Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 683/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 17 ust. 1 pkt 34a
journal: Dz.U. 2022 poz 2587
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 października 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.465.2023.1.JMS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. S.A. w K. (dalej: Wnioskodawca/Spółka/Skarżąca) jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z dnia 2 października 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.465.2023.1.JMS, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

W dniu 18 sierpnia 2023 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając następujący zdarzenia przyszłego.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: podatku VAT) oraz podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki akcyjnej, utworzonej na podstawie prawa polskiego, która posiada siedzibę działalności w Polsce. W dniu 19 listopada 2018 r. Wnioskodawca złożył do właściwej instytucji wniosek o uzyskanie decyzji o wsparciu. Zgodnie z treścią wniosku o uzyskanie decyzji o wsparciu Wnioskodawca zadeklarował realizację przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na zwiększeniu zdolności produkcyjnej istniejącego przedsiębiorstwa. Celem planowanej inwestycji była budowa nowej Instalacji do produkcji włókna szklanego o wydajności, która miała zapewnić Wnioskodawcy dodatkowe 66% dotychczasowej zdolności produkcyjnej (dalej jako: "Instalacja").

W założeniach przedstawionych we wniosku, Wnioskodawca wskazał, że w ramach nowej inwestycji nie będzie wprowadzał produktów czy usług objętych innymi od dotychczas produkowanych kodami PKWiU.

Wnioskodawca, wskazał we wniosku o uzyskanie decyzji o wsparciu, że po zrealizowaniu inwestycji zamierza sprzedawać swoje produkty do obecnych i nowych Klientów. Jednocześnie, dodatkową ilość włókien, uzyskaną na nowej Instalacji Wnioskodawca, zamierzał przeznaczyć na:

- zwiększenie produkcji tkanin technicznych z wykorzystaniem własnego włókna szklanego,

- zwiększenie produkcji mat szklanych,

- wprowadzenie nowych produktów obecnie nie oferowanych przez Spółkę (rowingów bezpośrednich, rowingów spray-up, rowingów do produkcji termoplastów.

W dacie ubiegania się o wsparcie Wnioskodawca był i w dalszym ciągu pozostaje dużym przedsiębiorcą w rozumieniu Załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014 r., str. 1, z późn. zm). Decyzją o wsparciu nr 6/ARP/OML/2018 z dnia 19 grudnia 2018 r. (dalej jako: "Decyzja o wsparciu" lub "DOW") zezwolono Wnioskodawcy na prowadzenie na terenie opisanym w DOW, działalności gospodarczej, rozumianej jako działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły, w zakresie określonym w następujących pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług:

1. Włókna szklane - sekcja C, klasa 23.14,

2. Tkaniny - sekcja C, klasa 13.20,

3. Płyty, arkusze, rury i kształtowniki z tworzyw sztucznych - sekcja C, klasa 22.21,

4. Wyrobu z tworzyw sztucznych dla budownictwa - sekcja C, klasa 22.23,

5. Usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych - sekcja M, klasa 72.19.

Decyzja została wydana na okres 15 lat, licząc od dnia jej wydania.

Protokołem kontroli z dnia 17 sierpnia 2021 r. potwierdzono, że Wnioskodawca zrealizował inwestycję i prowadzi działalność gospodarczą na działkach wymienionych w treści Decyzji o wsparciu.

Z uwagi jednak na fakt, iż koszty produkcji włókna szklanego w oparciu o Instalację, której nabycie stanowiło koszty kwalifikowane nowej inwestycji, stają się nadmierne i nieopłacalne, Wnioskodawca rozważa możliwość definitywnego zaniechania produkcji włókna szklanego w tym przy wykorzystaniu Instalacji. Po potencjalnym zaprzestaniu działalności w zakresie produkcji włókna szklanego, Wnioskodawca nadal będzie prowadził działalność obejmującą przetwórstwo włókna szklanego, nabytego od zewnętrznych dostawców. Jednocześnie, odnośnie posiadanej Instalacji do produkcji włókna szklanego, której nabycie stanowiło koszty kwalifikowane nowej inwestycji, Wnioskodawca rozważa dwie możliwości:

a) utrzymanie własności Instalacji i ewentualne wznowienie produkcji z jej wykorzystaniem w przyszłości,

b) odpłatne zbycie Instalacji na rzecz podmiotu trzeciego po upływie okresu wskazanego w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji.

Jednocześnie, niezależnie od powyższego, Wnioskodawca w dalszym ciągu zamierza prowadzić działalność w zakresie i na terenie określonym w Decyzji o wsparciu.

W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym Wnioskodawca zadał następujące pytania:

a) Czy w przypadku wyłączenia przez Wnioskodawcę z użytkowania Instalacji do produkcji włókna szklanego, której nabycie stanowiło koszt kwalifikowany nowej inwestycji, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U.2023.74, dalej ustawa o WNI), przy założeniu utrzymania własności Instalacji i ewentualnego wznowienia w przyszłości produkcji z jej wykorzystaniem, Wnioskodawca będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 z późn. zm., dalej updop lub ustawa o CIT) przez cały okres obowiązywania decyzji o wsparciu, pod warunkiem, że Wnioskodawca w dalszym ciągu będzie prowadził działalność na terenie i w ramach kodów PKWiU wskazanych w Decyzji o wsparciu?

b) Czy w przypadku wyłączenia przez Wnioskodawcę z użytkowania Instalacji do produkcji włókna szklanego, której nabycie stanowiło koszt kwalifikowany Decyzji o wsparciu i jej odpłatnego zbycia na rzecz podmiotu trzeciego po upływie okresu wskazanego w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom, Wnioskodawca będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT przez cały okres obowiązywania Decyzji o wsparciu, pod warunkiem, że Wnioskodawca w dalszym ciągu będzie prowadził działalność na terenie i w ramach kodów PKWiU wskazanych w decyzji o wsparciu?

W ocenie Wnioskodawcy:

a) w przypadku wyłączenia przez Wnioskodawcę z użytkowania Instalacji do produkcji włókna szklanego, której nabycie stanowiło koszt kwalifikowany nowej inwestycji, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o WNI, oraz utrzymania własności Instalacji i ewentualnego wznowienia w przyszłości produkcji z jej wykorzystaniem, Wnioskodawca będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT przez cały okres obowiązywania Decyzji o wsparciu, pod warunkiem, że Wnioskodawca w dalszym ciągu będzie prowadził działalność na terenie i w ramach kodów PKWiU wskazanych w Decyzji o wsparciu.

b) w przypadku wyłączenia przez Wnioskodawcę z użytkowania Instalacji do produkcji włókna szklanego, której nabycie stanowiło koszt kwalifikowany decyzji o wsparciu i jej odpłatnego zbycia na rzecz podmiotu trzeciego po upływie okresu wskazanego w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom, Wnioskodawca będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT przez cały okres obowiązywania Decyzji o wsparciu, pod warunkiem, że Wnioskodawca w dalszym ciągu będzie prowadził działalność na terenie i w ramach kodów PKWiU wskazanych w Decyzji o wsparciu.

Według Spółki, z perspektywy spełnienia warunków korzystania ze zwolnienia podatkowego w przypadku Wnioskodawcy kluczowe jest utrzymanie własności składników majątku, z którymi były związane wydatki inwestycyjne - przez okres nie krótszy niż 5 lat - od dnia ich wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz utrzymania nowej inwestycji w regionie, w którym udzielono wsparcia, (...) przez okres nie krótszy niż 5 lat - od dnia zakończenia nowej inwestycji.

Mając zatem na względzie, że Wnioskodawca nie zamierza zbywać Instalacji przed upływem okresów wskazanych w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia, a nadto nadal zamierza prowadzić działalność gospodarczą w ramach kodów PKWiU określonych w Decyzji o Wsparciu na terenie określonym w Decyzji o Wsparciu przez okres wskazany w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. b warunki korzystania ze zwolnienia zostaną spełnione.

Zdaniem Spółki, z perspektywy przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego, bez znaczenia pozostaje, czy Wnioskodawca utrzyma własność składników majątku przez cały okres obowiązywania decyzji o wsparciu, czy też zbędzie je po upływie okresu wskazanego w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia, o ile będzie w dalszym ciągu (nawet z wykorzystaniem innej infrastruktury) prowadził działalność gospodarczą w zakresie określonym w decyzji o wsparciu, co najmniej przez okres wskazany w § 9 ust. 2 pkt 1 lit. b.

W zaskarżonej interpretacji Dyrektor KIS uznał, że stanowisko, które przedstawiła Spółka we wniosku nie jest prawidłowe.

W ocenie organu analiza treści art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, prowadzi do wniosku, że dla uzyskania prawa do skorzystania ze zwolnienia konieczne jest uzyskanie dochodów z nowej inwestycji. Wsparcie na realizację nowej inwestycji polega na zwolnieniu z podatku dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. Jeżeli więc podatnik nie uzyska takiego dochodu nie może skorzystać ze wsparcia na podstawie ustawy o WNI (a w konsekwencji zwolnienia na podstawie ustawy o CIT). Nie można natomiast mówić o uzyskaniu dochodu jeżeli podatnik nie osiągnie przychodów, które będą następstwem dokonanej nowej inwestycji, czyli przychodu wypracowanego w oparciu o zespół składników majątkowych nabytych w ramach wydatków związanych z nową inwestycją, której dotyczy decyzja o wsparciu. Poza tym, takie działanie byłoby niezgodne z przepisem art. 13 ust. 8 ustawy o WNI, zgodnie z którym rozliczenie pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na podstawie decyzji o wsparciu ma zastosowanie wyłącznie do decyzji, w ramach której inwestycja jest realizowana i w oparciu o tę inwestycję prowadzona jest działalność gospodarcza.

Reasumując organ stwierdził, że dla faktycznego skorzystania z analizowanego zwolnienia, istotne jest uzyskanie dochodów z nowej inwestycji, a nie tylko uzyskiwanie dochodów w ramach PKWiU wskazanych w Decyzji o wsparciu.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono:

1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, w zw. z art. 15 ustawy o WNI przez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że:

a) dla zachowania uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, kluczowe jest uzyskanie dochodów z nowej inwestycji, a nie tylko uzyskiwanie dochodów ramach PKWiU wskazanych w Decyzji o wsparciu, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego uznania, że Skarżąca nie będzie uprawniona do korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, przez cały okres obowiązywania Decyzji o wsparciu, ponieważ nie będzie osiągał dochodu z nowej inwestycji, gdyż zakupiona Instalacja nie będzie przez niego używana,

- podczas gdy zgodnie z art. 15 ustawy o WNI decyzja o wsparciu określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki które przedsiębiorca zobowiązany jest spełnić dotyczące w szczególności terenu, na którym nowa inwestycja zostanie zrealizowana z uwzględnieniem danych ewidencyjnych nieruchomości, nie wskazuje zaś na konieczność uzyskiwania dochodu przy wykorzystaniu określonych maszyn, czy urządzeń, oraz w określony sposób, co wskazuje na to, iż dochód uzyskiwany w ramach PKWiU wskazanego w Decyzji o wsparciu, oraz na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu, może zostać objęty zwolnieniem.

2) Naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a to art. 14 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 14h i 121 o.p., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, która nie odnosi się do przedstawionego w sprawie stanu faktycznego, w konsekwencji nie przedstawia rzetelnej oceny stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.

Dyrektor KIS, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: - Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie spór powstał na tle interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Organ stanął na stanowisku, że Skarżąca, nie będzie uprawniona do korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, przez cały okres obowiązywania Decyzji o wsparciu, ponieważ nie będzie osiągała dochodu z nowej inwestycji, gdyż zakupiona Instalacja nie będzie przez nią używana. We wniesionej skardze Spółka kwestionuje zasadność tego stanowiska. W ocenie składu orzekającego w sporze tym rację przyznać należy organowi.

Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT wolne od podatku są: dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1752 oraz z 2021 r. poz. 2105), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

Analizując regulację zawartą w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT należy stwierdzić, że aby dany dochód korzystał ze zwolnienia z opodatkowania musi być uzyskany z działalności prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu i prowadzonej na podstawie wydanej decyzji o wsparciu.

Dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, na aprobatę zasługuje stanowisko organu, że " ... wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu, na terenie wskazanym w decyzji. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w decyzji o wsparciu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem wskazanym w decyzji, wówczas również działalność taka nie będzie podlegała zwolnieniu.". Trafnie również organ stwierdził, że zwolnienie wynikające z analizowanego przepisu, nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono zatem wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na podstawie decyzji o wsparciu, lecz tylko dochody uzyskane z działalności prowadzonej w ramach nowej inwestycji.

Stwierdzenie to zbieżne jest z założeniami ustawodawcy poczynionymi przy nowelizacji art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Przypomnieć należy, że przepis ten został zmieniony przez art. 2 pkt 28 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.2105). Zmiana weszła w życie od 1 stycznia 2022 r.

Jak wynika z uzasadnienia do wyżej wskazanej ustawy wprowadzone zostały zmiany mające charakter uszczelniający i doprecyzowujący, w szczególności poprzez zniesienie wątpliwości interpretacyjnych w aspekcie doprecyzowania warunków zwolnienia dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na podstawie decyzji o wsparciu (dalej: DOW). Projekt ustawy wskazuje, że ze zwolnienia podatkowego mogą korzystać podatnicy, którzy prowadzą działalność gospodarczą na podstawie DOW i uzyskują dochody wyłącznie z realizacji nowej inwestycji i na terenie określonym w DOW. W projekcie wskazuje się, iż ze zwolnienia podatkowego mogą korzystać podatnicy, którzy prowadzą działalność gospodarczą na podstawie DOW i uzyskują dochody wyłącznie z realizacji nowej inwestycji i na terenie określonym w DOW. Zmiana ta koresponduje ze zmianami wprowadzanymi do ustawy o WNI, gdzie w projektowanej ustawie zmiany do art. 14 pkt 12 ustawy o WNI projektodawca wskazuje, iż DOW powinna zawierać wyłącznie kody PKWiU związane z nową inwestycję. Zmiana jest szczególnie istotna w przypadku reinwestycji w istniejący zakład. Wskazać należy, iż dotychczasowa praktyka interpretacyjna pokazała, że w wydawanych DOW Zarządzający SSE, wydający te decyzje w imieniu ministra właściwego do spraw gospodarki wskazywali klasyfikację PKWiU, które nie były związane z opisem charakteru nowej inwestycji. Takie działania mają negatywne skutki budżetowe, ponieważ zwolnieniem podatkowym podatnicy obejmują również dochody niezwiązane z realizacją nowej inwestycji, a tym samym w sposób nieuprawniony prowadzą do uszczerbku w budżecie państwa i jednostek samorządu terytorialnego.

Przenosząc powyższe na opisane we wniosku Skarżącej zdarzenie przyszłe to zasadnie organ uznał, że Skarżącej nie będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, przez cały okres obowiązywania Decyzji o wsparciu, ponieważ nie będzie osiągał dochodu z nowej inwestycji, gdyż zakupiona Instalacja nie będzie przez niego używana. Dlatego też zarzut zawarty w pkt 1a petitum skargi nie jest zasadny.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w pkt 2 petitum skargi należy przypomnieć, że z mocy art. 14h o.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 121 § 1 o.p. Przepis art. 121 § 1 o.p. stanowi zaś, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Zgodnie z art. 14c § 1 o.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Z kolei § 2 w art. 14c o.p. stanowi, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Podkreślić należy, że uzasadnienie prawne stanowiska organu interpretacyjnego musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Organ interpretacyjny winien więc wskazać, w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny (por. wyroki NSA z: 15 listopada 2019 r., II FSK 3911/17; 29 listopada 2019 r., II FSK 3968/17; 9 stycznia 2020 r., II FSK 163/18). Z tego też względu stanowisko własne organu musi być wyczerpujące, tak aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2014 r., I FSK 1548/13). Wynikający z art. 14c § 1 o.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji.

Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że Organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, udzielił odpowiedzi na pytanie Skarżącej oraz wskazał wyczerpujące uzasadnienie w sprawie. Wydana interpretacja zawiera wykładnię przepisów prawa podatkowego - ustawy o CIT odnoszących się do całokształtu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o interpretację, przy czym precyzyjnie i jasno uzasadnił dlaczego stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Fakt, że w wydanej interpretacji organ nie spełniła oczekiwań Skarżącej nie świadczy, że organ dopuścił się naruszenia art. 121 § 1 o.p. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania należy zatem uznać za niezasadne.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.