Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3620/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 74a, art. 77 § 1 pkt 2, 6, art. 78 § 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie braku oprocentowania od nadpłaty w opłacie za brak sieci oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] września 2015 r. – zaskarżoną skargą przez [...] sp. z. o. o. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2015 r. o braku oprocentowania od nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez wyżej wymienioną skarżącą i stwierdzonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2009 r.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

[...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (zwana dalej: "skarżącą) pismem z [...] września 2009 r. wniosła o zwrot opłaty za brak sieci w wysokości [...] zł wraz z zapłaconymi odsetkami za zwłokę, uiszczonej w wyniku wydania decyzji przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] maja 2008 r, określającą wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci – w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 225/09. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] października 2009 r. stwierdził nadpłatę w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą w wysokości [...] zł oraz [...] zł z tytułu odsetek za zwłokę zapłaconych przez skarżącą, tj. łącznie [...] zł.

Nadpłata we wskazanej wysokości została zwrócona skarżącej przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej [...] listopada 2009 r. Skarżąca po otrzymaniu zwrotu nie kwestionowała wysokości zwróconej nadpłaty.

Pismem z [...] marca 2014 r. skarżąca wniosła o zwrot niezwróconej części nadpłaty wraz z oprocentowaniem. Główny Inspektor pismem z [...] marca 2014 r. wyjaśnił skarżącej, iż oprocentowanie od nadpłaty określonej decyzją z [...] października 2009 r. nie jest należne.

Skarżąca pismem z [...] kwietnia 2014 r. wezwała Głównego Inspektora do usunięcia naruszenia prawa, do którego w jej ocenie doszło w związku z wydaniem przez organ pisma z [...] marca 2014 r. odmawiającego zwrotu niezwróconej części nadpłaty wraz z oprocentowaniem. Główny Inspektor odpowiadając na ww wezwanie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] marca 2014 r. Na powyższe pismo organu skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 listopada 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1473/14) odrzucił skargę Spółki. Sąd wskazał, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, czy też innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, co oznacza, iż nie mogło ono stanowić kontroli sądu administracyjnego.

Skarżąca na ww postanowienie wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z [...] lutego 2015 r. (sygn. akt II OSK 320/15) oddalił przedmiotową skargę. Wskazał, że "w rozpatrywanej sprawie zasadne jest rozważenie określenia prawnej formy załatwienia sprawy administracyjnej przez GIOŚ w związku z wnioskiem skarżącej z dnia [...].03.2014 r. o zwrot niezwróconej części nadpłaty wraz z oprocentowaniem w sytuacji, gdy przepisy Ordynacji podatkowej nie wskazują formy załatwienia sprawy dotyczącej oprocentowania nadpłaty, w szczególności nie określają jednoznacznie, że następuje to w formie decyzji administracyjnej. Stanowisko skarżącej Spółki, iż wypłata oprocentowania stanowi czynność materialno-techniczną, przyjmowane jest zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. J. Drosik, glosa do wyroku NSA z dnia 8 listopada 2011 r. II FSK 833/10, PiP 2013 r., nr 9, s. 135, przywołana w powołanym powyżej wyroku NSA w sprawie II FSK 2049/12), wymaga ono jednakże uzupełnienia poprzez wskazanie, że spór między stronami zarówno co do istnienia obowiązku oprocentowania, jak i jego wysokości sprawia, że niezbędne staje się rozstrzygnięcie tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Konsekwencją uznania, iż właściwą formą rozstrzygnięcia organu w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w przypadku zaistniałego sporu w tym przedmiocie jest decyzja administracyjna, która podlega weryfikacji przez sąd administracyjny na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. jest stwierdzenie, iż bezczynność organu przejawiająca się brakiem wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej podlega kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a."

Pismem z [...] czerwca 2015 r. skarżąca wniosła o rozpatrzenie jej wniosku z [...] marca 2014 r. o zwrot niezwróconej części nadpłaty wraz z oprocentowaniem i wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w formie decyzji administracyjnej.

