Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 922/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 6
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 62 par. 1, 1a, 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 29, 50
journal: Dz.U. 2021 poz 170
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją  przedsiębiorstw - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Horobiowski, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr SKO 4003.1.2023 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości I i II raty w podatku od środków transportowych za 2022 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr SKO 4003.1.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu zażalenia B. Z. (dalej jako: Strona, Skarżąca, Podatnik) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. (dalej: organ I instancji) z dnia 31 maja 2023 r. (nr WPO- DRP.3221.1.2023/1877) o zaliczeniu wpłaty z dnia 20 grudnia 2022 r. w kwocie 13 430,00 zł na poczet zaległości w podatku od środków transportowych- I rata za rok 2022 poprzez zaliczenie: 3 114,10 zł na należność główną i 377,00 zł na odsetki za zwłokę, II rata za rok 2022 poprzez zaliczenie: 9 525,27 zł na należność główną i 413,63 zł na odsetki za zwłokę.

Z akt sprawy wynika, że B. Z. jest zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa zmarłego w roku 2021 r. Z. Z. Z opisu przelewu wynika, że Zarządca sukcesyjny dokonał w dniach 21 marca 2022 r. i 14 września 2022 r. wpłat w imieniu przedsiębiorstwa w spadku, podatku od środków transportowych. W dniu 26 września 2022 r. organ podatkowy pierwszej I instancji zwrócił te pieniądze jako nadpłaty. Podatnik złożył dnia 16 grudnia 2022 r. deklarację na podatek od środków transportowych na rok 2022, przewidzianą w art. 9 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm., dalej u.p.o.l.).

Postanowieniem z dnia 31 maja 2023 r. organ I instancji orzekł o zaliczeniu wpłaty z dnia 20 grudnia 2022 r. w kwocie 13 430,00 zł na poczet zaległości w podatku od środków transportowych- I rata za rok 2022 poprzez zaliczenie: 3 114,10 zł na należność główną i 377,00 zł na odsetki za zwłokę, II rata za rok 2022 poprzez zaliczenie: 9 525,27 zł na należność główną i 413,63 zł na odsetki za zwłokę.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji powołał art. 9 ust.6 u.p.o.l. oraz art. 62 § 1, 1a, 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej O.p.) oraz art. 51 § 1 O.p. oraz art. 53 § 1, 3, art. 55 O.p., a ponadto rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2021 r., poz. 703 ze zm.).

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wydanemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 145 § 2 O.p., poprzez niedoręczenie postanowienia pełnomocnikowi strony,

2) art. 165 § 1,2 i 3 O.p., poprzez brak wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty,

3) art. 97 § 1a O.p., w związku z art. 21 ust.1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz. U. z 2021 r. poz. 170, dalej jako ustawa o zarządzie sukcesyjnym, poprzez pominięcie okoliczności, że B. Z. jest zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa zmarłego Z. Z. i może wykonywać różne czynności prawne,

4) art. 97 § 1b O.p., w związku z art. 21 ust.1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym, poprzez pominięcie okoliczności, że zarządca sukcesyjny ma wyłączną legitymacje procesową do reprezentowania przedsiębiorstwa w spadku,

5) 5)art. 55 § 1, art. 53 § 1, 3 i 4 O.p., poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, bowiem podatek został zapłacony w terminie: dnia 15 marca 2022 r. 13 605 zł - I rata i dnia 15 września 2022 r, 13 606 zł - II rata, w związku z czym nie powstała zaległość podatkowa,

6) art. 62 § 1, 1a i 4 O.p., w związku z art. 51 o.p., bowiem skoro zaległość nie istniała, brak było podstaw do wydawania postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty, 7)

7) art. 217 § 2 O.p. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia postanowienia. Zawiera ono tylko uzasadnienie prawne i brak w nim uzasadnienia faktycznego. Pominięto bowiem okoliczność dokonania wpłat w dniach 15 marca 2022 r. i 15 września 2022 r.

Składając zażalenie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania.

Po rozpoznania zażalenia SKO utrzymało zaskarżone postanowienie. SKO wskazało, że w aktach sprawy nie było stosownego pełnomocnictwa, które ponadto można złożyć dopiero po wszczęciu postępowania. Wskazano, że przepis art. 165 § 5 pkt 5 O.p. zwalnia organ podatkowy z wydawana postanowienia w sprawie wszczęcia postepowania w przypadku zaliczenia wpłaty. SKO wskazało na przepisy art. 49 i 50 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym zgodnie z którymi przedsiębiorstwo w spadku jest podatnikiem. Podkreślono, że wśród wymienionych tam podatków nie ma podatków i opłat lokalnych, a w szczególności podatku od środków transportowych. SKO wskazało, że na Z. Z. nie ciążył obowiązek podatkowy za rok 2022. Ciążył on na jego spadkobiercach. Zdaniem SKO, to ustalenie prawne jest kluczowe dla oceny sprawy. SKO wyjaśniło, że Zarządca sukcesyjny istotnie dokonał w dniach 21 marca 2022 r. i 14 września 2022 r. wpłat. Jednakże wskutek działania wyżej przedstawionych przepisów prawa, organ podatkowy, zdaniem SKO, nie mógł przyjąć tych pieniędzy. Dlatego dnia 26 września 2022 r. organ podatkowy I instancji zwrócił te pieniądze jako nadpłaty, czego Strona jest świadoma. Później dokonane wpłaty przez podatnika, w związku z uchybieniem terminu, zostały prawidłowo rozliczone na należność główną i odsetki.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając:

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. przez jego niezastosowanie. Organy obu instancji pominęły bowiem fakt, że rachunek bankowy, z którego dokonano wpłat podatku w dniach 21 marca 2022 r. i 14 września 2022 r. jest rachunkiem prowadzonym dla B. Z.(1), J. Z. i B. Z., którzy w związku z nabyciem spadku po Z. Z. stali się podatnikami podatku od środków transportowych. Środki pieniężne znajdujące się na tym rachunku były własnością spadkobierców, co oznacza, że podatek zapłacili podatnicy podatku od środków transportowych. Pominięto również fakt, że zarządca sukcesyjny nie jest osobą trzecią, lecz także spadkobiercą, Dlatego organy obu instancji niesłusznie uznały, że podatek zapłaciła osoba nieuprawniona,

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., przez ich niezastosowanie lub dokonanie wadliwej wykładni w niniejszej sprawie w związku z art. 235 O.p. Do naruszeń tych doszło wskutek pominięcia zarzutów podnoszonych w zażaleniu oraz zaniechania przez organ II instancji prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego i istoty sprawy, niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a ponadto błędnego rozpatrzenia materiału dowodowego, który został zebrany oraz uniemożliwienia stroni skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Pominięto regulację art. 59c ust, 1 i 2 Prawa bankowego oraz regulacje ustawy o zarządzie sukcesyjnym. Nie ustalono ponadto kiedy Z. Z. zmarł oraz nie uwzględniono faktu, że podatek został zapłacony z właściwego rachunku bankowego,

- art. 200 § 1 O.p., przez jego niezastosowanie,

- art. 59 § 1 pkt 1 O.p., w związku art. 60 § 1 pkt 2 O.p., przez pominięcie faktu, że wpłaty były dokonywane z rachunku bankowego należącego do podatników, na którym zdeponowano środki pieniężne należące do podatników,

- art. 922 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, z późn. zm.) oraz art. 59c ust. 1 i 2 Prawa bankowego, przez nieuwzględnienie faktu prowadzenia dla spadkobierców rachunku bankowego założonego przez spadkodawcę w ramach prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku, z którego dokonano zapłaty podatku,

- art. 9 ust. 2 u.p.o.l. Organy błędnie uznały, źe właścicielem środków transportu jest przedsiębiorstwo w spadku w sytuacji gdy jest to ogół składników majątkowych spadkodawcy, w sytuacji gdy zarząd sukcesyjny służy do kontynuacji działalności przedsiębiorstwa po śmierci właściciela. Z jego rachunku bankowego dokonano wpłaty podatku,

- przepisu art. 29 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym, przez jego błędną wykładnię. Przepis ten umożliwia kontynuowanie działalności przedsiębiorstwa zmarłego przedsiębiorcy przez zarządcę sukcesyjnego (działającego jako zastępca pośredni),

- art. 55 § 1, art. 53 § 1, 3 i 4, w związku z art. 51 O..p., przez ich błędne zastosowanie w sprawie. Podatek był zapłacony w terminie 15 marca 2022 r. 115 września 2022 r. Organ pierwszej instancji dokonał zwrotu tych wpłat w dniu 27 września 2022 r. Okoliczność zwrotu tych wpłat nie zmienia faktu terminowego zapłaty podatku,

- naruszenie art. 97 § 1b O.p., w związku z art. 21 ust. 1 i 2 i art. 18 ustawy o zarządzie sukcesyjnym, przez błędną ich wykładnię oraz przepisu art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego przez pominięcie okoliczności, że do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą są jedynie wykonywane przez zarządcę sukcesyjnego,

- naruszenie art. 62 § 1, 1a i 4, w związku z art. 51 O.p., przez ich błędne zastosowanie w sprawie w sytuacji gdy należny podatek był zapłacony w terminie.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. W dalszym piśmie procesowym, pełnomocnik wskazał, że rachunek bankowy z którego były dokonywane wpłaty należał do B. Z. , B. Z.(1) i J. Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sadaami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Z art. 51 § 1 O.p. wynika, że zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. W przypadku zaległości podatkowych do naliczania odsetek zastosowanie ma art. 53 § 1 O.p. Przepis art. 62 o.p. od dnia 1 stycznia 2020 r. stanowi, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniami podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika (§1). Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów (§1a). Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku (§3). W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem § 4a (§4).

