Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 150/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: § 9 ust. 1 pkt 6; § 10 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 231
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia  do kierowania pojazdami
article: art. 15zzzw
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2023 r. nr SKO.41/267/RU/2023 w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. (nr SKO.41/267/RU/2023) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 24 listopada 2022 r. (nr KM-PJ-III.5430.3.1410.2022) w przedmiocie odmowy wymiany skarżącemu Z. A. prawa jazdy uzyskanego za granicą na polskie prawo jazdy.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:

We wniosku z dnia 26 sierpnia 2022 r. Z. A. wystąpił o wymianę posiadanego prawa jazdy wydanego za granicą, przez A. , na polskie prawo jazdy. Data ważności prawa jazdy strony kończyła się w dniu 30 sierpnia 2022 r.

Prezydent Miasta Lublin wszczął stosowne postępowanie i zwrócił się do Ambasady [...] w Polsce oraz Ambasady Polski w [...] o potwierdzenie danych zawartych w prawie jazdy skarżącego. W dniu 19 września 2022 r. wpłynęło stosowne potwierdzenie z Ambasady [...] w Polsce, a w dniu 5 października 2022 r. z Ambasady Polski w [...].

Decyzją z dnia 24 listopada 2022 r. Prezydent Miasta L. odmówił skarżącemu wymiany a. prawa jazdy na polskie. W uzasadnieniu tej decyzji organ, odwołując się do art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2023 r. poz. 622, ze zm. – dalej jako "u.k.p."), wskazał, że tylko łączne spełnienie trzech przesłanek wynikających z tego przepisu uzasadniałaby uwzględnienie wniosku, to jest: 1) posiadanie dokumentu określonego mianem "prawa jazdy", 2) ważność tego rodzaju dokumentu, 3) tożsamość kategorii ważnego zagranicznego prawa jazdy z kategorią krajowego uprawnienia do kierowania pojazdami, o wydanie którego ubiega się zainteresowany. Zwrócił też uwagę, że wymiana polega na wydaniu polskiego dokumentu w warunkach wynikających z zagranicznego prawa jazdy, nie jest zaś wymianą wydanie dokumentu na innych warunkach, czyli np. z dłuższym terminem ważności. W chwili rozstrzygania sprawy prawo jazdy skarżącego utraciło już ważność.

Od decyzji organu pierwszej instancji skarżący Z. A. wniósł odwołanie wskazując, że organ naruszył przepisy prawa procesowego i materialnego. W ocenie skarżącego organ niezadanie odmówił wydania mu polskiego prawa jazdy na podstawie uprawnień do kierowania pojazdami uzyskanych w innym państwie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. utrzymało w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że zasadnie odmówiono wymiany skarżącemu prawa jazdy uzyskanego za granicą na polskie prawo jazdy.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zasady związane z wymianą a. prawa jazdy na polski odpowiednik reguluje oprócz art. 14 ust. 1 u.k.p., również art. 41 Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40), której unormowania opierają się na zasadzie wzajemnego uznawania dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami przez państwa sygnatariuszy konwencji. Wykładnia przepisu art. 14 ust. 1 u.k.p. musi uwzględniać postanowienia Konwencji o ruchu drogowym, której zarówno Polska, jak i A. są stronami. Organ odwoławczy podkreślił, że z obowiązujących na terytorium RP przepisów Konwencji, ustawy o kierujących pojazdami oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231, z późn. zm. – dalej jako "rozporządzenie"), nie wynika bezwzględny obowiązek uznawania wszystkich wydawanych poza granicami RP dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami. Zasadniczym warunkiem uznawania tych dokumentów przez polskie organy jest ich ważność. Bezsporne było to, że wydane skarżącemu w A. prawo jazdy spełniało wynikającą z art. 4 ust. 1 pkt 2b u.k.p. definicję dokumentu stwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem i jest to dokument będący "krajowym prawem jazdy", o którym mowa w Konwencji o ruchu drogowym. Dokument ten nie był jednak dokumentem ważnym w dniu orzekania przez organ I instancji i okoliczność ta wyłączała możliwość otrzymania przez skarżącego od polskiego organu administracji nowego dokumentu prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Jedyny wyjątek od powyższej zasady przewiduje art. 14 ust. 2a u.k.p., z którego wynika możliwość wymiany nieważnego prawa jazdy krajowego, bez konieczności odbycia w Polsce ponownego kursu na prawo jazdy i zdania egzaminu w tym zakresie, ale ograniczony został tylko do dokumentów wydanych przez określone państwa. Natomiast A. , w której wydano objęte wnioskiem skarżącego prawo jazdy nie jest członkiem Unii Europejskiej, członkiem Konfederacji Szwajcarskiej, ani też członkiem Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Dlatego w ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta prawidłowo odmówił wymiany prawa jazdy skarżącego tylko z uwagi na to, że wydany w A. dokument stwierdzający nabycie przez niego uprawnień do kierowania pojazdami utracił swoją ważność w dniu 30 sierpnia 2022 r. Z uwagi na treść art. 14 ust. 1 i 2a u.k.p., organ nie miał w ogóle obowiązku badać czy skarżącemu wcześniej cofnięto lub zatrzymano prawo jazdy. Przyjmując nieprawidłową wykładnię zaprezentowaną w odwołaniu, że o wydaniu pozytywnej decyzji w przedmiocie polskiego prawa jazdy decyduje data złożenia wniosku, to biorąc pod uwagę datę ważności prawa jazdy, nie można byłoby wydać polskiego prawa jazdy z inną datą niż prawo jazdy a. . Takie prawo jazdy nie byłoby ważne już w dacie jego wydania, albo jego data ważności dotyczyłaby tak krótkiego okresu, że czyniłoby to wydanie tego dokumentu pozbawionym racjonalnych podstaw.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący Z. A. zaskarżył powyższą decyzję w całości i zarzucił jej:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 6 k.p.a. konstytuującego zasadę praworządności, poprzez podjęcie decyzji wbrew brzmieniu tego przepisu;

