Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1037/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 47
journal: Dz.U. 2023 poz 1587
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
article: Art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 32, art. 39(1), art. 40 § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2024 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 roku sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 12 października 2023 roku znak SKO.4163.10.23 w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania udzielonego zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzją z 12 października 2023 r., znak: SKO.4163.10.23, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej także: Kolegium, SKO, organ II instancji, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) (dalej: k.p.a.) oraz art. 47 ust. 2-6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.) (dalej: ustawa o odpadach, u.o.o.) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (dalej także: organ I instancji) z dnia 28 czerwca 2023 r., znak: [...], którą:

1. cofnięto, bez odszkodowania, udzielone firmie P. Sp. z o. o.

z siedzibą w W. (dalej także: Spółka P., Spółka, skarżąca) decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...]., sprostowaną postanowieniem Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2022 r., znak: [...], zezwolenie na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. (gm. W.), na działkach o nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...], [...] , [...] , [...] ,[...] , [...] ,[...] , [...] , [...] obręb [...] B.;

2. zobowiązano firmę P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. do:

a) usunięcia z terenu składowiska odpadów w B., na własny koszt:

1) dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia 2022 r. do dnia 19 października 2022 r. odpadów oznaczonych kodem 19 05 03 (o łącznej masie ok. 731,0 Mg), które są magazynowane na terenie składowiska odpadów w B., w dwóch pryzmach, przygotowanych do wywozu i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami, po odpowiednim ich zaklasyfikowaniu, mając na względzie źródło ich wytworzenia oraz skład morfologiczny i właściwości;

2) pozostałości po magazynowanych odpadach niebezpiecznych z miejsc zlokalizowanych przy zachodnim ogrodzeniu składowiska, które zostały przywiezione na teren składowiska pod kodem 19 05 03 i obecnie są magazynowane w pryzmach oczekujących na wywóz;

b) zaprzestania magazynowania odpadów o kodzie 19 05 03 (o łącznej masie ok. 46,62 Mg), zgromadzonych w pryzmie, zlokalizowanej w betonowym boksie, znajdującym się w południowej części rekultywowanego składowiska odpadów w B., poprzez prawidłowe ich zagospodarowanie;

3. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności firmy P. Sp. z o.o., w zakresie przetwarzania odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. (gm. W.);

4. stwierdzono, że cofnięcie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w pkt 1 powoduje zakończenie działalności objętej ww. zezwoleniem.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

Starosta [...] decyzją z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...], udzielił firmie P. Sp. z o.o. z siedzibą w I., przy ul. [...] (wg wpisu w KRS Spółki w drugiej połowie września 2022 r., nastąpiła zmiana adresu siedziby Spółki na [...],[...] W.) zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. (gm. W.), na działkach o nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...], [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] obręb [...] B.. Natomiast postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2022 r. Starosta [...] sprostował omyłki pisarskie powstałe podczas tworzenia tekstu tej decyzji. Zezwolenie zostało udzielone, zgodnie z wnioskiem ubiegającej się o jego wydanie Spółki, na czas oznaczony, z terminem obowiązywania do dnia 30 czerwca 2023 r. Decyzja - zezwolenie na przetwarzanie odpadów, stała się ostateczna dnia 10 sierpnia 2022 r.

Do przeprowadzenia rekultywacji składowiska odpadów w B. zobligowany jest zarządzający składowiskiem, tj. Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o.o. z siedzibą w S. Sposób rekultywacji składowiska odpadów w B., z uwzględnieniem wskazanych w harmonogramie działań i terminów ich realizacji określa, udzielona Przedsiębiorstwu Komunalnemu Sp. z o. o., decyzja Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 23 września 2010 r., znak: RO.VI-IW-6620/149/2010 w sprawie zamknięcia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości B., gm. W. (pow. [...], woj. łódzkie), zmieniona decyzjami: Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 22 stycznia 2013, znak: ROVI.7241.2.1.2013.IW, z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: RŚVI.7241.17.2015.RM oraz z dnia 23 września 2020 r. znak: RŚVI.7241.30.2020.IW. W decyzji zmieniającej z dnia 23 września 2020 r. (w pkt 1.1) w ramach ustalonego nowego harmonogramu działań w zakresie rekultywacji technicznej wskazano m. in. potrzebę wykonania warstw rekultywacyjnych w postaci:

– warstwy wyrównawczej o grubości 0,15 m oraz jej stabilizację i zagęszczenie,

– wykonanie warstwy izolacyjnej o grubości 0,40 m z glin i iłów zastoiskowych i jej zagęszczenie,

– warstwy drenażowej o miąższości 0,1 m oraz jej stabilizację poprzez zagęszczenie oraz

– warstwy okrywowej o miąższości 0,45 m oraz jej stabilizację poprzez zagęszczenie.

W pkt 3 ww. decyzji, zobowiązano jednocześnie zarządzającego składowiskiem do przeprowadzenia rekultywacji zgodnie z ustalonym harmonogramem działań rekultywacyjnych oraz zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2022 r. poz. 1902) (dalej: rozporządzenie w sprawie składowisk odpadów).

W dniu [...] kwietnia 2021 r. Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o. o. w S. zawarło, z firmą P. Sp. z o., umowę na wykonanie robót w ramach zadania pn. "Rekultywacja składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne we wsi B., gmina W.". Zakończenie wykonywania przedmiotu umowy ustalono do dnia 31 grudnia 2022 r. Aneksem nr 1 z dnia 26 lipca 2021 r. do tej umowy zmieniono termin realizacji przedmiotu umowy do dnia 30 czerwca 2023 r.

Na podstawie udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: RS.6233.2.2O22.um, zezwolenia, Spółka P. była uprawniona do prowadzenia procesu odzysku R3 oraz R5 w ramach etapu rekultywacji technicznej składowiska w B. w ściśle określony sposób oraz wyłącznie z wykorzystaniem rodzajów odpadów do tego przeznaczonych (tj. do tworzenia warstwy wyrównawczej, wyłącznie z wykorzystaniem odpadów, które mogą być stosowane do budowy skarp, w tym obwałowań oraz kształtowania korony składowiska i warstwy okrywowej, z odpadów, które mogą być stosowane do wykonywania rekultywacji przez wykonanie okrywy rekultywacyjnej/biologicznej). Na tej podstawie tworzenie warstwy wyrównawczej mogło być prowadzone z wykorzystaniem 24 rodzajów odpadów wymienionych w Tabeli nr 1 decyzji, natomiast wierzchniej warstwy okrywowej, przy użyciu 13 rodzajów odpadów wskazanych w Tabeli nr 2 tej decyzji. Rodzaje odpadów przewidziane do przetwarzania są określone w obowiązującym rozporządzeniu w sprawie składowisk odpadów, które jednoznacznie wskazuje jakie rodzaje odpadów można wykorzystać do tworzenia warstwy wyrównawczej oraz warstwy okrywowej.

Rekultywacja techniczna z wykorzystaniem odpadów wskazanych w decyzji Starosty [...], zgodnie z wnioskiem Spółki P. o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w pierwszej kolejności polegać miała na przemieszczaniu i właściwym zagęszczeniu odpadów komunalnych zdeponowanych w składowisku odpadów, na których następnie bezpośrednio tworzona miała być warstwa wyrównawcza, a po jej odpowiednim zagęszczeniu kolejne dwie warstwy: izolacyjna (tzw. ekranująca) i drenażowa (również odpowiednio zagęszczone). Wykonanie wierzchniej warstwy okrywowej (zagęszczonej), stanowiło kolejny etap rekultywacji technicznej składowiska odpadów w B..

Do wykonania warstw izolującej oraz drenażowej nie zostały w decyzji Starosty [...] (zezwoleniu na przetwarzanie odpadów) przewidziane żadne odpady, w związku z powyższym wykonanie tych warstw w ramach rekultywacji składowiska (realizowanej zgodnie z warunkami decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 23 września 2010 r. z późniejszymi zmianami) nie było związane z procesem przetwarzania odpadów, a tym samym nie było objęte ww. decyzją Starosty [...]. Niemniej jednak właściwe wykonanie warstwy ekranującej i drenażowej było niezbędne przed przystąpieniem do wykonania warstwy okrywowej, do tworzenia której mogły być wykorzystane odpady, co jednoznacznie wskazano w decyzji Starosty [...]. Natomiast materiał, jaki winien być użyty do wykonania warstwy izolującej wraz z podaniem wartości współczynnika filtracji k oraz do utworzenia warstwy drenażowej (grunt żwirowo - piaszczysty) ze wskazanym współczynnikiem filtracji, określała również decyzja Burmistrza W. z dnia 27 grudnia 2021 r., znak: WIR.6220.16.2021.7.KŻ, o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na procesie technicznego zamknięcia i rekultywacji składowiska odpadów w m. B., gm. W., na działkach o nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...], [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] obręb [...]..

Ponadto odpady wymienione w Tabeli nr 1 i Tabeli nr 2 decyzji Starosty [...] zezwalającej na przetwarzanie odpadów, zgodnie z warunkami tej decyzji miały być dostarczone na teren rekultywowanego składowiska i bezpośrednio wykorzystywane do tworzenia warstwy wyrównawczej i okrywowej, bez możliwości ich magazynowania na terenie kwatery składowiska przed przetwarzaniem (do takich działań zobowiązała się firma P. w złożonym wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów).

Pierwszy transport odpadów do przetwarzania w ramach rekultywacji technicznej, dostarczony został na teren rekultywowanego składowiska odpadów w B. (wg kart przekazania odpadów) w dniu 18 sierpnia 2022 r., a kolejny taki transport został zrealizowany dnia następnego. Dowieziono odpad o kodzie 19 05 03 - Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Starosta [...] zezwolił Spółce P. na wykorzystanie ww. odpadu wyłącznie do tworzenia ostatniej warstwy rekultywacyjnej - warstwy okrywowej. W dniu dostarczenia odpadów oznaczonych kodem 19 05 03, na składowisku nie były prowadzone prace rekultywacyjne w kierunku tworzenia ww. warstwy.

W masie dowiezionych na składowisko w B., w dniu 18 i 19 sierpnia 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 (zgodnie z protokołem oględzin nr [...], załączonym do protokołu kontroli WIOŚ nr [...]) oprócz frakcji organicznych o kolorze brunatno - czarnym widoczne były:

– w hałdzie odpadów zmagazynowanych w boksie (dowiezionych na teren składowiska w dniu 19 sierpnia 2022 r.) liczne kawałki szkła, tworzyw sztucznych (w postaci folii, styropianu i gąbek), metali, płyt wiórowych laminowanych, drewna oraz przedmioty związane z bytowaniem ludzi, tj. zakrętki od butelek z tworzyw sztucznych i metali, piłeczki z tworzyw sztucznych, pojemnik po wyrobach zawierających nikotynę,

– w drugiej hałdzie odpadów zmagazynowanych w zachodniej części składowiska odpadów (dowiezionych na składowisko w dniu 18 sierpnia 2022 r.), znajdowały się liczne kawałki szkła, tworzyw sztucznych w postaci folii, styropianu i gąbek, metali (puszek po piwie), drewna.

W pobliżu obu hałd odpadów wyczuwalny był zapach charakterystyczny dla odpadów komunalnych. Z ww. pryzm pobrane zostały dwie próby do badań (przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Badawcze GIOŚ Oddział w R.), które wykazały, że przedmiotowe próbki w ok. 70 % składały się z mocno rozdrobnionej frakcji o wielkości cząstek poniżej 10 mm (frakcja ta nie została przebadana pod kątem składu morfologicznego), natomiast udział pozostałych zanieczyszczeń (ok. 30 %) obejmował odpady szkła, metali, tworzyw sztucznych, papieru i tektury, odpady mineralne i organiczne pozostałe.

Odpady (wg kart przekazania odpadów) dostarczone zostały na teren składowiska w B. z bazy logistyczno - przeładunkowej w J. (gm. I.), prowadzonej przez firmę P. i wytworzone w wyniku świadczenia przez ww. Spółkę usług (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 32 u.o.o. i/lub działalności w zakresie obiektów liniowych (w myśl art. 3 pkt. 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. 2023, poz. 682 ze zm., dalej: Prawo budowlane), tj. poza instalacjami. Przy czym w świetle obowiązujących przepisów prawa, ten rodzaj odpadu wytwarzany może być wyłącznie w instalacjach służących zagospodarowaniu odpadów, a nie jak to zadeklarował wytwórca tych odpadów poza instalacjami. W takim przypadku ewidencja ww. odpadów przeprowadzona została przez Spółkę P. niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. z naruszeniem przepisów ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem.

Mimo, że legalne wykorzystywanie odpadów o kodzie 19 05 03 przeznaczonych wyłącznie do tworzenia warstwy okrywowej, w tym czasie nie było możliwe (niedopuszczalne było również ich magazynowanie), Spółka P. przyjmowała na składowisko odpadów w B. kolejne transporty odpadów (w okresie od 18 sierpnia 2022 r. do 19 października 2022 r. posiadacz odpadów przyjął do przetwarzania w ramach rekultywacji 852,10 Mg tego odpadu - dot. potwierdzonych przez Spółkę transportów z dnia 18 sierpnia 2022, 10 października 2022 r., 11 października 2022 r., 12 października 2022 r., 13 października 2022 r., 14 października 2022 r., 17 października 2022 r., 18 października 2022 r., 19 października 2022 r. oraz niepotwierdzonych transportów z dnia 19 sierpnia 2022 r. i 19 października 2022 r.). Powyższe działania, w ocenie organu I instancji, naruszały warunki udzielonego Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Partie odpadów o kodzie 19 05 03, dostarczonych na teren kwatery w okresie od 10 do 19 października 2022 r. oraz odpadu o kodzie 19 12 09 dowiezionego w dniu 9 listopada 2022 r. (który zgodnie z decyzją Starosty [...] mógł być wykorzystany do tworzenia warstwy wyrównawczej, ale tylko wówczas, jeżeli pod tym kodem sklasyfikowano właściwe odpady, czyli minerały np. piasek, kamienie, bez obecności innych domieszek) pochodziły z firmy A. Sp. z o.o., zakład w T. Firma ta prowadzi instalację do oczyszczania osadów zawierających substancje ropopochodne (instalacja objęta jest pozwoleniem zintegrowanym Marszałka Województwa Wielkopolskiego znak: DSR-VI.7222.96.2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. z późn. zm.) jak również kompostownię kontenerową (eksploatowaną w ramach decyzji Starosty [...] znak: OS.6233.38.2017 z dnia 24 listopada 2017 r. ze zm. - zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R3).

Pismem z dnia 7 listopada 2022 r., znak: [...], Starosta [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia udzielonego P. Sp. z o. o., decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...], zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. (gm. W.), na działkach o nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] B. W związku z koniecznością pozyskania dodatkowego materiału dowodowego, zawiadomił również, zgodnie z art. 79 k.p.a. o terminie oględzin rekultywowanego składowiska odpadów w B., wyznaczonych na dzień 29 listopada 2022 r.

Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte po analizie pozyskanego materiału tj.: kart przekazania odpadów wygenerowanych w systemie BDO, opinii biegłego sądowego z zakresu ochrony środowiska i gospodarki odpadami z dnia 10 października 2022 r., przekazanej przez Prokuraturę Rejonową w S. przy piśmie z dnia 21 października 2022 r. (ta sama opinia została również przekazana przez Prokuraturę Okręgową w S. przy piśmie z dnia 15 listopada 2022 r.), protokołów z oględzin z dnia 19 sierpnia 2022 r. oraz z dnia 19 i 20 października 2022 r., przekazanych przez WIOŚ Delegaturę w S. (w dniu 24 października 2022 r., na wniosek Starosty [...] z dnia 20 października 2022 r. WIOŚ przekazał ponadto opinię biegłego sądowego z dnia 10 października 2022 r., karty przekazania odpadów z dnia 18 i 19 sierpnia 2022 r. (5 szt.) wygenerowane z systemu BDO, sprawozdanie z badań nr [...] dwóch uśrednionych próbek odpadów dostarczonych na składowisko w B. i zmagazynowanych w hałdach, pobranych w dniu 19 sierpnia 2022 r. przez próbobiorcę z CLB GIOŚ w W. Oddział w Ł., Pracownia w S. (sprawozdanie to zawiera informację o procentowym udziale różnego rodzaju odpadów i frakcji o wielkości cząstek poniżej 10 mm w pobranych próbkach, próbek nie badano pod kątem składu morfologicznego). Starosta [...] wziął również pod uwagę liczne interwencje dot. prowadzenia procesu rekultywacji z wykorzystaniem odpadów, zgłaszane przez mieszkańców wsi G., B. i Ł. (położonych na terenie gm. W. w pobliżu składowiska), informacje przekazywane przez Burmistrza W. (Gmina W. jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się składowisko w B., nieruchomość ta została wydzierżawiona w dniu 28 kwietnia 2004 r. Przedsiębiorstwu Komunalnemu Sp. z o.o. w S., na cele związane z prowadzeniem składowiska odpadów) oraz postępowanie prowadzone przez Prokuratorię Rejonową w S.

Ponadto pismem z dnia 30 września 2022 r. (znak: I-DSI.7024.3.24.2022.js) WIOŚ w Łodzi Delegatura w S. poinformował Starostę [...], że w dniu 19 sierpnia 2022 r. rozpoczął kontrolę P. Sp. z o.o. prowadzącej rekultywację składowiska odpadów komunalnych w B., w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w zakresie realizacji obowiązków podmiotów gospodarujących odpadami.

W dniu 9 listopada 2022 r., na teren nieczynnego składowiska odpadów w B., dowieziony został odpad (wg kart przekazania odpadów) o kodzie 19 12 09 - Minerały (np. kamienie, piasek), natomiast w dniu 15 listopada 2022 r. odpad o kodzie 17 05 04 - Gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03. Ww. odpady zostały rozprowadzone na warstwie zdeponowanych w składowisku odpadów komunalnych. Zgodnie z warunkami decyzji Starosty [...] - zezwolenia na przetwarzanie odpadów (Tabela 1 decyzji) ww. odpady mogły być stosowane w ramach rekultywacji do kształtowania obwałowań i korony składowiska (tj. do tworzenia warstwy wyrównawczej).

Natomiast przeprowadzone w dniu 9 i 29 listopada 2022 r. przez pracowników Starostwa Powiatowego w S. oględziny wykazały, że w obrębie rekultywowanego składowiska odpadów w B. (w okresie od 18 sierpnia do 29 listopada 2022 r.) prowadzone były wyłącznie prace polegające na odspajaniu i przemieszczaniu odpadów komunalnych, zdeponowanych w tym składowisku, celem równomiernego ukształtowania wierzchowiny całego obiektu oraz na tworzeniu warstwy wyrównawczej. Według oświadczenia złożonego w trakcie oględzin, przez pełnomocnika upoważnionego przez Prezesa Spółki P., w żadnym miejscu rekultywowanego składowiska odpadów nie były w ww. okresie prowadzone prace w kierunku tworzenia warstwy okrywowej. W ramach prowadzonych prac rekultywacyjnych nie była również wykonana jeszcze warstwa izolująca tzw. ekranująca oraz drenażowa (obie te warstwy winny być wykonane między warstwą wyrównawczą i wierzchnią warstwą okrywową, z materiałów niebędących odpadami, wskazanych w decyzji zmieniającej Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 23 września 2020 r. znak: RŚ.VI.7241.30.2020.IW oraz w decyzji Burmistrza W. z dnia 27 grudnia 2021 r., znak WIR.6220.16.2021.7.K.Ż).

Powyższe ujawnione zostało również w protokole z kontroli (zakończonej w dniu 13 stycznia 2023 r.) przeprowadzonej przez inspektorów WIOŚ w Łodzi Delegatura w S. (protokół kontroli nr [...] wraz z 26 załącznikami, obejmującymi protokoły oględzin przeprowadzonych w dniach: 19 sierpnia 2022 r., 6 października 2022 r., 10 października 2022 r., 18 października 2022 r., 19 października 2022 r., 9 listopada 2022 r., 14 listopada 2022 r., 15 listopada 2022 r., 17 listopada 2022 r., 29 listopada 2022 r., 3 stycznia 2023 r., sprawozdania z badań odpadów pobranych w dniach 19 sierpnia 2022 r., 20 października 2022 r., 14 listopada 2022 r. i 17 listopada 2022 r., opinie biegłego sądowego z dnia 10 października 2022 r. nr [...] i z dnia 28 grudnia 2022 r. nr [...], protokoły przesłuchań, pismo Wielkopolskiego WIOŚ oraz wydruki kart przekazania odpadów z systemu BDO). W ww. protokole jednoznacznie wskazano, że dostarczone na teren składowiska odpadów w B., w okresie od 18 sierpnia do 19 października 2022 r. odpady o kodzie 19 05 03, celem ich przetworzenia w ramach rekultywacji składowiska, nie mogły być w tym czasie wykorzystane. Dopiero w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 3 stycznia 2023 r. na terenie składowiska odpadów w B., stwierdzono wykonanie warstwy izolującej i drenażowej (w protokole oględzin z dnia 3 stycznia 2023 r. - załącznik nr 20, wskazano, że warstwy te zostały wykonane jedynie na części składowiska).

