Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1074/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 i art. 80
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 2 ust. 3c-3d
journal: Dz.U. 2023 poz 141
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2023 r. sprawy ze skargi C. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2023 r. nr SKO.4114/538/2023 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dodatku węglowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 1 marca 2023 r. nr MOPS.74.234.13.2023; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącej C. R. kwotę 120 zł /słownie: sto dwadzieścia złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącej C. R. kwoty 80 zł /słownie: osiemdziesiąt złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi CR (dalej: "Skarżącej") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 21 kwietnia 2023 r. nr SKO.4114/538/2023, wydana w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dodatku węglowego.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 17 listopada 2022 r. Skarżąca zwróciła się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji") o wypłatę dodatku węglowego. We wniosku wskazała, że prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w [...], a głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe.

Decyzją z [...] marca 2023 r. nr [...] Burmistrz odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego dodatku węglowego.

Organ I instancji podał, że wnioskodawczyni nie dostarczyła w wyznaczonym terminie dokumentów potwierdzających podjęte kroki prawne prowadzące do nadania odrębnego adresu miejsca zamieszkania. Wobec powyższego, 17 stycznia 2023 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy podczas którego stwierdzono, że pod wskazanym adresem istnieje dom dwukondygnacyjny, posiadający więcej niż jedno niewspółdzielone źródło ciepła. Ustalono ponadto, że Skarżąca nie złożyła w Starostwie Powiatowym w [...] dokumentów, mających na celu ustalenie odrębnego adresu dla poszczególnych lokali. To zaś, w świetle art. 2 ust. 3c ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 141 z późn. zm.) – dalej: "u.d.w.", wyklucza prawną możliwość uwzględnia żądania Skarżącej.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 3d u.d.w. i art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.) – dalej: "p.g.k." oraz art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyznania odwołującej dodatku węglowego.

Decyzją z 21 kwietnia 2023 r. nr SKO.4114/538/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Burmistrza.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 3c u.d.w., w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. Kolegium podniosło, że w opisywanej sprawie pod adresem [...] zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe. W trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że budynek jest dwukondygnacyjny, posiada więcej niż jedno niewspółdzielone źródło ciepła. W budynku są odrębne wejścia do budynku, a także odrębna kuchnia i łazienka. Zatem zajmowany przez Skarżąca lokal stanowi odrębny lokal mieszkalny w rozumieniu u.d.w. Na powyższy adres został już przyznany dodatek węglowy na podstawie wniosku z 1 września 2022 r.

Organ odwoławczy podniósł, że sam fakt prowadzenia gospodarstwa domowego w odrębnym lokalu nie jest wystarczający dla przyznania dodatku. Skarżąca nie wykazała, że w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. podjęła starania celem wyodrębnienia różnych adresów zamieszkania dla osobnych lokali dotychczas mieszczących się pod tym samym adresem. Wobec powyższego, decyzję Organu I instancji uznać należało za odpowiadającą prawu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, CR wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:

1. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w., poprzez ich błędne zastosowanie i odmówienie przyznania dodatku węglowego w sytuacji, w której pod adresem [...] zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe oraz stwierdzono wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania;

2. art. 2 ust. 3c w zw. z art. 2 ust. 3d u.d.w. poprzez odmowę przyznania dodatku węglowego w sytuacji, w której nie można od strony wymagać podjęcia formalnych działań gdy wiadomo, że nie przyniosą one zamierzonego skutku, albowiem złożenie wniosku o nadanie odrębnego adresu miejsca zamieszkania nie doprowadzi do nadania odrębnego adresu zamieszkania;

3. art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a p.g.k. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż odmowa przyznania dodatku węglowego związana jest z brakiem podjęcia formalnych działań przez Skarżącą w zakresie nadania nowego adresu budynkowi, w którym zamieszkują dwa gospodarstwa, w sytuacji w której nie można nadać adresu lokalowi znajdującemu się w budynku;

4. art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której nie można od strony wymagać podjęcia formalnych a wręcz fikcyjnych działań gdy wiadomo ze nie było możliwe;

5. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyznania Skarżącej dodatku węglowego;

6. art. 77 § 4 k.p.a. poprzez nałożenie obowiązku złożenia wniosku celem nadania odrębnego numeru lokalowi, w sytuacji ,w której oczywistym jest, że ww. postępowanie nie doprowadzi do jego uzyskania, a w konsekwencji stanowiłoby jedynie fikcyjne wypełnienie obowiązku wynikającego z przepisu art. 2 ust. 3c u.d.w.;

7. art. 81a § 1 w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, w której Organ przeprowadzając postępowanie nakłada na stronę obowiązek, a zdaje sobie sprawę z wątpliwości co do stanu faktycznego nieruchomości, gdyż z urzędu znany jest fakt, iż jeden ze współwłaścicieli nieruchomości zmarł, w konsekwencji winien on wszelkie wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść strony, a co za tym idzie przyznać skarżącej dodatek węglowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, przez co została przez Sąd uwzględniona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu Skarżąca uczyniła decyzję SKO o odmowie przyznania prawa do dodatku węglowego. Organy obu instancji uznały w swych rozstrzygnięciach, że skoro Skarżąca nie złożyła do dnia określonego w przepisach ustawy o dodatku węglowym w Starostwie Powiatowym w [...], dokumentów mających na celu ustalenie odrębnego adresu dla poszczególnych lokali, to niemożliwe stało się uwzględnienie jej wniosku.

Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu należy przypomnieć, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j. Dz. U. 2023 r., poz. 141 ze zm.; zwana dalej ustawą o dodatku węglowym) w brzmieniu ustalonym na mocy art. 26 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. poz. 2236 z późn. zm.). Dodatek węglowy dla gospodarstwa domowego wynosi 3000 złotych, co wynika z art. 2 ust. 8 ustawy o dodatku węglowym. Przyznanie dodatku węglowego, co do zasady, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej (art. 2 ust. 16 zdanie pierwsze ustawy o dodatku węglowym). Informację o przyznaniu dodatku węglowego przesyła się na wskazany adres poczty elektronicznej. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie wskazał adresu poczty elektronicznej we wniosku o wypłatę dodatku węglowego, to organ odbierając ten wniosek od wnioskodawcy ma obowiązek poinformować o możliwości osobistego odebrania informacji o przyznaniu dodatku węglowego (art. 2 ust. 17 ustawy o dodatku węglowym). Nieodebranie informacji o przyznaniu dodatku węglowego nie wstrzymuje wypłaty tego dodatku (art. 2 ust. 17 ustawy o dodatku węglowym).

Dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym, gdy głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi (art. 2 ust. 1 ustawy o dodatku węglowym).

Przez gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1-2 ustawy o dodatku węglowym, należy rozumieć osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). W przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego dla gospodarstwa domowego wieloosobowego złożyła więcej niż jedna osoba, dodatek ten przyznawany jest wnioskodawcy, który złożył taki wniosek jako pierwszy (art. 2 ust. 4 ustawy o dodatku węglowym). Gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem (art. 2 ust. 3a ustawy o dodatku węglowym). Jeżeli wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (art. 2 ust. 3b ustawy o dodatku węglowym).

Z dniem 20 września 2022 r. regulacja prawna dotycząca przyznawania dodatku węglowego została uzupełniona o kryterium "zamieszkiwania pod jednym adresem więcej niż jednego gospodarstwa domowego". Zgodnie z wprowadzanymi zmianami (art. 2 ust. 3c-3e ustawy o dodatku węglowym) otwarta został możliwość przyznania prawa do dodatku gospodarstwom domowym, które co prawda mają jeden adres, ale faktycznie stanowią odrębne jednostki i posiadają niezależne źródła ciepła (zob. P. Mrozek, P. Piskozub, A. Sobolewska, Dodatek mieszkaniowy, energetyczny, węglowy i od innych źródeł ciepła, Warszawa 2022 r.). W przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła (art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym). W sytuacji, o której mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym). W przypadku gdy w lokalu, o którym mowa w ust. 3d, zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących w tym lokalu (art. 2 ust. 3e ustawy o dodatku węglowym).

Analiza uzasadnienia wydanych decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko szeroko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wprowadzają "obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań" mających na celu ustalenie odrębnego adresu porządkowego lokalu. Przesłanka braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych, o której stanowi art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym, zostaje spełniona gdy wnioskodawca złoży oświadczenie, że do dnia 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania, a pod danym adresem zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe w odrębnych lokalach. Już tylko takie oświadczenie wnioskodawcy aktualizuje obowiązki organu administracji publicznej określone w przepisie art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym, czyli załatwienia sprawy w formie decyzji. Podkreśla się również, że ustawodawca nie wprowadził wymogu podjęcia przez stronę kroków formalnych prowadzących do wyodrębnienia własności lokalu lub ustalenia odrębnego adresu lokalu, a tym samym wymogu udokumentowania przez stronę faktu wszczęcia bądź zakończenia odpowiedniej procedury (np. poprzez przedłożenie wniosku o nadanie numeru porządkowego). Spełnienie wskazanej przesłanki może nastąpić poprzez złożenie oświadczenia, że do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony, a następnie dokonanie oceny oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 listopada 2023 r. o sygn. II SA/Rz 972/23, CBOSA, wyrok WSA w Krakowie z 19 października 2023 r., sygn. III SA/Kr 966/23, LEX nr 3618658, Wyrok WSA w Krakowie z 19 października 2023 r., III SA/Kr 880/23, LEX nr 3623182, Wyrok WSA w Gliwicach z 17 października 2023 r., II SA/Gl 1085/23, LEX nr 3620994, Wyrok WSA w Gliwicach z 17 października 2023 r., II SA/Gl 1345/23, LEX nr 3620001).

