Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 610/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: M.P. 2001 nr 46 poz 743 art. 6 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 7
law: Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzona w  Mińsku dnia 20 maja 1992 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi O. L. w M. na decyzję Komendanta P. Oddziału Straży Granicznej w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w B. nałożył na przedsiębiorcę O. z siedzibą w M. na Białorusi karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), dalej: u.t.d. W podstawie prawnej swojej decyzji wskazał art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 3.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. na drogowym przejściu granicznym w B. skontrolowano na kierunku wyjazdowym z Polski kierowcę pojazdu nr rej. [...] wraz z naczepą nr rej. [...] (pojazdy zarejestrowane na Białorusi) wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy na rzecz wyżej wskazanego przedsiębiorcy. Kierowca przewoził z Niemiec do Rosji ładunek mebli na podstawie okazanego listu przewozowego nr CMR [...]. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in. zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nr [...] ważne do dnia [...] grudnia 2018 r. Zgodnie z danymi wskazanymi w zezwoleniu pierwszy wjazd do Polski na tym zezwoleniu miał miejsce w dniu [...] marca 2018 r. z ładunkiem sadzy technicznej w ilości 20275 kg na podstawie listu przewozowego CMR nr [...] (w liście tym wskazano: państwo załadunku – Rosja, państwo rozładunku – Polska, rodzaj przewozu wykonywanego na danym zezwoleniu - do/z państwa trzeciego). Zdaniem organu, kierowca mógł się podczas ww. przewozu z Rosji do Polski posługiwać zezwoleniem nr [...], co wynika ze stanowiska polsko – białoruskiej Komisji Mieszanej ds. międzynarodowych przewozów drogowych sformułowanego w K. k. B. w dniach [...] lipca 2007 r. Odnośnie dnia kontroli ustalono zaś na podstawie okazanych dokumentów przewozowych i dołączonych rachunków, że na kierunku wyjazdowym z Polski ma miejsce przewóz tranzytowy (z Niemiec do Rosji) ładunku mebli na podstawie listu przewozowego CMR nr [...]. Jak wskazał organ, rodzaj wykorzystywanego zezwolenia określany jest na podstawie pierwszego wykonywanego przewozu na podstawie tego zezwolenia, co ustalono podczas posiedzenia polsko – białoruskiej Komisji Mieszanej ds. międzynarodowych przewozów drogowych, które odbyło się w dniach [...] marca 2016 r. w W. Skoro, zdaniem organu pierwszej instancji, zezwolenie nr [...] dotyczyło międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy do/z państwa trzeciego, to wyjazd na tym zezwoleniu powinien taki przewóz stanowić. Ustalono zaś, że kierowca pojazdu nie był świadomy konieczności posiadania innego zezwolenia niż okazał. Organ pierwszej instancji wskazał na art. 6 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Mińsku dnia 20 maja 1992 r. oraz na art. 28 ust. 1 u.t.d. Wyprowadził z tych regulacji obowiązek posiadania przez kontrolowanego kierowcę właściwego zezwolenia, którego to obowiązku nie dopełniono.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożył przedsiębiorca, który wskazał, że ocena zezwolenia posiadanego w dniu kontroli mogła być dokonana wyłącznie w oparciu o regulacje u.t.d. oraz regulacje rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1564 ze zm.), dalej: rozporządzenie, a nie przez pryzmat ustaleń umowy międzyrządowej, a tym bardziej przez pryzmat ustaleń Komisji Mieszanej, która nie kreuje norm prawa powszechnie obowiązującego. Z tych powodów decyzja organu pierwszej instancji nie posiada właściwej podstawy materialnoprawnej. Wskazał, że rozporządzenie określa sposób wypełniania części A zezwolenia. Wypełnienia dokonuje strona polska, która dookreśla przyznawane uprawnienia zakreślając wyłącznie rubrykę "przewóz do/z państwa trzeciego", a rubryki "przewóz dwustronny" i "przewóz tranzytowy" pozostają niezakreślone. Wyjaśnił, że w tym konkretnym przypadku w zezwoleniu nr [...] nie wpisano żadnych ograniczeń, stąd nie istnieje podstawa normatywna do uznania, że jeśli pierwszy z dwóch przewozów był dwustronny (z Białorusi do Polski) to drugi nie mógł być tranzytowy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] Komendant P. Oddziału Straży Granicznej w B. utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Ustalił stan faktyczny sprawy identycznie jak organ pierwszej instancji oraz na podstawie zgromadzonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym materiału dowodowego, którego we własnym zakresie nie uzupełniał. Zdaniem organu odwoławczego, skontrolowano u przedsiębiorcy posiadanie wymaganego zezwolenia w międzynarodowym transporcie drogowym. Zezwolenie nr [...] okazane w trakcie kontroli dotyczy międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium RP i określa liczbę przejazdów jako "1". Zezwolenie daje wybór przedsiębiorcy jakiego rodzaju przewóz będzie wykonywał, czy dwustronny czy też tranzytowy, natomiast liczba przejazdów jest wartością stałą. Przedsiębiorca na podstawie tego zezwolenia mógł zrealizować tylko jeden przejazd. Organ odwoławczy wskazał, że ukarany jest profesjonalistą, od którego należy wymagać należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej. Jest on obowiązany do weryfikacji danych dotyczących pojazdu, wykonywanego przejazdu czy przewozu drogowego. W sprawie wystąpiły podstawy do ukarania z uwagi na brak w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia.

Skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. złożył do sądu administracyjnego przedsiębiorca. Wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Sformułował zarzuty nierozpatrzenia w całości odwołania, nieuwzględnienia katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego w Polsce, do którego to katalogu nie należą ustalenia polsko – białoruskiej Komisji Mieszanej czy umowa międzyrządowa. Wskazał, że organ powinien był stosować regulacje u.t.d. oraz rozporządzenia. Zdaniem skarżącego, organ nie odniósł się do problemu rekonstrukcji norm regulujących uprawnienia do wykonywania przewozów drogowych przez podmioty zagraniczne. Nie zgodził się, że zezwolenie określało liczbę przejazdów jako "1". W jego ocenie, z treści przepisów oraz graficznej formy i zapisów w zezwoleniu wynika, że chodzi o jeden przejazd tam i jeden przejazd z powrotem na teren Republiki Białoruś. Powrót w przypadku przejazdu dwustronnego i przejazdu tranzytowego jest w każdym przypadku drugim przejazdem. W sposób nieuprawniony, zdaniem skarżącego, organ twierdzi, że zezwolenie musiałoby uprawniać do jednorazowego wjazdu do Polski i jednorazowego tranzytu przez teren Polski, a na powrót należałoby posiadać inne zezwolenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że okazane w trakcie kontroli zezwolenie uprawniało do wykonania jednego przejazdu, który miał miejsce w dniu [...] marca 2018 r. Po jego wykonaniu zezwolenie utraciło ważność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, mimo że należy przyznać rację skarżącemu, iż uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie dość wyczerpująco wyjaśniają motywy podjętych rozstrzygnięć, choć zawierają wskazanie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa materialnego. Nie zmienia to jednak oceny sądu, że decyzje są zgodne z prawem, zaś naruszenia w zakresie zasady przekonywania (art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej: K.p.a.), czyli wymogu wyjaśnienia stronom postępowania zasadności przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy, pozostawały bez wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd uwzględnia skargę z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie miała miejsca.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.t.d. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 28a ust. 1 u.t.d., zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W ust. 2 tego przepisu wskazano, że w przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Jak stanowi zaś art. 4 pkt 18 u.t.d., zezwoleniem jest decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu, Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego. Z definicji tej wynika zatem, że zezwolenie dotyczyć powinno "określonego rodzaju transportu drogowego".

Z kolei stosownie do treści art. 6 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych (M.P. z 2001 r. nr 46, poz. 743), dalej: Umowa, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 7, przewozy ładunków wymienionych w art. 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony. W sprawie niniejszej wyjątki od obowiązku posiadania zezwolenia nie wystąpiły. Jak postanowiono nadto w art. 1 ust. 1 tej Umowy, jej przepisy mają zastosowanie do przewozów podróżnych i ładunków, pochodzących z lub przeznaczonych na terytorium jednej Umawiającej się Strony, w tranzycie przez to terytorium oraz między państwem trzecim a terytorium drugiej Umawiającej się Strony i na odwrót, wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron. Stosownie do treści art. 5 ust. 2 Umowy, przewoźnicy jednej z Umawiających się Stron mają prawo zabierania ładunku powrotnego na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Z powyższych regulacji wynika, że przewoźnik nieposiadający siedziby w Państwie Członkowskim UE, powinien w trakcie przewozu legitymować się właściwym zezwoleniem na wykonywanie określonego (aktualnie wykonywanego, stwierdzonego podczas kontroli) rodzaju przewozu. Jeśli zaś jest to przewoźnik mający siedzibę w Republice Białoruś, tak jak w sprawie niniejszej, to gdy nie wykonuje przewozu kwalifikującego się pod wyjątki wymienione w art. 7 Umowy (rzeczy przesiedlenia; materiały przeznaczone na targi, wystawy lub imprezy; materiały wyłącznie dla celów reklamowych lub informacyjnych; sprzęt, przedmioty i zwierzęta na imprezy teatralne, muzyczne, filmowe lub sportowe dla cyrków, targów, kiermaszy na terytorium drugiej Umawiającej się strony; niezbędny sprzęt dla wykonywania zapisów radiofonicznych, zdjęć filmowych lub telewizyjnych, stanowiących wyposażenie ekip profesjonalnych; zwłoki; pojazdy, które uległy awarii i pojazdy pomocy technicznej), a wyjątki te nie wystąpiły w sprawie niniejszej, powinien legitymować się właściwym zezwoleniem wystawionym przez drugą Umawiającą się stronę.

