Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2099/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1,  art. 80, art. 138 § 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: § 13r ust. 12
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 550/19 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 stycznia 2019 r. nr 0004/8110/9011/2019 w przedmiocie pomocy finansowej w związku z powstaniem szkód w uprawach rolnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 12 czerwca 2019 r. 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 550/19, oddalił skargę A. S. (dalej: "Strona" lub "Skarżacy") na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 14 stycznia 2019 r. w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu powstałych szkód.

Wyrok WSA zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 4 października 2018 r. Skarżący zwrócił się do Kierownika ARiMR o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi.

Skarżący oświadczył, że posiada ubezpieczenie co najmniej 50% powierzchni upraw rolnych w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej z wyłączeniem łąk i pastwisk co najmniej od jednego z ryzyk. Wskazał, że wnioskuje o pomoc publiczną, udzielaną na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 193 z 1.7.2014, str. 1-75).

Skarżący wniósł o udzielenie pomocy finansowej do powierzchni 17,06 ha upraw rolnych, w których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 30% danej uprawy na powierzchni tej uprawy i poniżej 70% danej uprawy na powierzchni tej uprawy i złożył oświadczenie dotyczące położenia gospodarstwa rolnego, w którym wskazał, że gospodarstwo rolne nie jest położone na obszarach z ograniczeniami naturalnymi oraz oświadczył, iż nie otrzymał odszkodowania z tytułu wystąpienia szkód spowodowanych przez suszę lub powódź w 2018 r. w uprawach rolnych, jak również oświadczył, że wszystkie dane podane we wniosku oraz w załącznikach do niego są prawdziwe i zgodne ze stanem faktycznym oraz, że zna skutki składania fałszywych oświadczeń wynikających z art. 297 § 1 ustawy - Kodeks karny.

Do wniosku Skarżący załączył wykaz działek ewidencyjnych i powierzchni upraw, na których wystąpiły szkody oraz potwierdzony przez Wojewodę Pomorskiego protokół nr 35/2018 z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego. Ponadto załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem umowę ubezpieczenia upraw rolnych z dnia 16 października 2017 r. zawartą z PZU S.A. na okres ubezpieczenia od 17 października 2017 r. do 16 października 2018 r.

Decyzją z dnia 16 listopada 2018 r. Kierownik ARiMR przyznał Skarżącemu pomoc finansową o wartości brutto 4265,00 zł, stanowiącej równowartość 992,55 euro, do szkód powstałych w uprawach rolnych obejmujących co najmniej 30% i mniej niż 70% danej uprawy rolnej.

Orzekając na skutek odwołania Strony Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni (dalej jako: "Dyrektor ARiMR") decyzją z dnia 14 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując treść § 13r ust.1-6 rozporządzenia stwierdził, że Skarżący wymogi przewidziane we wskazanej regulacji prawnej spełnił, natomiast zgodnie z § 13r ust. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm. - dalej jako "rozporządzenie"), pomoc, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia.

Organ II instancji stwierdził, że z polisy ubezpieczenia uprawy wynika, że ubezpieczającym i ubezpieczonym jest ta sama osoba, tj. D. S.. W niniejszej sprawie ubezpieczony jest zatem imiennie wskazany. Wobec tego za ubezpieczonego nie można uznać stronę postępowania, czyli Skarżącego. Organ odwoławczy zaznaczył, że tylko w przypadku gdy ubezpieczający i ubezpieczony to dwa różne podmioty można mówić o umowie ubezpieczenia na cudzy rachunek (art. 808 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny; t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm. - dalej jako: "k.c."). W ubezpieczeniu na cudzy rachunek ubezpieczający we własnym imieniu zawiera umowę ubezpieczenia, w której przedmiotem ochrony ubezpieczeniowej będzie interes majątkowy innej osoby (ubezpieczonego). Wskutek tego, że ubezpieczony interes przysługuje owej innej osobie, zatem w opinii organu, to na jej rzecz jest świadczona ochrona ubezpieczeniowa i to jej właśnie może być wypłacone ewentualne świadczenie pieniężne przez ubezpieczyciela po zajściu wypadku ubezpieczeniowego.

