Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1256/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 57 par. 2, art. 129 par. 1, art. 134, art. 40 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia kwietnia 2019 r. nr w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2011 r. Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych (dalej MJWPU) wydała decyzję nr [...] , zobowiązującą do zwrotu środków ( w ramach projektu pt. "[...]" nr [...] , realizowanego w RPO WM 2014-220, w wysokości 22 249,56 zł. Wraz z należnymi odsetkami) przez [...] sp. z o.o. w K. (dalej także jako strona).

Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 5 marca 2019 r. Strona reprezentowana przez pełnomocnika adw. Ł.L., złożyła do Zarządu Województwa Mazowieckiego za pośrednictwem MJWPU, odwołanie od ww. decyzji MJWPU nr [...] . Odwołanie jest datowane na dzień 20 marca 2019 r. i nadane w dniu 20 marca 2019 r. (data nadania pisma za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego). Z treści pisma nie wynika, aby zawierało ono wniosek o przywrócenie terminu. W treści odwołania wskazano, iż decyzja organu I instancji została doręczona stronie skarżącej w dniu 6 marca 2019r. Jednakże zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzja MJWPU została doręczona Stronie w dniu 5 marca 2019 r. Mając na uwadze datę doręczenia decyzji organu I instancji, tj. 5 marca 2019 r., termin na odwołanie się od niej upłynął z końcem 19 marca 2019 r. W związku z powyższym Zarząd Województwa Mazowieckiego (dalej także jako organ odwoławczy)w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji.

Podniósł jednocześnie, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. stronie przysługuje prawo do odwołania się od decyzji w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji Stronie. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał decyzje. Odpowiednie pouczenie zostało zawarte w decyzji organu I instancji. Natomiast zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Terminy w postępowaniu administracyjnym oblicza się zgodnie z art. 57 §1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W przedmiotowej sprawie postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 5 marca 2019 r., zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 19 marca 2019 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione (nadane) w dniu 20 marca 2019 r., a zatem piętnaście dni po doręczeniu decyzji organu I instancji, tj. jeden dzień po upływie ustawowego terminu na wniesienie odwołania.

Wyżej opisane postanowienie zaskarżyła strona zarzucając m.in.: naruszenie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w sytuacji, w której do takiego uchybienia nie doszło, albowiem decyzja została nieprawidłowo doręczona, gdyż organ pierwszej instancji dopuścił się następujących naruszeń:

1. Naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 42 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio stronie postępowania, z pominięciem jej pełnomocnika, mimo że taki pełnomocnik został w sprawie ustanowiony, co skutkowało uznaniem przez organ, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez stronę, podczas gdy w rzeczywistości termin ten nie rozpoczął swojego biegu, z uwagi na brak prawidłowego doręczania decyzji;

W związku z powyższym strona wniosła o :

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

2. zobowiązanie organu pierwszej instancji do prawidłowego doręczenia decyzji lub

3. zobowiązanie organu drugiej instancji do przyjęcia odwołania do merytorycznego rozpoznania

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia dokonana w aspekcie kryteriów nakreślonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wykazała, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte zgodnie z wymogami prawa.

Stosownie do art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, a w myśl §2 tego przepisu, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia.

Zasady obliczania terminów uregulowano w art. 57 k.p.a. i zgodnie z §1, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Przy czym stosownie do §4, jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Z kolei w myśl §5 pkt 2, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja organu I instancji została doręczona jednemu z pełnomocników strony w dniu 5 marca 2019 r., co oznacza, że 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął 19 marca 2019r.

Za niesporne Sąd uznaje to ,iż odwołanie zostało wniesione w dniu 20 marca 2019 r., a zatem jeden dzień po upływie terminu do jego wniesienia (termin upłynął w dniu 19 marca 2019r. )

Zgodnie z art. 57 § 2 k.p.a. termin uważa się w szczególności za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej. W takim przypadku decyduje data stempla pocztowego.

Tymczasem jak prawidłowo ocenił organ w przedmiotowej sprawie, na kopercie, w której znajdowało się odwołanie skarżącej spółki, znajduje się stempel placówki pocztowej z datą 20 marca 2019 r.

Stosownie do treści art. 134 kpa. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji wiec, gdy nastąpiło uchybienie terminowi organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 kpa postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie odwołania podjęte przez stronę po jego upływie jest bezskuteczne, a konsekwencją wniesienia odwołania po upływie czternastodniowego terminu, zgodnie z art. 134 k.p.a. jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 952/16 - dostępny podobnie jak pozostałe orzeczenia przywołane w uzasadnieniu na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Utrwalone w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumienie normy prawnej wynikającej z art. 134 kpa wskazuje, że ma ona charakter kategoryczny i bezwarunkowy. Dlatego też każde, nawet nieznaczne, przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 134/16).

Podejmując zatem rozstrzygnięcie w oparciu o art. 134 kpa, organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenia, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. Są to elementy kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji i to one przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, iż strona w toku postępowania przed organem I instancji ustanowiła drugiego pełnomocnika D.K., będącą wspólnikiem w Spółce (zgodnie z KRS), upoważniając ją do reprezentowania Spółki przed MJWPU (pełnomocnictwo z dnia 28.09.2018 r.) W pełnomocnictwie nie wskazano adresu do doręczeń, zatem przesyłkę skierowano na adres siedziby Spółki, widniejący na pełnomocnictwie oraz zgodny z KRS.

Strona nie wskazała, któremu pełnomocnikowi należy doręczać pisma. Mając na uwadze art. 40 §2 k.p.a., jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tytko jednemu pełnomocnikowi, zatem decyzję należało doręczyć jednemu z nich.

Ustanowienie drugim pełnomocnikiem wspólnika [...] Sp. z o.o., spowodowało, że organ I instancji nie był zobligowany do doręczenia decyzji wcześniej ustanowionemu pełnomocnikowi, zatem decyzję organu I instancji doręczono prawidłowo

Co istotne pełnomocnictwo dla D. K. obejmowało występowanie w imieniu Spółki jedynie przed MJWPU, dlatego też pisma Zarządu Województwa Mazowieckiego, tak jak wszelka pozostała korespondencja organu II instancji były kierowane do adw. Ł.L., którego zakres pełnomocnictwa jest szerszy i obejmuje prawo występowania we wszystkich instancjach w postępowaniach pozasądowych i sądowych.

Nie oznacza to jednak, że doręczenie decyzji organu I instancji pełnomocnikowi w osobie wspólnika skarżącej spółki było wadliwe. Nie ma bowiem pełnomocnictw "mniej" lub "bardziej" ważnych.

Ustanowienie chronologicznie później drugiego pełnomocnika upoważniało bowiem w pełni organ I instancji do kierowania do tego właśnie pełnomocnika wszelkiej korespondencji pochodzącej od tegoż organu.

Mając zatem powyższe na względzie sąd skargę oddalił na postawie art. 151 p.p.s.a.