Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 560/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2022 poz 690
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
article: art. 10 par. 1, art. 39 par. 1, art. 61 par. 4, art. 130 par. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 20 marca 2023 r., nr [...] Starosta K. (zwany dalej: "organem I instancji") orzekł o uznaniu J. D. (zwany dalej: "stroną"

lub "skarżącym") z dniem 9 marca 2023 r. za osobę bezrobotną oraz orzekł o uznaniu prawa strony do zasiłku dla bezrobotnych.

Następnie, decyzją z 7 kwietnia 2023 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 33 ust. 3, art. 33 ust. 4ca, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U.

z 2022 r., poz. 690 ze zm., zwanej: "u.p.z.i.r.p." ), organ I instancji orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 27 marca 2023 r., oraz o utracie z tym samym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że na dzień 27 marca 2023 r. strona miała wyznaczony termin zgłoszenia się do organu, jednak w tym dniu strona nie stawiła się oraz w terminie do 7 dni nie powiadomiła o uzasadnionych powodach tego niestawiennictwa.

Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Podniosła, że potwierdzając w dniu 20 marca 2023 r. odbiór decyzji o uznaniu jej za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku, kierowała się treścią elektronicznego (UPD), w którym jest mowa o poświadczeniu odbioru "dokumentu" i "adresacie dokumentu". Strona wskazała, że zasugerowała się liczbą pojedynczą i rozumiała, że potwierdza otrzymanie jednego dokumentu, tj. decyzji, a nie dwóch dokumentów. Strona oświadczyła, że nie zauważyła, nie otworzyła wezwania do stawiennictwa w urzędzie pracy i nie zapoznała się z jego treścią, stąd też nie stawiła się na wezwanie. Strona podała także, że organ, poprzez system komputerowy "widział", że strona nie otworzyła w dniu 20 marca 2023 r. wezwania, tylko samą decyzję. Uważa, że organ widząc, że wezwanie jest nieotwarte, winien do niej zadzwonić i powiadomić o terminie stawiennictwa. Strona zaznaczyła, że dopiero 7 kwietnia 2023 r. zauważyła plik zawierający wezwanie z 20 marca 2023 r. Zarzuciła, że plik o nazwie "J..D. - wezwanie" został nadany przez organ w sposób mylący, albowiem z treści ww. nazwy nie wynika, że jest to wezwanie

do stawiennictwa. Strona zarzuciła także naruszenie jej praw wynikających

z art. 6 – art. 12 k.p.a. oraz wskazała, że organ nie wyjaśnił dlaczego pozostawienie wezwania nieotwartym (nieodczytanym) oznacza uznanie, że wezwanie do stawiennictwa zostało skutecznie doręczone.

Jak podała strona w swoim odwołaniu, składając wniosek o uznanie ją za osobę bezrobotną, poprzez drogę elektroniczną, strona nie wyrażała zgody na przesyłanie jej wezwania do stawiennictwa, ani też żadnych kolejnych pism dotyczących jej osoby jako osoby bezrobotnej za pomocą portalu - praca.gov.pl. Argumentowała, że wezwanie do stawiennictwa jest odrębną czynnością, dlatego nie można jej zakwalifikować jako część postępowania o uznanie za osobę bezrobotną. Wezwanie do stawiennictwa wysłane razem z decyzją o uznaniu za bezrobotnego nie wywołało żadnego skutku prawnego. Ponadto strona zakwestionowała nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podnosząc, że nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania, wynikające z art. 108 k.p.a.

Decyzją z 26 kwietnia 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., Wojewoda Zachodniopomorski (zwany dalej: "organem II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 7 kwietnia 2023 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ II instancji wskazał, że na dzień 27 marca 2023 r. wyznaczono stronie termin stawiennictwa w urzędzie celem potwierdzenia gotowości do pracy u pośrednika pracy. Termin ten został przyjęty do wiadomości przez stronę poprzez doręczenie jej w dniu 20 marca 2023 r. o godz. [...] wezwania w formie elektronicznej (dowód: Lp. 40, wydruk Urzędowego Poświadczenia Doręczenia - konto w systemie praca.gov.pl).

Jak zauważył organ, strona została zapoznana z obowiązkiem stawiania się

w urzędzie pracy w wyznaczanych jej terminach oraz z obowiązkiem powiadamiania

w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Bezspornym jest,

że strona w wyznaczonym terminie, tj. 27 marca 2023 r. nie stawiła się w urzędzie pracy, a zatem tego dnia nie wykazała swej gotowości do podjęcia pracy. Nie podała też strona jakie okoliczności faktyczne czy przeszkody spowodowały, że przez kolejne 6 dni po wyznaczonej dacie nie mogła powiadomić o powodach niestawiennictwa.

Organ II instancji podał, że zarzuty odwołania odnoszą się do kwestii umieszczenia wezwania na platformie - praca.gov.pl, którego strona nie otworzyła, albowiem go nie zauważyła. Okoliczność tę organ II instancji nie uznał za usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 27 marca 2023 r. Twierdzenia strony skłoniły organ II instancji do przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania przez pracownika organu rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy na ww. portalu. W odpowiedzi na rejestrację, Powiatowy Urząd Pracy w K. (na zasadzie przykładu) dołączył w swojej wiadomości załączniki, celem odczytania ich przez osobę rejestrującą. Analizując otrzymane dokumenty, organ II instancji nie podzielił twierdzeń strony, iż nie zauważyła/nie otrzymała żadnej wiadomości dotyczącej wezwania do stawiennictwa w urzędzie pracy.

Ponadto organ II instancji zauważył, że z akt administracyjnych nie wynika, aby podczas wielokrotnych doręczeń różnego rodzaju pism za pośrednictwem ww. portalu, strona zgłaszała uwagi pracownikowi czy też wskazywała, że np. podany tak termin jest dla niej niejasny, że nie rozumie w jakim celu ma się w tym terminie zgłosić i przede wszystkim jakie obowiązki strony - jako osoby bezrobotnej - wynikają z tego wezwania. Z akt nie wynika także, by podczas innych rejestracji elektronicznych strona zgłaszała jakiekolwiek wątpliwości co do wyznaczonego jej w ten sposób terminu stawiennictwa. Strona ponadto nie zgłaszała dotychczas uwag pracownikowi urzędu pracy, iż nie wyraża zgody na otrzymanie wezwań/pism czy też, że wnosi o podanie jej informacji w tym zakresie.

Zdaniem organu II instancji, podawanie stronie w sposób pisemny wszystkich niezbędnych informacji, a także pouczenie strony - w sposób pisemny - o jej prawach

i obowiązkach - wskazuje na prawidłowość prowadzenia przez organ I instancji m.in. zawiadamiania strony o kolejnych terminach wizyt w urzędzie pracy. Nie można również uznać, że strona nie miała w ogóle żadnej wiedzy w powyższej sprawie. Strona jest osobą, która w dniu 9 marca 2023 r. dokonała rejestracji elektronicznej w urzędzie pracy po raz czwarty, co oznacza, że procedura w tej kwestii winna być jej znana. Dla przykładu, w przesłanym stronie pliku z 2 grudnia 2021 r. znajdowały się łącznie dwa załączniki, w tym załącznik o nazwie J..D._-_wezwanie.pdf i na to wezwanie strona stawiła się w urzędzie pracy.

Organ II instancji uznał, że strona nie może uchylać się od skutków doręczenia jej pism na skrzynkę podawczą. Biorąc pod uwagę, że doręczenie na skrzynkę w systemie praca.gov.pl następuje w chwili wpłynięcia korespondencji (w czasie rzeczywistym), to urzędowe poświadczenie doręczenia prawidłowo wskazuje datę doręczenia kwestionowanego wezwania. Dodatkowo w oparciu o dane podmiotu odpowiedzialnego za funkcjonowanie platformy praca.gov.pl, organ wskazał, że "Dokumenty uznawane są za odebrane, gdy klient podpisze potwierdzenie odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym/profilem zaufanym ePUAP lub dokument po 14 dniach zostanie automatycznie uznany za doręczony. Urzędowe Poświadczenie Odbioru nr [...], zawierające dwa załączniki, w tym kwestionowane przez stronę wezwanie zostało doręczone stronie 20 marca 2023 r. o godzinie [...], co wykazano wyżej.

