Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2869/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu admininstracji
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 428/20 w sprawie ze skargi H. L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 stycznia 2020 r. nr DOA-ZPPOH.612-390.2019.AG w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 8 listopada 2019 r. nr RDOŚ-Gd-WZP.612.7.109.2019.JK.1, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz H. L. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r., IV SA/Wa 428/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę H.L. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (GDOŚ) z 8 stycznia 2020 r., nr DOA-ZPPOH.612-390.2019.AG, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku (RDOŚ) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu dla mniej niż 10 statków, wykorzystujących linię brzegową na długości mniejszej niż 20 m na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], obręb [...] i na działce nr [...], obręb [...], oraz budowie budynku kapitanatu z zapleczem biurowo-socjalnym, a także podręcznym magazynem i warsztatem koniecznym do obsługi wypożyczalni sprzętu wodnego i wędkarskiego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], obręb ewidencyjny [...], gm. [...].

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że RDOŚ w Gdańsku postanowieniem z 8 listopada 2019 r., nr RDOŚ-Gd-WZP.612.7.109.2019.JK.1, odmówił uzgodnienia przedłożonego przez organ gminy projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ wojewódzki wskazał, że uzgodnienie projektu jest wymagane w związku z lokalizacją planowanej inwestycji, gdzie obowiązuje uchwała nr [...] Sejmiku Województwa Pomorskiego z [...] w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego [...], Nr [...], poz. [...] ze zm., dalej uS). Uznał jednak, że realizacja planowanej inwestycji będzie wiązać się z naruszeniem zakazu określonego w § 3 pkt 7 cyt. uchwały, a w sprawie nie mają zastosowania odstępstwa od tego zakazu. W ocenie organu wojewódzkiego nie budzi wątpliwości budowa pomostu, pozostałe obiekty nie służą jednak bezpośrednio uprawnianiu turystyki wodnej.

Zażalenie na to postanowienie wniósł inwestor – H.L.

Dalej w wyroku IV SA/Wa 428/20 przywołano, że GDOŚ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945 ze zm., Upzp), powołanym na wstępie postanowieniem 8 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy odmowne postanowienie RDOŚ. Organ centralny przyjął, że przemawiają za tym walory przyrodnicze obszaru, gdzie miała być zlokalizowana planowana inwestycja.

Sąd pierwszej instancji przywołał obszernie w wyroku wywody organu II instancji zawarte w uzasadnieniu jego postanowienia, a charakteryzujące obszar [...]. Organ centralny przywołał, że analiza mapy zasadniczej i map dostępnych na geoportal.gov.pl wskazuje, iż planowana inwestycja stoi w sprzeczności z zakazem zawartym w § 3 pkt 7 lit. a uS, tj. zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. GDOŚ uznał, że pomost zawarty w pierwszej części wniosku zalicza się do obiektów turystyki wodnej – istniałaby więc możliwość zastosowania odstępstwa zawartego w samym zakazie, jednak w dalszej części projektu podano "budowa budynku kapitanatu z zapleczem biurowo-socjalnym, a także podręcznym magazynem i warsztatem koniecznym do obsługi wypożyczalni sprzętu wodnego i wędkarskiego", a takie obiekty – w ocenie GDOŚ – nie służą już turystyce wodnej, gospodarce wodnej oraz rybackiej. Organ centralny podkreślił, że dopuszcza się budowanie nowych obiektów, umożliwiających odstępstwo od zakazu określonego w § 3 pkt 7 uS, wśród których nie mieszczą się obiekty budowlane związane z usługami uzupełniającymi, jak i z usługami technicznymi. Mając więc na uwadze definicję turystyki wodnej, GDOŚ przyjął, że budowa podręcznego magazynu i zaplecza jest związana jedynie pośrednio z turystyką wodną, przywołując stosowne judykaty opowiedziano się za tym, że muszą to być obiekty służące bezpośrednio turystyce wodnej. Organ nie dopatrzył się także ziszczenia się przesłanek do zastosowania odstępstw z § 4 ust 1 pkt 1-3 uS. Organ nie znalazł również możliwość zastosowania odstępstw z art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2018, poz. 1614 ze zm., Uop).

