Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1661/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy ze sprzeciwu L. sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 listopada 2023 r. nr 1316/23 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, zezwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

L. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. sprzeciw od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 listopada 2023 r. nr 1316/23, uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. zainicjował wniosek L. sp. z o. o. z siedzibą w W. o wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych A, B, C, D i E z częścią usługową i garażami podziemnymi na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. .

Inwestycja ta realizowana była na podstawie decyzji Prezydenta W. z [...] października 2018 r. nr [...], udzielającej inwestorowi A. pozwolenia na budowę.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z 2 sierpnia 2021 r. nr 554/OPON/2021 uchylił ww. decyzję Prezydenta W. o pozwoleniu na budowę i umorzył postępowanie.

PINB dla W. decyzją z [...] grudnia 2022 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych A, B, C, D i E z częścią usługową i garażami podziemnymi na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. , uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 16 lutego 2023 r. nr 185/2023 utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z [...] grudnia 2022 r.

Następnie organ powiatowy decyzją z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] , na podstawie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) oraz art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlanego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), zatwierdził A. projekt budowlany ww. inwestycji, zezwolił na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ powiatowy wskazał, że inwestor od dnia 27 sierpnia 2019 r. dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, na podstawie której mógł realizować roboty budowlane. Po uchyleniu decyzji Wojewody Mazowieckiego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2020 r., sygn. VII SA/Wa 2340/19, inwestor dysponował jedynie nieostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji utracił możliwość kontynuacji robót budowlanych. Materiał dowodowy potwierdzał, że po dniu [...] marca 2020 r. kontynuowano roboty budowlane zgodnie z projektem budowlanym będącym załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ powiatowy stwierdził, że nie ma możliwości odrębnego rozpatrywania robót budowlanych wykonanych w oparciu o prawomocne i wykonalne pozwolenie na budowę (art. 50-51 Prawa budowlanego) oraz robót wykonanych w ramach samowoli budowlanej (art. 48 ww. ustawy). Podkreślił, że postępowanie należy prowadzić w oparciu o przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego.

PINB uznał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, zakres projektu uwzględnia stopień skomplikowania robót, specyfikę i charakter obiektu budowlanego, warunki ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w przepisach odrębnych, jak również niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami. Projekt jest kompletny, został sporządzony prawidłowo. Organ I instancji wskazał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zaświadczenie Prezydenta W. z [...] lutego 2022 r. nr [...] . W związku z powyższym organ powiatowy stwierdził, że był zobowiązany do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 7 listopada 2023 r. nr 1316/23, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołań L.sp. z o. o., C. sp. z o. o. oraz G. sp. z o. o. - uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z dnia [...] sierpnia 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, określonych w art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a. Wskazał, że organ powiatowy ograniczył się do ogólnikowego powołania na prawidłowość i kompletność przedłożonego projektu, jak również zgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak nie przedstawił argumentacji takiego stanowiska, w szczególności w zestawieniu z poszczególnymi założeniami/zapisami dokumentacji projektowej zamiennej. Ponadto w sposób zbiorczy wskazał na zawarte w projekcie budowlanym rozwiązania dotyczące sieci i przyłączy mediów, a także na uwzględnienie wytycznych zawartych w decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2022 r., bez bliższego wyjaśnienia, na czym to uwzględnienie polegało.

Organ II instancji zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. na terenie oznaczonym symbolem [...] tj. terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z dopuszczeniem usług, zawiera szereg wytycznych co do zagospodarowania terenu, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz zasady obsługi komunikacyjnej. Jednocześnie § 29 uchwały odsyła do zapisów ogólnych planu w kwestii m. in. zasad obsługi terenu w infrastrukturę techniczną oraz zasad scalania i podziału nieruchomości.

Powoływanie się przez inwestora na zaświadczenie o zgodności inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W ocenie organu wojewódzkiego podobne wadliwości dotyczyły oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez które należy rozumieć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzasadnienie decyzji organu I instancji całkowicie pomija tę kwestię.

