Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 205/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 795/19 w przedmiocie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego na czynność Burmistrza Miasta B. z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na udzielenie dotacji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 795/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę A Sp. z o.o. w B. na czynność Burmistrza Miasta B. z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na udzielenie dotacji od września do grudnia 2019 r. oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Burmistrz Miasta B. pismem z dnia 17 lipca 2019 r., doręczonym adresatce w dniu 24 lipca 2019 r., nie wyraził zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów oraz nie wyraził zgody na udzielenie dotacji w okresie od września do grudnia 2019 r. Skarżąca w dniu 21 listopada 2019 r. (data stempla pocztowego - k. 39 akt sądowych) złożyła skargę do WSA w Lublinie. Na jej wstępie zaznaczyła, że przedmiotem zaskarżenia jest czynność niewypłacenia w roku 2019 dotacji dla Prywatnej Szkoły Podstawowej w B., której organem prowadzącym jest skarżąca. Formułując zarzuty skargi skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o uznanie jej uprawnienia – jak się wyraziła – "do wypłaty na jej rzecz dotacji w wysokości prawidłowej i zgodnej z przepisami powszechnie obowiązujących przepisów tj. do wypłaty dotacji za październik 2019 r.".

Sąd wskazał, że analiza zarzutów skargi, jej uzasadnienia oraz wniosku ujętego w pkt 2 (na s. 3 skargi) o uznanie uprawnienia skarżącej do wypłaty na jej rzecz dotacji w wysokości prawidłowej i zgodnej z powszechnie obowiązującymi przepisami, prowadzi w ocenie Sądu do konkluzji, że skarżąca nie kwestionuje wyłącznie czynności niewypłacenia dotacji w 2019 r. (jak na to wskazuje na wstępie skargi – na s. 1 i 2), a w konsekwencji także za październik 2019 r., ale podważa prawidłowość braku uznania jej uprawnienia do otrzymywania tej dotacji od 1 września 2019 r., kiedy to rozpoczęła działalność prowadzona przez nią Prywatna Szkoła Podstawowa w B. Wynika to z treści zarzutów, a także w sposób wyraźny i jednoznaczny zostało wyartykułowane we wnioskach skargi, gdzie skarżąca żądała m.in. uznania jej uprawnienia do otrzymania dotacji.

Zdaniem Sądu I instancji, analiza akt niniejszej sprawy oraz sprawy I SA/Lu 747/19 prowadzi do konkluzji, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest kolejną skargą wniesioną przez skarżącą na czynność Burmistrza, dotyczącą ustalenia jej uprawnienia do dotacji w roku 2019, począwszy od 1 września, na prowadzoną przez nią placówkę oświatową. Odnośnie do tego uprawnienia Burmistrz wypowiedział się, o czym była wyżej mowa, pismem z dnia 17 lipca 2019 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 5 marca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 747/19, odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu.

W ocenie Sądu między niniejszą sprawą, a sprawą o sygn. akt I SA/Lu 747/19 zachodzi podmiotowa i przedmiotowa tożsamość. Tożsamość podmiotowa dotyczy bowiem podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w tym przypadku skarżącej. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Tymczasem zarówno skarga złożona w dniu 30 października 2019 r., która zainicjowała postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie I SA/Lu 747/19, jak i skarga w niniejszej sprawie, wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. mają za przedmiot czynność Burmistrza dotyczącą ustalenia uprawnienia skarżącej do dotacji w roku 2019 na prowadzoną przez nią placówkę oświatową.

Ponadto skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r., natomiast trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, wynikający z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. upływał z dniem 23 sierpnia 2019 r.

Skarżąca spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.:

- art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi spółki na czynność Burmistrza Miasta B., polegającą na ustaleniu i wypłacie dotacji dla Prywatnej Szkoły Podstawowej w B. za październik w 2019 r. z uwagi na nieprawidłowe uznanie, że pomiędzy stronami sprawa objęta skarga w niniejszej sprawie jest już w toku lub została już prawomocnie osądzona, podczas gdy pomiędzy stronami nie toczyła się przed WSA w Lublinie inna sprawa dotycząca niewypłacenia przez Burmistrza Miasta B. części dotacji za października 2019 r. i skarga złożona w niniejszej sprawie była jedyną dotyczącą tej sprawy;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., poprzez całkowicie dowolne i nieuprawnione uznanie, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była czynność Burmistrza Miasta B. związana z odmową przyznania prawa do dotacji (czynność niewyrażenia zgody na udzielenie dotacji), podczas gdy przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była czynność niewypłacenia dotacji dla Prywatnej Szkoły Podstawowej w B.w roku 2019 w odniesieniu do raty za październik, czemu strona dała wyraz w treści skargi oraz oznaczonym przedmiocie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z kolei art. 47 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych stanowi, że czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41 w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, prawidłowe odczytanie skargi pozwala przyjąć, że spór w sprawie toczy się o zasadę, tzn. o to, czy dotacja w ogóle stronie przysługiwała we wskazanym okresie (od września 2019 r.), a nie o brak wypłaty dotacji w konkretnym miesiącu - jak podnosi skarżąca. Brak wypłacenia dotacji jest tylko konsekwencją czynności, polegającej na odmowie uznania uprawnienia i to właśnie prawidłowość tej czynności skarżąca podważa. Wynika to z treści zarzutów, a także w sposób wyraźny i jednoznaczny zostało wyartykułowane we wnioskach skargi, gdzie skarżąca żądała m.in. uznania jej uprawnienia do otrzymania dotacji. Zaskarżona czynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie niewyrażenia zgody na udzielenie dotacji podlega zatem kognicji sądów administracyjnych.

Kwestią sporną jest również termin do zaskarżenia tej czynności. Sąd kasacyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skoro przedmiot zaskarżenia stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, polegająca na odmowie uznania uprawnienia, to jest ona działaniem jednorazowym, wyrażonym przez organ administracji publicznej w piśmie z dnia 17 lipca 2019 r. A w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.

Wobec tego, zdaniem Sądu I instancji, skarga powinna zostać wniesiona z zachowaniem terminu, wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a., tj. w terminie trzydziestu dni od momentu, gdy skarżącej zostało doręczone pismo z dnia 17 lipca 2019 r., informujące o odmowie zgody na udzielenie dotacji od września do grudnia 2019 r., czyli odmawiające stwierdzenia uprawnienia. Czynność z zakresu administracji publicznej, podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej, została zamanifestowana w tym właśnie piśmie, a skarżąca dowiedziała się o niej z chwilą jego otrzymania, tj. 24 lipca 2019 r. Tymczasem skarga została wniesiona dopiero 21 listopada 2019 r., natomiast trzydziestodniowy termin, wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a., upływał z dniem 23 sierpnia 2019 r.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że skarga została złożona po terminie wynikającym z art. 53 § 2 p.p.s.a. i podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Sąd kasacyjny podziela także stanowisko Sądu pierwszej instancji, że analiza akt niniejszej sprawy oraz sprawy o sygn. I SA/Lu 747/19 prowadzi do konkluzji, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest kolejną skargą wniesioną przez skarżącą na czynność Burmistrza, dotyczącą ustalenia jej uprawnienia do dotacji w roku 2019, począwszy od 1 września, na prowadzoną przez nią placówkę oświatową. Odnośnie do tego uprawnienia Burmistrz wypowiedział się pismem z dnia 17 lipca 2019 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 5 marca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 747/19 (sygn. akt NSA I GZ 204/20), odrzucił skargę.

Zatem między niniejszą sprawą, a sprawą o sygn. akt I SA/Lu 747/19 zachodzi podmiotowa i przedmiotowa tożsamość. Tożsamość podmiotowa dotyczy bowiem podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w tym przypadku skarżącej. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Tymczasem zarówno skarga złożona w dniu 30 października 2019 r., która zainicjowała postępowanie przed WSA w sprawie I SA/Lu 747/19, jak i skarga w niniejszej sprawie, wniesiona w dniu 21 listopada 2019 r. mają za przedmiot czynność Burmistrza dotyczącą ustalenia uprawnienia skarżącej do dotacji w roku 2019. Zwrócić należy także uwagę, że – jak wynika z analizy akt spraw - skarżąca swoje żądanie tak w sprawie niniejszej, jak i w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 747/19, opiera na tej samej podstawie faktycznej jak i prawnej (także treść skarg jest tożsama). Działanie Burmistrza, z którym nie zgadza się skarżąca (składając skargi do sądu administracyjnego w obu wskazanych sprawach) dotyczy natomiast czynności, której treścią jest odmowa, co do zasady, uprawnienia skarżącej do otrzymywania dotacji na dofinansowanie w 2019 r. prowadzonej przez nią od 1 września 2019 r. placówki oświatowej. W chwili zaś wniesienia skargi w sprawie niniejszej, sprawa I SA/Lu 747/19 była w toku.

Powyższe skutkowało odrzuceniem skargi również na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., co prawidłowo uczynił Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.