Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 364/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2023 roku sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 11 kwietnia 2023 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania P. G. (dalej: "strona") od decyzji Prezydenta Miasta K. (dalej: "Prezydent Miasta") z 4 stycznia 2023 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 8 września 2022 r. strona wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrzną drogą dojazdową.

Prezydent Miasta decyzją z 4 stycznia 2023 r., nr [...], na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") i art. 104 oraz art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "K.p.a."), odmówił stronie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrzną drogą dojazdową na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...] (obręb [...]).

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Podał, że szerokość frontu terenu inwestycji wynosi ok. 35,0 m. Za front przyjęto część działki nr [...] przylegającej do drogi publicznej ul. [...] za pośrednictwem projektowanej wewnętrznej drogi dojazdowej (działka nr [...]), po której odbywać się ma obsługa komunikacyjna terenu inwestycji. Trzykrotna szerokość tego frontu wynosi ok. 105,0 m. Granicę obszaru analizowanego wyznaczono w nieco większej odległości, głównie zgodnie z przebiegiem geodezyjnych granic działek poddanych analizie, tworzących zwarty obszar zabudowany.

Z przeprowadzonej analizy wynika, że planowana inwestycja spełnia wymóg kontynuacji funkcji projektowanej zabudowy w obszarze analizowanym. Odnosząc się do sposobu zagospodarowania terenu projektowanej zabudowy stwierdzono, że różni się on od sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich, na których zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lokowana zarówno po tej samej, jak i przeciwnej stronie ul. [...] usytuowana jest bezpośrednio przy tej ulicy i jest obsługiwana z tej ulicy oraz dróg wewnętrznych, sięgających linii zabudowy najdalej zlokalizowanych obiektów budowlanych. Natomiast projektowane budynki to budynki mieszkalne jednorodzinne, które mają być zlokalizowane głęboko wśród terenów rolniczych. Projektowane budynki wyrysowano co prawda bliżej drogi publicznej, jednak z zakreślonego terenu inwestycji oraz projektowanej drogi wewnętrznej wynika, że zabudowa może być lokalizowana na całym terenie inwestycji dochodzącym aż do W. B.. Na terenach sąsiednich prowadzone są gospodarstwa rolne, co może prowadzić do wystąpienia konfliktów w związku z oddziaływaniem gospodarstw rolnych na tereny sąsiednie o funkcji mieszkaniowej.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że projektowana zabudowa stoi w bezsprzecznej kolizji z istniejącą rolniczą przestrzenią produkcyjną na tym terenie. Niedopuszczalne jest lokowanie w głębi terenów rolniczych funkcji, która mogłaby w istotny sposób utrudnić funkcjonowanie istniejącej zabudowy zagrodowej. Chociażby dopuszczalne normy hałasu przy sąsiadującej zabudowie mieszkaniowej są inne niż przy sąsiadującej zabudowie zagrodowej, czy uciążliwości odorowe związane z działalnością rolniczą. Lokowanie dalszej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej niż istniejąca w tym terenie w formie osiedla tej zabudowy w środku terenów rolnych jest niedopuszczalne. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie osiedla mieszkaniowego powinna być lokowana przy zastanej tkance osiedli mieszkaniowych, a nie wśród rozległej rolniczej przestrzeni produkcyjnej.

Organ I instancji stanął na stanowisko, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie dobrego sąsiedztwa. Co prawa planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy, albowiem w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale w obszarze tym brak jest jakiegokolwiek zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanego w formie osiedla obsługiwanego przez drogi wewnętrzne sięgające tak daleko w teren rolniczy. Wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w sprawie celem wydzielenia działek budowlanych na całej głębokości terenu inwestycji, aż do W. B. będzie stanowiło precedens do kolejnych podziałów geodezyjnych w głębi gruntów rolnych w sposób nieograniczony, co naruszałoby zasady zachowania ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Projektowana inwestycja nie spełnia zatem warunku kontynuacji sposobu zagospodarowania terenu.

W dalszej kolejności organ ten wskazał ponadto, że nie spełniony został warunek kontynuacji intensywności zabudowy. Z przeprowadzonej analizy wynika, że średni wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,13. Natomiast intensywność zabudowy na terenie inwestycji, po zrealizowaniu projektowanej zabudowy, wyniesie od 0,5 do 0,2 (w odniesieniu do zabudowy na projektowanych działkach). W obszarze analizowanym nie występuje zabudowa o tak dużym wskaźniku.