Wyrokując w sprawie IV SA/Wa 428/20 kolejno wskazano, że skargę na postanowienie GDOŚ wywiódł inwestor – H.L., który zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art. 17 ust. 1 pkt 7 Uop w zw. z § 3 pkt 7 uS, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że inwestycja nie jest obiektem służącym turystyce wodnej;

2. art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 Upzp, poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy mimo braku podstaw do dokonania takiej odmowy;

3. przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art, 77 i art 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy i brak wszechstronnego rozważenia materiału zebranego w sprawie, a także nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i interesu obywateli, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na błędnej interpretacji przepisów i niewłaściwe ich zastosowanie.

Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że w sprawie ma do czynienia z inwestycją wykraczającą poza zakres obiektów budowlanych związanych z przemieszczaniem się po wodach, która nie stanowi elementu determinującego wykorzystywanie jeziora [...] do celów turystycznych. Sąd wojewódzki uznał za uprawnione lokalizowanie na terenie inwestycji wyłącznie obiektów, które są bezpośrednio powiązane z korzystaniem ze sprzętu pływającego, transportem wodnym. O ile więc istniałaby możliwość posadowienia pomostu, o co wniósł inwestor, to realizacja pozostałej części inwestycji wykracza poza zakres dopuszczalnej zabudowy na analizowanym obszarze. Zlokalizowanie budynku kapitanatu z zapleczem biurowo-socjalnym, podręczonego magazynu i warsztatu koniecznego do obsługi wypożyczalni sprzętu wodnego i wędkarskiego poza strefą 100 m od jeziora w żaden sposób nie wpływa bowiem na możliwość uprawiania wypoczynku wodnego. W ocenie tegoż sądu, nie budzi wręcz wątpliwości, że są to obiekty związane z organizacją turystyki wodnej, stanowiące jej zaplecze funkcjonalne. Sąd wojewódzki nie neguje, że osoby uprawiające turystykę wodną mają prawo korzystać ze stosownej infrastruktury, niemniej nie oznacza to, że wyłącznym miejscem jej zorganizowania jest nadbrzeże obszaru wodnego. W ocenie sądu pierwszej instancji przyjęta przez organy wykładnia pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej" na tle ustalonego stanu faktycznego jest zatem prawidłowa, a tym samym nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływu na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł H.L. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie:

I. prawa materialnego przez błędną, zawężającą wykładnię art 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2020, poz. 550 ze zm., Uop) w zw. z § 3 pkt 7 in fine uS, poprzez przyjęcie że budowa budynku kapitanatu z zapleczem biurowym i socjalno-sanitarnym, podręcznym magazynem i warsztatem do obsługi wypożyczalni sprzętu wodnego i wędkarskiego nie służą turystyce wodnej;

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) poprzez oddalenie przez sąd pierwszej instancji skargi w sytuacji, gdy postanowienie GDOŚ wydane zostało z naruszeniem art. 17 ust. 1 pkt 7 Uop i § 3 pkt 7 uS, uzasadniającym jego uchylenie;

III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia GDOŚ i poprzedzającego go postanowienia RDOŚ, opartych na postępowaniu nie wyjaśniającym wszystkich okoliczności sprawy i nie zebraniu wystarczającego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie wyjaśnienie i niewskazanie jakie walory przyrodnicze obszaru, gdzie ma być zlokalizowana planowana inwestycja spowodowały odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oraz nie dokonanie zindywidualizowanej oceny czy w przedmiotowej sprawie planowana inwestycja nie wyczerpuje znamion "obiektu służącego turystyce wodnej".

Wskazując na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania;

2. zasądzenie na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania w sprawie.