W oparciu o ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww postanowieniu NSA, tj. iż niezbędne jest rozstrzygnięcie kwestii oprocentowania w formie decyzji administracyjnej, Główny Inspektor poinformował skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w sprawie. Skarżąca w piśmie z [...] czerwca 2015 r. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] lipca 2015 r. rozstrzygnął o braku oprocentowania od nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą, stwierdzonej decyzją z [...] października 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wysokość nadpłaty została określona ostateczną decyzją z [...] października 2009 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. w wysokości [...] zł. Decyzja ta została wydana na wniosek strony z [...] września 2009 r. Organ przytoczył treść art. 77 § 1 pkt 2, art. 78 § 3 pkt 3 i art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy - Ordynacja podatkowa i wskazał, że biorąc pod uwagę fakt, iż decyzja z [...] października 2009 r. stwierdzająca nadpłatę na wniosek skarżącej z [...] października 2009 r. została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia tego wniosku oraz fakt, iż nadpłata określona w decyzji z [...] października 2009 r. została zwrócona przez podmiot obowiązany – NFOŚiGW [...] listopada 2009 r., tj. w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, organ uznał, iż oprocentowanie od nadpłaty określonej decyzją z [...] października 2009 r. nie jest należne na podstawie art. 78 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Pismem z [...] sierpnia 2015 r. skarżąca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ pismem z [...] września 2015 r. poinformował skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca nie skorzystała z tego prawa.

Rozpatrując ponownie sprawę, Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] września 2015 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzja z [...] lipca 2015 r. o braku oprocentowania od nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w postanowieniu NSA z 26 lutego 2015 r., stanowiącymi, iż właściwą formą rozstrzygnięcia organu w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w przypadku zaistniałego sporu w tym przedmiocie jest decyzja administracyjna oraz w związku z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa dotyczącymi terminów zwrotu i oprocentowania nadpłaty. Organ raz jeszcze zauważył, iż nadpłata w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą w wysokości [...] zł została stwierdzona decyzją z [...] października 2009 r. Wskazana decyzja została wydana na wniosek skarżącej z [...] kwietnia 2009 r. o zwrot nadpłaty w opłacie za brak sieci. Skarżąca w stosunku do przedmiotowej decyzji nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja ta jest więc decyzją ostateczną i nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Nadpłata we wskazanej w decyzji wysokości została zwrócona skarżącej przez NFOŚiGW [...] listopada 2009 r. Skarżąca - po otrzymaniu zwrotu - nie kwestionowała wysokości zwróconej nadpłaty.

