Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 370/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 49
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 kwietnia 2023 r., nr 349/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu obejmującego budowę budynku gospodarczego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej w skrócie jako DWINB, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania J. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej jako PINB), nr 7/2023 z dnia 27 lutego 2023 r., którą zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu autorstwa D. K., sporządzony na mapie do celów projektowych aktualnej na dzień 5 sierpnia 2022 r., obejmujący budowę budynku gospodarczego o wymiarach ok. 6,12 m x 4,16 m położonego na działce nr [...] w B. gm. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 lutego 2021 r. PINB dokonał kontroli nieruchomości w B. dz. nr [...] gm. K., podczas której stwierdził, że: "obiekt nr 1 powstał ok. 1-2 lata temu (zgodnie z oświadczeniem właścicielki) wymiary wiaty 5,2 m x 6,55 m. Obiekt posiada 2 ściany z drewna (druga ściana częściowo z pleksi). Z jednej strony obiekt dostawiony jest do garażu blaszanego (obiekt nr 2) częściowo ze ścianą od strony obiektu blaszanego (wym. 2,4-3,3 m). Garaż blaszany powstał ok. 5-6 lat temu (obiekt nr 2). W wiacie (obiekt 1) znajdują się instalacje: sprężonego powietrza, elektryczne, odciąg miejscowy, wyciągarka, narzędzia, lewarek, spawarka. W obiekcie nr 2 znajdują się koła, spawarka, lodówka, drabina i narzędzia. Mąż właścicielki Pan P. P. oświadcza, że hobbystycznie naprawia własne auta (4 szt.). Właścicielka oświadcza, że woda, kanalizacja i energia były na działce od wielu lat. Wcześniej w tym miejscy znajdowały się zabudowania (dom i stodoła), które zostały rozebrane ok. 6 lat temu (ok. 2014-2015 r.). Wymiary 6,12 x 4,16m - obiekt nr 2 - blaszany, obiekt ocieplony styropianem (6cm), dach kryty blachą falistą (woski od 2,5-2,05m). Brak wentylacji, ogrzewanie gazowe z butli i toaleta z przyłączem do sieci. Zgodnie z oświadczeniem właściciela jest to obiekt, w którym nie prowadzi działalności gospodarczej warsztatu samochodowego. Potwierdza to też Pan P. P. - mąż właścicielki (zawodowo jest kierowcą [...]). W trakcie kontroli właścicielka powiedziała, że w grudniu zapaliło się auto w związku z czym interweniowała Policja oraz Straż Pożarna. Mąż właścicielki oświadczył, że zapaliło się auto koleżanki". Do protokołu załączono 18 zdjęć.

W związku ze stwierdzonymi okolicznościami PINB w dniu 24 lutego 2021 r. zawiadomił o wszczęciu postepowania w sprawie samowoli budowlanej warsztatu samochodowego i wiaty.

Po przesłuchaniu świadków, do odrębnego postepowania PINB wydzielił następnie postępowanie w sprawie wiaty – garażu.

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2021 r. PINB wstrzymał roboty budowlane w zakresie budynku gospodarczego, informując jednocześnie inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej i obowiązku jej zapłaty.

Pismem z dnia 10 września 2021 r. S. P. złożyła wniosek o legalizację samowoli budowlanej - budynku gospodarczego.

Postanowieniem z dnia 14 września 2021 r., wydanym na podstawie art. 48b ust. 1 i 3 prawa budowlanego, PINB nałożył na inwestorów obowiązek złożenia dokumentów legalizacyjnych. W terminie wyznaczonym przez organ nadzoru budowlanego inwestorzy złożyli oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i projekt zagospodarowania działki. Po trzykrotnym uzupełnianiu dokumentów legalizacyjnych na wezwanie organu, postanowieniem z dnia 29 grudnia 2022 r. PINB ustalił opłatę legalizacyjną na kwotę 5000 złotych, w związku z samowolą budowlaną budynku gospodarczego. Postanowienie to było przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, na skutek odwołania i skargi złożonej przez J. S. Wyrokiem z dnia 25 lipca 2023 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 208/23, skarga na postanowienie w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej została oddalona (okoliczność znana Sądowi z urzędu). Wyrok ten jest prawomocny. Opłata legalizacyjna została uiszczona przez inwestorów w zakreślonym w postanowieniu terminie.

W dniu 27 lutego 2023 r. PINB wydał decyzję, którą zatwierdził projekt zagospodarowania terenu.

