Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 392/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 81 ust. 1-6
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi A.J.-R. i B. J.-R.j na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności rodziców za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo - wychowawczej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezydent Miasta B. ustalił opłatę za pobyt I. J., córki A. i B. J. w Pogotowiu Opiekuńczym w W’. w wysokości 1493,00 zł miesięcznie na okres od 28 lipca 2009 r. do 27 lipca 2010 r. oraz rozłożył na 12 rat odpłatność za okres od 28 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. w łącznej wysokości 7.657,65 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że zobowiązując do ponoszenia opłaty w wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania w placówce wziął pod uwagę sytuację życiową rodziny, a także przepisy uchwały Rady Miasta Biała Podlaska z dnia 30 czerwca 2005 r. Nr IV/30/05 w sprawie warunków częściowego lub całkowitego zwalniania rodziców z opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W szczególności uwzględnił organ to, iż rodzina jest dwuosobowa, nie ma na utrzymaniu innych osób poza córką, sytuacja zdrowotna rodziny jest dobra, (jedynie matka I. uskarża się na bóle kręgosłupa), sytuacja majątkowa rodziny jest ponadprzeciętna (rodzina ma dom jednorodzinny w zabudowie szeregowej oraz dwa samochody). Źródłem dochodu rodziny jest emerytura A. J., a B. J. nie pracuje i nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy. Dochód na osobę w rodzinie z uwzględnieniem córki I. wynosi 878 zł i znacznie przekracza ustawowe kryterium dochodowe, które dla trzyosobowej rodziny wynosi 1.053 zł Przekracza także 250% kryterium dochodowego, a więc zgodnie z przepisami Uchwały Nr IV/30/05 niemożliwe jest nawet częściowe zwolnienie z opłat. W związku z powyższym nie znaleziono podstaw do całkowitego, jak również częściowego zwolnienia rodziców I. z opłat za jej pobyt w Pogotowiu Opiekuńczym w W. Organ uznał jedynie, że spłata należności za okres od 28 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. jednorazowo stanowiłby znaczne obciążenie budżetu rodziny, w związku z czym postanowił rozłożyć kwotę 7.657,65 zł na 12 rat.