W przedmiotowej sprawie normą, w oparciu o którą orzekał organ pierwszej instancji jest przepis art. 62 § 4 o.p. który stanowi, że w sprawie zaliczania wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.

Z akt sprawy wynika, że na dzień dokonania wpłaty podatnik posiadał zaległość podatkową.

Jak ustalono, Skarżący, będący zarządcą sukcesyjnym, błędnie uznał, że przedsiębiorstwo w spadku jest podatnikiem podatku od środków transportowych i dokonał wpłat tego podatku (pismo pełnomocnika Skarżącego z dnia 16 grudnia 2022 r.) . Organ podatkowy pierwszej instancji dostrzegł ten błąd i zwrócił pieniądze wpłacającemu. Skarżący (tym razem jako osoba na której ciążył obowiązek podatkowy) złożył dnia 21 grudnia 2022 r. deklarację na podatek od środków transportowych na rok 2022 przewidzianą w art. 9 ust. 6 u.p.o.l. Wbrew stanowisku Skarżącego podatek ten nie został opłacony w terminie, lecz dopiero dnia 20 grudnia 2022 r. To spowodowało w konsekwencji wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 62 o.p..

Istotą sporu jest to, czy wpłaty dokonane przez zarządcę sukcesyjnego z dnia 21 marca 2022 r. i 14 września 2022 r. wygasiły zobowiązanie podatkowe B. Z.(1), J. Z. i B. Z., którzy w związku z nabyciem spadku po Z. Z. stali się podatnikami podatku od środków transportowych. Skarżący pomija okoliczność jak były opisane przelewy, a tym samym kto był ich nadawcą. Wpłat dokonywał: "Z. Z. Przedsiębiorstwo [...] w Spadku", a nie B. Z.(1), J. Z. i B. Z. Skoro podatek wpłaca podmiot, na którym nie ciąży obowiązek podatkowy, to okoliczność, że dysponentem przelewu w imieniu przedsiębiorstwa w spadku jest akurat podatnik nie zmienia charakteru wpłaty i sposobu jej kwalifikacji. W efekcie dopiero dnia 16 grudnia 2022 r. złożono właściwe deklaracje podatkowe i dopiero dnia 20 grudnia 2022 r. dokonano prawidłowych wpłat podatku. Z uwagi na naliczenie odsetek za zwłokę, były one niewystarczające do zapłaty całej I raty podatku za rok 2022.

W art. 49 i 50 ustawy o zarządzie sukcesyjnym wymieniają precyzyjnie w zakresie jakich podatków podatnikiem jest przedsiębiorstwo w spadku. Na liście 8 danin publicznych nie ma podatków i opłat lokalnych, a w szczególności podatku od środków transportowych, zatem brak było możliwości dokonania wpłaty tego podatku przez przedsiębiorstwo w spadku. Podnoszone na późniejszym etapie okoliczności związane z kwestia ustalenia właścicieli rachunku bankowego, nie mogą unicestwiać kwestii opisu dokonanych wcześniej wpłat i następczych działań organu podatkowego.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 200 O.p. Sąd wskazuje, że przepis ten stanowi w § 1, że przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z art. 200 § 2 pkt 1 o.p. wynika, że przepisu § 1 nie stosuje się w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5 o.p., który wymienia wśród takich postępowań postępowanie w sprawie zaliczenia wpłaty, nadpłaty lub zwrotu podatku.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego postanowienie organu I, jak i II instancji zawierają wszystkie elementy o których mowa w art. 217 O.p w z. z art. 62 § 1 i art. 59 § 1 O.p.

Ponadto Sąd wskazuje, że - zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby zaskarżone postanowienie, w zakresie nieobjętym zarzutami skargi, naruszało prawo. Tym samym, Sąd uznał, że działania organu były zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8, zgodne z art. 80 § 1 k.p.a. oraz przepisami Konstytucji RP.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, co następuje: stosownie do art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Tak ukształtowana zasada prawdy obiektywnej, uważana jest za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą bowiem ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada uregulowana w art. 122 O.p., została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody oceniania nie zostały przekroczone jej granice w kierunku dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody łącznie – w ich wzajemnym powiązaniu.

Zgodnie natomiast z art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy w niniejszej sprawie sprostał wymogom wynikającym z ww. zasad. Sposób rozumowania Organu II instancji jest logiczny, a jego wywód jasny przez co nie sposób dopatrzyć się w nim jakichkolwiek, choćby najmniejszych sprzeczności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonego postanowienia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, nie naruszył też wskazanych przez skarżącego przepisów, dlatego - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę w całości.