Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 682/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 64
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1982 nr 19 poz 147
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.T., M.K., I.T., C.T., M.T., A.T. i T.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 796/21 w sprawie ze skargi J.T., M.K., I.T, G.T., M.T., A.T. i T.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2021 r. nr DAP-WN-727-72/2020/WWP w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji: 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 listopada 2020 r. nr DAP-WPK-727-130-64/2017/KPu; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz solidarnie M.T., M.T.1, Z.Ż., M.K., I.T, C.T, M.T.2, A.T. i T.T. kwotę 1171 (tysiąc sto siedemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 796/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.T., M.K., I.T., G. T., M.T., A.T. i T.T. (Skarżący) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 marca 2021 r. nr DAP-WN-727-72/2020/WWP w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddalił skargę.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z 31 sierpnia 2001 r., działając na podstawie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie terytorialnym – dalej: "ustawa z 1998 r.", przekazał Gminie T. własność nieruchomości położonej w T., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1,6409 ha, wraz z zabudowaniami i urządzeniami trwale z gruntem związanymi, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości nr [...] oraz w protokole zdawczo-odbiorczym z przekazania mienia z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, sporządzonym w dniu 28 czerwca 2001 r., stanowiącymi załącznik do decyzji. Decyzja komunalizacyjna nie została zaskarżona w ustawowym terminie i stała się ostateczna z dniem 9 października 2001 r.

Skarżący wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej Wojewody Podkarpackiego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 10 listopada 2020 r., umorzył wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 r.

Skarżący wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżoną decyzją z 2 marca 2021 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję tego samego organu z 10 listopada 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania.

Ponownie rozpatrując sprawę Minister podniósł, że zgodnie z art. 64 ustawy z 1998 r. przekazanie powiatom mienia Skarbu Państwa oraz mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu państwowych osób prawnych, innego niż określone w art. 60 ust. 1 i 4 tej ustawy, a służącego do wykonania zadań powiatu, może nastąpić, na wniosek zarządu powiatu, w drodze decyzji wojewody. Decyzja administracyjna Wojewody wydana w trybie art. 64 ustawy z 1998 r. ma charakter fakultatywny. Oznacza to, że przekazanie mienia w tym trybie nie następuje z mocy prawa, ani nie jest też przekazaniem obligatoryjnym. Przepis ten bowiem pozostawia do uznania organu czy dane mienie powinno być przekazane powiatowi, czy też nie.

Z kolei wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może nastąpić - zgodnie z treścią art. 157 § 2 k.p.a - na żądanie strony, bądź z urzędu. Przymiot strony postępowania ustala się w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. W jego świetle, stroną danego postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes, o którym mowa, musi mieć charakter prawny, tzn. musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania przez organ decyzji lub podjęcia czynności. Interes ten musi mieć charakter realny w danej dacie - w niniejszym przypadku w dacie wydawania decyzji komunalizacyjnej.

W ocenie organu, w zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób wyjaśniono powody, dla których uznano, że brak jest podstaw do twierdzenia, że skarżący wykazali się tytułem prawno-rzeczowym do mienia objętego komunalizacją.

Zgromadzona w sprawie dokumentacja wskazuje, iż dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]1 prowadzona była księga wieczysta KW [...]1. Z działu II księgi wieczystej KW [...] wynika, że prawo własności Skarbu Państwa na datę komunalizacji wpisane zostało na podstawie: umowy sprzedaży z 9 lipca 1970 r., Rep. [...]1, umowy sprzedaży z 10 marca 1969 r., Rep. [...]2, umowy sprzedaży z 19 marca 1969 r., Rep. [.../] (dalsza część nieczytelna), kontraktu kupna sprzedaży z 16 maja 1933 r., L. 6352, umowy sprzedaży z 20 sierpnia 1969 r., Rep. [...]3, umowy sprzedaży z 21 grudnia 1965 r., Rep. [.../]1 (dalsza część nieczytelna), decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z 12 listopada 1970 r., L.U.S.W.III.900/32/70.

Minister wskazał, że ostateczna decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., którą w pkt I ppkt 8 orzeczono, że nieruchomość zabudowana budynkami mieszkalno-użytkowymi, położona przy ul. J. (naprzeciwko browaru), obejmująca parcele budowalne nr [...]1 i [...]2 oraz gruntowe nr [...] i [...], gm. kat. T., opowiadające aktualnie częściom działek ewidencyjnych nr [...]2, [...]3, [...]4, [...]1, (...), nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, owszem wskazuje, że nieruchomości w niej wymienione nie przeszły na własność Skarbu Państwa, jednakże nie jest dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do nieruchomości w niej wymienionych, szczególnie w dacie komunalizacji. Nie można bowiem zapominać, że to wpis w księdze wieczystej jest podstawowym dowodem wskazującym na prawo własności.

Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji z 10 listopada 2020 r., zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, dla organów administracji publicznej wpis w księdze wieczystej jest wiążący oraz muszą one orzekać z uwzględnieniem stanu prawnego wynikającego z księgi wieczystej, nie mogą go oceniać i samodzielnie dokonywać innych ustaleń. Domniemanie wynikające z ksiąg wieczystych jest wzruszalne, a jego obalenie wymaga przeprowadzenia dowodu przeciwnego albo w procesie o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (w oparciu o art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece), albo w każdym innym postępowaniu sądowym jako przesłanka rozstrzygnięcia sprawy (powództwa o ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c., czy w postępowaniu o zasiedzenie). Podsumowując zatem: wpis do księgi wieczystej jest orzeczeniem sądu cywilnego, zaś jego treść wiąże wszystkie inne sądy oraz organy. Wobec tego w toku postępowania prowadzonego przez organ administracji państwowej, jakie przed nim się toczy, nie ma on możliwości aby dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, w tym z wpisów dokonanych w księdze wieczystej.

Mając zatem na uwadze przedstawiony powyżej stan faktyczny i prawny, Minister stwierdził, że skoro w dacie komunalizacji działka nr [...]1 zgodnie z wpisem w księdze wieczystej KW [...]1 stanowiła własność Skarbu Państwa, to brak jest podstaw do przyjęcia rażącej niezgodności z prawem decyzji komunalizacyjnej. Domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem prawnym nie może być obalone przez organy administracji w postępowaniu komunalizacyjnym, ani w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ww. Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 r.

Organ nadzoru podkreślił, że w postępowaniu komunalizacyjnym znaczenie prawne ma stan na dzień komunalizacji. Z posiadanej dokumentacji wyraźnie wynika, że na ten dzień jako właściciel skomunalizowanej nieruchomości ujawniony był Skarb Państwa, a nie osoby fizyczne. Wobec powyższych ustaleń zasadnym jest stwierdzenie, że skarżącym nie przysługuje (ani obecnie, ani w dacie komunalizacji) tytuł prawnorzeczowy do spornej nieruchomości oznaczonej nr działki [...]1 powstałej z podziału działki nr [...] legitymujący do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 r.

Reasumując, Minister miał podstawy do uznania, iż Skarżący nie legitymując się tytułem prawnym do spornej nieruchomości, nie posiadają też przymiotu strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 r. W świetle zaś orzecznictwa sądów administracyjnych, wniosek podmiotu nie będącego stroną postępowania nie może być załatwiony, tak jak to nakazuje art. 104 k.p.a., co do istoty. W zależności od tego, czy ustalenie braku przymiotu strony jest oczywiste, czy też wymaga przeprowadzenia ustaleń w tym zakresie, jego załatwienie może zapaść albo na podstawie art. 61a k.p.a.- postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, albo na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - decyzja o umorzeniu postępowania.

Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, wszczęcie postępowania na wniosek nie legitymowanej osoby jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania.