Zezwolenie wydane skarżącemu (k. 3 akt adm.), zawiera następującą treść:

Część A – wypełniona przez organ wydający zezwolenie: liczba przejazdów "1", na przewóz dwustronny i przewóz tranzytowy (zgodnie z oznaczeniem gwiazdką "niepotrzebne skreślić" skreślono "przewóz do/z państwa trzeciego"); ważne do [...] grudnia 2018 r.;

Część B – wypełniona przez posiadacza zezwolenia: data pierwszego wjazdu na terytorium RP – [...] marca 2018 r., państwo załadunku – Rosja, państwo rozładunku – Polska. W tej części znajduje się skreślona przez organ wydający zezwolenie rubryka "przejazd powrotny", zaś przewoźnik wypełnił kolejne rubryki w części przejazd powrotny jako: państwo załadunku – Niemcy, państwo rozładunku - Rosja.

Zdaniem sądu, tak opisane zezwolenie, literalnie według jego treści, uprawniało skarżącego do wykonania jednego przejazdu w przewozie dwustronnym lub jednego przejazdu w przewozie tranzytowym (wybór pozostawiono, jak trafnie wskazały organy, przewoźnikowi). Skreślono w nim natomiast możliwość wykonania przejazdu w przewozie do/z państwa trzeciego.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 pkt 1 rozporządzenia, zezwolenie na przewóz dwustronny uprawnia do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy między terytorium państwa określonego w zezwoleniu a terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia, zezwolenie na przewóz tranzytowy uprawnia do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy tranzytem przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia, zezwolenie na przewóz do lub z państwa trzeciego uprawnia do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy między terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a terytorium państwa innego niż określone w zezwoleniu.

Także dodać należy, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (dotyczącym fragmentu zezwolenia w części A) organ wydający zezwolenie określa liczbę przejazdów (w sprawie jako "1") i rodzaj przewozu.

W sprawie niniejszej skarżącego ukarano za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego ważnego zezwolenia w momencie, kiedy wykonywał w dniu [...] kwietnia 2018 r. przewóz tranzytowy z Niemiec do Rosji legitymując się posiadanym w pojeździe zezwoleniem nr [...] oraz w sytuacji, kiedy bezsprzecznie w dniu [...] marca 2018 r. wykonał już na podstawie tego samego zezwolenia przewóz między Rosją a Polską. Ujmując te okoliczności w ramy prawne wskazać należy, że de facto w dniu [...] kwietnia 2018 r. podczas kontroli okazało się, że w dniu [...] marca 2018 r. przewoźnik mający siedzibę w Republice Białoruś wykonał przewóz między terytorium Rosji jako państwa załadunku a terytorium Polski jako państwa rozładunku na podstawie zezwolenia nr [...], co stanowiło niewskazany wprost w zezwoleniu przewóz do/z państwa trzeciego. Został on niewątpliwie wykonany na podstawie ww. zezwolenia (dane tego przewozu zostały w tymże zezwoleniu przez przewoźnika zamieszczone (część B). Według wyjaśnień organów, zezwolenie zostało w ten sposób skonsumowane. Nie dość jasno natomiast organy wyłożyły stronie, z jakich powodów (na podstawie aktów o jakiej mocy prawnej) uznały możliwość wykonania na podstawie zezwolenia na przewóz dwustronny lub tranzytowy przewozu do/z państwa trzeciego. Organy powołały się co prawda na uzgodnienia poczynione podczas posiedzeń polsko – białoruskiej Komisji Mieszanej ds. międzynarodowych przewozów drogowych (posiedzenia z 2007 r. i z 2016 r.), jednakże mogła dla strony pozostać niezrozumiała moc prawna i rola uzgodnień podejmowanych na tych posiedzeniach (tego też dotyczą zarzuty skargi). W tym zakresie należało poszerzyć wyjaśnienia organu, jednakże zaniechanie organów w tym zakresie nie ma jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

Istotnie, uzgodnienia Komisji Mieszanej nie posiadają mocy prawa powszechnie obowiązującego, jednakże nie mogą zostać w ocenie prawnej sprawy niniejszej pominięte. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 i 2 Umowy, dla zapewnienia należytego wykonywania postanowień Umowy, Umawiające się strony ustanowią Komisję Mieszaną; Komisja będzie się zbierała na wniosek jednej z Umawiających się Stron na przemian, na terytorium każdej z Umawiających się Stron.

