Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 616/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Marciniak sędzia WSA Elżbieta Lenart asesor WSA Mateusz Rogala (spr.) Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2022 r. nr KOA/5442/Fa/22 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami ustawowymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r. nr KOA/5442/Fa/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 20 października 2022 r. nr [...] odmawiającą umorzenia K. B. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wyliczonych na dzień 20 października 2022 r. w wysokości 38.120,00 zł oraz odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych na dzień 20 października 2022 r. w wysokości 33.065,46 zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskiem z dnia 25 września 2020 r. K. B. wystąpił o umorzenie zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dzieci. Wydana w tej sprawie odmowna decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 2 listopada 2020 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 313/21. Sąd uznał bowiem, że organy nie przeprowadziły analizy sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego, do której odwołuje się art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2021 r., poz. 877 ze zm.), zaniechały podjęcia jakichkolwiek czynności w celu ustalenia ewentualnych innych składników majątku skarżącego. Nie rozważyły jego sytuacji rodzinnej, pod kątem ewentualnego udzielenia mu przez rodzinę wsparcia materialnego, umożliwiającego wywiązanie się przez niego z obowiązku spłaty należności. Przede wszystkim jednak nie oceniły faktu, że aktualnie skarżący ma znacznie ograniczone możliwości zarobkowania. Powyższe, w ocenie WSA w Warszawie, wymagało ponownego rozważenia pod kątem możliwości powierzenia skarżącemu pracy, z której będzie uzyskiwał dochód, w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności. Sąd podkreślił, że co prawda okoliczność odbywania kary pozbawienia wolności nie może stanowić podstawy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, to jednak rozpatrzenie wniosku osoby odbywającej karę pozbawienia wolności musi nastąpić przy rozważeniu całokształtu niebudzących wątpliwości okoliczności, obrazujących w świetle art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, sytuację dochodową i rodzinną dłużnika alimentacyjnego.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) był zobowiązany uwzględnić wytyczne wskazane w ww. wyroku WSA w Warszawie, w tym przeprowadzić postępowanie przy uwzględnieniu zaprezentowanej w wyroku oceny prawnej, ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, szczegółowo przeanalizować sytuację osobistą wnioskodawcy w kontekście przesłanek sformułowanych w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i w zależności od poczynionych ustaleń i ocen wydać stosowne rozstrzygnięcie uzasadnione zgodnie z wymogami art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie Kolegium, nawet bardzo trudna sytuacja materialna dłużnika alimentacyjnego nie stanowi ani samodzielnej ani dodatkowej przesłanki umorzenia należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami. Możliwość zastosowania ulgi poprzez umorzenie należności może mieć zaś miejsce tylko w przypadku wyjątkowym, nadzwyczajnym, związanym z sytuacją, w jakiej znajduje się dłużnik, przy czym decyzja w przedmiocie umorzenia należności musi zostać poprzedzona przeprowadzeniem wnikliwego postępowania dowodowego, wyjaśniającego sytuację życiową, majątkową i zdrowotną dłużnika. Dla oceny przesłanek umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego istotna jest nie tylko okoliczność, czy dłużnik aktualnie może wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, ale i to, czy sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności wyróżnia go spośród innych dłużników alimentacyjnych. Może mieć to miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego. Przy czym, taki stan powinien być efektem wpływu czynników obiektywnych.

Organ podkreślił, że umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego może być odebrane jako forma zachęcenia innych osób do unikania partycypowania w kosztach utrzymania własnych dzieci, w sytuacji gdy sytuacja materialna i osobista dłużnika nie jest następstwem pojawienia się zdarzeń nagłych i nieprzewidywalnych, lecz wynika ona z zaniedbań, które miały miejsce przed kilku laty i obecnie dłużnik ponosi tego negatywne konsekwencje. Zobowiązany ponosi pełną odpowiedzialność za zaistniałe zaległości powstałe z tytułu alimentów wypłaconych przez Państwo zastępczo na rzecz jego dzieci i spoczywa na nim obowiązek pełnego zaangażowania i podjęcia starań w kierunku spłaty tych zaległości wraz z odsetkami.

