Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2532/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15zzs indeks 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 65 ust. 1; art. 68 ust. 1; art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i ust. 8; art. 87 ust. 2; art. 96 ust. 1; art. 99; art. 101 ust. 4; art. 37ap ust. 1; art. 108 ust. 1 pkt 2; art. 86a; art. 103
journal: Dz.U. 2020 poz 944
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne.
article: art. 6; art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej "GIF") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej "WIF") z [...] września 2015 r., którą cofnięto M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Skarżąca") zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...] ", zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] .

Jako podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 115 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2020 r. poz. 944 ze zm.), dalej "p.f.", a także art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a.".

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

WIF udzielił Skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...] ", zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] (dalej "Zezwolenie").

Zezwolenie to zostało cofnięte decyzją z [...] września 2015 r. bowiem WIF ustalił, że w związku z prowadzeniem ww. apteki Skarżąca dopuściła się naruszenia art. 87 ust. 2 i art. 96 p.f. poprzez tzw. "odwrócony łańcuch obrotu produktami leczniczymi" tj. zakupione uprzednio produkty lecznicze (Clexane, Inspra i Seretide) odsprzedawała do hurtowni, w konsekwencji czego, zdaniem WIF, Skarżąca utraciła rękojmię należytego prowadzenia apteki. Jako podstawę cofnięcia wskazano m.in. art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 101 pkt 4 w zw. z art. 99 ust. 2 p.f. i art. 86a w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f. (DZ.U. z 2008 r., nr 45, poz.271 ze zm.). Decyzja ta, wobec niezłożenia od niej odwołania, stała się prawomocna.

We wrześniu 2018 r. Skarżąca, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej cofnięcia zezwolenia, jako wydanego bez podstawy prawnej, bowiem w okresie zaistnienia stwierdzonego naruszenia - tzw. "odwróconego łańcucha obrotu produktami leczniczymi", tj. w 2012 r., przepisy art. 86a i art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f. nie funkcjonowały w obrocie prawnym. Przepis art. 86a p.f. wszedł bowiem w życie w lutym 2015 r., zaś art. 103 ust. 1 pkt 2 p.f. w lipcu 2015 r., w skutek czego nie było podstaw prawnych do cofnięcia jej zezwolenia za naruszenie powstałe przed dniem wejścia w życie ww. norm.

GIF, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej cofnięcia zezwolenia, przyznał, że art. 86a p.f. wszedł w życie w lutym 2015 r., a następnie został zmieniony w dniu 12 lipca 2015 r., jednakże - wbrew twierdzeniom Skarżącej, na dzień zaistnienia naruszenia (2012 r.) istniała podstawa prawna do cofnięcia zezwolenia z powodu utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki. Zadaniem GIF podstawa ta wynikała z przywołanych przez WIF przepisów, tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 101 pkt 4 w zw. z art. 99 ust. 2 p.f. Tym samym zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej warunkujący stwierdzenie jej nieważności nie mógł być uwzględniony przez organ.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze Skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji GIF, zarzuciła naruszenie:

art. 101 pkt. 4 p.f. poprzez błędne przyjęcie, że sprzedaż leków hurtowni farmaceutycznej przez aptekę była równoznaczna z utratą przez nią rękojmi należytego prowadzenia tej apteki, podczas gdy przepis art. 86a p.f., w okresie stwierdzonej sprzedaży leków do hurtowni farmaceutycznej, nie istniał w obrocie prawnym, co w rezultacie winno skutkować uznaniem, że sprzedaż taka, do dnia wejścia tego przepisu w życie, nie była zakazana, a w konsekwencji nie można mówić o utracie rękojmi należytego prowadzenia apteki z ww. przyczyny;

art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że cofnięcie Zezwolenia zostało wydane w granicach i na podstawie obowiązującego prawa, a w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności tego cofnięcia, podczas gdy nastąpiło to bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., w konsekwencji czego cofnięcie zezwolenia winno zostać, na tej podstawie, uznane za nieważne.

Mając na względzie powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji GIF odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji WIF i stwierdzenie nieważności cofnięcia Zezwolenia.

