Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 981/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art. 18, art. 27, art. 33
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi A. w W. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia (...) kwietnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W. w W., wezwała Radę Miasta i Gminy K., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U tj. z 2001 r. Nr z. 1591) do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady Miejskiej K. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap (zwanej w dalszej części m.p.z.p).

W uzasadnieniu wezwania, Wzywający wskazał, iż jako właściciel nieruchomości: działek o nr ew. [...], [...], [...] i [...] położonych na terenie objętym planem, posiada interes prawny w kwestionowaniu w/w uchwały.

Naruszenie interesu prawnego, kwestionowaną uchwałą wywiedziono zaś z faktu, iż zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. z dnia [...] grudnia 1999r., zwanym w dalszej części "studium", powyższe działki znajdują się na terenie oznaczonym następującymi symbolami:

* działka o nr ew. [...] na terenie o symbolu [...]

* działka o nr ew. [...] na terenie o symbolu [...]

Z wypisu i wyrysu studium, wynika, że w odniesieniu do działki o nr ew. [...] położonej na terenie symbolu [...] dopuszcza się realizację obiektów służby zdrowia (leczniczych i rehabilitacyjnych), usług związanych z funkcjonowaniem uzdrowiska w tym przeznaczonych dla obsługi kuracjuszy i mieszkańców stałych, budownictwa mieszkaniowego, w tym o charakterze pensjonatowo-hotelowym, obiektów i urządzeń wspomagających uzdrowisko.

W odniesieniu do działki o nr ew. [...], oznaczonej w studium symbolem [...] jego postanowienia są następujące: "Strefa urbanizacji. Teren dzielnicy uzdrowiskowej poza granicami [...] i [...] ochrony uzdrowiska (część zachodnia) w granicach ochrony konserwatorskiej historycznej parcelacji letnisk (projekt). W strefie obowiązuje:

1). zakaz lokalizacji uciążliwych funkcji produkcyjnych i usług,

2). pełne uzbrojenie terenu, bezpieczne dla środowiska przyrodniczego,

3). dopuszcza się realizację budynków mieszkalnych i usług podstawowych. Obowiązkowe jest również opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na obszarze szeroko pojętej dzielnicy uzdrowiskowej (tereny [...]) wymagany jest zaś szczególnie wysoki poziom projektowania i realizacji zabudowy."

Natomiast w uchwalonym m.p.z.p. obszar działki [...] oraz [...] został oznaczony symbolem [...]. Brzmienie [...] uchwały Rady Miejskiej K. z [...] kwietnia 2005r. jest zaś następujące: "Teren oznaczony symbolem [...] przeznacza się pod usługi kultu religijnego, działalność duszpasterską, oraz usługi zdrowia, opieki społecznej i oświaty."

Widoczna jest więc zasadnicza różnica w przeznaczeniu działki oznaczonej numerem ewid. [...] oraz [...] w obowiązującym m.p.z.p. oraz studium.

W myśl zaś art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarząd gminy po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu bada spójność rozwiązań projektu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w art. 6.

Zdaniem K., w sprawie istnieje zatem rażąca sprzeczność między studium, a uchwalonym m.p.z.p, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 2 pkt. 2a w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uchwale Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008r., Rada Miejska w K., odpowiadając na wezwanie, wskazała, iż uważa je za bezzasadne.

Uzasadniając swoje stanowisko Rada podniosła, iż na etapie uchwalania zaskarżonego planu, wnoszący wezwanie miał możliwość kwestionowania jego zapisów w drodze wniesienia zarzutu. Było to uprawnienie gwarantujące możliwość aktywnej obrony praw właścicieli nieruchomości w trakcie procesu opracowywania i zatwierdzania projektu planu. W. nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, chociaż była zawiadomiona zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, o wyłożeniu planu do publicznego wglądu oraz o przysługujących jej uprawnieniach.