Skarżący kasacyjnie uważa, że przedmiotowy budynek, nazwany w niniejszej sprawie "kapitanatem" - mający spełniać funkcje takie same jak stanica wodna (z wyłączeniem funkcji schroniska turystycznego) - którego podstawową i zasadniczą funkcją jest zaspakajanie potrzeb związanych z turystyką wodną, jest niewątpliwie bezpośrednio z turystyką wodną związany, z pewnością jest też obiektem służącym turystyce wodnej i spełnia omawiany warunek wyłączenia z zakazu budowy w pasie 100 m od linii brzegu jeziora.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie na rozprawie popierał skargę kasacyjną podkreślając, że nie dokonano zindywidualizowanej oceny przedsięwzięcia w aspekcie uprawnień organów uzgodnieniowych. Zaznaczył, że w tym obszarze brak jest wypożyczalni sprzętu pływającego, zaś charakter Jeziora [...] (jezioro rynnowe) przy uwzględnieniu charakteru planowanej inwestycji powoduje, że korzystanie z takiego obiektu zlokalizowanego ponad 100 m od brzegu jeziora, byłoby bardzo utrudnione. Pomost jest budowlą, która nie jest zlokalizowana w pasie 100 m od brzegu jeziora do lądu, ale w przeciwnym kierunku. Co się tyczy użycia nazwy kapitanat było to przypadkowe, ma to być wypożyczalnia sprzętu pływającego i warsztat do napraw tego sprzętu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy stan faktyczny sprawy został w postępowaniu przed orzekającymi organami ochrony środowiska ustalony na tyle jednoznacznie, że przyjęta w nim, a następnie zaakceptowana w zaskarżonym wyroku wykładnia § 3 pkt 7 uS oraz uwzględnienie treści art. 17 ust. 1 pkt 7 Uop, usprawiedliwiały oddalenie skargi. W ocenie Sądu Naczelnego słusznie skarżący kasacyjnie zarzuca, że wydane postanowienia nie zostały oparte na postępowaniu wyjaśniającym wszystkie okoliczności sprawy, nadto nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie wskazano jakie walory przyrodnicze obszaru, gdzie ma być zlokalizowana planowana inwestycja, spowodowały odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oraz nie dokonano zindywidualizowanej oceny czy w przedmiotowej sprawie istotnie planowana inwestycja nie wyczerpuje znamion "obiektu służącego turystyce wodnej".

B. Trafnie sąd pierwszej instancji zauważał, że brak prawnego zdefiniowania pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej" wymaga jego konkretyzacji, nadto dokonywanie oceny, czy planowane obiekty objęte zamierzeniem inwestora służyć mają turystyce wodnej powinna być dokonana z uwzględnieniem celów, dla których zakaz i dopuszczony wyjątek od tego zakazu zostały ustanowione, w szczególności z uwagi na brzmienie art. 16 ust. 1 Uop. Nie jest jednak, zdaniem Sądu w tym składzie i w realiach przedmiotowej sprawy, prawidłowe stanowisko sądu a quo, że skarga w aspekcie zarzutu naruszenia przepisów postępowania ograniczać się ma jedynie do polemiki z organami. Nie jest też tak, że treść rozstrzygnięcia rozstrzygnął przepis prawa materialnego (s. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

C. Przedmiotem skargi było postanowienie GDOŚ utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, w ramach której zaplanowano budowę pomostu dla mniej niż 10 statków oraz budowę budynku "kapitanatu" z zapleczem biurowo-socjalnym, a także podręcznym magazynem i warsztatem koniecznym do obsługi wypożyczalni sprzętu wodnego i wędkarskiego. Przedsięwzięcie zaprojektowano na działkach znajdujących się w obszarze [...], gdzie obowiązują ograniczenia w zabudowie, istota stanowiska organów ochrony przyrody odmawiających uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy sprowadzała się do stwierdzenia, że budowa obiektów kubaturowych w pasie do 100 m od brzegu jeziora – "kapitanatu" oraz podręcznego magazynu i warsztatu koniecznego do obsługi wypożyczalni sprzętu wodnego i wędkarskiego jest sprzeczna z § 3 pkt 7 uS. RDOŚ w motywach swego postanowienia użytą w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nazwę "kapitanat" postrzegał jako oznaczający w powszechnym rozumieniu budynek służący obsłudze portu, nadto eksponował iż zaplanowane budynki, bez pomostu, nie stanowią obiektu, bez istnienia którego uprawnianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe, muszą to być obiekty bezpośrednio służące takiej turystyce. W ocenie Sądu zaprezentowana wykładnia § 3 pkt 7 uS nie znajduje dostatecznego usprawiedliwienia wobec braku wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych.