W uzasadnieniu skargi przypomniała, że głównym powodem cofnięcia jej zezwolenia była rzekoma utrata przez nią rękojmi należytego prowadzenia apteki, a to w skutek uczestnictwa w 2012 r. w tzw. "odwróconym łańcuchu dostaw". Podniosła, że cofnięcie zezwolenia z powyższego względu - sprzedaży przez aptekę leków do hurtowni farmaceutycznej, stało się możliwe dopiero od 8 lutego 2015 r, kiedy to w życie wprowadzony został art. 86a p.f., a w ślad za tym, poszerzeniu uległ katalog przesłanek obligujących organu inspekcji farmaceutycznej do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. W ocenie Skarżącej powyższe oznacza, że wcześniej (w 2012 r.), tj. przed 8 lutego 2015 r., nie było jakiejkolwiek podstawy prawnej, która sankcjonowałaby działalność polegającą na tzw. "odwróconym łańcuchu dostaw". Zatem WIF nie mógł przyjąć, że sprzedaż leków przez aptekę do hurtowni, jeżeli miała miejsce przed wejściem w życie ww. zmian, godziła w rękojmię należytego prowadzenia tej apteki, co mogłoby z kolei upoważniać go do cofnięcia zezwolenia na tej podstawie.

GIF w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że wyrok w niniejszej sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym, a to na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Aktualna sytuacja związana z pandemią COVID-19 uzasadnia bowiem przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można przeprowadzić jej na odległość, z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym - w świetle § 2 powołanej normy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy stwierdzone w 2012 r. naruszenie, polegające na sprzedaży przez aptekę należącą do Skarżącej produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej w ramach tzw. "odwróconego łańcucha obrotu produktami leczniczymi" mogło, na dzień [...] września 2015 r. być podstawą cofnięcia zezwolenia, w sytuacji gdy zakaz takiej sprzedaży został wprowadzony wprost do ustawy p.f. w dniu 8 lutego 2015 r. W konsekwencji należało rozstrzygnąć, czy wskazane w decyzji WIF przepisy prawa, mogły być podstawą do cofnięcia zezwolenia.

Obrót produktami leczniczymi może odbywać się wyłącznie na zasadach określonych w ustawie – Prawo farmaceutyczne (art. 65 ust. 1 p.f.). Ustawa - Prawo farmaceutyczne przewiduje dwojakiego rodzaju obrót, tj. detaliczny i hurtowy. W świetle art. 68 ust. 1 p.f., obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest co do zasady w aptekach ogólnodostępnych. Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 p.f., apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, obejmujące wydawanie produktów leczniczych. Reguła ta została doprecyzowana w art. 87 ust. 2 p.f. przez zapis, że apteki ogólnodostępne przeznaczone są do zaopatrywania ludności m.in. w produkty lecznicze, przy czym przepis art. 96 ust. 1 p.f. stanowi wprost, że produkty lecznicze wydawane są z apteki ogólnodostępnej na podstawie recepty, bez recepty, na podstawie zapotrzebowania podmiotu wykonującego działalność leczniczą.

Prowadzenie apteki wymaga, dla swej legalności, uzyskania stosownego zezwolenia (art. 99 p.f.), które – zgodnie z art. 101 ust. 4 p.f., nie zostanie udzielone, jeżeli wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki, a udzielone – stosownie do art. 37ap p.f., zostanie cofnięte w przypadku gdy uprawniony z zezwolenia przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

Powyższe zasady – normy, obowiązywały zarówno na dzień zaistnienia stwierdzonego naruszenia przez Skarżącą tzw. "odwróconego łańcucha obrotu produktami leczniczymi" (tj. 2012r.), jak i na dzień cofnięcia Zezwolenia (wrzesień 2015 r.).

Dnia 8 lutego 2015 r., przepisem art. 86a p.f., wprowadzono ustawowy zakaz sprzedaży (zbywania) produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną hurtowni farmaceutycznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 2 p.f., organy inspekcji farmaceutycznej (WIF i GIF) sprawują nadzór nad obrotem produktami leczniczymi, w ramach którego, m.in. kontrolują apteki, jako prowadzące ten obrót.

