Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 304/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2023 r.; sygn. akt V SA/Wa 19/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 października 2022 r.; nr KOC/3571/Ni/21 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek od nieterminowej zapłaty kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego, rozłożenie na raty i ustalenie opłaty prolongacyjnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 maja 2023 r. po rozpoznaniu wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 października 2022 r. nr KOC/3571/Ni/21 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek od nieterminowej zapłaty kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego, rozłożenie na raty ww. należności i ustalenie opłaty prolongacyjnej: odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie przedstawiła stosownych argumentów, które przekonałby Sąd, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przy czym o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć zarzuty podniesione w skardze względem zaskarżonej decyzji. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów dotyczących decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zaskarżając je w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uwzględnienie wniosku w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nadto decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Wskazała, że organy mogą podjąć działania w celu przymuszenia skarżącej do spełnienia świadczeń pieniężnych, co będzie wiązało się także z dodatkowymi kosztami dla skarżącej. Skarżąca wskazała, że leczy się i korzysta z pomocy medycznej od wielu lat, w tym korzysta z rehabilitacji, co uniemożliwia jej podjęcie pracy. Nadto skarżąca uzyskuje niskie dochody. Przymusowa egzekucja świadczeń spowoduje zagrożenie jej bytu.

W uzupełnieniu zażalenia skarżąca przedłożyła zaświadczenie lekarskie na okoliczność korzystania z pomocy medycznej i rehabilitacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, uzasadnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nie spełniało powyższych wymogów Skarżąca nie uprawdopodobniła że wykonanie kwestionowanej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącej nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Złożenie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie oznacza, że automatycznie dochodzi do skutku wstrzymanie wykonania decyzji, a więc skutek oczekiwany przez wnioskodawcę. Na podstawie złożonego wniosku i zawartej w jego uzasadnieniu argumentacji Sąd ocenia, czy podane przez wnioskodawcę okoliczności w istocie uprawdopodobniają zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto trudna sytuacja materialna strony postępowania sądowoadministracyjnego na którą powołuje się skarżąca w zażaleniu nie jest sama w sobie przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jako że nie można utożsamiać przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej z przesłankami do przyznania prawa pomocy. Poza tym w niniejszym postępowaniu przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 maja 2023 r. w zakresie odmowy umorzenia należności z tytułu odsetek od nieterminowej zapłaty kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego, rozłożenie na raty ww. należności i ustalenie opłaty prolongacyjnej o której wstrzymanie wnioskuje skarżąca. Natomiast sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego jakim jest decyzja ustalająca karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Powyższej oceny nie może zmienić podniesiony dopiero na etapie zażalenia argument o problemach zdrowotnych i niezdolności do pracy. Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a jedynie bada zgodność z prawem podjętego w tej materii rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, okoliczność spóźnionego przytoczenia argumentacji wspierającej wniosek tym bardziej wskazuje na jego niewyczerpujące uzasadnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie wykazała okoliczności świadczących o wystąpieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia wykonaniem decyzji znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedstawionym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był więc odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co też, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa uczynił. Co należy przy tym podkreślić, powyższe nie wyłącza uprawnienia skarżącej do ponownego wystąpienia z wnioskiem w rzeczonym zakresie przy prawidłowo i wyczerpująco opisanym stanie finansowym i majątkowym.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie skarżącego