Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 584/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2025-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Rurarz-Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2025 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2024 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o świadczeniach wychowawczych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga S. B. (zwanej dalej "wnioskodawczynią" lub "skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 18 lipca 2024 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (zwanego dalej "Prezydentem" lub "organem I instancji") z dnia 17 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu świadczeń wychowawczych. Zaskarżona decyzja została podjęta w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie orzeczenia sądowe powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.

Na przestrzeni lat wnioskodawczyni, na podstawie decyzji oraz informacji, pobierała świadczenia wychowawcze na dwójkę jej córek – M. B. oraz K. B..

Dnia 13 maja 2024 r. Wojewoda W. zawiadomił Prezydenta, że w odniesieniu do wnioskodawczyni znajdują zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i przypada to na okres 01.07.2014-31.07.2023. W tym okresie były mąż wnioskodawczyni – D. B. – przebywał w H. , gdzie wykonywał pracę.

Pismem z dnia 22 maja 2024 r. Prezydent zawiadomił wnioskodawczynię o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie uchylenia jego własnych informacji o przyznaniu świadczenia wychowawczego, a także decyzji w tym przedmiocie.

Decyzją z dnia 17 czerwca 2024 r., nr [...], Prezydent uchylił:

1) decyzję z dnia 25 maja 2016 r. w przedmiocie przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na ww. córki na okres 01.04.2016-30.09.2017 w kwocie po 500 zł miesięcznie;

2) decyzję z dnia 15 września 2017 r. w części w przedmiocie przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na ww. córki na okres 01.10.2017-30.09.2018 w kwocie po 500 zł miesięcznie;

3) decyzję z dnia 25 września 2018 r. w części w przedmiocie przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na ww. córki na okres 01.10.2018-30.09.2019 w kwocie po 500 zł miesięcznie;

4) informację z dnia 10 lipca 2019 r. w części w przedmiocie przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na ww. córki na okres 01.10.2019-31.05.2021 w kwocie po 500 zł miesięcznie;

5) informację z dnia 16 lutego 2021 r. w części w przedmiocie przyznania wnioskodawczyni świadczenia wychowawczego na ww. córki na okres 01.06.2021-31.05.2022 w kwocie po 500 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że od 2016 r., kiedy ustawodawca przyznał na dziecko świadczenie wychowawcze, wnioskodawczyni, na mocy złożonych przez siebie wniosków, otrzymuje to świadczenie na każde ze swoich dzieci. Ten stan trwa od 2016 r. Na mocy wiadomości otrzymanej od Wojewody W. ustalono, że od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 lipca 2023 r. mają zastosowanie wobec wnioskodawczyni przepisy o koordynacji systemów zabez-pieczenia społecznego, ponieważ jej były mąż – D. B. – w ww. okresie podlegał ustawodawstwu holenderskiemu z tytułu wykonywania pracy w H. . Wobec zaistnienia koordynacji przepisów, prawo do świadczeń wychowawczych ustala Wojewoda W..

Prezydent oraz Wojewoda W. mogą zmienić lub uchylić ostateczną decyzję, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny, mająca wpływ na prawo do świadczeń wychowawczych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności.

Wnioskodawczyni złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji. Wnioskodawczyni podniosła, że wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 marca 2015 r. o sygn. akt I C 1016/12, orzeczono rozwód pomiędzy nią a jej ówczesnym mężem – D. B.. Od tego dnia istnieje rozdzielność majątkowa, ojciec dzieci został pozbawiony władzy rodzicielskiej, a od 10 lat nie ma kontaktu z D. B..

Decyzją z dnia z dnia 18 lipca 2024 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że z uwagi na koordynację systemów zabezpieczenia społecznego wywołaną pobytem D. B. w H. w okresie 01.07.2014-31.07.2023, wnioskodawczyni nie powinna mieć przyznanego świadczenia wychowawczego przez Prezydenta w tym okresie, co wynika z art. 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 z późn. zm., zwanej dalej "u.p.p.w.d."). Żaden organ nie może kwestionować ustaleń wojewody w zakresie zajścia sytuacji koordynacji przepisów systemu zabezpieczenia społecznego. To nie jest tak, że wnioskodawczyni została właśnie pozbawiona świadczenia wychowawczego na dwie swoje córki. Uchylenie decyzji oraz informacji ma jedynie charakter porządkujący i w tej sprawie zdecyduje Wojewoda W..