Organ odwoławczy wskazał też, że kompletność, zakres i forma projektu budowlanego powinna zostać oceniona w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, czego również zabrakło.

MWINB zwrócił też uwagę na konieczność oceny inwestycji w świetle art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] maja 2017 r. nr [...]. W toku postępowania należało ustalić, czy wobec zmian inwestycji w stosunku do pierwotnej dokumentacji konieczne było uzyskanie nowej decyzji, o której mowa w powołanym przepisie. Organ wskazał, iż pierwotnie zaprojektowano po dwa wjazdy do budynku A i C oraz jeden do budynku E, a obecnie projektowany jest jeden wspólny wjazd do garaży wszystkich budynków. W tym względzie można było rozważyć uzyskanie stanowiska organu właściwego do wydania powoływanej decyzji.

Dalej organ II instancji zaznaczył, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2023 r., sygn. II OSK 1284/22 stwierdzono nieważność § 29 ust. 3 pkt 15 uchwały Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zakaz wznoszenia stropu garażu ponad poziom terenu od strony ulicy) w części obejmującej działki nr ewid. [...] i [...]. Ponadto wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. VII SA/Wa 1912/22 stwierdzono nieważność ww. uchwały w części, tj. § 2 pkt 40 oraz § 29 ust. 3 pkt 5 w zakresie zawartych w tym przepisie sformułowań: "X kondygnacji" i "XI, XII, XVI kondygnacji", w odniesieniu do działek nr [...] i [...].

Organ wojewódzki stwierdził, że naruszono art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu uniemożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nakazał odnieść się co najmniej do kwestii zgodności podstawowych parametrów inwestycji (w tym intensywności zabudowy, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, wysokości obiektu) z § 29 planu miejscowego oraz ocenić konieczność uzyskania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

L. Sp. z o. o. z siedzibą w W. w sprzeciwie od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 listopada 2023 r. nr 1316/23 zarzuciła organowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, mimo że istniały przesłanki do uchylenia decyzji organu powiatowego i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu, ze względu na nieuzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowania przedsięwzięcia objętego projektem złożonym 15 maja i 29 czerwca 2023 r., co stanowiło naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z. art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2878/23 oddalił sprzeciw L. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 listopada 2023 r. nr 1316/23.

L.sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lipca 2024 r. sygn. II OSK 1155/24 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie .

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że skoro organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej wskazał na konieczność ustalenia przez organ I instancji zgodności inwestycji pod kątem art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a L.Sp. z o.o. we wniesionym sprzeciwie zmierzała do podważenia wyrażonego przez organ II instancji stanowiska, obowiązkiem Sądu I instancji było odniesienie się do powyższego zagadnienia. Sąd I instancji winien wyjaśnić, czy ww. stwierdzenie zawarte przez MWINB było zasadne w świetle art. 138 § 2 i § 2a k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc, czy zaskarżony akt jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, że sprzeciw jest zasadny.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e p.p.s.a.). W myśl art. 151a p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podjęta została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie zaś do art. 138 § 2a k.p.a. jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów.

Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyłom w przyjętej w kodeksie konstrukcji postępowania odwoławczego, którego celem jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy, dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej ograniczona jest więc tylko do sytuacji wyjątkowych i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca omawianego przepisu. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wówczas, gdy organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania w ogóle nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadził je w taki sposób, że nie zostały wyjaśnione podstawowe okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez których nie można sprawy rozstrzygnąć. W orzecznictwie wskazuje się, że przesłanką do wydania decyzji kasacyjnej nie jest odmienna ocena prawna dokonana przez organ odwoławczy, braki w uzasadnieniu zajętego przez organ I instancji stanowiska, czy też sytuacja, gdy postępowanie wyjaśniające organu pierwszej instancji jest dotknięte brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym.