Rozpoznając odwołanie od tej decyzji DWIN przytoczył treść art. 49 ust. 4 pkt 1 prawa budowlanego, zgodnie z którym, po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o legalizacji, którą zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu. W pkt 2 ww. przepisu wskazano, na konieczność zezwolenia na wznowienie robót budowlanych, jednakże w badanej sprawie obiekt już istniał, jego budowa została zakończona, zatem przepis nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie.

Dalej DWINB wyjaśniał, że postępowanie legalizacyjne w sprawie toczyło się na podstawie art. 48-49e Pb. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej Pb), organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego:

bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo

bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Powołany wyżej art. 48 Pb. reguluje kwestię samowoli budowlanej i możliwości jej legalizacji, co poprzedzone jest wydaniem postanowienia o wstrzymaniu budowy. Od wejścia w życie z dniem 19 września 2020 r. ustawy nowelizującej (ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. - o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw) art. 48 Pb nie dotyczy już nakazu rozbiórki w drodze decyzji administracyjnej, a "jedynie" wstrzymania budowy w drodze postanowienia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ ma przy tym poinformować stronę o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego "wnioskiem o legalizację". Postanowienie wydawane na podstawie art. 48 ust. 1 Pb otwiera zatem drogę do legalizacji samowoli budowlanej, o której mowa w tym przepisie oraz następnych (art. 48a, 48b, 49, 49a, 49e). Inne przypadki samowoli budowlanej i możliwość ich legalizacji regulowane są przepisami art. 49f-49i oraz art. 50-51 Pb (zob. "Prawo budowlane" Komentarz, Wydanie IV, Alicja Plucińska- Filipowicz (red.), Marek Wierzbowski (red.) i in. - komentarz do art. 48, LEX).

W badanym postępowaniu organ I instancji w dniu 12 sierpnia 2021 r. postanowieniem nr 73/2021 wstrzymał roboty budowlanego polegające na samowolnej budowie przedmiotowego budynku gospodarczego tj. wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 Pb - z uwagi na to, że postępowanie dotyczyło obiektu wymagającego zgłoszenia, jednocześnie informując o konieczności złożenia wniosku o legalizację, wniesienia opłaty legalizacyjnej i zasadach jej obliczania, następnie z uwagi na złożenie wymaganego wniosku o legalizację wydano postanowienie nr 84/2021 z dnia 14 września 2021 r., którym nałożono obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w celu legalizacji budynku gospodarczego o wymiarach ok. 6,12m x 4,16m położonego na działce nr [...] w B. gm. K. Inwestorzy złożyli wszystkie wymagane dokumenty. Powyższe postanowienia na które przysługiwało zażalenie (wstrzymanie robót budowlanych, obowiązek uzupełnienia dokumentacji) nie zostały zaskarżone, w związku z czym stały się ostateczne i prawomocne i korzystają z zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Również ostateczne stało się postanowienie PINB o nałożeniu opłaty legalizacyjnej. DWINB podkreślił, że wydanie tych postanowień było konsekwencją pozytywnej weryfikacji złożonej dokumentacji i ustalenia, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami ustawy, w tym z przepisami techniczno - budowlanymi.

Ustalona opłata legalizacyjna w wysokości 5000 zł, została uiszczona, co potwierdził Dolnośląski Urząd Wojewódzki, w związku z powyższym, organy nadzoru budowlanego były zobowiązane do wydania decyzji na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 Pb.

W uzasadnieniu decyzji drugiej instancji zaznaczono, że ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że przesłanką wydania decyzji o legalizacji (zatwierdzającej projekt budowlany albo zagospodarowania działki/terenu) jest uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Decyzja o legalizacji organu nadzoru budowlanego kończy postępowanie legalizacyjne. W ocenie DWINB rozstrzygnięcie to, mając na uwadze obowiązujące przepisy ma charakter związany. Jeżeli inwestor, czy też inna osoba zobowiązana uiści opłatę legalizacyjną, organ wydaje decyzję o legalizacji. Wydanie decyzji o legalizacji wyłącza przy tym możliwość wydania decyzji o rozbiórce.

