Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 229/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2023 roku sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2022 r. nr SKO.4150.521.531.2022 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 229/23

Uzasadnienie

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga T. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 12 grudnia 2022 r. (znak SKO.4150.521.531.2022) utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta Łęczyca z 7 listopada 2022 r. (znak: GP.6730.21.2020) prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarką w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji.

Z akt sprawy wynika, że Burmistrza Miasta Łęczyca postanowieniem z 7 listopada 2022 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Burmistrza z 14 października 2022 r. (Nr 17/22) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną przewidzianą do realizacji na działce nr ewid.: [...] położonej przy ul. [...] i części działki nr ewid.: [...] położonej przy ul. [...] w Ł., w następujący sposób, że:

- na stronie 1 w wierszu 7 po art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodać art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowalne oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 2021 r., poz. 1986);

- na stronie 1 wiersze 16-17 o treści: "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5 a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r, poz. 503 ze zm.) otrzymują brzmienie: "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588)".

Pozostała treść decyzji pozostała bez zmian.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem WSA sygn. akt II SA/Łd 729/21. Elementem poprzedzającym wydanie decyzji jest sporządzanie analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskiem objęto działkę nr ewid. [...] oraz część działki nr ewid. [...]. Organ rozpatrując wniosek wyznaczył obszar analizowany (trzykrotność frontu całych działek) przyjmując do analizy sumę szerokości frontu obydwu działek w całości [...] i [...] (tj. 28,7m + 22.8m =51,5 m). Powyższy sposób wyznaczenia obszaru analizowanego wypełnia dyspozycję § 3 ust. 1, 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). Obecnie podstawą prawną do sporządzenia analizy jest akt wyższego rzędu, tj. art. 61 ust 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem organu argumentem przemawiającym za oczywistą omyłką pisarską jest fakt, że obecnie obowiązujące przepisy wskazują na obszar wokół terenu analizowanego. Teren może nie być tożsamy z całą działką, bowiem może stanowić jej część. W decyzji objętej sprostowaniem front stanowi suma szerokości dwóch całych działek nr ewid.: [...] i [...]. W przypadku rozpatrywania wniosku według zmienionej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym front terenu stanowiłby tylko szerokość działki [...] (tj. 28,7 m). Została zatem spełniona przesłanka z art. art. 4 ustawy z 17 września 2001 r. ustawie o zmianie ustawy Prawo budowlane o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym (tj.: Dz.U. 2021 poz. 1986). Z uwagi na powyższe organ uznał, iż należało sprostować i wyjaśnić podstawę prawną sporządzenia analizy w treści rozstrzygnięcia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła T.B. stwierdzając, że organ I instancji wadliwie zastosował przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym od 3 stycznia 2022 r. w sytuacji gdy zgodnie z treścią przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z 17 września 2021 stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wspomnianym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z brzmieniem art. 9 ustawy zmieniającej, do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w brzmieniu dotychczasowym. Z dniem 3 stycznia 2022 r. natomiast, na mocy art. 2 ust. 4 ustawy z 17 września 2021 r . o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2021 r., poz. 1986) do art.61 dodany został ust.5a w brzmieniu: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę." Zgodnie z treścią art. 9 ustawy zmieniającej, do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Jednocześnie na mocy § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2399) z dniem 3 stycznia 2022 r. uchylono § 3 rozporządzenia, określający sposób wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do treści § 2 rozporządzenia zmieniającego, do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W świetle powyższego Kolegium zauważyło, iż w przedmiotowej sprawie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy złożony został 22 października 2020 r. W tym stanie rzeczy bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jak wynika z analizy materiału dowodowego organ procedował prawidłowo.

W uzasadnieniu decyzji organu i instancji zdaniem Kolegium wystąpił oczywisty błąd pisarski, którego charakter - czysto mechaniczny, wynika ze specyfiki redagowania.