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym w opisanej powyżej sytuacji nie stosuje się ust. 3a i 3b ustawy o dodatku węglowym do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. Jeżeli wnioskodawca złożył opisane powyżej oświadczenie to nie znajduje zastosowania także art. 2 ust. 3b zdanie drugie powołanej ustawy, który stanowi, że "Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania". Konsekwencją prawną powyżej opisanego oświadczenia wnioskodawcy jest to, iż kolejny wniosek o dodatek węglowy z tego samego adresu zamieszkania nie może być pozostawiony bez rozpoznania, a wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej.

W niniejszej sprawie Organ I instancji skierował do Strony wezwanie w celu uzupełnienia pod względem formalnym dokumentacji, poprzez przedłożenie kopii dokumentów potwierdzających podjęcie przez nią kroków prawnych prowadzących do nadania odrębnego adresu miejsca zamieszkania. Strona nie dostarczyła tego rodzaju dokumentów. Został więc przeprowadzony wywiad środowiskowy w toku którego ustalono, że pod wskazanym numerem domu nie ma odrębnych budynków, dom jest dwukondygnacyjny, posiada więcej niż jedno nie współdzielone źródło ciepła. W nieruchomości znajdują się odrębne wejścia do budynku, odrębna kuchnia i łazienka z dostępem do bieżącej wody. SKO w oparciu o tak przedstawiony materiał dowodowy oceniło, że pod jednym adresem – [...] – zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe. Zdaniem tego Organu, zamieszkiwany przez odwołującą się lokal stanowi odrębny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym. Wobec tych ustaleń faktycznych i prawnych Organy obu instancji nie miały wątpliwości co do tego, że zajmowany przez Skarżącą lokal stanowi odrębny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym z autonomicznym źródłem ciepła. Wyłącznie z uwagi na fakt, że nie zostały podjęte kroki formalne prowadzące do nadania odrębnego adresu zamieszkania, ich zdaniem brak było podstaw do przyznania wnioskowanego dodatku węglowego.

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, a jest ono wynikiem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego i pozostaje w całkowitej sprzeczności z zaprezentowanym wyżej orzecznictwem sądów administracyjnych.

Przyznanie dodatku węglowego kilku gospodarstwom domowym usytuowanym pod jednym adresem odnosi się do sytuacji, w których faktycznie i bezsprzecznie pod tym samym adresem zamieszkują odrębne gospodarstwa domowe, które zajmują odrębne lokale mieszkalne. Jako niemającą znaczenia z punktu widzenia prawa do dodatku węglowego jest natomiast przyczyna braku ustalenia odrębnych numerów porządkowych dla lokali znajdujących się pod tym samym adresem. Dostrzec należy, że podstawy do odmowy przyznania dodatku węglowego zachodzą tylko wówczas, gdy więcej niż jedno gospodarstwo domowe zamieszkuje w jednym lokalu. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ust. 3e ustawy o dodatku węglowym w przypadku gdy w lokalu, o którym mowa w ust. 3d, zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących w tym lokalu.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której w jednym budynku są prowadzone odrębne gospodarstwa domowe zamieszkujące w odrębnych lokalach z niewspółdzielonymi źródłami ogrzewania. Skarżącą w toku prowadzonego postępowania administracyjnego podkreślała w swych oświadczeniach kierowanych do Organów, że nie było jej zdaniem możliwości nadania zamieszkiwanemu przez nią lokalowi odrębnego adresu (vide : ponaglenie do SKO, odwołanie do SKO). Organy pominęły te intencje strony bowiem błędnie zinterpretowały przepisy ustawy. Ponownie należy zaznaczyć, iż ustawodawca nie wprowadził wymogu podjęcia przez wnioskodawcę formalnych działań prowadzących do wyodrębnienia własności lokalu lub ustalenia odrębnego adresu lokalu, a tym samym wymogu udokumentowania przez stronę faktu wszczęcia bądź zakończenia odpowiedniej procedury (np. poprzez przedłożenie wniosku o nadanie numeru porządkowego). Dla spełnienia przesłanki z art. 2 ust. 3d w zw. z ust. 3c u.d.w., tj. braku możliwości ustalenia do 30 listopada 2022 r. odrębnego adresu dla jego gospodarstwa, wystarczyło złożenie jedynie jego oświadczenia w tym zakresie. Skutkiem błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego, było naruszenie przepisów postępowania polegające na błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika oświadczenie strony o braku możliwości uzyskania odrębnego adresu na zamieszkiwany przez nią lokal.

W tym stanie rzeczy uznać należało, że decyzje w tej sprawie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z przepisami prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 3c-3d ustawy o dodatku węglowym, co uzasadnia ich uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a., bowiem mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie Organy będą zobowiązane kierować się przedstawioną przez Sąd wykładnią prawa materialnego oraz dokonają odpowiadającej tej wykładni oceny zebranego materiału dowodowego – art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. – w postaci składanych przez stronę oświadczeń o braku możliwości nadania jej lokalowi odrębnego adresu.

Natomiast o kosztach postępowania sądowego WSA orzekł jak w sentencji na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a.

Wyrażone w pkt III sentencji wyroku, zarządzenie o zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego zapadło zaś na podstawie art. 225 P.p.s.a.