Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 797/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2006r. sprawy ze skargi L. z Francji na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia polskiej części międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] działającego w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2005 r. sprawy z wniosku – skarżącej/wnioskodawcy - firmy L. z Francji przeciwko – uprawnionej - firmie F. GmbH z Niemiec o stwierdzenie wygaśnięcia polskiej części międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] w zakresie towarów z klasy 3 na podstawie art. 169 ust. l pkt l ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity’ Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej wniosek oddalił.

Urząd Patentowy ustalił, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2004 r firma L. z siedzibą we Francji wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] udzielonej na rzecz firmy F. GmbH z Niemiec w zakresie towarów z klasy 3. Składając wniosek jako podstawę prawną żądania wskazano art. 169 ust. l pkt l oraz art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

Skarżący wskazał, że interes prawny w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] w zakresie towarów z klasy 3 wynika z tego, że znak ten stanowi przeszkodę w uznaniu na terenie Polski skutków udzielonej na jego rzecz międzynarodowej rejestracji znaku towarowego COLOR FOCUS [...]. Ponadto podniósł, że jest zainteresowany wprowadzaniem na polski rynek produktów kosmetycznych opatrzonych znakiem towarowym COLOR FOCUS oraz możliwością ochrony prawnej tego znaku w przyszłości w przypadku jego naruszenia przez osoby trzecie.

Zdaniem wnioskodawcy uprawniony ze spornej rejestracji nigdy nie podjął używania znaku towarowego FOCUS na terenie Polski w zakresie towarów z klasy 3, w szczególności nigdy nie wprowadził na polski rynek produktów kosmetycznych dla których ten znak towarowy został zastrzeżony.

Uprawniony z międzynarodowej rejestracji wniósł o oddalenie przedmiotowego wniosku podnosząc, że rzeczywiście nie używał znaku towarowego FOCUS [...] w Polsce do oznaczania towarów z klasy 3 jednakże, jego zdaniem istnieją ważne powody nieużywania tego znaku w Polsce. Uprawniony wyjaśnił, że przeciwko znakowi bazowemu dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...], tj. znakowi niemieckiemu FOCUS Nr [...] toczyły się postępowania sprzeciwowe w państwie pochodzenia m.in. dla towarów z klasy 3 wobec czego nie stosował on znaku zarejestrowanego w trybie międzynarodowym dla towarów z klasy 3 w państwach wyznaczonych, w tym także w Polsce. Działanie to było spowodowane tym, iż w przypadku przegrania postępowania sprzeciwowego w Niemczech rejestracja międzynarodowa znaku towarowego FOCUS [...] zostałaby unieważniona w całości lub w części we wszystkich państwach wyznaczonych. W takim przypadku uprawniony musiałby zrezygnować ze sprzedaży towarów opatrzonych znakiem FOCUS, wycofać je z obrotu, zaś wysokie nakłady poniesione na ich reklamę i promocję zostałyby utracone przy czym nie jest wykluczone, iż w przypadku unieważnienia prawa z międzynarodowej rejestracji byłby zobowiązany do zapłacenia wysokiego odszkodowania. Uprawniony podniósł także, że obecnie czyni przygotowania do wprowadzenia na polski rynek towarów opatrzonych znakiem FOCUS. Niezależnie od powyższego wnioskodawca podniósł, że przedmiotowy wniosek powinien zostać oddalony ze względów formalnych albowiem został złożony przedwcześnie, gdyż postępowanie w sprawie uznania w Polsce skutków międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] zakończyło się dopiero decyzją Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2003 r., zaś pięcioletni okres nieużywania znaku towarowego jest liczony od daty jego rejestracji, natomiast w przypadku rejestracji międzynarodowej od daty wydania przez Urząd Patentowy decyzji o uznaniu w Polsce ochrony.

