Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 149/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą Z. S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2013 r. w kwocie [...] zł.

Na powyższą decyzję Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka polecona zawierająca m.in. powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 22 lutego 2018 r.

W piśmie z dnia 1 marca 2018 r. skarżący podniósł, że w odpowiedzi

na powyższe wezwanie "dla ułatwienia" załącza "pierwszych (..) 8 stron ustawy

o podatkach od nieruchomości", gdzie zakreślił art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych, który jego zdaniem wskazuje na oczywisty błąd w wymiarze podatku. Dodatkowo zaznaczył, że użyta "wielkość metrażu w ilości 78,50 m², do obliczenia podatku od nieruchomości (..) jest niezgodna z ustawą".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "ppsa",

w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W świetle zaś art. 216 ppsa jeżeli przedmiotem zaskarżenia

jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 231 zdanie pierwsze ppsa wpis stosunkowy pobiera się w sprawach,

w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Z treści powołanych regulacji wynika, że wyłącznie strona wnosząca skargę jest uprawniona do podania wartości przedmiotu sporu, bowiem to właśnie osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi właściwie określić jego granice, w tym także kwotowe. Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ppsa, wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Zatem przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 ppsa jest należność pieniężna. W skardze, stanowiącej pismo wszczynające postępowanie sądowoadministracyjne, należało zatem podać wartość przedmiotu zaskarżenia, gdyż od wartości tej zależy w niniejszej sprawie wysokość opłaty od skargi (wpisu stosunkowego). To strona skarżąca ma ustawowy obowiązek wskazać konkretnie jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Decyzja w tej mierze należy wyłącznie do strony skarżącej, nie do Sądu. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 ppsa (zob. M. Niezgódka – Medek [w:]

B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl zatem art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, do jej odrzucenia. Ponieważ skarga nie zawierała wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, wezwano skarżącego do usunięcia tego braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Siedmiodniowy termin przewidziany do usunięcia braku formalnego skargi upłynął jednak bezskutecznie skarżącemu z dniem 1 marca 2018 r. Jest tak dlatego, gdyż wezwanie do usunięcia wskazanego braku formalnego skargi doręczono skarżącemu w dniu 22 lutego 2018 r., natomiast w piśmie z dnia 1 marca 2018 r., stanowiącym odpowiedź na to wezwanie, nie podano w dalszym ciągu wartości przedmiotu zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, orzeczono

jak w sentencji postanowienia.