Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 73/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art.4 ust.3 pkt 1 , art. 4 ust. 1 , art. 4 ust. 3 , art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art.6 a  , art. 5 ust.1 , art.6 ust.1 pkt 3)
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 149 , art. 52 § 3, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 § 1 i § 4
journal: Dz.U. 1997 nr 89 poz 555
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
article: art. 38 § 1
journal: Dz.U. 2008 nr 133 poz 848
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w O. do załatwienia wniosku R. B. z dnia 18 stycznia 2012 roku w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od organu – Komendanta Komisariatu Policji w O. na rzecz skarżącego – R. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 20 marca 2012 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., przekazana przez Komendanta Powiatowego Policji w Z., skarga R.B. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w O. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W treści skargi strona zarzuciła rażące naruszenie art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, polegające na rażącym przekroczeniu terminu na udzielenie informacji publicznej i wniosła o zobowiązanie Komendanta Policji do rozpoznania wniosku w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym i zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 18 stycznia 2012 r. wystąpił z wnioskiem o "wydanie informacji publicznej w zakresie wszystkich dokumentów wytworzonych przez organ Policji, związanych z prowadzonym postępowaniem w sprawie o wykroczenie nr [...]" w formie kserokopii i o przesłanie tychże kserokopii na jego adres. Zdaniem skarżącego akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności, wszelkie notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, protokoły z przesłuchań świadków, oraz pisma urzędowe wychodzące z organu Policji oraz wpływające do niego posiadają walor informacji publicznej. Wskazał też, że w dniu 9 lutego 2012 r. na podstawie art. 37 K.p.a. wystąpił z zażaleniem do Komendanta Powiatowego Policji w Z.. Co prawda Komendant Policji w dniu 24 stycznia 2012 r. udzielił odpowiedzi, jednak nie dotyczyła ona złożonego wniosku.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 marca 2012 r. skargę przekazano Komendantowi Policji w O. celem udzielenia odpowiedzi i przekazania jej do Sądu wraz z aktami administracyjnymi, zgodnie z art. 54 p.p.s.a. i art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę z dnia 4 kwietnia 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w Z. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna, bowiem strona nie była uprawniona do złożenia skargi w trybie art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), gdyż zażalenie na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w O. nie zostało jeszcze na dzień złożenia skargi rozpatrzone, a strona nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. Organ wskazał, że pismem z dnia 24 stycznia 2012 r. Komendant Komisariatu Policji w O. odmówił wydania dokumentów i dodał, iż wnioskodawca posiadał status pokrzywdzonego w sprawie [...] toczącej się w sprawie uszkodzenia elewacji drzwi wejściowych do jego mieszkania w dniu 23 maja 2011 r.. Podniósł, że na dzień złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. postępowanie przed Komendantem Powiatowym Policji w Z. wszczęte zażaleniem nie zostało jeszcze zakończone, a o przedłużeniu terminu rozpatrzenia zażalenia strona została poinformowana. Zdaniem organu skarga na bezczynność organu w odniesieniu do udostępnienia informacji publicznej powinna być poprzedzona czynnościami, o których mowa w art. 52 p.p.s.a..Organ dalej wskazał, że na podstawie art. ustawy z dnia 9 kwietnia1990 r. o Policji organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego na obszarze powiatu zgierskiego, jest Komendant Powiatowy Policji w Z., zaś na obszarze Gminy i Miasta O. Komendant Komisariatu Policji w O.. Przy czym zgodnie z art. 6a ustawy o Policji w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze miasta stołecznego Warszawy - komendant rejonowy Policji. Komendant Komisariatu Policji w O. nie ma więc statusu organu administracji w postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego jako organ administracji w przedmiotowym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. i strona postępowania sądowo-administracyjnego występuje Komendant Powiatowy Policji w Z.. Wyjaśnił też, że złożenie odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, nastąpiło niezwłocznie po tym, gdy było to możliwe. W dniu złożenia skargi toczyło się postępowanie w sprawie złożonego przez stronę zażalenia na bezczynność organu i wobec tego ustosunkowanie się do skargi wymagało dokonania analizy zasadności wywiedzionych argumentów i zajęcia stanowiska. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, iż dokumenty znajdujące się w aktach sprawy sprawie [...] nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż akta postępowania w sprawie o wykroczenia w zakresie prowadzonych czynności wyjaśniających nie stanowią informacji tego rodzaju. Sprawa o wykroczenie jest sprawą o charakterze indywidualnym i nie ma charakteru publicznego. Na etapie postępowania wyjaśniającego przed złożeniem wniosku o ukaranie lub zawiadomieniem pokrzywdzonego o braku podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie wytwarzane dokumenty nie mają charakteru dokumentów urzędowych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwestie udostępniania akt postępowania w sprawach o wykroczenia reguluje ustawa z dnia 24 sierpnia 2001r. o postępowaniu w sprawach o wykroczenia, w szczególności art. 38 tej ustawy w związku z art. 156 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania karnego. Akta postępowania w sprawach o wykroczenia mogą podlegać udostępnieniu tylko w takim zakresie, natomiast akta postępowania przed złożeniem wniosku o ukaranie nie podlegają udostępnieniu nawet stronom. Zdaniem organu dostęp do akt spraw prowadzonych przed organami państwa pozostaje poza regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie mają do niej zastosowania przepisy art. 16 ust. 1 ustawy. Wobec tego, że w piśmie z dnia 24 stycznia 2012r. Komendant Komisariatu Policji w O. odmówił wydania żądanych kserokopii uzasadniając swoje stanowisko, a pismo to wydane zostało niezwłocznie, organ uznał, że nie pozostaje w bezczynności.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 kwietnia 2012 r. skargę R.B., zgodnie z art. 54 p.p.s.a. i art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przesłano Komendantowi Komisariatu Policji w O. celem udzielenia odpowiedzi i przekazania jej do Sądu wraz z aktami sprawy.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r., w wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 11 kwietnia 2012 r. odpowiedzi na skargę udzielił Komendant Komisariatu Policji w O., przekazując akta sprawy i wnosząc o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W treści odpowiedzi organ przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania i powielił argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę Komendanta Powiatowego Policji w Z..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem skargi jest zarzucana bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w O. w zakresie prawa do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Rozpoznając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności wniesienia niniejszej skargi, Sąd nie stwierdził przeszkody w merytorycznej jej ocenie. W tym względzie skład orzekający podziela argumenty podniesione w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08. Sąd ten wyjaśnił, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do problematyki z tego zakresu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania przepisów K.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Poza tym, w rozpatrywanym przypadku nie może mieć zastosowania art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten, jak wynika z jego literalnego brzmienia, odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. Niezależnie od tego, wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej, bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uzasadnia cel, jaki realizuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jak najszybsze rozpatrzenie wniosku. W myśl tej ustawy zasadą jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa. Z treści art. 21 powołanej ustawy wynika, iż wolą prawodawcy jest odformalizowanie tego postępowania. Z tego też powodu ustawodawca zakreślił krótkie terminy przekazania i rozpatrzenia skargi, nie stawiając ponadto dodatkowych warunków do jej wniesienia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 40/2006; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SAB/Łd 99/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl , wyrok NSA z 15.07.2011r. sygn. akt I OSK 667/11 – LEX nr 969478 ).