Organ odwoławczy zauważył, że wprawdzie z § 13r ust. 12 rozporządzenia nie wynika obowiązek ubezpieczenia upraw osobiście przez stronę (Skarżący nie musi być ubezpieczającym). Jednakże zaznaczył, że grunty, na których powstały szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne powinny zostać ubezpieczone, w taki sposób, aby strona mogła skorzystać z ubezpieczenia niezależnie od tego kto zawarł umowę ubezpieczenia. W związku z powyższym strona nie musi być ubezpieczającym, ale musi być osobą uprawnioną do skorzystania z polisy (ubezpieczonym) tak, aby zminimalizować negatywne skutki spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne w prowadzonej działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na powyższą decyzję.

Sąd I instancji stwierdził, że istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie zasadnie przyznano pomoc finansową Skarżącemu jako producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w wysokości pomniejszonej o połowę, na skutek braku ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, od jednego z ryzyk, w tym m. in. od suszy lub powodzi.

WSA wskazał, iż z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył polisę ubezpieczenia PZU obejmującą okres ubezpieczenia od dnia 17 października 2017 r. do dnia 16 października 2018 r., ale zawartą przez D. S. widniejącą w polisie jako ubezpieczona. Co istotne, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 22 OWU do przedmiotowej polisy, ubezpieczonym jest posiadacz upraw rolnych objętych ubezpieczeniem. Dalej Sąd I instancji zauważył, że D. S. nie jest posiadaczem upraw na działce nr 77, a zatem wyłącza to możliwość ewentualnej cesji wierzytelności ze wskazanej polisy w tym zakresie.

Zdaniem WSA, Dyrektor ARiMR trafnie zauważył, że istotą wynikającą z powołanych przepisów jest to, by grunty na których powstały szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne były ubezpieczone, w taki sposób, aby beneficjent mógł skorzystać z ubezpieczenia niezależnie od tego, kto zawarł polisę ubezpieczeniową. W związku z tym beneficjent nie musi być ubezpieczającym, ale musi być osobą uprawnioną do skorzystania z polisy, tak aby zminimalizować negatywne skutki spowodowane przez niekorzystne zjawiska klimatyczne w prowadzonej działalności.

Sąd I instancji podkreślił, że wobec faktu, że na przedmiotowej polisie widnieje wyłącznie D. S. zarówno jako ubezpieczający (płatnik składek) oraz jako ubezpieczony (osoba uprawniona do otrzymania odszkodowania), oznacza to, że jest ona jedyną osobą uprawnioną do żądania ewentualnego odszkodowania, ale w zakresie upraw, których jest posiadaczem. Dlatego też, wbrew twierdzeniom Skarżącego, uznać należy, że nie spełnił on warunku wynikającego z § 13r ust. 12 rozporządzenia dotyczącego ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznanie skargi do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku poprzez uchylenie zaskarżonej części decyzji organu II instancji oraz na mocy art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji ją poprzedzającej w zaskarżonej części i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, poprzez stosownie podwyższenie o 50% stronie należnego odszkodowania w łącznej wysokości 8.530 zł oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1, art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. - dalej jako "k.p.a.") polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej spawie nie doszło do naruszenia następujących przepisów, tj.:

a) naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw, z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną i fragmentaryczną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkującym błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, iż w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych strony co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym strony nie było ubezpieczonych od jednego z ryzyk, w tym m.in. od suszy, podczas gdy umowa ubezpieczenia znajdująca się w aktach sprawy- nr 1024241192 obejmowała uprawy rolne należące do strony (działki 77), a kwestia podmiotu zawierającego polisę ubezpieczeniową jest irrelewantna dla oceny skutków prawnych niniejszej sprawy, albowiem istotny jest przedmiot ubezpieczenia;

b) naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną i fragmentaryczną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkującym błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, iż umowa ubezpieczenia znajdująca się w aktach sprawy - nr 1024241192 obejmowała uprawy rolne należące do strony (działki 77) była nieważna, a nadto niemożliwe jest dokonanie cesji wierzytelności ze wskazanej polisy na A. S..

