Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1265/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, art.6 ust. 1 pkt 1, art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1  lit. c, art. 145 par. 3, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2016 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz I. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

. Sygn. akt VI SA/Wa 1265/17

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania I. O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2016 r. orzekającą o cofnięciu licencji nr [...] udzielonej w dniu 3 lutego 2014 r. przez Prezydenta W. przedsiębiorcy I. O. (zmienioną dnia [...] czerwca 2014 r. na licencję nr [...], zmienioną [...] lipca 2016 r. na licencję nr [...], zmienioną [...] lipca 2015 r. na licencję nr [...], z adresem w W. przy ul. G. [...] m. [...], na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia i wyjaśnił, iż jak wynika z Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego sporządzonej na dzień [...] października 2015 r., wyrokiem z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...]Sąd Rejonowy dla [...] w W. skazał I. O. za przestępstwo z art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k., art. 69 § 1 k.k. i art. 69 § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. (data uprawomocnienia orzeczenia 1 sierpnia 2014 r.) na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości i jest potwierdzony znajdującą się w aktach sprawy informacją z Krajowego Rejestru Karnego. Przestępstwo za które został skazany przedsiębiorca - z art. 297 § 1 jest przestępstwem wymienionym w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, które wyklucza posiadanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Tym samym przedsiębiorca wyczerpał przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o transporcie drogowym. Organ argumentował, że jeżeli w okresie posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nastąpi zdarzenie, skutkujące niespełnieniem wymagań ustawowych uprawniających do wykonywania tego rodzaju działalności, to ziściły się ustawowe przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a do obligatoryjnego cofnięcia licencji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ uznał je za bezzasadne.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący podniósł zarzut naruszenia:

- art. 10 kpa, w zw. z art. 81 kpa oraz 140 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 75 kpa, art. 78 kpa, 136 kpa polegające na uniemożliwieniu skarżącemu dokonania końcowego zapoznania się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, co pozbawiło skarżącego możliwości obrony jego praw i wniesienia dalszych wniosków dowodowych,

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 4 kpa i art. 80 kpa polegające na pominięcie faktów znanych organowi II instancji z urzędu tj. faktu, iż czyn za jaki skarżący został skazany uległ zatarciu co najmniej z dniem 6 lutego 2017r., a w konsekwencji organ II instancji nie mógł w swoim orzeczeniu powoływać się na tą okoliczność jako uzasadniającą cofniecie licencji nr [...] (zmienioną ostatecznie na licencje nr [...] w dniu [...] lipca 2015r.),

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym ' zebraniu, i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego u niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym wyjaśnienia czy w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji pełnomocnikowi,

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2016 roku, w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi I, instancji lub orzeczenie o uchyleniu wskazanej decyzji,

- art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 5 c ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym gdyż w dniu wydania decyzji przez organ II instancji brak było przesłanek które uprawniały organ do cofnięcia wydanej licencji.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Materialonoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 t.j.), zgodnie z którym licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5.

Zgodnie zaś z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a omawianej ustawy licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu.

Podstawą wszczęcia przez organ administracji postępowania w niniejszej sprawie była Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego sporządzona na dzień [...] października 2015 r., zgodnie z którą skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w W. z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...] został skazany za przestępstwo z art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k., art. 69 § 1 k.k. i art. 69 § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby.

Jak wynika z akt sprawy karalność skarżącego uległa zatarciu. Ze znajdującej się w aktach Informacji z Krajowego Rejestru Karnego wynika bowiem, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy skarżący figurował jako osoba nie karana. Postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji podlegało zatem umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa, o czym powinno było orzec Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa, bezprzedmiotowość oznacza, że nie występuje któryś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje niemożliwość wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (por. wyr. NSA z 9.3.2000 r., IV SA 12/98, niepubl.; wyr. NSA z 21.11.2014 r., II GSK 1785/13, CBOSA). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki podmiotowej, jak i przedmiotowej w danym postępowaniu administracyjnym (por. wyr. WSA w Warszawie z 29.8.2007 r., VII SA/Wa 774/07, Legalis). "Bezprzedmiotowość przedmiotowa może wiązać się z brakiem możliwości ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego, ze względu na brak przepisów prawa powszechnie obowiązującego, stanowiących podstawę prawną do wydania merytorycznej decyzji" (por. M. Dyl, Komentarz do art. 105 KPA, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), KPA. Komentarz (2015), s. 529–530) lub np. brak przedmiotu postępowania administracyjnego. W przypadku zaś bezprzedmiotowości podmiotowej brak jest elementu podmiotowego potencjalnego stosunku prawnego.

Wobec powyższego Sąd uznał, że organ naruszył przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c uchylił wydane w sprawie decyzje.

Mając na uwadze, że brak jest podstaw do kontunuowania niniejszego postępowania administracyjnego Sąd uznał, że zachodzi podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.

-----------------------

4