Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1462/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 190 poz 1 art. 24 ust. 3
law: Rozporządzenie (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania  odpadów
article: art. 3 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 699
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2576/22 w sprawie ze skargi O.B. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O.B. (dalej: skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 5 października 2022 r. w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego, Oddział Celny I w Pruszkowie, zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu 27 lipca 2022 r., o podejrzeniu nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu.

Postanowieniem z 5 października 2022 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał odbiorcę odpadu tj. skarżącego, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE.L.2006.190.1) w odniesieniu do odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci pojazdu AUDI A3, o numerze identyfikacyjnym pojazdu [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Organ określił termin realizacji tych działań na nie dłuższy niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.

W ocenie organu, sprowadzony pojazd w momencie przewozu na terytorium Polski był uszkodzony oraz wymagał przeprowadzenia napraw w warunkach warsztatu samochodowego, co znajduje potwierdzenie w opinii z 25 marca 2022 r. Dla omawianego pojazdu właściwy organ Stanu Floryda w USA wydał dokument "Certificate of Destruction" o nr 127131007. Zgodnie z tłumaczeniem sporządzonym przez tłumacza przysięgłego, dokument ten stanowi "Dowód złomowania". Ponadto, zawiera adnotację: "Po wydaniu Dowodu Złomowania, Wydział odmówi wydania jakichkolwiek aktów własności przedmiotowego pojazdu/łodzi". Użytkowanie tego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem już na terytorium USA nie było możliwe. Stanowił zatem odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r., poz. 699 ze zm. - dalej: ustawa o odpadach).

Oddalając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że zasadnicze znaczenie w tej sprawie miało ustalenie, czy przedmiotowy pojazd stanowił odpad w momencie transgranicznego przemieszczenia. Z materiału dowodowego, wynika, że dla uszkodzonego pojazdu właściwy organ Stanu Floryda w USA wydał dokument "Certificate of Destruction". Z treści tego dokumentu wynika więc, że w państwie wywozu sporny pojazd nie mógł być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem (bez niezbędnej naprawy), a więc nie mógł być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem także na terytorium Polski.

Stan techniczny pojazdu na dzień sprowadzenia go na terytorium Polski został odzwierciedlony w opinii z 25 marca 2022 r. sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego. W opinii rzeczoznawca wyszczególnił jako konieczne do naprawy m. in. wzmocnienie boczne z podłużnicą lewą, słupek przedni lewy, a także wskazał brak wzmocnienia czołowego kompletnego. Wyszczególnione części stanowią elementy konstrukcji nośnej pojazdu. W dacie przemieszczenia pojazd wyposażony był w jednostkę napędową, płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, nadające mu właściwości odpadu niebezpiecznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący powołując się na art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "(Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa)".

Skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów.

Po pierwsze, "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PostAdmU" oraz art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach ("Dz.U. 2018, poz. 992"), przez nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie, że przedmiotowy pojazd stanowi odpad, co skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006 oraz "innych przepisów" tego rozporządzenia, a w konsekwencji art. 18 "ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji".

Po drugie, "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). PostAdmU" w związku z art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("Dz.U. 2017, poz. 1257 ze zm.", dalej: k.p.a.), przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że "orzekające w sprawie organy administracji" w sposób całościowy zgromadziły i rozpatrzyły materiał dowodowy.

Skarżący wniósł "o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości" oraz o obciążenie "strony przeciwnej" kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa adwokackiego według norm prawnie przepisanych.

Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wystąpienia pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli na okoliczność ustaleń dotyczących rzeczywistego znaczenia dokumentów dotyczących obrotu uszkodzonymi pojazdami samochodowymi, obowiązujących na terenie USA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i wymaga precyzyjnego oraz fachowego sporządzenia. Natomiast w tej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona w sposób niestaranny i zawiera liczne uchybienia formalne. Przede wszystkim skarżący nie wskazuje, które zarzuty są zarzutami naruszenia prawa materialnego (z wyjątkiem art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2016), a które zarzutami naruszenia prawa procesowego, co jest obligatoryjne w świetle art. 174 p.p.s.a. Ponadto skarżący powołuje się na przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podając jej nieaktualny, pierwotny publikator oraz nadając jej skrót "ppsa". Jednocześnie w zarzutach kasacyjnych powołuje naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)" używając skrótu "PostAdmU". Również zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach został błędnie sformułowany, ponieważ w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie obowiązywał już tekst jednolity z 2018 r., a ustawa podlegała licznym nowelizacjom. Niedopuszczalne jest ponadto w świetle związania Naczelnego Sądu Administracyjnego użycie w ramach zarzutów kasacyjnych sformułowania "innych przepisów" rozporządzenia nr 1013/2016, ponieważ konieczne jest precyzyjne wskazanie przepisu i jednostki redakcyjnej danego aktu prawnego. Brak jest także publikatora ustawy z 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, co jest istotne z puntu widzenia ustalenia stanu prawnego objętego zarzutem kasacyjnym. Ponadto skarżący powołał nieaktualny publikator Kodeksu postępowania administracyjnego oraz powołuje się na "orzekające w sprawie organy administracji", pomimo, że w tej sprawie orzekał jedynie Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Nieprawidłowo zostały sporządzone wnioski procesowe, ponieważ zawierają jedynie wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, bez wskazania, czy wniosek obejmuje przekazanie sprawę do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.) czy też uchylenie także zaskarżonego postanowienia (art. 188 p.p.s.a.).

Niezależnie od powyższych uchybień formalnych, zasadnicze znaczenie w tej sprawie miało ustalenie, czy przedmiotowy pojazd stanowił odpad w dacie międzynarodowego przemieszczenia, a zatem czy wypełniał definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przepis ten stanowi implementację art. 3 pkt 1 dyrektywy nr 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz. UE L z 2008 r. poz. 312, s. 3). W pierwszej kolejności należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy zbywcy pojazdu zamierzali się ich pozbyć nie widząc dla nich innego zastosowania, tak jak to przyjął za organami Sąd I instancji. Jest to warunek konieczny dla przyjęcia, że skarżący w tej sprawie dokonał międzynarodowego przemieszczenia odpadów, ponieważ tylko przyjęcie, że pojazd był pojazdem wycofanym z eksploatacji (a więc odpadem), pozwala na przyjęcie, że status ten zachował po wprowadzeniu na terytorium Polski. Pojęcie "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób niż nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia terminu "pozbywać się" (wyrok z 4 lipca 2019 r., Tronex, C 624/17, EU:C:2019:564, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do pojęcia "pozbywać się" z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że należy je interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy 2008/98, którym zgodnie z motywem 6 tej dyrektywy jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Pojęcie to wymaga również wykładni w świetle art. 191 ust. 2 TFUE, który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego. Wynika z tego, że pojęcia "pozbywać się", a zatem i pojęcia odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98, nie można interpretować w sposób zawężający. Pojęcie "pozbywać się" obejmuje zarówno odzysk, jak i unieszkodliwianie danej substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 15 i 19 dyrektywy.

Z orzecznictwa TSUE wynika także, że to, czy dany przedmiot lub substancja stanowi odpad w rozumieniu dyrektywy 2008/98, należy ustalić w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie powinna zostać naruszona. Oznaczone okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na pozbywaniu się, zamiaru pozbycia się lub zobowiązania do pozbycia się substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że pojęcie odpadów nie wyklucza substancji i przedmiotów, które mogą zostać ponownie gospodarczo wykorzystane. System nadzoru i gospodarowania ustanowiony dyrektywą 2008/98 ma bowiem na celu objęcie swoim zakresem wszystkich przedmiotów i substancji, których ich właściciel się pozbywa, nawet jeżeli mają one wartość handlową i są gromadzone z powodów handlowych do celów recyklingu, regeneracji lub ponownego wykorzystania (zob. podobnie wyroki: z 24 czerwca 2008 r., Commune de Mesquer, C 188/07, EU:C:2008:359, pkt 40; z 3 października 2013 r., Brady, C 113/12, EU:C:2013:627, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).