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. § 13r ust. 12 rozporządzenia w zw. z art. 805 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 336 k.c. - poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż zawarcie umowy ubezpieczenia przez matkę Strony wyłącza możliwość dokonania cesji wierzytelności z tytułu wystąpienia zdarzenia obligującego ubezpieczyciela do wypłaty świadczenia za szkody powstałe na działce nr 77, podczas gdy:

A. dotychczas nie nastąpiło zdarzenie - z uwagi na zakres ubezpieczenia-skutkujące odpowiedzialnością odszkodowawczą ubezpieczyciela;

B. zdarzenie związane z udzieleniem pomocy jest odmienne od zakresu ubezpieczenia rzeczonej polisy tj. ubezpieczenie od innego ryzyka;

C. przekazanie nieruchomości w posiadanie zależne w trakcie trwania rzeczonej umowy ubezpieczenia jest irrelewantne dla odpowiedzialności odszkodowawczej;

D. błędne jest stwierdzenie, iż ubezpieczająca D. S. będzie pozbawiona możliwości uzyskania wierzytelności z tytułu mogących powstać w przyszłości szkód na uprawach zlokalizowanych na działce 77 skoro istotne jest aby była posiadaczem upraw rolnych w momencie wystąpienia szkody, co dotychczas nie nastąpiło.

E. Żaden przepis obowiązującego prawa nie nakazuje rolnikowi uzyskania cesji przyszłych wierzytelności z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia celem uzyskania pomocy nie pomniejszonej o 50%.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów Skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, Lex nr 1488113; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21, Lex nr 3396134), jednak z uwagi na sformułowanie zarzutów naruszenia prawa materialnego i zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I przepisów procesowych i ich argumentowanie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż należy je łącznie rozważyć i rozpatrzyć.

Należy zauważyć również, iż autor skargi kasacyjnej nie zwrócił uwagi na to, że sądy administracyjne nie stosują przepisów procedury administracyjnej, lecz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych jedynie kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zatem Sąd I instancji nie stosował przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie kontrolował prawidłowość ich zastosowania przez organy administracji publicznej. Zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) aby był skuteczny, powinien być skonstruowany przykładowo w ten sposób, że należy zarzucić naruszenie przez sąd przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) w powiązaniu z przepisami k.p.a. Takiego powiązania zabrakło również w zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.).

Odnosząc się jednak merytorycznie do tak nieprecyzyjnie sporządzonej skargi kasacyjnej, stwierdzić trzeba, że nie zawiera ona uzasadnionych zarzutów.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który zaakceptował zastosowanie przez organ względem pomocy przyznanej na rzecz Skarżącego pomniejszenia wynikającego z § 13 ust. 12 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem analizowaną pomoc pomniejsza się o 50 %, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych lub uprawach w szklarniach lub w tunelach foliowych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3. Przepis ten wprost uzależnia zatem wysokość ostatecznie przyznawanej pomocy od posiadania ubezpieczenia co najmniej 50 % powierzchni upraw, od jednego z ryzyk wymienionych w rozporządzeniu.

Należy zauważyć, że w myśl § 13r ust. 1 rozporządzenia w 2018 i 2019 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi, rynków rolnych i przetwórstwa produktów rolnych, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu:

1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy;

3) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r.

Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że pomoc przyznawana jest producentowi rolnemu, a nie gospodarstwu rolnemu. Warunkiem przyznania pomocy jest zatem wystąpienie szkody w czasie, gdy producent rolny był posiadaczem gospodarstwa rolnego, w którym wystąpiły szkody. Tylko osoba, która faktycznie poniosła szkody w uprawach rolnych może wnosić o przyznanie pomocy finansowej na podstawie § 13r rozporządzenia. Treść cytowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, że pomoc jest udzielana producentowi rolnemu, a nie gospodarstwu rolnemu. Pomoc ta mająca charakter pomocy de minimis jest przede wszystkim pomocą skierowaną do określonych podmiotów, a nie do konkretnej nieruchomości. Świadczy o tym treść § 13r ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym pomoc przyznawana jest producentowi rolnemu będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2020 r., I GSK 1601/19).