Dalej organ wyjaśnił, że błędne jest twierdzenie skarżącej, jakoby w momencie rozpatrywania sprawy dotyczącej stwierdzenia nadpłaty toczyło się nadal postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania skarżącej z tytułu opłaty za brak sieci. Sprawa dotycząca stwierdzenia nadpłaty prowadzona była bowiem po zakończeniu postępowania administracyjnego dot. określenia wysokości zobowiązania Spółki, gdy w obrocie prawnym była ostateczna decyzja GIOŚ z [...] listopada 2008 r. Według organu wskazywany przez skarżącą art. 78a ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem skarżącej zwrócona została cała stwierdzona decyzją z [...] października 2009 r. nadpłata w wysokości [...] zł, zaś oprocentowanie nie było należne, na podstawie art. 78 ustawy - Ordynacja podatkowa. Nie ma również zastosowania art. 78 § 3 pkt 1 oraz art. 77 § 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, gdyż GIOŚ nie zmienił, nie uchylił, ani nie stwierdził nieważności swojej decyzji określającej wysokość zobowiązania skarżącej z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r., a w momencie prawomocnego uchylenia decyzji z [...] listopada 2008 r., przez Sąd w obrocie nie było nadpłaty, gdyż została ona zwrócona w wyniku wydania decyzji z [...] października 2009 r. Natomiast w związku z wydaną decyzją z [...] października 2009 r. GlOŚ prawidłowo zastosował art. 77 § 1 pkt 2 oraz art. 78 § 3 pkt 3 lit b i w decyzji z [...] lipca 2015 r. orzekł o braku należnego oprocentowania. Nie ma zatem podstaw do przelania na rachunek bankowy skarżącej "brakującej" części niezwróconej opłaty wraz z oprocentowaniem, czego żąda skarżąca. W ocenie organu całkowicie bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (dalej w skrócie: "u.s.d.g."). Przepis ten ustanawia klauzulę generalną fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy - co polega na przyjęciu, że w braku wyraźnego rozstrzygnięcia sprawy w ściśle określonym terminie, została ona pozytywnie załatwiona, tj. rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem. Warunkiem przyjęcia tej fikcji jest ustalenie, że organ nie rozpatrzył wniosku w terminie. Treść przepisu wskazuje, że ustawodawca przesądził, iż warunkiem sine qua non uruchomienia fikcji rozstrzygnięcia sprawy jest faktyczny brak tegoż rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości, że przewidziany art. 11 ust. 1 u.s.d.g. wymóg załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki odnosi się spraw przedsiębiorców, dotyczy ściśle określonej kategorii, a nie wszystkich spraw przedsiębiorców z ich wniosku. Potwierdzają to w szczególności wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.05.2014 r., sygn. akt II GSK 1936/12, czy wyrok z dnia 13.05.2014 r" sygn. akt II GSK 1863. W ocenie składów orzekających w ww. sprawach należy mieć na względzie, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej reguluje - jak stanowi jej art. 1 - podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej. Art. 6 ust. 1 wskazuje jedynie, że właściwy organ nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności przedłożenia dokumentów lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa. Kwestia sprawy przedsiębiorcy w przedmiocie podjęcia i zakończenia działalności gospodarczej zdaje się nie budzić wątpliwości. Jednakże na gruncie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dla potrzeb zastosowania jej art. 11 ust. 9 w piśmiennictwie trafnie zauważono, że określenie sprawy przez jej związek z wykonywaniem działalności gospodarczej w praktyce może nastręczać znaczne trudności. Zasadnie za kontrowersyjną uznaje się np. możliwość zaliczenia do tej kategorii spraw takich jak sprawy podatkowe, sprawy z zakresu ochrony środowiska czy procesu inwestycyjnego, (por. M. Szalewska - j.w.; str. 75). Żaden przepis u.s.d.g. nie precyzuje bowiem, co należy rozumieć pod pojęciem sprawy z wniosku przedsiębiorcy a dotyczącej wykonywania działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy nie podziela się stanowiska wyrażonego w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1168/12 (na który powołuje się też Spółka w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), że przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy - jedynie poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw, jak wprost stanowi art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Artykuł ten dotyczy spraw przedsiębiorcy z jego wniosku w zakresie regulowanym ustawą o swobodzie działalności gospodarczej, a zatem spraw z wniosku co do podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej. Jak wskazują przywołane przez GIOS wyroki NSA, argumentu, że nie wszystkie kategorie spraw przedsiębiorcy można zaliczyć do tych, o których mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. dostarczają regulacje ustaw odrębnych (w większości tych, na które powołała się skarżąca, prezentując przeciwne stanowisko), w których - ze względu na nadrzędny interes publiczny - wyłączono stosowanie omawianej fikcji. Art. 11 ust. 9 dotyczy spraw z wniosku w przedmiocie