Organ uznał, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające umorzenie należności. Wnioskodawca jest pozbawiony wolności od dnia [...] września 2017 r., a koniec kary przypada w dniu [...] marca 2024 r. Przebywając w zakładzie karnym, był on zatrudniony zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie o wykonywaniu pracy z dnia 23 września 2020 r. Z zaświadczenia Zakładu Karnego we [...] z czerwca 2022 r. wynika, że pan B. na karcie depozytowej ma 2353,17 zł, jednak posiada zajęcia komornicze. Udokumentowany dochód wyniósł w 2021 r. ogółem 2161,14 zł, a w 2022 r. z tytułu zatrudnienia w Zakładzie Karnym we [...] w maju wnioskodawca osiągnął dochód w wysokości 1039,36 zł, a w czerwcu 1039,36 zł.

Zdaniem organu, strona ma możliwości zarobkowania pomimo osadzenia w zakładzie karnym, a ponadto jest w wieku umożliwiającym zatrudnienie. Wnioskodawca nie przedstawił żadnego zaświadczenia wykluczającego możliwość zarobkowania, wręcz podał w piśmie z dnia 26 września 2022 r., że nadal jest aktywny zawodowo jako [...]. Przedłożone w toku postępowania dokumenty medyczne świadczą o problemach zdrowotnych strony, jednak nie potwierdzają niezdolności do pracy.

Kolegium podało następnie, że żona wnioskodawcy E. B. korzysta z pomocy opieki społecznej od września 2020 r. do chwili obecnej i z tytułu ubóstwa i długotrwałej choroby otrzymuje pomoc w formie zasiłków celowych, ponadto z tytułu posiadanego orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności otrzymuje zasiłek stały. Korzysta także z pomocy w formie dodatku mieszkaniowego. W ocenie organu, trudna sytuacja materialna żony nie może stanowić podstawy do umorzenia należności publicznoprawnych, zwłaszcza, że jest ona objęta stałą pomocą organów pomocy społecznej.

Podsumowując, organ stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał na żadne niezależne od siebie, szczególne okoliczności mające uzasadnić umorzenie należności. Takiej okoliczności obiektywnej niezależnej od strony nie stanowi natomiast pobyt w zakładzie karnym.

Organ wyjaśnił dodatkowo, że odmowa umorzenia należności nie zamyka prawnej możliwości ubiegania się w przyszłości o zastosowanie jednej z ulg, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Dłużnik może więc wystąpić o odroczenie spłaty występującego zadłużenia, o rozłożenie na raty, a w ostateczności o umorzenie zadłużenia. Zamieszczenie w tym przepisie wymienionych możliwości poprawy sytuacji dłużnika alimentacyjnego równoznaczne jest z tym, że stosowane one winny być w określony sposób, a mianowicie począwszy od środka wywołującego najmniejszy skutek aż po środek wywołujący skutek największy. Z tego też powodu dłużnik alimentacyjny ma do wykorzystania w pierwszej kolejności przysługującą mu możliwość odroczenia terminu spłaty występującego zadłużenia lub rozłożyć tę spłatę na raty, a dopiero w ostateczności uzasadnione jest wystąpienie o umorzenie występującej należności.

K. B. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi błąd w ustaleniach faktycznych, nieodniesienie się i niezweryfikowanie sytuacji życiowej zarówno jego, jak i jego żony. Podniósł, że jego dług wynosi łącznie ponad 122.000 zł.

W piśmie z dnia 26 września 2023 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez błędną wykładnię polegającą na: pominięciu prawnie uzasadnionych celów tej ustawy; przyjęciu, że faktyczne przebywanie w Zakładzie Karnym nie stanowi okoliczności obiektywnie niezależnej od skarżącego i brak podstaw do umorzenia należności alimentacyjnych i odsetek z tym związanych; przyjęciu, że rzeczywiste problemy zdrowotne ([...]) nie są przeszkodą w wykonywaniu pracy zarobkowej i spłacaniu zadłużenia alimentacyjnego, bez szkody w zapewnieniu sobie i swojej rodzinie potrzeb egzystencjalnych; uznaniu, że skoro odwołujący nie ma przyznanej renty, to po wyjściu na wolność będzie w stanie podjąć pracę zarobkową jako [...], by spłacać zadłużenie, co z kolei przesądziło o braku prawa do umorzenia należności; nieuprawnionym przyjęciu, że przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów pozwalają organowi na ustalanie możliwości i formy realizacji obowiązku alimentacyjnego przez osobę zobowiązaną, a przez to wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla sądu powszechnego; nieuwzględnieniu faktu, że sytuacja dochodowa i rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego.

