Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1873/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Uzasadnienie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 27 ust. 1 pkt 1, art. 67b ust. 1-2
journal: Dz.U. 2020 poz 217
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4789/21 w sprawie ze skargi D. P. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 września 2021 r. nr OR16-65000-OR1630455/20 w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od D. P. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 11 maja 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4789/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi D. P. (dalej: skarżący, strona) uchylił rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja, ARiMR, organ) z 17 września 2021 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania pomocy finansowej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

30 czerwca 2020 r. skarżący złożył w ARiMR wniosek o przyznanie pomocy

w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych", typ operacji "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem z 17 września 2021 r. Agencja odmówiła stronie przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 13 ust. 3 pkt 1, 6, 10, 13, 17, 18, 19 i 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 719 ze zm., dalej: rozporządzenie MRiRW).

W uzasadnieniu wskazano, iż w związku z wejściem w życie w dniu

18 kwietnia 2020 r. ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U z 2020 r., poz. 695, ze zm.), która w art. 53 zmieniła ustawę z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014 – 2020 (Dz.U. z 2020 r., poz. 217, ze zm., dalej: u.w.r.o.w.), proces postępowania podczas weryfikacji wniosków o przyznanie pomocy uległ zmianie.

W przypadku stwierdzenia podczas oceny wniosku o przyznanie pomocy braku jego kompletności, w tym również niespełnienia warunków przyznania pomocy określonych w rozporządzeniach wykonawczych dla danego typu operacji, zgodnie

z dyspozycją art. 67b ust. 2 u.w.r.o.w., Agencja wzywała podmiot ubiegający się

o przyznanie pomocy do niezwłocznego przedstawienia dowodów na spełnienie warunków lub wymogów przyznania pomocy ze wskazaniem braków w dokumentacji, które powinny zostać uzupełnione.

Niedostarczenie dokumentów potwierdzających spełnianie określonych kryteriów lub wymogów skutkowało pozostawieniem wniosku o przyznanie pomocy bez rozpatrzenia na czas trwania przyczyn zagrożenia wywołanego COVID-19 (art. 67b ust. 2 u.w.r.o.w.). Wnioskodawcy byli informowani, że nie przesądza to

o braku możliwości przyznania pomocy w odniesieniu do złożonego wniosku,

a ARiMR, na podstawie art. 67b ust. 1 u.w.r.o.w., przywróci termin na dokonanie uchybionych czynności.

Termin ten należało przywrócić, jeżeli czynność, dla której określony był termin, została dopełniona nie później niż w terminie 60 dni po ustaniu przyczyn związanych z zagrożeniem wywołanym COVID-19.

Organ wskazał, że w dniu 15 maja 2021 r., na mocy ustawy z 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904, dalej: ustawa nowelizująca), weszły w życie nowe rozwiązania, polegające na uchyleniu m.in. przepisów art. 67b ust. 1 i ust. 2 u.w.r.o.w. oraz wprowadzeniu przepisów przejściowych w odniesieniu do ww. ustawy.

Zgodnie z brzmieniem znowelizowanych przepisów, wnioskodawcy zobowiązani byli do dostarczenia dowodów na spełnienie warunków lub wymogów przyznania pomocy w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przepisów ustawy nowelizującej, tj. nie później niż do dnia 14 lipca 2021 r. W przypadku niedochowania ww. terminu. Agencja zmuszona jest odmówić przyznania pomocy zgodnie

z przepisami art. 7 ust. 3 przedmiotowej ustawy.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy wskazać należy, iż pismem z 9 listopada 2020 r. ARiMR, w trybie art. 67 b ust. 2 u.w.r.o.w., skierowała do wnioskodawcy wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy oraz przedstawienia dowodów na spełnienie warunków przyznania pomocy.

Pismem z 9 grudnia 2020 r. ARiMR poinformowała wnioskodawcę

o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 67 b ust. 2 ww. ustawy.

14 lipca 2021 r. wnioskodawca złożył uzupełnienie do wniosku, które zdaniem organu nie zawierało wszystkich wymaganych dokumentów oraz wyjaśnień.

W dokumentach, które zostały dostarczone do Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy do dnia 14 lipca 2021 r. stwierdzono liczne braki i uchybienia.

W związku z faktem, że wnioskodawca był wzywany do uzupełnienia

w powyższym zakresie przed wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej i nie przedstawił dowodów na spełnianie wszystkich warunków lub wymogów przyznania pomocy w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przepisów ww. ustawy, organ odmówił przyznania pomocy.

Uzasadniając uchylenie rozstrzygnięcia Agencji WSA w Warszawie wskazał, że przepisy nakładały obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia braków, natomiast organ wystosował do strony tylko jedno wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy (pismo z 19 listopada 2020 r.).