W odwołaniu B. i A. J. podnieśli, że ustalona miesięczna opłata przekracza ich możliwości finansowe i nie są w stanie zapłacić powstałego za pięć miesięcy zadłużenia, nawet w ratach. Podnieśli też, że ich rodzina jest trzyosobowa, gdyż do jej składu zaliczana jest również córka I. oraz, że swoją sytuację życiową, w tym zdrowotną i majątkową oceniają inaczej niż organ. Nadto podnieśli, że organ nie uwzględnił tego, że ponoszą jeszcze inne koszty związane z utrzymaniem dziecka (ubranie, wyprawka szkolna, telefon komórkowy, pobyt w domu podczas ferii), a dowodem na to jest dołączone do odwołania zaświadczenie z Pogotowia Opiekuńczego. Dodali też, że odpłatność za pobyt córki wynosi 60% ich dochodów, a łącznie z ratą zadłużenia aż 80% dochodu. Na utrzymanie pozostaje im więc około 500 zł, tj. kwota poniżej kryterium dochodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zaznaczył, że podstawą decyzji był art. 81 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym za pobyt dziecka w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej opłatę ponoszą, do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, rodzice dziecka (ust. 1). Obowiązek opłaty obciąża również rodziców pozbawionych władzy rodzicielskiej lub których władza rodzicielska została zawieszona lub ograniczona (art. 81 ust. 2) Opłatę ustala, w drodze decyzji starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed skierowaniem do placówki (ust. 3). Starosta może częściowo albo całkowicie zwolnić lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w ust. 1, na wniosek lub z urzędu, ze względu na trudną sytuację materialną rodziny lub osoby (ust 4). Ustalając wysokość opłaty uwzględnia się sytuację rodzinną, zdrowotną, dochodową i majątkową rodziny lub osoby (ust 5). Ustalenie warunków częściowego lub całkowitego zwalniania z opłat za pobyt w placówce opiekuńczo - wychowawczej powierzone zostało w art. 81 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej radzie powiatu. Jak wskazało Kolegium w niniejszej sprawie obowiązuje uchwała Rady Miasta Biała Podlaska z dnia 30 czerwca 2005r. Nr IV/30/05 w sprawie warunków częściowego lub całkowitego zwalniania rodziców dziecka, osób pełnoletnich lub ich rodziców, a także opiekunów prawnych lub kuratorów dysponujących dochodami dziecka z opłat za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej oraz osoby pełnoletniej nadal przebywającej w placówce do czasu ukończenia szkoły, która stanowi, iż całkowitemu zwolnieniu z opłat za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo - wychowawczej podlegają rodzice nieposiadający żadnego dochodu oraz rodzice posiadający dochód nieprzekraczający kryterium dochodowego rodziny ustalonego zgodnie z ustawą o pomocy społecznej. Natomiast rodzice posiadający dochód wyższy niż kryterium dochodowe rodziny, lecz nieprzekraczający 250% tego kryterium, podlegają częściowemu zwolnieniu z opłat, o których mowa. Z powyższych uregulowań wynika, że pobyt w placówkach opiekuńczo - wychowawczych jest odpłatny, natomiast warunki odstąpienia od ustalenia opłaty albo częściowe lub całkowite zwolnienie z opłat regulują przepisy prawa miejscowego. Ustalenie wysokości opłaty w granicach wyznaczonych przepisami prawa miejscowego należy do rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego, a więc powinno być rezultatem analizy wszystkich okoliczności składających się na sytuację rodzinną, zdrowotną i dochodową podmiotu zobowiązanego. W tym celu przeprowadzono wywiad środowiskowy na podstawie którego ustalono, że małżonkowie J. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, mieszkają we własnym domu o pow. 160 m2, posiadają dwa samochody. Ich miesięczny dochód wynosi 2.634,01 zł, natomiast stałe miesięczne wydatki około 1330zł (energia elektryczna - 190 zł, gaz -400 zł, leczenie i leki - 230 zł, wywóz śmieci - 40 zł, telefon - 210 zł, woda - 160 zł). Skarżąca nie pracuje i nie jest zainteresowana podjęciem pracy, uskarża się na bóle kręgosłupa i przyjmuje leki przeciwbólowe. Skarżący natomiast jest emerytem, jest zdrowy. W tych okolicznościach w ocenie Kolegium brak przesłanek do częściowego, czy całkowitego zwolnienia z opłaty za pobyt w ośrodku.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem B. i A. J. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Decyzji tej zarzucili rażące naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, poprzez: zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 8 i art. 12 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej poprzez wydanie decyzji dotyczącej ustalenia odpłatności ze znaczną zwłoką;

- art. 10 k.p.a. poprzez odmowę prawa do zapoznania się przez skarżących z materiałem dowodowym w sprawie oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Uzasadniając wskazane zarzuty skarżący podnieśli, iż ich sytuacja dochodowa ustalona została wyłącznie w oparciu o oświadczenie o stanie majątkowym, które nie może być wyznacznikiem rzeczywistych możliwości ponoszenia opłaty. Organy nie uwzględniły innych wydatków poza stałymi miesięcznymi wydatkami, takich jak koszty wyjazdu na terapię rodzinną i terapeutyczną do Białegostoku - około 200 zł miesięcznie, koszty utrzymania córki w czasie jej pobytów w domu, koszty wyżywienia i ubrania ich samych, kosztów wypoczynku, a także kosztów związanych z zainteresowaniami córki.

Niezgodne z prawem było również wydanie decyzji dopiero po pięciu miesiącach od umieszczenia córki skarżących w placówce. Przepis art. 81 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, stanowi, iż organ powinien był wydać decyzję w sprawie odpłatności przed skierowaniem dziecka do placówki. Na skutek tej opieszałości organu i wydania decyzji z uchybieniem terminu zostali zobowiązani do zapłacenia opłat bieżących i zaległych - w sumie 2.130,10 zł miesięcznie, co przy miesięcznym dochodzie 2.634,01 zł przekracza w znacznym stopniu możliwości finansowe rodziny.