Skarżący, wskazując we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zaniechanie ustalenia w toku postępowania administracyjnego rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]1, zarzucili organowi błędne wyjaśnienie sprawy polegające na nieuwzględnieniu faktu funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r. Nie można jednak w tym miejscu pominąć faktu, że organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w celu rozważenia całokształtu okoliczności i szczegółowego uzasadnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Organ podejmując rozstrzygnięcie, wnikliwie zbadał stan faktyczny sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Obowiązek wnikliwego zbadania stanu faktycznego sprawy, który ciąży na organach administracji publicznej w każdym prowadzonym przez nie postępowaniu szczególnej wagi nabiera przy rozpatrywaniu sprawy w postępowaniu nadzorczym. Wobec tego, nie sposób zgodzić się z tezą, iż odmienna od prezentowanej przez skarżących ocena stanu faktycznego lub stanu prawnego jest równoznaczna z naruszeniem obowiązku wynikającego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dowodów (np. w postaci prawomocnego orzeczenia sądu) podważających ustalenia zawarte w KW [...]1.

W ocenie Ministra, prawidłowo zatem umorzono na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 r.

Skarżący wnieśli skargę na decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegający na:

• nierzetelnym przenalizowaniu skutków prawnych wydanej w sprawie skarżących decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., nr N.VII.7716/2/09, stwierdzającej w pkt I ppkt 8, że nieruchomość zabudowana budynkami mieszkalno-użytkowymi, położona przy ul. Jachowicza (naprzeciwko browaru), obejmująca parcele budowlane nr [...]1 i [...]2 oraz gruntowe nr [...]1 i [...]2, gm. kat. T., odpowiadające aktualnie częściom działek ewid. Nr [...]2, [...]3, [...]4, [...] 1 (...), nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. nr 10, p. 51 ze zm.);

• niedopuszczalnym pominięciu przez organ II instancji bezspornego i stwierdzonego ostateczną decyzją faktu braku przysługiwania Skarbowi Państwa prawa własności spornej nieruchomości w dniu wydania decyzji komunalizacyjnej z 31 sierpnia 2001 r. (por. wydany w sprawie skarżących wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lipca 2017 r., I SA/Wa 487/17, wyrok WSA w Warszawie z 3 października 2019 r., I SA/Wa 2040/17, wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., I OSK 2264/17);

• oczywiście błędnym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie dowodów powołanych przez skarżących w sprawie (w szczególności w pkt 3 lit. a) i b) na str. 3 i 4 wniosku z 1.12.2020 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy), które mają istotne znaczenie oraz błędnej ocenie dowodów zgromadzonych w postępowania administracyjnym, a zwłaszcza wpisów widniejących w księdze wieczystej nr [...]1, tylko i wyłącznie w oparciu o nieprecyzyjne (wadliwe) pismo Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z 13 marca 2020 r., L.Dz.Odp. 158/2020 wraz z opisami;

2. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji niezawierającego niezbędnych elementów umożliwiających jej kontrolę (brak odniesienia się do dowodów zaoferowanych w sprawie przez skarżących), jak również zaniechanie ustalenia w toku postępowania administracyjnego rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]1 odpowiadającą w części dawnym parcelom katastralnym pgr [...]1, pgr [...]2, pb [...]1 ujawnionym w dawnym wykazie hipotecznym lwh nr [...]1 dawnej gminy katastralnej T., oraz parceli katastralnej pb [...]2 ujawnionej natomiast w dawnym wykazie hipotecznym lwh [...]2 byłej gm. kat. T., które po scaleniu m.in. z nowoutworzoną działką nr [...]5 utworzyły (weszły w skład) działki nr [...], która następnie uległa podziałowi na działkę nr [...]1i nr [...]6, a działka nr [...]1 została ujawniona w księdze wieczystej nr [...]2, tj. błędnego wyjaśnienia sprawy polegającego na tym, iż pomimo istnienia ostatecznej decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., nr N.VII.7716/2/09, stwierdzającej w pkt I ppkt 8, że nieruchomość zabudowana budynkami mieszkalno-użytkowymi, położona przy ul. J. (naprzeciwko browaru) obejmująca parcele budowlane nr [...]1 i [...]2 oraz gruntowe nr [...]1 i [...]2, gm. kat. T., odpowiadające aktualnie częściom działki ewidencyjnej [...]1 (...) nie podpadała pod art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. nr 10, p. 51 ze zm.), która była organowi znana i nie była kwestionowana, organ umorzył postępowanie i przyjął, iż doszło do komunalizacji nieruchomości decyzją z 31 sierpnia 2001 r., pomimo, iż wiedział, że w tym dniu Skarb Państwa nie był właścicielem spornej nieruchomości, a zatem z rażącym naruszeniem art. 64 ustawy z dnia 13 października 1999 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1988 r., Nr 133, poz. 872), albowiem w dniu 31 grudnia 1999 r./ 1 stycznia 2000 r. działka nr 3694/2) nie mogła być skomunalizowana, bowiem stanowiła własność ich poprzedniczki prawnej R.T.;

3. art. 105 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący nie mają interesu prawnego, a tym samym legitymacji do zainicjowania niniejszego postępowania administracyjnego, podczas gdy są oni następcami prawnymi właściciela spornej nieruchomości (części działki nr [...]1, odpowiadającej parcelom budowlanym nr [...]1 i [...]2 oraz gruntowym nr [...]1 i [...]2), a w sprawie wykazano, iż nieruchomość ta nigdy nie została przejęta na podstawie art. 2 ust. 1 lit e) dekretu o reformie rolnej, a zatem nie mogła być skomunalizowana;

4. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 ze zm.) poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej wydanej przez Wojewodę Podkarpackiego, a stwierdzającej przekazanie na własność Gminie T. nieruchomości - działki nr [...]1 o pow. 1.6409 ha, która to działka nie stanowiła własności Skarbu Państwa;

5. art. 28 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż skarżącym w niniejszej sprawie nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym;

6. art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 r. (Dz.U. nr 19 poz. 147) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, iż wpis w księdze wieczystej jest dla organu administracyjnego wiążący i nie może go oceniać i samodzielnie dokonywać innych ustaleń w sytuacji, gdy skarżący przeprowadzili dowód obalający domniemanie wynikające z powołanej wyżej normy.

W pismach procesowych z 22 sierpnia 2022 r. i z 29 sierpnia 2022 r. Skarżący, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymali stanowisko zaprezentowane w skardze.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że powodem umorzenia przedmiotowego postępowania było uznanie przez organ nadzoru, że skarżący nie posiadają w sprawie przymiotu strony, a tylko taki podmiot, stosownie do art. 157 § 2 k.p.a., jest uprawniony do skutecznego uruchomienia postępowania nieważnościowego.

Powołując się na treść art. 28 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, iż istoty interesu prawnego należy z kolei upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest każdy podmiot, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki prawne stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W kwestii istoty interesu prawnego wielokrotnie wypowiadało się orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując że cechami tego interesu są jego indywidualność, konkretność, aktualność, obiektywna sprawdzalność, natomiast jego istnienie znajdować musi potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2035/10, LEX nr 1121192).

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się, że stronami postępowania komunalizacyjnego są, co do zasady, wyłącznie Skarb Państwa – jako dotychczasowy właściciel nieruchomości i gmina – jako podmiot nabywający własność nieruchomości. Ich praw i obowiązków bezpośrednio dotyczą skutki decyzji komunalizacyjnej. Inne osoby, aby mogły uczestniczyć w postępowaniu komunalizacyjnym (mieć w nim przymiot strony), a więc również mogły skutecznie żądać weryfikacji ostatecznej decyzji komunalizacyjnej w trybie stwierdzenia jej nieważności, musiałyby wykazać, że w dacie komunalizacji (tj. w dniu 27 maja 1990 r.), to im, a nie Skarbowi Państwa, przysługiwał tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, który stałby na przeszkodzie komunalizacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1178/09, LEX nr 594943). Tylko na taki tytuł prawny, chroniony prawem materialnym, oddziałuje nowo ukształtowany stan własnościowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1181/15, LEX nr 2348965 oraz 16 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 660/11, LEX nr 1218892).