Na rozprawie w dniu [...] listopada wnioskodawca podtrzymał swój wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] zmieniając podstawę prawną wskazaną we wniosku na art. 28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (dalej uzt) )w związku z art. 315 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (dalej pwp), jak również art. 169 pwp i art. 255 pwp. Wnioskodawca podniósł, że rejestracja spornego znaku towarowego oraz procedura skutkująca uznaniem w Polsce ochrony znaku towarowego FOCUS [...] dla towarów z klasy 3 miały miejsce pod rządami ustawy o znakach towarowych. Tym samym, zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z art. 315 pwp oraz stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie BIOHUMUS do prawa z rejestracji tego znaku uzyskanego pod rządami ustawy o znakach towarowych należy stosować przepisy tej właśnie ustawy do oceny przesłanek wygaśnięcia prawa, w tym do określenia obowiązku używania znaku towarowego oraz okresu jego nieużywania skutkującego wygaśnięciem prawa. Wnioskodawca podniósł także, że w przedmiotowej sprawie upłynął trzyletni okres nieużywania znaku towarowego zarówno od daty uzyskania rejestracji międzynarodowej, która miała miejsce [...] maja 1996 r. jak i od daty uznania na terenie Polski skutków tej rejestracji dla towarów w klasie 3 które, zdaniem wnioskodawcy, nastąpiło [...] grudnia 2000 r. do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji tego znaku przez wnioskodawcę. Zdaniem wnioskodawcy pomiędzy stronami niniejszego postępowania nie jest sporny fakt nieużywania znaku towarowego FOCUS [...] przy czym w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności stanowiące usprawiedliwienie dla nieużywania tego znaku na terenie Polski. W ocenie wnioskodawcy rozpoczęcie używania spornego znaku przez uprawnionego po złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa jest obojętne dla oceny zasadności tego wniosku zarówno w świetle postanowień ustawy o znakach towarowych jak i ustawy prawo własności przemysłowej. Ponadto wnioskodawca wniósł o niedopuszczenie jako dowodu w sprawie wroków: Sądu Handlowego [...] z [...] września 2003 r. oraz Sądu Związkowego z dnia [...] lutego 2004 r. ze względu na okoliczność, że dokumenty te nie mają w rozumieniu art. 75 kpa przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Uprawniony ze spornej rejestracji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w niniejszej sprawie podnosząc, że przedmiotowy wniosek powinien zostać oddalony jako przedwczesny niezależnie od tego czy, jak twierdzi wnioskodawca, postępowanie o uznanie ochrony rejestracji międzynarodowej spornego znaku towarowego FOCUS [...] na terenie Polski w zakresie towarów z klasy 3 zakończyło się w 2000 r. czy też decyzją Izby Odwoławczej z 2003 r. albowiem w każdym z tych przypadków został złożony przed upływem terminu pięciu lat o którym mowa w art. 169 ust. l pkt l pwp. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo Urzędu Patentowego w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe uprawniony podniósł, że właściwą podstawą wniosku w przedmiotowej sprawie jest art. 169 ust. l pkt l pwp. Nadto uprawniony sprzeciwił się wnioskowi strony przeciwnej o wyłączenie z akt sprawy dwóch wyroków sądów szwajcarskich stwierdzając, że wyroki te oczywiście nie mogą być wiążące dla Urzędu Patentowego nie mniej wynika z nich, że toczyły się postępowania sprzeciwowe dotyczące znaku bazowego dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego, co potwierdza ważną przyczynę nieużywania znaku towarowego.

Rozpoznając sprawę organ stwierdził, że zgodnie z art. 315 ust. l ustawy Prawo własności przemysłowej prawa m.in. w zakresie znaków towarowych istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 315 ust. 2 wyżej powołanej ustawy do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem organu wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] został złożony pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej, tj. w dniu [...] listopada 2004 r., która to data wyznacza liczenie okresu nieużywania znaku, czyli oceny skutków zdarzenia prawnego, które w tych okolicznościach nastąpiły pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej, gdyż okres ten odnosi się do ostatnich lat poprzedzających datę złożenia tego wniosku.

Powołując się na wyrok SN z dnia 19 marca 2004 r. Sygn. akt IV CK 157/03, w sprawie JUYENA publ. Rzecznik Patentowy Nr 1-2 (40-41)72004, str. 187 wskazał, że Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że wykładnia wyżej przytoczonych przepisów (art. 315 ust. l i 2 ustawy p.w.p) nie może prowadzić do wniosku, że przepisy dotychczasowe (tzn. przepisy u.z.t) stosuje się także do oceny skutków prawnych zdarzeń jakie miały miejsce po dniu 22 sierpnia 2001 r. W ocenie Sądu Najwyższego wniosek taki byłby sprzeczny z ogólnymi regułami prawa intertemporalnego. Zawarte w art. 315 ust. l zd. 2 ustawy p.w.p wskazanie rozumieć trzeba w ten sposób, że przepisy u.z.t stosuje się do oceny skutków zdarzeń prawnych, jakie miały miejsce w czasie ich obowiązywania, natomiast skutki zdarzeń prawnych, które nastąpiły po 22 sierpnia 2001 r. podlegać powinny ocenie na podstawie przepisów p.w.p. także wtedy, gdy dotyczyły praw już istniejących. Sąd Najwyższy dodał także, że odmienne rozstrzygnięcie rozważanego zagadnienia międzyczasowego prowadziłoby do niczym nieusprawiedliwionego zróżnicowania po dniu 22 sierpnia 2001 r. statusu uprawnionych z tytułu rejestracji znaków towarowych.

Na poparcie tej tezy wskazano na poglądy przedstawicieli doktryny. Powołano między innymi prof. dr hab. Irenę Wiszniewską w publikacji " Znaki towarowe w prawie własności przemysłowej" publ. Przegląd Prawa Handlowego - grudzień 2001, str. 18 gdzie stwierdzono "skutki zdarzeń prawnych, które nastąpiły po wejściu w życie nowej ustawy, powinny być oceniane na jej podstawie także wtedy, gdy dotyczą praw już istniejących w momencie jej wejścia w życie. Od tego momentu według nowej ustawy powinna być też oceniana treść "starych praw". Niezależnie więc od tego, czy mamy do czynienia z (nowym) prawem ochronnym, czy (starym) prawem z rejestracji, jeśli wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa złożony został po wejściu w życie nowej ustawy, zastosowanie powinien mieć przepis nowej ustawy przewidujący wygaśnięcie prawa wskutek nieużywania znaku przez pięć lat, a nie jak przepis u.z.t przewidujący okres trzyletni".

Zdaniem organu wnioskodawca wystąpił z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...], w dniu [...] listopada 2004 r., a więc pod rządami ustawy prawo własności przemysłowej, która weszła w życie 22 sierpnia 2001 r. zatem zastosowanie w rozpatrywanej sprawie będą miały przepisy tej ustawy, a zwłaszcza art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp. Przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z nieużywaniem znaku towarowego przez okres pięciu lat. Wskazano, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie precyzują terminu od którego powinien być liczony okres pięciu lat nieużywania znaku towarowego, ale w nauce prawa oraz ugruntowanej praktyce uważa się, iż okres ten obejmuje kolejne pięć lat poprzedzające złożenie wniosku, przy czym okres ten nie może upływać przed datą rejestracji znaku towarowego, gdyż data rejestracji znaku towarowego jest ostatecznym terminem, od którego uprawniony z rejestracji powinien rozpocząć używanie znaku towarowego.

Zdaniem organu w dniu wpłynięcia przedmiotowego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] w odniesieniu do towarów z klasy 3 do Urzędu Patentowego, tj. w dniu [...] listopada 2004 r. nie upłynął jeszcze nieprzerwany okres pięciu lat - liczony w od daty zakończenia postępowania rejestracyjnego tego znaku w Polsce, tj. od [...] grudnia 2000 r. - w ciągu którego uprawniony miał obowiązek używania znaku wobec czego stanowisko organu jest prawidłowe.

Organ wskazał, że skarżący wykazał istnienie interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku FOCUS [...]. Urząd Patentowy odmówił mu jednak uznania na terenie Polski skutków międzynarodowej rejestracji znaku towarowego COLOR FOCUS [...] z powodu istnienia wcześniejszej międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...]. Nadto interes ten uzasadniony jest zamiarem wprowadzania przez skarżącego na polski rynek produktów kosmetycznych znaku towarowego COLOR FOCUS oraz możliwością ochrony prawnej tego znaku w przyszłości w przypadku jego naruszenia przez osoby trzecie. Te okoliczności uzasadniają jego interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji.

Skargę na tę decyzję wniosła skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu wnioskodawca wykazał istnienie interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa. Zarejestrowany znak jest znakiem blokującym dla znaku wnioskodawcy a nadto w przyszłości w przypadku wprowadzenia na polski rynek towarów wnioskodawcy może powodować powstanie roszczeń zgłaszanych w postępowaniu cywilnym co uzasadnia możliwość wystąpienia z wnioskiem o wygaszenie znaku.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego FOCUS [...], która to rejestracja nastąpiła na podstawie Porozumienia Madryckiego z dnia 14 kwietnia 1981 r. o międzynarodowej rejestracji znaków (Dz. U. z 1993 r. Nr 16, poz. 514). Rejestracja międzynarodowa znaku towarowego wywołuje taki sam skutek jak zgłoszenie krajowe od dnia rejestracji tego znaku towarowego w Biurze Międzynarodowym. W przypadku znaków towarowych zarejestrowanych w tzw. trybie międzynarodowym datą, od której powstaje obowiązek używania znaku nie jest data rejestracji przez Biuro Międzynarodowe tego znaku lecz data zakończenia postępowania rejestracyjnego na szczeblu krajowym, w tym przypadku w Polsce.

W rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. uznał ostatecznie skutki międzynarodowej rejestracji znaku towarowego FOCUS [...] w Polsce dla wszystkich towarów z klasy 3 za wyjątkiem "środków czyszczących", w odniesieniu do których ochrona tego znaku na terenie Polski nie zostało ostatecznie uznana (decyzja Izby Odwoławczej z 2003 r.)

W dniu 22 sierpnia 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. 2003 r. Nr 119, poz. 1117), zwana dalej p.w.p. Wobec powyższego zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów (por. art. 315 ust. 3). Przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny zdolności rejestracyjnej spornego znaku towarowego są zatem przepisy ustawy o znakach towarowych.

W świetle ustalonego orzecznictwa w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego Urząd Patentowy, a także i sąd administracyjny kontrolujący decyzję wspomnianego organu, jest związany zakresem żądania wnioskodawcy, co odnosi się w szczególności do wskazanej podstawy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2001 r., II SA 3446/01; ONSA 2003/1/27, z glosą M. Kępińskiego; OSP 2004/1/11). Stanowisko to, co wymaga podkreślenia, jest już obowiązujące na gruncie ustawy - Prawo własności przemysłowej (por. art. 255 ust. 4 p.w.p.).

Dzień 21 sierpnia 2001 r. był ostatnim dniem obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Wniosek złożono w dacie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej.

W ocenie Sądu należy uznać, że postępowanie sporne, w szczególności zaś w przypadku rozpatrywanej sprawy – postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej ( art. 255 pkt 3), było i jest postępowaniem wszczynanym na wniosek strony (każdego, kto ma w tym interes prawny). W tej sytuacji mają tu zastosowanie przede wszystkim przepisy K.p.a. dotyczące wszczęcia postępowania, a w szczególności art. 61 pkt 3 K.p.a., według którego "Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej". W konsekwencji, biorąc za podstawę datę wpływu (w dniu [...] listopada 2004 r.) wniosku skarżącego do Urzędu Patentowego RP trafnie uznano, że został on złożony już w dacie obowiązywania ustawy – Prawo własności przemysłowej i rozpatrzono go na podstawie jej przepisów.

Przy ustalonym w przedstawiony sposób stanie prawnym, na podstawie którego powinno nastąpić rozpatrzenie wniosku, zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 315 ust. 1 zd.2 oraz 28 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm.) i art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej poprzez ich niezastosowanie jest bezpodstawny.

W ocenie Sądu uprawniony ze znaku nie przedstawił dowodów potwierdzających używanie znaku w zakwestionowanej klasie niemniej jednak dla tej sprawy okoliczność ta nie ma znaczenia bowiem oceniana jest w pierwszej kolejności przesłanka formalna.

Jak wskazano wyżej w dniu 22 sierpnia 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej i z tym dniem utraciła moc ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych. Istotny dla rozstrzygnięcia rozważanego zagadnienia przepis art. 315 Pr.w.p. stanowił, że "prawa w zakresie... znaków towarowych..., istniejące w dniu wejścia w życie ustawy, pozostają w mocy. Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej" (ust. 1). "Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe" (ust. 2). Wykładnia przytoczonych przepisów - na co trafnie zwrócono już uwagę w doktrynie - nie może prowadzić do wniosku, że przepisy dotychczasowe (tzn. przepisy ustawy o znakach towarowych) stosuje się także do oceny skutków prawnych zdarzeń, które miały miejsce po dniu 22 sierpnia 2001 r., wniosek taki byłby bowiem sprzeczny z ogólnymi regułami prawa intertemporalnego. Zawarte w art. 315 ust. 1 zdanie drugie p.w.p. wskazanie rozumieć trzeba (jak zauważył SN w orzeczeniu z dnia 19 marca 2004, sygn.akt SN IV CK 157/03 pub. OSNC 2005/3/53) w ten sposób, że przepisy ustawy o znakach towarowych stosuje się do oceny skutków zdarzeń prawnych, mających miejsce w czasie ich obowiązywania, natomiast skutki zdarzeń prawnych, które nastąpiły po dniu 22 sierpnia 2001 r., podlegać powinny ocenie na podstawie przepisów Prawa własności przemysłowej także wtedy, gdy dotyczyły praw już istniejących. Uwzględnienie zasad ogólnych prawa międzyczasowego prowadzi zatem do wniosku, że do oceny skutków naruszenia prawa dokonanego po dniu 22 sierpnia 2001 r. stosować należy przepisy Prawa własności przemysłowej. Odmienne rozstrzygnięcie rozważanego zagadnienia międzyczasowego prowadziłoby do niczym nieusprawiedliwionego zróżnicowania po dniu 22 sierpnia 2001 r. statusu uprawnionych z tytułu rejestracji znaków towarowych, zwłaszcza do zróżnicowania zakresu udzielanej ochrony prawnej. Nadto należy zwrócić uwagę, iż SN w wyroku z dnia 28 października 2004 sygn.akt V CK 139/04 (pub. LEX nr 146350) stwierdził, że z woli ustawodawcy, co potwierdza brzmienie art. 315 ust. 2 p.w.p., poprzednio obowiązujące przepisy mają zastosowanie do samych zdarzeń i ich skutków prawnych, nawet jeśli skutki te wystąpiły po wejściu w życie nowego prawa. Innymi słowy, skutki prawne zdarzeń oceniać należy na podstawie tej ustawy, która obowiązywała w czasie, gdy dane zdarzenie nastąpiło i to także w wypadku takich zdarzeń, które można uznać za zrealizowane dopiero wówczas, gdy zaszedł ostatni fakt będący elementem stanu faktycznego tego zdarzenia mającego długotrwały charakter. W konsekwencji, w orzecznictwie zaprezentowano pogląd, że z mocy art. 315 ust. 2 p.w.p. do skutków prawnych zdarzeń, które nastąpiły pod rządem u.z.t., stosuje się przepisy tej ostatniej ustawy, a nie przepisy p.w.p. (por. wyrok SN z dnia 20 grudnia 2001 r., sygn. II CKN 1440/00, niepubl.). Sąd Najwyższy podzielił pogląd wyrażony w tym orzeczeniu, natomiast nie podziela później zaprezentowanego w orzecznictwie stanowiska, że dla zastosowania p.w.p. jest wystarczające, by czyn o określonych w nim znamionach rozpoczęty przed dniem wejścia p.w.p. w życie był kontynuowany po dniu 22 sierpnia 2001 r. (por. wyrok SN z dnia 19 marca 2004 r., sygn. IV CK 157/03, niepubl.). Przepis art. 315 ust. 2 p.w.p. należy więc zdaniem SN rozumieć w ten sposób, że przepisy u.z.t. stosuje się do oceny skutków prawnych wszystkich tych zdarzeń, które wystąpiły w czasie obowiązywania u.z.t., a więc przed 22 sierpnia 2001 r. Uwzględniając ustalenia faktyczne w przedmiocie dat wystąpienia zdarzeń w postaci wniosku o wygaszenie prawa z rejestracji, z którymi wnioskodawca wiąże uprawnienia do ochrony swych praw, stwierdzić należy, że ocena zasadności żądań wniosku powinna być dokonana na podstawie przepisów p.w.p., a nie na podstawie przepisów u.z.t. Wobec powyższego, zarzut pozwanej błędnego zastosowania art. 315 ust. 2 p.w.p. wskutek zastosowania do rozstrzygnięcia niniejszego sporu przepisów p.w.p., należało uznać za nietrafny.