Wskazać przy tym należy, że przepis art. 138 § 2 należy odczytywać łącznie z art. 136 k.p.a., który przewiduje, że organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie cytowanego wyżej art. 136 k.p.a.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji dokonuje samodzielnej oceny prawnej, jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie. Działanie organu II instancji nie ma bowiem charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji powinien zatem dążyć do rozstrzygnięcia sprawy ad meritum, a w razie konieczności uzupełnić brakujące dowody w oparciu o art. 136 k.p.a. Wynikająca z art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności nie oznacza bowiem, że organ odwoławczy może rozpatrzyć sprawę administracyjną wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zebranego i ocenionego przez organ pierwszej instancji.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał w swojej decyzji w sposób przekonujący, aby zaistniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji stanowił art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji). Organ I instancji w oparciu o powyższe przepisy zatwierdził przedłożony przez inwestora projekt zamienny inwestycji, zezwolił na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.

Podkreślenia wymaga, że po przedstawieniu przez inwestora organowi nadzoru budowlanego projektu budowlanego zamiennego obowiązkiem organu jest dokonanie jego merytorycznej oceny pod kątem wymogów wskazanych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego (pkt 3).

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z [...] sierpnia 2023 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazał na lakoniczność uzasadnienia decyzji tego organu i brak wyczerpującego odniesienia się do kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi.

Zauważyć wobec tego trzeba, że konieczność wyjaśnienia kwestii zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem czy z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie stanowi o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. i nie uzasadnia zastosowania tego przepisu. Zarzut niewyczerpującego uzasadnienia decyzji nie może być podstawą uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił się od merytorycznej oceny materiału dowodowego i stanowiska organu I instancji we wskazanym zakresie.

Odnosząc się natomiast do kwestii zgodności przedłożonego projektu zamiennego z wymaganiami ochrony środowiska MWINB zwrócił uwagę na konieczność oceny inwestycji w świetle art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] maja 2017 r. nr [...] i podniósł, że w toku postępowania organ I instancji winien był ustalić, czy wobec zmian inwestycji w stosunku do pierwotnej dokumentacji konieczne było uzyskanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W związku z argumentacją sprzeciwu wskazującą, że w przypadku zatwierdzenia nowego projektu i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót nie jest możliwe zastosowanie któregokolwiek z wyjątków określonych art. 72 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzasadniających odstąpienie od obowiązku uzyskania nowej decyzji środowiskowej, warto zauważyć, że zagadnienie to było już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2019 r. sygn. II OSK 2156/17, odnosząc się do kwestii wymogu uzyskania nowej decyzji środowiskowej przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, wskazał, że w świetle art. 72 ust. 2 ww. ustawy "nie jest konieczne ponowne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę, decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...) - art. 72 ust. 1 pkt 1; polega na zmianie zatwierdzonego projektu budowlanego, która dotyczy np. charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, oraz charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego, a zmiany te nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a ustawy)". Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 września 2021 r. sygn. VII SA/Wa 781/21, wskazując, że wymogu uzyskania nowej decyzji środowiskowej nie stosuje się w przypadku wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny oraz udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeżeli dokonane przez inwestora zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji środowiskowej.

W ocenie Sądu organ odwoławczy winien był samodzielnie ocenić, uwzględniając zakres zmian inwestycji przewidzianych w stosunku do projektu budowlanego pierwotnego, czy w rozpoznawanej sprawie zachodziła konieczność uzyskania nowej decyzji środowiskowej i w zależności od tej oceny podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy ma nie tylko prawo, ale i obowiązek, formułowania własnych ocen prawnych stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał własnej oceny powyższej kwestii w rozpoznawanej sprawie i uchylając decyzję organu I instancji nie określił w objętej sprzeciwem decyzji wytycznych w zakresie wykładni przepisów (art. 138 § 2a k.p.a.).

Z powołanych wyżej przyczyn Sąd uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy nie wykazał, w obecnym stanie sprawy, zaistnienia przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Ujawnione naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Na zasądzoną na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych składa się wpis od sprzeciwu w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika w wysokości 480 zł.