Zdaniem organu, nie ma znaczenia, kiedy strona zalogowała się na ww. portal

i odczytała określone pismo czy też, że otworzyła tylko i wyłącznie jeden załącznik,

z dwóch jej skutecznie przekazanych. Organ zauważył, że strona jest radcą prawnym, a więc z natury rzeczy i doświadczenia zawodowego winna znać treść znaczenia słowa "wezwanie". Strona jest osobą obeznaną praktycznie i informatycznie w poruszaniu się bezproblemowym w tym systemie. Twierdzenia strony, że nie odczytała wiadomości w postaci jednego z załączników z ww. portalu, nie mogą zostać uznane za usprawiedliwienie jej niestawiennictwa. Strona podczas rejestracji w urzędzie pracy jako kontakt z urzędem wskazała portal praca.gov.pl. Fakt rejestracji i dane zawarte w karcie rejestracyjnej zostały opatrzone potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP na nazwisko strony. Jako użytkownik tej platformy, strona jest odpowiedzialna za aktywność na ww. koncie. Wyjaśnienia podnoszone przez stronę w odwołaniu, wskazują na okoliczności powstałe z winy strony, na skutek jej lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności.

W związku z podnoszonymi zarzutami dotyczącymi naruszenia art. 6 – art. 12,

art. 107, art. 108 k.p.a., organ II instancji wskazał, iż trudno jest uznać fakt, że strona nie miała wiedzy na temat toczącej się jej własnej sprawy, skoro swoim niestawiennictwem spowodowanym nieotwarciem załącznika/przeoczeniem, sama to postępowanie zainicjowała. Strona zna niewątpliwie stan faktyczny swojej sprawy, a zatem argument, że nie umożliwiono jej zapoznania się z materiałem dowodowym czy też, że nie uzyskała żadnych pouczeń, stoją w sprzeczności ze złożonym przez nią i własnoręcznie podpisanym oświadczeniem, że niestawienie się w urzędzie pracy spowoduje utratę statusu osoby bezrobotnej.

Jak podniósł organ II instancji, organ I instancji nie posiada i nie posiadał innych dowodów niż te, które są dostępne i przesyłane przez stronę w systemie elektronicznym, stąd też nie miał obowiązku wzywania strony przed podjęciem decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej (oraz w tym przypadku zasiłku). Strona nie wskazała także żadnych dowodów na poparcie swoich słów zawartych w odwołaniu, że nie zauważyła załącznika pod nazwą "wezwanie".

Odnosząc się do zarzutu kwestionującego nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności organ II instancji wskazał, że przepis przewidujący przedmiotowy rygor, tj. art. 33 ust. 4ca u.p.z.i.r.p., został wdrożony przez ustawodawcę w dniu 27 maja 2014 r. Odnośnie podnoszonego przez stronę nabycia statusu, organ zauważył, że datą miarodajną dla ustalenia statusu danej osoby jako bezrobotnej jest dzień jej rejestracji w urzędzie pracy. Strona zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu 9 marca 2023 r., gdyż sama wyraziła taką wolę. Jeżeli strona została z ww. dniem zarejestrowana jako osoba bezrobotna, a od decyzji w sprawie uznania za osobę bezrobotną nie wniosła odwołania, to należy uznać, że działanie strony mieściło się w zakresie normy wynikającej z art. 130 § 4 k.p.a., a organ administracji publicznej nie musiał podejmować żadnych działań w tym zakresie. Wezwanie strony na dzień 27 marca 2023 r., mimo wydanej decyzji administracyjnej bez uzyskanego waloru ostateczności, nie naruszyło prawa strony w tym zakresie.

J. D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji z 26 kwietnia 2023 r. wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z 7 kwietnia 2023 r. i umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z wydruku z internetowej strony praca.gov.pl., na potwierdzenie faktu, że skarżący wyraził zgodę na drogę elektroniczną wyłącznie w sprawie, w której składał wniosek, tj. o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Skarżący wniósł także o zobowiązanie organu I i II instancji do podania informacji w jakim dniu skarżący otworzył przesłany mu wraz z decyzją z 20 marca 2023 r. plik o nazwie "J..D.- _wezwanie.pdf ".

W uzasadnieniu skargi wnoszący ją wskazał, iż decyzji organu II instancji zarzuca błędne uznanie, że składając w formie elektronicznej wniosek o uznanie za bezrobotnego, skarżący wyraził zgodę także na wezwanie w formie elektronicznej do obowiązkowego stawiennictwa (art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p.). Wyraził zgodę tylko w sprawie wniosku o uznanie za bezrobotnego, a to jest tylko jedna sprawa, która zakończyła się nieostateczną decyzją administracyjną, zgodną z treścią wniosku skarżącego.