Pełnomocnik postawił także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w szczególności odnoszących się do stanu zdrowia strony i realnych możliwości wykonywania przez nią pracy zarobkowej w zakresie wymaganym stanem zdrowia, a przez to nieuprawnione uznanie, że kryterium braku orzeczenia o niepełnosprawności stanowi samo w sobie przeszkodę w nabyciu przez stronę prawa do umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i odsetek ustawowych za opóźnienie i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem strony;

- art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak adekwatnego uzasadnienia decyzji przejawiający się w niewyczerpującym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 20 października 2022 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przewiduje jako zasadę obowiązek dłużnika alimentacyjnego do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (art. 27 ust. 1). Powyższe zobowiązanie dłużnika jest również bezpośrednim skutkiem celu ustawy wyrażonego w jej preambule, w której wskazano m.in., że wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów należy łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. W konsekwencji, należności powstałe w związku z wypłaceniem świadczeń z funduszu alimentacyjnego powinny zostać zwrócone przez dłużnika. Umorzenie takich należności stanowi zatem wyjątek od ogólnej zasady, który nie może być interpretowany rozszerzająco i winien być stosowany jedynie w nadzwyczajnych okolicznościach, gdy brak jest jakichkolwiek możliwości zarówno obecnie, jak i w przyszłości zaspokojenia tych należności przez dłużnika alimentacyjnego.

W takim kontekście trzeba dokonywać wykładni art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tym przepisem, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Decyzja o umorzeniu wskazanych w tym przepisie należności jest zatem wydawana przez organ w warunkach uznania administracyjnego, co oczywiście nie oznacza, że może być ona decyzją dowolną, bowiem musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Ustawodawca nakazał ponadto organowi, by rozstrzygnięcie w tym zakresie wydał z uwzględnieniem sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 313/21 decyzje organów obydwu instancji odmawiające skarżącemu umorzenia należności, nakazał organowi w ponownie prowadzonym postępowaniu dokonanie analizy sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego, ustalenie ewentualnych innych składników majątku skarżącego, rozważenie jego sytuacji rodzinnej, pod kątem ewentualnego udzielenia mu przez rodzinę wsparcia materialnego, a także rozważenie możliwości powierzenia skarżącemu pracy, z której będzie uzyskiwał dochód, w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności. Sąd podkreślił również, że w odniesieniu do dłużnika alimentacyjnego, który odbywa karę pozbawienia wolności niezbędne jest uwzględnienie okresu pozostałego do odbycia kary, przy dokonaniu analizy warunków osobistych (sytuacji majątkowej, zdrowotnej, wykształcenia, doświadczenia zawodowego), które mogą świadczyć o tym, że przeszkoda w regulowaniu zobowiązań ma charakter przemijający i że po odbyciu kary pozbawienia wolności wnioskodawca może spłacić swe zobowiązania z posiadanego majątku lub z dochodu uzyskanego z podjętej aktywności zarobkowej.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy obydwu instancji wykonały wymienione wskazania sądu. Zbadały stan majątkowy skarżącego, jego sytuację zdrowotną, wykonywany zawód, okres pozostający do zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności, a także odniosły się do sytuacji zdrowotnej i finansowej żony skarżącego. Prawidłowo ustaliły więc stan faktyczny tej sprawy i biorąc pod uwagę sytuację życiową i materialną zarówno skarżącego, jak i jego żony, uznały, że w sprawie nie występują przesłanki do umorzenia w całości należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz odsetek za opóźnienie.

Sąd podziela dokonaną w zaskarżonej decyzji ocenę, że sytuacja rodzinna i dochodowa skarżącego, jakkolwiek trudna, nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie należności wraz z odsetkami w całości.