2) art. 7 k.p.a. konstytuującego zasadę prawdy obiektywnej, poprzez brak działań mających na celu dążenie do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego;

3) art. 7a k.p.a. konstytuującego zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, w przypadku gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej;

4) art. 7b k.p.a. konstytuującego zasadę współdziałania organów administracji publicznej, poprzez brak podjęcia działań mających na celu ustalenie jednolitego stanowiska z organami, których opinie zostały skarżonemu organowi przedstawione w toku postępowania;

5) art. 8 k.p.a. konstytuującego zasadę zaufania do władzy publicznej, poprzez naruszenie postulatu proporcjonalnego i równego traktowania stron postępowania wobec zajęcia przez skarżony organ stanowiska przemawiającego na niekorzyść strony, podczas gdy w analogicznej sytuacji inne organy postąpiłyby przeciwnie;

6) art. 12 k.p.a. konstytuującego zasadę szybkości i prostoty postępowania, poprzez podejmowanie zbędnych działań nieprzyczyniających się do pozytywnego załatwienia sprawy, a jedynie niezasadnie je przedłużających, skoro od dnia złożenia wniosku skarżony organ stał na stanowisku, że wymiana zagranicznego prawa jazdy od początku nie była możliwa.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

2) art. 15zzzw ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm. – dalej jako "COVID-19") w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podstawą odmowy wymiany zagranicznego prawa jazdy jest założenie, że cudzoziemiec powinien przewidzieć, w jakim okresie organ będzie podejmować działania zmierzające do załatwienia sprawy. Jednocześnie skarżący podkreślił, że organ pominął przepis art. 15zzzw ustawy COVID-19, dotyczący przedłużenia ważności prawa jazdy oraz uznał za datę ważności prawa jazdy dzień 30 sierpnia 2022 r. Z treści art. 15zzzw ustawy wynika natomiast, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność tych dokumentów, uprawnień i wpisu ulega przedłużeniu do dnia upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później. Tymczasem w dniu 26 sierpnia 2022 r., czyli w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o wymianę zagranicznego prawa jazdy obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, co nakazywało stosować powołany przepis. Ponadto skarżący przytoczył stanowisko Starosty S. i Starosty Ś., którzy w podpowiedzi na pytanie o możliwość wymiany zagranicznego prawa jazdy, którego termin ważności upłynął w dniu złożenia wniosku, zgodnie odpowiedzieli, że jeśli utrata ważności prawa jazdy zagranicznego nastąpiła w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii to można je wymienić ponieważ zachowuje ono ważność.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasada, bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli tej działalności pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega to, czy zaskarżony akt organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami prawnymi uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź też stwierdzenie jego nieważności. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe kryteria sądowej oceny legalności zaskarżonego aktu stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja mogłaby ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organowi skutecznie można byłoby postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując oceny zaskarżonego aktu we wskazanych wyżej granicach stwierdzić należy, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wydając zaskarżoną decyzję organ drugiej instancji nie naruszył mających zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, ani też nie dopuścił się naruszenia reguł proceduralnych, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 i art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm. – dalej jako "k.p.a."). Sprawa ze swej istoty wymagała dokonania ustaleń faktycznych dotyczących przesłanek wymiany prawa jazdy. Ustaleń tych organy obu instancji dokonały niewadliwie, we właściwym zakresie, a na ich podstawie wysnuły prawidłowe wnioski, które zostały należycie umotywowane.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy wymiany skarżącemu prawa jazdy uzyskanego za granicą na polskie prawo jazdy stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622 – dalej jako "ustawa o kierujących pojazdami" lub "u.k.p.").