Taka sytuacja w ocenie Sądu I instancji nie wystąpiła jednak w rozpatrywanej sprawie. Skarżący obecnie nie posiadają bowiem żadnego tytułu prawnego do skomunalizowanej nieruchomości, nie byli również ani oni, ani ich poprzednicy prawni, stronami postępowania komunalizacyjnego. Dlatego za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a. Przepis ten wskazuje bowiem na przesłanki decydujące o legitymacji konkretnego podmiotu do działania w postępowaniu administracyjnym w charakterze jego strony. Samodzielnie przepis ten nie wystarczy natomiast do przypisania tego statusu jakiemukolwiek podmiotowi.

O możliwości wystąpienia w roli strony postępowania decyduje to, czy dany podmiot posiada interes prawny warunkujący ubieganie się o wszczęcie postępowania, względnie skierowanie w stosunku do niego czynności w postępowaniu wszczętym z urzędu. Źródłem interesu prawnego o którym mowa w art. 28 k.p.a., jest zawsze przepis prawa materialnego. Przepis art. 28 k.p.a. nie ustanawia zatem normy prawnej samoistnej, a stosowany jest w związku z przepisami prawa materialnego, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, przyznając jednostce status strony postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2218/18).

W orzecznictwie przyjmuje się, że wnioskodawcy, którzy wykażą, że w okresie poprzedzającym komunalizację byli właścicielami komunalizowanej nieruchomości, mają interes prawny w sprawie, choć nie przesądza on automatycznie o nieważności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1760/20). Wyrażany był także pogląd, że samo wykazanie, że poprzednicy prawni wnioskodawcy legitymowali się prawem własności, nie jest wystarczające do przyznania statusu strony ich następcom.

Interes prawny musi być bowiem konkretny i rzeczywisty i powinien mieć związek z danym postępowaniem prowadzonym w danym miejscu i czasie, i na podstawie określonego stanu prawnego. Dla możliwości skutecznego zainicjowania postępowania weryfikującego komunalizację mienia Skarbu Państwa istotne jest bowiem wykazanie prawa własności nie kiedykolwiek - lecz w dacie samej komunalizacji (vide wyroki WSA w Warszawie: z 19 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2045/20 i z 27 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1633/19 oraz przywołane w nich orzecznictwo).

Decyzja Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 r. objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Materialnoprawną podstawę wskazanej decyzji komunalizacyjnej stanowił art. 64 powołanej ustawy, z którego wynika, że przedmiotem komunalizacji jest wyłącznie mienie Skarbu Państwa. Dla komunalizacji w trybie ww. ustawy decydujące znaczenie miał więc stan prawny nieruchomości istniejący w dacie komunalizacji.

Jak wyżej wskazano, stroną prowadzonego postępowania administracyjnego o przekazaniu gminie własności nieruchomości stanowiącej dotychczas własność Skarbu Państwa jest więc, poza daną gminą i Skarbem Państwa, jedynie podmiot, któremu do przedmiotowej nieruchomości przysługiwał tytuł prawnorzeczowy.

Stroną postępowania w sprawie weryfikacji decyzji komunalizacyjnej w trybie nadzwyczajnym może być wyjątkowo również podmiot, który wykaże, iż w dniu, w którym nastąpiła komunalizacja spornego mienia, legitymował się tytułem prawnym do nieruchomości objętej tym postępowaniem komunalizacyjnym.

Sąd I instancji wskazał, iż w aktach administracyjnych sprawy nie ma żadnego dowodu, że w dacie komunalizacji Skarżącym, czy też ich poprzednikom prawnym przysługiwał tytuł własności do spornych działek. Skarżący nie przedstawili również żadnego dokumentu potwierdzającego, aby w powołanej dacie lub obecnie przysługiwało im lub ich poprzednikom prawnym prawo własności spornej nieruchomości.

Przeprowadzone postępowanie nadzorcze (będące obecnie przedmiotem kontroli sądowej) nie wyłącza dopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego w przypadku ewentualnego uregulowania przed właściwym organem lub sądem w sposób odmienny od istniejącego (czyli po myśli Skarżących) stanu prawnego spornej nieruchomości.

Jak prawidłowo, w ocenie Sądu I instancji, ustalił organ, zgodnie z zapisami księgi wieczystej nr [...]1, w dacie komunalizacji sporna nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa. Dlatego nie mogło odnieść w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym oczekiwanego przez skarżących skutku powoływanie się na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., z której m.in. wynika, że sporna działka nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).

W ocenie Sądu, zasadnie w tej sytuacji organ nadzoru odwołał się do treści art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Ponadto, zgodnie z art. 5 tej ustawy, w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).

Obalenie tego domniemania jest możliwe poprzez powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, o czym stanowi art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Oznacza to, że widniejący w wyżej powołanej księdze wieczystej spornej nieruchomości wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. wiąże zarówno sąd, który go dokonał, strony, jak również organy państwowe i organy administracji publicznej.

Zasada jawności materialnej, czyli domniemanie iuris tantum zgodności z rzeczywistym stanem prawnym jawnego prawa wpisanego do księgi wieczystej wiąże wszystkich, aż do czasu skutecznego obalenia tego domniemania przez osobę posiadającą w tym interes prawny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 729/16). W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 6 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2338/98, zgodnie z którym zasada wyrażona w art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach.

Sąd I instancji podzielił także pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 lipca 2004 r., sygn. akt SK 57/03 (opubl. w: OTK ZU 7A/2004, poz. 69) zgodnie z którym to domniemanie wyraża jedną z fundamentalnych zasad prawa wieczystoksięgowego, która jakkolwiek nie stanowi elementu instytucji rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, to jednak w istotny sposób ją uzupełnia, składając się wraz z nią na spójny system materialnego prawa ksiąg wieczystych. Trybunał podkreślił, że domniemanie zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym prowadzi do tego, że odwrócone zostają reguły dowodowe, bowiem jego wprowadzenie oznacza, że nie jest w tym wypadku konieczne wykazanie prawdziwości wpisu przez osobę, która ma w tym interes prawny, ale wykazanie przez stronę przeciwną niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym.

Ani organ administracji publicznej, ani Sąd kontrolujący obecnie wydane w tej sprawie decyzje, nie może wbrew treści wpisów w księdze wieczystej, samodzielnie podważać i odmiennie oceniać faktów znajdujących potwierdzenie w zapisach wieczystoksięgowych. Rozstrzygnięcie sporu o własność nieruchomości nastąpić może jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. W ocenie sądu pierwszej instancji na obecnym etapie postępowania nie można zatem uznać, że skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej.

Reasumując, w ocenie Sądu I instancji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, będąc związany treścią wpisu w księdze wieczystej, a także nie mając możliwości dokonywania w toku postępowania administracyjnego odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z wpisów dokonanych w księdze wieczystej, prawidłowo stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w dacie komunalizacji prawo własności spornej działki należało do skarżących, lub jego poprzedników prawnych, a postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej nie służy wyjaśnieniu, czy skarżącym służy tytułu prawno-rzeczowy do spornej nieruchomości.