Po pierwsze, w cyt. przepisie, jak i w art. 17 ust. 1 pkt 7 Uop, gdzie mowa jest o zakazach budowania w parku krajobrazowym nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, w odniesieniu do wyjątków obejmujących m. in. "obiekty służące turystyce wodnej", nie posłużono się kwantyfikatorem "bezpośrednio".

Po drugie, jak wynika z wyjaśnień skarżącego kasacyjnie, posłużenie się nazwą "kapitanat" było przypadkowe, w istocie ma to być wypożyczalnia sprzętu pływającego i warsztat do napraw tego sprzętu. Tego typu obiekt niewątpliwie służy zaś turystyce wodnej, tak jak np. wskazywana w skardze kasacyjnej tzw. stanica wodna.

Po trzecie, Sąd w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 marca 2015 r., II OSK 2083/13 (CBOSA.nsa.gov.pl), przywołany na wsparcie argumentacji strony skarżącej kasacyjnie, gdzie opowiedziano się za tym, że obiekty służące turystyce wodnej to nie tylko obiekty techniczne służące bezpośrednio do uprawiania tej turystyki np. pomosty do cumowania łodzi lub uprawiania wędkarstwa, lecz również obiekty służące obsłudze turystów, np. sanitariaty, wypożyczalnie sprzętu wodnego, a więc obiekty zapewniające bezpieczne i dogodne korzystanie przez turystów z wód. W cyt. wyroku wywodzono dalej, że budynek służący do prowadzenia usług w postaci wypożyczania i przechowywania łodzi, kajaków, kanu, bez wątpienia ma bezpośredni związek z turystyką wodną i uzasadnione jest, aby tego rodzaju budynek usługowy znajdował się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora, aby nie było konieczności przenoszenia tego sprzętu na dalsze odległości. Na taki charakter planowanego obiektu wskazuje argumentacja strony skarżącej kasacyjnie, gdzie podnosi się stosunkowo niewielkie rozmiary planowanego obiektu, potrzeby obsługi spływów kajakowych, brak takiego obiektu na brzegu Jeziora [...], nadto charakter działki przeznaczonej pod inwestycję.

Po czwarte, możliwość realizacji planowanej inwestycji na działce inwestycyjnej dostrzegł organ gminy, sporządzając projekt decyzji o warunkach zabudowy. Innymi słowy, organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie uznał zamierzenia inwestycyjnego za sprzeczny z przepisami uS. Zauważyć wypadnie, że w judykaturze sygnalizuje się, że celem instytucji uzgadniania projektów decyzji administracyjnych jest zajęcie stanowiska wskazanych ustawą organów, którego przedmiotowy zakres powinien mieścić się w zakresie ich działania uregulowanym przepisami ustrojowymi, uzasadniającymi ich utworzenie i funkcjonowanie w systemie administracji publicznej. Należałoby zatem oczekiwać, że przedmiot dokonywanych uzgodnień projektów decyzji będzie mieścił się w ramach zakresu działania organu uzgadniającego. Odwołując się do dorobku doktrynalnego i orzeczniczego, wskazuje się, że treść postanowienia organu współdziałającego nie może dotyczyć dowolnych kwestii związanych z przedmiotem postępowania głównego, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu zajmującego stanowisko (por. motywy wyroku II OSK 2436/20 z 28 czerwca 2023 r., CBOSA.nsa.gov.pl).

D. Z wyłożonych powyżej przyczyn Sąd doszedł do przekonania, że nie była uprawniona wykładnia sądu pierwszej instancji, w ślad za orzekającymi w sprawie organami ochrony środowiska, że projektowane zamierzenie inwestycyjne nazwane "kapitanatem" oraz warsztatem do obsługi wypożyczalni sprzętu wodnego i wędkarskiego nie będzie wyczerpywać pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej", a co stanowiło zasadniczą podstawę odmowy uzgodnienia przez RDOŚ projektu decyzji o warunkach zabudowy.

E. Odnosząc powyższe uwagi do zaskarżonego postanowienia wypadnie również dostrzec, że w jego uzasadnieniu zawarto tylko ogólne uwagi odnoszące się do całego obszaru [...], gdzie podano jego powierzchnię, scharakteryzowano florę i faunę, podano występujące na jego obszarze gatunki ptaków. Nie dokonano jednak koniecznego zindywidualizowania potrzeby ochrony tego Parku, jego elementów, w kontekście zamierzenia inwestycyjnego. To, że ustawodawca, a następnie prawodawca lokalny, dopuszczają na terenie parku krajobrazowego odstępstwo od zakazu lokalizowania nowej zabudowy w oznaczonym obszarze, służącej m. in. turystyce wodnej, dowodzi, że w oznaczonych granicach jest możliwe lokalizowanie zabudowy, która służy takiemu celowi. Argumentu za tym dostarcza samo ustawowe określenie parku krajobrazowego, który obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. 1 Uop). Dodatkowo uwypuklić trzeba, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 Upzp), odmawiając uzgodnienia należy więc szczegółowo uzasadnić go tak pod względem faktycznym, jak i prawnym.

Nie sposób informacji podanych w zaskarżonym postanowieniu, a odnoszącym się do oznaczonych gatunków flory i fauny występujących na obszarze [...], skonfrontować z negatywną oceną organów ochrony środowiska wobec zamiaru inwestora. Nie wiadomo zatem np. czy na terenie działki inwestycyjnej rozwinął się bór bagienny i brzezina bagienna, czy działkę tę porasta np. tojad dzióbaty, podrzeń żebrowiec, skrzyp olbrzymi, kokoryczka okółkowa. Nie wiadomo, czy na tej działce gniazdują tracze lub występuje przelotny pluszcz. Organy uzgadniające projekt decyzji mogą wszak w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (art. 106 § 4 K.p.a.), którego przedmiotem mogłaby być ocena zamiaru inwestycyjnego w aspekcie potrzeby ochrony terenu [...] i w tym zakresie przeprowadzić np. oględziny działki inwestycyjnej. W ramach tej oceny organ ochrony środowiska powinien uwzględnić plan ochrony parku krajobrazowego (o ile został uchwalony i obowiązuje), wszak w jego ramach zawiera się m. in. "wskazania obszarów udostępnianych dla celów naukowych, edukacyjnych, turystycznych, rekreacyjnych, amatorskiego połowu ryb i dla innych form gospodarowania oraz określenie sposobów korzystania z tych obszarów" (art. 20 ust. 4 pkt 5 Uop). Takich ustaleń ze strony organów ochrony środowiska zabrakło.

F. Z powyższych powodów i uznając, że skuteczne są zarzuty naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a. oraz § 3 pkt 7 uS, jak również uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, oraz działając na podstawie art. 188 Ppsa, orzeczono, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

G. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i 205 § 2 Ppsa.

H. RDOŚ ponownie rozpozna wniosek organu gminy w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, uwzględniając ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku. W szczególności organ ten przeprowadzi oględziny działki inwestycyjnej, których celem będzie ustalenie, czy zamiar inwestycyjny pozostaje w kolizji z ochroną elementów [...], weźmie pod uwagę treść ewentualnego planu ochrony tego Parku. Powrót sprawy do rozpoznania do organu I instancji nie przesądza o merytorycznym kierunku rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.