Jak wynika z dostępnych na stronie internetowej Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz Ministerstwa Cyfryzacji (www.gitd.gov.pl, www.gov.pl) treści protokołów posiedzeń Komisji Mieszanej polsko – białoruskiej, według delegacji białoruskiej rodzaj wykorzystywanego zezwolenia określany jest na podstawie pierwszego wykonywanego przewozu na podstawie tego zezwolenia (vide s. 3 posiedzenia Komisji z dnia [...] marca 2016 r.). Wypowiedź ta jest rodzajem wykładni autentycznej, dokonanej przez jedną ze stron specjalnej Komisji powołanej do interpretacji Umowy, a zatem należy jej przypisać istotne znaczenie w procesie wykładni Umowy. Uwzględniając tę interpretację należy przyjąć, że zezwolenie nr [...] – tak jak trafnie wskazały organy – mogło uprawniać skarżącego do wykonania przewozu do/z państwa trzeciego (mimo wskazania w nim jako uprawnionego przewozu dwustronnego i tranzytowego), przez jego faktyczne wykonanie w dniu [...] marca 2018 r. i w ten sposób nadanie temu zezwoleniu charakteru zezwolenia na przewóz do/z państwa trzeciego. W konsekwencji jednak, zezwolenie na jeden przejazd w ramach przewozu do/z państwa trzeciego nie mogło być zezwoleniem ważnym na inny rodzaj przewozu w ramach jednego przejazdu. Nie sposób bowiem potraktować przejazdu do/z państwa trzeciego zrealizowanego w dniu [...] marca 2018 r. jako pierwszego etapu przejazdu tam i z powrotem, gdy drugi przejazd jest przewozem tranzytowym między Niemcami a Rosją przez terytorium Polski (a więc nie jest przewozem do/z państwa trzeciego). Skoro pierwszy przewóz był przewozem do/z państwa trzeciego, to drugi wykonywany na podstawie tego samego zezwolenia w ramach jednego przejazdu nie mógł być przewozem tranzytowym.

Dodać należy, że ww. Umowa, która została przyjęta przez Polskę i ogłoszona w Monitorze Polskim dnia 19 grudnia 2001 r. nr 46 poz. 743 stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej i część krajowego porządku prawnego oraz podlega bezpośredniemu stosowaniu. Stosownie bowiem do treści art. 12 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych (Dz. U. nr 39, poz. 443 ze zm.), związanie Rzeczypospolitej Polskiej umową międzynarodową wymaga zgody wyrażonej w drodze ratyfikacji, przez zatwierdzenie (przez Radę Ministrów – art. 12 ust. 3), ale też może nastąpić w drodze podpisania, wymiany not lub w inny sposób dopuszczony przez prawo międzynarodowe. Sąd stwierdza, że oświadczeniem rządowym z dnia 21 września 2001 r. doszło do zatwierdzenia ww. Umowy przez Radę Ministrów RP w dniu 14 grudnia 1992 r. (M.P. z 2001 r. nr 46, poz. 744).

Uwzględniając całokształt powyższych regulacji wskazać jeszcze raz należy, że kierowca skarżącego dysponował zezwoleniem uprawniającym go do jednego przejazdu w przewozie do/z państwa trzeciego (określonego na podstawie pierwszego przewozu na tym zezwoleniu wykonanego w dniu [...] marca 2018 r.), podczas gdy na tym samym zezwoleniu wykonywał w dacie kontroli tranzyt, który wymagał innego zezwolenia. W takiej zaś sytuacji organy prawidłowo przyjęły, że przewoźnik w dniu kontroli nie posiadał w pojeździe wymaganego zezwolenia na realizowany przewóz tranzytowy. Uprawniało to organy do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, tj. z wymiarem kary 10 000 zł.

Organ odwoławczy wskazał również na profesjonalny charakter skarżącego jako przewoźnika, co uprawnia do stawiania mu wymagania należytej staranności przy wykonywaniu działalności gospodarczej, w tym także znajomości przepisów dotyczących przewozu drogowego. Sąd zatem nie stwierdza, aby zachodziły przesłanki do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., w tym umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z przepisem art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Z akt administracyjnych nie wynikają okoliczności, które należałoby rozważyć jako uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.