Skarżący zaskarżyli powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i oddalenie skargi na skutek bezzasadnego przyjęcia, iż Skarżący nie mają interesu prawnego do zainicjowania niniejszego postępowania administracyjnego, a tym samym nie można im przyznać przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z 31 sierpnia 2001 r. podczas, gdy są oni następcami prawnymi A.T. właściciela spornej nieruchomości, zabudowanej budynkami mieszkalno-użytkowymi, położonej przy ul. J. (naprzeciwko browaru), obejmującej parcele budowlane nr [...]1 i [...]2 oraz gruntowe nr [...]1 i [...]2, gm. kat. T., odpowiadające aktualnie częściom działki ewidencyjnej nr [...]1, a w sprawie wykazano decyzją administracyjną Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/9 (pkt. I ppkt 8 tej decyzji), iż nieruchomość ta nigdy nie została przejęta przez państwo na podstawie art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej z dniem 13 września 1944 r., nie była też własnością Skarbu Państwa w dniu 31 grudnia 1999 r. i w dniu 1 stycznia 2000 r., ani też w dniu 31 sierpnia 2001 r., czyli w dniu wydania przez Wojewodę Podkarpackiego decyzji o znaku: GN.VI-7722/2/47/2001 w przedmiocie przekazania prawa własności spornej nieruchomości na rzecz Gminy T., a zatem nie mogła zostać skomunalizowana jako nieruchomość niestanowiąca własności Skarbu Państwa (por. wyroki NSA z 22października 2019r., I OSK 344/18, I OSK 346/18, I OSK 347/18, I OSK 361/18, I OSK 362/18,I OSK 363/18 i I OSK 364/18);

b. art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1988 r., Nr 133, poz. 872) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91 poz. 578 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. 1945, nr 3, p. 13 ze zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej ( Dz. U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) poprzez błędne ich zastosowanie i oddalenie skargi pomimo, iż Skarżący mają bezpośredni i aktualny interes prawny do bycia stroną postępowania nieważnościowego, gdyż prejudycjalne postępowanie administracyjne zakończone zostało ostateczną decyzją Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 (pkt 1 ppkt 8 tej decyzji) w zakresie orzeczenia o niepodpadaniu pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej nieruchomości odpowiadającej aktualnie części działki ewidencyjnej nr [...]1, położonej w T. przy ul. J. (naprzeciwko browaru), obejmującej dawne parcele budowlane nr [...]1 i [...]2 oraz gruntowe nr [...]1 i [...]2, gm. kat. T., a jednocześnie w sprawie nie ma dowodów na to, aby po dniu 13 września 1944 r. własność nieruchomości przeszła na jakikolwiek podmiot, co potwierdza, że spadkobiercy A.T. - Skarżący w niniejszej sprawie mieli tytuł prawny dokumentujący przysługujące im prawo własności do spornej nieruchomości na dzień wydania zaskarżonej decyzji z dnia 31 sierpnia 2001 roku, które stało na przeszkodzie wydaniu decyzji przez Wojewodę Podkarpackiego w dniu 31 sierpnia 2001 znak: GN.VI.7722/2/47/2001 w przedmiocie przekazania prawa własności przywołanej wyżej nieruchomości na rzecz Gminy T., bowiem w dniu wydania decyzji komunalizacyjnej, Skarb Państwa nie był właścicielem spornej nieruchomości;

c. naruszenie art. 151 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 2 § 1 i 3 K.p.c. i § 5 Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie a w konsekwencji błędne oddalenie skargi a nie uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego tytuł prawny do spornej nieruchomości, podczas gdy zgodnie z przyjętym w orzecznictwie dominującym poglądem orzekanie o tym, czy dana nieruchomość podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej na mocy powołanych na wstępie przepisów zostało przekazane organom administracji publicznej, a zatem wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest wymagane orzeczenie sądu powszechnego w przedmiocie przysługiwania tytułu prawnego do spornej nieruchomości Skarżącym, co w rezultacie doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku o nie uchyleniu zaskarżonej decyzji (por. uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r., I OPS 2/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 123 i z 10 stycznia 2011 r., I OPS 3/10, ONSAiWSA 2011, nr 2, poz. 23 i wyrok NSA z 27.05.2021 r., I OSK 3289/19);

d. art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. - poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi, a w konsekwencji niedopuszczalnego faktycznego wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 (którą m.in. w zakresie pkt 1 ppkt 8 utrzymano w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak; GZm-057-625-450/13) w przedmiocie niepodpadania pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej m.in. objętej niniejszym postępowaniem części działki ewidencyjnej nr [...] przez Sąd I instancji, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku o nie uchyleniu zaskarżonej decyzji;

e. art. 151 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., p. 935, obecnie art. 8 § 1 i 2 k.p.a.) poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi, z naruszeniem zasad: trwałości decyzji ostatecznych, pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej jak też zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, poprzez faktyczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonym rozstrzygnięciem ostatecznej decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 (którą m.in. w zakresie pkt 1 ppkt 8 utrzymano w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014r., znak; GZm-057-625-450/13) w przedmiocie nie podpadania spornej nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945r., Nr 3, poz. 13), oraz poprzez nieuwzględnienie jej mocy wiążącej w niniejszej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2020r., sygn. akt I OSK 2079/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2018r., I OSK 2264/17, wyrok NSA z 3.06.2015r., I OSK 2183/13, wyrok NSA z 9.02.2010r" 1 OSK 992/09;- wyrok NSA z 9.02.201Or., 1 OSK 667/09; wyrok NSA z 20.01.2010r., I OSK 1084/09; decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 27 września 2019 r., znak: DO. 2.6610.174.2016. KC, decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 26 lipca 2019 r., znak: DOZ-OAiK.650.784.2019.KS, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019r., I SA/Wa 2040/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2017r., ISA/Wa 487/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2020r., IV SA/Wa 2888/19, decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 stycznia 2020r., nr DAP-WN-727-171/2017/WWP, decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 stycznia 2020r., nr DAP-WN-727- 200/2017/WWP, decyzji Ministra Rozwoju z 6 lutego 2020r., znak sprawy: DO- IV. 7613.112.2019.AD, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 21 stycznia 2020 roku, II SA/Bd 879/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2021 roku, I SA/Wa 2650/20);

f. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., p. 935, obecnie art. 8 § 1 i 2 k.p.a.) w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi w oparciu o przesłanki pozostające w jaskrawej sprzeczności z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem sądów, a przez to naruszenie zasady jednolitości orzecznictwa oraz co za tym idzie zasady zaufania obywatela do władzy publicznej i organów państwa, zasady równości wobec prawa, a także w konsekwencji do naruszenia gwarantowanej przez Konstytucję RP gwarancji ochrony własności;

g. art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, która nie została zrealizowana z uwagi na wybiórcze potraktowanie dowodów przez organ, zamiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez:

• nierzetelne przenalizowanie skutków prawnych wydanej w sprawie Skarżących ostatecznej decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 (którą m.in. w zakresie pkt 1 ppkt 8 utrzymano w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014r., znak; GZm-057-625- 450/13), w której stwierdzono m.in., że przedmiotowa nieruchomość nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. nr 10, p. 51 z zm.);

• niedopuszczalne pominięcie bezspornego i stwierdzonego ostateczną decyzją Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 oraz decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014r., znak; GZm- 057-625-450/13 faktu braku przysługiwania Skarbowi Państwa prawa własności spornej nieruchomości w dniu nacjonalizacji tj. 13 września 1944 r., a w konsekwencji w dniu komunalizacji;

• oczywiście błędną ocenę dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy, w tym przedłożonych i powołanych przez Skarżących w sprawie oraz błędną ocenę dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym a zwłaszcza:

– wpisów widniejących w księdze hipotecznej lwh [...]2 w karcie A, z którego to wykazu hipotecznego wynika, iż "Na wniosek z dnia 21 czerwca 1995r. Nr Vl.Dz.Kw [...]3, a na podstawie mapy [...] 1 (złożonej w KW. Nr [...]1), wpisuje się, że działkę pbud. [...]2 przeniesiono do Kw Nr [...]4. Wpisano dnia 21 czerwca 1995r."