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył możliwości wymiany prawa jazdy uzyskanego przez skarżącego w A. na polskie prawo jazdy w sytuacji, kiedy w dniu złożenia wniosku ważność podlegającego wymianie prawa jazdy kończyła się za cztery dni. Dlatego wyjaśnienia wymaga obowiązujący stan prawny w omawianej kwestii.

Otóż, zgodnie z art. 14 ust. 1 u.k.p., osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie, o którym mowa w art. 13 ust. 5, ograniczenie to uwzględnia się w wydawanym prawie jazdy (art. 14 ust. 2 u.k.p.). Termin ważności prawa jazdy należy do tego rodzaju ograniczeń (art. 13 ust. 5 pkt 6 u.k.p.).

Stosownie zaś do art. 14 ust. 2a u.k.p., krajowe prawo jazdy wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którego termin ważności upłynął, a osoba posiadająca to prawo jazdy spełnia warunek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5, podlega wymianie na zasadach określonych w ust. 1 po potwierdzeniu danych zamieszczonych w oryginale dokumentu przez właściwy organ tego państwa, który go wydał, oraz po dostarczeniu przez osobę wnioskującą o wymianę prawa jazdy dokumentów umożliwiających przedłużenie terminu ważności prawa jazdy.

Według art. 41 ust. 1 Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40), Umawiające się Strony uznają:

a) każde krajowe prawo jazdy, sporządzone w ich języku narodowym lub w jednym z ich języków narodowych, a jeżeli nie jest sporządzone w takim języku, to, do którego jest dołączony uwierzytelniony przekład;

b) każde krajowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 6 do niniejszej konwencji oraz

c) każde międzynarodowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 7 do niniejszej konwencji,

jako uprawniające na ich terytoriach do kierowania pojazdem, który należy do kategorii wymienionych w prawie jazdy, pod warunkiem, że prawo jazdy jest nadal ważne oraz że zostało wydane przez inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych albo przez stowarzyszenie upoważnione do tego przez tę inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych. Postanowień niniejszego ustępu nie stosuje się do praw jazdy osób uczących się kierowania pojazdami.

Zgodnie natomiast z § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231, z późn. zm. – dalej jako "rozporządzenie"), prawo jazdy lub pozwolenie albo wtórnik tych dokumentów wydaje się w przypadku osoby ubiegającej się o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którego termin ważności upłynął, po otrzymaniu od osoby:

a) dokumentów, o których mowa w pkt 5, oraz

b) dokumentów wymaganych do przedłużenia terminu ważności prawa jazdy.

