Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 102/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przyznania świadczeń z pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. W. (dalej jako: skarżący) wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie przyznania świadczeń z pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Niemce wyjaśnił, że skarżący wnioskiem z 7 maja 2024 r. zwrócił się o przyznanie usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych, specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi i świadczenie na naprawę dachu. Organ decyzjami z 19 czerwca 2024 r., znak: OPS-PS.450.15.2024 i OPS-PS.4512.96.2024 odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanych usług opiekuńczych oraz zasiłku celowego na naprawę dachu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.).

Na gruncie aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którym sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., II OSK 1575/22).

W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle powyższego, należy zatem przyjąć, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych, wydanie decyzji (por. np. R. Hauser, Terminy załatwiania spraw w k.p.a. w doktrynie i orzecznictwie sądowym, RPEiS 1997, z. 1, s. 3).

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., traktujący o możliwości wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, wskazuje jedynie na to, że skarga ta musi być poprzedzona ponagleniem, ale bez oczekiwania przez skarżącego na rozstrzygnięcie tego ponaglenia. O ile więc treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w razie braku przedmiotu zaskarżenia ze względu na ustanie bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego.

Konkludując, zdaniem NSA skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi wiadomym jest, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu i przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne, ze względu na brak celu jego prowadzenia.

Powyższy pogląd został zaakceptowany w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Olsztynie z 23 marca 2023 r.,

I SAB/Ol 4/23; postanowienia WSA w Lublinie z 4 maja 2023 r., II SAB/Lu 45/23; z 10 maja 2023 r., II SAB/Lu 70/23; z 12 lipca 2023 r., II SAB/Lu 103/23; postanowienie WSA w Łodzi z 10 maja 2023 r., III SAB/Łd 13/23; postanowienie WSA we Wrocławiu z 29 maja 2023 r., III SAB/Wr 215/23; postanowienia WSA w Gdańsku z 6 czerwca 2023 r., II SAB/Gd 66/23 i z 7 lipca 2023 r., II SAB/Gd 89/23).

Skarga Z. W., której przedmiotem jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Niemce w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z 7 maja 2024 r., w przedmiocie usług opiekuńczych oraz zasiłku na naprawę dachu, została wniesiona w dniu 24 czerwca 2024 r.

Tymczasem wniosek skarżącego - jak wynika z akt sprawy - został rozpoznany przez Wójta Gminy Niemce decyzjami z 19 czerwca 2024 r., doręczonymi skarżącemu 20 czerwca 2024 r. Wypada zauważyć, że decyzja organu I instancji została wydana po upływie miesiąca od daty złożenia wniosku przez skarżącego, a organ prowadził postępowanie wyjaśniające – wzywał skarżącego do przedłożenia dokumentów i oświadczeń dotyczących aktualnej sytuacji rodzinnej, dochodowej, zdrowotnej i mieszkaniowej.

Reasumując, skoro w chwili wniesienia skargi, tj. 24 czerwca 2024 r., organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie w dniu 19 czerwca 2024 r. decyzji, to zachodziła pierwotna, bo istniejąca w dniu wniesienia skargi, bezprzedmiotowość postępowania.

Sąd uznał zatem, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. inna przyczyna niedopuszczalność skargi. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, bowiem wcześniej wydał decyzje w sprawie objętej skargą.

Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji.