Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1705/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy N. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 140/13 w sprawie ze skargi B. K. i A. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowa ustalenia odszkodowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy N. Ż. na rzecz B. K. kwotę 124 (sto dwadzieścia cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 140/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty Jasielskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Starosta Jasielski, po rozpoznaniu wniosku złożonego przez B. K., M. K. i A. K., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz wnioskodawców za działkę nr 1182/1 o pow. 0,0882 ha położoną w N. Ż. Działka ta została wydzielona w wyniku przeprowadzenia na wniosek właścicieli podziału nieruchomości zatwierdzonego ostateczną decyzją Wójta Gminy N. Ż. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził, że powstała po podziale działka nr [...] nie weszła w skład istniejących ulic, które są drogami gminnymi. Wyjaśniono, że według treści Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego D. z dnia 16 marca 1999 r. oraz uchwały Rady Gminy N. Ż. z dnia [...] września 2005 r. działka nr 1182/1 leży w terenie oznaczonym symbolem [...] droga dojazdowa wewnątrzosiedlowa i nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Gmina N. Ż. nie nabyła prawa własności przedmiotowej działki na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dlatego żądanie wnioskodawców o przyznanie odszkodowania jest niezasadne.

Odwołanie powyższej decyzji wnieśli wnioskodawcy, wskazując, że działka nr 1182/1 w N. Ż. jest drogą publiczną, albowiem wszystkie drogi planowane w osiedlu D. są drogami publicznymi. Potwierdza to oznaczenie planowanej drogi symbolem KD, który to symbol w szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza tereny dróg publicznych.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Jasielskiego. Organ odwoławczy potwierdził ustalenie organu pierwszej instancji, że działka 1182/1 stanowi drogę dojazdową wewnątrzosiedlową, działka ta nie weszła w skład ulic, które są drogami publicznymi. Wynika to z zapisów zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego, okoliczność tę potwierdził Wójt Gminy w N. Ż. w piśmie z dnia [...] marca 2012 r., nr [...]. Ponadto postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Wojewoda Podkarpacki stwierdził niedopuszczalność odwołania M. K.

Na powyższą decyzję A. K. i B. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie przeprowadził własnego postępowania, gdyż dokumentacja sprawy nie wzbogaciła się o żaden nowy dokument. Nie ustosunkowano się do argumentów odwołania, nie badano treści Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a zwłaszcza jego części graficznej. Organ odwoławczy nie określił także swego stanowiska co do rzeczywistego sposobu wykorzystania w przyszłości planowanej drogi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 140/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

Sąd uznał za błędną przyjętą przez organy wykładnię art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz odmowę przyznania odszkodowania z tytułu nabycia przez Gminę N. Ż. prawa własności do nieruchomości wydzielonej pod budowę drogi publicznej. Sąd podkreślił, że przeznaczenie nieruchomości na budowę drogi publicznej jest warunkiem nabycia praw do niej przez ten podmiot publiczny, na który wskazuje planowana kategoria drogi. Zdaniem Wojewody, z opisu zawartego w § 10 ust. 3 MPZP nie wynika, aby sporny grunt przeznaczony był pod realizację publicznej infrastruktury komunikacyjnej. Stanowisko to organ opiera na oświadczeniu Wójta Gminy N. Ż., że przedmiotowa działka nie weszła w skład istniejących ulic i jest wyłącznie drogą dojazdową i wewnątrzosiedlową.

Sąd pierwszej instancji uznał za błędną przyjętą przez ograny wykładnię art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która uzależnia nabycie praw do nieruchomości od zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych. Tymczasem przeniesienie własności działki na podmiot publiczny następuje w takiej sprawie ex lege, gdy 1) podział nieruchomości nastąpił na wniosek właściciela, oraz 2) gdy działka jest przeznaczona pod budowę drogi publicznej. Za mylne uznał więc Sąd stanowisko Wojewody, iż do przejścia prawa własności na Gminę lub inny podmiot publiczny zobowiązany do budowy i utrzymania dróg publicznych, konieczne jest wejście gruntu w skład istniejącej sieci dróg. Sąd podkreślił, że formalne uznanie drogi za drogę publiczną może nastąpić dopiero po wybudowaniu drogi jako obiektu budowlanego, a więc po uzyskaniu przez nią prawnie określonych warunków techniczno-użytkowych odpowiednich do kategorii, do której droga ma być zaliczona.