W świetle dokonanych przez WIOŚ ustaleń, w protokole kontroli (w części wnioski końcowe) stwierdzono, że Spółka P. naruszyła warunki udzielonego przez Starostę [...] zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B., w zakresie kolejności wykonywania poszczególnych etapów rekultywacji. Ponadto zgodnie z udzielonym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów (pkt 6 ppkt 1 decyzji), odpady określone w Tabeli 1 i 2 nie będą magazynowane przed procesem przetwarzania, po przywiezieniu na teren rekultywowanego składowiska, odpady będą kierowane bezpośrednio do miejsc, gdzie przy użyciu ciężkiego sprzętu, będą stosowane do kształtowania obwałowań i korony składowiska albo do wykonania okrywy rekultywacyjnej. Tymczasem jak wynikało z ustaleń WIOŚ, odpady o kodzie 19 05 03 dostarczone we wskazanym wyżej okresie na składowisko odpadów w B. były magazynowane w różnych częściach składowiska (w boksie, w postaci hałdy bezpośrednio na gruncie, pod niebieską plandeką poza boksem, w pryzmie oddalonej ok. 30 m na północ od boksu oraz w kilku pryzmach w zachodniej części kwatery składowiska, w zagłębieniu terenu). Taki sposób magazynowania odpadów potwierdzony został również podczas oględzin przeprowadzonych przez pracowników Starostwa Powiatowego w S.. Magazynowanie odpadów na terenie składowiska odpadów w B. naruszało więc warunki udzielonego decyzją Starosty [...] zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Z ustaleń Wielkopolskiego WIOŚ (załącznik nr 25 do protokołu kontroli WIOŚ nr [...]) wynika, że odpad o kodzie 19 05 03 dostarczony w okresie od dnia 10 do 19 października 2022 r. na składowisko w B., wytworzony został z odpadu o kodzie 19 08 14, który został poddany przetwarzaniu w procesie odzysku R3 (najpierw w kompostowni kontenerowej - faza wstępna, a następnie na pryzmie kompostowej - faza druga). Wg sprawozdania z badań (wykonanych przez E. Sp. z o. o. nr [...] z 28 września 2022 r., udostępnione przez firmę A. organowi WIOŚ) odpad o kodzie 19 08 14, poddany przetwarzaniu w kompostowni kontenerowej, charakteryzował się znaczną zawartością benzyn C6-C12 (w ilości 1643 mg/kg), co stanowiło naruszenie warunków pozwolenia zintegrowanego, udzielonego przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Natomiast wyniki badań dwóch próbek odpadów o kodzie 19 05 03 dostarczonych na składowisko w dniach 18-19 października 2022 r. z firmy A. (wykonanych przez CLB GIOŚ Pracownia w R.), wykazały obecność znacznych ilości oleju mineralnego C10-C40 (w próbce pierwszej 790 mg/kg s.m. i 3000 mg/kg s.m. w drugiej próbce). Z kolei dostarczone na teren składowiska odpady o kodzie 19 12 09 (jak wynika z protokołu kontroli WIOŚ i protokołu oględzin przeprowadzonego przez pracownika Starostwa Powiatowego w S.) wyglądem przypominały ziemię o czarnym kolorze z zapachem podobnym do substancji ropopochodnych (w protokole oględzin z dnia 9 listopada 2022 r. przeprowadzonych przez pracownika SP w S. zapisano również, że odpad zawierał czarne kleiste grudki dające się łatwo formować w wałek, co wskazywało, że odpad miał właściwości plastyczne, czyli zawierał inne domieszki). Natomiast wg pozwolenia zintegrowanego Marszałka Województwa Wielkopolskiego odpad o kodzie 19 12 09 to oczyszczony piasek w postaci stałej, niepalny, sypki, niesprężysty, twardy, nieprzewodzący prądu. Zgodnie z udostępnionym przez WIOŚ w Łodzi Delegatura w S. sprawozdaniem z badań próbki odpadu o kodzie 19 12 09, zawartość oleju mineralnego C10 - C40 w badanej próbce wynosiła 1700 mg/kg s.m.

Również, przekazane Staroście [...]emu, przez organy prokuratury, opinie biegłych sądowych, tj. z zakresu ochrony środowiska i gospodarki odpadami (z dnia 10 października 2022 r., 28 grudnia 2022 r. oraz z dnia 16 stycznia 2023 r.) oraz z zakresu pożarnictwa (opinia z dnia 20 stycznia 2023 r.), a także sprawozdania (CLB GIOŚ, przekazane przez WIOŚ) z badań prób odpadu o kodzie 19 05 03 (pobranych z pryzm odpadów dostarczonych na teren nieczynnego składowiska odpadów w B., w dniach 18 i 19 sierpnia 2022 r. oraz w dniach 18 i 19 października 2022 r.) i odpadu o kodzie 19 12 09, dostarczonego na składowisko w dniu 9 listopada 2022 r. wskazywały, że skład morfologiczny i właściwości tych odpadów były inne niż te, które zostały przypisane odpadom o tych kodach (dodatkowo partia odpadów o kodzie 19 05 03 dostarczonych na składowisko w dniach 18-19 października 2022 r. oraz partia odpadu o kodzie 19 12 09, odznaczały się wyraźnym zapachem charakterystycznym dla substancji ropopochodnych - zawierały więc w swym składzie substancje, które nie są dopuszczone do przetwarzania w ramach rekultywacji składowisk odpadów). Powyższe, zdaniem organu I instancji, wskazuje, że ww. odpadom dostarczonym na teren składowiska odpadów w B., nadano niewłaściwe kody (ze względu na źródło jego wytworzenia, skład morfologiczny i właściwości).

W dniu 18 listopada 2022 r. (pismo opatrzone datą 17 listopada 2022 r.) Spółka P. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Starosty [...] o umorzenie toczącego się postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie w całości. W ww. piśmie odniesiono się do posiadanych przez Starostę [...] materiałów dowodowych, w tym przede wszystkim do opinii biegłego dr inż. M. C. sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w S., wskazując braki i błędy, które w ocenie Spółki nie stanowią podstawy do prowadzenia ww. postępowania (w tym m.in. niewłaściwy sposób pobierania prób do badań przez biegłego sądowego i funkcjonariuszy Policji, brak protokołu pobrania próbek, rozbieżności w opisie liczby pobranych prób oraz przeprowadzenie badań ww. próbek przez laboratorium nie posiadające akredytacji w wymaganym zakresie). W złożonym piśmie Spółka podnosiła również, że w trakcie dotychczasowych kontroli nie stwierdzono naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach. Podkreślała także, że prace rekultywacyjne prowadzone są zgodnie z przepisami prawa i są prowadzone w ważnym interesie publicznym - mają na celu ochronę środowiska przez zabezpieczenie nieczynnego składowiska i jego rekultywację. Pismo o podobnej treści złożone w formie oświadczenia Spółki, wpłynęło do Starosty [...] również w dniu 25 listopada 2022 r., w którym dodatkowo wskazano, że na terenie składowiska w B. spółka P. Sp. z o.o. prowadzi działania na rzecz ochrony środowiska, a nie jego niszczenia. Z kolei przy piśmie z dnia 23 listopada 2022 r. (data wpływu do organu 28 listopada 2022 r.), pełnomocnik Spółki P. wniósł, na podstawie art. 75 § 1 k.p.a., o dopuszczenie środków dowodowych, tj. dokumentów stanowiących:

– opinię o właściwościach odpadów 19 05 03 z dnia 20 października 2022 r. sporządzoną przez E. Polska opracowaną przez inż. P.A. - na podstawie pobranej próbki odpadów w miejscu rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. (gm. W.) oraz

– opinię dot. stosowania/przetwarzania odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. B., gmina W., sporządzoną przez R. i opracowaną przez mgr K. T. - Eksperta Polskiej Izby Ekologii w dziedzinie postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko, Biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie sporządzenia ocen oddziaływania na środowisko, Biegłego z listy Wojewody Śląskiego w zakresie sporządzenia ocen oddziaływania na środowisko z października 2022 r.

i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów (przy czym dokumenty te zostały również przekazane staroście przy piśmie z dnia 24 października 2022 r., z tym wyjątkiem, że opinia dot. stosowania/przetwarzania odpadów zawierała wyłącznie konkluzje do tej opinii), mając na uwadze właściwości odpadów, przywiezionych na teren dawnego składowiska w m. B. przez spółę P. w W. do rekultywacji, w zakresie:

– czy prowadzona przez spółkę działalność rekultywacji składowiska w m. B. jest zgodna z obowiązującym prawem,

– czy zastosowany odpad do rekultywacji o kodzie 19 05 03 stanowi odpad o właściwościach niebezpiecznych,

– czy prowadzona przez Spółkę P. działalność rekultywacji składowiska w m. B. odpadem o kodzie 19 05 03 jest bezpieczna dla środowiska i czy nie stwarza zagrożenia dla zdrowia ludzi.

Okoliczności będące przedmiotem wniesionego przez Spółkę dowodu, w ocenie organu I instancji, nie zmieniają stanu faktycznego sprawy w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co do naruszeń, których dopuściła się Spółka P., poprzez przyjmowanie na teren składowiska odpadów, których wykorzystanie do tworzenia warstwy wyrównawczej było niemożliwe oraz poprzez ich magazynowanie, co również nie było dopuszczalne.

Prokurator Prokuratury Okręgowej w S. wnioskiem z dnia 15 listopada 2022 r., znak: [...], wniósł do Starosty [...] o wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów przez firmę P. Sp. z o.o. w związku z nieprawidłowym postępowaniem z odpadami podczas wykonywania prac w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak:[...], zezwalającą na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji nieczynnego składowiska odpadów w B.. Jednocześnie, w trybie art. 183 § 1 k.p.a., zgłosił udział prokuratora w postępowaniu, jeżeli jest już w tym zakresie prowadzone.

Organ I instancji w swojej decyzji podkreślił, iż materiał dowodowy zebrany podczas prowadzonego postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów wskazywał jednoznacznie, że Spółka P. w trakcie prowadzonych prac rekultywacyjnych z wykorzystaniem odpadów działała niezgodnie z wydanym przez Starostę [...] zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, tj. przyjmowała w okresie od dnia 18 sierpnia do dnia 19 października 2022 r. odpady o kodzie 19 05 03, które nie mogły być wykorzystane w ramach realizowanych w tym czasie prac rekultywacyjnych, polegających na tworzeniu warstwy wyrównawczej, jak również nie mogły być magazynowane na terenie składowiska odpadów w B.. Ponadto przyjęła na ww. teren w dniu 18 i 19 października 2022 r. odpady o kodzie 19 05 03, które, jak wykazały wyniki z badań, zawierały w swoim składzie substancje ropopochodne i których nie można stosować do prac rekultywacyjnych. Zachodziła więc konieczność wezwania posiadacza odpadów, w trybie art. 47 ust. 1 u.o.o., do zaniechania naruszeń poprzez m. in. usunięcie z terenu składowiska w B. odpadów o kodzie 19 05 03.

Ponieważ wśród odpadów o kodzie 19 05 03, zmagazynowanych na rekultywowanym składowisku, znajdowały się także odpady z transportów objętych (wg informacji uzyskanych od pełnomocnika Spółki P.) dozorem policji (dot. odpadów przywiezionych w dniu 19 sierpnia oraz 19 października 2022 r.), w związku z prowadzonym postępowaniem karnym, Starosta [...] zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w S. (pismem z dnia 12 grudnia 2022 r.), o zajęcie stanowiska, czy w trybie postępowania administracyjnego, może nakazać ich usunięcie. Pismem z dnia 3 stycznia 2023 r. Prokuratura Okręgowa w S. poinformowała o braku przeszkód.

W dniu 11 stycznia 2023 r. Prezes Zarządu Spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. poinformowała Starostę [...], że cyt.: "Spółka zgodnie z postanowieniem Prokuratury Okręgowego w S. o zastosowaniu środka zapobiegawczego w przedmiocie powstrzymania się od prowadzenia działalności P. Sp. z o.o. w związku z realizacją zezwolenia wydanego przez Starostę [...] z dnia [...] lipca 2022 r., znak.[...], w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w B. na czas trwania postępowania wstrzymuje prace związane z prowadzeniem rekultywacji składowiska odpadów w B., do odwołania lub zmiany decyzji o zastosowaniu środka zapobiegawczego".

W dniu 30 stycznia 2023 r. Starosta [...], w związku z pozyskaniem dodatkowych materiałów, m.in. wyników badań próbki odpadów o kodzie 19 12 09, dostarczonych na teren składowiska w dniu 9 listopada 2022 r. (a wg informacji uzyskanych od pełnomocnika Spółki P. objęte one zostały również dozorem policji), które wskazywały, że zawierały one w swoim składzie substancje ropopochodne i nie mogą być dopuszczone do przetwarzania w ramach rekultywacji składowisk odpadów w B., wystąpił ponownie do Prokuratury Okręgowej w S. o zajęcie stanowiska w sprawie możliwości usunięcia tych odpadów ze składowiska w B., w trybie administracyjnym, oraz czy wezwanie Spółki P. do usunięcia dostarczonych na składowisko odpadów o kodzie 19 05 03 i 19 12 09, w wyznaczonym terminie, w czasie obowiązywania zastosowanego środka zapobiegawczego jest możliwe. Pismem z dnia 2 marca 2023 r. Prokuratura Okręgowa w Poznaniu, która przejęła postępowanie karne, poinformowała organ I instancji, że w związku z występującymi wątpliwości, co do możliwości i zakresu współpracy podmiotu P. Sp. z o.o. z właściwymi organami samorządu terytorialnego w procesie przywracania stanu składowiska w B. do stanu zgodnego z prawem przewidzianym w decyzji Starosty [...] z dnia 21 lipca 2023 r. uchyliła postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci nakazu powstrzymania się przez Prezesa P. od wykonywania działalności na terenie rekultywowanego składowiska odpadów w B. oraz, że mając na uwadze pozyskane opinie biegłych wymagana jest szybka i sprawna współpraca posiadacza odpadów z właściwymi organami publicznymi. Jednocześnie poinformowano, że odpady objęte śledztwem nie pozostają w dyspozycji Prokuratury.

Mając powyższe na uwadze Starosta [...], postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], wezwał Spółkę P., w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, do niezwłocznego zaniechania naruszeń warunków, udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...], zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. (gm. W.), na działkach o nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] obręb [...] B., poprzez:

a. zaprzestanie w trybie natychmiastowym dostarczania na teren rekultywowanego, nieczynnego składowiska odpadów w B. odpadów o kodzie 19 05 03, które nie mogą być wykorzystywane do tworzenia warstwy wyrównawczej oraz innych odpadów, których właściwości i skład nie odpowiadają rodzajowi odpadów, do którego te odpady zostały zakwalifikowane (kod odpadu),

b. tworzenie warstwy wyrównawczej rekultywowanego składowiska odpadów w B. z wykorzystaniem wyłącznie odpadów wymienionych w Tabeli nr 1 sentencji decyzji Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...], a warstwy okrywowej - ziemnej z wykorzystaniem wyłącznie odpadów określonych w Tabeli nr 2 tej decyzji,

c. usunięcie z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia 2022 r. do dnia 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 (łączna masa tych odpadów to 852,1 Mg) oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg) i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami.

Jednocześnie, w pkt 2 postanowienia organ zobowiązał P., do usunięcia ww. odpadów, w terminie 10 dni licząc od dnia otrzymania wydanego postanowienia (odebranego w dniu 14 marca 2023 r.), po odpowiednim ich zaklasyfikowaniu, mając na względzie źródło ich wytworzenia oraz skład morfologiczny i właściwości.

W związku z wydanym postanowieniem, w dniach 16 i 17 marca 2023 r. Spółka P. (zgodnie z danymi zamieszczonymi w systemie BDO) podjęła działania zmierzające do usunięcia odpadów z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dokonała wywozu czterech transportów odpadów o kodzie 19 05 03. Spółka przekazała ww. odpady pod kodem 19 05 03 następnemu posiadaczowi odpadów, tj. Przedsiębiorstwu Usług Gminnych Sp. z o. o. w P. (który potwierdził ich przyjęcie dopiero w dniu 24 marca 2023 r.), mimo, że pismem z dnia 16 marca 2023 r., znak: [...], Starosta [...] zwracał Spółce uwagę, że jest ona zobowiązana do usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska w B., odpadów określonych w pkt 1c postanowienia z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], z zastosowaniem warunków wskazanych w pkt 2 tego postanowienia (tj. po nadaniu właściwego kodu tym odpadom).

W terminie wskazanym w postanowieniu Starosty [...] posiadacz odpadów usunął z terenu rekultywowanego składowiska jedynie część odpadów przyjętych pod kodem 19 05 03 o łącznej masie 97,96 Mg (były to odpady dostarczone na teren składowiska w dniu 18 i 19 sierpnia 2022 r.) oraz partie odpadów oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg - masa ta została nieprawidłowo wskazana w postanowieniu Starosty [...], wg karty przekazania odpadu powinna wynosić 24,26 Mg), dostarczonych na to składowisko w dniu 09 listopada 2022 r. Natomiast pismem z dnia 24 marca 2023 r., Spółka P. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem m.in. o:

1. przedłużenie terminu określonego w postanowieniu Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], do usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska w B. odpadów wskazanych w pkt 1c przedmiotowego postanowienia Starosty [...] o 21 dni,

2. zawieszenie postępowania (bez wskazania przedmiotu postępowania, jednak zdaniem organu wniosek dot. prowadzonego z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów) do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej dotyczącej A. Sp. z o. o. ze względu na fakt, że przedmiotem obu tych rozstrzygnięć może być zagospodarowanie odpadów wytworzonych przez A. sp. z o. o. Jako podstawę zawieszenia postępowania wskazano art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Starosta [...] postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2023 r., znak: [...], odmówił zawieszenia wszczętego z urzędu przez Starostę [...], postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jak również przedłużenia terminu do wykonania postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]. Uznał, że wskazana przez Spółkę przesłanka zawieszenia postępowania nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie (jako powód zawieszenia Spółka wskazała, że prowadzone jest postępowanie administracyjne w zakresie wytworzonych przez A. sp. z o. o. odpadów, nie wyjaśniła jednak czego dotyczy to postępowanie oraz nie wykazała bezpośredniego związku rozstrzygnięcia w tej sprawie z postępowaniem w przedmiocie cofnięcia zezwolenia Spółce P.). Natomiast przedstawione przez Spółkę P. działania uzasadniające przedłużenie terminu wykonania postanowienia w zakresie usunięcia odpadów, w ocenie Starosty [...], nie dawały rękojmi, że po przedłużeniu terminu Spółka wywiąże się z realizacji postanowienia w sposób właściwy - we wniosku posiadacz odpadów nie przedstawił bowiem żadnych dowodów, wskazujących na konkretne działania, które podjęte zostały przez Spółkę P. lub które są przedmiotem uzgodnień z firmą A., w przedmiocie zwrotu odpadów dostarczonych przez tę spółkę na teren zamkniętego składowiska w B., zmierzających do usunięcia odpadów z rekultywowanego składowiska w B., zgodnie z postanowieniem Starosty [...]. Nie wykazał także, że zaproponowany przez Spółkę 21-dniowy termin zapewni wykonanie postanowienia Starosty [...] w pełnym zakresie.

Starosta [...] pismem z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], zawiadomił Spółkę (na podstawie przepisów Prawo przedsiębiorców oraz Prawo ochrony środowiska), o zamiarze wszczęcia kontroli na terenie rekultywowanego składowiska w B., której celem było sprawdzenie przestrzegania przez P. warunków udzielonego zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz przestrzegania i stosowania przepisów ustawy o odpadach. Ponadto pismem z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], wezwał P. do złożenia wyjaśnień, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, w zakresie stopnia zrealizowania prac rekultywacyjnych na terenie składowiska odpadów w B. dot. wykonania warstwy wyrównawczej, ekranującej, drenażowej oraz okrywowej.

Spółka P. pismem z dnia 21 marca 2023 r. wniosła o przedłużenie o 10 dni (tj. do dnia 31 marca 2023 r.), terminu wskazanego ww. wezwaniu Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., uzasadniając swoją prośbę koniecznością przeprowadzenia precyzyjnych obmiarów geodezyjnych celem udzielenia odpowiedzi. Organ I instancji przychylił się do prośby przedsiębiorcy i pismem z dnia 22 marca 2023 r., znak: [...], wyznaczył nowy, zaproponowany przez P., termin złożenia wyjaśnień.

W dniu 4 kwietnia 2023 r. upoważnieni przez Starostę [...] pracownicy Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S. zamierzali rozpocząć czynności kontrolne na terenie rekultywowanego składowiska w B., zgodnie z udzielonymi przez Starostę [...] upoważnieniami z dnia 03 kwietnia 2023 r., znak: WO.077.23.2023 i znak: WO.077.24.2023. Z uwagi jednak na nieobecność przedsiębiorcy i brak możliwości wejścia na teren składowiska (brama wjazdowa była zamknięta, na obiekcie nie było widać żadnych osób), kontrola nie została rozpoczęta w zaplanowanym dniu. Mimo powyższych trudności pracownicy Starostwa Powiatowego w S. dokonali wizji terenu składowiska zza ogrodzenia, poruszając się wzdłuż ogrodzenia całego składowiska, począwszy od bramy wjazdowej w kierunku północnym obiektu, a następnie w kierunku wschodnim, a dalej na południe do bramy wjazdowej tego obiektu. Podczas ww. czynności wykonano zdjęcia terenu składowiska oraz sporządzono protokół z wizji, które stanowią dowód w ww. sprawie.

W związku z zaistniałą sytuacją - brak możliwości wejścia na teren składowiska w B., pismem z dnia 05 kwietnia 2023 r., znak: [...], Starosta [...] poinformował P. (mimo braku takiego obowiązku), że w okresie od dnia 11 kwietnia do dnia 13 kwietnia 2023 r. po raz kolejny zamierza podjąć czynności kontrolne na terenie rekultywowanego składowiska odpadów w B..

Na podstawie upoważnień Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2023 r. (znak: WO.077.25.2023 i znak: WO.077.26.2023) do przeprowadzenia kontroli, pracownicy Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S., w obecności osób upoważnionych przez Prezesa Spółki P., rozpoczęli w dniu 12 kwietnia 2023 r., kontrolę na terenie rekultywowanego nieczynnego składowiska odpadów komunalnych w B., z zakresu przestrzegania przez przedsiębiorcę warunków tego zezwolenia, a także przestrzegania i stosowania przepisów ustawy o odpadach. Data przewidywanego zakończenia kontroli, wskazana ww. upoważnieniach, ustalona została na dzień 27 kwietnia 2023 r. Pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. znak: [...] Starosta [...] poinformował Prezes Zarządu Spółki P. o przedłużeniu terminu zakończenia czynności kontrolnych, wskazując jednocześnie 09 maja 2023 r. jako datę ich zakończenia.

Podczas oględzin rekultywowanego składowiska w B., przeprowadzonych w trakcie kontroli stwierdzono, m. in. że na terenie składowiska, w jego południowej części, magazynowane były odpady w dwóch pryzmach, dostarczone na teren tego składowiska do przetwarzania w ramach rekultywacji, pod kodem 19 05 03 - Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Wg oświadczenia pełnomocnika Spółki P. na pryzmie znajdującej się w kierunku północno - wschodnim od betonowego boksu magazynowane były odpady, o masie ok. 700 Mg, oznaczone kodem 19 05 03, przekazane przez firmę A. w okresie od 10 do 19 października 2022 r., które zostały zebrane i przemieszczone z zachodniej części kwatery składowiska i oczekują na wywóz (odpady te magazynowane były wcześniej w postaci kilku pryzm, część z nich była również rozplantowana, w zachodniej części składowiska, obok ogrodzenia). Na drugiej pryzmie, zlokalizowanej na północny - zachód od betonowego boksu zgromadzone były odpady o wyglądzie ziemistym w kolorze brunatno - czarnym, zawierająca frakcje tworzyw sztucznych, w tym duże fragmenty folii. Z przekazanych przez pełnomocnika firmy P. informacji wynikało, że są to odpady o kodzie 19 05 03, dostarczone z innego miejsca prowadzenia działalności przez firmę P. w dniu 18 sierpnia 2022 r. i magazynowane wcześniej w zachodniej części składowiska (obok ogrodzenia), a następnie przemieszczone na pryzmę, zlokalizowaną w południowej części składowiska, przygotowaną do wywozu. Do usunięcia ww. odpadów Spółka została zobowiązana postanowieniem Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]. Do dnia wydania decyzji cofającej obowiązek ten nie został przez Spółkę spełniony - w systemie BDO brak informacji, że po 22 marca 2023 r. odpady były przekazywane innym posiadaczom odpadów.

Ponadto w południowej części składowiska, w betonowym boksie były także magazynowane odpady (w dużej pryzmie) o wyglądzie ziemistym, koloru brunatno - czarnego, zawierające znaczne ilość drobnych frakcji tworzyw sztucznych. Wg wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika Spółki P., były to odpady o kodzie 19 05 03, dostarczone na teren składowiska w dniu 03 stycznia 2023 r. z firmy R.. Zgodnie z udzielonym zezwoleniem, przedsiębiorca nie był uprawniony do magazynowania odpadów przed przetwarzaniem. Powyższe wskazywało więc, że mimo braku takich uprawnień, Spółka magazynowała odpady na terenie składowiska w B..

Również wzdłuż zachodniego ogrodzenia składowiska, w miejscach gdzie wcześniej magazynowane były odpady (tj. przyjęte pod kodem 19 05 03, w okresie od 10 do 19 października 2022 r. z firmy A. oraz w dniu 18 sierpnia 2022 r. z innego miejsca prowadzenia działalności przez firmę P.) znajdowały się pozostałości po ww. odpadach, przemieszczonych na pryzmy, zlokalizowane w południowej części składowiska, oczekujące na wywóz (podczas czynności kontrolnych, prowadzonych w dniu 12 kwietnia 2023 r., pełnomocnik Spółki został pouczony o konieczności oddzielenia i zebrania tych pozostałości oraz przemieszczenia ich na pryzmy odpadów przygotowanych do wywozu). Natomiast w sąsiedztwie ww. miejsca znajdowały się również niezagęszczone odpady komunalne, zdeponowane w tym składowisku. Takie odpady (oraz częściowo zagęszczone) widoczne były też w północnej i środkowo - wschodniej części składowiska.

Podczas oględzin stwierdzono również, że na fragmencie rekultywowanego terenu utworzona została warstwa okrywowa (tj. pas o długości ok. 60 m, szerokości ok. 10 m - 12 m) z odpadów o kodzie 19 05 03 (o wyglądzie ziemistym, kolorze brunatno - czarnym, z drobnymi, licznymi frakcjami tworzyw sztucznych). Z informacji przekazanych przez pełnomocnika Spółki, usypanie warstwy okrywowej (z odpadów dostarczonych na teren składowiska po dniu 03 stycznia 2023 r., przekazanych przez firmę B. Sp. z o. o. Sp. k.), poprzedzone zostało utworzeniem warstwy drenażowej oraz izolującej, na warstwie zagęszczonych odpadów komunalnych. Jednocześnie odpady wykorzystane do wykonania tej warstwy łączyły się na jej obrzeżach z niezagęszczonym materiałem (widoczne były koleiny) użytym do budowy warstwy izolującej. Podobna sytuacja występowała na końcowym fragmencie utworzonej warstwy okrywowej z odpadów 19 05 03 (od strony zachodniej), gdzie warstwa ta stykała się bezpośrednio z niezagęszczonymi odpadami komunalnymi. Natomiast na innym fragmencie składowiska (tj. w jego wschodniej i południowo - wschodniej części), na warstwie wyrównawczej została wykonana warstwa izolująca/ekranująca z materiału koloru żółtego. Wg oświadczenia pełnomocnika Spółki P. do wykonania fragmentu warstwy izolującej wykorzystano glinę, która została częściowo zagęszczona. Natomiast w ocenie kontrolujących użyty materiał stanowił prawdopodobnie materiał w postaci piasku z domieszką gliny. Na wykonanej warstwie izolującej widoczne były liczne koleiny, wskazujące na niski stopień jej stabilizacji (brak właściwego jej zagęszczenia). Ponadto w wielu miejscach, na obrzeżach warstwy izolującej znajdowały się niezagęszczone odpady komunalne - wydostające się spod utworzonej warstwy ekranującej, co sugerowało, że warstwa wyrównawcza nie została właściwie utworzona/zagęszczona (widoczne ślady licznych kolein), tj. zgodnie z harmonogramem określonym w decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego. Powyższe wskazywało, że ze względu na brak możliwości technicznych ww. odpady prawdopodobnie nie będą mogły być już zagęszczone.

Ponadto w trakcie oględzin pełnomocnik Spółki P. oświadczył, że do dnia 14 kwietnia 2023 r. Spółka złoży wyjaśnienia w związku z wezwaniem Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...] dot. zrealizowanych prac w ramach prowadzonej rekultywacji, tj. w zakresie wielkości powierzchni wykonanych warstw rekultywacyjnych, miąższości tych warstw, a także materiałów użytych do ich zrealizowania. Informacje przedstawione zostaną również w formie graficznej na mapie wykonanej przez geodetę.

Brak udzielenia ww. odpowiedzi przez Spółkę utrudniał Staroście [...]emu przeprowadzenie i zakończenie prowadzonej kontroli, której czas trwania ustalono na 12 dni roboczych. W związku z wystąpieniem ww. przyczyny (niezależnej od organu kontrolującego), Starosta [...] na mocy art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2023, poz. 221 ze zm.), zawiadomił Spółkę P. (pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r., znak: [...]) m. in. o przedłużeniu czasu trwania kontroli o dodatkowe 6 dni roboczych (zgodnie bowiem z uzyskaną w dniu 11 kwietnia 2023 r. drogą telefoniczną informacją od pełnomocnika przedsiębiorcy, firma P. kwalifikuje się do małych przedsiębiorców), tj. do 9 maja 2023 r. W ww. piśmie Starosta [...] ponownie wezwał również przedsiębiorcę do złożenia wyjaśnień dot. zrealizowanych prac rekultywacyjnych na terenie składowiska odpadów w B. (zgodnie z wezwaniem Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]). Dodatkowo zobligował Spółkę do złożenia dokumentów (np. faktur) potwierdzających masę i rodzaj materiałów (niebędących odpadami tj. gliny, piaski, iły, gruz, kamienie, ziemia, itp.), użytych do wytworzenia poszczególnych warstw rekultywacyjnych, a także wyjaśnień dot. pryzmy odpadów, magazynowanych w betonowym boksie na terenie rekultywowanego składowiska odpadów w B., które zostały stwierdzone w dniu rozpoczęcia czynności kontrolnych (12 kwietnia 2023 r.) podczas oględzin terenu składowiska, poprzez wskazanie:

– rodzaju i masy gromadzonych w boksie odpadów,

– daty dostarczenia tych odpadów na teren składowiska,

– posiadacza odpadów, od którego Spółka P. przejęła odpad, a także powodu magazynowania tych odpadów w boksie.

W dniu 24 kwietnia 2023 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi przekazał do Starosty [...] swoją decyzję z tego samego dnia, znak: I-DSI.7060.5.6.2022.js i I-DSI.7060.5.3.2022.jg, w przedmiocie wstrzymania (w terminie 7 dni od dnia doręczenia ww. decyzji) działalności Spółki P. Sp. z o.o. w ramach prowadzonej rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w miejscowości B., gm. W. w związku ze stwierdzonymi naruszeniami art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach dot. postępowania z odpadami niebezpiecznymi, o których mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, tj. w zakresie mieszania odpadów niebezpiecznych z innymi odpadami, z wyłączeniem obowiązku usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska w B., dowiezionych na teren składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia do dnia 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09, tj. obowiązku określonego w pkt 1 lit. c postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wyjaśnił, że "składowisko odpadów w B., w okresie, w którym było eksploatowane przez Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o.o. w S. stanowiło składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o.o. w S. nie miało możliwości kierowania do składowania odpadów o charakterze odpadów niebezpiecznych. Oględziny prowadzone w ramach czynności kontrolnych, opinie biegłego sądowego oraz sprawozdania z badań potwierdzają, że P. Sp. z o. o., w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B. poddała przetworzeniu odpady niebezpieczne". Ponadto Łódzki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi wskazał m. in., że dostarczone na teren składowiska w B. odpady pod kodem 19 05 03 w dniach 18-19 października 2022 r. oraz odpady o kodzie 19 12 09 dostarczone w dniu 9 listopada 2022 r. zawierały olej mineralny C10-C40, natomiast dostarczone w dniu 19 sierpnia 2022 r. odpady oznaczone kodem 19 05 03, oprócz olejów C12-C35 zawierały także benzyny C6-C12. Wielkość stwierdzonych zanieczyszczeń, na podstawie sprawozdań z badań próbek ww. odpadów (zleconych przez WIOŚ do CLB GIOS w W., Oddział w Ł., Pracowania w S. i przekazanych przez biegłego), wskazywała na właściwości niebezpieczne odpadów, które Spółka przyjęła w ww. okresie na składowisko w B.. Również przedłożona przez Spółkę P. kopia opinii o właściwościach odpadów o kodzie 19 05 03, wykonana przez akredytowane laboratorium E. (próbka pobrana z pryzmy na placu w dniu 20.09.2022 r.) wskazywała, że w badanej próbce stwierdzono znaczną zawartość oleju mineralnego/węglowodory (C10-C40) w ilości 4200 mg/kg s.m. Wg organu zawartość substancji ropopochodnych w badanych próbkach potwierdzono w kilku niezależnych źródłach. W związku z powyższym, w ocenie Łódzkiego WIOŚ Spółka P., w ramach rekultywacji, przetwarzała na składowisku odpady niebezpieczne (przywoziła na teren składowiska kolejne partie odpadów do przetwarzania w ramach rekultywacji, które umieszczała na odpadach komunalnych, zdeponowanych w tym składowisku w okresie jego eksploatacji), a tym samym działała wbrew zakazowi określonemu w art. 21 ustawy o odpadach - dot. zakazu mieszania odpadów niebezpiecznych z innymi odpadami. Ponadto zdaniem Łódzkiego WIOŚ w wyniku składowania odpadów niebezpiecznych na warstwach odpadów komunalnych, które na składowisku zostały wcześniej zdeponowane, doszło do ich wymieszania, zwłaszcza, że pryzmy odpadów niebezpiecznych nie były zabezpieczone przed wpływem warunków atmosferycznych. Takie działanie może prowadzić do pogorszenia stanu środowiska, a w szczególności jakości wód podziemnych.

Wydanie ww. decyzji przez WIOŚ nie obejmowało wykonania obowiązku określonego w pkt 1 lit. c postanowienia Starosty [...]. W związku z tym wstrzymanie przez WIOŚ działalności Spółki nie stanowiło przeszkody do usunięcia z terenu składowiska w B., zgromadzonych tam odpadów. Do dnia wydania niniejszej decyzji cofającej, Spółka nie wykonała ww. obowiązku w zakresie odpadów oznaczonych kodem 19 05 03 (od dnia 22 marca 2023 r. w systemie BDO brak jakichkolwiek informacji dot. wywozu odpadów usuwanych z terenu rekultywowanego składowiska w B.).

Pismem z dnia 27 marca 2023 r. (przesłanym elektronicznie do Starosty [...] w dniu 28.04.2023 r., za pośrednictwem platformy ePUAP) Spółka złożyła wyjaśnienia na wezwania Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]. Analiza ww. materiałów wykazała, że przedsiębiorca nie udzielił jednoznacznych odpowiedzi dot. zakresu zrealizowanych prac rekultywacyjnych. Wyjaśniono, że do wykonania warstwy wyrównawczej użyto 22,2 Mg odpadów o kodzie 17 04 05 oraz materiał niebędący odpadem - piasek, celem przykrycia warstwy wyrównawczej i zabezpieczenia odpadów przed rozwiewaniem i przenikaniem wód opadowych w głąb składowiska w ilości 860 Mg. Warstwa wyrównawcza nie została wykonana na całej powierzchni składowiska. Wykonano odspojenie i przemieszenie odpadów, celem ukształtowania wierzchowiny składowiska, warstwy wyrównawczej w 80%, w ilości ok. 3200 m3. Ponadto poinformowano, że zakres wykonanych prac dot. zrealizowanej warstwy wyrównawczej, jak również wielkości wykonanej warstwy izolacyjnej, warstwy drenażowej i warstwy okrywowej, zaznaczono na załączonej mapie. Mapa ta nie została jednak załączona do pisma. Złożone wyjaśnienia nie zawierały również informacji o powierzchni oraz masie i rodzaju materiałów użytych do wykonania warstwy wyrównawczej, izolującej, ekranującej i okrywowej, a także grubości ww. warstw. Na potwierdzenie użytych materiałów do wykonania warstw rekultywacyjnych nie przedstawiono żadnych dowodów (np. faktur zakupu tych materiałów) mimo, że w piśmie przedsiębiorca wskazał na ich załączenie. Spółka P. poinformowała również, że przedmiotowe warstwy wykonane zostały zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...], co nie było zgodne ze stanem faktycznym, ponieważ ww. dokument określa jedynie rodzaje i masy odpadów możliwe do wykorzystania w celu utworzenia warstwy okrywowej i wyrównawczej, ze wskazaniem minimalnych miąższości tych warstw: warstwa okrywowa o miąższości nie mniej niż 0,45 m, przy czym grubość tej warstwy winna być uzależniona od planowanych obsiewów i nasadzeń, warstwa wyrównawcza ok. 0,15 m, jednak nie więcej niż 0,25 m.

Ponadto w piśmie wyjaśniono, że pryzma odpadów zmagazynowanych w betonowym boksie, to odpady dostarczone w dniu 03 stycznia 2023 r. przez firmę B. Sp. z o. o. Sp. k., wytworzone w instalacji firmy R. Sp. z o. o. w Ł., które zostały "oddane pod dozór" pracownikowi P., celem zabezpieczenia do badań przez laboratorium na polecenie WIOŚ, a na okoliczność ich przyjęcia sporządzony był protokół oględzin WIOŚ z dnia 03 stycznia 2023 r.

Z zawartych w ww. protokole informacji, będącym w posiadaniu Starosty [...], nie wynikało, że ww. odpady miały być zabezpieczone do badań przez laboratorium na polecenie WIOŚ. W ww. dokumencie brak jakichkolwiek informacji, że organ WIOŚ pobierał próbki tych odpadów do badań. W protokole oględzin wskazano natomiast, że odpady przywiezione na teren składowiska w dniu 03 stycznia 2023 r. o kodzie 19 05 03, o łącznej masie 46,62 Mg, zostały rozładowane na terenie obiektu w dwóch pryzmach, w tym jedna pryzma została częściowo rozgarnięta, w celu ułatwienia wjazdu kierowcy. Wg protokołu oględzin w południowo - zachodniej części składowiska (powinno być w południowo - wschodniej części składowiska - wg złożonych przez WIOŚ, przy piśmie z dnia 25 maja 2023 r., znak: I-DSI.7021.2.80.2023.JG, wyjaśnień) została wykonana warstwa izolująca z piasku i iłu, a dostarczone w tym dniu odpady zostaną wykorzystane do warstwy okrywowej, rekultywacyjnej i będą rozplantowane, wbudowane na wykonanej warstwie rekultywacyjnej. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną przedstawiającą pryzmy przywiezionych odpadów (3 fotografie), z których nie wynika, że pryzmy te znajdowały się w boksie. Ww. protokół oględzin stanowi załącznik nr 20 do protokołu kontroli nr [...], rozpoczętej przez inspektorów WIOŚ w dniu 19 sierpnia 2022 r. i zakończonej w dniu 13 stycznia 2023 r. W protokole tym, na str. 10, znajdują się natomiast zapisy identyczne jak w protokole oględzin, natomiast na str. 14 w pkt. 1.7 (wnioski końcowe) wpisano, że w dniu 03 stycznia 2023 r. stwierdzono wykonanie warstwy izolującej i drenażowej. Również w piśmie z dnia 26 stycznia 2023 r., skierowanym do Starostwa Powiatowego w S., WIOŚ informuje, że cyt.: "dopiero w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 03 stycznia 2022 r. na terenie składowiska odpadów w B. stwierdzono wykonanie warstwy izolującej i drenażowej. Dopiero na tym etapie, kontrolowana Spółka miała możliwość przywożenia odpadów o kodzie 19 05 03 do rekultywacji składowiska".

W związku z zaistaniałymi niejasnościami Starosta [...], pismem z dnia 12 maja 2023 r., znak: [...] wystąpił do WIOŚ w Łodzi Delegatura w S. o ich wyjaśnienie. Ponadto skierowane zostało również zapytanie (pismo z dnia 12 maja 2023 r., znak: [...]) do Komendy Powiatowej Policji w S., o wyjaśnienie faktu oddania magazynowanych w boksie betonowym odpadów, pod dozór pracownika firmy P., celem zabezpieczenia ww. odpadów do badań przez laboratorium na polecenie WIOŚ.

Z przekazanych przez WIOŚ wyjaśnień wynika, że w dniu 5 stycznia 2023 r. inspektorzy WIOŚ przeprowadzili czynności kontrolne na terenie rekultywowanego składowiska odpadów w B., sporządzając jednocześnie protokół oględzin (ponieważ organ nie przesłał ww. protokołu, ani nie poinformował o uzyskanych wynikach z badań pobranej próby, Starosta [...] pismem z dnia 1 czerwca 2023 r. zwrócił się o jego przekazanie), w trakcie których pracownik GIOŚ CLB Oddział w Ł. pobrał jedną, uśrednioną próbę odpadów o kodzie 19 05 03 dowiezionych na teren składowiska w dniach 03 - 05 stycznia 2023 r., w tym m. in. z pryzmy odpadów, które magazynowane są w betonowym boksie, w południowej części składowiska. W ww. piśmie wskazano również, że WIOŚ w Łodzi nie zwracał się do organów policji o zabezpieczenie odpadów dowiezionych w dniu 03 stycznia 2023 r., a ich przemieszczenie do boksu, znajdującego się w południowej części składowiska, zostało zrealizowane na polecenie prokuratury. Pismem z dnia 02 czerwca 2023 r., znak: I-DSI.7021.2.90.2023.JG organ WIOŚ przekazał sprawozdanie z badań wykonanych w dniu 05 stycznia 2023 r. dla odpadów o kodzie 19 05 03, dowiezionych na składowisko w B. w dniach 03 - 05 stycznia 2023 r.

Wyjaśnienia w ww. sprawie przekazała również Komenda Powiatowa Policji w S. (pismo z dnia 31 maja 2023 r., nr [...]), informując, że organ Policji zabezpieczył próbki z dowiezionych w dniu 03 stycznia 2023 r. odpadów na polecenie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. oraz że ww. odpady nie zostały oddane pod dozór pracownikowi Spółki P., a jedynie został on zobowiązany do ich nieusuwania do czasu pobrania próbek odpadów przez WIOŚ. W związku zaś z prowadzonymi czynnościami procesowymi na terenie składowiska odpady te, na polecenie nadkomisarza T. J., zostały przemieszczone do znajdującego się na terenie składowiska betonowego boksu. Jednocześnie podkreślono, że zabezpieczeniu podlegały tylko próby pobranych do badań odpadów, nie zaś cała pryzma tych odpadów (powyższe zgodne jest ze stanowiskiem Prokuratury Okręgowej w P. przesłanym staroście przy piśmie z dnia 02 marca 2023 r. nr [...], w którym ww. organ informuje, że odpady zgromadzone we wszystkich lokalizacjach objętych śledztwem, nie zostały uznane za dowody rzeczowe w toku postępowania [...] i nie pozostają w dyspozycji prokuratury).

W świetle uzyskanych informacji magazynowanie odpadów o kodzie 19 05 03 w boksie betonowym, na terenie składowiska odpadów w B., począwszy od dnia 03 stycznia 2023 r. stanowi naruszenie warunków decyzji Starosty [...] - zezwolenia na przetwarzania odpadów. Zgodnie z ww. dokumentem odpady po przywiezieniu na teren rekultywowanego składowiska winny być wyładowane w pobliżu miejsca, w którym będą wbudowane w tworzoną warstwę rekultywacyjną (decyzja nie zezwala na magazynowanie odpadów przed procesem przetwarzania).

Ponieważ złożone przez Spółkę (przy piśmie z dnia 27 marca 2023 r.) informacje nie były kompletne Starosta [...], pismem z dnia 02 maja 2023 r., znak: [...], wezwał przedsiębiorcę do niezwłocznego ich uzupełnienia na piśmie (najpóźniej do dnia 5 maja 2023 r.). Ponadto w ww. piśmie organ I instancji zawiadomił przedsiębiorcę, że w ramach rozpoczętej w dniu 12 kwietnia 2023 r. kontroli (na podstawie upoważnień Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2023 r., znak: WO.077.26.2023 oraz znak: WO.077.25.2023), na terenie rekultywowanego składowiska odpadów w B., w dniu 5 maja 2023 r., prowadzone będą dalsze czynności kontrolne przez upoważnionych pracowników Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S.. Organ pouczył również przedsiębiorcę, że jest on zobowiązany w ww. terminie udostępnić obiekt składowiska w celu kontynuowania czynności kontrolnych. Celem przedmiotowych oględzin miało być m. in. zebranie dodatkowych materiałów, których organ nie otrzymał, a o których przedstawienie wzywał Spółkę pismami z dnia 14 marca oraz 19 kwietnia 2023 r. Ponadto konieczne było również sprawdzenie czy pozostałości po odpadach magazynowanych wcześniej w obrębie zachodniego ogrodzenia składowiska, zostały zebrane i przemieszczone na pryzmy przygotowane do wywozu, a także uszczegółowienie zebranych wcześniej materiałów.

W dniu 5 maja 2023 r. czynności kontrolne nie zostały przeprowadzone. Spółka P. w wyznaczonym terminie nie udostępniła kontrolującym obiektu składowiska. Pracownicy Starostwa Powiatowego w S. nie mogli wejść na teren kwatery składowiska odpadów w B. - nie było właściciela firmy ani osób przez niego upoważnionych i innych pracowników, szlaban na wyjeździe opuszczony, brama wjazdowa na składowisko była zamknięta na kłódkę. W związku z zaistniałą sytuacją pracownicy organu kontrolującego, w ramach wykonywanych czynności kontrolnych przeprowadzili wizję terenu składowiska zza ogrodzenia, poruszając się wzdłuż granicy całego składowiska, począwszy od bramy wjazdowej w kierunku północnym obiektu, a następnie w kierunku wschodnim i dalej na południe do bramy wjazdowej tego obiektu. Podczas ww. czynności wykonano zdjęcia terenu składowiska, nie stwierdzono żadnych zmian na terenie składowiska, w stosunku do stanu zastanego podczas oględzin w dniu 12 kwietnia 2023 r.

