Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1635/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.3, art.106 § 3, art. 141 § 4, art.145 § 1, art. 153, art.183 § 1 i § 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 77 § 1, art. 80, art.107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.28 ust.1, art.32, art. 38 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 marca 2012r., sygn. akt II SA/Wa 2627/11, oddalił skargę D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r., zwolnił D. K. z dniem 31 maja 2010 r. ze stanowiska eksperta Wydziału [...] KGP i z dniem 1 czerwca 2010 r. przeniósł do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Komendant Rejonowy Policji [...], rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r., mianował D. K. na stanowisko eksperta Zespołu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] o stopniu etatowym [...] , w [...] grupie zaszeregowania z mnożnikiem [...] kwoty bazowej oraz przyznał, z racji miejsca pełnienia służby, dodatek [...] w wysokości 20 % kwoty bazowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu odwołaniu, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] maja 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1486/10, uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu zobowiązano organ do dokonania ponownej analizy sprawy, zapewnienia skarżącej czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz rozważenia "czy ze względu na wiek, przebieg dotychczasowej służby oraz kwalifikacje zawodowe" zasadnym jest przeniesienie jej do innej jednostki organizacyjnej Policji, a zwłaszcza na tzw. "pierwszą linię frontu", jaką jest wydział [...]. Organ powinien także ocenić, czy wieloletnie doświadczenie skarżącej w służbie, w szczególności w Biurze [...] KGP, a później w Biurze [...] KGP, powinno być wykorzystane na szczeblu centralnym, czy też rejonowym.

Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2011 r., mianował D. K. z dniem 15 lipca 2011 r. na stanowisko eksperta [...] KGP w stopniu etatowym [...] , w [...] grupie zaszeregowania i mnożnikiem [...] kwoty bazowej.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2011 r., orzekł jedynie o zmianie daty mianowania na stanowisko służbowe na dzień 22 września 2011 r., utrzymując w pozostałym zakresie decyzję organu I instancji w mocy. Podniesiono, że zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, ze zm.), właściwy komendant jest uprawniony do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji bez jego zgody (z urzędu). Jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 K.p.a., tj. interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes policjanta. Podkreślono, że właśnie w takim trybie Komendant Główny decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. zwolnił D. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego eksperta Wydziału [...] KGP i mianował na równorzędne stanowisko eksperta w Sekcji [...] KGP. Stanowiska te są równorzędne pod względem hierarchii, uprawnień oraz należnego uposażenia. Zmiana stanowiska uwzględnia także słuszny interes strony, ponieważ zapewnia D. K. możliwość dalszej służby, nie pogarszając jej warunków oraz uwzględnia dotychczasowy dorobek funkcjonariusza.

Skargę do WSA w Warszawie wniosła D. K., żądając uchylenia decyzji organów obu instancji i "przydzielenia takiego samego stanowiska, jakie obejmowała przed zwolnieniem". Zarzucono naruszenie art. 6-10 K.p.a. i art. 38 ustawy o Policji, a także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na "sprowadzeniu roli organu II instancji jedynie do kontroli organu I, co stoi w rażącej sprzeczności z istotą toku postępowania administracyjnego polegającego na dwukrotnym badaniu i rozstrzyganiu tej samej sprawy".