Kolejny błąd w interpretacji przepisów, zdaniem Sądu, dotyczy pojęcia drogi wewnętrznej. Wskazana bowiem w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych definicja drogi wewnętrznej odnosi się do dróg istniejących czyli wybudowanych obiektów budowlanych, dlatego nie ma ona pełnego zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. O przejściu prawa własności z mocy prawa na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (winno być "ustawy o gospodarce nieruchomościami"), decyduje ustalone w MPZP przeznaczenie terenu. Organy winny więc wyjaśnić czy zapisy Planu przewidują wybudowanie na działce obiektu budowlanego odpowiadającego pojęciu drogi publicznej, mając na uwadze art. 1 ustawy o drogach publicznych i prawo powszechnego dostępu do dróg publicznych.

Organy wyprowadzają wniosek o wewnętrznym czyli niepublicznym przeznaczeniu działki z wyrażeń "droga dojazdowa" i "droga wewnątrzosiedlowa". Za pomocą tych wyrażeń MPZP określa przeznaczenie terenów znajdujących się w obszarze oznaczonym symbolem 03 KD, w rezultacie określa dozwolone zagospodarowanie działki nr 1182/1.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego można wyprowadzić wniosek, że planowana droga ma obsługiwać ruch drogowy na osiedlu poprzez umożliwienie dojazdu do działek przy drodze. Plan w żadnej ze swych regulacji nie definiuje natomiast projektowanej drogi jako drogi wewnętrznej. Skoro zatem droga planowana na przedmiotowej działce ma zaspokajać potrzeby osiedla, to jej walory nie mogą służyć potrzebom prywatnym. Planowana droga nie może zatem mieć charakteru drogi wewnętrznej skoro według części graficznej Planu ma łączyć istniejące drogi publiczne na działkach nr 1204 i 1158. Poprzez połączenie użytkownicy dróg publicznych mają bowiem według Planu uzyskać poszerzony dostęp do istniejącej już publicznej sieci komunikacyjnej. Już z tego powodu – w ocenie Sądu – nie można było kwalifikować działki jako planowanej pod budowę drogi wewnętrznej. Sąd dodał ponadto, że organy zupełnie pominęły w swych ustaleniach znaczenie symbolu 03 KD czyli symbolu konturu MPZP, w którym znajduje się nowo wydzielona działka. Zdaniem Sądu, z treści załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 ze zm.) bezsprzecznie wynika, iż oznaczenie literowe KD ma być stosowane przy opracowywaniu Planu dla terenów przeznaczanych pod budowę dróg publicznych. Dla terenów, dla których rada gminy planuje budowę dróg wewnętrznych prawodawca przewiduje oznaczenie w postaci liter – KDW. O planowaniu drogi wewnętrznej będzie można mówić wówczas, gdy nieruchomość znajdować się będzie w liniach rozgraniczających o wyraźnie takim przeznaczeniu, a więc m.in. gdy obszar ten będzie opisywany poprzez użycie symbolu KDW.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wszystkie przytoczone okoliczności potwierdzają stanowisko skarżących o publicznym przeznaczeniu wydzielonej działki, co musi skutkować konsekwencjami prawnymi, jakie wynikają dla prawa własności z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Naruszenie przez ograny prawa materialnego miało wpływ na wynik postępowania, skoro teren działki jest wydzielony w MPZP pod budowę drogi publicznej.

Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organy winny uwzględnić w swych rozstrzygnięciach dokonane w niniejszym wyroku ustalenia, a w szczególności wynikające z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przeznaczenie terenu działki nr 1182/1.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną wniosła Gmina N. Ż., reprezentowana przez adwokata. Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości, domagała się jego zmiany i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego D. przez przyjęcie, że działka nr 1182/1 o pow. 0,0882 ha położona w N. Ż. stanowi drogę publiczną, powstałą w wyniku podziału działki nr 1182 na działki nr 1182/1, 1182/2 i 1182/3, która z mocy prawa stała się własnością Gminy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że o tym, czy wydzielona działka przeznaczona jest pod drogę wewnętrzną czy też drogę publiczną decydują zapisy MPZP. Zdaniem Gminy, Starosta Powiatowy w Jaśle, a następnie Wojewoda Podkarpacki dokonali trafnych ustaleń, że działka nr 1182/1 przeznaczona pod drogę dojazdową wewnątrzosiedlową nie jest drogą publiczną i w związku z tym nie stała się własnością Gminy N. Ż. z mocy prawa. Podkreślono, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego D. pochodzi z dnia 16 marca 1999 r., zatem na ten właśnie dzień należało ustalić brzmienie zastosowanych w sprawie przepisów, w tym art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zapis w MPZP wprost nawiązuje do definicji drogi wewnętrznej zawartej w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalenia Planu, z którego nie wynika, aby przedmiotowa droga wewnątrzosiedlowa miała być objęta prawem powszechnego dostępu.

Wskazano, że nawet, jeśli z oznaczeń symbolami można by wnosić, że na działce ma być zlokalizowana droga publiczna, to należałoby dojść do wniosku, że pomiędzy częścią opisową a oznaczeniami przy pomocy symboli zachodzi sprzeczność i w takiej sytuacji należy ustalić jaka była rzeczywista wola organu, tj. Rady Gminy, która Plan uchwaliła, zaś o tej woli decyduje część opisowa Planu. Według Planu przy drodze tej ma być zlokalizowanych klika domów jednorodzinnych i ma ona im zapewnić dostęp do dróg publicznych. Właściciele działek położonych przy tej drodze, jeśli nie przysługują im prawa współwłaścicieli, mogą uzyskać prawo do korzystania z niej przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Końcowo podniesiono, że swoiście rozumiane potrzeby mieszkańców osiedla oraz treść przepisów określających wymogi techniczne i użytkowe określone dla dróg dojazdowych w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie mogą prowadzić do podważenia postanowień Planu, którego treść decyduje o przeznaczeniu przedmiotowej działki i zaliczeniu wybudowanej w przyszłości drogi do dróg wewnętrznych.

B. K. i A. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną przedstawili argumentację służącą wykazaniu jej bezzasadności.

Na rozprawie w dniu 10 listopada 2014 r. B. K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w kwocie 124 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w sprawie niniejszej nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 tej ustawy, to Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Gmina N. Ż. wniosła skargę kasacyjną wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego D. przez przyjęcie, że działka nr 1182/1 o pow. 0,0882 ha położona w N. Ż. stanowi drogę publiczną, powstałą w wyniku podziału działki nr 1182 na działki 1182/1 i 1182/2 i 1182/3, która z mocy prawa stała się własnością Gminy. Zarzut ten nie mógł być skuteczny.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) "działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne".

Ostateczną decyzją z dnia 9 lutego 2012 r. nr IOS 6831.23.2011.2012 Wójt Gminy N. Ż., na wniosek właścicieli nieruchomości – B. K., A. K. i M. K. – zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1182, położonej w N. Ż., na działki: nr 1182/1, nr 1182/2 i nr 1182/3.

W decyzji tej stwierdzono, że podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na tym terenie (uchwała Rady Gminy w N. Ż. nr [...] z dnia [...] marca 1999 r. oraz uchwała Rady Gminy w N. Ż. z dnia [...] września 2005 r. Działka nr 1182/1, o powierzchni 0,0882 ha przeznaczona jest w planie miejscowym pod drogę dojazdową wewnątrzosiedlową. Działka nr 1182/2, o powierzchni 0,0503 ha i działka nr 1182/3 o powierzchni 0,1317 ha przeznaczone są w planie miejscowym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z dopuszczeniem usług (działka 1182/3 także pod zieleń parkową, teren komunikacji projektowanego przełożenia drogi głównej i pod tereny rolne).

Zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami za działki gruntu, o których mowa w ust. 1 przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielami lub użytkownikami wieczystymi a właściwym organem, a jeżeli do takiego uzgodneinia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Odmowa wypłaty takiego odszkodowania w postępowaniu administracyjnym za działkę nr 1182/1 nie została zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który uchylił obydwie wydane w sprawie przez ograny administracji publicznej decyzje.