Zakończenie czynności kontrolnych, nastąpiło w dniu 9 maja 2023 r. (w terminie wskazanym w piśmie z dnia 19 kwietnia 2023 r.) i stosownie do przeprowadzonych ustaleń telefonicznych (z dnia 8 maja 2023 r.) z Prezesem Zarządu Spółki P. odbyło się w siedzibie Starostwa Powiatowego w S. (o ustalonym miejscu i godzinie zakończenia czynności kontrolnych przedsiębiorca został również zawiadomiony na piśmie, za pośrednictwem platformy ePUAP. Pismo z dnia 8 maja 2023 r. zostało odebrane jednak dopiero w dniu 11 maja 2023 r.). Z prowadzonych w okresie od dnia 12 kwietnia do dnia 9 maja 2023 r. czynności kontrolnych został sporządzony protokół. Wyniki kontroli i informacje o stwierdzonych naruszeniach wskazują, że Spółka:

– od dnia 03 stycznia 2023 r., magazynuje na terenie składowiska odpadów w B., w betonowym boksie, odpady o kodzie 19 05 03 (udzielona Spółce decyzja nie zezwalała na magazynowanie odpadów przed procesem przetwarzania. Dopuszczalność magazynowania odpadów w danym miejscu powinna wynikać z posiadanego zezwolenia o czym wprost stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach) - powyższe stanowi naruszenie pkt 1 ppkt 6 decyzji Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r. - zezwolenia na przetwarzanie odpadów;

– nie usunęła z terenu składowiska ok. 731 Mg odpadów oznaczonych kodem 19 05 03 (usunięto jedynie część przywiezionych odpadów), które są magazynowane na terenie rekultywowanego składowiska w dwóch pryzmach i przygotowane do wywozu (obowiązek ten wynikał z pkt 1c postanowienia Starosta [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], a także decyzji Łódzkiego WIOŚ z dnia 24 kwietnia 2023 r., znak: I-DSI.7060.5.6.2022.js i I-DSI.7060.5.3.2022.jg) - przywożenie na teren składowiska odpadów nieobjętych udzielonym zezwoleniem stanowi naruszenie pkt 1 ppkt 1 decyzji Starosty [...];

– przekazała innym posiadaczom odpadów, tj. Przedsiębiorstwu Usług Gminnych Sp. z o. o. w P. część przywiezionych na teren składowiska odpadów, bez właściwego ich zakwalifikowania (nadania właściwego kodu) - obowiązek ten wynikał z pkt 2 wydanego postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...];

– nie usunęła, z miejsc zlokalizowanych przy zachodnim ogrodzeniu składowiska, pozostałości po magazynowanych odpadach niebezpiecznych, które zostały przywiezione na teren składowiska pod kodem 19 05 03 i obecnie są magazynowane w pryzmach oczekujących na wywóz - warunki posiadanego zezwolenia nie uprawniały Spółki do wykonania warstwy wyrównawczej z wykorzystaniem odpadów o kodzie 19 05 03, o wykazanych właściwościach niebezpiecznych - powyższe stanowi naruszenie pkt 1 ppkt 1 decyzji Starosty [...];

– prowadziła na składowisku prace rekultywacyjne, polegające na tworzeniu warstwy izolującej, drenażowej oraz okrywowej bez dbałości o zachowanie ciągłości poszczególnych warstw rekultywacyjnych podczas ich wykonywania. Brak zachowania ciągłości przy tworzeniu poszczególnych warstw rekultywacyjnych, jak również niezachowanie staranności podczas usypywania warstw poprzedzających wykonanie warstwy okrywowej w zakresie doboru odpowiednich materiałów, właściwego ich zagęszczenia/stabilizacji i z zachowaniem ustalonej miąższości tych warstw, może spowodować, że proces rekultywacji nie zostanie wykonany prawidłowo, tj. w sposób bezpieczny dla środowiska i chroniący to środowisko przed szkodliwym oddziaływaniem składowiska (np. w wyniku przenikania wód deszczowych w głąb składowiska), w szczególności na wody podziemne;

– prawdopodobnie prowadziła prace rekultywacyjne polegające na tworzeniu warstw rekultywacyjnych, poprzedzających wykonanie warstwy okrywowej, tj. warstwy wyrównawczej, izolującej i drenażowej z wykorzystaniem niewłaściwych materiałów oraz niezgodnie z wiedzą techniczną (bez prawidłowego, właściwego zagęszczenie/stabilizacji oraz bez zachowania ustalonej miąższości warstw) - Spółka mimo trzykrotnego wezwania nie przedstawiła dokumentów potwierdzających, że do wykonania warstw rekultywacyjnych wykorzystała właściwy materiał, brak także informacji o powierzchni tych warstw, ich miąższości oraz prawidłowym zagęszczeniu;

– utrudniała kontrolującym wykonywanie czynności służbowych (w dniu 4 kwietnia 2023 r. uniemożliwiono podjęcie czynności kontrolnych, teren składowiska był zamknięty, następnie w dniu 5 maja 2023 r., mimo poinformowania o dalszych czynnościach kontrolnych na terenie składowiska, brama wjazdowa była zamknięta, brak udzielania jednoznacznych wyjaśnień na kierowane do przedsiębiorcy pytania na piśmie).

Organ I instancji w swojej decyzji podkreślił, iż sporządzony protokół z kontroli wobec Spółki P. został podpisany w dniu zakończenia kontroli przez przeprowadzających kontrolę pracowników Starostwa Powiatowego w S.. Protokół z kontroli nie został przekazany kierownikowi kontrolowanego podmiotu, ponieważ Prezes Spółki, jak również osoby przez niego upoważnione na stawili się w siedzibie organu kontrolującego.

W dniu 11 maja 2023 r., za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP, wpłynęło do Starosty [...] oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki P., w którym wskazane zostały przyczyny nieobecności przedsiębiorcy, jak również osób upoważnionych do reprezentowania Spółki w dniu 9 maja 2023 r. W oświadczeniu skierowany został także zarzut wobec organu kontrolującego, że "spółka ani pełnomocnik spółki nie zostali zawiadomieni w prawidłowy sposób o czynności podpisania protokołu kontroli".

W odpowiedzi na powyższy zarzut Starosta [...] pismem z dnia 26 maja 2023 r., znak: [...], wyjaśnił stronie, że wskazana przez organ kontrolujący data zakończenia kontroli na dzień 9 maja 2023 r. była ostatnim dniem, w którym należało zakończyć czynności kontrolne wraz z przedstawieniem przedsiębiorcy protokołu z kontroli i jego podpisanie, zarówno przez osoby kontrolujące, jak i przedsiębiorcę, czy też osoby przez niego upoważnione. Wskazał również, że data zakończeniu kontroli ustalona została, zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców i nie powinna być dla kontrolowanej Spółki informacją nową, o której wcześniej by nie wiedziała. Ponadto data zakończenia czynności kontrolnych (tj. 09 maja 2023 r.), była znana Spółce P. już od dnia 20 kwietnia 2023 r. (w tym dniu potwierdzono odbiór pisma z dnia 19 kwietnia 2023 r., znak: [...], w którym wskazano termin zakończenia kontroli) tak więc, Starosta [...] nie był zobligowany do ponownego zawiadomienia przedsiębiorcy o terminie zakończenia kontroli (protokół sporządza i podpisuje kontrolujący oraz kierownik kontrolowanego podmiotu, który może podpisać protokół lub odmówić podpisania). Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, jak również Prawo przedsiębiorców nie wskazują na potrzebę odrębnego zawiadomienia przedsiębiorcy o terminie przekazania i podpisania protokołu.

W ww. piśmie Starosta [...] zawiadomił również Spółkę P. o możliwości zapoznania się z protokołem kontroli i jego podpisania. Starosta wskazał przedsiębiorcy okres od 29 maja do 01 czerwca 2023 r., w jakim może dokonać ww. czynności w siedzibie Starostwa Powiatowego w S. oraz pouczył, że jeżeli we wskazanym wyżej terminie przedsiębiorca, bądź pełnomocnicy Spółki nie dokonają powyższej czynności organ kontrolujący uzna, że przedsiębiorca odmówił podpisania protokołu i zamieści o tym wzmiankę w protokole kontroli.

Ponieważ w wyznaczonym terminie (Spółka P. nie potwierdziła odbioru pisma Starosty [...] z dnia 26 maja 2023 r. w systemie ePUAP, o przesłaniu którego została również poinformowana telefonicznie), przedsiębiorca nie skorzystał z możliwości zapoznania się z protokołem kontroli, dlatego organ I instancji uznał, że Spółka P. odmówiła podpisania protokołu.

W zaistniałej sytuacji przy piśmie z dnia 02 czerwca 2023 r., znak: [...] Starosta [...] przekazał przedsiębiorcy protokół z kontroli, w którym jednocześnie poinformował Spółkę P. o przysługującym jej prawie przesłania do Starosty [...] swojego stanowiska na piśmie w terminie 7 dni od dnia odebrania protokołu. W wyznaczonym terminie do organu nie wpłynęło stanowisko strony.

Na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., pismem z dnia 15 czerwca 2023 r. Starosta [...] zawiadomił strony postępowania o zebraniu niezbędnych materiałów, do wydania decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz o prawie strony do zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W wyznaczonym terminie (tj. w okresie 7 dni od dnia otrzymania pisma), chęć wglądu w akta ww. sprawy zgłosiło Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o.o., zobligowane decyzją Marszałka Województwa Łódzkiego do przeprowadzenia rekultywacji składowiska odpadów komunalnych w B.. W dniu 20 czerwca 2023 r., w siedzibie Starosty [...], w obecności pracownika prowadzącego postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B., został zarządzającemu składowiskiem, działającemu przez pełnomocnika, udostępniony do wglądu, zebrany materiał dowodowy. Strona nie wniosła dodatkowych materiałów, nie zgłosiła również żadnych uwag i żądań. W terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, do organu nie wypłynęły dodatkowe materiały dowodowe od pozostałych stron postępowania. Strony nie zgłosiły także żadnych uwag i żądań. Dlatego też w dniu 23 czerwca 2023 r. organ I instancji wydał decyzję w przedmiocie m.in. cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B..

W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta [...] podkreślił, iż stosownie do treści art. 47 u.o.o. podstawą uruchomienia procedury cofnięcia zezwolenia jest zachowanie posiadacza odpadów, który narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, bądź narusza przepisy ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z udzielonym zezwoleniem. W razie stwierdzenia takiego zachowania organ wzywa posiadacza odpadów do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin na usunięcia nieprawidłowości. Procedura cofnięcia zezwolenia w przedmiocie gospodarowania odpadami składa się z kilku etapów. Na pierwszym etapie właściwy organ musi stwierdzić, że posiadacz odpadów, który uzyskał m. in. zezwolenie na przetwarzanie odpadów narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony ppoż. lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem. Drugim etapem jest wezwanie przedsiębiorcy do usunięcia stwierdzonych naruszeń. Na trzecim etapie właściwy organ kontroluje wykonanie wezwania i jeżeli kontrola ta wykaże, że posiadacz odpadów nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem narusza wymagania dot. ochrony ppoż., to jeżeli wystąpi chociażby jedno z ww. wymienionych naruszeń, następuje etap czwarty, czyli wydanie decyzji cofającej zezwolenie na gospodarowanie odpadami, bez odszkodowania, wraz z określeniem terminu jej wykonania.

Starosta podkreślił, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia 23 czerwca 2023 r. wykazano, że w wyniku prowadzonego z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów, Starosta [...] przeprowadził wszystkie wymagane przepisami prawa etapy ww. postępowania. Przedsiębiorca został najpierw wezwany do usunięcia stwierdzonych naruszeń, a ponieważ nie wywiązał się z nałożonych na niego w postanowieniu wzywającym Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...] obowiązków, w tym m. in. nie usunął dowiezionych na teren składowiska odpadów w okresie od 18 sierpnia do 19 października 2022 r. odpadów o kodzie 19 05 03, to powyższe upoważniało i jednocześnie zobowiązywało Starostę [...] do zastosowania sankcji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Następnie organ powołał stanowisko judykatury, zgodnie z którym decyzja w zakresie cofnięcia zezwolenia jest decyzją związaną, co oznacza, że jeżeli podmiot mimo wezwania nie zastosuje się do niego, organ jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Przeprowadzona przez pracowników Starostwa Powiatowego w S. kontrola, mimo braku współdziałania ze strony przedsiębiorcy, wykazała również dodatkowe naruszenia.

Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (art. 47 ust. 3 u.o.o.). Przywołany przepis jednoznacznie wskazuje, iż cofnięcie zezwolenia oznacza utratę uprawnienia na wykonywanie czynności stanowiących przedmiot zezwolenia. W oparciu natomiast o art. 47 ust. 4 ustawy o odpadach w decyzji o cofnięciu zezwolenia właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności. Starosta [...], korzystając z uprawnień wynikających z przywołanego wyżej przepisu, nadał decyzji z dnia 23 czerwca 2023 r. rygor natychmiastowej wykonalności, uznając, że jest to konieczne ze względu na zaistniałe nieprawidłowości.

Organ I instancji wskazał ponadto, że ze zgromadzonych w sprawie obszernych materiałów wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie przetwarzania odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B. z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia oraz ustawy o odpadach - przyjmuje na teren składowiska odpadów w B. odpady niewłaściwie zaklasyfikowane, o właściwościach niebezpiecznych, magazynuje odpady na terenie składowiska (w tym niebezpieczne bez właściwego ich zabezpieczenia przed wymieszaniem z odpadami komunalnymi, zdeponowanymi w tym składowisku), mimo braku takiego uprawnienia, do tworzenia warstw rekultywacyjnych, stosowała i zamierzała stosować odpady nie przeznaczone do ich wykorzystania. Zarówno decyzja Starosty [...], jak również obowiązujące przepisy prawa nie zezwalały Spółce na przetwarzanie odpadów niebezpiecznych w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B.. Prowadzenie ww. procesu było możliwe wyłącznie z wykorzystaniem określonych rodzajów odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, na których wykorzystanie P. otrzymało zezwolenie, mimo to Spółka przyjmowała na teren składowiska odpadów w B. rodzaje odpadów, co do których nie posiadała uprawnień. Powyższe, w ocenie organu, stanowi przesłankę spełniającą warunek uwzględniający potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności prowadzonej przez firmę P. na terenie składowiska odpadów w B.. Wydana przez WIOŚ decyzja z dnia 24 kwietnia 2023 r. w przedmiocie wstrzymania działalności Spółki P. Sp. z o.o. polegającej na przetwarzaniu odpadów w ramach prowadzonej rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, w związku z przetwarzaniem przez przedsiębiorcę odpadów niebezpiecznych (wskutek czego doszło do ich wymieszania z odpadami komunalnymi, zdeponowanymi w tym składowisku), potwierdza również konieczność bezpiecznego zakończenia działalności Spółki. Jednocześnie mimo wydania tej decyzji, do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, przedsiębiorca nie usunął odpadów 19 05 03 z terenu składowiska odpadów w B., do usunięcia których był zobowiązany postanowieniem Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...] (decyzja WIOŚ uprawniała przedsiębiorcę do podejmowania czynności ww. zakresie).

Mając powyższe na uwadze, w sentencji decyzji Starosta zobligował firmę P. do usunięcia w trybie natychmiastowym, na własny koszt, dowiezionych na teren składowiska w B. w okresie od dnia 18 sierpnia do dnia 19 października 2022 r odpadów oznaczonych kodem 19 05 03 (o łącznej masie ok. 731,0 Mg), które są na ww. terenie magazynowane w dwóch pryzmach, przygotowanych do wywozu (po odpowiednim ich zaklasyfikowaniu, mając na względzie źródło ich wytworzenia oraz skład morfologiczny i właściwości), a także pozostałości po magazynowanych odpadach niebezpiecznych z miejsc zlokalizowanych przy zachodnim ogrodzeniu składowiska, które zostały przywiezione na teren składowiska pod kodem 19 05 03 i obecnie są magazynowane w pryzmach oczekujących na wywóz.

Posiadacz odpadów nie jest również uprawniony do magazynowania odpadów o kodzie 19 05 03, które od 03 stycznia 2023 r. są gromadzone w betonowym boksie. Firma P. jest zobowiązana do zaprzestania magazynowania ww. odpadów poprzez prawidłowe ich zagospodarowanie. Z przekazanych przez organy WIOŚ, policji oraz prokuratury informacji wynika, że pryzma odpadów magazynowanych w betonowym boksie po 03 stycznia 2023 r. miała pozostać w dyspozycji organów wyłącznie do czasu pobrania prób do badań (wyłącznie próby podlegały zabezpieczeniu, nie cała pryzma). Dodatkowo z informacji przekazanych przez Prokuraturę Okręgową w Poznaniu wynikało, że odpady zgromadzone we wszystkich lokalizacjach objętych śledztwem, nie pozostają w dyspozycji prokuratury.

Końcowo organ podkreślił, że skoro stan faktyczny sprawy potwierdził, że Spółka P. działała niezgodnie z udzielonym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, a po wystosowaniu wezwania w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, ustalenia organu potwierdziły, że stwierdzone naruszenia nie zostały prawidłowo usunięte, a ponadto ujawniono dodatkowe nieprawidłowości podczas kontroli, to Starosta [...] nie miał innej możliwości jak cofnąć bez odszkodowania udzielone przedsiębiorcy zezwolenie na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B.. Ustawodawca nie dopuszcza uznaniowości czy dowolności organu w kwestii podejmowania decyzji o cofnięciu zezwolenia, w trybie art. 47 ustawy o odpadach, bowiem jak wskazano powyżej decyzja ma charakter związany.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. Sp. z o.o., jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymało je w mocy.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy przypomniał m.in., iż wyniki badań prób odpadu o kodzie 19 05 03 (pobranych w dniach 18 i 19 sierpnia 2022 r. oraz w dniach 18 i 19 października 2022 r.) i odpadu o kodzie 19 12 09 (dostarczonego na składowisko w dniu 9 listopada 2022 r.) wykazały, że skład morfologiczny i właściwości tych odpadów były inne niż te, które zostały przypisane odpadom o tych kodach. Były to odpady niebezpieczne. W okresie od dnia 18 sierpnia do dnia 19 października 2022 r. Spółka przyjmowała zatem na teren składowiska odpady, które nie mogły być wykorzystane w ramach realizowanych w tym czasie prac rekultywacyjnych, polegających na tworzeniu warstwy wyrównawczej, jak również nie mogły być magazynowane na terenie składowiska odpadów w B.. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Kolegium, Starosta [...] prawidłowo postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], wezwał Spółkę, w trybie art. 47 ust. 1 u.o.o., do niezwłocznego zaniechania naruszeń warunków zezwolenia udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: RS.6233.2. 2022.um. Jednocześnie, w pkt 2 postanowienia, organ zobowiązał Spółkę do usunięcia ww. odpadów w terminie 10 dni licząc od dnia otrzymania wydanego postanowienia (doręczonego Spółce w dniu 14 marca 2023 r.), po odpowiednim ich zaklasyfikowaniu, mając na względzie źródło ich wytworzenia oraz skład morfologiczny i właściwości.

W ocenie Kolegium istotną w sprawie okolicznością jest to, że WIOŚ w Łodzi decyzją z dnia 24 kwietnia 2023 r., znak: l-DSI.7060.5.6.2022.js i I-DSI.7060. 5.3. 2O22.jg, orzekł o wstrzymaniu (w terminie 7 dni od dnia doręczenia ww. decyzji) działalności Spółki w ramach prowadzonej rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w miejscowości B., gm. W. w związku ze stwierdzonymi naruszeniami art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy dot. postępowania z odpadami niebezpiecznymi, o których mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, tj. w zakresie mieszania odpadów niebezpiecznych z innymi odpadami, z wyłączeniem obowiązku usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska w B., dowiezionych na teren składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia 2022 r. do dnia 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09, tj. obowiązku określonego w pkt 1 lit. c postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]. Na powyższe wskazują oględziny prowadzone w ramach czynności kontrolnych, opinie biegłego sądowego oraz sprawozdania z badań.

Zdaniem Kolegium mając na względzie wskazane okoliczności Starosta [...] prawidłowo orzekł o konieczności cofnięcia udzielonego Spółce decyzją Starosty [...] z dnia 22 sierpnia 2022 r., znak: [...], zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w B. na działkach nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] obręb [...] B., gm. W.. Materiał dowodowy bezspornie potwierdza, że Spółka z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia oraz ustawy - przyjmowała na teren składowiska odpady niewłaściwie zaklasyfikowane,

o właściwościach niebezpiecznych, magazynowała odpady na terenie składowiska (w tym niebezpieczne bez właściwego ich zabezpieczenia przed wymieszaniem z odpadami komunalnymi, zdeponowanymi w tym składowisku) w tym do magazynowania odpadów dochodziło także po dniu 3 stycznia 2023 r., mimo braku takiego uprawnienia, do tworzenia warstw rekultywacyjnych, stosowała odpady nieprzeznaczone do ich wykorzystania. Organ słusznie wskazał, że zarówno decyzja Starosty [...], jak również obowiązujące przepisy nie zezwalały Spółce na przetwarzanie odpadów niebezpiecznych w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B.. Prowadzenie ww. procesu było możliwe wyłącznie z wykorzystaniem określonych rodzajów odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, na których wykorzystanie Spółka otrzymała zezwolenie. Pomimo wezwania do usunięcia naruszeń Spółka nie zastosowała się do niego. Powyższe okoliczności, w tym także powołana decyzja WIOŚ z dnia 24 kwietnia 2023 r. (wskazująca, że doszło już do wymieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami komunalnymi) niewątpliwie przemawiały za koniecznością cofnięcia Spółce zezwolenia i bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności prowadzonej przez Spółkę na terenie składowiska odpadów w B.. W niniejszej sprawie nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było zatem w pełni uzasadnione i wniosek Spółki w ww. kwestii nie zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów Spółki w kwestii naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., art. 40 § 1 i 2 w zw. z art. 32 k.p.a., art. 33 § 1-3 k.p.a., art. 39 k.p.a. poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi Spółki, tj. adw. W.W.: postanowienia z dnia 14 marca 2023 r. (wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 ustawy), pisma z dnia 15 czerwca 2023 r. o zakończeniu postępowania w trybie art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomienia z dnia 26 maja 2023 r. o zakończeniu kontroli wobec Spółki, wysłanie zawiadomienia o czynności podpisania protokołu kontroli, która była zaplanowana na dzień 9 maja 2023 r., w dniu 8 maja 2023 r. poprzez platformę ePUAP, które to zawiadomienie pełnomocnik Spółki odebrała w dniu 11 maja 2023 r., co skutkowało, zdaniem skarżącej, nieprawidłowym wezwaniem Spółki do zaprzestania naruszeń, uniemożliwiło stronie należytą obronę jej praw, nie zapewniło czynnego udziału strony i jej pełnomocnika we wszystkich etapach postępowania, Kolegium wskazało, iż z wyjaśnień Starosty [...], jak i akt sprawy wynika, że postanowienie z dnia 14 marca 2023 r. zostało bezpośrednio dostarczone do siedziby Spółki. Organ zwrócił uwagę, że mimo niedoręczenia ww. pisma pełnomocnikowi Spółki (ustanowionemu w dniu 10 listopada 2022 r.), posiadała ona wiedzę o wydaniu tego dokumentu i znała jego treść. Również drugi pełnomocnik, ustanowiony w dniu 28 listopada 2022 r. przez Prezesa Zarządu Spółki (poz. 48 akt sprawy, pełnomocnictwo stanowi załącznik do protokołu oględzin z dnia 29 listopada 2022 r.), tj. B. W., pracownik spółki, posiadał wiedzę o jego wydaniu i znał szczegółowo treść dokumentu. Potwierdza to adnotacja ze spotkania, jakie z inicjatywy ww. osób, odbyło się w dniu 20 marca 2023 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego w S. (adnotacja ze spotkania - poz. 90 akt sprawy). Ponadto w tym samym dniu (a więc siedem dni po wydaniu postanowienia) adw. W.W. wystąpiła do organu z wnioskiem z dnia 20 marca 2023 r. o umożliwienie zapoznania się z aktami postępowania znak: [...]

i udostępnienie akt ww. sprawy celem sporządzenia fotokopii. Akta sprawy zostały udostępnione pełnomocnikowi do wglądu w siedzibie Starostwa Powiatowego w S. w obecności pracownika organu (wniosek poz. 89 akt sprawy). Fakt znajomości treści postanowienia przez adw. W.W., potwierdza również wniosek z dnia 24 marca 2023 r. (akta sprawy - poz. 99) złożony przez ww. za pośrednictwem platformy ePUAP (ten sam wniosek został złożony również za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 29 marca 2023 r.) w przedmiocie przedłużenia terminu do wykonania postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., a także zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Pełnomocnik Spółki była również informowana o planowanych czynnościach kontrolnych wobec Spółki, co zostało wyczerpująco opisane w piśmie Starosty [...] z dnia 22 września 2023 r., znak: [...]. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, jak również Prawo przedsiębiorców nie wskazują na potrzebę odrębnego zawiadomienia przedsiębiorcy o terminie przekazania i podpisania protokołu kontroli. Wskazana przez organ kontrolujący data zakończenia kontroli na dzień 9 maja 2023 r. była ostatnim dniem, w którym należało zakończyć czynności kontrolne wraz z przedstawieniem przedsiębiorcy protokołu z kontroli i jego podpisaniem, zarówno przez osoby kontrolujące, jak i przedsiębiorcę, czy też osoby przez niego upoważnione. W związku z powyższym Starosta [...] nie był zobligowany do ponownego zawiadomienia przedsiębiorcy, działającego przez pełnomocnika, o terminie zakończenia kontroli (protokół sporządza i podpisuje kontrolujący oraz kierownik kontrolowanego podmiotu, który może podpisać protokół lub odmówić podpisania). Data zakończenia kontroli ustalona została zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców (czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać w odniesieniu do małych przedsiębiorców - 18 dni roboczych), nie mogła być więc dla kontrolowanej Spółki, działającej przez pełnomocnika, informacją nową, o której wcześniej by nie została zawiadomiona. Mimo to, w dniu poprzedzającym zakończenie kontroli (8 maja 2023 r.), pracownik Starostwa, upoważniony do prowadzenia czynności kontrolnych, skontaktował się telefonicznie z T.W., Prezesem Zarządu Spółki (z ww. ustaleń sporządzona została adnotacja służbowa - poz. 119 akt sprawy), w celu ustalenia miejsca przeprowadzenia końcowych czynności kontrolnych (w tym przekazania i podpisania protokołu), wyznaczonych wcześniej na dzień 9 maja 2023 r. Pracownik Starostwa poinformował również przedsiębiorcę (który wyraził zgodę na zakończenie czynności kontrolnych w siedzibie Starostwa Powiatowego w S.), że za pośrednictwem platformy ePUAP zostanie przesłane do przedsiębiorcy pismo zawiadamiające o ustalonym miejscu i godzinie zakończenia czynności kontrolnych (w tym podpisanie protokołu). Informacja ta została przekazana pismem z dnia 8 maja 2023 r., znak: [...] (poz. 120 akt sprawy). Ww. informacje (w celu potwierdzenia stanu faktycznego, znanego pełnomocnikowi od 20 kwietnia 2023 r.) przesłane zostały także (za pośrednictwem platformy ePUAP) do pełnomocnika Spółki - adw. W. W. (mimo telefonicznych ustaleń z Prezesem Zarządu Spółki, pisma zostały odebrane zarówno przez ww., jak i pełnomocnika dopiero w dniu 11 maja 2023 r.). Powyższe wskazuje zatem, że Spółka posiadała wiedzę w kwestii zakończenia kontroli w dniu 9 maja 2023 r. i konieczności podpisania protokołu końcowego.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wyjaśnił także, że w dniu 11 maja 2023 r., za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP, wpłynęło do organu oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki, w którym wskazane zostały m.in. przyczyny nieobecności przedsiębiorcy, jak również osób upoważnionych do reprezentowania Spółki w dniu 9 maja 2023 r. podczas czynności zakończenia kontroli. W oświadczeniu zamieszczone zostało również żądanie Prezesa Zarządu Spółki, aby korespondencję w sprawie kierować bezpośrednio do Prezesa Zarządu Spółki, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na podstawie art. 391 k.p.a (oświadczenie poz. 121 akt sprawy). W świetle powyższego żądania pismo Starosty [...] z dnia 26 maja 2023 r. w przedmiocie zawiadomienia przedsiębiorcy o możliwości zapoznania się z protokołem i dokonania jego podpisania (przez przedsiębiorcę i pełnomocników przedsiębiorcy) w okresie od 29 maja do 1 czerwca 2023 r. zostało przesłane wyłącznie do przedsiębiorcy, za pośrednictwem platformy ePUAP (dodatkowo w dniu 30 maja 2023 r., z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia odbiór ww. pisma w systemie, pracownik organu skontaktował się z Prezesem Zarządu Spółki, celem poinformowania o przesłanej do Spółki korespondencji). Z uwagi na fakt, że ww. nie potwierdziła odbioru pisma Starosty [...] z dnia 26 maja 2023 r. w systemie ePUAP, Starosta [...] pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. przekazał protokół kontroli, zgodnie z żądaniem wyrażonym w oświadczeniu z dnia 11 maja 2023 r., również wyłącznie przedsiębiorcy. W takiej sytuacji kolejne pisma (korespondencja wychodząca po 11 maja 2023 r.), w tym zawiadomienie o zakończeniu postępowania z dnia 15 czerwca 2023 r. kierowane były tylko do Prezesa Zarządu Spółki. Starosta uznał, że żądanie ww. zawarte w powołanym oświadczeniu z dnia 11 maja 2023 r. jest równoznaczne z cofnięciem pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi W. W..

Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 10 listopada 2022 r. Starosta [...] zawiadomił Spółkę o wszczęciu przedmiotowego postępowania (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach). W ww. dniu Prezes Zarządu Spółki udzieliła adwokatowi W. W. pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie o znaku: [...], przed organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi (pełnomocnictwo w aktach sprawy - karta 31). W dniu 14 listopada 2022 r. pełnomocnik zapoznała się z aktami i w dniu 25 listopada 2022 r. drogą elektroniczną (ePUAP) przedstawiła stanowisko w sprawie (karta 44).

W art. 39 k.p.a. ustanowiona została reguła, zgodnie z którą doręczanie pism następuje przez operatora pocztowego, którym zgodnie z art. 3 pkt 12 prawa pocztowego jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności pocztowej na podstawie wpisu do rejestru operatorów pocztowych. Doręczanie pism może też być dokonywane przez pracowników organu albo inne upoważnione osoby lub organy. Z kolei w art. 391 k.p.a. (w wersji obowiązującej przed 5 października 2021 r.) uregulowane zostały zasady i tryb doręczania za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W myśl tego przepisu doręczenie pism za pomocą środka komunikacji elektronicznej następuje, gdy strona lub inny uczestnik postępowania złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej (pkt 1); wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny (pkt 2); wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Przy czym, zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a. przez podanie należy rozumieć żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia (pkt 3).

Kolegium podzieliło pogląd występujący zarówno w judykaturze, jak i piśmiennictwie, że posłużenie się przez ustawodawcę kategorycznym sformułowaniem "następuje" prowadzi do wniosku, iż spełnienie warunku z art. 391 § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje do uruchomienia doręczenia elektronicznego, zaś doręczenie w trybie tradycyjnym nie może wówczas mieć miejsca. Zatem złożenie podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) do elektronicznej skrzynki podawczej organu automatycznie powoduje, że wszelkie doręczenia będą dokonywane w formie elektronicznej. Ustawodawca nie wymaga w tym zakresie żadnych dodatkowych oświadczeń strony, w szczególności jej wyraźnej zgody. Jest ona objęta domniemaniem wynikającym z samego faktu złożenia podania w ten sposób. Stronie, której są doręczane pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie doręcza się pism w postaci papierowej.

Materiał zgromadzony w sprawie wskazuje, że pełnomocnik korespondowała z organem ww. drogą elektroniczną (brak informacji o zmianie sposobu doręczania korespondencji), a udzielone jej pełnomocnictwo nie zostało cofnięte przez mocodawcę. Powyższe przemawia za tym, że Starosta [...] był zobowiązany do przesyłania wszelkiej korespondencji kierowanej do Spółki jej pełnomocnikowi, a ponadto powinien czynić to za pośrednictwem platformy ePUAP. Oznacza to, że pisma organu: z dnia 14 marca 2023 r. (wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 u.o.o.) i pismo z dnia 15 czerwca 2023 r. o zakończeniu postępowania w trybie art. 10 § 1 k.p.a. powinny zostać przesłane pełnomocnikowi Spółki, a ponadto powinno to mieć miejsce z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej.

Zdaniem Kolegium, fakt nieprawidłowego stosowania doręczeń określonych pism pełnomocnikowi Spółki i błędne przekonanie organu o cofnięciu pełnomocnictwa niewątpliwie stanowiące uchybienia, nie potwierdzają jednak uniemożliwienia, czy też pozbawienia Spółki obrony jej praw w toku postępowania. Ewentualne uchybienia w tym zakresie nie miały zatem wpływu na wynik sprawy. Nie można także uznać, aby nie doszło do wezwania Spółki do usunięcia naruszeń w trybie art. 47 ust. 1 u.o.o. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, a także powyższe wyjaśnienia organu, jednoznacznie potwierdzają, że Spółka i jej pełnomocnik mieli świadomość podejmowanych przez organ działań, a także w reakcji na podejmowane przez organ czynności prowadziły z nim stosowną korespondencję, w której m.in. prezentowane było stanowisko Spółki, a także formułowane były określone żądania (por. wniosek pełnomocnika z dnia 20 marca 2023 r. o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy - karta 89, adnotacja ze spotkania w urzędzie w związku z wezwaniem z dnia 14 marca 2023 r. - karta 90; odpowiedź Prezes Zarządu Spółki z dnia 24 marca 2023 r. co do działań podjętych w związku z wezwaniem z dnia 14 marca 2023 r. - karta 97; wniosek pełnomocnika z dnia 24 marca 2023 r. o przedłużenie terminu wynikającego z wezwania z dnia 14 marca 2023 r. - karty 99 i 100; wyjaśnienie Spółki z dnia 27 marca 2023 r. - karta 117; pisma do Spółki o zakończeniu kontroli z dnia 26 maja i 2 czerwca 2023 r. - karty 127 i 132; zawiadomienie o zakończeniu postępowania z dnia 15 czerwca 2023 r. - karta 139; odwołanie pełnomocnika Spółki od decyzji).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 47 ust. 1 i 2 ustawy poprzez cofnięcie zezwolenia Spółce pomimo niewyczerpania procedury z art. 47 ust. 1 ustawy, bowiem wezwanie z dnia 14 marca 2023 r. stanowiące rzekomo wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 ustawy, nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki, a ponadto zostało wydane w sposób wadliwy, bowiem nie wzywało do niezwłocznego zaniechania naruszeń w postaci nieprawidłowego prowadzenia prac, lecz wzywało do usunięcia - wywiezienia odpadów, które zdaniem organu, nie stanowiły odpadów o kodach podanych w systemie BDO, a ponadto, zdaniem organu, pomimo braku odpowiednich dowodów ku temu, były one odpadami niebezpiecznymi, co skutkowało wydaniem decyzji pomimo braku wezwania strony w trybie art. 47 ust. 1 u.o.o., Kolegium wskazało, iż niedoręczenie pełnomocnikowi Spółki wezwania z dnia 14 marca 2023 r. nie oznacza, iż nie weszło ono do obrotu prawnego. Pełnomocnik Spółki wiedziała o istnieniu ww. wezwania, znała jego treść i w toku postępowania podejmowała działania z nim związane. Spółka otrzymała wezwanie w dniu 14 marca 2023 r. i miała obowiązek się do niego zastosować. Nie można uznać, że wezwanie nie odpowiada art. 47 ust. 1 ustawy, skoro organ prawidłowo wezwał Spółkę do niezwłocznego zaniechania naruszeń wydanego zezwolenia (wyjaśnił na czym ma ono polegać) i wyznaczył termin usunięcia nieprawidłowości. Wezwanie, co zostało wykazane w treści decyzji, bezspornie znajdowało oparcie w materiale dowodowym. Wezwanie, jak chciałaby skarżąca, do zaprzestania nieprawidłowego prowadzenia prac rekultywacyjnych, wiąże się w niniejszej sprawie bezpośrednio i jednoznacznie z koniecznością usunięcia zgromadzonych odpadów (niewłaściwe kody, odpady niebezpieczne). Ponadto z wezwania wynika, że Spółka nie została zobowiązana wyłącznie do usunięcia odpadów, lecz co istotne do tworzenia warstw rekultywacyjnych zgodnie z zezwoleniem, a w szczególności z wykorzystaniem przeznaczonych do tego odpadów.

Skarżąca podniosła również zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się na przyjętych przez organ założeniach oraz błędnych ustaleniach biegłego, jak i błędnych założeniach, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja, podczas gdy: organ bezpodstawnie przyjął za pewnik i podstawę wydania zaskarżonej decyzji badania przeprowadzone niezgodnie z przepisami i wytycznymi, a w protokole kontroli WIOŚ, na który powołuje się organ przy powołaniu się na wyniki badań nie podano precyzyjnych wyników badań wraz z podaniem niepewności wyniku - brak uwzględnienia niepewności wyniku na etapie poboru próbek czyni badania nieprzydatnymi i niemogącymi stanowić podstawy ustaleń w niniejszej sprawie; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie zawiera opisu stanu faktycznego w całości, nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, a także nie wskazuje przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; art. 84 § 1 k.p.a., art. 28f ust. 3 ustawy o inspekcjach ochrony środowiska oraz przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360) poprzez oparcie skarżonej decyzji także na opinii biegłego sądowego dr inż. M.C. w zakresie składu morfologicznego odpadów, których próbki zostały pobrane przez funkcjonariuszy policji oraz biegłego, tj. przez podmioty nie posiadające stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów; jak również oparcie decyzji także na opinii w zakresie badania składu oraz morfologii odpadów pobranych przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł., tj. przez podmiot nieposiadający stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów; art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony skarżącej pozostających wątpliwości co do stanu faktycznego, w sytuacji, kiedy przedmiotem niniejszego postępowania było odebranie stronie określonych uprawnień, art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i działania w granicach prawa, m.in. poprzez wybiórcze stosowanie losowo wybranych przepisów jako podstawy dla decyzji administracyjnej poprzez przyjęcie za podstawę do wydania przedmiotowej decyzji także protokołu z kontroli WIOŚ oraz decyzji WIOŚ wydanej w stosunku do Spółki w zakresie rekultywacji zamkniętego składowiska w B. i tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie "wartości granicznych" z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach, podczas gdy przepisy te dotyczą, jak literalnie sama nazwa wskazuje dopuszczania odpadów do składowania, w przedmiotowej sprawie natomiast odpady nie miały być składowane,

a wykorzystane w procesie rekultywacji; art. 8 k.p.a. i naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zobowiązanie Spółki do usunięcia i przekazania odpadów uprawnionym podmiotom, które mogły być w chwili wydania decyzji wykorzystane do rekultywacji składowiska.

Wobec powyższych zarzutów Kolegium podkreśliło, iż wbrew twierdzeniom Spółki, jak zostało to wykazane powyżej, obszerny materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w tym ustalenia własne Starosty [...], bezspornie potwierdza, że Spółka przyjmowała na teren składowiska odpady niewłaściwie sklasyfikowane, o właściwościach niebezpiecznych, magazynowała odpady na terenie składowiska (w tym niebezpieczne) mimo braku takiego uprawnienia, do tworzenia warstw rekultywacyjnych, stosowała odpady nieprzeznaczone do ich wykorzystania. Dokumentacja potwierdzająca powyższe, w tym opinie biegłego sądowego, jak również materiały przekazane przez WIOŚ, przytoczone także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ocenie Kolegium zasługują w pełni na wiarygodność i mogły zostać wykorzystane przez Starostę [...] w przedmiotowym postępowaniu. Kolegium zauważyło, że opinie biegłego dr inż. M.C. są logiczne, wyczerpujące i wiarygodne. Ponadto opinia biegłego nr [...] datowana na 28 grudnia 2022 r. odnosi się do opinii E. Sp. z o.o., która została sporządzona na wniosek Spółki i dotyczyła analizy próbek odpadu o kodzie 19 05 03 przywiezionego na składowisko w sierpniu 2022 r. (brak kontropinii dotyczącej transportów z października 2022 r.). Analizy próbek odpadów na potrzeby ww. opinii były wykonywane przez D. z siedzibą we W. Wyniki analiz stanowią załącznik do opinii. Ww. laboratorium posiada akredytację i świadczy usługi w zakresie standardowych badań oraz prac badawczych w dziedzinie nauk przyrodniczych, chemicznych oraz ochrony środowiska. Laboratorium wykonuje badania akredytowanymi metodami. Wskazane opinie (oparte na analizach laboratoryjnych pobranych prób) potwierdzają, że dostarczone w przedmiotowym okresie na składowisko przez Spółkę odpady były odpadami niebezpiecznymi, w tym zaliczały się do nich odpady pochodzące z A. Sp. z o.o.

W ocenie Kolegium uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ wyczerpująco przedstawia zarówno stan faktyczny, jak i prawny decyzji. Organ wskazał, które fakty uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, a także odnosił się do stanowisk Spółki kwestionując ich prawidłowość (w tym w kwestii analiz pobranych próbek). Decyzja zawiera prawidłową podstawę prawną.

Starosta [...] w piśmie z dnia 22 września 2023 r., znak: [...], wskazał, że w świetle art. 379 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska m.in. starosta sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska w zakresie objętym właściwością tych organów, nie posiada jednak narzędzi i środków do wykonywania badań i pobierania prób. Powyższy zakres czynności leży w kompetencji Inspekcji Ochrony Środowiska, która oprócz prowadzenia kontroli podmiotów korzystających ze środowiska, jest powołana również do realizacji zadań w zakresie działalności laboratoryjnej polegającej na wykonywaniu badań w tym pobieraniu próbek, wykonywaniu pomiarów i analiz m.in. na potrzeby działań kontrolnych, zapewnieniu nadzoru nad jakością ww. badań, zgodnie z normą PN-EN-ISO/ICE 17025 Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących, prowadzeniu badań przy użyciu referencyjnych i równoważnych metod pomiarowych (art. 2 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 20 lipca 1991 o Inspekcji Ochrony Środowiska - Dz. U. 2023, poz. 824 ze zm.). Jednocześnie w myśl art. 9 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska inspektor ochrony środowiska uprawniony jest do określenia składu morfologicznego odpadów w oparciu o wiedzę ekspercką. Zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt IlI SA/Kr 11[...] 0 żaden przepis obowiązującego prawa nie nakłada na organ bezwzględnego obowiązku pobierania próbek substancji i wykonywania badań laboratoryjnych. Organ może poprzestać na opinii eksperckiej, jeśli pozwala ona jednoznacznie stwierdzić po samych oględzinach substancji, zbadaniu jej konsystencji, koloru i zapachu, czy ma ona charakter substancji niebezpiecznej. Zebrany w toku prowadzonego postępowania materiał dowodowy obejmował również wyniki badań laboratoryjnych (zleconych w trakcie kontroli prowadzonej przez WIOŚ w Łodzi Delegatura w S.) w postaci sprawozdań wykonanych przez Centralne Laboratorium Badawcze GIOŚ, poprzedzone poborem prób odpadów dokonanych przez profesjonalnych próbobiorców ww. laboratorium. W oparciu o ww. sprawozdania WIOŚ stwierdził, że odpady dostarczone na teren składowiska odpadów w B. w dniach 18-19 października 2022 r. o kodzie 19 05 03 oraz w dniu 9 listopada 2022 r. odpady o kodzie 19 12 09 zawierały oleje mineralne C10-C40. Obecność substancji ropopochodnych (niektóre partie odpadów o kodzie 19 05 03 oraz partia odpadu o kodzie 19 12 09, charakteryzowały się wyraźnym zapachem, typowym dla substancji ropopochodnych) w dostarczonym na teren składowiska kompoście nieodpowiadającym wymaganiom (nienadającym się do wykorzystania) świadczyła o gospodarowaniu odpadami, które nie zostały dopuszczone do procesu przetwarzania w ramach rekultywacji składowiska odpadów. Również biegły sądowy, w świetle obowiązujących przepisów prawa jest ekspertem (posiada wiedzę specjalistyczną) w zakresie danej dziedziny, powoływanym w postępowaniu sądowym lub jak w analizowanym przypadku w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonym przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S., a następnie przekazanym do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu w celu przedstawienia swojej opinii będącej materiałem dowodowym, o okolicznościach mających znaczenie dla wyniku sprawy sądowej lub postępowania przygotowawczego. Sąd lub prokurator, policja lub inny organ prowadzący postępowanie przygotowawcze zasięga więc opinii u biegłych sądowych w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych (czyli takich które przekraczają poziom wiedzy człowieka wykształconego o odpowiednim doświadczeniu życiowym). Opinia biegłego sądowego nie może być weryfikowana, a zwłaszcza dyskwalifikowana w całości bądź co do wniosków, bez posłużenia się wiedzą specjalistyczną. Organ może ją zatem ocenić pod względem fachowości, rzetelności, zachowania reguł logicznego rozumowania, nie może jednak nie podzielić merytorycznych poglądów biegłego bez odwołania do innego dowodu. W takim przypadku strona postępowania może kwestionować opinie biegłego i dowodzić, że są one błędne, przedkładając przeciwdowody. W analizowanym przypadku strona podnosi jedynie, że przedstawione przez biegłego sądowego opinie zawierają szereg błędów, które czynią te opinie nieprzydatnymi i niewiarygodnymi oraz że badania odpadów, w oparciu o które biegły formułuje wnioski w opinii zostały przeprowadzone przez nieakredytowane laboratorium. W ocenie Kolegium opinie biegłego sądowego są logiczne, wnioski uzasadnione i brak jest zatem podstaw do ich nieuwzględnienia.

Odnosząc się do kwestii akredytacji, Kolegium wskazało, że pobór prób i wykonywanie badań, o których mowa w art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska jest wymagany w przypadku przedkładania do właściwych organów wyników pomiarów emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska przez zobowiązany do tego podmiot korzystający ze środowiska (tj. prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia). Ww. przepis nie dotyczy prób odpadów. Brak jest natomiast przepisów, które ustanawiałyby taki wymóg. Niemniej jednak, podważane przez Spółkę opinie biegłego sądowego zostały wykonane w oparciu o analizy wykonane w laboratorium posiadającym stosowne akredytacje i certyfikaty. Starosta [...] wyjaśnił, że wykorzystanie na potrzeby postępowania rozporządzenia z dnia 16 lipca 2005 r. wynikało z braku innych wytycznych w sprawie dopuszczenia odpadów do przetwarzania w ramach rekultywacji składowisk. Ww. przepisy niewątpliwie dotyczą dopuszczenia odpadów do składowania, natomiast dostarczone na składowisko odpadów w B. odpady nie miały być składowane tylko wykorzystane w procesie rekultywacji. Skoro jednak składowane w obiekcie odpady powinny spełniać określone w ww. rozporządzeniu wymagania, to tym samym odpady przeznaczone do rekultywacji tego obiektu nie mogły charakteryzować się parametrami gorszymi, niż odpady w nim składowane. W związku z czym organ wskazał, że przeprowadzona przez WIOŚ analiza otrzymanych wyników pobranych prób odpadów z uwzględnieniem parametrów wskazanych ww. rozporządzeniu zasługiwała na uwzględnienie.

Kolegium stwierdziło, że w trakcie oględzin przeprowadzonych przez WIOŚ w dniu 3 stycznia 2023 r. na terenie składowiska odpadów w B., stwierdzono wykonanie warstwy izolującej i drenażowej (w protokole oględzin z dnia 3 stycznia 2023 r. - załącznik nr 20, wskazano, że warstwy te zostały wykonane jedynie na części składowiska). Wyjaśnić jednak należy, że ww. odpady (przywiezione na teren składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia do dnia 19 października 2022 r.) mimo wykonania, po 3 stycznia 2023 r. (jak wynika z protokołu WIOŚ), na fragmencie rekultywowanego składowiska odpadów, warstw poprzedzających (tj. warstwy izolującej i drenażowej), pozwalających na tworzenie warstwy okrywowej z wykorzystaniem odpadów o kodzie 19 05 03, nie mogłyby być użyte do utworzenia tej warstwy (jak sugeruje w odwołaniu strona), ponieważ dostarczony na składowisko odpad, któremu nadano kod 19 05 03 został niewłaściwe zakwalifikowany pod tym kodem i jak wskazuje zebrany materiał dowodowy był to odpad niebezpieczny.

Zawiadomieniem z dnia 28 września 2023 r. Kolegium poinformowało strony o możliwości zapoznania się (w terminie 7 dni od otrzymania ww. pisma) z aktami sprawy i wyrażenia stanowiska zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. (doręczenie pisma pełnomocnikowi Spółki przez ePUAP w dniu 28 września 2023 r., wyznaczony termin upłynął w dniu 5 października 2023 r.). W dniu 4 października 2023 r. organ odwoławczy przekazał pełnomocnikowi Spółki pismo Starosty [...] z dnia 22 września 2023 r., znak: [...], stanowiące odpowiedź na zarzuty odwołania. W piśmie z dnia 11 października 2023 r. pełnomocnik Spółki podtrzymała dotychczasowy zarzut naruszenia przez organ art. 40 § 1 i 2 w zw. z art. 32 k.p.a., art. 33 § 1 - 3 k.p.a., art. 39 k.p.a. Zaznaczyła, że doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi nie wywołało żadnych skutków prawnych. Ww. wskazała, że do pozostałych twierdzeń organu odniesie się w kolejnym piśmie.

Odnosząc się do kwestii doręczenia zaskarżonej decyzji Spółce, a nie jej pełnomocnikowi Kolegium wskazało, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie można przyjąć, że decyzja organu I instancji doręczona stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a w szczególności, że tak doręczona decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego. Koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa, doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wydanie decyzji i jej doręczenie powoduje związanie organu decyzją określone w art. 110 k.p.a. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona jedynie stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia. Skoro pełnomocnik skarżącego złożył w terminie odwołanie, w którym przedstawił wiele merytorycznych zarzutów i je szeroko uzasadnił, to brak jest podstaw do uznania, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez organy art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. W bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnoszącym się do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., akcentuje się gwarancyjny charakter przepisów dotyczących doręczeń. Wskazuje się, że ich celem jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W sytuacji jednak, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu. Celem normy zawartej w ww. przepisie nakazującej doręczenie decyzji pełnomocnikowi, wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. Jednak ocena skutków pominięcia pełnomocnika w sprawie w każdym przypadku zależy od okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z powyższego powodu. Dla skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie, jakich konkretnie czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Uchybienie ww. przepisowi może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, to strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny.

Pełnomocnik Spółki nie wykazała, aby jej mocodawczyni poniosła jakiekolwiek negatywne skutki wynikające z faktu niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi. W szczególności od decyzji zostało wniesione odwołanie z licznymi merytorycznymi zarzutami i zostało ono rozpoznane przez organ odwoławczy.

Skargę na powyższą decyzję wniosła P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. przepisu art. 391 k.p.a. w wersji obowiązującej przed 5 października 2021 roku poprzez zastosowanie przepisu w tymże brzmieniu przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, podczas gdy nie była to wersja obowiązująca na dzień prowadzenia postępowania przez organ I instancji, co skutkowało zastosowaniem przez SKO nieprawidłowego stanu prawnego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji;

2. przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że pomimo nieprawidłowego stosowania doręczeń przez Starostę [...], tj. niedoręczenia przez organ pełnomocnikowi skarżącej spółki pism:

– z dnia 14 marca 2023 roku,

– z dnia 26 maja 2023 roku,

– z dnia 2 czerwca 2023 roku,

– z dnia 15 czerwca 2023 roku

nie uniemożliwiono stronie ani też nie pozbawiono strony obrony jej praw w toku postępowania, podczas, gdy abstrahując od pozostałych pism, które nie zostały prawidłowo doręczone pełnomocnikowi - przede wszystkim pełnomocnik nie został zawiadomiony o zakończeniu postępowania i na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Wbrew bowiem twierdzeniu SKO strona nie miała możliwości wypowiedzenia się bezpośrednio przed wydaniem decyzji, bowiem pełnomocnik nie został zawiadomiony o zakończeniu postępowania, strona nie złożyła żadnych uwag ani twierdzeń z uwagi na brak doręczenia stosownego pisma pełnomocnikowi. Co istotne, odwołanie od decyzji, także nieprawidłowo doręczonej, zostało złożone li tylko dlatego, aby uniknąć dalszych negatywnych konsekwencji wynikających z braku stosowania prawidłowej procedury przez organy. Co skutkowało wadliwym utrzymaniem w mocy decyzji pomimo naruszenia podstawowego obowiązku wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a.;

3. przepisu art. 1 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez zaniechanie kontroli i badania Decyzji Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2023 roku co do zgodności z zasadą legalizmu działania organów administracji (art. 6 k.p.a.) polegające na ustaleniu, iż decyzja wydana przez Starostę [...] z dnia 28 czerwca 2023 roku w sprawie [...] jest prawidłowa, a także na ustaleniu, że dowody przywołane przez Starostę [...] nie budzą żadnych wątpliwości, bowiem nie można kwestionować opinii biegłego, gdyż posiada on wiadomości specjalne, a nadto laboratorium, z którego korzystał biegły posiadało akredytację, podczas gdy akredytacja tegoż laboratorium nie wynika z żadnych dokumentów zgromadzonych w sprawie, po drugie, kwestionowanie opinii biegłego przez stronę jest możliwe, a w tym przypadku uzasadnione mnogością błędów, których zdaniem strony biegły się dopuścił — co zostało szeroko umotywowane w pismach składanych przez stronę, zaś ocena opinii biegłego nie wymaga wiadomość specjalnych, bowiem zarzuty odnośnie tych opinii sformułowane zostały w oparciu o treści obowiązujących przepisów, a zatem w oparciu o wiedzę prawniczą — co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji opartej na wadliwych opiniach biegłego sądowego;

4. przepisu art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności dotyczących dowodów składanych przez stronę, to jest przede wszystkim pominięcie przez SKO składanych przez stronę skarżącą opinii do opinii biegłego dr inż. M.C., a nadto powtórzenie argumentacji Starosty [...], która nie ma poparcia w materiale dowodowym, tj. wskazanie, że biegły odniósł się do opinii E. sp. z o.o. w swojej opinii nr [...] z dnia 28 grudnia 2022 roku, jednakże wskazana opinia E. nie dotyczy odpadu, który wskazuje biegły w swojej opinii, tylko innego wcześniejszego odpadu, na co biegły nawet nie zwrócił uwagi, na co strona wielokrotnie wskazywała w toku postępowania, a nadto nieuwzględnienie pisma z Polskiego Centrum Akredytacji w zakresie braku akredytacji laboratorium, z którego korzystał biegły - co skutkowało utrzymaniem błędnej decyzji;

5. przepisu art. 77 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego, skoro organ II instancji uznał, że nie jest w stanie ustosunkować się do zarzutów strony skarżącej, bowiem nie posiada wiadomości specjalnych, jak i nie jest w stanie ocenić w sposób wyczerpujący i merytoryczny opinii biegłego sądowego dr inż. M.C., ponieważ nie posiada wiadomości specjalnych — w takiej sytuacji na organie ciążył obowiązek przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego — czego całkowicie zaniechał, co skutkowało wydaniem decyzji, która nawet nie posiada merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżącej;

6. przepisu art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji wadliwej decyzji organu I instancji, albowiem organ ten prowadząc postępowanie dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania, a mianowicie:

a) przepisu art. 40 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a., art. 33 § 1 - 3 k.p.a., art. 39 k.p.a. poprzez niedoręczanie pism w przedmiotowym postępowaniu pełnomocnikowi spółki, tj. adw. W. W., ustanowionemu na początku niniejszego postępowania przez Prezesa Zarządu spółki P. sp. z o.o. z siedzibą w W. do reprezentowania spółki w niniejszym postępowaniu przed Starostą [...]m, polegającym przede wszystkim na pominięciu pełnomocnika i niedoręczenie pełnomocnikowi pism:

– postanowienia z dnia 14 marca 2023 roku wzywającego Spółkę do niezwłocznego zaniechania naruszeń warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B., tj. postanowienia wydanego w trybie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku — co skutkowało nieprawidłowym wezwaniem Spółki do zaprzestania naruszeń z pominięciem pełnomocnika, co uniemożliwiło stronie należytą obronę jej praw oraz nie zapewniło czynnego udziału strony i jej pełnomocnika we wszystkich etapach postępowania;

– pisma z dnia 15 czerwca 2023 roku — tj. zawiadomienia o zakończeniu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów w trybie art. 10 § 1 k.p.a. — co skutkowało niezapewnieniem stronie możliwości uczestnictwa i czynnego udziału w postępowaniu, bowiem jej pełnomocnik nie został zawiadomiony w ogóle o zakończeniu postępowania i tym samym nie zostało mu umożliwione (a zatem też stronie) wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów,

– pisma z dnia 26 maja 2023 roku — tj. zawiadomienia o zakończeniu kontroli wobec firmy P. sp. z o.o. ze wskazaniem, że protokół kontroli znajduje się w Wydziale Rolnictwa i Ochrony Środowiska, w pokoju [...], zaś Spółka oraz pełnomocnicy Spółki mogą zapoznać się z protokołem kontroli i dokonać jego podpisanie w okresie od 29 maja do 01 czerwca 2023 roku — co skutkowało niezapewnieniem stronie możliwości uczestnictwa i czynnego udziału w postępowaniu, bowiem jej pełnomocnik nie został zawiadomiony w ogóle o ww. okolicznościach, nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z protokołem, przez co nie był w stanie zapoznać się z treścią protokołu, co skutkowało naruszeniem zasady postępowania administracyjnego w postaci konieczności zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu;

– przy czym brak zawiadomienia pełnomocnika o zakończeniu kontroli, jak i brak zawiadomienia pełnomocnika o zakończeniu postępowania uniemożliwiły stronie wzięcie czynnego udziału w postępowaniu i złożenia swoich twierdzeń, dowodów oraz stanowiska w sprawie, co całkowicie pominął organ odwoławczy, co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji;

b) przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji poprzez nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez niedoręczanie pełnomocnikowi Spółki — adw. W. W. pism w niniejszym postępowaniu dotyczących zakończenia kontroli oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodach, jak i informacji o planowanym zakończeniu postępowania, co skutkowało brakiem zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, a zatem pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji;

c) Przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez wysłanie pełnomocnikowi Spółki — adw. W. W. zawiadomienia o czynności podpisania protokołu kontroli, która była zaplanowana na dzień 9 maja 2023 roku, w dniu 8 maja 2023 roku poprzez platformę ePUAP, które to zawiadomienie pełnomocnik Spółki odebrała w dniu 11 maja 2023 roku - a zatem w terminie, co uniemożliwiło stawienie się w siedzibie Starostwa w dniu 9 maja 2023 roku, a tym samym uniemożliwiło stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw, co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji;

d) przepisu art. 8 k.p.a. i naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zobowiązanie Spółki do usunięcia i przekazania odpadów uprawnionym podmiotom, które mogły być w chwili wydania decyzji wykorzystane do rekultywacji składowiska, co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji;

e) przepisu art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (dalej: ustawa o odpadach) poprzez cofnięcie zezwolenia Spółce na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji nieczynnego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości B. udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 roku znak [...] pomimo niewyczerpania procedury z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, bowiem wezwanie z dnia 14 marca 2023 roku stanowiące rzekomo wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki, a ponadto zostało wydane w sposób wadliwy, bowiem nie wzywało do niezwłocznego zaniechania naruszeń w postaci nieprawidłowego prowadzenia prac, lecz wzywało do usunięcia — wywiezienia odpadów, które zdaniem organu, nie stanowiły odpadów o kodach podanych w systemie BDO, a nadto, zdaniem organu, pomimo braku odpowiednich dowodów ku temu, były one odpadami niebezpiecznymi, co skutkowało wydaniem decyzji pomimo braku wezwania strony w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji;

f) naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie zawiera opisu stanu faktycznego w całości, tj. sporządzenie uzasadnienia, w którym wskazano jako podstawę wydania decyzji niewywiązanie się przez Spółkę z nałożonych na nią w postanowieniu wzywającym Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 roku obowiązków - tj. między innymi nieusunięcie dowiezionych na teren składowiska odpadów w okresie od 18 sierpnia do 19 października 2022 r. odpadów o kodzie 19 05 03, podczas gdy uzasadnienie decyzji powinno być jasne i wprost wskazywać wszystkie podstawy wydania decyzji wraz z wyjaśnieniem związku pomiędzy zastosowanymi przepisami prawa a zaistniałymi zdaniem organu okolicznościami, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji, która nie zawiera jasnego i klarownego uzasadnienia;

g) naruszeniem art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób chaotyczny, niezapewniający stronie odpowiednich gwarancji udziału w tym postępowaniu, jak i możliwości prawidłowego zabezpieczenia jej interesów, odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co skutkowało błędnym utrzymaniem skarżonej decyzji;

h) art. 84 § 1 k.p.a., art. 28f ust. 3 ustawy o inspekcjach ochrony środowiska oraz przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360) poprzez oparcie decyzji także na opinii biegłego sądowego dr inż. M.C. w zakresie składu morfologicznego odpadów, których próbki zostały pobrane przez funkcjonariuszy policji oraz biegłego, tj. przez podmioty nie posiadające stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów; jak również oparcie decyzji także na opinii w zakresie badania składu oraz morfologii odpadów pobranych przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi, tj. przez podmiot nieposiadający stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów, co skutkowało błędnym utrzymaniem skarżonej decyzji;

7. przepisu art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się na przyjętych przez organ I instancji założeniach oraz błędnych ustaleniach biegłego, jak i błędnych założeniach, na podstawie to których została wydana zaskarżona decyzja, podczas gdy:

A. bezpodstawne jest stwierdzenie, że oględziny prowadzone w ramach czynności kontrolnych, opinie biegłego sądowego oraz sprawozdania z badań potwierdzają, że P. sp. z o.o. w ramach rekultywacji składowiska odpadów w B. poddała przetworzeniu odpady niebezpieczne, bowiem po pierwsze oględziny same w sobie nie mogą stwierdzić czy odpady są niebezpieczne, po drugie, opinie biegłego sądowego, na które oba organy się powołują zawierają szereg błędów, które strona skarżąca podnosiła w toku postępowania i które to czynią te opinie nieprzydatnymi i niewiarygodnymi, po trzecie sprawozdania z badań także dotknięte są błędami i brakami, na które wskazywała skarżąca, a ponadto badania zostały przeprowadzone przez nieakredytowane laboratoria;

B. organy bezpodstawnie przyjęły za pewnik i podstawę wydania zaskarżonej decyzji badania przeprowadzone niezgodnie z przepisami i wytycznymi;

C. W protokole kontroli WIOŚ, na który powołuje się organ I jak i II instancji przy powołaniu się na wyniki badań nie podano precyzyjnych wyników badań wraz z podaniem niepewności wyniku. Nie podano które z badań wykonano w akredytowanych laboratoriach, w oparciu o akredytowany proces poboru próbek. Brak uwzględnienia niepewności wyniku na etapie poboru próbek czyni badania nieprzydatnymi i niemogącymi stanowić podstawę ustaleń w niniejszej sprawie;

8. przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegającego na tym, że w sprawie wydania decyzji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli — zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (zasada ta nakazuje bowiem zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością), poprzez:

– brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy — pominięcie wszystkich dowodów i pism złożonych przez stronę skarżącą;

– brak przeprowadzenia dowodów z urzędu — z opinii biegłego sądowego, skoro organ twierdzi, że nie posiada wystarczającej wiedzy specjalistycznej, aby odnieść się do zarzutów skarżącej;

– zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji;

a. naruszeniem art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób chaotyczny, niezapewniający stronie odpowiednich gwarancji udziału w tym postępowaniu, jak i możliwości prawidłowego zabezpieczenia jej interesów, odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, poprzez przedstawienie w uzasadnieniu decyzji praktycznie samych twierdzeń Starosty [...], bez jakiegokolwiek odniesienia się do konkretnych zarzutów skarżącego. SKO skopiowało praktycznie w całości stanowisko Starosty i li tylko dodało swoje uzasadnienie co do kwestii prawidłowości bądź nieprawidłowości doręczeń stosowanych przez organ I instancji, co i tak zdaniem SKO w żaden sposób negatywnie nie wpłynęło na rozpoznanie sprawy, bowiem strona złożyła odwołanie. Takie działanie organu II instancji skutkowało błędnym wydaniem decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji;

b. naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie zawiera opisu stanu faktycznego w całości — nie zostały bowiem wskazane stanowiska strony skarżącej w ogóle, organ II instancji li tylko przedstawił stanowisko Starosty [...], wręcz w całości jest to kopia twierdzeń Starosty [...], nie ma w zaskarżonej decyzji pełnego odniesienia się do zgromadzonych dowodów, nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, a także nie wskazuje przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, tj. sporządzenie uzasadnienia, w którym wskazano li tylko stanowisko Starosty [...] — bez poparcia dowodami, pominięto składane przez stronę pisma i zarzuty do opinii biegłego — lakonicznym stwierdzeniem, że opinii biegłego organ nie może kwestionować, bo nie posiada wiadomości specjalnych, podczas gdy uzasadnienie decyzji powinno być jasne i wprost wskazywać wszystkie podstawy wydania decyzji wraz z wyjaśnieniem związku pomiędzy zastosowanymi przepisami prawa a zaistniałymi zdaniem organu okolicznościami, czego niestety próżno szukać w skarżonej decyzji;

c. naruszeniem przepisu art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony skarżącej pozostających wątpliwości co do stanu faktycznego, w sytuacji, kiedy przedmiotem niniejszego postępowania było odebranie stronie określonych uprawnień,

14. przepisu art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i działania w granicach prawa, m.in. poprzez wybiórcze stosowanie losowo wybranych przepisów jako podstawy dla decyzji administracyjnej poprzez przyjęcie za podstawę do wydania przedmiotowej decyzji także Protokołu z kontroli WIOŚ oraz decyzji WIOŚ wydanej w stosunku do Spółki w zakresie rekultywacji zamkniętego składowiska w B. i tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie "wartości granicznych" z Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach, podczas gdy przepisy te dotyczą, jak literalnie sama nazwa wskazuje - dopuszczania odpadów do składowania, w przedmiotowej sprawie natomiast odpady nie miały być składowane a wykorzystane w procesie rekultywacji;

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. Przepisu art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez cofnięcie zezwolenia Spółce na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji nieczynnego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości B. udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 roku znak RS.6233.2.2O22.um pomimo niewyczerpania procedury z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, bowiem wezwanie z dnia 14 marca 2023 roku stanowiące rzekomo wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki, a ponadto zostało wydane w sposób wadliwy, bowiem nie wzywało do niezwłocznego zaniechania naruszeń w postaci nieprawidłowego prowadzenia prac, lecz wzywało do usunięcia - wywiezienia odpadów, które zdaniem organu, nie stanowiły odpadów o kodach podanych w systemie BDO, a nadto, zdaniem organu, pomimo braku odpowiednich dowodów ku temu, były one odpadami niebezpiecznymi, co skutkowało wydaniem decyzji pomimo braku wezwania strony w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach;

2. przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie na zasadzie analogii, pomimo tego, że brak jest podstaw do stosowania tego rozporządzenia w stosunku do odpadów, które mają być stosowane w procesie rekultywacji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2023 roku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wskazała, iż po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję kopiując praktycznie w całości twierdzenia i stanowisko Starosty [...]. Jedyną odmienność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji od decyzji i pism Starosty [...] można zauważyć w kwestii oceny zarzutu nieprawidłowości doręczeń stronie skarżącej w toku postępowania. Jednakże pomimo stwierdzenia nieprawidłowości doręczeń, SKO uznało, że nie miało to żadnego wpływu na naruszenia praw strony. Z tak oczywiście nieprawidłowym orzeczeniem organu, w ocenie skarżącej, nie sposób się zgodzić.

Rozwijając podniesione zarzuty naruszenia prawa procesowego, skarżąca podkreśliła, iż w odwołaniu podnosiła bezskuteczność doręczenia decyzji z dnia 28 czerwca 2023 roku, bowiem decyzja ta została wysłana przesyłką kurierską na adres siedziby Spółki, natomiast do dzisiaj nie została doręczona pełnomocnikowi Spółki, a zatem doręczenie dotychczasowe, zgodnie z przepisami k.p.a., jest bezskuteczne. Poza samą decyzją, także szereg pism nie zostało doręczonych stronie skarżącej — tj. w sposób prawidłowy, a zatem do pełnomocnika. SKO stwierdziło (powołując się przy tym na przepisy nieobowiązujące), że skoro pełnomocnik komunikował się z organem za pośrednictwem platformy ePUAP, to należy uznać, że wszelkie doręczenia w niniejszym postępowaniu winny być elektroniczne i doręczane na adres ePUAP pełnomocnika. Następnie organ II instancji stwierdził, że faktycznie organ I instancji, tj. Starosta nie doręczył pełnomocnikowi kilku pism w sprawie, jak i decyzji, a zatem nie doszło do prawidłowego doręczenia pisma w sprawie, to jednak nie ma to żadnego wpływu na przebieg postępowania, bowiem strona w żaden sposób nie została pozbawiona swoich praw, gdyż pełnomocnik ostatecznie złożył obszerne odwołanie w terminie. Z takim stanowiskiem organu II instancji nie sposób się zgodzić. Jak bowiem można mówić o braku wpływu na pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw w sytuacji, kiedy pełnomocnik nie otrzymuje nie jednego, a kilku pism w sprawie? A ponadto nie otrzymuje zawiadomienia o zakończeniu postępowania, w którym umożliwia się stronie wypowiedzenie się do każdego dowodu? A tak miało miejsce w niniejszej sprawie.