Ponadto wskazano, iż wbrew zarzutom podniesionym w wezwaniu, Uchwała w sprawie planu S. północno-zachodniego - etap I, została poprzedzona badaniem spójności ustaleń planu ze studium i następnie podjęta w sposób prawidłowy. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem Wzywającego, że plan jest sprzeczny z ustaleniami studium. Ustalenia zawarte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap są w ocenie organu spójne z polityką gminy ujętą w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. Funkcje przewidziane w studium dla terenu o symbolu [...] oraz symbolu [...], na którym znajdują się należące do W. działki są spójne z funkcjami przewidzianymi dla tego terenu w planie, oznaczonego symbolem [...]. Plan nie dopuścił bowiem do realizacji funkcji sprzecznych z ustaleniami studium, a jedynie uściślił przewidziane w nim funkcje. Studium dopuszczało realizację na działkach należących do K. usług związanych z funkcjonowaniem uzdrowiska w tym przeznaczonych do obsługi kuracjuszy i mieszkańców stałych oraz realizację usług podstawowych i budynków mieszkalnych. Plan w ramach funkcji wskazanych w Studium przeznaczył teren oznaczony symbolem [...] i [...], na którym znajdują się działki [...], [...], [...] i [...], pod usługi kultu religijnego, działalność duszpasterską oraz usługi zdrowia, opieki społecznej i oświaty. Należy również zaznaczyć, że studium posługuje się pojęciem "dopuszcza", a nie "przeznacza", co jest równoznaczne ze wskazaniem potencjalnych możliwości zagospodarowania.

Po otrzymaniu odpowiedzi na wezwanie, K. w W. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) w związku z art. 3§ 2 pkt 5, art. 53 § 2 oraz art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, dalej: P.p.s.a.) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej K. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie [...] uchwały, poprzez określenie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem [...] wyłącznie pod usługi kuku religijnego, działalność duszpasterską oraz usługi zdrowia, opieki społecznej i oświaty, w sposób niespójny z polityką przestrzenną Gminy K., określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia [...] grudnia 1999 r.

Zaskarżonej uchwale zarzucono, iż narusza ona następujące przepisy prawa materialnego:

I. przepis art. 27 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z

późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.)

poprzez brak spójności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

(określonego zaskarżoną uchwałą) z polityką przestrzenną Gminy K., określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia [...] grudnia 1999 r.;

II. przepis art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r.

poprzez przekroczenie przez Radę Miejską K. przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały zakresu tzw. "władztwa planistycznego" gminy, w wyniku czego doszło do bezprawnego naruszenia interesów właścicieli nieruchomość położonych na terenie Gminy K.;

przepis art. 33 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pozbawienie skarżącej konstytucyjnie i ustawowo zagwarantowanego prawa własności przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską K. w dniu [...] kwietnia 2005r. nr [...];

przepis art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną językową wykładnię.

Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o:

I. stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap, w zaskarżonej części, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a.;

II. orzeczenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych na podstawie art. 200 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż jako właściciel działek [...] i [...] położonych na terenie objętym zaskarżonym m.p.z.p, posiada interes prawny do kwestionowania uchwały Rady Miejskiej K. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego -I etap, w drodze wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W dniu 12 lutego 2008 r. wystąpiła do Rady Miejskiego K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale i po otrzymaniu odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie w ustawowym terminie wniosła przedmiotową skargę.

W ocenie strony skarżącej w sprawie doszło do naruszenia jej interesu prawego, z uwagi na okoliczność, iż należące do niej nieruchomości w m.p.z.p zostały oznaczone symbolem [...] ([...] Planu), z wyłącznym przeznaczeniem pod usługi kultu religijnego, działalność duszpasterską, oraz usługi zdrowia, opieki społecznej i oświaty. Z uwagi na tak ścisłe ograniczenie przeznaczenia nieruchomości wchodzących w skład terenu oznaczonego symbolem [...], w sposób niespójny z polityką przestrzenną Gminy K. określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym dla przedmiotowych nieruchomości dopuszczano także funkcję zabudowy mieszkaniowej, naruszony został interes prawny A., poprzez bezprawne ograniczenie właściciela w wykonywaniu prawa własności nieruchomość (art. 140 Kodeksu cywilnego).

Podniesiono także, iż zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. - po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na organie wykonawczym gminy ciąży bezwzględny obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy, określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z kolei, stosownie do art., 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, niewywiązanie się z powyższego obowiązku powoduje automatycznie nieważność uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całość łub w części. Co istotne, nieważność zaskarżonej uchwały powstaje w takim przypadku z mocy prawa, niezależnie od tego, czy podmiot uprawniony zgłosił wcześniej zarzut w trybie art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r..