Organ odwoławczy wskazał przy tym, że z uwagi na wydanie decyzji legalizacyjnej w dniu 27 lutego 2023 r., mając na uwadze wprowadzoną zmianę przepisu art. 49 ust. 5 Pb w dniu 27 stycznia 2023 r., niezasadnym było zobowiązywanie inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż budynek gospodarczy nie jest obiektem, o którym mowa w tym przepisie, a ustawa którą wprowadzono zmianę ww. artykułu Prawa budowlanego w zakresie ustępu 5, nie zawierała przepisów przejściowych, w związku z czym właściwe było zastosowanie przepisu w aktualnym brzmieniu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśniono również, że kwestia ewentualnego naruszenia art. 49 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie jest badana na tym etapie postępowania, albowiem było to weryfikowane przy wydawaniu postanowień w sprawie opłaty legalizacyjnej przez organy nadzoru budowlanego. Powoływana sprawa karna nie ma wpływu na możliwość podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, ewentualne jej wyniki mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania, jednakże nie muszą jednoznacznie wskazywać na to, że zapadłoby inne rozstrzygnięcie w sprawie. Ponadto udowodnienie przesunięcie znaków granicznych w momencie, gdy posadowienie obiektu zostało zweryfikowane przez uprawnionego geodetę, byłoby niewystarczające dla podważenia odległości w jakich obiekt został usytuowany od granic sąsiednich nieruchomości.

Wobec powyższego DWINB uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i utrzymał ją w mocy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, J. S. wywiódł skargę do tutejszego sądu, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

• prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 7 w zw. z art. 77 i w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na nieustaleniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, związanych z położeniem budowli i przebiegu linii granicznych pomiędzy działką skarżącego a działką inwestorów;

• naruszenie art. 49 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego poprzez bezpodstawne przyjęcie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami tej ustawy, w tym zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi, w sytuacji gdy decyzja Wójta Gminy K. o warunkach zabudowy obejmująca miedzy innymi budowę budynku gospodarczego została wydana na podstawie granic działek, których znaki graniczne zostały bezpodstawnie przesunięte przez inwestora, tj znaki te zostały skradzione, a następnie nowe zostały ustanowione w innych miejscach, co skutkowało bezprawną zmianą linii granicznej działek w wyniku popełnienia przestępstwa z art. 277 k.k. i skutkowało niesłusznym przyjęciem przez organ, że zachowane zostały wymagane prawem odległości wzniesionego nielegalnie budynku od granicy działki skarżącego, a decyzja o warunkach zabudowy obejmująca między innymi budowę budynku gospodarczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na uznaniu bezprawnie ustalonych sfałszowanych granic działek za granice prawidłowe, co w konsekwencji doprowadziło do wydania sprzecznych z prawem decyzji;

• prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 8 k.p.a., polegającego na naruszeniu fundamentalnej zasady, że organy administracji publicznej prowadza postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji na podstawie decyzji Wójta Gminy K. nr 111/22 ustalającej warunki zabudowy, która była wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przyjęto w niej bezprawnie ustalone granice działek jako prawidłowe;

• przepisów postepowania, tj. §12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 202 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że budynek posadowiony jest około 160 cm od granicy działki, w sytuacji gdy P. P. bezprawnie usunął znak graniczny i ogrodzenie graniczne, powodując bezprawne przesunięcie granic w celu umożliwienia legalizacji budynku gospodarczego;

• błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, polegający na uznaniu przez organ że sprawa karna nie ma wpływu na możliwość podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie , a jej ewentualne wyniki mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania, w sytuacji gdy wynik sprawy karnej ma znaczenie dla sprawy o wydanie warunków zabudowy, gdyż dotyczy bezpośrednio granic działki, które zostały bezprawnie przesunięte, tak aby uzyskać legalizację samowoli budowlanej oraz na przyjęciu, że skarżący nie wykazał przesunięcia znaków granicznych, gdyż posadowienie obiektu zostało zweryfikowane przez uprawnionego geodetę, w sytuacji gdy w toku postępowania karnego toczącego się przed sądem rejonowym w L. w sprawie o sygnaturze akt [...] wykazano, że dokumentacja projektowa została sporządzona na podstawie dokumentacji geodezyjnej, którą sporządziła osoba bez stosownych uprawnień do tyczenia granic.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Uczestnicy postępowania wyrazili zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2023 r. pełnomocnik skarżącego wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz wniósł o dopuszczenie dowodów z zażalenia skarżącego z dnia 21 czerwca 2023 r. na postanowienie o umorzeniu dochodzenia oraz postanowienia Prokuratury Okręgowej z dnia 18 sierpnia 2023 r. o uwzględnieniu zażalenia, na wykazanie, że postępowanie karne w sprawie usunięcia i zniszczenia znaków granicznych

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej w skrócie jako "p.p.s.a.").

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie toczyło się na podstawie przepisów art. 48-49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682, dalej w skrócie jako: "p.b."). Ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał na właściwe zastosowanie wymienionych przepisów.