Ponadto Kolegium zauważyło, że sprostowanie jakie miało miejsce nie prowadzi do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia ani też ingerencji w zakres lub rodzaj praw, jakie zostały stronie przyznane. Skoro więc przepis art. art. 113 § 1 k.p.a. zezwala na podjęcie postanowienia o sprostowaniu wtedy, gdy do ujawnienia oczywistego błędu wystarcza analiza akt sprawy, co ma miejsce w niniejszej sytuacji, należało orzec jak w sentencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. B. zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Burmistrza Miasta Łęczyca dokonującego sprostowania omyłki pisarskiej w decyzji własnej nr 17/22 z 14.10.2022 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji opisanej w decyzji poprzez dodanie do podstawy prawnej decyzji art. 4 ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazanie, że na stronie 1 wiersz 16 i 17 zmienia się brzmienie "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy [...] na "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U . z 2003 r., Nr 164, poz. 1588)" - w sytuacji, gdy ww. zabiegu nie można zakwalifikować jako oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż następuje w ten sposób naprawienie błędne zastosowanie przepisu prawa materialnego, a tym samym art. 113 kpa wyklucza naprawienie błędu we wnioskowaniu subsumcji prawnej i stosowaniu prawa.

Mając na uwadze powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wniosła również o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Argumentując swoje stanowisko strona wskazała, że Kolegium jedynie pobieżnie oceniło charakter błędów prostowanych przez organ I instancji i tym samym nietrafnie zakwalifikowało je jako oczywiste omyłki pisarskie wskazane w art. 113 k.p.a. W ocenie strony nie bez znaczenia pozostaje fakt, że błędnie zastosowany stan prawny przez organ I instancji stanowi jeden z zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu do sprostowanej decyzji. Skarżąca uważa, że wskazanie błędnych podstaw prawnych wydania decyzji, a przede wszystkim oparcie analizy urbanistycznej - kluczowego dowodu w sprawie na przepisach dotyczących stanu prawnego nieobowiązującego w niniejszej sprawie nie stanowi oczywistej omyłki i nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a., gdyż wprowadza w błąd co do podstaw prawnych wydanej decyzji. Wymaga podkreślenia, że w niniejszej sprawie organ I instancji w komparycji decyzji przywołując podstawę materialnoprawną, tj. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podał następujący dziennik ustaw: Dz.U. z 2022 r. poz. 503, w którym opublikowano tekst jednolity uwzględniający zmiany dokonane w tej ustawie, ustawą o zmianie ustawy - Prawo budowlana oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 17.09.2021. Ponadto, organ I instancji przywołał § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wskazania konkretnego punktu ww. rozporządzenia. Paragraf 2 również został zmieniony - rozporządzeniem z 17 grudnia 2021 r. które weszło w życie 3 stycznia 2022 r.

Skarżąca wskazała, że w realiach niniejszej sprawy nie chodzi o błąd komputerowy, redakcyjny czy też niedokładne przywołanie podstawy prawnej, a o zakreślenie ram prawnych prowadzonego postępowania, w którym wobec dokonanej nowelizacji należało stosować przepisy dotychczasowe i w oparciu o ich treść wydać decyzję zgodną z obowiązującym stanem prawnym, tym bardziej, że w sposób istotny różnicuje się sposób procedowania nad wnioskami o wydanie warunków zabudowy sprzed roku 2022 r. i po nowelizacji, która weszła w życie 3 stycznia 2022 r.

Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie Kolegium nie zostało wydane zgodnie z prawem, bowiem sprostować można "istniejący element rozstrzygnięcia", innymi słowy "to co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji (postanowienia)", ale w sposób błędny, czy jest oczywistą omyłką. Natomiast nie można mówić o prostowaniu "elementu nieistniejącego rozstrzygnięcia", albowiem do istniejącej podstawy prawnej dopisano dodatkową regulację, czyli uzupełniono już powołaną podstawę prawną, a nie sprostowano.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy złożony został 22 października 2020r. W tym stanie rzeczy bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jak wynika z analizy materiału dowodowego organ procedował prawidłowo. W uzasadnieniu decyzji organu i instancji zdaniem składu orzekającego wystąpił oczywisty błąd pisarski, którego charakter - czysto mechaniczny, wynika ze specyfiki redagowania tekstu przy użyciu komputera. Bezspornie zgromadzony materiał dowodowy (analiza urbanistyczna) jednoznacznie wskazują na fakt oczywistej omyłki pisarskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Istota sporu prawnego w badanej sprawie sprowadza się do kwestii dopuszczalności sprostowania na podstawie art. 113 k.p.a. jako oczywistej omyłki, błędu polegającego na wskazaniu niewłaściwej podstawy prawnej decyzji.