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2012 r., Nr 270.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej samej ustawy według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania.

Wyjaśnić również trzeba, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu.

W dalszej kolejności wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. W wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się K.p.a. I tak reguluje ona udostępnienie informacji publicznej (art. 7, 13 i 14 ustawy), jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy, czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059.02, Lex nr 77178, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 162/07, Lex nr 322803).

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, czy też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

Nadto, wskazać należy, że skarga na nieudzielanie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy żądane dane należą do kategorii informacji publicznej. W przeciwnym wypadku skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w dostępnych w bazie internetowej postanowieniach z dnia 15 maja 2002 r., sygn. akt II SA 943/02, z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt II SAB/Po 80/02, jak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dostępnym w bazie internetowej postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SAB 4/04 i z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 700/09 oraz Małgorzata Jaśkowska w: Dostęp do informacji publicznych - zagadnienia wybrane - Warszawa 2002 r.).

W rozpoznawanej sprawie pojawiło się zagadnienie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Problem ten był już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, w tym WSA w Krakowie w wyroku z dnia 5.11.2009 r. sygn. akt II SAB/ Kr 69/09, wyroku NSA z dnia 22.06.2010 r., sygn. akt sygn. akt I OSK 441/10 ( dostępne w internecie) oraz w wyroku WSA w Warszawie z 14.01.2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 200/09 ( LEX nr 600238).

Nie ulega wątpliwości, że właściwości organu w sprawie udzielenia informacji publicznej nie można domniemywać, gdyż ta musi w sposób jednoznaczny wynikać z przepisów prawa. Brak takich uregulować w odniesieniu do tej kwestii w ustawie o Policji nakazuje poszukiwać właściwości w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, które przykładowo zostały wymienione w pkt 1-5 powołanego przepisu, na co wskazuje użyty zwrot "w szczególności". Wprawdzie w art. 4 ust. 1 ustawodawca posługuje się niezbyt precyzyjnym określeniem "obowiązane do udostępnienia informacji są władze publiczne (...) w szczególności organy władzy publicznej", analiza pozostałych przepisów ustawy wskazuje, że pojęcia "władze publiczne" i "organy władzy publicznej" traktowane są zamiennie.

W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że ustawodawca mówi o władzy publicznej wówczas gdy wskazuje na pewne generalne powinności czy uprawnienia. Natomiast gdy chodzi o konkretyzację tych powinności i uprawnień wskazuje na organy, które mają realizować wspomniane powinności i uprawnienia. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej było objęcie obowiązkiem informacyjnym przede wszystkim podmiotów publicznych powiązanych ze sprawowaniem władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002).

Ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej. Niewątpliwie w pkt 1 ustawodawca utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (por. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej - komentarz, Wrocław 2002r.).

