Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 71/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 119 pkt 3, art. 120
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 42, art. 45, art. 43, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 § 1, art. 9, art. 7a,
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2023 r., nr BP.500.223.2023.2308.OP8.463031 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez R. K. prowadzącego działalność pod nazwą Usługi –Handlowe R. (dalej: strona, skarżący), jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2023 r., nr BP.500.223.2023.2308.OP8.463031, (dalej również: organ odwoławczy lub GITD) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 lipca 2023 r., nr WITD.DI.0152.VIII0309/3/23-KF.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 19 lipca 2023 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr WITD.DI.0152.VIII0309/3/23-KF o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych). Decyzja ta nadana została przesyłką poleconą na adres: P.U.H. R. z siedzibą ul. [...], [...] L. Doręczona została w dniu 31 lipca 2023 r. do znajdującej się pod tym samym adresem firmy P.P.H.U. B., do której wejście znajduje się od ul. [...]. Korespondencję odebrał pracownik firmy P.P.H.U. B., tj. A. B. Z akt sprawy nie wynika, czy posiadała upoważnienia do odbierania korespondencji firmy P.U.H. R. Z oświadczenia skarżącego wynika, że nie upoważniał ww do odbioru przesyłek pocztowych (dowód w aktach sprawy: potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru).

Odwołanie od tej decyzji zostało nadane w dniu 17 sierpnia 2023 r. (dowód w aktach sprawy: oryginał koperty z datą nadania).

W tych okolicznościach organ stwierdził uchybienie terminu określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: Kpa. Wskazując przy tym, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 14 sierpnia 2023 r.

Jednocześnie zaznaczył organ odwoławczy, że strona w piśmie nie złożyła prośby o przywrócenie terminu, o której mowa w art. 58 § 1 Kpa.

Na powyższe postanowienie strona wywiodła do tut. Sądu, opisaną na wstępie, skargę. Nie zgadzając się z nim w całości zanegowała twierdzenia organu o prawidłowości doręczenia adresowanej do niej urzędowej korespondencji. Zaskarżając powyższe postanowienie autor skargi zarzucił rozstrzygnięciu GITD wadliwe uznanie, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia środka odwoławczego, podczas gdy dowody z doręczeń jednoznacznie świadczą o przekazaniu przesyłki poleconej osobie nieuprawnionej, co potwierdza brak winy tak w złożeniu środka odwoławczego po terminie, jak i w uchybieniu terminu do złożenia środka odwoławczego.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz prawidłowe doręczenie jemu decyzji z dnia 19 lipca 2023 r., nr WITD.DI.0152.VIII0309/3/23-KF, i przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

W uzasadnieniu skargi wywodził skarżący, że decyzja z dnia 19 lipca 2023 r., nr WITD.DI.0152.VIII0309/3/23-KF, nakładająca na niego karę po kontroli w firmie nie została mu prawidłowo doręczona. Wskazał, że w dniu 31 lipca 2023 r. przesyłka polecona do jego firmy: P.U.H. R. z siedzibą ul. [...], [...] L., została dostarczona do znajdującej się pod tym samym adresem firmy P.P.H.U. B. Korespondencję odebrał pracownik firmy P.P.H.U. B. w osobie A. B., która nie jest upoważniona do odbierania korespondencji firmy P.U.H. R. Jednocześnie zaznaczył, że wejście do firmy P.P.H.U. B. znajduje się od ul. [...], a listonosz, pomimo iż przesyłka miała być dostarczona do siedziby firmy P.U.H. R. znajdującej się pod adresem [...] dostarczył ją pod adres ul. [...] przekazując osobie nieuprawnionej.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy Sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie na opisane na wstępie postanowienie.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten został wydany z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji RP). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, na podstawie kryterium jego zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał, jak wskazano wyżej, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, sporna pozostaje kwestia czy przy tak ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy dokonał prawidłowej subsumcji i wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że kwestie zasad i trybu doręczania pism w postępowaniu administracyjnym uregulowane zostały w Rozdziale 8 Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. W drugiej zaś, że przepisy Kpa ustanawiają odrębne zasady dla doręczania pism osobom fizycznym i adresatom, którzy nie są osobami fizycznymi. Kwestię doręczania pism osobom fizycznym reguluje art. 42 Kpa, natomiast w odniesieniu do adresatów niebędących osobami fizycznymi - art. 45, w myśl którego, w zakresie istotnym dla rozważanego zagadnienia, jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie jest jednostką organizacyjną, o której stanowi art. 45 Kpa. Z tego też względu osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 Kpa. Istotna jest zatem treść art. 42 § 1 Kpa stanowiąca, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, przez które należy rozumieć w tym przypadku miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Określając w zacytowanym przepisie miejsca doręczania pism osobom fizycznym ustawodawca posłużył się spójnikiem "lub", a tym samym nie ustalił wiążącej organ prowadzący postępowanie administracyjne kolejności miejsc, w której doręczenie może nastąpić. W tej sytuacji uprawniona jest teza, że wybór miejsca doręczenia należy co do zasady do organu administracji publicznej, przed którym toczy się sprawa.

Zasada ta doznaje jednak ograniczenia wówczas, gdy strona spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 Kpa wybiera i wskazuje adres do doręczeń. Oznacza to, że w takiej sytuacji organ pozbawiony jest swobody i zobowiązany jest do dokonania doręczeń pod wyraźnie wskazany przez stronę adres w szczególności, gdy wskazanie to nastąpiło w formalnym zgłoszeniu bądź w rejestrze. W procedurze administracyjnej czynności doręczania są sformalizowane i uregulowane w sposób prawie kazuistyczny, co jest niezbędne ze względu na konieczność ścisłego określenia faktów powodujących skutek prawny. Ścisłe przestrzeganie tych wymagań formalnych należy do obowiązków organu administracyjnego, bowiem od skuteczności doręczenia zależą w wielu przypadkach uprawnienia procesowe i materialnoprawne stron (tak: WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 18 lipca 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 362/19). Odnośnie do rozważań o doręczeniu pism w postępowaniach administracyjnych osobom fizycznym w miejscu pracy, skład orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości podziela stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 645/17 oraz z 19 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 134/20. W wyrokach tych NSA wyjaśnił, że z treści art. 42 § 1 Kpa – zgodnie z którym pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy – wynika, iż doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu jej pracy powinno nastąpić do rąk adresata. Przepis ten reguluje bowiem wyłącznie przypadki doręczenia właściwego, tj. bezpośrednio adresatowi pisma. Pozostałe przepisy działu I rozdziału 8 Kpa nie zawierają regulacji pozwalającej na doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu pracy za pośrednictwem osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru pism. Taki sposób doręczania pism przewidziany jest wyłącznie w odniesieniu do jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych (art. 45 Kpa). Ponadto, jak stwierdził NSA, z art. 43 Kpa wynika, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Doręczenie zastępcze pism osobom fizycznym odnosi się więc tylko do przypadków doręczenia w mieszkaniu adresata, a nie w jego miejscu pracy – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Przedstawiając powyższą wykładnię art. 42 § 1 Kpa, NSA w przytoczonych wyżej judykatach, powołał się na orzecznictwo (wyrok NSA z 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA/Kr 129/98, postanowienie SN z 14 listopada 2002 r., sygn. akt III RN 115/02, OSNP 2004, nr 1, poz. 3, wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2159/12) oraz doktrynę (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 15, Warszawa 2017, s. 317, A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. H. Knysiak-Molczyk, Warszawa 2015, s. 345).

Skład orzekający w tej sprawie podzielił także stanowisko wyrażone w doktrynie, zgodnie z którym przepisy Kpa dotyczące doręczeń pism procesowych powinny być wykładane ściśle, gdyż czynność materialnotechniczna doręczenia powoduje szereg doniosłych skutków procesowych, w tym - jak w rozpoznawanej sprawie - rozpoczęcie biegu terminów (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 15, Warszawa 2017, s.302).

Konkludując, w procedurze administracyjnej czynności doręczania są sformalizowane i uregulowane w sposób prawie kazuistyczny, ścisłe przestrzeganie tych wymagań formalnych należy do obowiązków organu administracyjnego, bowiem od skuteczności doręczenia zależą w wielu przypadkach uprawnienia procesowe i materialnoprawne stron.