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, zauważył, że skarżąca wskazała na nierespektowanie przez organy obu instancji wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1486/10, na mocy którego "została przywrócona do służby z dniem uprawomocnienia się tego wyroku, czyli z dniem 24 marca 2011 r.". D. K. podkreśliła przy tym, że "wypełniła warunek zgłoszenia gotowości do podjęcia służby wynikający z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji", a w związku z tym "powinna zostać mianowana na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby – eksperta Wydziału [...] Komendy Głównej Policji", którego to wymogu "nie spełnia mianowanie jej na stanowisko eksperta Sekcji [...] Komendy Głównej Policji". Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., organy Policji związane były w przedmiotowej sprawie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1486/10, a więc do dokonania ponownej analizy sprawy, w tym rozważenia, czy ze względu na wiek, przebieg dotychczasowej służby oraz nabyte przez skarżącą kwalifikacje zawodowe zasadnym jest przeniesienie jej do innej jednostki organizacyjnej Policji, zwłaszcza zaś na tzw. "pierwszą linię frontu", czy też na szczebel centralny. WSA w Warszawie podkreślił, że organy wywiązały się z tego obowiązku w sposób prawidłowy, dokonując zarówno wszechstronnej analizy okoliczności sprawy, przymiotów zawodowych skarżącej, uzasadnionych potrzeb służby oraz słusznego interesu strony. Organy wskazały właściwą podstawę prawną tj. art. 32 ustawy o Policji, który jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, czyli określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Stosując jednak reguły wykładni systemowej i celowościowej, na podstawie powołanego art. 32, może nastąpić zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym. Wynika to także a contrario z przepisu art. 38 ust. 1-2 ustawy o Policji, określającego obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. W doktrynie i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się więc, że właściwy komendant jest uprawniony, na podstawie powołanego art. 32 ust. 1, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, której granice określa art. 7 K.p.a. Mianowanie skarżącej na równorzędne wakujące stanowisko w Sekcji [...] w tym samym biurze było racjonalne i prawidłowe. W sytuacji zmian kadrowych w funkcjonowaniu Biura [...] KGP domaganie się przez skarżącą "przywrócenia jej wraz z etatem" do tejże komórki organizacyjnej było bezzasadne, a przeniesienie na równorzędne stanowisko o zbliżonej specyfice, w ramach tego samego biura i w tej samej miejscowości, spełnia kryteria, określone w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. Sąd I instancji podkreślił, że każdy policjant powinien podporządkować się szczególnej dyscyplinie służbowej, wyrażającej się w potrzebie pełnienia służby w tej jednostce, w której - w ocenie przełożonych - jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną najlepiej wykorzystane dla potrzeb służby.

Sąd I instancji podniósł też, że organy obu instancji w sposób przekonywujący i w zgodzie z przywołanymi standardami odniosły się w uzasadnieniach swych decyzji do zagadnienia równorzędności stanowisk. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. zwalniająca D. K. ze stanowiska służbowego eksperta Wydziału [...] KGP i mianowanie jej na równorzędne stanowisko eksperta w Sekcji [...] KGP ma cechy równorzędności, ponieważ sytuuje skarżącą na stanowisku o takim samym stopniu etatowym [...] i w takiej samej grupie zaszeregowania [...]. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następstwie redukcji zatrudnienia w Biurze [...] KGP, skutkującej likwidacją stanowiska eksperta Wydziału [...], a więc miało charakter celowy i zgodny z interesem służby. Sąd I instancji podkreślił, że nie jest uprawniony do rozstrzygania za organ lub w jego imieniu o potrzebach kadrowych, organizacji pracy (służby) lub polityce kadrowej, ponieważ kompetencja ta jest zastrzeżona wyłącznie do organów administracji.

WSA w Warszawie uznał też, że organ odwoławczy, przy ustalaniu wysokości dodatku służbowego, nie przekroczył granic swobody uznania administracyjnego, szczegółowo wyjaśnił i uzasadnił wysokość tego dodatku, zwracając uwagę na nowy zakres zadań, odpowiedzialności i specyfikę służby w Sekcji [...] KGP. Prawidłowo również wskazał, że D. K. musiała zostać pozbawiona dodatku stołecznego, który pobierała na stanowisku eksperta Zespołu [...] Komendy Rejonowej Policji [...], ponieważ, zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r. nr 152, poz. 1732, ze zm.), dodatek ten przysługuje policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku etatowym w Komendzie Stołecznej Policji lub w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania objęty jest obszarem działania Komendanta Stołecznego Policji. Powołany przepis jednoznacznie wyklucza możliwość otrzymywania dodatku stołecznego przez funkcjonariusza pełniącego służbę w Komendzie Głównej Policji. Utrata tego prawa nie może być więc odbierana przez skarżącą jako pogorszenie warunków służby, a tym bardziej jako przejaw dyskryminacji.

Sąd I instancji podniósł, że twierdzenia D. K., iż stanowisko Sekcji [...] KGP nie odpowiada jej pod względem zdrowotnym ze względu na wielomianowy system służby, nie ma oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek wzmianki o przeciwwskazaniach zdrowotnych do wykonywania obowiązków służbowych na tym stanowisku. Skarżąca faktycznie nie podjęła służby na stanowisku eksperta w Sekcji [...] KGP, ponieważ przebywała na długotrwałym zwolnieniu chorobowym, a więc jej twierdzenia o ewentualnym negatywnym wpływie na stan zdrowia są nieweryfikowalne.