W niniejszym postępowaniu spółka P. sp. z o.o. od początku postępowania ma ustanowionego pełnomocnika w osobie adw. W. W.. Organ natomiast, zupełnie z niewiadomych powodów, część pism doręczał pełnomocnikowi, a część w ogóle zaniechał doręczyć pełnomocnikowi. Co istotne, były to pisma najdalej idące, jak i te, które miały najbardziej doniosły rezultat i sankcje — tj. m.in. wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach oraz zawiadomienie w trybie 10 § 1 k.p.a., a także sama decyzja wydana w niniejszej sprawie.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała wyroki sądów administracyjnych, w których wskazano, iż doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma - w stosunku do tej strony - wymiar wyłącznie informacyjny. Czynność ta wywołuje jedynie ten skutek, że strona zostaje poinformowana o treści pisma (orzeczenia). Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. Niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi uprawnionemu do reprezentowania strony nie wywołuje skutków prawnych. Bieg terminu do złożenia środka odwoławczego warunkuje dopiero prawidłowe doręczenie rozstrzygnięcia ustanowionemu pełnomocnikowi strony.

Zdaniem skarżącej, mając na uwadze powyższe, bezsprzecznie zatem należy stwierdzić, że przedmiotowa decyzja winna ulec uchyleniu wskutek niezachowania obowiązku doręczania pism pełnomocnikowi, co doprowadziło do braku zapewnienia udziału strony na każdym etapie postępowania. Dość wskazać, że pełnomocnik nie został zawiadomiony w sposób prawidłowy o dacie podpisania protokołu i nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że skoro kontrola została przedłużona do dnia 9 maja 2023 roku, to wiadomym było, że 9 maja 2023 roku nastąpi podpisanie protokołu kontroli. Przypomnieć bowiem należy, że organ zmieniał pierwotny okres przedmiotowej kontroli i przedłużał czas jej trwania do dnia 9 maja 2023 roku z uwagi na niemożność ukończenia kontroli w terminie. Ani strona, ani pełnomocnik nie byli w stanie przyjąć za pewnik, że podpisanie protokołu nastąpi w dniu 9 maja 2023 roku, co nie powinno budzić żadnych wątpliwości. Następnie, organ całkowicie pominął pełnomocnika przy doręczaniu kolejnych pism. I tak pismo odnośnie wyłożenia protokołu w siedzibie Starostwa oraz możliwości zapoznania się z tym protokołem nigdy pełnomocnikowi nie zostało doręczone, tym samym pełnomocnik nie mógł poznać treści protokołu i wnieść swoich uwag. Co więcej, pismo zawiadamiające o zakończeniu postępowaniu i możliwości zapoznania się z aktami postępowania również nie zostało doręczone pełnomocnikowi, co bezsprzecznie stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Zdaniem skarżącej organ II instancji pominął w całości fakt, że pełnomocnik nie zapoznał się z protokołem kontroli oraz końcowo nie zaznajomił się z aktami postępowania z uwagi właśnie na brak prawidłowego doręczenia zawiadomień przez organ I instancji. Działanie organu należy ocenić jako naruszające prawo strony do czynnego udziału na każdym etapie postępowania. Decyzja zatem winna zostać uchylona w całości. Oczywiście nie sposób przy tym również pominąć faktu, że decyzja do dzisiaj nie została doręczona pełnomocnikowi, a zatem nawet nie otworzył się termin do wniesienia odwołania od niej.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 47 ust. 1 i 2 u.o.o. skarżąca przypomniała, że postanowieniem z 14 marca 2023 roku Starosta [...] wezwał spółkę do:

a. zaprzestania w trybie natychmiastowym dostarczania na teren rekultywowanego, nieczynnego składowiska odpadów w B. odpadów o kodzie 19 05 03, które nie mogą być wykorzystywane do tworzenia warstwy wyrównawczej oraz innych odpadów, których właściwości i skład nie odpowiada rodzajowi odpadów, do którego te odpady zostały zakwalifikowane (kod odpadu),

b. tworzenia warstwy wyrównawczej rekultywowanego składowiska odpadów w B. z wykorzystaniem wyłącznie odpadów wymienionych w Tabeli nr 1 sentencji decyzji Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...], a warstwy okrywowej - ziemnej z wykorzystaniem wyłącznie odpadów określonych w Tabeli nr 2 tej decyzji,

c. usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia 2022 r. do dnia 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 (łączna masa tych odpadów to 852,1 Mg) oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg) i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami.

Jednocześnie, w pkt 2 postanowienia, zobowiązał P., do usunięcia ww. odpadów, w terminie 10 dni licząc od dnia otrzymania wydanego postanowienia (odebranego w dniu 14 marca 2023 r.), po odpowiednim ich zaklasyfikowaniu, mając na względzie źródło ich wytworzenia oraz skład morfologiczny i właściwości.

W pierwszej kolejności skarżąca wskazała, że postanowienie z dnia 14 marca 2023 roku nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi strony, a zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. w przypadku ustanowienia pełnomocnika wszystkie pisma należy doręczać pełnomocnikowi. Tym samym, powołując się na argumentację wskazaną powyżej, zaznaczyć należy, że organ nigdy nie doręczył stronie wezwania w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, co jest konieczne, aby móc następnie wydać decyzję w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach cofającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Dlatego też przedmiotowa decyzja winna ulec uchyleniu w całości.

SKO za Starostą powtórzyło w swojej decyzji, że przedsiębiorca został najpierw wezwany do usunięcia stwierdzonych naruszeń, a ponieważ nie wywiązał się z nałożonych na niego w postanowieniu wzywającym Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...] obowiązków, w tym m.in. nie usunął dowiezionych na teren składowiska odpadów w okresie od 18 sierpnia do 19 października 2022 r. o kodzie 19 05 03, a to upoważniało i jednocześnie zobowiązywało Starostę [...] do zastosowania sankcji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Organ II Instancji nie dopatrzył się w decyzji Starosty żadnych uchybień, pomimo tego, że skarżąca w odwołaniu wskazywała także, że co prawda art. 47 ustawy o odpadach został w treści uzasadnienia decyzji dwukrotnie zacytowany, to jednak brak jest jasnego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy treścią przedmiotowego uzasadnienia decyzji a naruszeniem przepisów prawa. Tym bardziej, że organ używając zwrotów takich jak "między innymi" nie ułatwił wyciągnięcia w tym zakresie odpowiednich wniosków. Przyjąć tym samym należy, że jedyną podstawą wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B., było niezastosowanie się w opinii Starosty do nakazu wydanego postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r. do usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia 2022 r. do dnia 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 (łączna masa tych odpadów to 852,1 Mg) oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg) i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami.

SKO nie dopatrzyło się żadnych braków w wydanym przez Starostę postanowieniu z dnia 14 marca 2023 roku — "Nie można uznać, że wezwanie nie odpowiada art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, skoro organ prawidłowo wezwał Spółkę do niezwłocznego zaniechania naruszeń wydanego zezwolenia (wyjaśnił na czym ma ono polegać) i wyznaczył termin usunięcia nieprawidłowości" i dalej: "Ponadto z wezwania wynika, że Spółka nie została zobowiązana wyłącznie do usunięcia odpadów, lecz co istotne do tworzenia warstw rekultywacyjnych zgodnie z zezwoleniem, a w szczególności z wykorzystaniem przeznaczonych do tego odpadów". SKO jednak w żaden sposób nie wskazało z czego to wynika. Po drugie, nie można domyślać się wezwania do zaprzestania naruszenia w sytuacji, kiedy organ wprost go nie nazywa i nie wzywa do jego usunięcia. Zadziwiająca jest taka interpretacja organu II instancji. Nakazu nie można domniemywać, jak chce tego organ. Na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach organ winien wezwać posiadacza odpadów do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Jeśli w ocenie organu prace były prowadzone w sposób niewłaściwy, to jest warstwy nie były w pełni przygotowane w chwili, w której transport dotarł na składowisko, to tego i li tylko tego winno dotyczyć przedmiotowe wezwanie. Zobowiązanie przedsiębiorcy do usunięcia i przekazania odpadów uprawnionym podmiotom, które mogły być w chwili wydania decyzji wykorzystane do rekultywacji składowiska, narusza w poważnym stopniu zasadę proporcjonalności z art. 8 § 1 k.p.a., która nakazuje organom użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. Decyzja Starosty powinna służyć osiągnięciu celu, który służy społeczeństwu, przy jak najmniejszym jego oraz poszczególnych jednostek - koszcie. Przewożenie odpadów, które zgodnie z obowiązującą decyzją mogły być wykorzystane na miejscu, skutkuje w tym przypadku dodatkowymi i nieuzasadnionymi kosztami dla P. sp. z o.o. oraz za sprawą towarzyszących działań logistycznych odbywa się ze szkodą dla środowiska naturalnego.

Przechodząc do rozwinięcia zarzutów, dotyczących oparcia rozstrzygnięcia na wadliwych dowodach, braku merytorycznego odniesienia się do zarzutów strony skarżącej oraz zarzutów dotyczących zastosowania nieprawidłowych norm prawnych i niezapoznania się z materiałem dowodowym w całości, skarżąca podkreśliła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że podważane przez Spółkę opinie biegłego sądowego, jak zostało to już wskazane powyżej zostały wykonane w oparciu o analizy wykonane w laboratorium D., posiadającym stosowne akredytacje i certyfikaty. Należy w tym miejscu po raz kolejny wyraźnie zaznaczyć, że laboratorium D. nie posiada akredytacji do badania odpadów, które stanowiły podstawę opinii biegłego M.C. oraz że próbki zostały pobrane w sposób nieakredytowany. Dlatego też niemożliwa jest ocena poziomu niepewności wyników i wyniki te są tym samym pozbawione wartości dowodowej. Polskie Centrum Akredytacji w uzgodnieniu z Ministerstwem Środowiska opracowało program akredytacji DAB-11, określający zasady i procesy akredytacji oraz nadzoru laboratoriów ubiegających się o akredytację i/lub akredytowanych w zakresie pobierania próbek i badania odpadów, które w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska, powinny być akredytowane w obszarze ww. działalności laboratoryjnej. Dotyczy to faktycznie zwłaszcza badań, które ustawa prawo ochrony środowiska wskazała w art. 147a, natomiast nie ma żadnego uzasadnienia, aby hipotezy postawione na podstawie nieakredytowanych wyników badań mogły wywoływać doniosłe skutki prawne dla strony postępowania administracyjnego. W programie DAB-11, w celu harmonizacji podejścia do akredytacji, określono również specyficzne wymagania akredytacyjne wynikające z przepisów prawa, gwarantujące, że wyniki akredytowanej działalności laboratoriów są w pełni przydatne i miarodajne dla celów oceny zgodności oraz procesów decyzyjnych w obszarze regulowanym przepisami prawa, właściwym dla Ministerstwa Środowiska. W programie wskazano, że pobieranie próbek odpadów powinno być przeprowadzone przez laboratorium posiadające akredytację na pobieranie próbek z zastosowaniem odpowiednich procedur, w przypadku wykonywania badań interwencyjnych oraz gdy przepis prawa wskazuje wymaganie posiadania akredytacji dla pobierania próbek lub dla badań wraz z pobieraniem próbek. Polskie Centrum Akredytacji w piśmie o znaku [...] z 18 stycznia 2023 r. wskazało, że Laboratorium [...] D. z siedzibą we W. (numer akredytacji [...]) w aktualnym zakresie akredytacji nr [...], wydanie 12 z dnia 18 lutego 2022 r. nie posiada akredytacji na badania odpadu o kodzie: 19 05 03. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że pismo to jest w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszym postępowaniu. SKO rozpoznając odwołanie od decyzji złożone przez skarżącą w ogóle nie odniosło się do tej kwestii. Skarżąca zacytowała również fragment stanowiska Polskiego Centrum Akredytacji, przedstawionego w ww. piśmie, zgodnie z którym: "Etap pobierania próbek ma istotny wpływ na końcową niepewność wyniku. W sytuacji, w której akredytowane laboratorium jednocześnie pobiera i bada pobrane próbki, niepewność wyniku uwzględnia składowe wynikające zarówno z etapu pobierania jak i etapu badania. Jeśli laboratorium wykonuje tylko badania w dostarczonej do badania inny podmiotu, uzyskany wynik wraz z niepewnością próbce pobranej przez klienta odnosi się do badanej próbki.".

Tym samym wyniki badań próbek, pobranych w inny sposób niż przykładowo metodą wskazaną w programie DAB-11 lub zgodnie z odpowiednią normą ISO, lub choćby zatwierdzoną procedurą badawczą), dają niepewność wyniku niemożliwą do określenia, co czyni wyniki te niezasługującymi na uwzględnienie w postępowaniu dowodowym.

Kolejną wątpliwą dla skarżącej kwestią jest stosowanie zarówno przez organ jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach (Dz.U. 2015 poz. 1277) "przez analogię". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wprost stwierdziło, że przedmiotowe rozporządzenie dotyczy składowania odpadów a nie rekultywacji, jednak rozporządzenie słusznie zostało w tym przypadku zastosowane niezgodnie z jego treścią i celem. Rozporządzenie to jest aktem wykonawczy ustawy do odpadach (art. 118).

Powyższa droga rozumowania mogłaby być obrazą zasady in dubio pro libértate wyrażonej w art. 7a § 1 k.p.a. Mamy tu jednak do czynienia z obrazą przepisów k.p.a. o tyle bardziej naganną, że dokonaną w pełnej świadomości doniosłości skutków prawnych tego nadużycia. Należy w tym miejscu jednoznacznie zaznaczyć, że przez tą twórczą nadinterpretację prawa odpady stały się odpadami niebezpiecznymi. Pracownikom spółki zostały postawione zarzuty. Spółka została narażona na wymierne straty finansowe, a proces rekultywacji został wstrzymany w stanie, w którym możliwe jest wymywanie substancji szkodliwych przez wody opadowe. Pomimo obowiązywania zasady "przyzwoitej legislacji", która nakłada na prawodawcę obowiązek takiego formułowania przepisów, aby ustalenie ich znaczenia nie nastręczało trudności interpretacyjnych, wykładnia przepisów może powodować wątpliwości w zakresie właściwego ich rozumienia. Konieczne jest wyraźne zaakcentowanie, że nie ma tu miejsca do jakichkolwiek wątpliwości co do treści normy prawnej. Zarówno Starostwo Powiatowe w S. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostaje w pełnej świadomości, że zastosowanie rozporządzenia z dnia 16 lipca 2015 r. nie ma w tym przypadku żadnej podstawy prawnej. W tym przypadku mamy do czynienia nie z wątpliwościami, a celowym działaniem. Doszło w ocenie skarżącej do rażącego naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. W toku przedmiotowego postępowania organy administracji publicznej, w tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, świadomie zastosowały niewłaściwą podstawę prawną.

Art. 118 ustawy o odpadach, podstawa prawna przedmiotowego rozporządzenia z 16 lipca 2015 r., stanowi między innymi o potrzebie zapewnienia właściwego postępowania z odpadami na składowisku odpadów oraz uwzględniając rodzaje odpadów i zawartość w nich substancji organicznych. Duża zawartość substancji organicznych, która jest niepożądaną cechą odpadów przeznaczonych do składowania, jest typową charakterystyką kompostu. Każdy z nas na podstawie zasad doświadczenia życiowego wie, że odpady wyrzuca się do różnych pojemników — czarnych (te do składowania) i brązowych (te do przetwarzania — kompostowania). Kompost nie odpowiadający wymaganiom nie ma cech, które pozwalałyby na składowanie go na składowisku odpadów obojętnych. Powstaje najczęściej przez przetwarzanie odpadów komunalnych poddanych stabilizacji biologicznej (kompostowaniu), z których powstaje stabilizat, z którego po przesianiu na sitach powstaje kompost o granulacji 0 — 20 mm. To co zostanie odsiane, czyli wszystkie większe elementy, które nie uległy biodegradacji, w tym różne zanieczyszczenia, stanowi właśnie odpad o kodzie 19 05 03 (stąd nazywany jest również frakcją nadsitową). Zanieczyszczenia te powodują, że nie nadaje się do wykorzystania w rolnictwie czy kształtowaniu krajobrazu, i stąd pełna nazwa "kompost nieodpowiadający wymaganiom (nie nadający się do wykorzystania)".

Parametry dodatkowe, ustalone w rozporządzeniu z dnia 16 lipca 2015 r.

dla odpadów przeznaczonych do składowania, a nie kompostu nieodpowiadającego wymaganiom (nie nadającego się do wykorzystania) o kodzie 19 05 03 przeznaczonego do rekultywacji, wykluczają zawartość węgla organicznego. Wiedza ogólna pozwala zrozumieć, że kompost składa się i powinien się składać z materii organicznej. A ta z kolei składa się (i powinna się składać) z węgla organicznego. Jedno z tych kryteriów, które z niewiadomych przyczyn zastosowano "przez analogię" mówi o dopuszczalnej granicznej wartości ogólnego węgla organicznego (TOC) na poziomie 3% suchej masy (30 000 mg/kg). Węgiel organiczny stanowi około 45% suchej masy roślin. Im więcej kompost będzie zawierał ogólnego węgla organicznego, tym lepsze będzie stanowił podłoże do wzrostu roślin.

Dlaczego zatem nie ma przepisów, które określałyby dopuszczalne wartości graniczne substancji w odpadach o kodzie 19 05 03? Zdaniem skarżącej jest to w miarę oczywiste. W idealnym świecie odpady o kodzie 19 05 03 byłyby wytwarzane w niewielkiej ilości i składałyby się wyłącznie z większych, częściowo skompostowanych gałęzi. Niestety nie żyjemy w idealnym świecie. Dlatego komunalny strumień odpadów kompostowalnych nadal generuje sporo odpadów o kodzie 19 05 03. Są to odpady, których nie można składować na składowiskach, między innymi za sprawą rozporządzenia z 16 lipca 2015 r. Wynika to głównie z wysokiej zawartości materii organicznej, która mogłaby doprowadzić do pożaru składowiska, osuwisk i innych niekorzystnych procesów. Skład tych odpadów jest zmienny, dlatego też nie można określić dla nich wartości granicznych zanieczyszczeń. Najpopularniejszym obecnie sposobem przetworzenia tych odpadów jest ich zastosowanie w procesie rekultywacji składowisk odpadów. W styczniu 2020 roku w trakcie opracowania projektu zmiany rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów rozważano ograniczenie stosowania odpadów 19 05 03 do ex 19 05 03 Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania) — powstający z przetwarzania odpadów zielonych i innych bioodpadów selektywnie zebranych. Między innymi po interpelacji nr [...] odstąpiono od tego pomysłu i nadal na podstawie ww. rozporządzenia dopuszczalne jest stosowanie wszystkich odpadów o kodzie 19 05 03. Cytując za Sekretarz Stanu Ministerstwo Klimatu z up. Ministra J. O. "...stan prawny w zakresie możliwości gospodarowania tym rodzajem odpadu na składowisku nie zmieni się i możliwe będzie wykonanie okrywy rekultywacyjnej z kompostu...".

Podsumowując: rozporządzenie z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów jasno określa zasady stosowania odpadów o kodzie 19 05 03 przy rekultywacji. Przepisy rozporządzenia z dnia 16 lipca 2015 nie mają zastosowania do odpadów, które są przetwarzane w ramach rekultywacji.

Wracając do treści postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 roku, skarżąca wskazała, że jego punkt c. obejmuje: usunięcie z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia 2022 r. do dnia 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 (łączna masa tych odpadów to 852,1 Mg) oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg) i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami.

Odpady, za wyjątkiem tych wytworzonych przez A. sp. z o.o., zostały usunięte. W pozostałym zakresie decyzja została wykonana w całości. W zakresie odpadów wytworzonych przez A. sp. z o.o. poważnym problemem w usunięciu odpadu jest brak podstawy prawnej do żądania od wytwórcy odpadu odebrania odpadów. Odpady te w ocenie biegłego M.C. stanowią odpady niebezpieczne. Nie znajduje to jednak potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Do momentu zakończenia postępowań WIOŚ i prokuratury status tych odpadów pozostaje nieznany. W chwili obecnej brak jest podstaw do uznania zgodnie z art. 4 ustawy o odpadach, przedmiotowych odpadów za niebezpieczne. Natomiast A. sp. z o.o. odmawia odebrania tychże odpadów, zaś żaden z organów nie jest w stanie wydać odpowiedniego zarządzenia, z którego wynikałby obowiązek przyjęcia przez A. sp. z o.o. przedmiotowych odpadów.

Przechodząc do uzasadnienia zarzutów stawianych organom wskutek akceptacji wadliwego, w ocenie skarżącej, badania próbek odpadów oraz oparcia rozstrzygnięcia o wadliwą opinię biegłego, P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wskazała, iż nie sposób zgodzić się z twierdzeniami organu II instancji, że organ nie może podważać opinii biegłego, ponieważ nie posiada wiadomości specjalnych. Twierdzenia SKO w tym zakresie budzą zdziwienie skarżącej, bowiem mnogość zarzutów kierowanych w zakresie opinii biegłego sądowego wykorzystanych w tym postępowaniu powinna co najmniej doprowadzić do przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii innego biegłego sądowego, skoro organy nie czują się na siłach, aby polemizować z tezami płynącymi z tychże opinii. Co ciekawe, SKO stwierdziło, że opinie te są rzetelne i nie budzą żadnych zastrzeżeń — w ocenie skarżącej pod znakiem zapytania stoi to czy organ II instancji w ogóle zapoznał się z tymi opiniami jak i opiniami przedstawionymi jako dowody przez stronę? Dla przykładu — w części opisowej pierwszej z opinii znajduje się opis zupełnie innego miejsca niż to którego opinia powinna dotyczyć. Czy taka opinia w ocenie organu jest rzetelna?

Skarżąca ponownie wskazała, że podstawą procedury poboru próbek i analizy morfologicznej odpadów powinny być "Wytyczne dla jednostek samorządu terytorialnego, dotyczące realizacji badań w zakresie analizy składu morfologicznego odpadów, właściwości fizycznych i chemicznych odpadów oraz weryfikacji wyników badań". Dokument został opracowany przez Ministerstwo Środowiska w 2018 roku. Dokument ten jest co prawda skierowany do samorządów lokalnych, zwłaszcza gmin, jednak z braku innego powszechnego źródła metodologii powinien on stanowić standard. Celem zaproponowanych wskazówek było usystematyzowanie zakresu i metod badania składu morfologicznego, właściwości chemicznych i fizycznych odpadów komunalnych, jednak wytyczne te mogą znaleźć zastosowanie również w przedmiotowej sprawie. Klasyfikacji odpadów dokonuje się na podstawie Ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Ustawa wskazuje w Art. 4.1, że odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając:

1) źródło ich powstawania;

2) właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997, oraz przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5;

3) składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi.