W ocenie Sądu I instancji u.w.r.o.w. zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Obowiązek organów – na tle tej ustawy – został ograniczony do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i uczestników postępowania. Prowadzący postępowanie organ jest jednak obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Niemniej organ administracji publicznej nie jest zwolniony z obowiązku dokonywania ustaleń zgodnych z prawdą. Organ jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich dowodów zebranych w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Ponadto w aktach sprawy brak informacji ARiMR o przywróceniu termin wykonania czynności dotyczących uzupełnienia wniosku skarżącego i wznowienia jego rozpatrywania.

Wskazane wyżej naruszenia w ocenie WSA mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ mogły uniemożliwić stronie przeprowadzenie czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Od wyroku z 11 maja 2022 r. ARiMR wniosła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.)

w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez:

a) brak wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i w konsekwencji nie zastosowania przepisu art. 7 ust. 3 ustawy nowelizującej do stanu faktycznego sprawy, albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

b) brak wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisu § 15 ust. 1a rozporządzenia MRiRW i w konsekwencji brak wyjaśnienia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ art. 27 ust. 1 pkt 1 u.w.r.o.w. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

c) pominięcie zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, poprzez nie przyjęcie przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisu art. 7 ust. 3 ustawy nowelizującej, albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

d) brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisu do stanu faktycznego sprawy art. 27 ust. 1 pkt 1 u.w.r.o.w. polegającego na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż doszło do naruszenia art. 27 ust. 1 pkt 1 u.w.r.o.w.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art 7 ust 3 ww. ustawy nowelizującej, poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie lub niewiaście zastosowanie do stanu faktycznego sprawy przepisu art. 7 ust. 3 ustawy nowelizującej, albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed § 15 ust. 1a rozporządzenia MRiRW, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z § 15 ust. 1a rozporządzenia MRiRW poprzez błędną wykładnię i zastosowanie § 15 ust. 1a ww. rozporządzenia do stanu faktycznego sprawy, podczas gdy przepis ten nie powinien być zastosowany do oceny prawidłowości działania organu, gdyż do stanu faktycznego sprawy organ prawidłowo zastosował art. 7 ust. 3 ustawy nowelizującej, albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego.

W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, na rzecz organu według norm przepisanych a także oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz

o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna jest zasadna w zakresie kluczowego dla takiej oceny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez na tyle wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozumiany jako sposób wyrokowania tego Sądu, w tym możliwość dokonania kontroli instancyjnej tego obszaru orzekania.

Zgodzić należało się ze stanowiskiem ARiMR, że: - treść uzasadnienia wyroku powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem; - z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika zatem obowiązek wyjaśnienia przez wojewódzki sąd administracyjny motywów podjętego rozstrzygnięcia, zwłaszcza w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, która obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania; - znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma ono dać rękojmię, że sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; - w tej części uzasadnienie ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne.

Z perspektywy kontroli instancyjnej należy jeszcze przywołać kilka dopełniających tez orzeczniczych, które nakreślają istotną rolę i znaczenie sporządzanego uzasadnienia orzeczenia sądowego. Mianowicie podnosi się w nich między innymi, że:

1) wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono

w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku; funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 20 lipca 2023 r., sygn. akt

III OSK 1047/22);

2) zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny, gdy uzasadnienie sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z wymienionych w przepisie elementów konstrukcyjnych albo nie pozwala w sposób pewny ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny (wyrok NSA z 11 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 649/22);

3) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku, po drugie, gdy uzasadnienie wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA

z 16 maja 2023 r., sygn. akt I FSK 764/19);

4) przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia, a w ramach rozpatrywania zarzutu jego naruszenia NSA obowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z tymi wymogami; o naruszeniu powołanego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków; wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wtedy, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (wyrok NSA z 28 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2009/21);

5) uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; jest to norma prima facie o charakterze głównie technicznym (wskazuje konieczne elementy uzasadnienia orzeczenia), obowiązki sądu płynące z tej regulacji są jednak niezwykle istotne; choć uzasadnienie wyroku jest w istocie rzeczy instytucją wtórną w stosunku do postępowania przeprowadzonego przed sądem administracyjnym – sprowadza się ono bowiem do rekapitulacji jego przebiegu i prezentacji stanowiska sądu – art. 141

§ 4 p.p.s.a. tworzy po stronie sądu obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi zapoznanie się z tokiem rozumowania, który doprowadził sąd do określonego rozstrzygnięcia sprawy; zarówno strony postępowania - jak i inne zainteresowane osoby i podmioty - powinny być w stanie na podstawie uzasadnienia jednoznacznie zrekonstruować podstawę rozstrzygnięcia, a także przyczyny zajęcia danego stanowiska przez sąd; - z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organy i z materiałem dowodowym sprawy; motywy wyroku muszą być przy tym jasne oraz przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość; przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga, aby sąd pierwszej instancji wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tej regulacji, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (lub - alternatywnie - stwierdził takie naruszenie); wywody sądu nie mogą być przy tym wewnętrznie sprzeczne, niespójne i niekonsekwentne, gdyż uniemożliwia to jednoznaczne odczytanie intencji sądu, które przemawiały za podjęciem określonego rozstrzygnięcia; - przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia (wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 1398/19).

