Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 178/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 270/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 270/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił R. G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że w skardze do sądu administracyjnego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując jedynie, że fakt natychmiastowej wykonalności decyzji spowoduje utratę płynności finansowej. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wskazał przesłanek przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, czy też trudne do odwrócenia skutki. Ponadto dodał, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach stawianych skarżonej decyzji, ponieważ rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, analizując argumenty w nim zawarte, czy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

R. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że wskazany przez niego stan niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego nie spełnia zakresu zastosowania tej normy prawnej. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 oraz informacji o wysokości straty z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2010 na okoliczność istnienia ryzyka utraty płynności finansowej skarżącego w przypadku braku orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdził, że stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje na fakt, że brak orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji spowoduje jego utratę płynności finansowej ze względu na znaczną wysokość opłaty orzeczonej wobec niego w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że przychód w 2010 r. wyniósł 1.133.302,80 zł, koszty uzyskania przychodu wniosły 1.041.156,61 zł, a niewielka rezerwa finansowa wynikająca z minimalnej nadwyżki przychodów nad kosztami prowadzenia działalności gospodarczej nie pozwala na uiszczenie kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji bez ryzyka utraty płynności finansowej, gdyż przy ocenie tego ryzyka należy brać też pod uwagę niedające się przewidzieć zdarzenia związane z ryzykiem tej działalności, jak opóźnienia w płatnościach dłużników skarżącego, ich niewypłacalność, tymczasowe występowanie negatywnych czynników na rynku usług, w którym on uczestniczy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji słusznie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, który nie poparł swojego wniosku o wstrzymanie jakimikolwiek dowodami wskazującymi na zasadność zastosowania takiej ochrony tymczasowej, a samo jego stwierdzenie, że fakt natychmiastowej wykonalności decyzji spowoduje utratę płynności finansowej nie jest wystarczające.

Do zażalenia na powyższe postanowienie Sądu I instancji skarżący załączył kserokopie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 oraz informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2010. Z dokumentów tych wynika, że skarżący osiągnął we wskazanym roku podatkowym dochód w wysokości 92.146,zł, zatem dochód miesięczny wynosił około 7.679 zł. Poza powyższymi dokumentami skarżący nie załączył jakichkolwiek dowodów potwierdzających jego pogląd, że wykonanie decyzji spowoduje ryzyko utraty płynności finansowej. Ze złożonego przez niego zeznania wynika, że osiąga on z działalności dochód, który w przeliczeniu miesięcznym jest dochodem niemałym, nie wykazał straty, nie przedstawił ponoszonych przez siebie miesięcznych wydatków, nie załączył dokumentów o ewentualnym zadłużeniu jego lub jego dłużników. Samo zaś stwierdzenie, że ryzyko utraty płynności finansowej może też spowodować występowanie negatywnych czynników na rynku usług, w którym uczestniczy, jest niewystarczające i uniemożliwia rzeczywistą ocenę sytuacji materialnej skarżącego. Z informacji zawartych we wniosku jak i w zażaleniu wynika, że skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą i brak jest jakichkolwiek informacji, aby utracił on płynność finansową. Wobec tych ustaleń trudno uznać, aby zapłata przez skarżącego nałożonej kary miałaby spowodować zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza więc, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku, tj. uiszczenie opłaty za zajęcie pasa drogowego, nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.

Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, pod warunkiem wykazania zmiany okoliczności, które powodowały jego podjęcie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.