W ocenie skarżącego w zaskarżonej uchwale brak jest określonej powyżej spójności, a świadczą o tym poniższe okoliczności:

1. Zgodnie z [...] zaskarżonej uchwały - teren oznaczony w Planie Miejscowym symbolem [...] przeznacza się pod usługi kultu religijnego, działalność duszpasterska.., oraz usługi zdrowia, opieki społecznej i oświaty. Taki sposób określenia przeznaczenia terenu oznacza w istocie, iż niedozwolone jest jakiekolwiek odmienne wykorzystanie nieruchomości położonych w obrębie terenu [...] (brak dopuszczenia jakiejkolwiek funkcji uzupełniającej przeznaczenia terenu). Tymczasem, zgodnie z treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K., nieruchomości A. położone są w obszarze strefy [...] oraz strefy [...]. Zgodnie z treścią Studium:

w strefie [...] obowiązuje podporządkowanie realizacji zabudowy i zagospodarowania terenu głównej, leczniczej i rehabilitacyjnej funkcji terenu.

Natomiast w strefie tej dopuszczono możliwość realizacji obiektów budownictwa

mieszkaniowego, w tym o charakterze pensjonatowo - hotelowym;

w strefie [...] obowiązuje zakaz lokalizacji uciążliwych funkcji produkcyjnych i

usług, natomiast literalnie dopuszczono możliwość realizacji budynków mieszkalnych

i usług podstawowych.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, które w pełni uzasadniają tezę, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. dopuszczało na określonym obszarze realizację zabudowy mieszkaniowej i szeroko określonej działalności usługowej, zaś uchwalony Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego ograniczył przeznaczenie tego samego obszaru wyłącznie dla usług kultu religijnego, działalności duszpasterskiej, oraz usług zdrowia, opieki społecznej i oświaty, wyłączając tym samym możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej, w ocenie skarżącego w pełni uzasadniony jest zarzut, niespójności m.p.z.p z polityką przestrzenną Gminy K., określoną w studium. Tym samym, Burmistrz Miasta K. nie wywiązał się w sposób należyty z ustawowego obowiązku zbadania spójności projektu planu z treścią studium (art. 18 ust 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), a w konsekwencji - późniejsze podjęcie uchwały przez Radę Miasta K. w przedmiocie przyjęcia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obarczone jest z mocy prawa wadą nieważności określoną w art. 27 ust. 1 ustawy.

Wskazano także, iż w sprawie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności m.p.z.p., z uwagi na naruszenie procedury uchwalania planu, określonej w art. 18 ustawy. W orzecznictwie wskazuje się, bowiem, że - stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy - organ wykonawczy gminy, przed wyłożeniem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, ma obowiązek zbadania spójności planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Dopiero po stwierdzeniu, że taka spójność istnieje, dopuszczalne jest przejście do kolejnego etapu uchwalania planu, tj. wystąpienia o opinię i uzgodnienia projektu do właściwych organów administracji publicznej, aby następnie przyjąć i rozpatrzyć zgłoszone protesty i zarzuty. W rozpoznawanej, przedmiotowa kolejność nie została zachowana.

Niezależnie od powyższego, skarżący zarzuca także, iż w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia zakresu tzw. "władztwa planistycznego" gminy, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Poprzez naruszenia prawa własności skarżącego, a tym samym art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 21 Konstytucji RP. Zwrócono także uwagę, iż na podstawie art. 31 ust. 3, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Jak trafnie stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2002 roku, jeżeli zatem w przepisie szczególnym zawartym w tym rozdziale nie ma żadnych klauzul dopuszczających ustawowe ograniczenie danego prawa lub wolności, należy to interpretować jako odesłanie do art. 31 ust. 3 (Por. Handlowa, Katowice 2004; Por szerzej A. Walaszek-Pyzioł, Swoboda działalności gospodarczej, Kraków 1994; M. Zdyb, Wolność gospodarcza, jako zasada i wartość ustrojowa, (w) Księga XX-lecia orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, red. M. Zubik, Warszawa 2006).

W ocenie skarżącego nie ma najmniejszej wątpliwości, że pojęcie doktrynalne, jakim jest "władztwo planistyczne" nie może naruszać wskazanych powyżej unormowań prawnych, które konstytucyjnie i ustawowo gwarantują prawo zabudowy stanowiące integralną cześć własności nieruchomości gruntowych. W orzecznictwie zgodnie wskazuje się bowiem, że prawnie uzasadnione władztwo planistyczne gminy nie powinno w sposób nadmierny, z pogwałceniem zasady sprawiedliwości społecznej, naruszać interesów prawnych jednych, chroniąc innych. Rada gminy ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa. Musi przy tym kierować się przede wszystkim zasadami określonymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym (Por. wyrok NSA z dnia 22 września 2004r. - sygn. akt OSK 456/04; Por. również wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007r. - sygn. akt IV SA/Wa 311/07).