W ocenie Kolegium, w okolicznościach badanej sprawy błąd polegający na wskazaniu w decyzji Burmistrza Miasta Łęczyca z 14 października 2022 r. niepełnej podstawy prawnej wydanej decyzji i jej uzupełnienie o przepis przejściowy stanowi błąd pisarski, który może zostać sprostowany w trybie art. 113 k.p.a. Kolegium wskazuje przy tym, że sprostowanie to nie prowadzi do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia ani też ingerencji w zakres lub rodzaj praw, jakie zostały przyznane stronie.

Z kolei zdaniem pełnomocnika skarżącej powołanie podstawy prawnej należy do istotnych elementów decyzji administracyjnej, w związku z czym rażącym naruszeniem prawa jest zmiana podstawy prawnej w trybie sprostowania.

Oceniając argumenty stron należy przypomnieć, że art. 113 k.p.a. dopuszcza sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w decyzji.

Według utrwalonych już poglądów doktryny i judykatury przez błąd rachunkowy należy rozumieć omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, przy założeniu, że elementy przyjęte za podstawę tego działania były ustalone przez organ w sposób prawidłowy. Błędem pisarskim jest natomiast np. niewłaściwe użycie wyrazu, w szczególności niezgodne z jego znaczeniem w języku polskim, nieprawidłowa pisownia, odmiana lub ortografia, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Innymi oczywistymi omyłkami w wydanych decyzjach mogą być omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co w sposób widoczny jest niezgodne z myślą wyrażoną jednoznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji, z treścią żądania strony, z zawartością materiałów znajdujących się w aktach sprawy czy też z innymi okolicznościami (por. m.in. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 3 wyd., Warszawa 2011, s. 628 oraz powoływana tam literatura i orzecznictwo).

W ocenie Sądu należy zgodzić się z argumentami pełnomocnika skarżącej, że wskazanie podstawy prawnej decyzji należy do istotnych przesłanek formalnej poprawności decyzji, a instytucja sprostowania nie może być wykorzystywana do naprawiania błędów dotyczących stosowania prawa, nie może również prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Takie stanowisko jest już utrwalone w orzecznictwie (por. przykładowo: wyroki NSA z 11 kwietnia 2017 r., II GSK 2496/15, z 25 kwietnia 2017 r., II OSK 2171/15, z 5 maja 2017 r., II GSK 3047/15 i II GSK 3067/15; wyrok WSA z 24 lutego 2017 r., I SA/Lu 770/16).

Wbrew jednakże argumentom pełnomocnika skarżącej w badanej sprawie błąd nie dotyczył stosowania prawa, a sprostowanie nie prowadziło do merytorycznej zmiany treści rozstrzygnięcia.

Zauważyć bowiem należy, iż w pierwotnej treści decyzji Burmistrz Miasta Łęczyca jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał "art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000)". Dokonując natomiast sprostowania swojego rozstrzygnięcia do tej podstawy prawnej organ dodał "art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowalne oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 2021 r., poz. 1986)". Istotne jest w tym miejscu wskazanie na dokładną treść art. 4 ustawy z 17 września 2021 r. Przepis ten stanowi, iż "Do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym". Zatem mamy do czynienia z przepisem przejściowym, na mocy którego ustawodawca zdecydował o stosowaniu dotychczasowych przepisów do spraw niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Nie jest to zatem przepis prawa materialnego, który stanowiłby nową regulację, wprowadzał nowe rozwiązania prawne, zmieniał dotychczasowe przepisy.