W wyroku z 14 października 2020 r. w sprawie C-629/19 TSUE ponadto orzekł, że należy zwrócić szczególną uwagę, czy rozpatrywany przedmiot lub substancja nie są już przydatne dotychczasowemu właścicielowi, a więc czy przedmiot lub substancja stanowią obciążenie, którego posiadacz zamierza się pozbyć. Gdy taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce, istnieje ryzyko, że posiadacz pozbędzie się danego przedmiotu lub substancji, które do niego należą, w sposób mogący szkodzić środowisku, w szczególności porzucając, wysypując lub unieszkodliwiając je w niekontrolowany sposób. Ten przedmiot lub substancja, wchodząc w zakres pojęcia "odpadów" w rozumieniu dyrektywy 2008/98, podlegają przepisom tej dyrektywy, co oznacza, że odzyskiwania lub unieszkodliwiania przedmiotu lub substancji należy dokonać bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku. W związku z tym stopień prawdopodobieństwa ponownego wykorzystania towaru, substancji lub produktu bez wstępnego przetwarzania stanowi istotną przesłankę ich kwalifikacji jako odpad. Przepisy dyrektywy 2008/98 dotyczą bowiem zapewnienia, żeby czynności odzyskiwania i unieszkodliwiania odpadów były wprowadzane w życie bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku. Uwzględniając obowiązek dokonania wykładni rozszerzającej pojęcia odpadu, należy uznać, że dotyczy jedynie sytuacji, w których ponowne wykorzystanie takiego towaru lub substancji jest nie tylko możliwe, ale i pewne, bez konieczności poddania w tym celu uprzedniemu procesowi odzyskiwania odpadów, o którym mowa w załączniku II do dyrektywy 2008/98. W kontekście tych rozważań TSUE konsekwentnie podkreśla, że to organy krajowe są właściwe do oceny okoliczności faktycznych rozpoznawanej przez nich sprawy i ustalenie, czy posiadacz przedmiotu lub substancji rzeczywiście miał zamiar ich "pozbycia się".

W świetle powyższych rozważań nie ulega zatem wątpliwości, że sformułowana wyżej definicja odpadu jest definicją szeroką i musi ulegać doprecyzowaniu na gruncie poszczególnych stanów faktycznych. W odniesieniu do sprowadzanych z zagranicy pojazdów, tego rodzaju doprecyzowanie mogą stanowić wskazówki metodyczne Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 3 kwietnia 2008 r. z korektami pkt 2 z 15 lipca 2008 r. oraz z 21 marca 2013 r. w sprawie uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów. Wskazówki te zostały sporządzone przez wyspecjalizowany organ i wydane na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 porozumienia z 7 lutego 2007 r. pomiędzy Ministrem Finansów, Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska oraz Komendantem Głównym Straży Granicznej w sprawie współdziałania w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów oraz biorąc pod uwagę porozumienie z 26 lipca 2006 r. pomiędzy Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska, a Głównym Inspektorem Transportu Drogowego o współdziałaniu Inspekcji Ochrony Środowiska i Inspekcji Transportu Drogowego, w celu zapewnienia jednolitej interpretacji przepisów prawa krajowego, wspólnotowego i międzynarodowego w zakresie dotyczącym transgranicznego przemieszczania odpadów. Wskazówki te uwzględniają ponadto wspólną interpretację wszystkich państw członkowskich rozporządzenia Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Stąd też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazówki metodologiczne mogą mieć istotne znaczenie dla wykładni definicji odpadu w związku z transgranicznym przemieszczaniem pojazdu. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 19 listopada 2024 r., III OSK 4388/21, z 23 lipca 2024 r., III OSK 2401/22 oraz z 12 marca 2024 r., III OSK 1426/22).

Z wskazówek metodologicznych wynika, że transgranicznie przemieszczany pojazd wypełnia definicję odpadu, określoną w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, jeżeli:

1. poprzedni właściciel dokonał pozbycia się pojazdu uszkodzonego, posiadającego dokument własności pojazdu, z którego wynika, że nie nadaje się on do naprawy lub uległ kasacji ("Certificate of Destruction", "Damage Equal to the Value", "For Parts Only", "Non Rebuildable", "Non Repairable" itp.);

2. poprzedni właściciel dokonał pozbycia się pojazdu uszkodzonego, posiadającego dokument pojazdu inny niż w pkt 1, a uszkodzony pojazd wymaga napraw wykraczających poza naprawy drobne określone w "Wytycznych korespondentów Nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów";

3. z oświadczenia strony lub dokumentów (faktura) wynika, że zakupiła pojazd z przeznaczeniem na części;