Skoro zatem przyjęty przez Radę Miejską K. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego bez żadnego uzasadnienia jest niespójny (a wręcz - sprzeczny) z polityką przestrzenną gminy określoną wcześniej w studium, to w wyniku podjęcia takiej uchwały niewątpliwie doszło do bezzasadnego naruszenia jednego z podstawowych uprawnień strony skarżącej, a mianowicie swobodnego wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 140 k.c).

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy i Miasta K. wniosła o: 1. odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.),ewentualnie

2/ o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy wskazując, iż w dniu 21.02.2008r. do Rady Miejskiej wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w uchwale Rady z dnia [...].04.2005r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap, wniesione przez skarżącego. W odpowiedzi na wezwanie Rada Miejska K. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...].04.2008r., w której uznała wezwanie A. za bezzasadne.

Zawiadomienie o podjętej uchwale, zostało doręczone skarżącemu w dniu 10.04.2008r. Zgodnie z art. 53 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W tym przypadku termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 10.05.2008r. Skarga została zaś wniesiona w dniu 12.05.2008r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co winno skutkować jej odrzuceniem.

Jednocześnie organ wskazał, iż gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił jego stanowiska co do odrzucenia wniesionej skargi, to skarga powinna zostać oddalona.

Zdaniem bowiem organu, tryb postępowania określony w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma zastosowania w sprawie związanej z wezwaniem W. Zgodnie z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm.) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn.zm.).

Uchwała Rady Miasta Nr [...] z dnia [...].04.2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap została podjęta na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta uregulowała w art. 24 tryb zaskarżenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, włącznie z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi samodzielną podstawę zaskarżania uchwał rozpoznających zarzuty i jako przepis szczególny wyklucza stosowanie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Takiej treści wyrok wydał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 10.02.2006r. w sprawie II OSK 884/2005. Linia orzecznictwa w tym przedmiocie jest jednolita.

Ponadto wskazano, iż skarga wniesiona przez A. w W. jest również nieuzasadniona. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis nie stanowi, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego ma być zgodny z uchwalonym studium, nakłada tylko na organ wykonawczy gminy obowiązek zbadania spójności projektu z polityką przestrzenną gminy. Przed podjęciem przez Radę Miejską K. uchwały nr [...] z dnia [...].04.2005r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap, Burmistrz Gminy K. zbadał spójność projektu planu z polityką przestrzenną gminy, określoną w studium, spełnione zatem zostały wymogi określone w art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa nie zawiera postanowień, z których wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi być zgodny (identyczny) z polityką przestrzenną gminy, określoną w studium. Taki obowiązek został wprowadzony dopiero ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z poźn. zm.). Treść planu nie musi się pokrywać z treścią studium na gruncie postanowień ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W planie przyjęto zasadę, że dopuszczenie realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług podstawowych nieuciążliwych jest docelowo, ze względów ochrony środowiska przyrodniczego, uwarunkowane wykonaniem pełnego zakresu infrastruktury technicznej. W granicach planu wykluczono lokalizację obiektów produkcyjnych, magazynowo-składowych, tymczasowych, usługowych mogących powodować uciążliwości dla podstawowych funkcji terenu. Ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap są spójne z polityką gminy ujętą w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. Funkcje przewidziane w Studium dla terenu o symbolu [...] oraz symbolu [...], na którym znajdują się należące do W. działki są spójne z funkcjami przewidzianymi dla tego terenu w planie, oznaczonego symbolem [...]. Plan nie dopuścił do realizacji funkcji sprzecznych z ustaleniami studium, a jedynie uściślił funkcje przewidziane w studium. Studium dopuszczało realizację na działkach należących do W. usług związanych z funkcjonowaniem uzdrowiska, w tym przeznaczonych do obsługi kuracjuszy i mieszkańców stałych oraz realizację usług podstawowych i budynków mieszkalnych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w ramach funkcji wskazanych w studium przeznaczył teren oznaczony symbolem [...] i [...], na którym znajdują się działki wnoszącego skargę, oznaczone numerami [...], [...], [...] i [...] pod usługi kultu religijnego, działalność duszpasterską oraz usługi zdrowia, opieki społecznej i oświaty. Studium posługuje się terminem "dopuszcza", a nie terminem "przeznacza", co jest równoznaczne ze wskazaniem potencjalnych możliwości zagospodarowania, określonych w planie. W tych okolicznościach zarzut sprzeczności, a nawet rażącej sprzeczności studium z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podnoszony przez wnoszącego skargę, jest bezzasadny. Z tych samych względów nie znajduje uzasadnienia twierdzenie wnoszącego skargę o nieważności zaskarżonej uchwały, powstałej z mocy prawa. Bezzasadny jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia tzw. władztwa planistycznego, skoro Rada Gminy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i przysługującymi jej kompetencjami uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno- zachodniego -I etap.