Jak argumentował skarżący, gdy składał wniosek o uznanie za bezrobotnego system "zapytał skarżącego" – "W jaki sposób chcesz aby urząd skontaktował się z Tobą w bieżącej sprawie, w której wysyłasz dokument (wniosek/pismo)". Odpowiedział, że przez portal praca.gov.pl. Jednakże sprawa skarżącego, w której złożył wniosek dotyczyła tylko uznania za bezrobotnego, a nie spraw, które będą miały miejsce po tym uznaniu. Podniósł, że wezwanie do stawiennictwa nie jest czynnością procesową dokonywaną w ramach postępowania administracyjnego wszczętego na skutek wniosku o uznanie za bezrobotnego. Wezwanie do stawiennictwa jest odrębną czynnością dlatego nie można jej zakwalifikować jako część postępowania o uznanie za osobę bezrobotną (wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2662/16). Dalej skarżący wywodził, że sprawa administracyjna wszczęta na wniosek o uznanie za bezrobotnego jest jedną sprawą, a sprawa z urzędu wszczęta wezwaniem do stawiennictwa to inna sprawa, która zakończyła się decyzją pozbawiającą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Zatem wezwanie do stawiennictwa wysłane razem z decyzją o uznaniu za bezrobotnego nie wywołało żadnego skutku prawnego, gdyż zostało wysłane przez portal, a na to zgody skarżącego nie było. Organ powinien wezwanie to wysłać drogą pocztową, tym bardziej, że od jego skutecznego doręczenia zależało pozbawienie skarżącego przysługujących mi praw. Według skarżącego, nie został prawidłowo powiadomiony o terminie stawiennictwa w urzędzie pracy.

Niezależnie od powyższego, skarżący zarzucił w sprawie naruszenie przepisów o potwierdzeniu doręczenia pisma. Argumentował, że w art. 46 § 1 k.p.a. mowa jest o odbiorze pisma w liczbie pojedynczej, co należy interpretować w ten sposób, że jednym podpisem nie można potwierdzić doręczenia kilku pism. Jeżeli organ zamierza doręczyć stronie kilka pism, to powinien to uczynić kilkoma przesyłkami i odbiór każdego pisma powinien być potwierdzony jednym podpisem. Szczególne znaczenie ma to przy skomplikowanym doręczeniu elektronicznym przez portal internetowy. Skarżący oświadczył, że potwierdzając 20 marca 2023 r. odbiór decyzji z tego samego dnia o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku, kierował się treścią UPD, w którym mowa jest o poświadczeniu odbioru "dokumentu", a także o adresacie "dokumentu". Skarżący zasugerował się liczbą pojedynczą i rozumiał, że potwierdza otrzymanie jednego dokumentu, a nie dwóch dokumentów, tj. wspomnianej decyzji i wezwania do stawienia się w urzędzie pracy. Skarżący nie zauważył i nie otworzył wezwania. Dlatego nic nie wiedział, że miał stawić się w urzędzie pracy, a gdyby to wiedział, to oczywiście stawiłby się, co czynił w latach poprzednich.

Według skarżącego, organ I i II instancji posiada informację o tym, że skarżący nie otworzył wezwania, bo system komputerowy zawiera informacje o dacie otwarcia przesyłanego przez urząd pracy dokumentu. Dlatego też organ wiedział, że skarżący decyzję otworzył 20 marca 2023 r., a wezwania nie otworzył. Skarżący uczynił to dopiero 7 kwietnia 2023 r., gdy otrzymał decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego i odebraniu mu zasiłku. Skarżący znalazł wtedy plik o nazwie "J.._D._-_wezwanie.pdf". Organ nadał tę nazwę w sposób mylący. Z nazwy pliku nadanej przez organ nie wynikało, że jest to wezwanie do stawiennictwa z art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p., którego niewykonanie powoduje tak drastyczne skutki dla strony. Organ powinien dbać o prawa strony, wyjaśniać je, czego w kwestii wezwania do stawiennictwa nie uczyniono, lakoniczne nazywając je. Wcześniej organ postąpił inaczej, a mianowicie w odpowiedzi na wniosek o uznanie za bezrobotnego wezwał skarżącego o uzupełnienie braków formalnych wniosku przez złożenie zaświadczenia, co skarżący wykonał zgodnie z treścią wezwania. Jednakże wtedy organ nazwał plik wezwania "J.._D._-wezwanie_do_usuniecia_brakow.pdf ", zatem już z samej nazwy pliku było wiadomo czego organ od skarżącego oczekuje. Ponadto w jednej wiadomości elektronicznej był tylko jeden dokument, tj. powyższe wezwanie do usunięcia braków i w tym przypadku skarżący złożył UPD poświadczające odbiór jednego dokumentu (wezwania do usunięcia braków).

Z opisanych wyżej powodów, skarżący uważa, że organ I instancji niezgodnie

z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego (art. 6 do 12 k.p.a.) nazwał plik wezwania do stawiennictwa. Bez uzasadnionej przyczyny organ odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw i lakonicznie nazwał dokument, inaczej niż czynił to wcześniej, gdy w nazwie podał, że wezwanie dotyczy braków formalnych wniosku (art. 8 § 2 k.p.a.). Organ nie poinformował skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych związanych z wezwaniem do stawiennictwa, nie czuwał aby skarżący nie poniósł szkody w postaci braku zasiłku, nie udzielił niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie wszczął postępowania wydając postanowienie, nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 10 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu swojej decyzji nie ustalił i nie wyjaśnił istoty sprawy, a mianowicie okoliczności czy i kiedy wezwanie do stawiennictwa zostało skarżącemu doręczone i dlaczego pozostawienie wezwania nieotwartym (nieodczytanym) oznacza uznanie, że wezwanie do stawiennictwa zostało skuteczne doręczone. Załączając dwa dokumenty, których odbiór poświadczany jest jednym UPD, organ wprowadził skarżącego w błąd co do tego ile dokumentów znajduje się w jednej przesyłce elektronicznej (art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a.).

Dodatkowo skarżący wskazał, że po otworzeniu wezwania z 20 marca 2023 r.

i jego pobraniu, skarżący nie mógł już otworzyć dokumentu drugi raz. To samo stało się z innymi dokumentami np. decyzją z 7 kwietnia 2023 r. System zatem sprawdza kiedy strona otwiera i pobiera dokument, dlatego z łatwością organ mógł i może to nadal sprawdzić, tj. kiedy skarżący otworzył wezwanie z 20 marca 2023 r. - otworzył

je 7 kwietnia 2023 r. (dzień przed Świętami Wielkanocnymi).

Na marginesie skarżący dodał, że organ II instancji błędnie ustalił, że skarżący jest radcą prawnym. Oświadczył skarżący, że nie jest radcą prawnym i nie był nim w dniu składania wniosku o uznanie za bezrobotnego. Fakt ten można sprawdzić na stronie internetowej Okręgowej Izby Radców Prawnych w K.. Organ tego nie uczynił wydając swoją decyzję, co może świadczyć o staranności z którą rozpatrzył odwołanie skarżącego.

Wydanej decyzji skarżący zarzucił także naruszenie prawa w zakresie uprawnienia organu polegającego na wezwaniu skarżącego do stawiennictwa (art. 33 ust 3 u.p.z.i.r.p.), w sytuacji, gdy decyzja o uznaniu za osobę bezrobotną nie była ostateczna. Wywiódł, iż skoro zaskarżona decyzja orzeka utratę przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i żeby skutek ten nastąpił w dniu jej wydania, nadaje się jej rygor natychmiastowej wykonalności, to oznacza, że decyzja orzekająca o uznaniu skarżącego za bezrobotnego wywołuje skutek orzekający, gdy stanie się ostateczna. Wobec powyższego wezwanie do stawiennictwa zostało sporządzone przedwcześnie, nie wywarło ono skutku prawnego. Dlatego nie było podstaw do uznania, że skarżący nie stawił się na to wezwanie. Organ II instancji nie godząc się z powyższym stanowiskiem powołał się art. 130 § 4 k.p.a. Według skarżącego, skoro na zasadzie dobrowolności wystąpił z wnioskiem o rejestrację, a organ temu się nie sprzeciwił, to od tego dnia organ mógł zacząć stosować przepisy u.p.z.i.r.p. Skarżący wskazał, że skoro została wydana decyzja zgodna z jego wnioskiem, to decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu jedynie w zakresie, którego dotyczy wniosek, czyli w zakresie faktu uznania skarżącego za bezrobotnego, w zakresie przyznanych

mu praw. Natomiast wszelkie obowiązki, które mogą być nałożone na bezrobotnego powinny być egzekwowane przez organ dopiero od ostateczności decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kierując się powyższym kryterium legalności działań organu administracji publicznej, Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), w związku ze spełnieniem przesłanek w nim przewidzianych.