Po pierwsze, nadesłana do akt sprawy dokumentacja medyczna mająca obrazować jego stan zdrowia nie świadczy o tym, by skarżący był osobą niezdolną do pracy. Zarówno organ, jak i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dysponuje wiedzą medyczną niezbędną do dokonania oceny, czy wskazywane przez skarżącego schorzenia uniemożliwiają mu wykonywanie jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Dla ustalenia takiej okoliczności konieczne byłoby przedstawienie odpowiedniego orzeczenia o niezdolności do pracy, wydanego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ewentualnie orzeczenia o niepełnosprawności wydanego na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, które świadczyłyby o tym, że skarżący po opuszczeniu zakładu karnego nie będzie mógł podjąć zatrudnienia w celu poprawienia swojej sytuacji finansowej i spłacenia należności. Tego rodzaju dokumentów skarżący nie przedstawił, z akt sprawy i oświadczeń skarżącego nie wynika również, by nimi dysponował. Natomiast zawarte w piśmie procesowym z dnia 26 września 2023 r. zarzuty dotyczące nieustalenia przez organ, czy po ukończeniu odbywania kary skarżący będzie mógł pracować jako [...], pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, bowiem ustalona przez organ okoliczność, że skarżący wykonywał pracę jako [...], nie wyklucza podjęcia przez niego zatrudnienia w innym zawodzie, dostosowanym do możliwości zdrowotnych i wykształcenia skarżącego. Skoro zaś skarżący nie wykazał, że jest osobą niezdolną do pracy, to organ nie był uprawniony do czynienia prognoz dotyczących przyszłości zawodowej skarżącego w oparciu jedynie o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty dotyczące jego stanu zdrowia. Należy ponadto podkreślić, że w sytuacji, gdyby stan zdrowia skarżącego uległ dalszemu pogorszeniu lub gdyby wykazał on, już po opuszczeniu zakładu karnego, że nie jest w stanie znaleźć jakiegokolwiek zatrudnienia z omawianej przyczyny, będzie mógł ponownie wystąpić do organu z wnioskiem o udzielenie jednej z ulg wymienionych w art. 30 ust. 2 cyt. ustawy. Obecnie brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju zdarzenia w przyszłości z pewnością wystąpią.

Po drugie, organ zbadał sytuację majątkową skarżącego, ustalił, jaka kwota znajduje się na jego karcie depozytowej, a także jakie dochody osiągnął w okresach poprzedzających wydanie decyzji. Te okoliczności, zdaniem organu nie przemawiały za umorzeniem skarżącemu należności wraz z odsetkami w całości. Tę ocenę organu Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela. Biorąc bowiem pod uwagę ustaloną przez organ datę zakończenia kary pozbawienia wolności przez skarżącego, należy uznać, że skarżący najpóźniej w marcu 2024 r. uzyska możliwość poprawienia swojej sytuacji dochodowej w porównaniu ze stanem występującym w warunkach pozbawienia wolności. Ta okoliczność, zdaniem Sądu, świadczy o tym, że utrudnione możliwości zarobkowania przez skarżącego mają charakter przejściowy, a co za tym idzie nie stanowią podstawy do całkowitego umorzenia należności. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że decyzja uwzględniająca wniosek skarżącego z uwagi na jego przebywanie w zakładzie karnym świadczyłaby o nieuzasadnionym uprzywilejowaniu przez organ osób, które wskutek własnych działań o charakterze przestępczym odbywają karę pozbawienia wolności, poprzez ich uwolnienie od zobowiązań na rzecz funduszu alimentacyjnego, które mogłyby przecież zostać przez nie wykonane już po odbyciu kary. Ponadto, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, przebywanie w zakładzie karnym nie może być uznane za okoliczność obiektywną i niezależną od skarżącego.

Po trzecie, organ dokonał również analizy sytuacji rodzinnej skarżącego, uznając, że stan zdrowia i stan majątkowy żony skarżącego nie stanowi wystarczającej przesłanki do umorzenia należności. Z tym stanowiskiem Sąd także się zgadza. Niewątpliwie z ustaleń organu wynika, że żona skarżącego nie jest w stanie zapewnić mu pomocy finansowej w celu spłaty należności. Jednak powyższe nie przesądza o konieczności uwzględnienia wniosku o umorzenie. Kluczowe bowiem dla rozstrzygnięcia tej sprawy, jak już wskazano, było bowiem uznanie, że skarżący nie wykazał, że w przyszłości nie będzie miał możliwości osiągania dochodu, który w części będzie mógł być przeznaczony na spłatę należności.

Dodatkowo należy zgodzić się z organem, że ustawodawca w art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przewidział możliwość zastosowania całego katalogu ulg dla dłużników alimentacyjnych, tj. nie tylko umorzenia należności w całości, lecz także odroczenia terminu płatności albo rozłożenia jej na raty oraz umorzenia należności w części. Jak z tego wynika, zastosowanie najdalej idącego środka w postaci umorzenia całej należności, powinno nastąpić wyłącznie wówczas, gdy niewystarczające okaże się zastosowanie środków nieingerujących tak dalece w istniejące zobowiązanie dłużnika alimentacyjnego. W realiach tej sprawy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by całkowite umorzenie należności wraz z odsetkami było jedynym racjonalnym rozwiązaniem trudnej sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że organ wykonał wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 313/21, prawidłowo ustalił stan faktyczny tej sprawy, nie naruszając art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś swoje rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnił, zgodnie z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego o umorzenie należności wraz z odsetkami w całości, organ nie naruszył również przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, bowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania omawianej ulgi.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.