Projektowane budynki mieszkalne spełniają zaś zdaniem organu I instancji warunek kontynuacji szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a także geometrii dachu oraz wysokości budynku.

Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że w sprawie prawidłowo wyznaczono obszar analizowany. Z ustaleń wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem występują tereny niezabudowane i wykorzystywane rolniczo. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajduje się bezpośrednio przy ul. [...] i obsługiwana jest z tej ulicy i dróg wewnętrznych sięgających linii zabudowy najdalej usytuowanych obiektów budowlanych. Projektowana zabudowa miałaby zostać zrealizowana wśród terenów rolniczych.

Zdaniem SKO planowana inwestycja nie spełnia wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p. Rację ma organ I instancji, że inwestycja ta spełnia co prawda warunek kontynuacji funkcji zabudowy, jednak w granicach obszaru analizowanego brak jakiejkolwiek zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanej na terenach niezabudowanych i wykorzystywanych rolniczo. Wnioskowana inwestycja nie spełnia więc warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie sposobu zagospodarowania terenu.

Organ II instancji podzielił także twierdzenia co do braku kontynuacji wskaźnika intensywności zabudowy, uznając, że pozostałe parametry zostały spełnione.

Organ ten wskazał również, że wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...], oddalono skargę strony na decyzję SKO z 7 marca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z 1 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla działek [...] i [...]. Zdaniem Kolegium nie ma znaczenia fakt, że odwołujący w sprawie wnosi o budowę tylko dwóch budynków mieszkalnych, a nie siedmiu jak w decyzji z 1 lutego 2022 r., ponieważ teren inwestycji obejmuje cały obszar działek nr [...] i [...], a należy uwzględnić cały teren inwestycji i przewidywać ewentualny dalszy podział działek. Działki nr [...] i [...]-[...] nie wkraczają tak daleko w głąb terenów rolniczych, a zatem przy wydaniu decyzji dla tych działek istniały inne okoliczności.

W skardze skierowanej do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. przez dowolne dokonanie ustaleń faktycznych, że wydanie zgody na warunki zabudowy doprowadzi do budowy "osiedla jednorodzinnego pośród terenów zabudowy rolnej", w sytuacji gdy teren inwestycji jest umiejscowiony pośród zabudowy jednorodzinnej, a wokół brak zabudowy i terenów rolnych, a ponadto przez przyjęcie, iż niemożliwa jest przyszła zabudowa pomimo, że w obszarze analizowanym znajduje się szereg budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz nie odniesienie się do zarzutów skargi i brak rozważań w zakresie prawidłowości kwestionowanych przez skarżącego ustaleń, że sporna działka znajduje się wśród terenów upraw rolnych, w sytuacji gdy stwierdzenie to jest ewidentnie nieprawdziwe, o czym świadczy chociażby analiza urbanistyczna, czy też zapoznanie się z mapą wskazującą na gęstą zabudowę jednorodzinną,

2. art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i uznanie, że pomimo tego, iż możliwe jest ustalenie wszelkich parametrów przyszłej zabudowy (co wynika wprost z analizy urbanistycznej) nie można wydać pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, albowiem naruszałoby to zasadę sąsiedztwa, w sytuacji gdy zasada sąsiedztwa dotyczy możliwości wprowadzenia innego typu zabudowy na danym obszarze nie występującym, a nie może być podstawą do odmowy wydania warunków, w sytuacji gdy na terenie analizowanym istnieje 25 budynków jednorodzinnych, a tym samym zabudowa projektowana będzie tożsama z zabudową istniejącą, a ponadto przez naruszenia zasady równości przez odmowę wydania warunków, w sytuacji gdy dla terenu obecnej działki [...] (stanowiącej dawniej działkę nr [...]) zostały już wydane warunki zabudowy jak dla działki nr [...].

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach, związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1327 ze zm.) jeżeli przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku ani w siedzibie sądu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli nie sprzeciwiają się temu strony lub uczestnik postępowania. Zarządzeniem z 14 lipca 2023 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II skierował niniejszą sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym poinformowano strony, które nie sprzeciwiły się takiemu trybowi jej rozpoznania.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 kwietnia 2023 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") stanowiłby podstawę jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Istota sporu do jakiego doszło w sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy w przypadku planowanej przez skarżącego inwestycji - objętej wnioskiem o warunki zabudowy - polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrzną drogą dojazdową, na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...], spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W art. 61 ust. 1 u.p.z.p. prawodawca określił katalog przesłanek, których jedynie łączne spełnienie umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W pkt 1 tego przepisu wskazano, że wydanie tej decyzji jest możliwe w przypadku spełnienia warunku polegającego na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W przywołanym przepisie wprowadzono do systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa. Jego celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Zasada ta wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, dostępny w CBOSA na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W sprawie nie jest kwestionowane i nie budzi wątpliwości tut. Sądu, że prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, o którym stanowi art. 61 ust. 5a u.p.z.p., a który służy przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Skarżący nie zgadza się natomiast z oceną orzekających organów, w świetle której planowana zabudowa nie miałaby spełniać ujętego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunku kontynuacji zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo jednak uznały, że w tym względzie rzeczona przesłanka nie jest spełniona.