podjęcia, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej - świadczą o tym (wbrew stanowisku prezentowanemu przez Spółkę), że ustawodawca fikcję rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy w sprawach wykonywania działalności nie wiąże ze wszystkimi sprawami wszczynanymi w toku prowadzonej działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia GIOS stoi na stanowisku, że sprawa w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w opłacie za brak sieci nie jest sprawą przedsiębiorcy - w rozumieniu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Zatem absolutnie nie można przyjąć, iż niniejsza sprawa została już wcześniej rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem Spółki w trybie tzw. milczącego rozstrzygnięcia. Należy też zauważyć, że gdyby sprawa oprocentowania nadpłaty była wcześniej rozstrzygnięta w trybie tzw. milczącego rozstrzygnięcia, to z całą pewnością zwróciłby na to uwagę zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Tymczasem WSA w postanowieniu z 18 listopada 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1473/14 (wydanym ponad 8 miesięcy po złożeniu wniosku przez skarżącą, czyli w czasie, kiedy rzekomo miałoby już funkcjonować w obrocie prawnym przywołane przez skarżącą ..milczące rozstrzygnięcie"). Sądy uznały, że w niniejszej sprawie nie było żadnego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, w niniejszej sprawie nie może być absolutnie mowy o przyjęciu fikcji prawnej w postaci tzw. milczącego rozstrzygnięcia. Organ też zauważył, że zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wynika z powyższych wyroków ich podstawą było właśnie założenie, iż sprawa strony nie została rozstrzygnięta. Wywodzenie więc skutków przeciwnych tym wyrokom w sposób ewidentny narusza art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto należy zauważyć, iż wykładnia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zaprezentowana przez Spółkę jest niekonstytucyjna. Na ten aspekt zwrócił w szczególności uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r. Kp 7/09. Gdyby bowiem przyjąć taką wykładnię, oznaczałoby to. że przedsiębiorca mógłby skorzystać z tzw. milczącej zgody w każdej swojej sprawie, natomiast podmiot niebędący przedsiębiorcą w analogicznej sprawie nie miałby takiej możliwości. Dlatego też art. 11 ust. 9 u.s.d.g. może być zastosowany wyłącznie do spraw przedsiębiorcy z jego wniosku w zakresie regulowanym ustawą o swobodzie działalności gospodarczej, a zatem spraw z wniosku co do podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej, a nie w niniejszej sprawie. Należy też zauważyć, iż wbrew stanowisku skarżącej nawet jeżeliby przyjąć, co należy wykluczyć z powyższych względów, iż w sprawie oprocentowania nadpłaty miałby zastosowanie art. 11 ustawy o swobodzie dzielności gospodarczej, to należałoby wykluczyć, aby mogło to być podstawą zastosowania sankcji określonej w art. 156 § 1 pkt 3 kpa w niniejszej sprawie. Przepis ten dotyczy wyłącznie, jak wyraźnie wynika z jego treści, sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W doktrynie prawa postępowania administracyjnego decyzja administracyjna jest uważana za szczególny rodzaj aktu administracyjnego, definiowanego jako "oparte na przepisach prawa materialnego władcze oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie w akcie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie" (przegląd niektórych określeń aktu administracyjnego W. Dawidowicz, Nauka prawa administracyjnego. Zarys wykładu, t. 1, Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1965, s. 285 i n.). Decyzja administracyjna w rozumieniu tego przepisu jest więc zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego przede wszystkim władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej podjętym w drodze pisemnej zgodnie z art. 14 § 1 kpa. Zgodnie też z art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W niniejszej sprawie organ nie doręczył Stronie żadnej decyzji przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2015 r., więc do momentu doręczenia tej decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska mógł załatwić sprawę w sposób w niej wskazany, gdyż nie był związany w tym zakresie żadną decyzją. Biorąc więc pod uwagę, iż sprawa oprocentowania nadpłaty nie została rozstrzygnięta w drodze decyzji, a tym bardziej w drodze ostatecznej decyzji, przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2015 r. w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W obrocie prawnym nie ma więc żadnej innej decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę oprocentowania w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej. W związku z tym w niniejszej sprawie nie zachodzi podstawa do przyjęcia, iż niniejsza decyzja oraz decyzją ją poprzedzająca dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. [...] sp. z o. o. w skardze na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] września 2015 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 2015 r. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:

1) art. 78a, art. 78 § 3 pkt 1 oraz art. 77 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2015 r., poz. 140) poprzez utrzymanie w mocy decyzji z [...] lipca 2015 r. i w konsekwencji uniemożliwienie skarżącej odzyskania pozostałej części nadpłaty wraz z należnym oprocentowaniem z uwagi na uznanie, że wniesiony przez skarżącą wniosek o zwrot opłaty za brak sieci stanowił wniosek o stwierdzenie nadpłaty;

2) art. 77 § 1 pkt 2 oraz art. 78 § 3 pkt 3 lit. b ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez ich zastosowanie wskutek utrzymania w mocy decyzji z [...] lipca 2015 r. i tym samym błędne uznanie, że wniosek skarżącej o zwrot opłaty za brak sieci stanowił wniosek stwierdzenie nadpłaty; 3) art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) przez jego niezastosowanie w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji z [...] lipca 2015 r. w sytuacji, gdy przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2015 r. istniała już wcześniejsza decyzja ostateczna wydana w trybie wynikającym z art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584). W motywach skargi podano, że decyzją z [...] maja 2008 r. określono wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za rok 2006 r. w kwocie [...] zł, utrzymaną w mocy decyzją z [...] listopada 2008 r. Spółka [...] grudnia 2008 r. uiściła zobowiązanie wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł. Decyzje te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnioskiem z [...] września 2009 r. skarżąca zwróciła się do organu o zwrot uiszczonej opłaty za brak sieci za 2006 r., tj. [...] zł ([...] zł kwota główna oraz [...] zł odsetki). Skarżąca nie składała żadnego pisma, które mogłoby być uznane za "wniosek o stwierdzenie nadpłaty". Mimo to organ wydał decyzję o nadpłacie. Decyzją o nadpłacie organ "stwierdził wysokość nadpłaty" w opłacie za brak sieci w 2006 r. w kwocie [...] zł. Kwota ta została zwrócona przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na rachunek skarżącej [...] listopada 2009r., a więc była przetrzymywana na rachunku wskazanym przez organ, jako właściwym dla jej zapłaty, przez 331 dni. Ponieważ skarżąca nie otrzymała należnego jej oprocentowania od przetrzymywanej przez ten okres kwoty, zgodnie z art. 78a Ordynacji podatkowej zaliczyła ona otrzymaną kwotę w części na należność główną, a w części na oprocentowanie i wniosła o zwrot pozostałej części nadpłaty wraz z należnym jej oprocentowaniem. W związku z powyższym, [...] marca 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o zwrot niezwróconej części nadpłaty wraz z oprocentowaniem. Jednak organ stwierdził, że skarżącej nie przysługuje oprocentowanie od "nadpłaty" w opłacie za brak sieci za 2006 r. Według skarżącej stanowisko organu obarczone jest fundamentalnym błędem wynikającym z wykalkulowanej przez organ manipulacji intencjami skarżącej prowadzącymi do uznania, iż skarżąca złożyła "wniosek o stwierdzenie nadpłaty", podczas gdy nigdy takiego pisma nie składała. Wniesione przez skarżącą [...] września 2009 r. pismo było jedynie wnioskiem o zwrot uiszczonej uprzednio opłaty za brak sieci, co można było wyczytać z samej jednoznacznej treści wniesionego żądania. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że sprawa dotycząca stwierdzenia nadpłaty prowadzona była po zakończeniu postępowania administracyjnego. Na skutek uchylenia decyzji GIOS Wyrokiem WSA postępowanie w sprawie opłaty za brak sieci nadal się bowiem toczyło. Kwestia ta ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie, gdyż z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wystąpić można tylko wówczas, gdy nie toczy się postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wynika to wprost z regulacji art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydana przez organ decyzja (i decyzja o nadpłacie) jest więc w każdym aspekcie bezprawna, nielegalna i jako taka powinna zostać przez ten organ wyeliminowana z obrotu prawnego ze względu na to, że rażąco narusza przepisy obowiązującego prawa. Konstatacja ta ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż z wadliwych działań organów państwa nie można wywodzić skutków niekorzystnych dla obywatela, czy podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, gdyż działanie takie stanowi rażące naruszenie podstawowych zasad praworządności, w tym zasady zaufania obywatela do organów państwa, wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP, a uregulowanej także w art. 8 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje zatem fakt, iż wydana przez organ decyzja o nadpłacie była decyzją stwierdzającą nadpłatę w opłacie za brak sieci za 2006 r. Bez wpływu na wysokość żądanej przez skarżącą kwoty pozostaje także fakt, iż zwrot został dokonany w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o nadpłacie — jej wydanie było bowiem w istocie działaniem nielegalnym. Nieprawidłowe i nietrafne jest twierdzenie organu, iż wskazany przez skarżącą art. 78a ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem skarżącej zwrócona została cała stwierdzona decyzją z [...] października 2009 r. nadpłata w wysokości [...] zł, a oprocentowanie nie było należne, na podstawie art. 78 ustawy — Ordynacja podatkowa. Twierdzenie organu nie zasługuje na aprobatę, albowiem wbrew jego stanowisku NFOS nie dokonał zwrotu całej należnej skarżącej kwoty [...] listopada 2009 r. NFOS zwrócił skarżącej wyłącznie część należnej jej kwoty, tj. części nadpłaconej opłaty recyklingowej oraz oprocentowanie przypadające od tej właśnie części nadpłaty. Pozostała część nadpłaty (oraz oprocentowanie) nie została skarżącej zwrócona, pomimo że należna jej była z mocy samego prawa. W związku z czym nie budzi wątpliwości, iż przepis art. 78a Ordynacji podatkowej ma zastosowanie w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, organy administracyjne powinny więc dokonać czynności materialno-technicznej w postaci przelania na rachunek bankowy skarżącej "brakującej" części niezwróconej opłaty wraz z oprocentowaniem naliczonym, od tej