Podobne stanowisko w sprawie prezentuje doktryna np. Urszula Promińska (pub.Przegląd Prawa Handlowego 2004/1/21) stwierdza, że przepisy międzyczasowe ustawy Prawo własności przemysłowej nie dają podstawy do twierdzenia, że poprzednio obowiązujące przepisy mają zastosowanie także do wszystkich zdarzeń i ich skutków, które zaistniały po wejściu w życie nowego prawa. Wskazuje, że po wejściu w życie nowej ustawy przepisy poprzednio obowiązujące mają zastosowanie do oceny ważności prawa nabytego pod ich rządem, skutków czynności prawnych dotyczących znaków towarowych dokonanych w czasie ich obowiązywania oraz skutków naruszenia, o ile nastąpiło w tym czasie. Wskazuje, że nowa ustawa od daty wejścia jej w życie stanowi podstawę wygaśnięcia prawa z rejestracji, wyznaczenia treści prawa wyłącznego do znaku towarowego i zakresu jego ochrony, choćby prawo to powstało pod rządem ustawy poprzednio obowiązującej, podstawę do oceny skutków naruszenia tego prawa, jeśli nastąpiło po wejściu jej w życie, jak również do rozstrzygania o innych stosunkach prawnych powstałych po tej dacie.

Podobnie Irena Wiszniewska (pub.Przegląd Prawa Handlowego 2001/12/1) stwierdza niezależnie [...] od tego, czy mamy do czynienia z (nowym) prawem ochronnym, czy (starym) prawem z rejestracji, jeśli wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa złożony został po wejściu w życie ustawy Prawo własności przemysłowej, zastosowanie powinien mieć przepis nowej ustawy przewidujący wygaśnięcie prawa wskutek nieużywania znaku przez pięć lat, a nie przepis u.z.t. przewidujący okres trzyletni. Podobnie w razie złożenia po wejściu w życie nowej ustawy wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ze względu na utratę przez znak znamion odróżniających, utratę znamion odróżniających trzeba by oceniać również w odniesieniu do "starych" praw już na podstawie nowych przepisów. Od momentu wejścia w życie nowej ustawy również "stare" znaki podlegać powinny ochronie poza granicami podobieństwa towarów w tym zakresie, w jakim przewidują to nowe przepisy.

Wobec powyższego zdaniem Sądu jak słusznie zauważył organ wniosek był przedwczesny i niespełniał przesłanki z art. 169 ust. l pkt l ustawy Prawo własności przemysłowej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielając stanowisko Urzędu Patentowego RP na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.