Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 256/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 , art. 213 § 1 i 5 , art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant Anna Iwaszkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Op 222/22 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 11 maja 2022 r., nr SKO.40.3557.2021.po w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

|III FSK 256/23 | |

| | |

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Op 222/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę O. S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 11 maja 2022 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji wydanej w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu podkreślił szczególny charakter postępowania w przedmiocie uzupełnienia / odmowy uzupełnienia decyzji, wskazał, że co do zasady organy nie weryfikują prawidłowości wydanej decyzji w sensie materialnym, a jedynie kompletność rozstrzygnięcia w sensie formalnym. WSA w Opolu stanął na stanowisku, że organ słusznie wskazywał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że decyzją z 11 października 2021 r. organ I instancji orzekał w przedmiocie zgodnym z żądaniem Spółki wyrażonym we wniosku z 17 marca 2021 r. Jak wynikało z treści tego wniosku, Spółka wniosła o zwrot oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r., zaś decyzją z 11 października 2021 r. organ I instancji ustalił odsetki w kwocie 567,92 zł. Należy też zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom Spółki decyzja z 11 października 2021 r., nie była decyzją w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 567,92 zł. Twierdzenie takie nie znajduje odzwierciedlenia ani w treści wniosku Spółki z 17 marca 2021 r., ani w treści zapadłego rozstrzygnięcia organu I instancji, które odnosi się do ustalenia wysokości odsetek z tytułu nadpłaty. Decyzją z 11 października 2021 r. ustalono bowiem wysokość odsetek z tytułu stwierdzonej wcześniej (poza tym postępowaniem) nadpłaty, nie zaś stwierdzono wysokość tej nadpłaty. Treść wniosku Spółki zdaniem WSA w Opolu nie budziło żadnych wątpliwości. Żądanie z w nim sformułowane odnosiło się jednoznacznie do "zwrotu oprocentowania od powstałej nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r.", natomiast organ wydał orzeczenie, w którym ustalił oprocentowanie (wysokość odsetek) w kwocie 576,92 zł. (z tego tytułu), a w uzasadnieniu decyzji wskazano okresy i kwoty za jakie naliczono odsetki. W ocenie sądu pierwszej instancji brak było również podstaw do przyjęcia, że decyzja z 11 października 2021 r. nie orzeka o oprocentowaniu nadpłaty w całym okresie, w którym nadpłata za 2010 r. wystąpiła. Z rozstrzygnięcia decyzji wynika bowiem, że ustalone odsetki dotyczą oprocentowania nadpłaty powstałej w podatku od nieruchomości za 2010 r., a więc nadpłaty jako takiej. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ podatkowy dokonał analizy przypisów, wpłat, przerachowań w zakresie podatku od nieruchomości za 2010 r., a następnie ustalił, czy i w jakiej kwocie zasadne jest żądanie oprocentowania nadpłaty. WSA w Opolu uznał zatem, że brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja z 11 października 2021 r. ustalając odsetki nie odnosi się do całego okresu. Zdaniem sądu pierwszej instancji, okoliczność, że Spółka nie zgadza się z przedstawionym wyliczeniem, czy też okresami, w których zdaniem organu oprocentowanie było należne, może być rozpatrywana wyłącznie w trybie merytorycznych ustaleń i kontroli instancyjnej, nie zaś w trybie uzupełnienia decyzji. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).

Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 j.t. ze zm.; dalej: "ppsa") złożył pełnomocnik skarżącej, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, że został wydany z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami przepisów postępowania, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 213 § 1 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 210 § 4 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia ze względu na to, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu brak było podstaw do utrzymania w mocy postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 12 listopada 2021 r. odmawiającego uzupełnienia decyzji tego organu z dnia 11 października 2021 r., nr Fn.II.3221.1.373.2020, wydanej w przedmiocie określenia wysokości oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 567,92zł, w sytuacji gdy organ ten miał obowiązek wypowiedzieć się także w zakresie oprocentowania od momentu powstania nadpłaty, co wprost wynikało z wniosku Spółki z dnia 17 marca 2021 r.

Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Opolu do ponownego rozpoznania, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniósł również o rozpoznane niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. ani żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego wyroku. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 213 § 1 i 5 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. Argumentacja zaprezentowana w skardze kasacyjnej zmierza do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, że organ podatkowy nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki o uzupełnienie decyzji.

Zgodnie z art. 213 § 1 O.p. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Odmowa uzupełnienia orzeczenia następuje postanowieniem, na które służy zażalenie (art. 213 § 5 zdanie pierwsze O.p.).

Jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji odwołując się do poglądów doktryny, uzupełnienie dotyczyć może dwóch składników decyzji, odmiennych od siebie co do treści i znaczenia w załatwieniu sprawy, tj. rozstrzygnięcia i pouczenia. Uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w samej rzeczy częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę.

W realiach rozpoznawanej sprawy Spółka 17 marca 2021 r. wniosła o zwrot oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Z treści wniosku wynika, że 26 października 2020 r. Organ I instancji zwrócił skarżącej Spółce kwotę 81.419,75 i zaliczył kwotę 53.085 zł na poczet bieżących zobowiązań podatkowych, co było wynikiem złożonego przez Spółkę odwołania i ostatecznym jego uwzględnieniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu. W ocenie Spółki zwrócona jej kwota nie była prawidłowa, gdyż nie zostało uwzględnione, iż od powstałej nadpłaty należne jest także oprocentowanie za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia zwrotu nadpłaty oraz wydania postanowienia o zaliczeniu części nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010r. na poczet bieżących zobowiązań podatkowych.

Decyzją z 11 października 2021 r. organ, działając na wniosek Spółki z 17 marca 2021 r., wydał decyzję w przedmiocie oprocentowania od powstałej nadpłaty w podatku od nieruchomości, ustalając je w kwocie 567,92 zł. We wniosku o uzupełnienie decyzji Spółka podniosła, że decyzja ta nie zawiera prawidłowego rozstrzygnięcia, gdyż organ nie wypowiedział się w zakresie oprocentowania od nadpłaty za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z 3 września 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z twierdzeniem, że decyzja nie rozstrzygnęła sprawy oprocentowania w całości. Organ przyznał Skarżącej oprocentowanie - a to, że było ono niższe od oczekiwań wnioskodawcy, nie uzasadnia twierdzenia o niekompletności decyzji. Twierdzenie, że organ nie wypowiedział się w zakresie oprocentowania od nadpłaty za okres od dnia jej powstania do dnia wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu z 3 września 2020 r., stanowi w istocie merytoryczny zarzut przeciwko decyzji, skutkujący powstaniem sporu co do wydanego rozstrzygnięcia. Spór taki nie może być rozstrzygnięty w drodze uzupełnienia decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła niekompletność decyzji, która uzasadniałaby tezę o konieczności jej uzupełnienia. Uzupełnienie decyzji, o którym mowa w art. 233 § 1 O.p. polega na uzupełnieniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji i służy przede wszystkim doprowadzeniu do załatwienia całej sprawy, a tym samym do zgodności decyzji z art. 207 § 2 O.p. Brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja z 11 października 2021 r. ustalając odsetki nie odnosi się do całego żądania. Nie ma podstaw do stwierdzenia, że sprawa oprocentowania nadpłaty, którego domagała się Spółka, nie została załatwiona w całości. Okoliczność, że Spółka nie zgadza się z przedstawionym wyliczeniem, czy też okresami, w których zdaniem organu oprocentowanie było należne, może być rozpatrywana wyłącznie w trybie merytorycznych ustaleń i kontroli instancyjnej, nie zaś w trybie uzupełnienia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w decyzji z 11 października 2021 r. nie dopatrzył się zatem przeoczenia, które mogłoby być naprawione w drodze uzupełnienia decyzji. Zarzuty skargi kasacyjnej są więc bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjna jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

SWSA (del.) Agnieszka Olesińska SNSA Stanisław Bogucki SNSA Jolanta Sokołowska