WSA w Warszawie wskazał, że, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie zostały także naruszone prawa strony wynikające z przepisów art. 10 K.p.a. Organy prowadząc postępowanie oparły się bowiem na materiale dowodowym dotychczas zebranym i znanym stronie. Prowadzone postępowanie nie doprowadziło do oparcia decyzji na dowodach nie istniejących wcześniej, co do których skarżąca nie mogła się odnieść czy wypowiedzieć.

Skargę kasacyjną na wyrok WSA w Warszawie wniosła D. K., żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie:

• art. 32, art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z § 2 pkt. 14 lit. d zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działań komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz.Urz. KGP nr 18, poz. 135) przy określeniu warunków pracy (służby) na stanowisku zajmowanym dotychczas przez skarżącą i warunków pracy na stanowisku wyznaczonym jej rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2011 r.;

• art. 145 2 pkt 1 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, że organ administracji przy podejmowaniu rozstrzygnięć nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., podczas gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż w postępowaniu dotyczącym mianowania skarżącej na inne równorzędne stanowisko służbowe w sposób niewystarczający wyjaśniono kwestię równorzędności stanowisk i przyczyny rozstrzygnięcia kadrowego;

• art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji i w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracyjnego zaakceptował naruszenie wskazanych przepisów K.p.a. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustalił i nie przedstawił wszystkich okoliczności istotnych dla oceny, czy w sprawie dokonano mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne, czy stanowisko niższe ze względu na jego umiejscowienie w strukturze biura składającego się z wydziałów oraz sekcji;

• art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a., ponieważ Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji i w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu zaakceptował naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącej. Organ nie wykazał równorzędności stanowisk: dotychczas zajmowanego i tego na które skarżąca została mianowana. Sąd I instancji zaakceptował także postępowanie organu, które naruszało zasady: praworządności działania organów Państwa, prawdy obiektywnej i zaufania obywateli do organów Państwa. Organ nie doręczył wraz z odpowiedzią na skargę pełnych akt personalnych skarżącej, które z niewyjaśnionych przyczyn kończyły się na miesiącu marcu 2010 r. i nie zawierały istotnych dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy akt dotyczących stanu zdrowia skarżącej, oraz tego, czy w rzeczywistości stanowisko, na jakie została skierowana skarżąca było jedynym wakatem w Komendzie Głównej Policji. WSA w Warszawie zaakceptował fakt, że akta przesłane wraz ze skargą nie były kompletne, złączone i ponumerowane, wyposażone w kartę przeglądową, czyli "spis treści";

• art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt I lit. c w zw. z art. 153 P.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji i w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracyjnego zaakceptował naruszenie przez organ administracyjny art. 153 P.p.s.a. Organ nie zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1486/10;

• art. 141 § 4 P.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji nie zawarł w uzasadnieniu stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz błędnie ustalił fakty w odniesieniu do treści decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., którą skarżącą jedynie powołano na nowe stanowisko służbowe, w sytuacji, gdy po uprawomocnieniu się wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1486/10, na skutek wyeliminowania uchylonych nim decyzji z obrotu prawnego, skarżąca nigdy nie została odwołana ze stanowiska eksperta w Wydziale [...] KGP.

Podkreślono, że Sąd I instancji pominął fakt, że skarżąca legitymuje się orzeczeniem Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] stycznia 2010 r. wskazującym ograniczenia co do zdolności do służby, a organy nie sprawdziły, czy będzie ona mogła pełnić służbę w systemie zmianowym. Brak było też wskazania, że istotnie w Biurze [...] było tylko jeden wakat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Wskazać zatem należy konkretne przepisy prawa, którym – zdaniem skarżącej – uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd, stosując przepis, popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autorka skargi kasacyjnej wykazać musi, jak powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź też jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W przedmiotowej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, nie określają natomiast formy naruszeń.