W piśmie z dnia 12 września 2008r. pełnomocnicy skarżącego odnieśli się do zarzutów podniesionych w odpowiedzi na skargę w zakresie wniosku o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, braku podstaw prawnych zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, oraz zarzutu braku spójności zaskarżonej uchwały ze studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części P.p.s.a), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest Uchwała Rady Miejskiej K. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap. Zakwestionowany skargą miejscowy plan zagospodarowania został uchwalony w trybie przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.- zwanej w dalszej części "ustawą"). Podstawę jego zaskarżania stanowił art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U tj. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W pierwszej kolejności należy podnieść, iż wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ w odpowiedzi na skargę, niniejsza skarga została wniesiona w terminie. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 P.p.s.a, w przypadkach o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania usunięcie naruszenia prawa. W świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, (patrz uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r. Sygn. akt I OPS 2/07 opub. ONSAiWSA 2007/3/60) powyższy przepis ma także zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Analiza akt sprawy wskazuje zaś, iż odpowiedź organu na wezwanie, została doręczona skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2008r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 10 maja 2008r. Mając jednak na uwadze, iż 10 maja 2008r. przypadał w sobotę, zgodnie z art.83 § 2 P.p.s.a w świetle którego -jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu tub dniach wolnych od pracy, w rozpoznawanej sprawie za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi należało uznać 12 maja 2008 r. (poniedziałek) i w tym dniu skarga została złożona bezpośrednio w Urzędzie Miasta i Gminy K. Termin do wniesienia skargi, został więc przez skarżącego dochowany, a wniosek Rady Miejskiej K. o odrzucenie skargi jest całkowicie bezzasadny.

Nie można również zgodzić się, z prezentowanym przez organ stanowiskiem, iż niedopuszczonym jest zaskarżenie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętej w oparciu o przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zgodnie z art. 24 ust. 3 niniejszej ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym, istniała możliwość kwestionowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w drodze wniesienia zarzutu. Należy jednak podkreślić, iż art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dopuszczał możliwość wniesienia zarzutu przez każdego, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zarzut należało wnieść na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu (ust. 2). O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (ust. 3). Uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut mógł zaś zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (ust. 4).

Artykuł 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidywał zatem możliwość kwestionowana ustaleń planu jeszcze na etapie jego uchwalania, tj. dotyczył projektu planu i o takiej sytuacji faktycznej i prawnej rozstrzygają przywołane przez organ wyroki sądów administracyjnych. Tymczasem wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy zarzutów do projektu planu, lecz stanowi skargę na uchwałę Rady Miejskiej K. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - I etap, a zatem jest to skarga na akt już uchwalony przez radę gminy oraz obowiązujący. Uznać zatem należy, iż zaskarżenie przedmiotowej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym jest dopuszczalne.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi wniesionej przez A. w W. w pierwszej kolejności należało się odnieść do legitymacji skarżącego do wywiedzenia przedmiotowej skargi.

Zgodnie z art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U tj. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), na podstawie którego wniesiono niniejszą skargę, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego będziemy mieli zaś do czynienie wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący wykazał swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Jest on właścicielem między innymi działek o nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości K., które leżą na terenie objętym planem. Powyższe zdaniem Sądu uzasadnia legitymację czynną skarżącego do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, należy wskazać, iż przedmiotem badania sądu administracyjnego, pod względem zgodności z prawem jest nie tylko treść planu zagospodarowania przestrzennego, lecz także procedura sporządzenia i uchwalenia planu.

Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tryb procedury uchwalenia planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Pod pojęciem trybu procedury planistycznej będzie się mieściło zatem, np. uzyskanie stosownego uzgodnienia projektu planu, opinii stosownych organów, czy też jak podnosi skarżący badanie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy. Stosownie bowiem do treści art. 18 ust. 2 pkt. 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Wójt, Burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w art. 6 ustawy. Przepis ten stanowi zaś, iż w celu określenia polityki przestrzennej gminy, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". W studium określa się zaś w szczególności obszary które mogą być przeznaczone pod zabudowę, ze wskazaniem, w miarę potrzeby obszarów przewidzianych do zorganizowanej działalności inwestycyjnej, obszary, które mogą być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wynikającą z potrzeby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty. Przepis ten wskazuje również w pkt 7, iż studium nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Obowiązek badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, wynika zatem wprost z brzmienia art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze, strona skarżąca wywodzi, iż w sprawie doszło do naruszenia jej interesu prawnego z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona w sprawie uchwała, wydana została właśnie z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt. 2a ustawy, poprzez brak spójności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego uchwałą z polityką przestrzenną gminy K., określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej K. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r.

Zgodnie bowiem z [...] zaskarżonej uchwały - teren oznaczony w Planie Miejscowym symbolem [...] przeznacza się pod usługi kultu religijnego, działalność duszpasterska, oraz usługi zdrowia, opieki społecznej i oświaty. Taki sposób określenia przeznaczenia terenu w ocenie skarżącego oznacza w istocie, iż niedozwolone jest jakiekolwiek odmienne wykorzystanie nieruchomości położonych w obrębie terenu [...] (brak dopuszczenia jakiejkolwiek funkcji uzupełniającej przeznaczenia terenu). Tymczasem, zgodnie z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K., nieruchomości A. położone są w obszarze strefy [...] oraz strefy [...]. Zgodnie z treścią studium:  w strefie [...] obowiązuje podporządkowanie realizacji zabudowy i zagospodarowania terenu głównej, leczniczej i rehabilitacyjnej funkcji terenu. Dopuszczono tu możliwość realizacji obiektów budownictwa mieszkaniowego, w tym o charakterze pensjonatowo - hotelowym;

w strefie [...] obowiązuje zakaz lokalizacji uciążliwych funkcji produkcyjnych i usług, natomiast literalnie dopuszczono możliwość realizacji budynków mieszkalnych i usług podstawowych.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skarżący wskazuje, iż w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. dopuszczono na określonym obszarze obok przyjętej w planie szeroko określonej działalności usługowej podstawowej (usług duszpasterskich, obiektów służby zdrowia, usług związanych z funkcjonowaniem uzdrowiska) również realizację zabudowy mieszkaniowej. Tymczasem uchwalony Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego ograniczył zakres przeznaczenia spornego obszaru poprzez nieuwzględnienie możliwość realizacji na nim zabudowy mieszkaniowej.

Tym samym zdaniem skarżącego, uzasadniony jest zarzut, iż plan miejscowy jest w tym zakresie niespójny, a wręcz sprzeczny, z polityką przestrzenną Gminy K., określoną w studium.

Sąd nie podzielił jednak stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą. Na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie było aktem ustanawiającym przepisy gminne. Studium nie miało więc mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określało - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiązało wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określało więc tylko ogólne kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, właściwe organy zobligowane zatem były na mocy art. 18 ust. 2 pkt. 2a ustawy do badania spójności rozwiązań projektu planu z polityka przestrzenną gminy określoną w studium. Należy jednak wskazać, iż użycie w art. 18 ust. 2 pkt. 2 a ustawy, słowa "polityka przestrzenna" wskazuje na konieczność zachowania spójności co do ogólnych zasad zagospodarowania terenu określonych w studium. Słowo spójność oznacza bowiem harmonijne przyswajanie do siebie różnych elementów. Spójny to harmonijnie powiązany ze sobą, spoisty (współczesny Języka polskiego; tom 2 Wydawnictwo WILGA 1999 r.). Tymczasem używane na gruncie obowiązującej obecnie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym słowo "zgodny" - oznacza jednakowy, nie różniący się od czegoś, odpowiedni do czegoś (Słownik współczesny Języka Polskiego; Wydawnictwo WILGA 1999). Pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powszechnie rozumiano pod pojęciem spójności rozwiązań planistycznych z polityką przestrzenną gminy brak sprzeczności obu rozwiązań, co do podstawowych funkcji przewidzianych w projekcie planu i w studium. Takie stanowisko prezentuje również doktryna. "Z przyjętego w powszechnym rozumieniu pojęcia "zgodności" danego aktu z innym wynika, że jest to stopień związania znacznie silniejszy niż "spójność", czy też "niesprzeczność" (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - komentarz prof. Zbigniew Niewiadomski Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2004). Analiza akt sprawy wskazuje, iż przy uchwalaniu zaskarżonego planu właściwy organ dokonał badania spójności rozwiązać planu z polityka przestrzenną gminy określoną w studium. Wymóg formalny został więc w sprawie spełniony. Porównanie zapisów studium przyjętego uchwałą Rady Miejskiej K. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. i zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazuje jednak, jak słusznie zauważa strona skarżąca, iż w studium dla obszaru na którym usytuowane są działki skarżącego o nr [...] i [...] dopuszczono obok przyjętej w planie szeroko określonej działalności usługowej podstawowej (usług duszpasterskich, obiektów służby zdrowia, usług związanych z funkcjonowaniem uzdrowiska) również realizację zabudowy mieszkaniowej. Funkcja mieszkaniowa nie została więc przyjęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co w ocenie skarżącego stanowi naruszenie jego interesu prawnego, jako właściciela w/w nieruchomości.