Przede wszystkim, nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, jakoby teren inwestycji umiejscowiony był pośród zabudowy jednorodzinnej. Analiza akt administracyjnych prowadzi do jednoznacznego wniosku, zgodnie z którym wyznaczony przez skarżącego teren inwestycji wychodzi poza istniejącą zabudowę jednorodzinną, wchodząc poprzez drogę wewnętrzną w głąb terenów rolnych. Słusznie w tych okolicznościach uznano, że nie jest spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwagi na brak kontynuacji zagospodarowania terenu, w porównaniu do terenu znajdującego się w obszarze analizowanym. Jednocześnie organy spostrzegły, że spełniony jest warunek kontynuacji funkcji zabudowy, lecz nie może to jeszcze przesądzić o uznaniu spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Uregulowany w tym przepisie warunek ma bowiem charakter złożony. To że w obszarze analizowanym dochodzi do kontynuacji funkcji zabudowy, jak i to, że istniejąca w tym względzie zabudowa pozwala na wyznaczenie pewnych parametrów zabudowy przyszłej, na co zwraca uwagę skarżący, nie oznacza jeszcze, że w sprawie doszło do spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Takie rozumienie tego przepisu pozostawałoby w sprzeczności z jego treścią i prowadziłoby do zawężenia zakresu jego zastosowania. W żadnym razie nie można podzielić zapatrywania skarżącego, iż istnienie już jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przesądzać by mogło o spełnieniu analizowanej przesłanki. Skarżący zdaje się pomijać, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymaga, aby mająca powstać zabudowa odpowiadała istniejącej zabudowie także pod względem zagospodarowania terenu, na którym ma zostać zlokalizowana. Dopiero spełnienie wszelkich cech o charakterze urbanistycznym i architektonicznym pozwala przyjąć zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa.

W przypadku planowanej inwestycji orzekające w sprawie organy w pełni zasadnie - w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego - uznały brak spełnienia przesłanki kontynuacji zagospodarowania terenu, a co za tym idzie niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W obszarze analizowanym brak jest bowiem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która wchodziłaby na tyle głęboko w tereny rolne, jak zabudowa planowana przez skarżącego. Twierdzenie to staje się tym bardziej oczywiste jeśli zauważyć, co uczynił już organ I instancji, że teren inwestycji wyznaczony przez skarżącego nie ogranicza się wyłącznie do frontu działki [...], lecz sięga w jej głąb, aż do W. B.. Nie sposób w tych okolicznościach uznać argumentacji skarżącego. Przyjęcie twierdzenia odmiennego i dopuszczenie planowanej przez skarżącego zabudowy powodowałoby na tyle istotną zmianę w ładzie przestrzennym obszaru analizowanego, iż zabudowa ta stałaby się w istocie zabudową dominującą nad zabudową już istniejącą, stanowiąc wyznacznik dla ewentualnej przyszłej zabudowy na działkach mieszczących się w tym obszarze.

Ostatnio wspomniana kwestia była już poruszona przez tut. Sąd w wyroku z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...], i choć obecna sprawa dotyczy innego wniosku skarżącego, w którym ograniczono planowaną zabudowę do dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przedstawione tam stanowisko pozostaje w tym względzie nadal aktualne. Jak spostrzeżono bowiem w tym wyroku brak jest jakiejkolwiek innej zabudowy o parametrach zbliżonych, zwłaszcza w zakresie jej lokalizacji w głąb terenów rolnych oraz obsługi komunikacyjnej przez drogę wewnętrzną, do parametrów określonych we wniosku, która mogłaby przesądzać o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa.

