Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 590/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi D. V. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienie się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2009 r. o odmowie udzielenia D. V. N.. zezwolenia na zamieszkanie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W dniu 13 stycznia 2009 r. D. V. N. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Przedmiotowy wniosek Cudzoziemiec umotywował długoletnim pobytem w Polsce oraz pracę zawodową.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...], decyzją z [...] sierpnia 2009 r. odmówił Cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Cudzoziemiec przebywa w Polsce nieprzerwanie od 14 listopada 2003 r. na podstawie wiz oraz zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony i tym samym spełnia przesłankę 5-letniego, nieprzerwanego pobytu w Polsce. Posiada również ubezpieczenie zdrowotne.

W ocenie organu I instancji Cudzoziemiec nie spełnił natomiast wymogu dotyczącego posiadania regularnego i stabilnego źródła dochodu. Organ stwierdził, że chociaż aktualny miesięczny dochód Cudzoziemca po uwzględnieniu kosztów zamieszkania kształtuje się na poziomie 860 zł, to jednak analiza dokumentacji związanej z wcześniejszymi postępowaniami prowadzonymi w sprawie pobytu Cudzoziemca wykazała, że dochody uzyskiwane przez niego we wcześniejszych latach 2006-2008 nie charakteryzują się stabilnością.

W odwołaniu od powyższej decyzji podniesiono, że Wojewoda [...] nie ustosunkował się do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zakwestionowano też stwierdzenie organu I instancji jakoby dochody uzyskiwane przez Cudzoziemca w latach 2006-2008 były niższe niż wymagane pomimo, iż w oparciu w oparciu o te dochody Cudzoziemiec otrzymywał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w latach wcześniejszych. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 6, art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, określającego przesłanki do udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Stwierdził, że strona spełnia przesłankę nieprzerwanego i legalnego pobytu w Polsce przez co najmniej 5 lat.

Analizując istnienie przesłanki "stabilnego i regularnego źródła dochodu" organ odwoławczy wskazał, że dochody Cudzoziemca ustalone na podstawie załączonych do akt sprawy zeznań PlT-37 po pomniejszeniu o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym oraz o składki na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne wyniosły: 8 107,52 zł w 2006 r., 5 689,57 zł w 2007 r. i 3 245,82 zł w 2008 r. Wysokość tych dochodów po odjęciu kosztów zamieszkania była więc niższa niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r., nr 220, poz. 1431).

Organ odwoławczy zauważył następnie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż od 2009 r. Cudzoziemiec uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 1276 zł brutto, a koszty zamieszkania wynoszą 200 zł miesięcznie.

W związku z powyższym organ uznał, że obecnie Cudzoziemiec posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia swoich kosztów utrzymania. Jednak analiza dochodów uzyskiwanych przez niego w poszczególnych latach wykazała tendencję spadkową, a więc nie pozwała stwierdzić, iż wnioskodawca udokumentował, że spełnia przesłankę posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Decyzjom tym zarzucił naruszenie prawa materialnego – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o cudzoziemcach – oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 8 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że spełnia przesłanki zawarte w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach – w szczególności spełnia warunek stabilnego i regularnego źródła dochodu, ponieważ ma stałą pracę dzięki której otrzymuje regularne wynagrodzenie. Wskazał, że zarabia 1500 zł miesięcznie, na mieszkanie wydaje natomiast 200 zł miesięcznie, suma która mu zostaje bez wątpienia więc wystarcza na utrzymanie.

W ocenie Skarżącego wynikający z art. 65 ustawy o cudzoziemcach obowiązek posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, nie oznacza konieczności posiadania takiego dochodu na pięć lat przed złożeniem wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Wymóg oznaczony pięcioletnim terminem dotyczy bowiem wyłącznie nieprzerwanego pobytu.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Wnioskiem z 13 stycznia 2009 r. Skarżący wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zgody na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich. Podstawę materialnoprawną rozpatrywania wniosku stanowią przepisy ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 65 ust. 1 tej ustawy – zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ocenie organu wydającego zaskarżoną decyzję, nie można przyjąć, by Skarżący spełnił w całości przesłankę z art. 65 ust. 1 pkt 1 powyższego przepisu tzn. by posiadał stabilne źródło dochodów. Z tego powodu wniosek Skarżącego nie został uwzględniony. W szczególności organ powołał się, w omawianym zakresie, na dochody uzyskiwane przez Skarżącego w latach 2006-2008.

W ocenie Sądu przedstawiona przez organ orzekający interpretacja powyższego przepisu jest nieuzasadniona. Niezrozumiałe jest bowiem stwierdzenie organu, iż Skarżący posiada obecnie stabilne i regularne źródło dochodu jednakże z uwagi na dochody uzyskiwane w latach poprzednich (2006-2008) nie spełnia przesłanki do udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Podkreślenia wymaga, że wskazany w przepisie art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach pięcioletni okres dotyczy jedynie nieprzerwanego przebywania na terytorium RP, nie dotyczy natomiast stabilnego i regularnego źródła dochodów. Badanie przez organ dochodów Skarżącego na pięć lat wstecz od daty złożenia wniosku nie jest więc uprawnione. Wnioski organu wynikające z analizy dochodów Skarżącego uzyskiwanych przez niego w latach poprzednich podważa też fakt uwzględniania wcześniejszych wniosków Skarżącego składanych właśnie w oparciu o dochody z lat 2006-2008.

Wskazać należy, że ustawa o cudzoziemcach nie definiuje pojęcia ,,stabilnego’’ źródła dochodu, o którym mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1, nie reguluje także czasookresu uzyskiwania dochodu, którego upływ upoważniałby organ administracji publicznej do uznania dochodu cudzoziemca za ,,stabilny’’. Przy ocenie tego zagadnienia niezbędne jest w szczególności uwzględnienie rodzaju źródła dochodu cudzoziemca na gruncie ustalonego stanu faktycznego.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika tymczasem, że Skarżący w analizowanym przez organ okresie uzyskiwał swój dochód ze stałej pracy. W 2009 r., a więc w roku złożenia wniosku rozpatrywanego w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, Skarżący pozostawał w zatrudnieniu na cały etat na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierownika do spraw handlowych z wynagrodzeniem w wysokości 1500 zł. brutto miesięcznie. Okres obowiązywania umowy uwzględniał termin ważności zezwolenia na pracę (od 17 kwietnia 2009 r. do 16 kwietnia 2010 r.) przedłużonego przez Wojewodę [...] w dniu 11 marca 2009 r. Koszty mieszkania ponoszone przez Skarżącego wynosiły natomiast 200 zł miesięcznie.

W ocenie Sądu te właśnie okoliczności powinny stanowić podstawę rozważań organu dotyczących oceny, czy Skarżący posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające do pokrycia kosztów własnego utrzymania.

W tej sytuacji działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.