Podobnie rzecz ma się z drugą częścią postanowienia o sprostowaniu, albowiem w tym zakresie Burmistrz Miasta Łęczyca dokonał sprostowania dotychczasowej podstawy prawnej w ten sposób, że w miejsce sformułowania "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r, poz. 503 ze zm.), a zatem podstawy prawnej odnoszącej się do nowego stanu prawnego obowiązującego w stosunku do nowych spraw wszczynanych po wejściu w życie ustawy nowelizującej wprowadził sformułowanie "po przeprowadzeniu analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), a zatem wskazujące na przepisy obowiązujące w stosunku do spraw wszczętych i niezakończonych, tak jak w niniejszej sprawie.

Porównanie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Burmistrza Miasta Łęczyca z 14 października 2022 r. ze wskazaną podstawą prawną, w szczególności w zakresie w jakim odwołuje się ona do przepisów znowelizowanych i obowiązujących od wejścia w życie ustawy nowelizującej wskazuje na li tylko techniczną rozbieżność uzasadnienia decyzji Burmistrza z powołaną podstawą prawną. Rozbieżność ta dotyczy w głównej mierze kwestii braku powołania przepisu przejściowego (art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowalne oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), który dawał podstawę do orzekania na gruncie dotychczas obowiązujących przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotne jest bowiem to, że organ faktycznie rozstrzygnął sprawę w oparciu o właściwą podstawę prawną, mającą zastosowanie w realiach niniejszego stanu faktycznego. Jedynie błędnie w komparycji powołał nowe przepisy, nie mające zastosowania w sprawie. Druga część sprostowania również zmieniała co do zasady tylko podstawę prawną rozstrzygnięcia, ale podobnie jedynie w sposób techniczny, w samej komparycji, albowiem zmiana powoływanych w komparycji przepisów zmierzała do ich ujednolicenia z właściwie powołanymi przepisami w samej treści uzasadnienia.

Przypomnieć w tym miejscu zatem należy, iż stosowanie prawa, w najkrótszym ujęciu, polega na ustaleniu treści obowiązującego prawa, ustaleniu stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz na ustaleniu konsekwencji prawnych zaistniałego stanu faktycznego w świetle wyinterpretowanej z obowiązującego przepisu normy prawnej. Błąd organu, którego dotyczyło sporne sprostowanie, absolutnie nie może być potraktowany jako błąd w zakresie stosowania prawa. Oczywiście omyłkowe wskazanie podstawy prawnej nie odnosi się ani do ustalenia treści obowiązującego przepisu i jego interpretacji, ani do ustaleń faktycznych, ani do ustalenia konsekwencji prawnych. Błąd w zakresie stosowania prawa musiałby się odnosić do kwestii rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, względnie rozbieżności między rozstrzygnięciem a treścią uzasadnienia. Z żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia w analizowanym przypadku.

Nie da się też żadną miarą przyjąć, że sprostowanie polegające na wskazaniu prawidłowej w miejsce błędnej podstawy prawnej decyzji (jak to miało miejsce w drugiej części sprostowania), czy też jedynie uzupełnienie podstawy prawnej o przepis przejściowy prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie o sprostowaniu nie odnosi się w żaden sposób do samej treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Burmistrza Miasta Łęczyca z 14 października 2022 r.

W ocenie Sądu interpretując i stosując art. 113 k.p.a. należy dostrzegać ratio legis tego przepisu. Chodzi o usuwanie takich błędów zawartych w decyzji, które w żaden sposób nie rzutują na prawidłowość samego rozstrzygnięcia, są dostrzegalne już na pierwszy rzut oka, bez konieczności wnikliwej analizy treści rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji. Z takiego rodzaju błędem mamy do czynienia w badanej sprawie.