właśnie części na dzień zwrotu ww. części opłaty. Według skarżącej wniosek z 2009 r. nie był wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, a jedynie formą ponaglenia organu w kwestii zwrotu należnej z mocy samego prawa skarżącej opłaty za brak sieci i zgodnie z wyrokiem WSA decyzja II instancji nie podlegała wykonaniu wnioskowane przez skarżącą oprocentowanie (a w zasadzie zwrot niezwróconej części nadpłaty) jest w pełni należne. Skarżąca nie zgadza się również ze stanowiskiem organu, jakoby w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 11 u.s.d.g., a w konsekwencji, iż decyzja nie jest obarczona wadą nieważności, z uwagi na wcześniejsze rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w formie tzw. "decyzji milczącej". W niniejszej sprawie GIOS zobligowany był do wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji nastąpiło po blisko półtora roku od złożenia wniosku (wniosek złożony został [...] marca 2014 r., zaś decyzja I instancji wydana dopiero [...] lipca 2015 r.). W związku z czym należy przyjąć fikcję prawną, iż sprawa została wcześniej rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem skarżącej (stwierdzającym niniejsze oprocentowanie) w trybie tzw. decyzji milczącej. Z treści art. 11 ust. 9 u.s.d.g. wynika, że jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygniecie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Do wyłączenia jego stosowania, tj. do wyłączenia w danym postępowaniu możliwości wydania rozstrzygnięcia w trybie tzw. milczącej decyzji, konieczne jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: wyłączenie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. przez przepis szczególny (przepis ustawy odrębnej), wyłączenie to musi być uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym. Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. została ustanowiona klauzula generalna fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. Polega ona na przyjęciu, że w przypadku braku wyraźnego rozstrzygnięcia sprawy w ściśle określonym terminie, przyjmuje się, iż została ona pozytywnie załatwiona tj. rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem (tak jak w niniejszej sprawie). W piśmiennictwie zauważa się, że warunkiem przyjęcia fikcji rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy jest ustalenie, że organ nie rozpatrzył wniosku w terminie. Uruchomienie fikcji rozstrzygnięcia sprawy stanowi więc konsekwencję braku rozstrzygnięcia. Nie mamy tu więc do czynienia z dorozumianym rozstrzygnięciem organu, lecz z konstrukcją prawną która wobec niedopuszczalnej bierności organu administrującego, pozwala przyjąć skutki tożsame z rozstrzygnięciem sprawy przez organ. Przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma więc charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw. W związku z tym, skoro żaden przepis ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ani żaden inny przepis mający zastosowanie w niniejszej sprawie nie zawiera wyłączenia stosowania normy prawnej zawartej w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do postępowania przed organ oznacza, iż przepis ten ma zatem zastosowanie do postępowania przed organem. Treść przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. jest jednoznaczna i jeśli ustawodawca miałby wolę, aby nie miał on zastosowania w poszczególnych kategoriach spraw administracyjnych - to należy do wyłącznej kompetencji ustawodawcy spowodowanie, aby stosowny wyraźny przepis został w takim przypadku ustanowiony. Samo brzmienie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. wymaga wyłączenia wprost przepisem ustawy i to ze względu na nadrzędny interes publiczny. Takiego wyłączenia nie można domniemywać. Zgodnie z art. 1 u.s.d.g., ustawa ta reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Wyłączenie stosowania u.s.d.g. do niektórych rodzajów działalności gospodarczej zostało przewidziane w art. 3 u.s.d.g., jednak wyłączenie to nie obejmuje działalności takiej jaką zajmuje się skarżąca. Oznacza to, że ustawa ta reguluje wszelkie aspekty wykonywania działalności gospodarczej (poza zakresem wyłączonym), a dodatkowe wymogi lub zasady tej działalności mogą być przewidziane przez przepisy szczególne. Co również istotne, art. 11 ust. 9 u.s.d.g. znajduje się w Rozdziale 1 u.s.d.g. "Przepisy ogólne". Okoliczność ta, w połączeniu z relacjami między u.s.d.g. a innymi ustawami regulującymi wykonywanie działalności gospodarczej w RP oraz przy uwzględnieniu celu instytucji fikcji pozytywnego załatwienia sprawy przedsiębiorcy prowadzi do wniosku, że przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw (tak też NSA w wyrokach z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1167/12 oraz II GSK 1168/12). NSA stwierdził, że treść przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. jest jednoznaczna i jeśli ustawodawca miałby wole, aby nie miał on zastosowania w poszczególnych kategoriach spraw administracyjnych — to jest to rzeczą ustawodawcy, aby stosowny wyraźny przepis został w takim przypadku ustanowiony. Polski porządek prawny zawiera szereg przepisów wyłączających wprost stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Tytułem przykładu można wskazać m. in.: ustawę z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi12 — art. 9 ust. 2a; ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach13 — art. 7 ust. 6a; ustawę z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków14 - art. 18b ust. 3; ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska13 — art. 181 ust. 4; ustawę z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym16. Z przytoczonych przykładów wynika, że gdy ustawodawca uzna to za konieczne podejmuje właściwe działania legislacyjne, a istnienie takich wyraźnych wyłączeń oznacza zatem, że zasadą ogólną jest stosowanie art. 11 u.s.d.g. W związku z powyższym uznać zatem należy, iż wyłączenie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. jest możliwe w szczególnych przypadkach i w takich też sytuacjach jest przez ustawodawcę