4. przewożona jest część pojazdu lub pojedyncze części nie nadające się do bezpośredniego zamontowania w pojazdach oraz części wymontowane z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko - części te są wymienione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz.U. Nr 201, poz. 1666).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo orzekł (podzielając w tym zakresie stanowisko organów), że przedmiotowy pojazd stanowił odpad w dacie jego przemieszczenia, również w kontekście cytowanych wyżej wskazówek metodologicznych. Przede wszystkim dla spornego pojazdu został wydany dokument pn. "Certificate of Destruction". Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.), zapoznał się z załączoną do skargi kasacyjnej kopią wystąpienia pokontrolnego NIK, jednak brak jest podstaw do dopuszczenia tego dokumentu jako dowodu w postępowaniu, ponieważ z jego treści nie wynika, żeby odnosił się bezpośrednio do tej konkretnej sprawy i tego konkretnego pojazdu. Ponadto, stanowisko tam zaprezentowane nie jest w żaden sposób sprzeczne z ustaleniami organu w tej sprawie. NIK wskazał między innymi, że pojazdy posiadające dokument "Certificate of Destruction" na całym terytorium USA mogły być jedynie przeznaczone do demontażu na części zamienne lub na złom. Wszystkie serwisy internetowe departamentów transportu zawierają informację, że istnieje możliwość przywrócenia takich pojazdów do ruchu drogowego, jednak pojazd taki wymaga zaawansowanej rekonstrukcji. Zarzuty NIK sprowadzały się natomiast w istocie do wykazania, że pomimo wystawienia tego rodzaju dokumentu dla pojazdów przemieszczanych na terytorium Polski, nie wszystkie były traktowane jak odpad. Wbrew zatem twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, dokument ten świadczy na niekorzyść skarżącego, ponieważ z ustaleń NIK wynika konieczność konsekwentnego traktowania jako odpadów pojazdów, dla których wystawiono dokument "Certificate of Destruction" i które nie zostały zrekonstruowane przed międzynarodowym przemieszczeniem. Powyższe oznacza, że pierwsza z przesłanek ze wskazówek metodologicznych została spełniona, przy czym dla zakwalifikowania pojazdu jako odpady, wystarczy spełnienie jednej z nich. Natomiast w tej sprawie spełniona została również druga z przesłanek, ponieważ ze sporządzonej opinii rzeczoznawcy wynika, że konieczne naprawy przekraczały drobne naprawy. W dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu korespondentów unijnych dla rozporządzenia Nr 1013/2006, zostały uzgodnione wytyczne w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów. Wytyczne te zawierają ujednolicone stanowisko państw członkowskich co do sposobu, w jaki w rozumieniu wspólnym wszystkich państw członkowskich należy interpretować rozporządzenie nr 1013/2006. Z pkt 8 lit. e) wytycznych wynika, że pojazd używany klasyfikowany jest zazwyczaj jako odpad między innymi, gdy nie nadaje się do drobnych napraw lub posiada znacznie uszkodzone istotne części (np. w wyniku wypadku) lub jest pocięty na kawałki (np. na pół). Istotne przy kwalifikowaniu pojazdu jako odpadu może być również, że koszty naprawy przekraczają obecną wartość pojazdu (pkt 9 lit. d) wytycznych). Jako przykład drobnych napraw w wytycznych korespondentów wskazano bowiem pękniętą lub rozbitą przednią szybę, rozbite lampy przednie lub tylne, silnik wystawiony na działanie czynników atmosferycznych ze względu na brak maski, nieotwierające lub niezamykające się drzwi lub drzwi zdjęte z zawiasów (każda para drzwi dołączona do pojazdu), konieczność wymiany klocków hamulcowych, rozładowany akumulator lub jego brak, całkowicie zużyty bieżnik opon oraz uszkodzona nieistotna część pojazdu. Natomiast w tej sprawie w swojej opinii rzeczoznawca wyszczególnił jako konieczne do naprawy m. in. wzmocnienie boczne z podłużnicą lewą, słupek przedni lewy, a także wskazał brak wzmocnienia czołowego kompletnego. Wyszczególnione części stanowią elementy konstrukcji nośnej pojazdu, a zatem rekonstrukcja pojazdu znacznie przekracza drobne naprawy, o których mowa wyżej. Spełniona została zatem także druga z przesłanek z wskazówek metodologicznych. Pozostałe przesłanki nie zostały spełnione, co nie miało jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy.

Powyższe oznacza, że wszystkie zarzuty kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ przedmiotowy pojazd stanowił odpad w dacie jego transgranicznego przemieszczenia, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, że nie ma znaczenia, czy możliwa jest naprawa pojazdu, ale to czy poprzedni właściciel pozbył się tego pojazdu nie dokonując tego rodzaju naprawy.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.