Przedmiot sprawy objętej skargą dotyczy decyzji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku, ponieważ nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W myśl art. 33 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r., poz. 690 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.i.r.p."), bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, starosta, z zastrzeżeniem

art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw.

Wyjaśnienia wymaga, że ustawodawca nie sprecyzował bliżej użytego w ww. przepisie określenia "uzasadniona przyczyna niestawiennictwa", który jest pojęciem niedookreślonym, a którego ostateczną treść można ustalić w oparciu o konkretny stan faktyczny sprawy. Jednakże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd wypracowany na ww. przepisu, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli zainteresowanego, a więc przyczyny, na które nie miał wpływu, takie jak nagła choroba, przerwa w komunikacji uniemożliwiająca stawiennictwo, bądź inne nagłe zdarzenia jak powódź, bądź pożar. Natomiast za takie "uzasadnione przyczyny" nie uznaje się okoliczności powstałych tylko na skutek niestaranności czy niedbalstwa zainteresowanego (por. wyroki NSA z 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 508/08; z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09; z 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10).

Sąd za niesporne uznaje ustalenia organu, że decyzją z 20 marca 2023 r. skarżący został uznany za osobę bezrobotną oraz przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący odebrał tę decyzję 20 marca 2023 r. za pomocą konta

w systemie teleinformatycznym organu - praca.fgov.pl poczty elektronicznej (usługi elektroniczne Publicznych Służb Zatrudnienia). W przesyłce z ww. decyzją znajdowało się także wezwanie kierowane do skarżącego do stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 27 marca 2023 r. Skarżący nie stawił się na wezwanie w urzędzie pracy we wskazanym terminie i w ciągu następnych 7 dni nie powiadomił organu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Osią sporu w sprawie jest to, czy skarżący został prawidłowo zawiadomiony przez organ o obowiązku stawienia się w urzędzie pracy w dniu 27 marca 2023 r., bowiem odbierając ww. decyzję skarżący nie dostrzegł, że w przesyłce elektronicznej znajdował się także plik z wezwaniem skarżącego do osobistego stawiennictwa się w urzędzie pracy we wskazanym wyżej terminie. Skarżący kwestionował zarówno sposób doręczenia mu ww. zawiadomienia (tj. użycie trybu elektronicznego doręczenia, sformułowaną przez organ treść informacji o przesyłce oraz nazwę załącznika z wezwaniem do osobistego stawiennictwa). Nadto skarżący podnosił przedwczesność wezwania go do osobistego stawiennictwa z uwagi na nieostateczność w tym czasie decyzji o uznaniu skarżącego

za osobę bezrobotną i przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Sąd nie podzielił zasadności zarzutów skargi, stwierdził bowiem, że kwestionowana skargą decyzja nie narusza przepisów prawa stanowiących podstawę jej wydania.

Sąd uznaje, iż nie jest trafna argumentacja skarżącego, że organ w kontrolowanej sprawie administracyjnej winien kierować do skarżącego korespondencję tradycyjną drogą pocztową, a nie w formie elektronicznej. Niesporne jest bowiem, że skarżący w dniu 9 marca 2023 r. zalogował się na stronie internetowej, która umożliwia kontakt z urzędem pracy, za pomocą poczty elektronicznej. Skarżący we wskazanym dniu dokonał rejestracji jako osoba bezrobotna i wskazał jako swój wybór kontaktu z organem - korzystanie z system teleinformatycznego - praca.gov.pl. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że wezwanie do stawiennictwa bezrobotnego jest odrębną czynnością, dlatego nie można jej zakwalifikować jako część postępowania o uznanie za osobę bezrobotną (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2662/16). Jednakże w ocenie Sądu, organ nie dopuścił się naruszenia, które skarżący podnosił w oparciu

o ww. stanowisko judykatury. Treść uzasadnień kwestionowanych skargą decyzji,

jak i analiza akta administracyjnych wskazuje, że organ nie wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w trybie postępowania o uznanie za osobę bezrobotną. Jeżeli zaś chodzi o kierowanie do skarżącego przesyłki zawierającej więcej niż jedno pismo,to brak jest przepisu zabraniającego przyjętą praktykę organu. Nie jest też zasadne twierdzenie skarżącego, że organ każdorazowo winien ustalać ze stroną sposób kierowania korespondencji. W stanie prawnym, obowiązującym już w dacie rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej (art. 39 § 1 k.p.a.) zasadą powinno być doręczanie pism na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Sytuacja taka miała właśnie miejsce w kontrolowanej sprawie. Zgodnie z wolą skarżącego wyrażoną przez niego w dniu kolejnej rejestracji, organ skierował na konto w systemie informatycznym do skarżącego przesyłkę z decyzją z 20 marca 2023 r. o uznaniu za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu zasiłku oraz wezwanie z tej samej daty o obowiązku stawienia się przez skarżącego w urzędzie pracy w dniu 27 marca 2023 r. Bez wyraźnej zgody skarżącego na zmianę sposobu doręczeń organ nie był uprawniony do doręczania skarżącemu korespondencji w sposób tradycyjny. Dowodem wskazującym odbiór przez skarżącego ww. przesyłki w dniu 20 marca 2023 r. jest Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD) znajdujące się w aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy. Z UPD wyraźnie wynika odbiór przez skarżącego dwóch wyżej wymienionych pism.

W ocenie Sądu, nie podważa skuteczności przedmiotowego doręczenia, okoliczność tego rodzaju, że skarżący nie otworzył załącznika do przesyłki "J..D. – wezwanie.pdf". Samo bowiem zalogowanie się w portalu obsługującym pocztę elektroniczną i otwarcie ww. przesyłki, powoduje skutek doręczenia pism będących załącznikami do tej korespondencji. Nie zachodziła więc potrzeba badania przez organy, kiedy skarżący otworzył plik z ww. wezwaniem, o co skarżący wnosił we wnioskach skargi. W zaistniałej sytuacji, organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że doręczenie zawiadomienia z wezwaniem do stawiennictwa w urzędzie pracy zostało skarżącemu doręczone w dniu 20 marca 2023 r. o godz. [...] (vide dowód UPD w aktach administracyjnych sprawy).

Tym samym niezasadny okazał się zarzut, że skarżący nie został prawidłowo powiadomiony o terminie stawiennictwa w urzędzie pracy. Sąd jednocześnie nie podziela argumentacji skarżącego o mylącym oznaczeniu załącznika z wezwaniem skarżącego do osobistego stawiennictwa w urzędzie pracy. Nazwa pliku zawiera oznaczenie dostatecznie identyfikujące osobę i rodzaj pisma. Jedynie poprzez wykazanie rzeczywistego braku przedmiotowego załącznika w korespondencji skarżący mógłby uwolnić się od skutków doręczenia przesyłki w dniu 20 marca 2023 r. Jak potwierdził to sam skarżący otworzył drugi z załączników znajdujących się w ww. przesyłce z 20 marca 2023 r., dopiero w dniu 7 kwietnia 2023 r. W odwołaniu, jak i w skardze, skarżący podnosił, że nie zauważył i nie otworzył wezwania z 20 marca 2023 r. Skarżący nie powiadomił więc organu o przyczynie niestawiennictwa w terminie 7 dni. W ocenie Sądu, powyższe świadczy o tym, że niestawiennictwo skarżącego w urzędzie pracy, zaistniało z powodu niestaranności/niedopatrzenia skarżącego, a więc było zależne od strony.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko judykatury akcentujące, iż jedynie po zbadaniu, czy istnieją obiektywne, wyjątkowe przesłanki niepowiadomienia organu o niestawiennictwie w wyznaczonym terminie

w urzędzie pracy, może dojść do stwierdzenia, że nie ma podstaw do wydania decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Wszelkie wątpliwości interpretacyjne z całą pewnością winny być rozstrzygane z korzyścią dla strony, co nie oznacza, że organ jest zobowiązany do przyjęcia, że każda wskazana przyczyna będzie stanowić "uzasadnioną przyczynę" i dodatkowo uznawać, że bezrobotnego, na którego nałożono określone obowiązki, nie będzie obowiązywał termin powiadomienia organu w ciągu siedmiu dni od terminu stawiennictwa (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2803/20).

Nie otwarcie przez skarżącego załącznika w doręczonej mu korespondencji wskazuje na brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, ma więc charakter zawiniony. Tego rodzaju sytuacja nie wypełnia przesłanki "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Brak wskazania "uzasadnionej przyczyny", a więc niewyjaśnienie przyczyny niestawiennictwa i to w terminie do siedmiu dni od daty wyznaczonego spotkania, skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut błędnego kierowania do skarżącego wezwania do stawiennictwa w urzędzie pracy w trybie art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p., w sytuacji, gdy waloru ostateczności nie posiadała decyzja z 9 marca 2023 r. orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznającą prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazana decyzja została wydana zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem jej wykonalność w świetle art. 130 § 4 k.p.a. nie budzi wątpliwości Sądu. Uzyskanie statusu osoby bezrobotnej wiąże się nie tylko przyznaniem tej osobie praw, ale zarazem wiąże się z wypełnieniem przez nią określonych obowiązków. Wyznaczenie terminu do stawiennictwa w urzędzie pracy dokonywane jest w związku z rejestracją bezrobotnego. Organ nie miał obowiązku rozdzielać korespondencji do skarżącego w ww. sprawach i wysyłać w odrębnych przesyłkach. Odmienne zapatrywania na tę kwestię, które podnosił skarżący, nie dają się odczytać w świetle przepisów u.p.z.i.r.p. i k.p.a.

Skarżący podniósł zarzut wskazujący, że o postępowaniu administracyjnym skarżący dowiedział się dopiero z treści doręczonej mu decyzji organu I instancji

o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej. Wyjaśnić należy, iż obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wypływa z dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. Z przepisu art. 61 § 4 k.p.a. wynika zaś konieczność zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania. W ocenie Sądu, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym skutkujące zaistnieniem podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji dotyczy tylko takich czynności, które miały istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stwierdzenie to, na gruncie niniejszej sprawy, ma zasadnicze znaczenie, bowiem w postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec skarżącego, oprócz wskazanego wyżej uchybienia w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji nie można dostrzec innych naruszeń prawa w obrębie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżący został skutecznie pouczony o swoich prawach i obowiązkach, w tym: o obowiązku zgłaszania się do urzędu pracy w wyznaczonych terminach, o skutkach niestawiennictwa w urzędzie pracy, potrzebie podania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w wyznaczonym przez urząd pracy. Po otrzymaniu decyzji organu I instancji skarżący złożył, w zakreślonym terminie, odwołanie do organu wyższego stopnia i miał możliwość powołania i udokumentowania wystąpienia "uzasadnionej przyczyny" niestawiennictwa. Skarżący z takiej możliwości skorzystał, jednak jego wyjaśnienia nie wskazują na wystąpienie okoliczności w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., które były niezależne od strony i na które nie miała i nie mogła mieć ona jakiegokolwiek wpływu.

Sąd podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, o tym, że strona znała niewątpliwie stan faktyczny swojej sprawy, wielokrotnie korzystała z kontaktu z organem za pomocą portalu - praca.gov.pl. Wysyłanie przesyłek do skarżącego z więcej niż jednym pismem nie miało miejsca pierwszy raz. Treść pouczeń dołączonych do wniosku o rejestrację bezrobotnego z daty 9 marca 2023 r., których zapoznanie się przez skarżącego w momencie rejestracji nie budzi wątpliwości, świadczy o tym, ze skarżącemu były znane jego prawa i obowiązki jako osoby bezrobotnej, jak również wiedza, że niestawienie się w urzędzie pracy spowoduje utratę statusu osoby bezrobotnej.

Podsumowując, zarzuty skargi okazały się niezasadne, gdyż postępowanie administracyjne zostało właściwie przeprowadzone, w tym należycie zebrano

i rozpatrzono materiał dowodowy, wyjaśniając wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, jak i prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisy prawa materialnego. Również Sąd działając z urzędu nie dostrzegł żadnych naruszeń prawa w stopniu, który obligowałby do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.