stosowane. Gdyby zatem wolą racjonalnego ustawodawcy było wyłączenie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do postępowania przed organem, to nie ma przeszkód, aby takie wyłączenie, na wzór innych ustaw, znalazło się w porządku prawnym. Wobec braku jednoznacznego przepisu wyłączenia takiego nie wolno domniemywać. Wobec powyższego uznać należało, skoro skarżąca nie uzyskała w terminie rozstrzygnięcia (tj. decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do istoty), w świetle przytoczonego przepisu, że sprawa została rozstrzygnięta w związku z wydaniem decyzji milczącej (a zatem z takiej wysokości oprocentowaniem niezwróconej opłaty, o które wnioskowała). W niniejszej sprawie — wbrew twierdzeniom organu — dochodzi bowiem do wykonywania przez skarżąca działalności gospodarczej, a sprawy z tym związane są sprawami w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.s.d.g. Zasadniczą kwestią jest ustalenie, czy w pojęciu "sprawy przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.s.d.g. a tym samym "wniosku", o którym mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. mieści się wniosek skarżącej dotyczący zwrotu niezwróconej części opłaty wraz z oprocentowaniem. Skoro wykonywanie działalności gospodarczej przez skarżącą polega m. in. na wykonywaniu czynności związanych z pokryciem sieci, oznacza to, iż sprawa w przedmiocie oprocentowania nienależnie uiszczonej opłaty za brak sieci jest sprawą przedsiębiorcy (tj. Spółki) w rozumieniu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Wniosek złożony przez skarżącą stanowi wobec tego "sprawę przedsiębiorcy" a jego nierozpatrzenie w terminie spowodowało skutki określone w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Skarżąca nie podzieliła stanowiska organu, że skoro "sprawa oprocentowania nadpłaty nie została rozstrzygnięta w drodze decyzji a tym bardziej w drodze ostatecznej decyzji przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska przed wydaniem decyzji z [...] lipca 2015 r. w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W sprawie zaistniała tożsamość sprawy, czyli tożsamość podmiotu, tożsamość przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego, jak i faktycznego. Obie decyzje (tzw. "decyzja milcząca" i decyzja I instancji) dotyczyły tych samych podmiotów, tj. skarżącej; odnosiły się do tego samego przedmiotu sprawy, tj. do kwestii oprocentowania nienależnie pobranej opłaty za brak sieci, a dokładnie do zwrotu niezwróconej części nadpłaty wraz z oprocentowaniem; dotyczyły tego samego stanu prawnego i faktycznego. W konsekwencji organ powinien uznać, że decyzja I instancji obarczona jest wadą nieważności, z uwagi na wcześniejsze rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w formie tzw. "decyzji milczącej" i w związku z tym wydać decyzję eliminującą decyzję I instancji z obrotu prawnego.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] września 2015 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w treści skargi naruszeń przepisów prawa. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że wyrokiem z 20 maja 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 225/09), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2008r. i poprzedzającą ją decyzję z 26 maja 2008 r. określającą skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za rok 2006 w kwocie [...] zł. W związku z zawartym w pkt 2 sentencji tego wyroku stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, skarżąca wnioskiem z [...] września 2009 r. wystąpiła o zwrot opłaty za brak sieci. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku organ decyzją z [...] października 2009 r. – na podstawie m. in. art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 613) i art. 17 ust. 3 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 140) oraz art. 104 K.p.a. - stwierdził nadpłatę w wysokości [...] zł z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą oraz [...] zł z tytułu odsetek za zwłokę zapłaconych przez skarżącą, tj. w łącznej wysokości [...] zł. W wyniku wydania tej decyzji stronie skarżącej została zwrócona [...] listopada 2009 r. nadpłata w wysokości [...] zł. Wnioskiem z [...] marca 2014 r. skarżąca wystąpiła o zwrot niezwróconej części nadpłaty wraz z oprocentowaniem. Organ pismem z [...] marca 2014 r. poinformował skarżącą, że oprocentowanie od nadpłaty określonej decyzją z [...] października 2009 r. nie jest należne na podstawie art. 78 Ordynacji podatkowej. Na skutek powyższego sprawa ostatecznie zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w postanowieniu z 26 lutego 2015 r. (sygn. akt II OSK 320/15) stwierdził, że właściwą formą rozstrzygnięcia organu w powyższym przedmiocie jest decyzja administracyjna. I tak organ, będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w ww orzeczeniu Sądu drugiej instancji, decyzją z [...] lipca 2015 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją z [...] września 2015 r., rozstrzygnął o braku oprocentowania od nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą i stwierdzonej decyzją z [...] października 2009 r. W ocenie Sądu przedmiotową decyzję należało uznać za legalną, czyli zgodną z art. 78 § 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Główny Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo ustalił, że nadpłata w opłacie za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą w wysokości [...] zł została stwierdzona ostateczną decyzją z [...] października 2009 r. i [...] listopada 2009 r. została zwrócona skarżącej w wysokości [...] zł. Stosownie do art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty. Z kolei zgodnie z art. 78 § 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej, oprocentowanie w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych przysługuje w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 Ordynacji podatkowej od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją): 1) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę; 2) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent.