Przy tak sporządzonym jak w rozpoznanej sprawie uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznać należało, że w świetle motywów podanych przez Sąd

I instancji, a zwłaszcza wyrażonej przez niego oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wymaganych art. 153 p.p.s.a., pełnomocnik ARiMR w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odczytanym całościowo trafnie wywiódł, że nie sposób było zidentyfikować spójnych przesłanek wyrokowania tego Sądu i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania.

Nieweryfikowalne – jak podnosił organ administracyjny – pozostawało w szczególności to, dlaczego, tzn. z jakich konkretnie powodów Sąd stwierdził wystąpienie naruszeń przepisów postępowania tj. art. 27 ust. 1 pkt 1 u.w.r.o.w. oraz w jakich jego obszarach, na podstawie jakich przepisów uznał obowiązek organu

w zakresie "przywrócenia terminu wykonania czynności dotyczących uzupełnienia wniosku Skarżącego i wznowienia jego rozpatrywania". Braki w tym zakresie były znaczące. Zważyć bowiem należało na fakt, że w rozstrzygnięciu odmawiającym przyznania pomocy finansowej z 17 września 2021 r. wyrażone zostało obszernie zapatrywanie organu w kontekście prawnych podstaw przedmiotowego rozstrzygnięcia, w tym dotyczące chronologii zmian przepisów prawnych w zakresie obowiązku organu oraz strony występującej o przyznanie pomocy finansowej,

w sytuacji gdy jej wniosek był niekompletny (art. 67b ust. 1 i ust. 2 u.w.r.o.w. oraz

art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy nowelizacyjnej).

Zatem przypisane organowi uchybienie proceduralne jest niezrozumiałe

i trudne do odczytania, w sytuacji, gdy nie towarzyszy mu jednocześnie zarzut Sądu kierowany pod adresem wykładni art. 67b ust. 1 i ust. 2 u.w.r.o.w. oraz art. 7 ust. 2

i ust. 3 ustawy nowelizacyjnej zaprezentowanej przez organ. Trafnie w skardze kasacyjnej zwrócono uwagę na ten aspekt podnosząc, że Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na podstawie przepisów rozporządzenia MRiRW nie odnosząc się

w ogóle do relacji tychże przepisów do przepisów ustaw, na podstawie których orzekał organ.

Przy tak sporządzonym uzasadnieniu, usprawiedliwione zastrzeżenia budzi również to, jaką wykładnią prawa materialnego ma się kierować organ, skoro Sąd zaprezentował własną wypowiedź na tym polu, ale równocześnie nie podważył interpretacji przyjętej w treści rozstrzygnięcia Agencji i stanowiącej podstawę dokonanych ustaleń faktycznych oraz ich subsumcji prawnej.

W konsekwencji, należało podzielić zastrzeżenia Agencji co do tego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wyjaśnia podstawy rozstrzygnięcia w stopniu, który mógłby być uznany za prawidłowy z punktu widzenia wszystkich przedstawionych powyżej argumentów. Przede wszystkim, Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do przywołania treści § 15 rozporządzenia MRiRW i krótkiej konstatacji o obowiązku dwukrotnego wezwania do usunięcia braków formalnych, nie konfrontując jednakże swego stanowiska z podstawą prawną rozstrzygnięcia organu. W konsekwencji należało uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało wymogów zawartych

w art. 141 § 4 p.p.s.a.

W tej sytuacji nie jest możliwa kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku, gdyż jego uzasadnienie nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie przedstawił argumentacji pozwalającej na ocenę prawidłowości zajętego stanowiska,

a zwłaszcza nie wyjaśnił podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Należało zatem uznać, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Przedwczesne byłoby wypowiedzenie się w toku kontroli instancyjnej w sposób oczekiwany przez autora skargi kasacyjnej w ramach motywów drugiego z zarzutów kasacyjnych. Przesądzanie tego rodzaju racji materialnoprawnych będzie możliwe dopiero wtedy, gdy Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku da temu wyraz, dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego sprawy z zastosowaniem właściwych przepisów prawnych oraz przedstawiając ich wykładnię. Jednocześnie, jeżeli w wyniku analizy stanu prawnego dojdzie do wniosku, że przepisy art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy nowelizującej nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, przedstawi tok rozumowania, który doprowadził do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, w tym wskaże przyczyny zajęcia takiego stanowiska. Argumentacja uzasadnienia powinna umożliwiać stronom postępowania zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd

I instancji badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowaniach kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). W rozpoznawanej sprawie na zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (340 zł) składają się: wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego, który uczestniczył w postępowaniu przed WSA (240 zł).