W konsekwencji dotychczas podniesionego uznać należy, że GITD nie dostrzegł, że organ I instancji nie dokonał doręczenia stronie decyzji w sposób zgodny z przedstawionymi wyżej wymogami. Same okoliczności przekazania przez doręczyciela przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji zostały w sprawie w niezbędnym, zakreślonym wyżej zakresie ustalone i nie są sporne. Otóż przesyłka polecona zawierająca decyzję organu I instancji adresowana na P.U.H. R. z siedzibą ul. [...], [...] L., została odebrana przez A. B. pracownika firmy P.P.H.U. B., która – jak wynika z oświadczenia strony – nie była i nie jest upoważniona do odbierania korespondencji firmy P.U.H. R. Tym samym przesyłka urzędowa została odebrana w dniu 31 lipca 2023 r. nie przez stronę a przez osobę trzecią, podpisana została danymi: A. B. Uwaga ta jest istotna albowiem w skardze strona zanegowała prawidłowość doręczenia kwestionując tak adres pod którym doszło do doręczenia, który nie jest ani jej adresem zamieszkania ani siedzibą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, jak również przekazanie jej osobie nieupoważnionej do odbioru.

Analizując stanowisko GITD wskazania wymaga, że organ w ogóle nie odniósł się i nie zbadał prawidłowości doręczenia przesyłki poleconej, ze wszystkimi tego skutkami dla adresata. Tymczasem to organ dokonuje oceny wszystkich okoliczności i ich wpływu na uchybienie terminu – jeżeli tak stwierdza. Stosownie do ogólnych zasada postępowania administracyjnego zobowiązany jest w tym zakresie poddać kontroli instancyjnej wszystkie istotne okoliczności, które związane są z tokiem postępowania. Jeżeli organ stwierdza uchybienie terminu zobowiązany jest dokonać oceny nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Tym bardziej, co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, że organ powinien, stosowanie do art. 7 Kpa, dążyć do zapewnienia kompromisu pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony, zmierzającego do tego, aby z jednej strony nie dochodziło do pochopnego przywracania terminu i niepewności stosunków procesowych, a z drugiej, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw, czyli prawa do sądu gwarantowanego zapisami art. 45 Konstytucji R.P. Oceniając czy uchybienie terminu było zawinione przez stronę winien uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, zwłaszcza to, że osoba odbierająca przesyłek figurująca na potwierdzeniu odbioru nie jest jej adresatem. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie GITD nie poddał ocenie terminu do wniesienia odwołania wszechstronnej analizie i ocenie, a rozstrzygnięcie podjęte zostało bez należytego zbadania okoliczności faktycznych sprawy i bez uwzględnienia słusznego interesu strony.

Wydając zaskarżone postanowienie, zdaniem Sądu, GITD nie ocenił należycie i prawidłowo wskazanych okoliczności, jako mogących uprawdopodabniać brak winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Stosownie do argumentów skargi podkreślić także trzeba, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 Kpa zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięciem tej zasady jest art. 77 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 80 Kpa organ zobowiązany jest natomiast dokonać oceny okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ winien zatem, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, podejmować działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla podjęcia takiego rozstrzygnięcia i dokonać oceny na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Realizacja wskazanych obowiązków ma na celu realizację wynikającego z art. 8 § 1 Kpa wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób, budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Powyższe związane jest z zasadą informowania określoną w art. 9 Kpa, zgodnie z którym organy są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że skarżący kwestionuje prawidłowe doręczenie adresowanej do niego urzędowej korespondencji nadanej przez organ przesyłką poleconym. Badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że ocena nie poddał analizie skuteczności i legalności doręczenia. Stanowisko wyrażone w objętym skargą postanowieniu zostało wyrażone bez dokładnego zbadania stanu faktycznego i bez uwzględnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy.

Powyższe ustalenia nie poddają się subsumcji do wyżej opisanej, prawidłowo dokonanej wykładni art. 42 Kpa, zgodnie z którą doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu jej pracy powinno nastąpić do rąk adresata, zaś żadne inne przepisy działu I rozdziału 8 Kpa nie zawierają regulacji pozwalającej na doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu pracy za pośrednictwem osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru pism.