Przepis art. 4 ust. 3 omawianej ustawy wprowadza natomiast zasadę, zgodnie z którą do udostępnienia informacji publicznej są zobowiązane podmioty, które są faktycznie w jej posiadaniu. Racjonalne jest przyjęcie interpretacji, zgodnie z którą zobowiązany jest każdy podmiot, który posiada informację (niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji) lub powinien ją posiadać (z uwagi na zakres kompetencji). Wprowadzenie obowiązku udzielania wszelkiej posiadanej przez podmiot informacji publicznej, o ile zwróci się o nią wnioskodawca, pozostaje w zgodzie z postulatem efektywności.

Organy policji niewątpliwie mieszczą się w zakresie podmiotowym ustawy i jako organy władzy publicznej zobowiązane są do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych.

Zauważyć należy, że z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej współistnieją normy innych ustaw, w tym regulujące struktury organizacyjne i sposób funkcjonowania podmiotów zobowiązanych, w szczególności jednostek "władzy publicznej" czy "podmiotów wykonujących zadania publiczne". W pojęciach "władzy publicznej", czy "zadań publicznych" mieści się, ale ich nie wypełnia, załatwianie indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 1 K.p.a. Dla części takich podmiotów w ogóle działalność w sferze administracji publicznej stanowi "uboczną" konsekwencję innych, ustrojowych zadań.

Ustrojowe zadania policji i jej strukturę określa ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz.277 z późn. zm.).

W myśl art.1 ustawy Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań Policji należą:

1) ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra;

2) ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania;

3) inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi;

4) wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców;

5) nadzór nad strażami gminnymi (miejskimi) oraz nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie określonym w odrębnych przepisach;

6) kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych;

7) współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi na podstawie umów i porozumień międzynarodowych oraz odrębnych przepisów;

8) gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych;

9) prowadzenie bazy danych zawierającej informacje o wynikach analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA).

Jak wynika z przepisu art. 5 ust.1 w związku z art.6 ust.1 pkt 3) tej ustawy komendant komisariatu Policji i komendant powiatowy (miejski) Policji są, w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, organami administracji rządowej na obszarze województwa.

Z kolei w myśl art. 6 a ustawy, w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji.

Z powyższej regulacji nie wynika jednakże, aby organem właściwym w sprawie udzielenia informacji publicznej był wyłącznie komendant miejski Policji.

Sprawa udzielenia informacji publicznej nie jest sprawą związaną z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji wymienionych w ustawie o Policji. Nadto, kompetencja komendanta powiatowego Policji wynikająca z przepisu art.6 a ustawy o Policji wyłączona jest przez przepis art.4 ust.3 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej, będące w posiadaniu informacji.

W rozpatrywanej sprawie podmiotem będącym w posiadaniu żądanych informacji był Komendant Komisariatu Policji w O., a nie Komendant Powiatowy Policji w Z., o czym dobitnie świadczą przedłożone akta administracyjne.

Jeszcze raz zatem pozostaje podkreślić, że co do zasady organem właściwym do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest organ, do którego wniosek został skierowany. Wśród okoliczności rozpatrywanej sprawy nie ma takich, które uzasadniałyby odstępstwo od tej zasady.

Kolejnym zagadnienie, które pojawiło się w toku postępowania był charakter informacji, których udostępnienia domagał się skarżący. W odpowiedzi na skargę podniesiono bowiem, iż żądane przez R.B. informacje nie mają charakteru informacji publicznej i nie mogą być udostępnione w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wbrew stanowisku organu, żądana przez skarżącego informacja stanowi w ocenie Sądu informację publiczną.

Akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków w sprawie o wykroczenie oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" i pkt 4 lit. "a", "b" i "c", będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Nie stanowią zaś informacji publicznej wnioski i pisma procesowe stron, znajdujące się w aktach sprawy o wykroczenie ( vide wyrok WSA w Warszawie z 14.01.2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 200/09 – LEX nr 600238, uzasadnienie postanowienia NSA z 29.11.2011 r., sygn. akt I OSK 2154/11 – dostępne w Internecie ).

Komendant Komisariatu Policji w O. twierdził, że na podstawie art. 38 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.) w związku z art. 156 § 1-4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), w przypadku spraw o wykroczenie zapoznanie się z aktami możliwe jest dopiero na etapie sprawy sądowej. W tego rodzaju sprawach wyłączono bowiem z recepcji przepisy o udostępnianiu akt w postępowaniu przygotowawczym (art. 156 § 5 K.p.k.).

Skoro więc dostęp do materiałów sprawy o wykroczenie na etapie przeprowadzanych przez Policję czynności wyjaśniających nie jest możliwy zarówno dla stron, jak i innych osób – w tym przypadku za zgodą właściwego organu – w takiej sytuacji osoba trzecia, a za taką należy uznać skarżącego, może realizować swoje konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej właśnie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, składając w tym celu stosowny wniosek, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie

Skoro skarżący do czasu przekazania wniosku o ukaranie do sądu nie miał możliwości uzyskania informacji o czynnościach postępowania prowadzonego przez Komisariat Policji w O. w innym trybie ( w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, czy też Kodeksu postępowania karnego ), to organ ten winien załatwić jego wniosek w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej .

Z przytoczonych względów Sąd w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.2012, poz. 270 ) orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zaś kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

m.ch.