Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2856/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 153,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: st. asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 67/20 w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 20 listopada 2019 r., nr SKO-4213/374/19 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 67/20, oddalił skargę M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 20 listopada 2019 r., nr SKO-4213/374/19 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia 17 września 2019 r., nr GP.6730.109.2018, ustalającą na rzecz M. i Ł.S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na nieruchomości położonej w K. przy ul. S., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...]1, [...]2 i [...]3.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M.Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2, tj. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") przez jego zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy; w sytuacji, gdy brak jest w istocie możliwości prawnych kontroli instancyjnej orzeczeń odpowiadających prawu mimo błędnego ich uzasadnienia, do orzeczeń takich nie powinien mieć zastosowania art. 153 p.p.s.a.

2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie MI") polegające na jego niedokładnym zastosowaniu.

3. Na podstawie art. 174 pkt 2, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 § 1 k.p.a. polegające w istocie na niepełnym i nieprawidłowym ustaleniu i przedstawieniu stanu faktycznego oraz jego ocenie, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało.

4. Na podstawie art. 174 pkt 2, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nie uchyleniu zaskarżonych orzeczeń (Burmistrza K. i SKO w Kaliszu) tj. na nie uwzględnieniu skargi pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie od SKO w Kaliszu na rzecz skarżącej M.Z. niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 590 zł [wynagrodzenia pełnomocnika – 240 zł, kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej 250 zł, opłaty kancelaryjnej – 100 zł].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Nie mógł być skuteczny zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, w której brak jest – zdaniem skarżącej kasacyjnie – możliwości prawnych kontroli instancyjnej orzeczeń odpowiadających prawu mimo błędnego ich uzasadnienia, co sprawia, że do takich orzeczeń nie powinien mieć zastosowania art. 153 p.p.s.a.

W uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca kasacyjnie postawiła tezę o wadliwości systemowej rozwiązań prawnych, polegającej na braku możliwości kontroli instancyjnej orzeczeń odpowiadających prawu mimo ich błędnego uzasadnienia. Powyższe stwierdzenie należy ocenić jako wypowiedź krytyczną kierowaną do prawodawcy nie zaś argumentację zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a. polegającego na jego zastosowaniu, które – jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – sprowadzało się do pozytywnej weryfikacji rozstrzygnięć organów administracji pod kątem wskazań sformułowanych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 maja 2019 r. (IV SA/Po 36/19) uchylającym wcześniejsze decyzje w niniejszej sprawie.

Ponadto należy podkreślić, że we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku Sąd – wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie – stwierdził wprost, że "w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo przeprowadził analizę i prawidłowo wyznaczył obszar analizowany." oraz że: "Szerokość frontu działki budowlanej (...) wynosi ok. 16 m. Powyższe oznacza, iż trzykrotna szerokość działki wynosi około 48 m. Z tych też względów na mocy wyżej wskazanego przepisu rozporządzenia organ zobowiązany był do wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości 50 m, co też uczynił w niniejszej sprawie."

Z wyżej przytoczonych względów, w tym w szczególności w związku z oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 maja 2019 r. (IV SA/Po 36/19), za chybiony należało uznać zarzut naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia MI polegający na jego niedokładnym zastosowaniu.

Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 § 1 k.p.a.

Skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła ani w opisie podstawy skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych wyżej przepisów. Przywołanie w skardze kasacyjnej przepisów, które zdaniem skarżącej kasacyjnie, zostały naruszone nie jest wystarczające. Konieczne jest bowiem równoczesne uzasadnienie każdego z zarzutów formułowanych wobec każdego przepisu, który w ocenie wnoszącej skargę kasacyjną naruszył Sąd I instancji, a nadto dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., konieczne jest jeszcze wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia danego przepisu na wynik sprawy.

Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) oraz art. 151 p.p.s.a. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c oraz art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż są to przepisy wynikowe, stanowiące jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę. Wskazanie tych przepisów nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ jest podaniem jedynie przepisów regulujących sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 1.12.2020 r., II OSK 1728/18, LEX nr 3124354).

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.