Zgodnie z art. 48 ust. 1.p.b., organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego : 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Stosownie do treści art. 48 a p.b., w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy, inwestor może złożyć wniosek o legalizację. W takim wypadku, stosownie do treści do treści art. 48b p.b., organ nadzoru budowlanego nakłada w drodze postanowienia obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych, organ wydaje postanowienie o obowiązku ich usunięcia w zakreślonym terminie. Na postanowienie to służy zażalenie. W przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Po uiszczeniu opłaty, organ nadzoru budowalnego wydaje decyzję o legalizacji, którą zatwierdza projekt budowalny lub projekt zagospodarowania działki lub terenu i zezwala na wznowienie budowy, jeżeli nie została ona zakończona (art. 49 p.b.).

Sposób zakończenia procedury legalizacyjnej uzależniony jest zatem od tego, czy inwestor wywiąże się z obowiązku dostarczenia stosownej dokumentacji i uiści w terminie opłatę legalizacyjną. Przedłożenie zaś w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 p.b.).

Co istotne, jak słusznie podkreślił to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, postanowienia wydawane w toku procedury legalizacyjnej, podlegają zaskarżeniu. W niniejszej sprawie, zażalenie wniesione zostało przez skarżącego tylko na postanowienie o wysokości opłaty legalizacyjnej i wobec oddalenia przez tutejszy Sąd skargi na postanowienie DWINB utrzymujące je w mocy, stało się ono ostateczne i prawomocne

W analizowanym przypadku postępowanie dotyczyło obiektu budowlanego, którego budowa nie wymagała wydania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Prawidłowo zatem organ prowadzący postępowanie zobowiązała inwestorów do złożenia projektu zagospodarowania działki. Zaznaczyć należy, że wszystkie wezwania dotyczące usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji legalizacyjnej były – na wezwania organu – uzupełniane. Po przeprowadzeniu wieloetapowego postępowania, organ nadzoru budowlanego uznał ostatecznie, że inwestor dopełnił nakładanych na niego obowiązków legalizacyjnych, dopełniając obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej oraz przedkładając żądane dokumenty w postaci oświadczenia o prawie dysponowanie nieruchomością na cele budowalne, decyzji o warunkach zabudowy i projekt zagospodarowania działki.

Efektem powyższego stało się wydanie w oparciu o art. 49 ust. 4 pkt 1 p.b. ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu. Trafnie organy nadzoru zastosowały przepis art. 49 ust. 4, p.b. o braku potrzeby wydawania zezwolenia na wznowienie budowy, albowiem została ona już zakończona. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych spełnienie przez inwestora przesłanek legalizacji obiektu wznoszonego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej zobowiązują organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót gdy budowa jest niezakończona (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2020 r., sygnatura akt II OSK 2960/19, centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA).

Skarżący koncentruje zarzuty odwołania i skargi na potencjalnej możliwości nielegalnego przesunięcia granic działek i upatruje w tym nieważności decyzji o warunkach zabudowy, jaką inwestorzy złożyli w toku procedury legalizacyjnej. W tym kontekście należy dobitnie podkreślić, że zarzut ten nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Decyzja o warunkach zabudowy jest decyzja ostateczną i jako taka korzysta z domniemania prawidłowości, a inne organy administracji publicznej są nią związane. Tak długo jak funkcjonuje jako niewadliwa decyzja w obrocie prawnym, tak długo organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do respektowania jej treści.

Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, że podnoszone okoliczności mogłyby stanowić podstawę do wznowienia postepowania, w wypadku skutecznego wyeliminowania decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego, a nawet i ten fakt, wcale nie byłby przesądzający o treści ponownego rozstrzygnięcia.

Wbrew stanowisku skarżącego faktu tego nie zmienia przedstawione postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej o uchyleniu postanowienia o umorzeniu dochodzenia. Fakt przesunięcia granic przez inwestora w celu umożliwienia legalizacji, nie został tym orzeczeniem przesądzony.

Z tego samego powodu za niezasadny uznano zarzut naruszenia przepisów techniczno – budowlanych przy sporządzaniu dokumentacji legalizacyjnej, skoro dokumenty te znajdują swoje źródło w prawnie wiążących decyzjach.

Jako istotny dla zakończenia postępowania legalizacyjnego w sprawie należy uznać fakt, że opłata legalizacyjna została uiszczona, a skoro kompletność i prawidłowość przedstawionej przez inwestora dokumentacji nie budziła wątpliwości organu nadzoru budowlanego, zasadnie w oparciu o art. 49 ust. 4 pkt 1 p.b. wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a i skargę oddalił