Skutkiem powyższego uchybienia w doręczeniu, nie zaczął wobec skarżącego biec termin do złożenia odwołania. Tym samym, jak zostało wyżej wykazane, skoro nie doszło do zgodnego z wymogami Kpa doręczenia skarżącemu w jego miejscu prowadzonej działalności czy miejscu jego pracy decyzji organu I instancji, to tym samym nie doszło do otwarcia terminu do złożenia odwołania, a zatem nie mógł mu uchybić.

Zdaniem Sądu, przy tak wykreowanym stanie prawnym i faktycznym nie sposób także nie wskazać na naczelne i ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, zwłaszcza te unormowane w art. 7a i art. 8 Kpa. Ustawodawca ustanowił w nich dwie zasady: rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a Kpa) oraz budowania zaufania do organu (art. 8 Kpa). Przy czym w niniejszej sprawie istotnym staje się powinność organów wyznaczona art. 7a Kpa, stanowiąca w § 1, że we wszystkich tych przypadkach, w których przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W regulacji tej urzeczywistnienie swoje znalazła zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (in dubio pro libertate). Zasada ta pozwala przy tym na realizację zasady zaufania do organu, ustanowioną w art. 8 Kpa. Takie unormowanie wynika z tego, że decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnięto na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wprowadzone rozwiązanie "przyjaznej interpretacji prawa" ogranicza ryzyko obciążenia strony skutkami niejasności przepisów, a tym samym chroni zaufanie obywateli do państwa i jego konstytucyjności. Nie może przy tym budzić jakichkolwiek wątpliwości, że zasada in dubio pro libertate przenika całe prawo administracyjne, a niejednoznaczność przepisów prawa nie powinna rodzić negatywnych konsekwencji dla stron postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę kary pieniężnej. Przez "korzyść strony" należy rozumieć optymalne dla niej rozwiązanie prawne spośród tych, które zarysowały się w trakcie wykładni przepisu. O tym, który wynik wykładni jest korzystny (a w razie kilku potencjalnie odpowiadających interesom strony sposobów interpretacji przepisów – najbardziej korzystny), powinno decydować stanowisko strony, wynikające z treści jej żądania lub wskazane w toku postępowania, nie zaś dowolna ocena organu. Ocena organu może doprowadzić do kilku możliwych rezultatów interpretacyjnych, dając organowi możliwość uznania różnych rezultatów za prawidłowe według własnego uznania, jednak w świetle przepisu art. 7a § 1 Kpa organ powinien uznać za jedynie słuszny ten rezultat, który da najkorzystniejsze dla strony rozstrzygnięcie.

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się – co wymaga wyeksponowania – że prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, to postępowanie prowadzone nie tylko w aspekcie zaufania do pojedynczego organu prowadzącego konkretne postępowanie w indywidualnej sprawie ale przede wszystkim chodzi w tej zasadzie o budowanie zaufania obywateli do organów władzy państwowej in gremio. Nie ma możliwości zadośćuczynienia tejże zasadzie w oderwaniu od krajowego kontekstu społecznego - jeśli bowiem jeden z organów szeroko pojmowanej władzy państwowej, wprowadza w stosunku do obywateli szereg instrumentów prawnych (ograniczeń, zakazów, nakazów czy też uprawnień bądź zapewnień) inny organ tej władzy, kształtując indywidualną sytuację obywatela, dla pełnej realizacji powyższej zasady musi wziąć pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych i prawnych a przy wykładni obowiązujących przepisów winien dbać o spójność przekazu, który szeroko pojęta władza kieruje do obywatela. Oznacza to, że organ może i powinien uwzględniać przy wykładni przepisów szerszy kontekst społeczny, w jakim przepisy te były wprowadzane, a także dokonywać ich wykładni w taki sposób aby obywatel, którego dotyczą zakazy, nakazy, wytyczne i zalecenia innych organów władzy, po ostatecznym ukształtowaniu jego sytuacji prawnej przez organ władzy publicznej mógł mieć w dalszym ciągu racjonalne przekonanie, że nie został pokrzywdzony na skutek sprzecznych działań różnych organów państwa – tak: WSA w Łodzi w wyroku z 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 319/20 (wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd, uchylił zaskarżone postanowienie o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. W pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. orzeczono natomiast o kosztach postępowania sądowego.