Podstawowa sporna kwestia, jaka zaistniała miedzy właścicielami objętej podziałem nieruchomości a Gminą N. Ż. dotyczy oceny, czy wydzielona działka drogowa, oznaczona nr 1182/1, spełnia przesłanki określone w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Dokonując wykładni powyższego przepisu Sąd I instancji stwierdził, że z regulacji tej wynika, że dla nabycia prawa własności nieruchomości nie jest konieczne wybudowanie drogi na nowo wydzielonej działce oraz zaliczenie tej drogi do jednej z kategorii dróg publicznych. Przeniesienie własności działki na podmiot publiczny następuje ex lege, gdy podział nieruchomości nastąpił na wniosek właściciela, a działka jest przeznaczona pod budowę drogi publicznej. Podmiot publiczny staje się właścicielem nieruchomości z mocy art. 98 ust. 1 ustawy niezależnie od swoich planów wobec tej budowy drogi.

W dalszej części rozważań Sąd stwierdził m.in., że o przejściu własności nieruchomości z mocy prawa w omawianym trybie decyduje ustalone w MPZP przeznaczenie terenu i odwołując się do przepisów ustawy o drogach publicznych i regulacji ustawowych dotyczących planowania przestrzennego dokonał analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla Gminy N. Ż. Rozważania te doprowadziły Sąd do konstatacji, że teren działki gruntu nr 1182/1 jest wydzielony w MPZP pod budowę drogi publicznej, co skutkować musi konsekwencjami dla prawa własności, jakie wynikają z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uznając, że organy błędnie zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa materialnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił obydwie wydane w sprawie decyzje.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oparty został na odmiennej niż tego dokonał Sąd I instancji interpretacji zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego D. w odniesieniu do terenu, na którym położona jest działka nr 1182/1. Przedstawiona argumentacja, odwołująca się m.in. do art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia planu służyła wykazaniu, że przedmiotowa działka przeznaczona jest pod drogę wewnętrzną.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona. Zarówno Sąd I instancji, jak i skarżąca kasacyjnie Gmina, dokonując interpretacji art. 98 ust. 1 ustawy i odnosząc ją następnie do okoliczności sprawy, pominęli istotną w tego rodzaju sprawach okoliczność, wynikającą z regulacji zawartej w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazać należy, że o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, bowiem to na podstawie tej decyzji dochodzi do wydzielenia działki gruntu pod drogę publiczną, która z mocy prawa przechodzi na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Z decyzji podziałowej musi więc wynikać, że wydzielona pod drogę działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie pod drogę wewnętrzną, która, choć jest ciągiem komunikacyjnym, to jednak nie ma charakteru publicznego. Taki też pogląd wyrażany był wielokrotnie przez Naczelny Sąd Administracyjny (np. w wyrokach z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 986/11 i z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I OSK 229/13).

Mimo że skutki prawne określone w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, lecz są następstwem z mocy prawa tej decyzji, to z treści rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji musi wynikać, że z dzielonej na wniosek właściciela nieruchomości zostały wydzielone działki przeznaczone pod drogę publiczną. Na tego rodzaju przeznaczenie działek wskazywać też powinna podstawa prawna decyzji.

Wobec powyższego, chociaż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w zaskarżonym wyroku są częściowo błędne, to w istocie wyrok ten odpowiada prawu.

Organy rozpatrując ponownie sprawę winny mieć na uwadze przedstawioną w niniejszym wyroku ocenę prawną i w pierwszej kolejności rozważyć, czy z treści ostatecznej , pozostającej w obrocie prawnym decyzji podziałowej z dnia 9 lutego 2012 r., która zdaniem organu wydającego tę decyzję jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego D. z dnia 16 marca 1995 r. wynika, że działka nr 1182/1 wydzielona została pod drogę gminną, ze skutkiem, o którym mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od wyniku ustaleń w tym względzie zależeć będzie dalszy tok postępowania w przedmiocie wniosku właścicieli nieruchomości wniesionego w oparciu o art. 98 ust. 3 tej ustawy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 powołanej ustawy.