Dodali również, iż pracownik socjalny odmówił im wglądu do akt sprawy, a zatem pozbawił ich prawa obrony swoich interesów w tym postępowaniu i ustosunkowania się co do zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, szczegółowo odnosząc się do zarzutów skargi, które w ocenie organu nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, ani przepisów ustawy z dnia z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz.1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa"

Kwestię odpłatności za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej reguluje przepis art. 81 ustawy. Zgodnie z tym przepisem za pobyt dziecka w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej opłatę ponoszą, do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, rodzice dziecka, a także opiekunowie prawni lub kuratorzy, w przypadku gdy dysponują dochodami dziecka (ust. 1). Z przytoczonego przepisu wynika, że pobyt w placówkach opiekuńczo-wychowawczych jest odpłatny. Opłatę ponoszą rodzice dziecka, ewentualnie opiekunowie prawni lub kuratorzy, jeśli dysponują dochodami dziecka. Obowiązek ten spoczywa również na rodzicach, których pozbawiono władzy rodzicielskiej lub których władza została zawieszona albo ograniczona (art. 81 ust. 2).

Opłatę ustala, w drodze decyzji administracyjnej, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed skierowaniem do placówki (ust. 3). Ustalając wysokość opłaty, starosta uwzględnia sytuację rodzinną, zdrowotną, dochodową i majątkową rodziny lub osoby (ust. 5).

Przepisy ustawy nie wprowadzają wyjątków od zasady odpłatności, przewidują jednak możliwość zwolnienia od opłaty lub odstąpienia od jej ustalenia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 81 ust. 4 ustawy, starosta, czyli organ właściwy do ustalenia opłaty może częściowo albo całkowicie zwolnić lub odstąpić od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w całodobowej placówce opiekuńczo-wychowawczej, na wniosek lub z urzędu, ze względu na trudną sytuację materialną rodziny lub osoby. Warunki częściowego lub całkowitego zwalniania z opłaty określa w drodze uchwały rada powiatu (art. 81 ust. 6). W rozpoznawanej sprawie jest to Uchwała Nr IV/30/05 Rady Miasta Biała Podlaska z dnia 30 czerwca 2005r. w sprawie warunków częściowego lub całkowitego zwalniania rodziców dziecka, osób pełnoletnich lub ich rodziców, a także opiekunów prawnych lub kuratorów dysponujących dochodami dziecka z opłat za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej oraz osoby pełnoletniej nadal przebywającej w placówce do czasu ukończenia szkoły.

Konstrukcja przepisu art. 81 ust. 4 wskazuje na zastosowanie instytucji uznania administracyjnego, które pozwala organowi administracji na wybór rozstrzygnięcia. Uznanie oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. Od oceny organu zależy więc, czy wyda decyzję zwalniającą zobowiązanych z opłaty lub odstąpi od jej ustalenia. Cechą specyficzną instytucji uznania jest to, że decyzja wydana w tym trybie nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości. Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej. W orzecznictwie podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami postępowania zawartymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności.

Przepis art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę całokształtu materiału dowodowego, wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Organ powinien dokonać oceny poszczególnych dowodów i rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują podstaw, na których organ ma oprzeć ocenę dowodów. W nauce wskazuje się, że organ w tej ocenie powinien kierować się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia.

Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy i poddały go ocenie zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, kierując się normą przepisu art. 81 ust. 4 ustawy, który jako przesłankę całkowitego lub częściowego zwolnienia z opłat wskazuje trudną sytuację materialną rodziny lub osoby. Organy uwzględniły także przepisy Uchwały Nr IV/30/05 Rady Miasta Biała Podlaska z dnia 30 marca 2005 r., określającej warunki częściowego lub całkowitego zwalniania z opłat za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, która przewiduje częściowe zwolnienie z opłat w przypadku, gdy dochód rodziny nie przekracza 250% ustawowego kryterium dochodowego.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wynosi 351 zł (wysokość kwoty określona została w § 1 pkt 1 litera "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz. U. Nr 127, poz. 1055), natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 kryterium dochodowe rodziny to suma kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. W świetle powołanych przepisów kryterium dochodowe rodziny wynosi dla trzyosobowej rodziny skarżących kwotę 1053 zł, a wskazany w Uchwale Nr IV/30/05 Rady Miasta Biała Podlaska próg 250% kryterium ustawowego wynosi 2632,50 zł.

