotezy, dyspozycji i sankcji. Hipotezą normy wynikającej z art. 119zzh § 1 o.p. jest niedopełnienie przez podmioty wskazane w tym przepisie obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2, przekazywanie ich niezgodnie z posiadanymi informacjami, zestawieniami lub danymi, lub zatajanie prawdziwych informacji, zestawień lub danych. Hipoteza analizowanej normy prawnej stanowi o "obowiązku", nie o "obowiązkach", nie obejmuje "obowiązków" czy też "obowiązków w przedmiocie zachowywania terminów", w szczególności nie zawiera prawnie znaczących słów i wyrażeń o "terminach wykonania obowiązków". Dyspozycją omawianej normy jest nałożenie kary pieniężnej. Sankcją jest administracyjna kara pieniężna’’.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1411/21 Sąd ten uchylając decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 13 kwietnia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej stwierdził m.in., że ,,art. 119zp i art. 119zs O.p. określają wprawdzie obowiązek przekazania danych, informacji i zestawień we właściwych terminach, lecz art. 119zzh § 1 O.p. nie odnosi się do tak szeroko rozumianego obowiązku’’. Zdaniem Sądu I instancji ,,Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że skoro kara jest przewidziana za niedopełnienie obowiązku przekazywania informacji, zestawień Iub danych, a sam obowiązek polega na składaniu ww. informacji, zestawień Iub danych w ustawowych terminach, to należy przyjąć, że kara pieniężna dotyczy także sytuacji nieterminowego wywiązywania się z tego obowiązku. Czyn polegający na przekazaniu informacji, zestawień, danych wymaganych przepisami art. 119zp i art. 119zs § 2 O.p. po upływie wskazanych terminów jest odrębnym czynem od czynu (zaniechania) nieprzekazania w ogóle ww. informacji, zestawień, danych. Innymi słowy nie przekazanie informacji, zestawień, danych nie jest tym samym co ich przekazanie z naruszeniem wskazanych terminów’’.

W skardze kasacyjnej podlegającej rozpoznaniu w niniejszej sprawie Minister Finansów podniósł w pierwszym z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego naruszenie ,,art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 119zzh § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z póżn. zm.) - zwanej dalej: "Ordynacją podatkową" - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, iż organ nie może nałożyć kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie informacji, zestawień, danych o których mowa w art. 119 zp oraz art. 119zs § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż tego rodzaju czyn nie jest objęty dyspozycją art. 119zzh § 1 Ordynacji podatkowej. Powyższa błędna wykładnia przepisów doprowadziła Sąd do niewłaściwego zastosowania art. 119zzh § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie możliwości nałożenia kary pieniężnej za czyn objęty dyspozycją tego przepisu’’.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zagadnieniem, którego rozstrzygnięcie jest kluczowe, z punktu widzenia wskazanego zarzutu skargi kasacyjnej staje się przyjęcie sposobu rozumienia art. 119 zzh § 1 o.p., którego błędną wykładnię zarzuca Minister Finansów. W przypadku bowiem uznania, że treść tej regulacji oznacza odesłanie jedynie do informacji, zestawień i danych wskazanych w 119 zp oraz art. 119zs § 2 o.p., bez uwzględnienia terminu realizacji obowiązku ich przekazania, oznacza to jednocześnie konieczność przyjęcia braku podstaw do obejmowania art. 119 zzh § 1 o.p., sytuacji nieterminowego ich przekazania. Jeżeli natomiast normatywny kształt obowiązku przekazania informacji, zestawień i danych pozwala objąć jego zakresem również termin ich realizacji, dla takiego sposobu rozumienia istnieje zatem podstawa do nałożenia kary pieniężnej po myśli art. 119 zzh § 1 o.p.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie pojawia się więc zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie jest przesądzające z uwagi na zakres sposobu rozumienia podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej po myśli art. 119 zzh § 1 o.p. Poważne wątpliwości jakie powstają przy jego rozstrzygnięciu dotyczą zatem spełnienia wymogu określenia sankcji za naruszenie prawa będące niedopełnieniem obowiązku ciążącego na banku, a dotyczącego przekazania informacji, zestawień lub danych wskazanych w 119 zp oraz art. 119zs § 2 o.p.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. postanowił odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj.:

,,Czy art. 119zzh § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.) stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezachowania terminów do przekazywania informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 i 2 lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2 tej ustawy’’?