Podniesiona przez skarżącego okoliczność, bez wątpienia wskazuje, iż przyjęty w miejscowym planie zagospodarowania dopuszczalny sposób zagospodarowania należących do skarżącego nieruchomości wpływa na ograniczenie wykonywania przysługujących mu uprawnień właścicielskich w zakresie sposobu zagospodarowania należących do niego nieruchomości. Należy jednak wskazać, iż w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego z uwagi na fakt, iż przeznaczenie terenu na którym zlokalizowane są nieruchomości skarżącego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest identyczne jak w studium. Jak wskazano bowiem powyżej studium nie jest przepisem prawa, a jego celem na gruncie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym było jedynie określenie polityki przestrzennej gminy.

Szczegółowe ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest zaś w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( art. 2 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ogólne kierunki i zasady przyjęte w planie winne być zatem spójne z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, co nie oznacza, jednak iż ustalenia planu muszą być w całej rozciągłości identyczne, jak w studium. Spójność w ocenie Sądu nie oznacza bowiem identyczności, bezwzględnej zgodności. Ustalenia planu mogą zatem nie tylko uszczegóławiać ale również uściślać, zawężać przyjęty w studium sposób zagospodarowania dla danego terenu. Należy bowiem mieć na uwadze, iż studium jest jedynie swego rodzaju ogólnym projektem kształtującym szeroko rozumianą politykę przestrzenną gminy. O szczegółowym przeznaczeniu danego terenu decydują zaś zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego, Rada zobligowana była zatem także uwzględnić, iż obszar na terenie którego zlokalizowane są działki należące do skarżącego ([...] i [...]) położone są między innymi na obszarze dzielnicy uzdrowiskowej, w strefie ochrony urbanistycznej W., oraz w granicach konserwatorskiej strefy archeologicznej. Taka lokalizacja, wymagała od organu właściwego ukształtowania zasad jego zagospodarowania. Przyjęcie zatem zgodnego, ale nie w pełni identycznego ze studium sposobu zagospodarowania tego terenu, jako kontynuacji usług związanych z uzdrowiskiem, nie może być uznane za brak spójności zapisów planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, z uwagi na wyeliminowanie funkcji mieszkaniowej, którą co należy podkreślić zapisy studium jedynie dopuszczały.

Sąd nie podzielił także podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów przekroczenia przez Radę Miejską K. przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały zakresu władztwa planistycznego gminy oraz pozbawienia skarżącego konstytucyjnie i ustawowo zagwarantowanego mu prawa własności,

Wskazać należy, iż art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiera podobną treść jak art. 140 Kodeksu cywilnego. Oba te przepisy określają granice, w których dysponent nieruchomości może z niej korzystać w sposób przez siebie zamierzony. Wspólnymi w obu przepisach granicami są ustawy i zasady współżycia społecznego. O ile chodzi o granice określone ustawą, a dotyczące zagospodarowania terenu, to wyznaczona ona została przede wszystkim w art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do tego przepisu ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uregulowanie to stanowi przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi zamierzone przez ustawodawcę wyraźne odstępstwo od generalnej zasady swobodnego korzystania z rzeczy, wyrażonej w art. 140 Kc.

Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o przepisy której, uchwalono zaskarżoną w sprawie uchwałę, jest zatem jedną z ustaw, która może ograniczać własność. Art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej chroni własność, ten sam jednak przepis dozwala na ograniczenie tego prawa pod warunkiem, że dokonuje się tego w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności (por. art. 140 kc).

Nie ulega wątpliwości, że ustalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszają niewątpliwie interes prawny skarżącego, gdyż ograniczają jego uprawnienia właścicielskie w swobodnym dysponowaniu nieruchomością. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza jednak obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej uchwały uznał, że gmina z mocy art. 3 ustawy posiada uprawnienia do samodzielnego rozstrzygania o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu i że w swoich działaniach ograniczona jest tylko przez normy prawa materialnego, niemniej Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały Rada nadużyła -tzw. w doktrynie - "władztwa planistycznego", przeznaczając działki należące do skarżącego, zlokalizowane w strefie uzdrowiska pod usługi kultu religijnego, działalność duszpasterską, usługi zdrowia opieki społecznej i oświaty, a zatem na cele związane z funkcjonowaniem istniejącego już uzdrowiska. Podnieść przy tym należy, iż przyjęte w m.p.z.p przeznaczenie w/w działek, dostosowano także do ogólnych celów realizowanych przez ich właściciela tj. K.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia procedury uchwalania zaskarżonego planu, poprzez dokonanie badania spójności planu, niezgodnie z kolejnością wskazaną w art. 18 ustawy, należy wskazać, iż podniesiony przez skarżącego zarzut słusznie wskazuje, iż w trakcie uchwalania m.p.z.p, doszło do naruszenia w/w przepisu. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 2 ustawy Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, kolejno:

1. ogłasza w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o przystąpieniu do sporządzenia planu, określając formę, miejsce i termin, nie krótszy niż 21 dni, składania wniosków do planu,

2. zawiadamia na piśmie o przystąpieniu do sporządzenia planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu,

2a bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenna gminy określoną w studium,

3. występuje o opinie właściwych organów administracji rządowej, stosownie do przedmiotu planu,

4. uzgadnia projekt planu stosownie do jego zakresu z organami wymienionymi w art. 18 ust.2 pkt 4 a-g,

5. zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu,

6. wykłada projekt planu i prognozę, o której mowa w przepisach o ochronie środowiska, do publicznego wglądu,

7. przyjmuje protesty i zarzuty itd...

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie w/w kolejność nie została zachowana, bowiem badanie spójności rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego dokonano w końcowym etapie jego uchwalania tj., już po wyłożeniu projektu do publicznego wglądu.

Podnieść zatem należy, że słusznie wywodzi skarżący, wskazując, iż procedurze uchwalania planu, określonej w art. 18 ustawy, ustawodawca nadał wysoką rangę, bowiem jej naruszenie powoduje zgodnie z art. 27 ustawy nieważność uchwały.

Należy jednak mieć na uwadze, iż przedmiotowa skarga rozpoznawana jest w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten w sposób ścisły wskazuje zaś kiedy strona może wywieść taką skargę tj. w sytuacji naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą. Oznacza to, iż w sprawie koniecznym jest wykazanie nie tylko samego faktu naruszenia przepisu prawa, ale również wywiedzenie, iż jego pochodną jest naruszenie interesu prawnego strony skarżącej. A zatem winno to być naruszenie prawa, któro wprost godzi w interes prawny strony skarżącej.

Konkludując, w ocenie Sądu, w przypadku zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez wątpienia naruszenia interesu prawnego strony należało by upatrywać w świetle art. 27 ustawy w przypadku naruszenia procedury jego uchwalaniu polegającego np. na nieuzyskaniu przez organ stosownych uzgodnień, niewyłożeniu planu do publicznego wglądu, czy też pominięciu obowiązku zbadania spójności projektu planu z polityka przestrzenną gminy. Skoro jednak w rozpoznawanej sprawie w toku procedury uchwalania planu dokonano poszczególnych czynności zmierzających do jego uchwalenia, a zarzut dotyczy de facto niezachowania określonej w art. 18 ust. 2 ustawy kolejności ich przeprowadzenia, poprzez późniejsze dokonanie badania spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, uznać należy, iż brak jest podstaw do uznania, iż przedmiotowe naruszenie przepisu, miało wpływ na naruszenie interesu prawnego strony skarżącej przez zaskarżoną w sprawie uchwałę.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją oddalić.