Bez znaczenia pozostaje możliwość określenia planowanej przez skarżącego zabudowy w postaci dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jako "osiedla jednorodzinnego". To nie bowiem sposób nazwania tej inwestycji, a jej sprzeczność z zasadą dobrego sąsiedztwa w powyższym zakresie, ma w sprawie rozstrzygające znaczenie. Nie ma także przesądzającego znaczenia charakter działalności rolnej jaka aktualnie prowadzona ma być na sąsiadujących z terenem inwestycji terenach rolnych. Odwołanie się przez organ I instancji do różnych norm hałasu, czy uciążliwości odorowych, a szerzej rzecz ujmując wskazanie na możliwe do wystąpienia sytuacje konfliktowe, stanowiło wyłącznie jeden z argumentów wspierających uznanie, że w sprawie nie została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Tut. Sąd nie podziela także zapatrywania skarżącego jakoby w sprawie doszło do naruszenia zasady równości. Działki nr [...] i nr [...], na które powołuje się w tym względzie skarżący, jak i zlokalizowana na nich zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, znajdują się przy drodze publicznej ul. [...] i już samo to sprawia, że ocena przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku tych działek wyglądać będzie inaczej, niż w przypadku wyznaczanego przez skarżącego terenu inwestycji. Także na działce nr [...] zabudowa mieszkaniowa znajduje się przy drodze publicznej, choć w tym przypadku zabudowa ta mieści się na terenach oznaczonych jako Br, a więc na terenach będących terenami rolnymi zabudowanymi, a skarżący nie wnosił przecież o warunki zabudowy dla zabudowy zagrodowej.

Podobnie w przypadku działki nr [...], na której choć zabudowa została już zlokalizowana w dalszej odległości od wspomnianej drogi publicznej, przeznaczenie gruntów jako Br czyli gruntów rolnych zabudowanych (patrz Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków) dyskwalifikuje je jako miarodajne dla oceny planowanej przez skarżącego inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Z kolei działka nr [...], na którą skarżący również się powołuje, znajduje się już poza obszarem analizowanym.

Bez znaczenia pozostaje wreszcie i to, że dla działki nr [...], przed jej podziałem, wydane miały być warunki zabudowy, które jak stwierdza skarżący doprowadziły do podziału geodezyjnego na działki od nr [...] do [...], wśród których zabudowa przewidziana jest na działkach nr [...] do [...]. Okoliczność możliwości realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na innych działkach budowlanych nie może samo przez się przesądzać o tym, że taka sama zabudowa możliwa będzie na obecnie istniejącej działce nr [...]. Konieczna jest ocena spełnienia w przypadku tej konkretnie działki, w kontekście planowanej inwestycji, przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. pozwalających na wydanie pozytywnej decyzji. Organy nie prowadzą przy tym oceny ograniczonej do jednego zamierzenia inwestycyjnego, tak jak przedstawia to skarżący odwołując się do kontynuacji inwestycji na działkach nr [...] do [...], lecz oceną obejmują całość zabudowy mieszczącej się w obszarze analizowanych. Ocena ta w realiach kontrolowanej sprawy doprowadziła do uznania braku spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. z czym w ocenie Sądu trzeba się zgodzić.

Tut. Sąd doszukał się wprawdzie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., bowiem orzekające organy w niewłaściwy sposób wyjaśniły dlaczego planowana przez skarżącego zabudowa nie miałaby spełniać warunku kontynuacji intensywności zabudowy, jednak naruszenie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie została spełniona w zakresie kontynuacji zagospodarowania terenu, przez co wobec skarżącego i tak musiałaby być wydana decyzja odmowna. Jedynie dla porządku warto nadmienić, że wskaźnik zabudowy dla projektowanej inwestycji – za pismem skarżącego z 22 listopada 2022 r. – został przedstawiony w formie zakresowej od 0,05 do 0,2. Nawet gdyby przyjąć wartość maksymalną, to i tak organ pozostaje w błędzie twierdząc, że w obszarze analizowanym tak duży wskaźnik zabudowy nie występuje. Dość wskazać, że na działce nr [...] wskaźnik ten wyniósł 0,23, na działce nr [...] wyniósł 0,22, zaś na działkach nr [...], 2,28 i [...] – 0,20. W tych okolicznościach w niedostateczny sposób wyjaśniono dlaczego uznano, iż kontynuacja tego wskaźnika nie jest zachowana. Nie rozważono bowiem w należyty sposób, dlaczego w sprawie nie może znaleźć zastosowania § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.).

Pomimo wykazanego ostatnio naruszenia przepisów postępowania nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak również nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w sposób w jaki przedstawiono to w skardze.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.