Jednym z warunków udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest dawanie rękojmi należytego jej prowadzenia. Oczywistym jest przy tym, że rękojmia należytego prowadzenia apteki musi istnieć przez cały czas prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Przedsiębiorca posiadający już zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi spełniać tę przesłankę przez cały okres posiadania zezwolenia, a obowiązki nałożone na niego ustawą - Prawo farmaceutyczne i zezwoleniem wyznaczają granice, w jakich może poruszać się prowadząc tą reglamentowaną działalność gospodarczą.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "rękojmi należytego prowadzenia apteki". W tym zakresie należy więc skorzystać z dorobku doktryny i orzecznictwa odnoszącego się do rękojmi należytego wykonywania zawodu, tym bardziej, że Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie stwierdzał, że orzecznictwo dotyczące poszczególnych zawodów, w których wymagana jest rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu, znajduje zastosowanie ogólnie do pojęcia "rękojmi", z uwzględnieniem cech szczególnych danego zawodu, przy czym chodzi nie tylko o wiedzę i wysokie kwalifikacje, ale o sumienność i rzetelność (M. Kulesza, Opinia prawna odnośnie do rękojmi należytego prowadzenia apteki, Biuletyn Informacyjny, Okręgowa Izba Aptekarska w Warszawie, luty 2004 r., s. 27; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 1999r., sygn. akt II SA 879/99, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie wskazuje się, że przez pojęcie "rękojmi należytego wykonywania zawodu" należy rozumieć całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących danego zawodu, składających się na jego ogólny wizerunek, a odnoszonych do osoby zaufania publicznego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA 879/99, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Na wizerunek ten składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, uczciwość, sumienność i bezstronność łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 959/00, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, zaznacza się, że rękojmia należytego wykonywania zawodu ściśle wiąże się z nieskazitelnym charakterem osoby, a w tym przypadku istotne są takie przymioty osobiste, jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Na rękojmię składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie. Pojęcie "rękojmi" to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego będzie wykonywany prawidłowo. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym (por wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 499/06, czy z 12 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2084/06, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki rękojmi nie należy przy tym utożsamiać wyłącznie z wymaganiem odnoszącym się do kwalifikacji zawodowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 959/00, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 maja 2014 r. sygn. II GSK 1030/13 stwierdził, że ustawa - Prawo farmaceutyczne, regulująca m.in. działalność gospodarczą w przedmiocie obrotu produktami leczniczymi, jest aktem spójnym, który musi być odczytywany i wykładany jako całość, zaś próba wykładni pojedynczego przepisu, z pominięciem innych uregulowań zawartych w ustawie, prowadzi do całkowicie błędnych wniosków. Ustawa - Prawo farmaceutyczne ustanawia zasadę ogólną, że obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach w niej określonych. Już z tego sformułowania wynika, że na innych zasadach działalność ta nie może być prowadzona, a wszelkie odstępstwa od ustawowych zasad obrotu są niedopuszczalne i sankcjonowane m.in. cofnięciem zezwoleń.

Skarżąca, w ramach udzielonego jej zezwolenia, miała prawo prowadzić aptekę ogólnodostępną na warunkach i zasadach określonych zarówno w zezwoleniu, jak i ustawie - Prawo farmaceutyczne. Jak już wcześniej wskazano, apteka ogólnodostępna jest placówką ochrony zdrowia publicznego prowadzącą wyłącznie detaliczny obrót m.in. produktami leczniczymi (obok hurtowego zarezerwowanego dla hurtowni farmaceutycznych), a to w celu zaopatrywania ludności w takie produkty, przy czym ów obrót odbywa się na podstawie recepty, bez recepty, na podstawie zapotrzebowania podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Wobec tego, oraz mając na względzie przywołane stanowiska odnoszące się do pojęcia "rękojmi", Skarżąca prowadząc reglamentowaną działalność apteczną miała obowiązek wykonywać tą działalność z najwyższym stopniem profesjonalizmu i staranności, tj. z uwzględnieniem celu prowadzenia apteki, tj. detalicznego obrotu produktami leczniczymi w celu zaopatrywania ludności.