– wpisów widniejących w księdze hipotecznej lwh [...]1 w karcie A, z którego to wykazu hipotecznego wynika, iż " Na wniosek Dzkw [...]5- a na podstawie mapy Urzędu Miejskiego w Tb. Z dnia 30.12.1988r. - pb [...]3, pb [...]1, pgr [...]3 - utworzono została nowa działka ewid. Nr [...]5 o pow. 1.73.59 ha, która odłączono do Kw [...]6 - wpisano dnia 20 lutego 1992 roku" oraz "Na wniosek z dnia 21 czerwca 1995r. Nr VI. Dkw. [...]7, a na podstawi mapy (złożonej w KW Nr [...]1), wpisuje się działki pgr. [...]1 i [...]2, przeniesiono do Kw Nr [...]4. Wpisano dnia 21 czerwca 1995r."

– wpisów w KW nr [...]3, z których wynika, że między innymi z parcel pgr. [...]1 i [...]2 oraz z pb [...]2 została utworzona działka ewidencyjna nr [...]7 o pow. 74 arów 20 m2, a w dziale II tej księgi wieczystej jako podstawa prawna wpisu prawa własności została przepisana z lwh [...]2 i [...]1, tj. "Prawo własności wpisane w lwh [...]1 i [...]2 gm. Kat. T., na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 1946r., L.VII/1493/46, i z 30 lipca 1946r. L.VII. 1491/46, po przeniesieniu tego prawa na wniosek z dnia 21.06.95r. VII Dkw. nr [...]7. Wpisano dnia 21 czerwca 1995r."

– zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 1946r" L.VII/1493/46, i z 30 lipca 1946r. L.VII. 1491/46;

– odpisu w skróconej formie z ksiąg wieczystych z dnia 25 listopada 1965r. wydanego przez Państwowe Biuro Notarialne w T. L.zam. [...];

– wykazu synchronizacyjnego parcel katastralnych Skarbu Państwa (dawny właściciel Hr. T.) z obecnym stanem ewidencyjnym - stan na dzień 15.09.1992r., sporządzonego przez geodetę uprawnionego mgr inż. J K., L.ks. robót [...];

– mapy synchronizacyjnej obowiązujących działek ewidencyjnych z dawnymi parcelami katastralnymi, sporządzona dnia 27.01.2012 r. przez geodetę mgr inż. I. C. i przyjęta do G. w T. w dniu 2.02.2012r., nr ewidencyjny [...];

– odpisu sądowego dekretu dziedzictwa sporządzonego w Sądzie Okręgowym w Rzeszowie Wydział I Cywilny w dniu 26 czerwca 1939r., sygn. akt I.A.4/37;

• zaniechanie ustalenia rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...]1, a ponadto pominięcie przez Sąd ustaleń organu w postępowaniu prejudycjalnym zakończonym ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014r., znak: GZm-057-625-450/13, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 w zakresie pkt. 1 ppkt 8 tej decyzji, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej;

• zaniechanie ustalenia rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...]1, pomimo, iż Sądowi wiadomym było dokonanie wpisu prawa własności Skarbu Państwa w księgach hipotecznych lwh [...]1 i lwh [...]2 na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w R. z 30 lipca 1946r., L.VII/1493/46, i z 30 lipca 1946r. L.VII. 1491/46, a jednocześnie pominięcie, jaki wpływ na podstawę wpisu własności w treści księgi wieczystej miała prejudycjalna decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014r., znak; GZm-057-625-450/13, w zakresie, w jakim utrzymano nią w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09;

- co miało ten wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd I instancji na skutek uchybienia powyższym przepisom oddalił skargę Skarżących na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 marca 2021 r., znak DAP-WN-727-72/2020/WWP o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 listopada 2020 r., znak DAP-WPK-727-130-64/2017/KPu w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 r. znak GN. VI-7722/2/47/2001 dotyczącej przekazania na własność na rzecz Gminy T. prawa własności nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...]1, położonej przy ul. J. w T., gdyby natomiast Sąd I instancji zastosował prawidłowo prawo to zapadłoby zupełnie odmienne rozstrzygnięcie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1988 r., Nr 133, poz. 872) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91 poz. 578 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. 1945, nr 3, p. 13 z zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi pomimo, iż Skarżący mają bezpośredni i aktualny interes prawny do bycia stroną postępowania nieważnościowego, gdyż prejudycjalne postępowanie administracyjne zakończone zostało ostateczną i prawomocną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014r., znak; GZm-057-625-450/13, w zakresie, w jakim utrzymano nią w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 w przedmiocie orzeczenia o niepodpadaniu pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej m.in. części działki ewidencyjnej nr [...]1, która została utworzona z pgr [...]2-cz., pgr [...]1, pb [...]1-cz. i części pb [...]2 i jednocześnie w sprawie nie ma dowodów na to, aby po dniu 13 września 1944 r. własność nieruchomości przeszła na jakikolwiek podmiot, co potwierdza, że spadkobiercy A.T. - Skarżący w niniejszej sprawie mieli tytuł prawny dokumentujący przysługujące im prawo własności do spornej nieruchomości na dzień wydania zaskarżonej decyzji z 31 sierpnia 2001 roku, które stało na przeszkodzie wydaniu decyzji przez Wojewodę Podkarpackiego w dniu 31 sierpnia 2001 r. znak: GN.VI- 7722/2/47/2001 w przedmiocie przekazania na rzecz Gminy T. prawa własności powołanej ostatnio nieruchomości, bowiem w dniu komunalizacji Skarb Państwa nie był właścicielem tej nieruchomości (por. wyroki NSA z 22 października 2019r., I OSK 344/18, 1OSK 346/18, I OSK 347/18, I OSK 361/18, I OSK 362/18, I OSK 363/18 i I OSK 364/18);

b. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1988 r., Nr 133, poz. 872) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91 poz. 578 z późn. zm.) poprzez ich błędne zastosowanie (niezastosowanie w sprawie) pomimo, iż zrealizowały się przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 31 sierpnia 2001 roku w przedmiocie przekazania na rzecz Gminy T. prawa własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...]1 w sytuacji, gdy nieruchomość ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa w dniu 13 września 1944 r., ani w konsekwencji w dniu 31 sierpnia 2001 r.;

c. naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 3 u.k.w.h. - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż Skarżący zobowiązani są w niniejszej sprawie przedstawić orzeczenie sądu powszechnego potwierdzające ich tytuł prawny do nieruchomości na dzień orzekania, podczas gdy w rzeczywistości wystarczające do wydania merytorycznej decyzji nadzorczej w niniejszej sprawie jest wykazanie prawa własności Skarżących łub ich poprzedników prawnych do spornej nieruchomości na dzień 31 sierpnia 2001 r.;

d. naruszenie art 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z 2 § 1 i 3 K.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych w sprawie wykonania dekretu z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej – poprzez i niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu w zaskarżonym wyroku, iż w niniejszej sprawie organ nie może oceniać następstw prawnych prejudycjalnej dla niniejszego postępowania decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., podczas gdy w rzeczywistości organ jest związany sentencją decyzji, podczas gdy skutki prawne tejże wiążącej decyzji sąd zobowiązany jest samodzielnie ocenić w świetle zgromadzonego materiału dowodowego;

e. art. 5 w zw. z art. 6 § 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz. U 1982 nr 19 poz. 147, dalej "u.k.w.h.") w zw. z art. 2 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 293 z zm., dalej: "k.p.c.") w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej ( Dz. U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż chronologię przechodzenia prawa własności spornej działki ewidencyjnej nr [...]1 położonej w T., w latach 1944 - 2014 determinuje treść wpisów tego prawa w księgach wieczystych, podczas gdy w niniejszej sprawie wykazano decyzją Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 oraz utrzymującą ją w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r. znak: GZm-057- 625-450/13, iż rzeczywisty stan prawny nieruchomości różni się od stanu ujawnionego w księdze wieczystej, a z uwagi na wyłączenia zawarte w treści art. 6 § 1 u.k.w.h. zarówno wpisu Skarbu Państwa, który został ujawniony na podstawie sukcesji uniwersalnej o charakterze nieodpłatnym, jak również wpisu na rzecz Gminy T., który został ujawniony w księgach na podstawie czynności prawnej o charakterze nieodpłatnym - nie działa rękojmia, a zatem w niniejszych wypadkach treść księgi nie rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność (por. dwie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I OPS 2/06 i z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt 1 OPS 3/10, potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2021r., I OSK 3289/19, LEX nr 3192307);

f. art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez ich błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu wbrew poglądowi ugruntowanemu w orzecznictwie i piśmiennictwie, oraz wbrew literalnemu brzmieniu powyższych norm, iż podważenie domniemania wynikającego z powyższych przepisów jest możliwe wyłącznie w postępowaniu cywilnym, rozstrzygającym spór o własność, przed sądem powszechnym, a decyzja wydana w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51) nie pozwala na przyznanie Skarżącym interesu prawnego, a co za tym idzie przymiotu strony w niniejszym postępowaniu oraz, że ostatnio powołana decyzja nie przesądza o tytule prawnym do spornej nieruchomości, a jedynie wskazuje, iż kilka dekad wcześniej poprzednicy Skarżących posiadali tytuł do spornej nieruchomości, a także, że decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716-2/09 oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014r. znak: GZm-057-625-450/13 wywołuje skutek ex nunc, gdyż została wydana w trybie zwykłym, a nie w trybie nadzoru (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 września 1991 r., III CZP 90/91, OSNC 1992/5/72, uchwały Sądu Najwyższego z 17 lutego 2011 r., III CZP 121/10 i z 18 maja 2011 r., III CZP 21/11, a także uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 29 marca 2017 r., ICSK 405/16, wyrok Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2019 r., IV CSK 165/18, LEK nr 2688859, tak samo dwie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I OPS 2/06 i z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/10, potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 202Ir., I OSK 3289/19, LEX nr 3192307);

g. art. 3 u.k.w.h. w zw. z art. 6 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz. U 1982 nr 19 poz. 147) w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że dla oceny, czy Skarżącym przysługuje interes prawny w niniejszej sprawie, a co za tym idzie czy posiadają przymiot strony decydować ma kwestia, czy posiadają oni tytuł prawny do nieruchomości, podczas gdy wystarczającym powinno być ustalenie, czy przysługiwał im taki tytuł w dniu 13 września 1944 r. oraz w dniu 31 sierpnia 2001 r., a ponadto poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zakwestionowanie przez Skarżących tezy o istnieniu prawa własności oznacza zakwestionowanie samego wpisu w księdze wieczystej, podczas gdy w rzeczywistości Skarżący kwestionują jedynie wniosek wynikający z domniemania jego prawdziwości (orzeczeniem, którym z mocy art. 6268 § 6 K.p.c. jest wpis, stanowi wyłącznie przesłankę tego domniemania, wiec brak jest uzasadnionych podstaw dla uznania, że, podważając domniemanie wynikające z treści księgi wieczystej, podważa się prawomocne orzeczenie o wpisie), a także poprzez przyjęcie, iż Skarżący w niniejszej sprawie nie są uprawnieni do podnoszenia zarzutów, które nie były objęte badaniem sądu wieczysto-księgowego, gdyż kognicja sądu wieczysto-księgowego ogranicza się jedynie do zbadania treści i formy wniosku, dołączonych dokumentów oraz treść księgi wieczystej (art. 6268 § 2 K.p.c.);

h. art. 3 w. zw. z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 6 lipca 1982 roku (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147) w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej a także poprzez błędne przyjęcie, iż uwzględnienie powództwa z art. 10 u.k.w.h. prowadzi do obalenia/wzruszenia domniemania w ścisłym rozumieniu tego pojęcia, tj. prowadzi do wykazania nieprawdziwości wniosku domniemania pomimo istnienia jego podstawy, podczas gdy proces o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym ma na celu raczej usunięcie samej podstawy domniemania (niezgodnego z rzeczywistością wpisu), co w teorii prawa nie jest rozumiane jako wzruszenie domniemania, a błędne przyjęcie poglądu w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym domniemanie wynikające z wpisu do księgi wieczystej o charakterze deklaratoryjnym nie może być kwestionowane w innych postępowaniach niż na podstawie art. 10 u.k.w.h. (czyli przesłankowych postępowaniach cywilnych i administracyjnych), nakazywałoby więc z formalnego punktu widzenia uznać to domniemanie za niewzruszalne, do czego nie ma żadnych podstaw prawnych;

i. art. 31 ust. 3 oraz art. 45 Konstytucji RP (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483) - poprzez ich pominięcie i naruszenie zasad proporcjonalności oraz prawa do sądu na skutek niedopuszczalnego i błędnego przyjęcia, iż podważenie domniemania wynikającego z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz. U 1982 nr 19 poz. 147) jest w postępowaniu sądowo- administracyjnym niedopuszczalne oraz, że na skutek wydania decyzji na zasadzie § 5 rozporządzenia w przedmiocie niepodpadania nieruchomości pod działanie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej nie dochodzi do restytucji z mocą wsteczną przynależnego pierwotnemu właścicielowi tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości;

j. art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483) - poprzez ich pominięcie i nie uchylenie decyzji naruszającej zasadę ochrony zaufania obywatela do władzy publicznej i stanowionego przez nią prawa oraz zasadę bezpieczeństwa prawnego jednostki, albowiem w analogicznych przypadkach przyjmuje się w orzecznictwie, iż podważenie domniemania z art. 3 u.k.w.h. może nastąpić w każdym postępowaniu, jeżeli następuje jako przesłanka rozstrzygnięcia;

k. art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie prowadzące do uznania, że wynikające z tych przepisów: zasada państwa demokratycznego, zasada państwa prawnego i zasada sprawiedliwości społecznej, a także zasady równości i zakazu dyskryminacji oraz poszanowania własności, które winny być stosowane bezpośrednio, pozwalają na wydanie przez sąd administracyjny orzeczenia pozostającego w jaskrawej sprzeczności z orzeczeniami sądów cywilnych i administracyjnych, a przez to naruszenie zasad: jednolitości orzecznictwa oraz co za tym idzie zasady zaufania obywatela do organów władzy państwowej, zasady równości wobec prawa, a także w konsekwencji do naruszenia prawa do poszanowania własności;

l. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie i brak uwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonego wyroku ugruntowanych w orzecznictwie sądów powszechnych, jak również sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądów w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, podczas gdy orzecznictwo stanowi składnik polskiego systemu prawnego, a także poprzez pominięcie faktu, iż związanie organu decyzją administracyjną ostateczną łączy się ściśle z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, jak również pominięcie faktu, iż sądy powszechne są związane ostateczną decyzją administracyjną jaką jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., w zakresie w jakim została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., co stanowi wyraz respektowania rozgraniczenia pomiędzy drogą sądową i drogą administracyjną, które łączy się ściśle z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa;

m. art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z dnia 10 lipca 1993 r., nr 61, p. 284, dalej: "EKPC") i art. 14 EKPC w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 EKPC nie realizując wymogów dotyczących jednolitego stosowania prawa, prawa do rzetelnego, publicznego procesu sądowego obejmującego też zasadę pewności prawnej, a także zasady pewności prawnej gwarantującej stabilność prawną i przyczyniającą się do publicznego zaufania do organów administracyjnych, oraz całkowicie zlekceważył obowiązek utrzymywania spójności orzeczeń administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Organ oraz uczestnicy nie złożyli odpowiedzi na skargę kasacyjną.

W piśmie datowanym na 4 września 2023 r. skarżący kasacyjnie:

1) sprostowali treść oczywistej omyłki w zarzucie skargi kasacyjnej zawartej w jej punkcie 2 lit. d poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku z 13 września 2022 roku, sygn. akt I SA/Wa 796/21 przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147), a nie jak omyłkowo pominięto " ust. 1 " w art. 3;

2) sprostowali treść oczywistej omyłki w zarzucie skargi kasacyjnej zawartej w jej punkcie 2 lit. e/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku z 13 września 2022 roku, sygn. akt I SA/Wa 796/21 przepisu art. 5 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku w zw. z art. 2 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo wskazano "art. 6 § 1" ustawy o księgach wieczystych i hipotece;

3) sprostowali treść oczywistej omyłki w zarzucie skargi kasacyjnej zawartej w jej punkcie 2 lit. i/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku z 13 września 2022 roku, sygn. akt I SA/Wa 796/21 przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147) w zw. z art. 2 § 3 K.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo pominięto " ust. 1" w art. 3;

4) sprostowali treść oczywistej omyłki w zarzucie skargi kasacyjnej zawartej w jej punkcie 2 lit. g/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku z 13 września 2022 roku, sygn. akt I SA/Wa 796/21 przepisu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147) w zw. z art. 2 § 3 K.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo pominięto " ust. 1 " w art. 3 i art. 6;

5) sprostowali treść oczywistej omyłki w zarzucie skargi kasacyjnej zawartej w jej punkcie 2 h/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku z 13 września 2022 roku, sygn. akt I SA/Wa 796/21 przepisu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147) w zw. z art. 2 § 3 K.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo pominięto " ust. 1 " w art. 3;

6) sprostowali treść oczywistej omyłki w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ten sposób, iż ilekroć w treści tego uzasadnienia zostaje przywołany przepis art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147) bez jednoczesnego wskazania paragrafu tego przepisu, to należy rozumieć, iż chodzi każdorazowo o ust. 1 przepisu art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 roku (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147).

Ponadto wskazano na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2023 r., I OSK 721/22 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2022 r., IV SA/Wa 2124/22.

W piśmie z 10 kwietnia 2024 r., skarżący w uzupełnieniu skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia wskazali na kolejne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że ma ona usprawiedliwione podstawy.

W skardze kasacyjnej zgłoszono zarzuty oparte na obu podstawach, o których mowa w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują instytucji prostowania oczywistych omyłek w treści skargi kasacyjnej. Uzupełnienie podstaw kasacyjnych jest dopuszczalne wyłącznie w określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro zaskarżony wyrok został doręczony pełnomocnikowi skarżących kasacyjnie w dniu 3 listopada 2022 r., to pismo pełnomocnika skarżących kasacyjnie, datowane na 4 września 2023 r., którym skarżący kasacyjnie sprostowali omyłki w treści zarzutów, nie mogło wywrzeć pożądanego skutku w postaci modyfikacji podstaw kasacyjnych.

Należy stwierdzić, że pomimo multiplikacji zarzutów skargi kasacyjnej zasadniczym zagadnieniem spornym pomiędzy stronami jest odpowiedź na pytanie, czy uzyskanie przez Skarżących ostatecznej i prawomocnej decyzji stwierdzającej niepodpadanie wskazanej przez nich nieruchomości pod działanie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej (Dz. U. z 1945 r., nr 3, poz.13) daje im przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej dotyczącej tejże nieruchomości.

Zarówno organ jak i Sąd Wojewódzki uznali, że Skarżący nie wykazali prawno-rzeczowego tytułu do przedmiotowej nieruchomości, ani na dzień wydania kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej, ani obecnie, bowiem to wpis w księdze wieczystej Skarbu Państwa w dacie komunalizacji ma decydujące znaczenie w sprawie. W ocenie organu i Sądu Wojewódzkiego obalenie domniemania określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece może nastąpić wyłącznie przed sądem powszechnym, zaś organy administracji nie są uprawnione do dokonywania własnych ocen, czy w danym przypadku działa, czy też nie działa rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Sąd kasacyjny wyjaśnia, że kwestia przyznania przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej osobom, które uzyskały decyzje o niepodpadaniu nieruchomości objętej decyzją komunalizacyjną pod działanie dekretu o reformie rolnej była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 10 kwietnia 2024 r. I OSK 2316/23, 24 kwietnia 2024 r. I OSK 2294/22 i 9 lipca 2024 r. I OSK 245/23).

Na wstępie przypomnieć należy, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. W każdym postępowaniu organ administracji ma obowiązek samodzielnie ustalić, kto jest stroną tego postępowania, to jest kto ma interes prawny, by uczestniczyć w postępowaniu. Krąg stron w postępowaniu nadzwyczajnym musi być badany w oparciu o art. 28 k.p.a. Brak jest przy tym definicji legalnej pojęcia interesu prawnego. Nie ma jednoznacznych i uniwersalnych zasad w zakresie posiadania przymiotu strony i interesu prawnego na tle art. 28 k.p.a., które można by zastosować automatycznie w każdej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Dlatego też w każdej sprawie kwestie te należy rozważyć indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu prawnego, czy też jedynie interesu faktycznego, mogłyby dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę wyjaśnia, że strona wnosząca o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej ma prawo wykazywać swój interes prawny wszelkimi dostępnymi jej dowodami, co nie oznacza, że w postępowaniu tym organ rozstrzyga spory o własność. Organ administracji dokonuje bowiem jedynie oceny, czy przedstawione przez stronę dowody pozwalają na uznanie jej interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym – w niniejszej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Uznanie takiego podmiotu na podstawie przedłożonych dokumentów nie prowadzi przecież do zmiany treści wpisu w księdze wieczystej, do czego wyłącznie uprawniony jest sąd powszechny. Przedstawienie przez stronę dokumentów pozwalających na ustalenie jej interesu prawnego nie powoduje obalenia wpisów do księgi wieczystej.

W judykaturze przyjmuje się, że decyzja administracyjna, o jakiej mowa w § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10, poz. 51), ma charakter deklaratywny, wywiera skutek rzeczowy (w tym sensie, że stwierdza, iż prawo własności przysługiwało przez cały czas pierwotnemu właścicielowi bez konieczności powrotnego przeniesienia tego prawa) i stanowi wyłączną podstawę do uzyskania przez byłych właścicieli lub ich spadkobierców wiedzy, że Skarb Państwa nie nabył z mocy prawa własności nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (zobacz np. wyrok SN z 22 listopada 2012 r., II CSK 128/12, OSNC 2013/6/79; uchwały SN z 17 lutego 2011 r., III CZP 121/10, OSNC 2011/10/109; z 18 maja 2011 r., III CZP 21/11).

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, jeżeli nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa na mocy art. 2 ust.1 lit. e dekretu o reformie rolnej, to ostateczna decyzja administracyjna wydana na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN, rozstrzygająca definitywnie i wiążąco dla sądów powszechnych kwestie nabycia (lub nie nabycia) przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości mogłaby stanowić odpowiedni dokument, o którym mowa w art. 31 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wykazujący niezgodność z rzeczywistym stanem prawnym w razie wadliwego ujawnienia w księdze wieczystej Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej (por stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 10 kwietnia 2024 r. I OSK2316/23).