Prawidłowo ustalony przez organy dochód rodziny skarżącego, wynoszący 2634,01 zł, przekracza zatem o ponad 250 % ustawowe kryterium dochodowe. Nie było w tej sytuacji podstaw, w świetle przepisów Uchwały Nr IV/30/05 Rady Miasta Biała Podlaska z dnia 30 marca 2005 r., do częściowego chociażby zwolnienia skarżących z opłaty za pobyt córki w placówce opiekuńczo-wychowawczej.

Wbrew zarzutom skarżących organy obu instancji prawidłowo oceniły również sytuację rodzinną, zdrowotną, dochodową i majątkową rodziny, którą to sytuację uwzględnia starosta przy ustalaniu opłaty.

Jak już wyżej wskazano dochód rodziny ustalony został prawidłowo i skarżący ustalenia tego nie kwestionują. Prawidłowe są też ustalenia co do składników majątku skarżących i dokonana na tej podstawie ocena ich sytuacji materialnej. Jest poza sporem, że skarżący posiadają dom jednorodzinny o pow. 160 m 2, składający się z sześciu pokoi oraz dwa samochody osobowe. Z treści wywiadu środowiskowego wynika, że dom jest funkcjonalnie urządzony i wyposażony w niezbędne meble oraz sprzęty gospodarstwa domowego. Trudno w tej sytuacji nie zgodzić się z organami, że sytuacja materialna skarżących jest ponadprzeciętna. Wskazywane przez skarżących wydatki na energię elektryczną, wodę, ścieki i telefon stanowią zwykłe koszty utrzymania i nie mogą wpłynąć na odmienną ocenę sytuacji skarżących. Także dodatkowe wydatki, związane z zaspokajaniem różnych potrzeb córki nie dają podstaw do uznania, że sytuacja materialna rodziny jest bardzo trudna. Należy ponadto zauważyć, że oboje skarżący są w wieku umożliwiającym zatrudnienie (skarżący jest emerytem wojskowym, ma 60 lat, skarżąca ma lat 49). Z akt sprawy nie wynika, by istniały jakiekolwiek przeciwwskazania do podjęcia przez skarżących dodatkowego zatrudnienia. Skarżąca nie jest jednak nawet zarejestrowana jako osoba bezrobotna i nie jest zainteresowana podjęciem pracy, aczkolwiek - jak wynika z wywiadu środowiskowego - ma uprawnienia masażystki.

Również sytuacja zdrowotna skarżących oceniona została przez organy prawidłowo. Dołączone do odwołania zaświadczenia lekarskie nie wskazują na występowanie w rodzinie skarżących poważnych problemów zdrowotnych. Z zaświadczeń tych wynika jedynie, że skarżący leczą się w przychodni kolejowej z powodu określonych dolegliwości bólowych, nie są natomiast objęci leczeniem specjalistycznym, czy szpitalnym. Skarżący nie wykazali również, by z powodu tych dolegliwości ponosili koszty, rzutujące w sposób istotny na ich sytuację materialną. Bezpodstawny jest także zarzut nieuwzględnienia faktu, iż

Organy administracji prawidłowo oceniły w tej sytuacji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, dotyczące sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, dochodowej i majątkowej rodziny, które pozwalałaby na ustalenie opłaty w innej wysokości.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, że decyzja ustalająca opłatę wydana została dopiero po kilku miesiącach od umieszczenia córki w skarżących w placówce opiekuńczo-wychowawczej, co spowodowało powstanie zaległości, stwierdzić należy, że okoliczności te nie mają wpływu na wysokość opłaty. Ubocznie zauważyć należy, że kwota zaległości rozłożona została na 12 rat. Ponadto przepisy ustawy nie nakładają na starostę obowiązku wydania decyzji przed skierowaniem dziecka do placówki. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty wszczęte zostało listopadzie 2009 r. i dopiero po jego wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydana być mogła decyzja w sprawie opłaty.

Nie może zostać także uwzględniony zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący brali czynny udział w postępowaniu przed organami, składali pisma oraz dokumenty. Nie zostali wprawdzie zawiadomieni o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, nie wykazali jednak, że uchybienie to uniemożliwiło im przedstawienie jakiegokolwiek dowodu, który mógłby być istotny dla rozstrzygnięcia i mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

Brak w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia skargi.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.