Zauważyć należy, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: K.p.a.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie jest trafny. WSA w Warszawie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ponieważ uznał, że skarga wniesiona przez D. K. nie była zasadna, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z jego treści wynika, że Sąd I instancji dokonał dogłębnej analizy zebranego w aktach personalnych skarżącej materiału dowodowego. Odniósł się także do twierdzeń D. K. dotyczących jej stanu zdrowia, który ma uniemożliwiać prawidłowe wykonywanie służby na nowym stanowisku. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. należy uznać za bezpodstawny. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej należy uznać, że wywód poczyniony w zaskarżony wyroku jest prawidłowy, orzeczenie jest napisane w sposób czytelny i nie zwiera sprzeczności. WSA w Warszawie w całości zbadał zarzuty zwarte w skardze, dokonując dokładnej i jasnej wykładni obowiązujących przepisów prawa administracyjnego materialnego i wskazał przesłanki rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że twierdzenia na temat luk w zebranym materialne dowodowym nie mają żadnego uzasadnienia. Skarżąca powołuje się na orzeczenia komisji lekarskiej dotyczące jej stanu zdrowia, ale pomimo, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., mogła przestawić uzupełniające dowody z dokumentów, nie uczyniła tego. W skardze kasacyjnej również nie przedstawiła dokumentów potwierdzających taki stan faktyczny. D. K. nie wskazała nadto, jakich dokumentów brakuje w aktach personalnych i jaki miały one wpływ na wydane w sprawie orzeczenia.

Całkowicie niezrozumiały jest także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma takiej jednostki redakcyjnej, a z treści zarzutu, sformułowanego przez profesjonalistę-adwokata, trudno jest odczytać, który ewentualnie inny przepis tej ustawy miałby zostać naruszony.

Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa materialnego należy wskazać, że WSA w Warszawie prawidłowo uznał, iż stanowisko eksperta Sekcji [...] Komendy Głównej Policji jest równoważne ze stanowiskiem eksperta Wydziału [...] Komendy Głównej Policji, a zatem decyzja o mianowaniu na to drugie stanowisko nie narusza art. 32 w zw. z art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, ze zm.). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby i ma charakter administracyjnoprawny. Decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się takim samym stanowiskiem etatowym i takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego (grupa zaszeregowania i mnożnik kwoty bazowej). Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Z akt sprawy wynika, że D. K. została mianowana na stanowisko eksperta Sekcji [...] KGP. Stopień etatowy [...], odzwierciedlający jego rangę w strukturze Policji, grupa zaszeregowania [...] i mnożnik kwoty bazowej [...], czyli elementy składające się na opis nowego stanowiska służbowego są tożsame z poprzednio zajmowanym stanowiskiem eksperta w Wydziale [...] KGP. Wskazać należy, że, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza jego tożsamości z poprzednio zajmowanym. W języku potocznym "równorzędny" to mający taką samą wartość, jakość jak ktoś inny lub coś innego, taki sam pod względem wartości (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, red S. Dubisz, Tom P-Ś, Warszawa 2008, s. 1079) Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), natomiast nie są takie same. Równorzędność stanowisk nie oznacza więc takich samych zadań czy też godzin służby. Charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jego warunki służby. Policjant nie ma określonych warunków wykonywania służby raz na zawsze. Oczywistym jest bowiem, że zmieniające się otoczenie zewnętrzne Policji powoduje, iż ta musi dostosowywać się do nowych wyzwań. Gwarancje co to równorzędności zajmowanego stanowiska związane z przeniesieniem funkcjonariusza, nie obejmują warunków służby, a dotyczą przede wszystkim elementów związanych ze stopniem służbowym i uposażeniem zasadniczym.

Podnieść należy, że stanowisko zajmowane przez D. K. zostało zlikwidowane. W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że nie mogła być ona mianowana na to samo stanowisko, a organy Policji, kierując się art. 32 i art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, miały obowiązek mianować ją na stanowisko odpowiadające jego wartości. Organy Policji były również związane wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1486/10, który wskazał, że nowe stanowisko skarżącej powinno odzwierciedlać dotychczasowe doświadczenie skarżącej oraz kwalifikacje zawodowe. Służba na stanowisku eksperta Sekcji [...] KGP niewątpliwie wiąże się z dotychczasową pracą skarżącej przy współpracy międzynarodowej Policji. Organy Policji jak i Sąd I instancji prawidłowo więc zastosowały się do wskazówek zawartych powołanym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.