Data ważności prawa jazdy to najpóźniejsza z dat określonych w rubryce data ważności uprawnienia dla poszczególnych kategorii prawa jazdy (§ 10 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą przez A. na polskie prawo jazdy w dniu 26 sierpnia 2022 r. Jest przy tym bezsporne, że data ważności a. prawa jazdy kończyła się z dniem 30 sierpnia 2022 r. Organ I instancji przeprowadził niezbędne czynności wyjaśniające, bowiem już w dniu złożenia wniosku (26 sierpnia 2022 r.) wystąpił do Ambasady A. w Polsce i Ambasady Polski w A., o potwierdzenie danych zawartych w objętym wnioskiem o wymianę prawie jazdy serii [...] nr [...], kategorii A, B i C, które wydane zostało w dniu 30 sierpnia 2012 r. W wyniku tej weryfikacji w dniu 19 września 2022 r. wpłynęło pozytywne potwierdzenie z Ambasady A. w Polsce, a w dniu 5 października 2022 r. z Ambasady Polski w A. . W takich okolicznościach, w dniu 24 listopada 2022 r. Prezydent Miasta Lublin jako organ I instancji wydał decyzję odmowną stwierdzając, że nie jest możliwe w ramach wymiany prawa jazdy wydanie dokumentu nieważnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie budzące żadnych wątpliwości okoliczności faktyczne sprawy, wyjaśnić trzeba, że decyzja wydana na podstawie art. 14 u.k.p. nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że tylko po spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie organ jest zobowiązany do wydania pozytywnej dla strony decyzji o wymianie prawa jazdy. Podstawowym jednak warunkiem wydania takiej decyzji (wymiany prawa jazdy), jest ważność dokumentu prawa jazdy podlegającego wymianie, w rozumieniu § 10 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Należy mieć przy tym na względzie, że każde prawo jazdy, które zostało wydane w Polsce na podstawie zagranicznego prawa jazdy, powinno zawierać wszelkie ograniczenia, które widnieją w oryginale (zob. W. Kotowski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2022, art. 14). Wynika to z zasady, że wymiana zagranicznego prawa jazdy na polskie polega w istocie na przeniesieniu treści podlegającego wymianie zagranicznego dokumentu prawa jazdy do wydawanego polskiego dokumentu prawa jazdy. Takiemu przeniesieniu danych podlega również ten element ograniczenia, jak data ważności prawa jazdy (art. 13 ust. 5 pkt 6 u.k.p.).

Organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że z art. 14 ust. 1 i 2a u.k.p. wynika wprawdzie możliwość wymiany nieważnego krajowego prawa jazdy, bez konieczności odbycia w Polsce ponownego kursu na prawo jazdy i zdania egzaminu w tym zakresie, jednakże dotyczy to jedynie dokumentów wydanych przez wskazane w tym przepisie państwa, do których A. się nie zalicza. Prawo jazdy skarżącego wydane zostało bowiem przez [...], która nie jest członkiem Unii Europejskiej, członkiem Konfederacji Szwajcarskiej ani też członkiem Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Okolicznością niesporną było to, że organ miał obowiązek przy rozstrzyganiu sprawy uwzględnić termin ważności a. prawa jazdy skarżącego objętego żądaniem jego wymiany na polskie prawo jazdy. Termin ważności tego dokumentu w chwili jego wydania oznaczony został na 30 sierpnia 2022 r. Natomiast złożenie wniosku o wydanie polskiego prawa jazdy jeszcze w dniu ważności prawa jazdy wydanego w A. , nie mogło spowodować wydania polskiego prawa jazdy z dłuższym lub innym terminem ważności od a.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie nie była data złożenia przez skarżącego wniosku o wymianę i wydanie polskiego prawa jazdy, lecz data ważności a. prawa jazdy. Już w chwili rozstrzygania sprawy (wydania decyzji przez organ I instancji) a. prawo jazdy utraciło ważność, dlatego organ nie mógł wniosku uwzględnić i wydać skarżącemu polskie prawo jazdy. Skoro bowiem w chwili orzekania upłynął termin ważności a. prawa jazdy, to w ramach wymiany niedopuszczalnym było wydanie dokumentu nieważnego już w dacie jego wydania. W konsekwencji okoliczność, że w chwili złożenia przez skarżącego wniosku o wymianę a. prawa jazdy na polskie, a. prawo jazdy było jeszcze ważne przez cztery dni, nie miała dla sprawy istotnego znaczenia, skoro organ administracji obowiązany był uwzględnić stan sprawy z chwili jej rozstrzygania. Wówczas już a. prawo jazdy utraciło ważność, czego konsekwencją była uzasadniona odmowna decyzja w przedmiocie wymiany prawa jazdy, gdyż obowiązujące prawo nie przewiduje w zakresie omawianej wymiany prawa jazdy (a. na polskie) jakiejkolwiek ingerencji w dane, w tym w zakresie ważności wydawanego dokumentu prawa jazdy. Jak już wskazano, istota wymiany prawa jazdy w omawianym przypadku polega bowiem na tym, że w polskim prawie jazdy zamieszcza się dane wynikające z danych zawartych w wymienianym dokumencie prawa jazdy, w tym wszelkie jego ograniczenia, jak data jego ważności. Prawo nie dopuszcza natomiast możliwości wydania w ramach wymiany zagranicznego dokumentu prawa jazdy na nowe polskie, które nie byłoby ważne już w dacie jego wydania.