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Skarżący złożył polisę ubezpieczenia PZU uprawy nr 1024241192 obejmującą okres ubezpieczenia od dnia 17 października 2017 r. do dnia 16 października 2018 r., ale zawartą przez D. S. widniejącą w polisie jako ubezpieczona. Słusznie zauważył organ, że na przedmiotowej polisie widnieje wyłącznie D. S. zarówno jako ubezpieczający (płatnik składek) oraz jako ubezpieczony (osoba uprawniona do otrzymania odszkodowania), oznacza to, że jest ona jedyną osobą uprawnioną do żądania ewentualnego odszkodowania, ale w zakresie upraw, których jest posiadaczem. W toku postępowania administracyjnego Skarżący poinformowany pismem z dnia 10 grudnia 2018 r. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz możliwości wniesienia wyjaśnień i uzupełnień, nie złożył do akt sprawy jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego jego uprawnienie do skorzystania z polisy nr 1024241192.

Skoro D. S. nie jest posiadaczem upraw na działce nr 77 i nie jest również producentem rolnym, który faktycznie poniósł szkody w uprawach rolnych, a Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie złożył dowodu potwierdzającego jego uprawnienie do skorzystania z ww. polisy, to Skarżący nie spełnił warunku wynikającego z § 13r ust. 12 rozporządzenia dotyczącego ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw. Skarżący kasacyjnie nie posiadał ubezpieczonych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, co najmniej od jednego z ryzyk, wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w tym m.in. suszy.

Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej kwestia podmiotu zawierającego polisę ubezpieczeniową nie jest irrelewantna dla oceny skutków prawnych niniejszej sprawy, choć bowiem istotny jest przedmiot ubezpieczenia, to równie istotna jest kwestia podmiotu zawierającego polisę ubezpieczeniową, którym co do zasady powinien być producent rolny, który był posiadaczem gospodarstwa rolnego, w którym wystąpiły szkody. Istotne jest, iż § 13r ust. 12 rozporządzenia wyraźnie odwołuje się do pomocy, o której mowa w § 13r ust. ust. 1, a więc do pomocy dla producenta rolnego, którym niewątpliwie był Skarżący, a nie jego matka, która co należy ponownie podkreślić - nie jest posiadaczem upraw na działce rolnej.

Biorąc pod uwagę powyższe, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci § 13r ust. 12 rozporządzenia, jest niezasadny.

Sąd I instancji nie mógł również naruszyć art. 805 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 336 k.c. poprzez ich błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, gdyż ani nie powołał się na ww. przepisy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, ani nie stosował tych przepisów prawa, a skoro nie stosował, to nie mógł ich naruszyć. Należy również zauważyć, że ani organy obydwu instancji, ani Sąd I instancji, który kontrolował decyzję w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu powstałych szkód nie stosowały przepisów kodeksu cywilnego jako podstawy materialnoprawnej swoich orzeczeń.

WSA w Gdańsku nie mógł również naruszyć wskazanego w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bowiem przepis ten stanowiący, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, adresowany jest do organu administracji i nie był stosowany przez Sąd I instancji.

Wobec zebranego materiału dowodowego, jak również wobec rozważenia przez organ administracji wszystkich okoliczności faktycznych w decyzji, nie było podstaw do stawiania organowi zarzutu niewyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy i nieuwzględnienia wszystkich materiałów dowodowych.

Wszystkie wymagane przepisami prawa ustalenia zostały w sprawie poczynione i zgodnie z wolą ustawodawcy prawidłowo ocenione przez organy administracji, które dokonały prawidłowej ich subsumcji. Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej oparty na podstawie kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną i fragmentaryczną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkującym błędem w ustaleniach faktycznych.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.