Należy podkreślić, że kwestia przeprowadzenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej dowodu przeciwko domniemaniu nabycia prawa własności przez Skarb Państwa w związku z przejęciem nieruchomości na cele reformy rolnej, wynikającemu z treści wpisu ujawnionego w księdze wieczystej, jest zagadnieniem prawa administracyjnego. Podkreślić należy, że dopóki decyzja komunalizacyjna jest w obrocie prawnym, to sąd wieczystoksięgowy nie jest uprawniony do kwestionowania stwierdzonego w niej stanu prawnego. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z 9 października 2007 r., sygn. akt III CZP 46/07, "W sprawie o uzgodnienie stanu prawnego nieruchomości – ujawnionego w księdze wieczystej na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej zgodnie z art.18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – z rzeczywistym stanem prawnym, sąd jest związany tą decyzją."

Wobec tego należy stwierdzić, że w przypadku przyjęcia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej braku legitymacji wnioskodawcy, który uzyskał decyzję stwierdzającą niepodpadanie danej nieruchomości pod działanie dekretu o reformie rolnej, zostaje zamknięta dla wnioskodawcy zarówno droga do usunięcia niezgodności wpisów w księdze wieczystej, a tym samym usunięcia wpisów będących wynikiem przejęcia majątku w drodze reformy rolnej, jak również możność obrony w postępowaniu nadzorczym swego interesu prawnego wynikającego z ostatecznej decyzji właściwego organu stwierdzającej, że nieruchomość nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e ww. dekretu. Stan taki nie jest możliwy do zaakceptowania w państwie prawa, bowiem oznacza, że nie są respektowane skutki prawne ostatecznej decyzji stwierdzającej niepodpadanie nieruchomości pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e ww. dekretu. Należy zatem przyjąć, że sam fakt wpisania Skarbu Państwa w księdze wieczystej skomunalizowanej nieruchomości nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, że nie ma interesu prawnego, a tym samym legitymacji do zainicjowania postępowania nadzorczego wnioskodawca wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej i przedkładający decyzję właściwego organu stwierdzającą, że nieruchomość nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e ww. dekretu.

W niniejszej sprawie Minister ustalił, że dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]2, prowadzona była księga wieczysta KW [...]1. Z działu II księgi wieczystej KW [...] wynika, że prawo własności Skarbu Państwa na datę komunalizacji wpisane zostało na podstawie: umowy sprzedaży z 9 lipca 1970 r., Rep. [...]1, umowy sprzedaży z 10 marca 1969 r., Rep. [...]2, umowy sprzedaży z 19 marca 1969 r., Rep. [.../] (dalsza część nieczytelna), kontraktu kupna sprzedaży z 16 maja 1933 r., L. 6352, umowy sprzedaży z 20 sierpnia 1969r., Rep. [...]3, umowy sprzedaży z 21 grudnia 1965 r., Rep. [.../]1 (dalsza część nieczytelna), decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z 12 listopada 1970 r., L.U.S.W.III.900/32/70.

Skarżący wskazywali, że parcele budowlane nr [...]1 i [...]2 oraz gruntowe nr [...]1 i [...]2, gm. kat. T., opowiadające aktualnie częściom działek ewidencyjnych nr [...]2, [...]3, [...]4, [...]1, objęte były decyzją Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r. stwierdzającą niepodpadanie tej nieruchomości pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej.

Do wskazanych powyżej twierdzeń Skarżących nie odniósł się organ nadzoru orzekający w sprawie – poza stwierdzeniem, że decyzja ta nie jest dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do nieruchomości w niej wymienionych, szczególnie w dacie komunalizacji. Nie można bowiem zapominać, że to wpis w księdze wieczystej jest podstawowym dowodem wskazującym na prawo własności.

Należało natomiast rozważyć, jakie skutki dla rozpoznawanej sprawy miało wydanie ww. decyzji Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r. Pozwoliłoby to na rozstrzygnięcie, czy skarżący legitymują się tytułem prawnym do nieruchomości będącej przedmiotem decyzji komunalizacyjnej.

Na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej nabycie przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości następowało z mocy prawa na dzień wejścia dekretu w życie, czyli 13 września 1944 r., bez wydawania indywidualnych aktów stosowania prawa. Był to zatem odmienny tryb nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa od tych trybów, w których nabycie prawa własności przez Skarb Państwa następowało na podstawie innych aktów prawnych np. nacjonalizacyjnych, wywłaszczeniowych, ale podstawę prawną nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa stanowiła decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów nacjonalizacyjnych lub wywłaszczeniowych. Do nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa mogło również dojść na podstawie orzeczenia sądowego (np. wyniku zasiedzenia, spadkobrania). To wydane w tych przypadkach indywidualne akty stosowania prawa, decyzje nacjonalizacyjne, wywłaszczeniowe, orzeczenia sądowe stanowiły podstawę prawną nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa, były również podstawą wpisu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości. W takich przypadkach do wzruszenia nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa może dojść w drodze nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, np. stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej, czy decyzji wywłaszczeniowej, czy też podjętego w stosownym trybie orzeczenia sądowego uchylającego dotychczasowe orzeczenie, np. o zasiedzeniu, czy spadkobraniu.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie z uwagi na to, że nabycie przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej następowało z mocy prawa bez wydawania decyzji administracyjnej, mamy inną sytuację prawną. Ta odmienność sytuacji prawnej dotyczy nie tylko nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości na podstawie dekretu o reformie rolnej, ale również sposobu, w jaki można wzruszyć nabycie prawa własności przez Skarb Państwa, jeżeli nastąpiło to z naruszeniem art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, przy czym to naruszenie art. 2 ust. 1 lit. e może dotyczyć zarówno całej nieruchomości, jak również poszczególnych działek wchodzących w skład nieruchomości. Tym sposobem jest wystąpienie z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, przedmiotem którego jest ustalenie w drodze decyzji administracyjnej, czy dana nieruchomość podpada pod działanie dekretu o reformie rolnej. Wydanie decyzji, w której organ stwierdza, że dana nieruchomość nie podpada pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej, prowadzi do wzruszenia nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa. Mając zatem na uwadze, że na podstawie dekretu o reformie rolnej nabycie prawa własności przez Skarb Państwa następowało z mocy prawa, bez wydawania decyzji administracyjnej, natomiast w przypadku sporu czy wątpliwości co do nabycia prawa własności przez Skarb Państwa ówczesne organy uprawnione zostały do orzekania na wniosek strony, czy dana nieruchomość podpada pod działanie dekretu o reformie rolnej, zrozumiałe jest, dlaczego zaświadczenie ówczesnego organu stanowiące podstawę wpisu prawa własności Skarbu Państwa, samo nie będąc decyzją administracyjną, nie może ostatecznie przesądzić, czy dana nieruchomość podlega przejęciu na cele reformy rolnej. Z kolei wydanie decyzji, w której organ stwierdza, że dana nieruchomość nie podpada pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej, prowadzi do wzruszenia nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2024 r., I OSK 1644/20).

Powyższe prowadzi do wniosku, że organ przedwcześnie umorzył postępowanie - nie czyniąc niezbędnych ustaleń w przedmiocie oceny interesu prawnego Skarżących w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej.

Wobec tego za zasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a., jak również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uznać również należy, że Sąd I instancji naruszył także art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. akceptując stanowisko organu o bezprzedmiotowości postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie i w konsekwencji oddalając skargę.

W tym stanie rzeczy zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Uznając zatem, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając solidarnie od organu na rzecz Skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.