Biorąc pod uwagę fakt, że: 1) nadpłata została zwrócona skarżącej [...] listopada 2009 r., czyli w terminie 30 dni od dnia wydania [...] października 2009 r. decyzji stwierdzającej nadpłatę w wysokości [...] zł;

2) decyzja z [...] października 2009 r. stwierdzająca nadpłatę w wysokości [...] zł została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia [...] września 2009 r., tj. złożenia wniosku przez skarżącą

- to organ słusznie uznał, że oprocentowanie od nadpłaty określonej decyzją z [...] października 2009 r. nie przysługuje skarżącej.

W kontekście zarzutów i argumentacji skargi należy jeszcze: - po pierwsze powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym (ww postanowienie z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 320/15), iż w odniesieniu do ustaleń, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] października 2009 r. orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w wysokości [...] zł z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą oraz [...] zł z tytułu odsetek za zwłokę zapłaconych przez skarżącą, tj. w łącznej wysokości [...] zł oraz, że nadpłata w wysokości [...] zł została skarżącej zwrócona [...] listopada 2009 r., należy zauważyć, że okoliczności stwierdzenia nadpłaty i jej zwrotu są na obecnym etapie postępowania okolicznościami prawnie wiążącymi, bowiem decyzja z [...] października 2009 r. wywiera właściwe sobie skutki prawne pozostając w obrocie prawnym. Zatem zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość tej decyzji, w ramach których skarżąca podważa istnienie podstaw do jej podjęcia z uwagi na brak wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty, nie mogły być w niniejszej sprawie uwzględnione, zatem i uprzednio rozważone; - po drugie wskazać, że nie można było podzielić twierdzenia skarżącej, iż zaskarżona decyzja jest drugą ostateczną decyzją wydaną w sprawie, jako że pierwszą była tzw. "decyzją milczącą" wydana w trybie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tym samym zaistniała przesłanka z pkt 3 § 2 art. 156 K.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 2015 r. Gdyby rzeczywiście tak można było przyjąć jak wywodzi skarżąca, to: - orzekający [...] listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponad 8 miesiącach od złożenia wniosku przez skarżącą, czyli w czasie kiedy rzekomo miałoby już funkcjonować w obrocie prawnym "milczące rozstrzygnięcie", w postanowieniu odrzucającym skargę wniesioną na pismo organu z [...] marca 2014 r. zawierające stanowisko w sprawie zwrotu części nadpłaty w opłacie za brak sieci wraz z oprocentowaniem, nie wskazałby, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, czy też innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., co oznacza, iż nie mogło ono stanowić kontroli sądu administracyjnego (sygn. akt IV SA/Wa 1473/14), - orzekający 26 lutego 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny, prawie rok po złożeniu wniosku przez skarżącą, czyli w czasie, kiedy rzekomo miałoby już funkcjonować w obrocie prawnym "milczące rozstrzygnięcie", w postanowieniu oddalającym skargę kasacyjną skarżącej nie wskazałby, że niezbędne jest rozstrzygnięcie wniosku skarżącej w formie decyzji administracyjnej. Organ był też związany prawomocnym orzeczeniem. Wobec powyższego, czyli odrzucenia możności przyjęcia fikcji, że przedmiotowa sprawa została załatwiona – rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem skarżącej i wywołuje skutki tożsame jak w sytuacji wydania rozstrzygnięcia przez organ, Sąd nie znalazł podstaw do dalszych rozważań w tym przedmiocie, mianowicie czy konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy - jedynie poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw, jak wprost stanowi art. 11 ust. 9 u.s.d.g., w tym i kontrolowanej sprawie;

- po trzecie, mając za podstawę powyższy stan rzeczy, powtórzyć za organem, że skarżącej została zwrócona cała nadpłata, a oprocentowanie nie było należne; organ nie zmienił, nie uchylił, ani nie stwierdził nieważności żadnej decyzji, a [...] stycznia 2013 r., czyli w momencie prawomocnego uchylenia decyzji z [...] listopada 2008 r. przez Sąd w obrocie nie było nadpłaty, gdyż została zwrócona w wyniku wydania decyzji z [...] października 2009 r.; nie ma zatem podstaw do przelania na rachunek bankowy skarżącej "brakującej" części niezwróconej nadpłaty wraz z oprocentowaniem, czego żądała skarżąca. Wszystko to musiało doprowadzić do stwierdzenia bezzasadności wszystkich zarzutów skargi, w konsekwencji stwierdzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalenia skargi.

.