Należy zwrócić również uwagę na konsekwencje przyjęcia poglądu reprezentowanego przez pełnomocnika skarżącej. Wykluczenie dopuszczalności usunięcia tak prostego błędu decyzji, nie rzutującego na poprawność samego merytorycznego rozstrzygnięcia, oznaczałoby konieczność uchylania decyzji przez organ odwoławczy względnie sąd administracyjny tylko po to, aby organ, do którego sprawa trafia ponownie, nie zmieniając treści merytorycznej rozstrzygnięcia ani uzasadnienia, wpisał poprawną podstawę prawną decyzji. Takie konkluzje kłóciłyby się z racjonalnie pojmowaną ekonomią procesową. Jej wyrazem jest wszak treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) stanowiącego, że podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny mogą być tylko takie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W dalszej kolejności należy wskazać, że choć powołanie podstawy prawnej jest wymaganym elementem poprawnej formalnie decyzji, to jednak nie jest to element decydujący o istnieniu bytu prawnego decyzji. Za klasyczny można już uznać pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, powielany w licznych późniejszych orzeczeniach i komentarzach do art. 107 k.p.a., w myśl którego pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Oczywiście decyzja zawierająca tylko powyższe cztery elementy, w której brakuje m.in. powołania podstawy prawnej, jest wadliwa formalnie, tym niemniej jednak istnieje w obrocie prawnym i wywołuje skutki materialne i procesowe.

Podobnie utrwalony i niekwestionowany jest pogląd, że należy odróżnić sytuację wydania decyzji bez podstawy prawnej od sytuacji, w której w decyzji pominięto podstawę prawną, choć obiektywnie taka podstawa istnieje lub od sytuacji, w której powołano taką obiektywnie istniejącą podstawę prawna w sposób błędny. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji nie znajduje oparcia w przepisie prawa o charakterze powszechnie obowiązującym, gdyż albo nie ma przepisu, który umocowywałby organ do działania, albo też istniejący przepis przewiduje działanie organu w formie innej niż decyzja administracyjna. Tego rodzaju wada skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można natomiast mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, w sytuacji gdy podstawa prawna obiektywnie istnieje i organ prawidłowo ją zastosował, lecz błędnie powołał ją w wydanej decyzji. Powołanie wadliwego przepisu prawnego samo przez się nie powoduje nieważności decyzji, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które może skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 26 stycznia 2001 r., I SA1425/99, wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2005 r., VI SA/Wa 1401/04 oraz R. Kędziora, Kodeks, s. 586).

Raz jeszcze w tym miejscu zauważyć należy, iż w praktyce organ zastosował do rozstrzygnięcia spornej sprawy prawidłowe przepisy, natomiast jedynie omyłkowo w komparycji rozstrzygnięcia nie przywołał przepisu przejściowego, który pozwalał na zastosowanie dotychczas obowiązujących przepisów. W konsekwencji zatem stwierdzić należy, iż organ zastosował w merytorycznym rozstrzygnięciu właściwe przepisy, a jedynie konieczne było odwołanie się do przepisu ustawy nowelizującej, który umożliwiał pozostanie na gruncie przepisów dotychczasowych. Podobnie w przypadku drugiej części sprostowania również organ w rozstrzygnięciu zastosował właściwe przepisy, a jedynie błędnie w komparycji powołał nowo obowiązujące przepisy. Tak czy inaczej sprostowanie nie zmieniło w żadnej mierze merytorycznego rozstrzygnięcia spornej decyzji. Pozostało ono takie samo.

Suma powyższych argumentów prowadzi do konkluzji, że w okolicznościach badanej sprawy dopuszczalne było sprostowanie jako oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 k.p.a., błędu polegającego na wskazaniu w decyzji Burmistrza Miasta Łęczyca z 14 października 2022 r. niewłaściwej podstawy prawnej, wobec faktu, iż powyższe nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, która rozpoznana została na podstawie właściwych przepisów, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Wobec powyższego podniesiony w skardze zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz z art. 113 § 1 k.p.a. nie jest uzasadniony. Nie można również zarzucić Kolegium, że nie przeanalizowało wnikliwie kwestii dopuszczalności sprostowania decyzji Burmistrza Miasta Łęczyca z 14 października 2022 r.

Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżone do sądu postanowienie jest zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargą na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.