Zarzuty odwołania nie były zasadne. W okresie 01.07.2014-31.07.2014 wnioskodawczyni była żoną D. B., a jednocześnie znajdowały już zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Skarżąca, działając samodzielnie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżąca podniosła tożsame zarzuty jak w odwołaniu od decyzji Prezydenta, a ponadto zarzut naruszenia:

1) art. 23a ust. 5 i 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 323, zwanej dalej "u.ś.r."), ponieważ pojęcie "podleganie ustawodawstwu innego państwa" należy rozumieć w ten sposób, że organ w celu ustalenia faktu i okresu podlegania temu ustawodawstwu przez osobę uprawnioną lub członka rodziny musi zbadać te okoliczności, a w szczególności zbadać, z jakich świadczeń dana osoba korzysta lub może korzystać w obcym państwie, a organ II instancji nie zbadał tego, że od 2012 r. nie ma żadnego kontaktu z byłym mężem, a on sam nie korzystał w H. z żadnych świadczeń;

2) zasad współżycia społecznego ponieważ skarżąca będzie zobowiązana do zwrotu świadczeń z winy byłego męża, a to ona wychowuje ich dzieci;

3) błędnego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego sytuacji rodzinnej skarżącej;

4) art. 58 i art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L. z 2009 r., Nr 284, poz. 1) w związku z art. 67 i art. 68 ust. 1 pkt b oraz art. 68a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 993/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego poprzez ich niewłaściwą interpretacje i zastosowanie.

Skarżąca podniosła, że poprzez popełnienie błędów ze strony SKO będzie musiała za chwilę zwracać świadczenia, które już pobrała. SKO przeprowadziło błędne ustalenia faktyczne, co będzie skutkowało uznaniem, iż świadczenia zostały nienależnie pobrane. W pozostałym zakresie, przywołano argumentację z odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawę w dniu 5 lutego 2025 r. nie stawił się nikt, pomimo prawidłowości zawiadomienia o terminie rozprawy. Wyrok został ogłoszony po zamknięciu rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli, zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę decyzji administracyjnych, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta o uchyleniu jego własnych decyzji oraz informacji, przyznających od lat świadczenia wychowawcze z uwagi na zaistniałą koordynację systemów zabezpieczenia społecznego. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.

Słowem wstępu należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł stan prawny obowiązujący przed dniem 1 stycznia 2022 r. z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1981). Powołany przepis stanowi: "W sprawach świadczenia wychowawczego realizowanego w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w przypadku złożenia do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w gminie lub od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres do dnia 31 maja 2022 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W przypadku wniosków, które wpłyną do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w sytuacji gdy Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustali, że w sprawie mają lub mogą mieć zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazuje wniosek do właściwego wojewody, do rozpatrzenia zgodnie z właściwością". Skarżąca pobierała świadczenia wychowawcze przed 2022 r. Kolejne wnioski były składane po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a wobec informacji Wojewody W. o zachodzącej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w sprawie zastosowanie znajduje stan prawny obowiązujący do dnia 31 grudnia 2021 r., co obydwa organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie, trafnie zauważyły.

Sąd w składzie orzekającym odniósł wrażenie, że skarżąca nie zrozumiała idei, jaka stoi za koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego i w związku z tym zachodzącą potrzebą uchylenia decyzji przyznających jej świadczenia wychowawcze. Należy zauważyć, że przepis, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja nie przewiduje obowiązku zwrotu pobranych przed laty świadczeń. Uchylenie decyzji z uwagi na zaistniałą koordynację systemów zabezpieczenia społecznego nie stanowi przesłanki do odebrania skarżącej świadczeń wychowawczych, a jest tylko zmianą właściwości rzeczowej pomiędzy organami administracji publicznej. Okazało się bowiem, że obecnie były mąż skarżącej przebywał w H. i wykonywał tam pracę w czasie, kiedy skarżąca pobierała świadczenia wychowawcze. To wszystko Sąd niniejszym wyjaśnia.

Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d.: "W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczenia wychowawczego lub członka rodziny tej osoby lub rodzica dziecka w dniu ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego lub po tym dniu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przekazując niezbędne dokumenty, w tym informacje". Od razu trzeba wyjaśnić, że rozwód pomiędzy skarżącą a D. B., jaki nastąpił w 2015 r. nie ma żadnego wpływu na niniejszą sprawę, ponieważ w zacytowanym przepisie jest mowa o rodzicu dziecka, który przebywa za granicą. Istnienie związku małżeńskiego nie jest żadną okolicznością, która może mieć wpływ na kształt uprawnień skarżącej w niniejszej sprawie. Pomimo tego, że skarżąca nie jest w związku małżeńskim z ojcem swoich dzieci, to w żaden sposób nie oznacza to, że D. B. nie należy do rodziny. Jego sytuacja faktyczna (przebywanie i pracowanie w H. ) cały czas ma wpływ na okoliczności, które Prezydent i SKO musieli wziąć pod uwagę. W tej sprawie można przywołać na zasadzie analogii orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd Kasacyjny orzekał w sprawach świadczeń rodzinnych. Pogląd jest jednak tożsamy. "Ojciec dziecka, niezależnie od tego czy utrzymuje z nim kontakt i czy przyczynia się do jego utrzymania, uznawany jest za członka rodziny, a skoro tak, to w przypadku jego wyjazdu i podjęcia zatrudnienia, zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a właściwy organ, zgodnie z art. 23a ust. 5 u.ś.r., zobligowany jest uchylić decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego." (wyrok NSA z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1527/23). D. B. należy do rodziny, a w związku z jego wyjazdem zaktualizowała się podstawa z art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d., chociaż dość późno zostało to odkryte.

Wojewoda W. ustalił, na podstawie art. 16 ust. 4 u.p.p.w.d., że znajdują zastosowanie przepisu o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a także ustalił okres, w jakim to nastąpiło. O tym fakcie zawiadomił następnie Prezydenta. Tutaj godzi się nadmienić, że w żaden sposób nie można zakwestionować ustaleń Wojewody W., ponieważ informacja pochodząca od niego nie jest zaskarżalnym aktem prawnym. Ustalenia te pozostają zresztą w związku ze sprawą (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1220/22, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1229/23). Prezydent był więc zobowiązany przyjąć informację od Wojewody W. i uznać go za pewnik.

Zgodnie z art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d.: "W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla prawo do świadczenia wychowawczego za okres, o którym mowa w ust. 4". Wszystkie okoliczności faktyczne z zacytowanego w poprzednim zdaniu przepisu ziściły się w niniejszej sprawie. Nie ma zatem najmniejszych wątpliwości, że Prezydent podjął zasadną decyzję o uchyleniu szeregu decyzji oraz informacji własnych. Kolegium zaś trafnie utrzymało w mocy zapadłą decyzję. Obawy skarżącej może rozwiać treść art. 16 ust. 7 u.p.p.w.d., który stanowi, że w przypadku, o jakim właśnie jest mowa, to Wojewoda W. będzie zobowiązany, jako organ właściwy, do rozstrzygnięcia o świadczeniach wychowawczych, jakie skarżąca pobierała na swoje córki. W niniejszej sprawie zmienia się tylko właściwość organów administracji publicznej. Nie następuje w żadnym razie odebranie jej żadnego z otrzymywanych świadczeń. Również i to jest jednolity pogląd w orzecznictwie – "Uchylenie prawa do świadczenia wychowawczego w trybie art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. nie pociąga za sobą «automatycznie» skutku w postaci obowiązku zwrotu pobranych świadczeń lub odmowy ich przyznania, lecz przenosi kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie świadczeń wychowawczych na rzecz innego, umocowanego do tego prawnie organu - wojewody - co jasno wynika z art. 16 ust. 7 u.p.p.w.d. (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2022 r.)." [wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 821/22].

Podsumowując, skoro Wojewoda W. ujawnił, że w odniesieniu do skarżącej zastosowanie znajdują przepisy o koordynacji systemów zabez-pieczenia społecznego z uwagi na wieloletni pobyt i pracę jej byłego męża w H. (państwie członkowskim Unii Europejskiej), to w tym okresie w sprawie świadczeń wychowawczych powinien orzekać Wojewoda W. a nie Prezydent. Skoro jednak orzekał Prezydent, to na podstawie art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. wszystkie decyzje i informacje Prezydenta przyznające prawo do świadczeń wychowawczych podlegają uchyleniu. W tej kwestii żaden z organów nie ma uznaniowości w podejmowaniu decyzji. Musi postąpić według ww. przepisów.

Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów, należało stwierdzić ich niezasadność. Tak jak Sąd w składzie orzekającym stwierdził, rozwód pomiędzy skarżącą a D. B. nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. Rozwód nastąpił w 2015 r., a początek zastosowania przepisów o koordynacji miał miejsce już w 2014 r. Ponadto z art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. nie wynika, że rodzice dzieci muszą być małżonkami. Rozwiedzeni rodzice są rodziną dla swoich dzieci i nie ma znaczenia to, czy ojciec dopełnia swoich obowiązków rodzicielskich i alimentacyjnych. Ustawodawca nie czyni tutaj żadnej zależności.

Niezasadny był zarzut naruszenia art. 23a ust. 5 i 6 u.ś.r. W niniejszej sprawie przepisy u.ś.r. w ogóle nie znajdują zastosowania, ponieważ sprawa dotyczy świadczeń wychowawczych, które są regulowane przepisami u.p.p.w.d. Niezależnie od tego, ustalenia Wojewody W. nie podlegają zakwestionowaniu. Należy przyjąć je za pewnik. Skoro Wojewoda W. stwierdził, że D. B. przebywał i pracował w H. w okresie 01.07.2014-31.07.2023, to tak zwyczajnie było. Zastosowanie znalazły więc przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co z kolei rodzi obowiązek uchylenia decyzji oraz informacji przyznających świadczenia wychowawcze.

Zarzut polegający na naruszeniu zasad współżycia społecznego jest wręcz oczywiście niezasadny z tego względu, że wspomniane zasady nie rezonują w żaden sposób na gruncie prawa administracyjnego. Zasady współżycia społecznego oddziałują na relacja członków społeczeństwa i nadają rytm stosunkom cywilnoprawnym pomiędzy nimi. Na gruncie prawa administracyjnego organy administracji publicznej są zobowiązane do przestrzegania przepisów prawa bezwzględnie wiążącego (ius cogens), nie dając przy tym żadnej możliwości działania na zasadzie uznaniowości, czy uwzględniania okoliczności pozaprawnych. Tylko wówczas, gdy ustawodawca jasno to zapisze w tekście ustawy, że organ administracji publicznej "może" działać, to wtedy może być mowa o działaniu uznaniowym. Póki tego nie ma, organ ma obowiązek działać według treści przepisów prawa. Poza tym, tak jak tut. Sąd już wspomniał, uchylenie decyzji i informacji przyznających świadczenia wychowawczego na podstawie art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d. nie rodzi obowiązku zwrotu tych świadczeń ani nie przesądza o tym, że te świadczenia nie przysługują skarżącej. Nigdzie nie ma o tym mowy.

Ustalenia co do sytuacji rodzinnej skarżącej nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ ustawodawca nie wiąże obowiązku uchylenia decyzji przyznających świadczenia wychowawczego z sytuacją majątkową. Gdyby tak wynikało z art. 16 u.p.p.w.d., wówczas byłby to zasadny zarzut. Obecnie jednak nie ma żadnego związku pomiędzy tymi okolicznościami.

Niezasadny był zarzut naruszenia art. 58 i art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L. z 2009 r., Nr 284, poz. 1) w związku z art. 67 i art. 68 ust. 1 pkt b oraz art. 68a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 993/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wspomniane przepisy prawa unijnego będą miały zastosowanie w postępowaniach, jakie przeprowadzi Wojewoda W., kiedy będzie rozpatrywać sprawę skarżącej co do zasadności i okresu przyznawania jej świadczeń wychowawczych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.