Podkreślić należy, że użycie w art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f. określenia "cofa zezwolenia" oznacza, iż ww. wskazana sytuacja obliguje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia, a cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 37 ap ust. 1 p.f. jest niezależne od zastosowania regulacji zawartych w art. 103 Prawa farmaceutycznego. Skoro przepis art. 37ap ust. 1 p.f. nakłada na organ obowiązek cofnięcia zezwolenia w przypadku wystąpienia okoliczności w nim wymienionych, zatem decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją związaną. Punkt drugi tego ustępu jednoznacznie wskazuje, że organ cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Odsyła więc i do art. 101 p.f., który mówi, w jakich okolicznościach zezwolenie nie będzie udzielone, czyli jakie kryteria przedsiębiorca musi spełniać, aby zezwolenie uzyskać. W art. 101 pkt 4 p.f., wśród warunków, których spełnienie jest konieczne do uzyskania zezwolenia, wymienia się rękojmię należytego prowadzenia apteki. Norma art. 104 pkt 4 p.f. stanowi zaś, że odmawia się udzielenia zezwolenia, jeżeli wnioskodawca nie daje rękojmi prowadzenia apteki. Zakres i sposób rozumienia rękojmi na gruncie art. 104 pkt 4 p.f. pozostawiony jest organom inspekcji farmaceutycznej, które muszą dokonać oceny zjawisk mających taką utratę rękojmi uzasadniać.

W sprawie bezspornym jest, że w 2012 r. Skarżąca, prowadząc aptekę ogólnodostępną, odsprzedała zakupione uprzednio do apteki produkty lecznicze hurtowni farmaceutycznej. WIF, w ramach uprawnień własnych, ową odsprzedaż uznał za naruszenie art. 87 ust. 2 i art. 96 p.f., w konsekwencji czego - na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 i art. 86a p.f., cofnął zezwolenie bowiem przyjął, że Skarżąca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki w efekcie dopuszczenia się tzw. "odwróconego łańcucha obrotu produktami leczniczymi" pomiędzy apteką i hurtownią.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej, na dzień cofnięcia zezwolenia istniała podstawa do wydania przez WIF decyzji o cofnięciu zezwolenia z powodu utraty rękojmi należytego prowadzenia apteki i przepisy te zostały przywołane w spornej decyzji, tj. art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 101 pkt 4 w związku z art. 99 ust. 2 p.f. Tym samym właściwie uczynił GIF odmawiając stwierdzenia nieważności cofnięcia zezwolenia.

Wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" oznacza, że decyzja nie ma żadnego oparcia w powszechnie obowiązującym przepisie prawnym. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.

W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a., bowiem ze sprawy nie wynika, jakoby decyzja WIF została wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu tego przepisu. W ustalonym stanie faktycznym organ miał podstawę prawną do cofnięcia zezwolenia, a mianowicie były to art. 37ap ust. 1 pkt 2, art. 101 pkt 4 w zw. z art. 99 ust. 2 p.f. Sprzedaż produktów leczniczych inna niż ustawowo zarezerwowana dla apteki ogólnodostępnej stanowi odstępstwo od zasad obrotu detalicznego i jako taka jest niedopuszczalna, sankcjonowana m.in. cofnięciem zezwolenia.

Co prawda rację ma Skarżąca podnosząc, że ustawowy zakaz sprzedaży (zbywania) produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną hurtowni farmaceutycznej został wprowadzony do ustawy - Prawo farmaceutyczne wprost dopiero 8 lutego 2015 r. Fakt ten nie stanowi jednakże, że przed wejściem w życie tego przepisu zakaz taki nie istniał. Wejście w życie w 2015 r. wspomnianego przepisu, w żaden sposób nie oznacza, że przed jego wprowadzeniem działania Skarżącej z 2012 r., polegające na sprzedaży przez aptekę produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej były dozwolone. Nie ulega wątpliwości, że przed wprowadzeniem wspomnianego przepisu organy inspekcji farmaceutycznej miały prawo zakwalifikować takie działanie jako skutkujące utratą rękojmi. Posiłkowo można powołać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 26 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2070/13, gdzie wskazano, że do utraty rękojmi może dojść m.in. poprzez sprzedaż produktów leczniczych do hurtowni, co jest działaniem niezgodnym z udzielonym zezwoleniem. Sprzedaży produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych stanowi bowiem naruszenie art. 86 ust. 1, 2 i 8 p.f. Apteka ogólnodostępna jest uprawniona do wydawania produktów leczniczych i wyrobów medycznych wyłącznie w trybie art. 96 ust. 1 p.f. NSA podkreślił, że skoro strona skarżąca prowadziła niedozwoloną sprzedaż, to uzasadniało to uznanie, że nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki, przy czym ocenie tej nie stało na przeszkodzie późniejsze wprowadzenie przepisu art. 86a p.f.

Biorąc powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że GIF wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się zarzuconych w skardze naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.