Nie były usprawiedliwione również podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisu art. 15zzzw ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm. – dalej jako "ustawa COVID-19").

Z treści powyższego przepisu wynika, że w przypadku gdy ważność:

1) prawa jazdy,

2) pozwolenia na kierowanie tramwajem,

3) zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne,

4) świadectwa kierowcy,

5) legitymacji instruktora nauki jazdy,

6) legitymacji egzaminatora,

7) zaświadczenia o wpisie do ewidencji instruktorów techniki jazdy (świadectwa instruktora techniki jazdy),

8) uprawnień do kierowania pojazdami,

9) wpisu w prawie jazdy kodu 95 potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej albo ukończenie szkolenia okresowego

. upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność tych dokumentów, uprawnień i wpisu ulega przedłużeniu do dnia upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

W tej kwestii wymaga zaakcentowania, że przepis art. 15zzzw ustawy COVID-19 w ogóle nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Pamiętać bowiem należało, że wskazana ustawa ma charakter epizodyczny (czasowy) i zakres terytorialny (przestrzenny) jej obowiązywania odnosi się wyłącznie do Polski, jako kraju gdzie została przyjęta (uchwalona). Co więcej, zawarte w tej ustawie uregulowania dotyczące przedłużenia ważności określonego rodzaju dokumentów, uprawnień i wpisów związanych z kierowaniem pojazdami, w tym ważności prawa jazdy, odnoszą się wyłącznie do dokumentów krajowych (polskich), a zatem takich, których ważność oceniana może być na podstawie ustawy epizodycznej obowiązującej na obszarze, na którym dokumenty tego rodzaju zostały wydane. Powołany przepis porządku krajowego w żadnej mierze nie odnosi się dokumentu prawa jazdy ze wskazanym w nim terminem jego ważności, który wydany został poza granicami kraju, ponieważ regulacja porządku krajowego nie daje jakichkolwiek podstaw do odmiennej oceny terminu ważności dokumentu zagranicznego. W konsekwencji, skoro ustawa COVID-19 obowiązywała na obszarze kraju, to nie może wpływać i odnosić skutków względem dokumentów, które zostały wydane w innym państwie. Ustawa krajowa nie mogła zatem uregulować odmiennie terminów ważności dokumentów wydanych w oparciu o porządek prawny innego państwa, a w szczególności ingerować w zmianę tych terminów polegającą na przedłużeniu terminu ich ważności. Dlatego przewidziane w uchylonym już art. 15zzr ustawy COVID-19 wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów określonych przepisami prawa administracyjnego odnosiło się wyłącznie do przepisów krajowego prawa administracyjnego, a przepis art. 15zzzw tej ustawy odnosi się wyłącznie do terminów ważności dokumentów wydanych na obszarze Polski.

Na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogły mieć również wpływu podniesione przez skarżącego argumenty dotyczące tego, że z komunikatów opublikowanych na stronach internetowych państwowych urzędów, w tym Ministerstwa Infrastruktury wynikało, "że przedłużeniu ważności uległo prawo jazdy (w tym zagraniczne), których termin upłynął w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii pozostaną ważne i będą ważne także w okresie 60 dni od daty zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii". Komunikaty zamieszczane na stronach internetowych mają wprawdzie charakter obiektywny i powszechny, nie stanowią jednak interpretacji prawa w konkretnej sprawie oraz nie gwarantują jego prawidłowej wykładni. Odnosi się to również do stanowiska innych organów administracji publicznej, wedle których przepis art. 15zzzw ustawy COVID-19 daje podstawę do przedłużenia ważności zagranicznego prawa jazdy. Pogląd ten – ze wskazanych wyżej względów – jest w ocenie Sądu błędny.

Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, na właściwych podstawach materialnoprawnych, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w zgodzie z regułami proceduralnymi, które również nie zostały przez organy naruszone. W takiej zaś sytuacji skarga nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.