Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 3/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 1151
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
article: art. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
article: art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 4b, art. 7 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Borys Marasek, Anna Rotter (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 listopada 2023 r. nr SKO.F/41.4/1231/2023/20144 w przedmiocie zmiany wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 listopada 2023r. nr SKO.F/41.4/1231/2023/20144 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy) po rozpoznaniu dowołania J. S.(dalej: skarżący, podatnik) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta I. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 30 sierpnia 2023r. nr [...] Nr ewid. [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2021.

Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).

Stan sprawy.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r. zmienił skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. ustalonego decyzją Burmistrza Miasta I. z dnia 18.01.2021 r. z kwoty 315 do kwoty 376 zł.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. W odwołaniu wniesiono o uchylenie decyzji do ponownego rozpoznania, gdyż zapis w przedmiocie opodatkowania tj. - grunty zabudowane i zurbanizowane do podstawy opodatkowania pow. w m. kw. /budowla wartość;(1 643,00) jest inny bez naszej winy i zgody a wygląda to jak "kontrybucja", natomiast poprzedni zapis był ok. 740,00 co teraz budzi sprzeciw.

SKO decyzją z dnia 23 listopada 2023r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż organ pierwszej instancji otrzymał w dniu 28.07.2021 r. zawiadomienie Starosty [...]. w sprawie aktualizacji użytków na działce nr [...] (nr zmiany [...]). W rezultacie organ wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień lub złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 oraz informacji o gruntach IR-1 w zakresie powierzchni użytkowej pozostałych budynków niemieszkalnych położonych na działce [...]. Skarżący przedłożył w dniu 20.09.2022 r. kopię pisma, którą uprzednio złożył w Starostwie Powiatowym w B. Ponadto złożył w dniu 06.10.2022 r. kolejne pismo w sprawie przeprowadzonej przez Starostę [...]. modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w dniu 1 czerwca 2023r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo Starosty [...], zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków w procedurze modernizacyjnej są prawnie wiążące i obowiązujące. W odpowiedzi na pismo organu z dnia 19.06.2023r. skarżący wyjaśnił, że na działce nr [...] nic się nie zmieniło w stosunku do lat poprzednich (pismo z dnia 26.06.2023 r.).

Postanowieniem z dnia 03.07.2023 r. organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok oraz w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 rok. Postanowienia zostały odebrane w dniu 05.07.2023 r. Ponadto jak wyjaśniono w decyzji SKO, w odpowiedzi na pismo z dnia 09.08.2023 r. Starosta [...]. udzielił informacji, że od chwili zakończenia modernizacji działka nr [...] posiada użytki gruntowe: RV- 4620 m2, B- 1643 m2 .

SKO po zacytowaniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l.), art. 7 ust. 1 pkt 10 i 4b u.p.o.l. oraz art. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1176, dalej: u.p.r.), wskazał na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1151) zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W decyzji SKO podniesiono, że kto nie zgadza się z ustaloną przez organy wysokością podatku od nieruchomości z powodu nieścisłości w ewidencji, musi najpierw doprowadzić do ich usunięcia (np. wyrok NSA: z 15 lipca 2014 r II FSK 2234/12 i z 13 stycznia 2015 r., IIFSK 3108/12, Lex nr 1580045). Jak wskazano, weryfikacja danych w ewidencji gruntów i budynków nie może być przeprowadzona przez organy podatkowe, gdyż nie posiadają one takich kompetencji. Wyjaśniono, że zarówno organ pierwszej instancji jak i SKO nie miały podstaw do kwestionowania danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. SKO wskazało, że do czasu zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków są one wiążące dla organów podatkowych. SKO zwróciło uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 254 § 1 o.p., a zgodnie z powołanym przepisem decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. SKO podniosło, że organ pierwszej instancji dowiedział się o zmiana w ewidencji gruntów w dniu 28 lipca 2021 r. Wynika z tego jednoznacznie, że po wydaniu decyzji z dnia 18.01.2021 r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2021 nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych. Końcowo SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji miał obowiązek zmienić decyzje ostateczną. Według organu odwoławczego wyliczenie podatku dokonane w decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowe.

Skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na powyższą decyzję SKO. Podatnik w piśmie z dnia 5 lutego 2024r. wyjaśnił, iż skarga na decyzję SKO została wniesiona przez niego we własnym imieniu. Podatnik nie zgadza się z aktualizacją użytków na działce nr [...]. W ocenie skarżącego w decyzji brak informacji, że działka nr [...] położona jest w pobliżu oczyszczalni ścieków, a po godz. 16:00 jest bardzo śmierdzący zapach. "Ponadto wskazał, że teren na którym znajduje się sporna działka jest związany z KWK [...], woda do picia jest w rurach azbestowych, dodatkowo działka jest poprzecinana liniami wysokiego napięcia i brak jest drogi dojazdowej, co obniża jej wartość jako gruntu pod zabudowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna. Zagadnieniem spornym pomiędzy stronami w tej sprawie pozostawała kwestia skutków modernizacji ewidencji gruntów i budynków położonych na terenie miasta I. przeprowadzona przez Starostę [...]., która objęła aktualizację działek, w tym ich granic, powierzchni i klasoużytków, a także aktualizację dotyczącą budynków i lokali. Zdaniem organu na skutek zakończenia modernizacji działka nr [...] posiada użytki gruntowe: RV – 4620 m2, B – 1643 m2. Odmiennego zdania jest skarżący, według którego nie można do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych zaliczyć gruntu o pow. 1643 m2.

Rację w sporze należało przyznać organowi.

Osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy jednocześnie w zakresie podatku rolnego i podatku od nieruchomości dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Stosowne regulacje w tym zakresie, jak również te dotyczące podatników poszczególnych podatków zawarte zostały w art. 3 ust. 1 i art. 6c ust. 1 u.p.r. oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Wydanie decyzji w formie łącznego zobowiązania pieniężnego poprzedzone jest przeprowadzeniem postępowania podatkowego, w którym ustalenie stanu prawnego poszczególnych przedmiotów opodatkowania następuje z wykorzystaniem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie bowiem do art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dane te stanowią podstawę wymiaru podatków. Ewidencja gruntów i budynków ma przy tym walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 o.p, a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Przeprowadzenie przeciwdowodu względem danych zawartych w tej ewidencji (zgodnie z art. 194 § 3 o.p) dotyczyć może tylko takich sytuacji, gdy (1) wpis w ewidencji gruntów i budynków jest niezgodny z treścią dokumentów, na podstawie których wpisu się dokonuje, (2) zachodzi sprzeczność z zapisami w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, (3) gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (por. wyrok NSA z 16 maja 2023 r., III FSK 530/22, dostępny online w CBOSA). Żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków.

Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 u.p.g.k.). Zgodnie natomiast z § 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390 ze zm.), o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę wprowadzenia zmiany.

Z powyższego wynika, że chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji gruntów i budynków, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty, powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego sposobu procedowania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego (por. S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, PPLiFS 2015 r., nr 2, s. 11-19).

Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Jeżeli zatem zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju gruntów zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (wyroki NSA: z 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2631/11; z 14 października 2015 r., I OSK 2078/13; z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1660/11).

Powyższe oznacza, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, co jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie sądowym, m.in. w powołanej przez stronę uchwale składu NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych wyjątkowych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku.

Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, że zawarte w ewidencji gruntów i budynków informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Do tej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.).

Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.). Może to mieć miejsce m.in. we wskazanym już wyżej przypadku, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo [przed danymi ewidencyjnymi] wynika z regulujących ich prowadzenie przepisów prawa, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takich wyjątkowych sytuacjach organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyroki NSA: z 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12; z 9 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 95/22).

W rozpoznanej sprawie nie wystąpiła jednak opisana powyżej niezgodność danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych. Zauważyć należy, iż w realiach niniejszej sprawy Starosta [...]. w 2021r. przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków położonych na terenie miasta I.. Informacja Starosty [...]. o zakończeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków gminy dla I. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego 6 lipca 2021r. (Dz. U. Woj. Śl. Z 2021r., poz. 4798). Co istotne, organ pierwszej instancji w dniu 28 lipca 2021r. otrzymał zawiadomienie Starosty w sprawie zmian wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków (nr zmiany [...]). Podnieść należy, iż w odpowiedzi na pismo organu pierwszej instancji z dnia 9 sierpnia 2023r. Starosta [...]. wyjaśnił, iż omawiane zmiany od chwili zakończenia modernizacji działka nr [...] posiada użytki gruntowe: RV – 4620 m2, B – 1643 m2.

W aktach sprawy znajduje się informacja operatu ewidencyjnego w zakresie gruntów, zgodnie z którą działka nr [...] posiada użytki gruntowe: RV – 4620 m2, B – 1643 m2.

W rezultacie organy w sposób prawidłowy przyjęły, iż w sprawie zaszły okoliczności objęte dyspozycją art. 254 § 1 o.p.

Zgodnie z treścią powyższej normy decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji.

Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji dowiedział się o zmiana w ewidencji gruntów w dniu 28 lipca 2021 r. Wynika z powyższego jednoznacznie, że po wydaniu decyzji z dnia 18.01.2021 r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2021 nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania. Tym samym jak prawidłowo przyjęło SKO, organ pierwszej instancji miał obowiązek zmienić decyzje ostateczną.

Jak zasadnie przyjęto, w odniesieniu do działki nr [...] od miesiąca stycznia 2021r. do miesiąca sierpnia 2021r. podstawa opodatkowania w zakresie gruntów zabudowanych i zurbanizowanych wynosiła 740 m2, natomiast w zakresie gruntów ornych klasy V podstawa opodatkowania wynosiła 0,5523 ha. Natomiast od miesiąca września 2021r. do końca roku 2021 podstawa opodatkowania w zakresie gruntów zabudowanych i zurbanizowanych wynosiła 1643 m2, natomiast w zakresie gruntów ornych klasy V podstawa opodatkowania wynosiła 0,4620 ha.

Sąd stwierdza, że organ pierwszej instancji prawidłowo na zasadzie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 10 i art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. oraz art. 3 u.p.r. przy zastosowaniu stawek zawartych w uchwale nr XII/82/2019 Rady Miasta Imielin z dnia 29 października 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. U. Woj. Śl. Z 2019r. poz 7467), decyzją z dnia 30 sierpnia 2023r. zmienił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok ustalony decyzją Burmistrza Miasta I. z dnia 18 stycznia 2021r. z kwoty 315,00 zł do kwoty 376,00 zł.

Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z charakterem działki, a także dokumentacja potwierdzająca prowadzoną przez podatnika korespondencję ze Starostą [...] nie stanowią skutecznego przeciwdowodu względem zmian zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które nastąpiły na skutek przeprowadzonej przez Starostę [...] w 2021r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków położonych na terenie miasta I..

Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, w skrócie: p.p.s.a.), uzasadniałoby uwzględnienie skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Organy dokonały bowiem prawidłowego wymiaru podatku w tej sprawie, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków.

W niniejszej sprawie podatkowy pierwszej i drugiej instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, a określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonał w oparciu o przepisy prawa materialnego, będące podstawą prawną rozstrzygnięcia. Organy podjęły przy tym wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 o.p.), zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o. p.) oraz wszechstronnego i wnikliwego jego rozważenia (art. 191 o.p.). Zaskarżona decyzja została również sporządzona zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 o.p.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji