Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1561/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...].

Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zakres wniosku skarżący sprecyzował w dołączonym do skargi kasacyjnej formularzu PPF, wskazując, że wnosi o zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że prowadził działalność gospodarczą od września 2011 r. pod firmą PPHU A. Głównym jej przedmiotem była sprzedaż hurtowa [...] i produktów pochodnych. Od lutego 2014 r. jego sytuacja uległa pogorszeniu, albowiem Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego [...]. Wydanym w tym zakresie decyzjom nadał rygor natychmiastowej wykonalności, a majątek wnioskodawcy zabezpieczył na łączną kwotę 3.652.271,00 zł. Konsekwencją powyższego było zajęcie firmowych kont bankowych, co uniemożliwiło dalsze prowadzenie działalności. Ponadto w dniach 23 marca 2015 r. i 27 kwietnia 2015 r. skarżący otrzymał decyzje wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. ustalające wysokość należności podatkowej na łączną kwotę odpowiednio 2.175.321,00 zł oraz 1.023.965,00 zł wraz z postanowieniami o nadaniu decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności.

W dniu 3 czerwca 2015 r. skarżący złożył w SR K. Wydział [...] wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku. Postępowanie zostało zakończone postanowieniem z dnia [...]r. sygn. [...] oddalającym wniosek J. P. o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, z uwagi na brak wystarczających środków na zaspokojenie kosztów postępowania. Wprawdzie dotychczas uiszczał wpisy sądowe od składanych skarg w łącznej kwocie 18.000 zł, jednak obecnie nie ma już środków finansowych. Utracił też możliwość zaciągania dalszych pożyczek u rodziny i znajomych.

Skarżący podkreślił również, że w związku z rozbiciem całości postępowania na 97 spraw zmuszony jest wielokrotnie ponosić te same koszty w sprawach różniących się jedynie datą wystawienia faktury oraz kwotą widniejącą na niej.

W związku z tym zmuszony był wielokrotnie uiszczać opłaty od pełnomocnictw w łącznej kwocie 2.788,00 zł oraz opłaty od wniosków o uzasadnienie w kwocie 2.100,00 zł – w uiszczaniu których konieczna jest pomoc żony, co znajduje swoje odbicie w sytuacji finansowej całej rodziny. Żona skarżącego opłaciła również skargi do sądu administracyjnego na postanowienia o ustanowieniu zabezpieczenia w sprawie podatku akcyzowego, gdzie łączna kwota uiszczona tytułem opłat od tych skarg wyniosła 9.600,00 zł.

Skarżący zwrócił również uwagę na to, iż na chwilę obecną w stosunku do niego toczą się postępowania egzekucyjne na łączną kwotę przekraczającą 3.500.000,00 zł (na dzień 11 września 2015 r. było to 3.752.273 zł)

Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie z żoną i dwiema małoletnimi córkami. Jedynym źródłem ich utrzymania jest wynagrodzenie za pracę żony w kwocie 2.785,26 zł netto. Wszyscy zamieszkują w domu o pow. [...] m2. Dom ten stanowi własność córek. Wydatki związane z jego utrzymaniem oszacowano w następujący sposób: 777,00 zł (podatek od nieruchomości – opłata roczna), 40,00 zł (wywóz śmieci), 4.000,00 zł (opłata roczna za opał), 200,00 zł (energia elektryczna), 65,00 zł (telefon i internet), 70,00 zł (woda). Dodatkowo na wyżywienie wydatkują średnio 1.700,00 zł, a na środki czystości i higieny osobistej 500,00 zł miesięcznie, zakup paliwa ok. 500,00 zł, a na leczenie 150,00 zł. Dlatego zmuszeni są korzystać z pomocy rodziców.

W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 2 czerwca 2016 r. do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nadesłał: wyciągi z rachunków bankowych skarżącego (marzec-maj 2016 r.) i jego żony (lipiec 2015-czerwiec 2016 r., styczeń-czerwiec 2016 r.) , a także z rachunku firmowego P.P.H.U. B (październik 2015 - marzec 2016), zeznania podatkowe za rok 2014 i 2015. Dokumentację dotyczącą działalności gospodarczej żony skarżącego P.P.H.U. B tj. informację dodatkową do sprawozdania finansowego za rok 2015, zapisy z rejestru, rachunek zysków i strat, wyniki zestawienia bilansu za 2015 z wyłączeniem banków i ubezpieczycieli, deklaracje VAT-7 za styczeń, luty i marzec 2016 r. Ponadto nadesłano cztery zaświadczenia o zameldowaniu, oświadczenie w sprawie kredytu z Banku C, faktury za telefon w sieci D i E za lipiec, sierpień i wrzesień 2015 r., potwierdzenie opłat za energię elektryczną, Internet, podatek od nieruchomości, wodę i przedszkole młodszej córki. Dodatkowo przedłożono: wniosek o wyjawienie majątku z dnia 8 lipca 2015 r., zaświadczenie o zarobkach żony, wydruk z CEIDG, postanowienie SR K. z dnia [...]r. w sprawie oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku z uwagi na brak wystarczających środków na zaspokojenie kosztów postępowania. Jednocześnie nadesłano: składane przez firmę skarżącego deklaracje VAT – 7 za okres od stycznia 2015 r. do maja 2015 r. oraz za styczeń i marzec 2016 r., zestawienie do zaliczek na rozliczenie roczne za pierwsze pięć miesięcy 2015 r., rachunek zysków i strat – wariant porównawczy z powyższego okresu, a także wypis z kartoteki budynków dla działki nr [...] oraz wydruk z księgi wieczystej nr [...], umowę o pracę U. P. wraz z aneksami, pismo ws. korekty VAT-7 U. P. za styczeń 2016 r. oraz kserokopię decyzji z dnia [...] r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Dodatkowo pełnomocnik procesowy wnioskodawcy wyjaśnił, że skarżący nie może przedłożyć oświadczeń rodziców w przedmiocie udzielanej przez nich pomocy z obawy o stan ich zdrowia. Podał również, że na straty na koncie, oprócz łącznej sumy strat przedsiębiorstwa na kwotę 117.617,58 zł złożyły się następujące sumy: 89.150,34 towar zajęty przez Urząd Celny oraz kwota 120.209.25 zł wynikająca z faktur nie zapłaconych przez trzech kontrahentów. Powyższe kwoty, obciążające kredyt obrotowy skarżący spłacił, pokrywając je środkami pochodzącymi z dochodu z lat wcześniejszych.

Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Uznał bowiem, że skarżący nie zdołał w sposób wyczerpujący wykazać, że aktualnie znajduje się w sytuacji spełniającej ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Przede wszystkim skarżący w sposób nierzetelny wykonał nałożone na niego obowiązki zawarte w wezwaniu referendarza z dnia 2 czerwca 2016 r. do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a analiza złożonych do akt dokumentów źródłowych nie pozwala na wolną od wątpliwości ocenę złożonego wniosku, co w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania prawa pomocy.

Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego wniósł w ustawowym terminie sprzeciw. W jego uzasadnieniu podniósł, że zostało ono wydane w wyniku błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazuje, że żona skarżącego nie tylko otrzymuje wpływy z konta bankowego o numerze [...], ale także przelewa na nie środki finansowe, zaś wszelkie środki znajdujące się na otwartym koncie oszczędnościowym zostały na nie przelane z podstawowego konta żony skarżącego po otrzymaniu wynagrodzenia.

Odnosząc się zaś do wysokości salda na rachunku bankowym pełnomocnik skarżącego wyjaśnia, że środki tam zgromadzone stanowią zabezpieczenie na wypadek przypadków losowych i ewentualnych chorób dzieci skarżącego.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego za chybiony należy uznać zarzut referendarza sądowego odnośnie wynagrodzenia za pracę U. P. Co prawda, w sierpniu żona skarżącego otrzymała wpływ na rachunek zatytułowany "ekwiwalent za urlop", jednakże w tym miesiącu nie otrzymała wpływu zatytułowanego "pobory", nadto ekwiwalent za urlop jest jednorazową wypłatą i nie powinien być traktowany tak, jak stałe wynagrodzenie. Ponadto żona skarżącego nie uzyskuje obecnie żadnych dochodów z działalności gospodarczej.

Kolejny istotny błąd jakiego dopuścił się referendarz rozpoznając sytuację finansową skarżącego, zdaniem pełnomocnika skarżącego, polega na tym, że wszelkie kwoty związane z działalnością gospodarczą, które podano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia są kwotami netto, zaś w rzeczywistości są one kwotami brutto.

Rozpatrując sytuację majątkową skarżącego referendarz pominął również wszczęte przed Sądem Rejonowym w J. postępowanie z wniosku Izby Celnej w K. o wyjawienie majątku skarżącego. W ocenie pełnomocnika skarżącego wniosek ten jest związany z bezskutecznością egzekucji prowadzonej w stosunku do skarżącego i dowodzi braku jakiegokolwiek majątku, czy też dochodów, które mogłyby stanowić przedmiot egzekucji. Również wydane przez Sąd Rejonowy K. postanowienie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, w ocenie skarżącego dowodzi faktu, iż nie posiada on żadnych środków na przeprowadzenie postępowania.

Pełnomocnik skarżącego podkreślił również, że równolegle z niniejszą sprawą przed tut. Sądem zainicjowanych jest 97 innych spraw, gdzie w 21 sprawach skarżący uiścił opłatę od wniesionych skarg, w łącznej kwocie 18.000 zł, którą pożyczył od znajomych i rodziny. W wyniku tego nie ma już możliwości zdobycia środków pozwalających opłacenie wpisów w kolejnych sprawach.

W ocenie możliwości finansowych skarżącego oraz istnienia podstaw do przyznania prawa pomocy pominięto także aspekt zobowiązań, którymi skarżący jest obciążony oraz toczących się w stosunku do niego postępowań, które dowodzą tylko jego złej sytuacji majątkowej.

W opinii skarżącego pominięto także wysokość ciążących na nim wierzytelności oraz wysokość opłat, które jest on zmuszony uiścić. Łączna kwota ciążących na skarżącym należności w związku z decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. określającymi kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, za IV kwartał 2012 r. wzrosła o kwotę 486.313.00 zł. Ponadto w dniu [...]r. została wydana decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. o określeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2013 r. i dokonaniu zabezpieczenia na łączną kwotę 927.407,00 zł.

Ponadto w ocenie skarżącego, jedynym zarzutem, będącym w ocenie Sądu podstawą przyznania prawa pomocy, była kwestia zawiązana z działalnością gospodarczą jego żony. Powołując się na orzecznictwo NSA, jak również na przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, wskazał, że na skarżącym ciąży jedynie obowiązek wykazania swojej sytuacji materialnej i możliwości finansowych. Ponadto na podstawie art. 51 k.r.o. brak jest jakichkolwiek podstaw do wywodzenia z ogólnej regulacji art. 23 k.r.o. obowiązku partycypowania w kosztach postępowań sądowych, w sytuacji obowiązywania rozdzielności majątkowej między małżonkami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 260 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed

15 sierpnia 2015 r. zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2015 r., poz. 658), wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, który nie został odrzucony ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje sądowi uprawnienia do merytorycznego rozpoznania zasadności sprzeciwu. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest bowiem utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu (W. Chróścielewski, J.P. Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004). A zatem już samo wniesienie sprzeciwu, a nie jego zakres określony przez stronę powoduje utratę mocy wiążącej postanowienia wydanego przez referendarza sądowego. W takiej sytuacji sąd rozpoznaje złożony w sprawie wniosek, w tym wypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy. Powyższe sprowadza się do ustalenia, czy spełniona została określona w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przesłanka zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych czy też nie. Zgodnie z treścią powołanego przepisu przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, o którym mowa w art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a., może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika bowiem z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Natomiast instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W związku z tym, że

w przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie

w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca wykaże, że nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.

Z treści art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika w sposób jednoznaczny, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie jej takiego prawa. Z zawartego w art. 246 §1 p.p.s.a. określenia "gdy wykaże" wynika, że to strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby Sąd, co do zasadności przyznania jej prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Ma ona istotne znaczenie w sprawie, albowiem pozwala wyjaśnić wątpliwości co do wiarygodności składanych oświadczeń oraz skonfrontować ich treść z dokumentacją źródłową, której przykładowy katalog zawiera § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Podobnie art. 252 § 1 ustawy p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy powinny być przekonująco umotywowane. Dlatego też od stron ubiegających się o zwolnienie od kosztów sądowych oczekuje się aktywnej postawy procesowej przejawiającej się przede wszystkim w wyczerpującym podawaniu informacji na temat ich stanu majątkowego oraz w dostarczaniu wszelkich żądanych dokumentów, w oparciu o które ma zostać poddana analizie ich kondycja finansowa i możliwości płatnicze. To bowiem na podstawie przedłożonych dokumentów źródłowych musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, że wnioskodawca nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania.

Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W sprawie bowiem pozostaje nadal wiele niewyjaśnionych kwestii, które uniemożliwiają uwzględnienie złożonego wniosku.

Pojawiające się w rozpatrywanej sprawie wątpliwości odnoszą się do :

-braku złożenia na wezwanie, rocznego zeznania podatkowego J. P., bądź zaświadczenia o braku obowiązku jego złożenia,

- braku wyciągu z rachunków bankowych prowadzonej przez J. P. działalności "PPHU A", a także nie złożenia oświadczenia lub zaświadczenia o ich braku bądź zamknięciu;

-nienadesłania aktualnego zaświadczenia o zarejestrowaniu jako osobę bezrobotną (bądź o nieposiadania statusu osoby bezrobotnej),

- załączonych do dokumentacji deklaracji VAT-7 J. P., z których wynika, że skarżący pomimo widniejącej w CEiIDG informacji o zawieszeniu działalności w miesiącu styczniu, lutym i marcu nabywał towary (poz. 44) oraz naliczał z tego tytułu podatek VAT do odliczenia, w konsekwencji do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Aktualnie kwota ta wynosi 29.776 zł,

-sprzeczności oświadczeń zawartych w piśmie przewodnim z 9 maja 2016 r. z załączoną dokumentacją, w szczególności dotyczące wyciągu z rachunku bankowego (brak firmowego), oświadczenia, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Ponadto jest osobą bezrobotną niezarejestrowaną. Jednakże pomimo wezwania do nadesłania aktualnego zaświadczenia o zarejestrowaniu jako osobę bezrobotną skarżący dołączył decyzję z [...]r. o uznaniu za osobę bezrobotną, z której wynika, że po 90 dniach przysługuje mu zasiłek dla bezrobotnych.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że w miesiącu styczniu podatek do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika U. P. wynosił 32.222 zł. Zgodnie jednak z dyspozycją pełnomocnika U. P. do występowania w jej imieniu w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej J. P. w związku z korektą deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2016 r. wniósł o przeksięgowanie tej kwoty na zaległości za 2013 r. a pozostałą kwotę (11.221 zł) o przelanie na rachunek bankowy.

Jednocześnie z analizy przesłanych na wezwanie dokumentów, szczególnie rachunków bankowych U. P. wynika, że skarżący wraz z żoną obracają na rachunkach bankowych kwotami pieniężnymi. Kwoty te wpływają regularnie na rachunek walutowy U. P. w banku F, po przewalutowaniu trafiają na inny jej rachunek w banku F, po czym są wypłacane gotówką przez J. P. (listopad 2015 r. 17.000 zł, styczeń 2016 r. 18.000 zł, marzec 2016 r. 23.000 zł i 5.480 zł, kwiecień 3.000 zł i 5.600 zł, maj 5.100 zł ).

Skarżący zrezygnował ponadto z przedłożenia oświadczeń rodziców w przedmiocie pomocy udzielonej przez nich rodzinie wnioskodawcy. Wyjaśnienia strony w tym zakresie jakkolwiek nawet prawdopodobne, nie są jednak przekonujące w świetle przedstawionych powyżej rozważań.

Mając na względzie wszystkie podniesione wyżej okoliczności oraz przytoczone na wstępie informacje w zakresie postępowania referendarskiego Sąd powziął uzasadnione wątpliwości co do rzetelności złożonych przez skarżącego oświadczeń oraz przedłożonej w niniejszym postępowaniu dokumentacji.

Choć to skarżącemu powinno zależeć na wszechstronnym wykazaniu, że jego sytuacja wprost wymaga przyznania mu prawa pomocy, to ogrom niejasności i sprzeczności uniemożliwia Sądowi wszechstronną ocenę jego sytuacji finansowej.

Wybiórcze natomiast wykonywanie wezwań połączone ze sprzecznością oświadczeń składanych w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy wyklucza uwzględnienie wniosku skarżącego.

Sprzeciw w tym względzie nie wyjaśnił żadnych wątpliwości, stanowił jedynie polemikę z ustaleniami referendarza.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.