Jeśli zatem odpady nie są odpadami niebezpiecznymi, oznacza to, że klasyfikacji dokonuje się w oparciu o źródło ich powstania. Źródło powstania odpadów jest z kolei wynikową sposobu ich wytworzenia lub przetworzenia. Jeśli przepisy te są niewystarczająco przejrzyste, zastosowanie znajduje Zawiadomienie Komisji dotyczące wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów (2018/C 124/01) (Dz.U.UE C z dnia 9 kwietnia 2018 r.). Celem ww. zawiadomienia jest udzielenie wytycznych technicznych dotyczących niektórych aspektów dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów ("dyrektywa ramowa w sprawie odpadów") i decyzji Komisji 2000/532/WE w sprawie wykazu odpadów ("europejski wykaz odpadów") zmienionej w latach 2014 i 2017. Dyrektywa ramowa 2008/98/WE w sprawie odpadów (zwana dalej "dyrektywą ramową w sprawie odpadów") stanowi kluczowy dokument ustawodawczy dotyczący odpadów na poziomie UE. Dyrektywa ramowa w sprawie odpadów, jako dyrektywa, podlega transpozycji do przepisów krajowych państw członkowskich — w tym przypadku w Ustawie o odpadach. W szczególności zawiadomienie zawiera wyjaśnienia i wytyczne skierowane do organów krajowych, w tym samorządów terytorialnych, i przedsiębiorstw (np. w zakresie kwestii związanych z udzielaniem zezwoleń) w sprawie właściwej interpretacji i prawidłowego stosowania odpowiednich przepisów UE w odniesieniu do klasyfikacji odpadów, a mianowicie: identyfikacji właściwości niebezpiecznych, oceny czy danym odpadom można przypisać właściwość niebezpieczną i sklasyfikowania odpadów jako odpady niebezpieczne albo odpady inne niż niebezpieczne. Zgodnie z przedmiotowym Zawiadomieniem Komisji klasyfikacji wskazano algorytm postępowania przy klasyfikacji odpadów, który (podobnie jak cały katalog) opiera się na źródle ich powstania.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, skarżąca wskazała, że jeżeli w ocenie organu doszło w zakresie klasyfikacji odpadów do nieprawidłowości, konieczne jest wskazanie dokładnie w jakim zakresie doszło do nieprawidłowości. Organ I instancji w ogóle tego nie uczynił, zaś SKO kompletnie nie odniosło się do tego zarzutu. Ustawa o odpadach nie wskazuje na uprawnienia biegłych do dokonywania klasyfikacji — mowa jedynie o:

1) źródle powstawania;

2) właściwości powodujących, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997, oraz przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 5;

3) składnikach odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi.

Sama opinia biegłego nie ma wpływu na klasyfikację odpadów. Przyczyną do jej zmiany może być tylko i wyłącznie ocena dokonana na podstawie ustawy. Co istotne, organy w niniejszej sprawie raz uznają za słuszną opinię, która uznaje stężenie węglowodorów na poziomie powyżej 5000 mg/kg sm za naturalne i uzasadnione, a raz taką, która uznaje, że węglowodory są równocześnie 5 substancjami rakotwórczymi i do przekroczenia stężeń granicznych dochodzi powyżej 1000 mg/kg sm. Bezzasadnym jest tu stwierdzenie, że "zawarte w próbkach frakcje węglowodorowe (ze względu na brak możliwości ustalenia faktycznego ich pochodzenia) należałoby zakwalifikować zgodnie z rozporządzeniem CLP w grupach pod nr indeksowymi 649-520-00- 5, 649-521-00-0, 649-522-00-6, 649-523-00-1 lub 649-524-00-7, jako ogólne węglowodory (hydrocarbons; baseoil — unspecified)". Rozporządzenie CLP w żaden sposób nie zezwala na tak dowolne traktowanie klasyfikacji. Wręcz przeciwnie — służy ono precyzyjnemu śledzeniu potencjalnie niebezpiecznych substancji od źródła ich wytworzenia, poprzez cały proces przetworzenia aż do ich utylizacji. Wybieranie kategorii na "chybił — trafił" jest w tym przypadku całkowicie nieuprawnione. Zwłaszcza, że substancje te nie istnieją na europejskim rynku.

Skarżąca ponownie podnosi, co całkowicie pominął organ II instancji, że substancja klasyfikowana w CLP jako 649-520-00-5, Hydrocarbons, C17-30, Węglowodory C17-30, destylaty lekkie hydrorafinowane (pl) zgodnie z danymi w bazie CLP nie jest produkowana lub importowana do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Zgodnie z bazą REACH brak jest aktywnych rejestracji (czyli substancja nie występuje na rynku).

Natomiast substancja klasyfikowana w CLP jako 649-521-00-0, Hydrocarbons, C27-45, Węglowodory naftenowe C27-45 z destylacji próżniowej Olej bazowy — niespecyfikowany nie występuje w bazie REACH co oznacza, że nie jest produkowana lub importowana do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Substancja klasyfikowana w CLP jako 649-522-00-6, Olej bazowy — niespecyfikowany (pl) nie występuje w bazie REACH co oznacza, że nie jest produkowana lub importowana do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Substancja klasyfikowana w CLP jako 649-523-00-1, Węglowodory C20-58, hydrorafinowane (pl) nie występuje w bazie REACH co oznacza, że nie jest produkowana lub importowana do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Substancja klasyfikowana w CLP jako 649-524-00-7, Węglowodory naftenowe C27-42 (pl) nie występuje w bazie REACH co oznacza, że nie jest produkowana lub importowana do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Skoro zatem substancji tych nie ma na rynku europejskim, to teza, że stanowią one składową odpadów, których próbki zostały pobrane na zamkniętym składowisku w B., jest nieuprawniona i nielogiczna — organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tych zarzutów wskazanych w odwołaniu, pominął je, zdawkowo powielając twierdzenia Starosty [...], które nie znajdują uzasadnienia w istniejącym stanie prawnym, jak i mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Zgodnie z Zawiadomieniem Komisji dotyczącym wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów C/2018/1447 ocenę odpadów pod kątem HP 7 należy przeprowadzić na podstawie:

• identyfikacji pojedynczych substancji zawartych w odpadach;

• ich klasyfikacji;

• odniesienia do stężeń granicznych.

Biegły sądowy nie zidentyfikował żadnej substancji. Bez żadnych podstaw wybrał, i to dość niefortunnie, losowe substancje z rozporządzenia. Dokonany wybór, pomimo że nie ma żadnych podstaw metodologicznych, prawnych i nie jest poparty żadnymi dedykowanymi badaniami nie jest nawet do końca wyborem. Substancja (czyli pojedynczy związek chemiczny) nie może być jednocześnie kilkoma substancjami. Jest to sprzeczne z celem klasyfikacji. Co więcej nie jest możliwe zidentyfikowanie na podstawie wyników badania (nieakredytowanego) metodą chromatografii gazowej z detekcją płomieniowo-jonizacyjną pojedynczych substancji zawartych w odpadach. Nie jest możliwe tym samym przeprowadzenie na tej podstawie klasyfikacji zgodnej z Zawiadomieniem Komisji dotyczącym wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów C/2018/1447.

Skarżąca ponownie wskazała, że organy obu instancji powołują się na Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach i ustalone tam stężenia graniczne, pomimo że oczywistym i bezdyskusyjnym jest fakt, że przedmiotowe składowisko jest po etapie technicznego zamknięcia składowiska i odpady nie są i nie będą na nim deponowane. Przepisy prawa w tym zakresie nie powinny być w chaotyczny sposób rozszerzane przez analogię.

Skarżąca ponownie podniosła, że istotnym w niniejszej sprawie jest także to, że za właściwą klasyfikację odpowiada podmiot przekazujący odpady. Jeśli zatem wskutek trudnych do ustalenia czynników po stronie wytwarzającego odpady dojdzie do niewłaściwej klasyfikacji odpadów odpowiedzialność za to spoczywa nie na podmiocie przyjmującym a przekazującym. SKO całkowicie pominęło te zarzuty przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na to, że organ II instancji uznał, że opinie biegłego sądowego dr inż. M.C. są rzetelne i odpowiadają przepisom prawa, a zatem brak jest możliwości kwestionowania ich, skarżąca po raz kolejny wskazała na błędy tychże opinii. Pierwsza z wymienionych opinii dr inż. M.C. jest wadliwa z następujących względów:

a. po pierwsze, próbki stanowiące podstawę do wydania przedmiotowej opinii zostały pobrane w sposób niewłaściwy. Opis sposobu zabezpieczenia próbek w opinii jest enigmatyczny i nie zawiera protokołu pobrania próbek ani nawet jego opisu. Przedstawiony opis wskazuje, że próbki zabezpieczył biegły oraz że próbki zabezpieczone zostały wcześniej przez funkcjonariuszy Policji. Próbki były pobierane przez biegłego w taki sposób, aby uzyskać próbkę reprezentatywną. Zmieszano podpróbki, aby uzyskać próbkę reprezentatywną. W toku oględzin zabezpieczono dwie próbki — z miejsca w części południowej i miejsca w części północnej składowiska. W kolejnych akapitach biegły pisze o trzech próbkach, w których rzekomo stężenie cynku przekraczało wartość progową. Załączone badania dotyczą próbek o oznaczeniach S-l i S-2 oraz o oznaczeniach nr-1 i nr-2, pomimo że sam biegły wskazał na pobranie 2 próbek. Proces pobierania próbek musi być przejrzysty, a zastosowana metodologia powinna dawać powtarzalne rezultaty. W przypadku akredytowanych norm proces pobrania próbek wymaga postępowania zgodnie ze szczegółowym procesem określonym w normie. Wytyczne w zakresie Akredytacji Laboratoriów [...] opracowane przez Polskie Centrum Akredytacji wyraźnie wskazują, że "Procedura pobierania próbek powinna przedstawiać tryb postępowania dla danego rodzaju badanego odpadu z uwzględnieniem grup walidacyjnych i/lub charakterystycznych rodzajów odpadów z danej grupy walidacyjnej, tak aby zapewnić próbkę reprezentatywną dla całości ocenianego obiektu". Pobrania próbek dokonują osoby wykwalifikowane w tym zakresie w sposób, zapewniający reprezentatywny charakter próbek. Opisana przez biegłego procedura pobrania próbek powoduje, że w zasadzie nie można określać ich jako próbki odpadów a próbki wybranych przez biegłego próbek. Zgodnie z "Pobieranie próbek środowiskowych do analizy" pod redakcją J. N. "Jeżeli mają być formułowane prawidłowe wnioski na temat właściwości przedmiotu oceny, którego zaledwie część podlega analizie, to ta analizowana część musi być wiernym odzwierciedleniem obiektu.". Ten sam autor wskazuje, że "błędy popełnione przy pobraniu próbki niweczą wysiłek analityka i koszty ponoszone w trakcie analizy, wyniki analizy zaś mogą odnosić się wówczas tylko do badanej próbki, a nie do całego przedmiotu oceny, co najczęściej prowadzi do podejmowania błędnych decyzji." Zastosowana przez biegłego procedura stoi w sprzeczności z treścią Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów. Zgodnie z treścią rozporządzenia pobierania próbek dokonują oraz prowadzą badania parametrów wskaźnikowych i substancji, o których mowa w ust. 1:

I. akredytowane laboratoria w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2021 r. poz. 1344 oraz z 2022 r. poz. 974) lub

II. certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1816) — w zakresie posiadanych akredytacji lub certyfikatów.

Przedmiotowe próbki natomiast zostały pobrane w niejasny sposób przez biegłego i funkcjonariuszy Policji. Nie można zatem uznać, że próbki pobrane zostały zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia. Biegły nie wskazał konkretnych miejsc, głębokości i mas pobranych próbek. Proces pobrania próbek jest kluczowym elementem procesu oceny składu i właściwości odpadów. Zasady pobrania próbek są określone w przepisach i normach. Tylko w przypadku stosowania tych zasad możliwe jest uzyskanie akredytacji PCA. Podmiot nieposiadający akredytacji w zakresie danej procedury lub metody badań nie posiada kompetencji do oceny składu odpadów. Procedura akredytacji gwarantuje prócz kompetencji, bezstronność i spójność działania laboratoriów. P. sp. z o.o. zleciła wykonanie badań akredytowanemu laboratorium E. sp. z o.o., które może prowadzić działania w obszarze zakresu akredytacji AB 213 (przedmiot badań/ wyrób: ODPADY).

b. Biegły stawia tezę, że odpady znajdujące się na składowisku stanowią odpady niebezpieczne. Odtworzenie ścieżki rozumowania biegłego, który dokonał oceny odpadów jako niebezpieczne nie jest proste. Wynika to między innymi z połączenia opinii na temat B. z luźnymi wycinkami z różnych publikacji. Biegły formułuje tezę, że "wyniki analiz laboratoryjnych próbek odpadów potwierdzają fakt, że omawiane odpady stanowią odpady niebezpieczne". Niestety trudno szukać w wynikach analiz laboratoryjnych załączonych do opinii danych, które w pośredni lub bezpośredni sposób mogłyby wskazywać na niebezpieczny charakter odpadów. Z załączonych sprawozdań z badań wynika, że wykonująca badania D. nie posiada akredytacji na oznaczanie zawartości cynku w oznaczanym zakresie. Zakres akredytacji tego laboratorium ([...]) wskazuje, że laboratorium to posiada akredytację wyłącznie na badanie odpadów o kodach 01 01 02, 01 04 08, 01 04 09, 02 03 99, 04 02 09, 04 02 20, 07 01 99, 10 12 05, 12 01 03, 12 01 21, 16 03 06, 16 81 02, 17 05 03, 17 05 07, 17 05 08, 17 06 04, 17 09 04, 19 06 06, 19 08 01, 19 08 12, 19 08 14, 19 12 09, 19 12 12, 19 13 02 w zakresie zawartości anionów (fluorki (0,22 — 1000) mg/kg chlorki (0,36 — 100000) mg/kg siarczany (0,32 — 100000) mg/kg) metodą chromatografii jonowej (IC) PN-EN 12457-2:2006 PN-EN ISO 10304-1:2009. Sprawozdanie z badań, stanowiące załącznik do opinii biegłego M.C. wskazuje, że badanie wykonano metodą FAAS wg PN-ISO 11047:2001. Przedmiotowa metoda pozwala na ocenę jakości gleby — nie odpadów. Badanie winno być w tym przypadku dokonane w oparciu o normę PN-EN 13657:2006. D. nie posiada akredytacji na wykonywanie badań w tym zakresie. Biegły przyjmując za podstawę wydania opinii oparł się na wynikach nieakredytowanych, czyli nie mających jakiejkolwiek wartości dowodowej. Co więcej brak akredytacji oznacza w tym przypadku również brak określenia niepewności wyniku.

c. Biegły w oparciu o badania, które zostały przeprowadzone przez nieakredytowane w tym zakresie laboratorium na podstawie próbek, które zostały pobrane niezgodnie z zasadami akredytacji, wskazał, że trzy z czterech próbek charakteryzowały się stężeniem cynku przekraczającym wartości graniczne. Biegły użył w tym przypadku pojęcia "stężenie cynku", pomimo że we wcześniejszej analizie oparł się na związku — tlenku cynku. Zastosowana metoda badawcza (nieakredytowana) - atomowa spektrometria absorpcyjna z atomizacją w płomieniu FAAS — pozwala określić zawartość pierwiastków. Cynk występuje nie tylko w formie tlenku — ZnO. Laboratorium E. [...] sp. z o.o. (akredytowane) oznaczyło szczegółowo wartości opadu poszczególnych związków wraz ze wskazaniem wartości granicznych zgodnych z obowiązującym prawem. I tak w przypadku ZnO stężenie procentowe wynosi 0,053%, ZnSO4 0,1057% i ZnC12 0,0892%. Żadna z tych wartości nie znajduje się w zakresach, dla których można by ocenić substancję jako niebezpieczną. Warto zaznaczyć, że zakres badań laboratoryjnych Laboratorium E. sp. z o.o. jest znacznie szerszy niż badań zleconych przez Biegłego. Obejmuje również omówione w treści, jednak pominięte w badaniach zleconych D., substancje niebezpieczne. Wyniki badań akredytowanego laboratorium jednoznacznie wskazują, że analizowane odpady nie są odpadami niebezpiecznymi.

W ocenie skarżącej kolejna opinia dr inż. M.C. odnośnie odpadów dostarczonych do zamkniętego składowiska w B. przez spółkę A. sp. z o.o. również jest wadliwa, a to z następujących względów:

1. w części teoretycznej opinii biegły słusznie wskazuje substancje, które mają cechy mutagenne i kancerogenne. Wskazuje na szkodliwe cechy benzo(a)pirenu, 32 dibenzo(a,h)antracenu i benzo(b)fluorantenu. Żadne z badań, w tym "badania" wykonane niezgodnie z przepisami i właściwą normą przez biegłego w oparciu o próbki pobrane w niereprezentatywny i niezgodny z przepisami sposób nie wykazały podwyższonego poziomu którejkolwiek z tych substancji.

2. Sposób pobrania, przetwarzania i wykorzystania przy sporządzeniu opinii próbek jest nierzetelny i niezgodny z przepisami. Próbki zostały przebadane w oparciu o akredytację dla gleby, podczas gdy przedmiotem badań były próbki odpadów. Laboratorium D. nie posiada akredytacji na badanie próbek odpadów.

3. Biegły zastosował proces pobrania próbek, który jest niezgodny z przepisami i podstawowymi zasadami oraz normami. Biegły wskazał, że uzyskano "próbki reprezentatywne", z czym jednak nie sposób się zgodzić. Próbki pobierane przez osoby nieuprawnione mieszano w bliżej niezdefiniowany sposób. Pomimo chaosu przy ich pobieraniu i mieszaniu 4 próbki miały być rzekomo "reprezentatywne" dla 9 pryzm, przy czym wyniki badań wskazują na bardzo duże rozbieżności w składzie próbek. Biegły w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego połączył próbki, które sam pobrał z próbkami pobranymi przez Policję. Nie uzasadnił też dlaczego nie zastosował obowiązkowego w tym przypadku planu pobrania próbek oraz nie wyjaśnił, dlaczego ostatecznie "próbki" te utraciły jakikolwiek związek z miejscami ich pobrania. Opinia nie pozwala na ustalenie która próbka została pobrana z którego miejsca i w jaki sposób. Zawiadomienia Komisji dotyczące wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów (2018/C 124/01) odsyła do metodyki zgodnej z normą EN 14899:2005, określa też wzór informacyjny dotyczący planu pobierania próbek znajduje się w załączniku A do normy EN 14899:2005. Zawiadomienia Komisji (2018/C 124/01) wskazuje, że dodatkowo norma EN 15002:2015 zawiera dalsze wytyczne dotyczące sposobu przygotowania naważki z próby laboratoryjnej. Zarówno norma EN 14899:2005 jak i EN 15002:2015 nie przewiduje mieszania bliżej nieokreślonych ilości materiału pobranego z bliżej nieznanych miejsc w 4 słoikach twist-off. Podsumowując, można również stwierdzić, że wskazane przez biegłego próbki były nieokreślone i nie były to próbki odpadów w rozumieniu Zawiadomienia Komisji (2018/C 124/01). W dokumencie tym wyraźnie wskazano również, że "aby wyniki pobierania próbek były wiarygodne, próbki muszą przede wszystkim być reprezentatywne dla składu odpadów." Skoro zatem wyniki akredytowanych badań tych samych odpadów są tak dalece odmienne od wyników badań w oparciu o "próbki" wymieniane w opinii biegłego, to należy stwierdzić, że sposób pobrania próbek w niniejszej opinii był nierzetelny.

4. Biegły analizując sprawozdanie E. nr ZF/37/09/2022 wykorzystał fakt, że przedmiotowe badanie prócz próbek kompostu, który został dostarczony do B. zawierało również próbkę szlamu z innego niż biologiczne oczyszczania ścieków przemysłowych. Co prawda nie miała ona nic wspólnego z rekultywacją wykonywaną w B., jednak nie przeszkodziło to w wykorzystaniu tej informacji do "potwierdzenia" przeprowadzonych "badań" w tym między innymi do wyartykułowania tezy, że "obecność benzyn w tej próbce jednoznacznie potwierdza fakt, że stężenie oleju mineralnego (ciężkich frakcji ropopochodnych) nie jest zatem implikowana przez obecność materii organicznej, ale stanowi ona zanieczyszczenie". Po pierwsze należy w tym miejscu wskazać, że węglowodory ropopochodne analizowane przy pomocy chromatografii gazowej zawierają frakcje oleju mineralnego C10-C40. Jest to inny zakres niż w przypadku substancji ropopochodnych. Nazwanie grupy węglowodorów C10-C40 "ciężkimi frakcjami ropopochodnymi" stoi w sprzeczności zarówno z nomenklaturą nauki jak i terminologią stosowaną w przepisach prawa. Przede wszystkim należy jednak podkreślić, że "wyjaśnianie" nadinterpretacji wyników w przypadku odpadów kompostu faktem, że A. sp. z o.o. zleciła równolegle badania innych odpadów, niezwiązanych z rekultywacją w B. jest całkowicie bezpodstawne. Biegły w sposób całkowicie niezrozumiały wskazał "zatem suma benzyn i olejów przekracza wartość 1000mg/kg i próbka stanowi odpad niebezpieczny", podczas gdy nie odnosi się to w ogóle do badanego odpadu dostarczonego do B..

5. Biegły na 16 stronie opinii dokonał klasyfikacji odpadów rzekomo na podstawie Zawiadomienia Komisji dotyczącej wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów (2018/C 124/01) ignorując treść i zasady wskazane w przedmiotowym zawiadomieniu. Co więcej starając się wykazać słuszność swojego rozumowania Biegły opiera się na rozporządzeniu WE 850/2004, które od 14/07/2019 nie ma mocy prawnej. W chaotyczny sposób wymieniając przepisy biegły uznaje — co istotne bez jakichkolwiek podstaw empirycznych innych niż "podobieństwo organoleptyczne" i "charakterystyczny zapach" klasyfikacji substancji do kategorii H350 — mutagenne. Gdyby substancje te faktycznie posiadały cechy rakotwórcze, ich ocena na podstawie "charakterystycznego zapachu" świadczyłaby co najmniej o nieodpowiedzialnym narażaniu zdrowia biegłego. Co ciekawe biegły zaklasyfikował te substancje do kilku kategorii równocześnie, na co, zdaniem skarżącej, ma wskazywać zaW. w uzasadnieniu skargi tabela. W ocenie skarżącej żadne z badań laboratoryjnych nie pozwalało na zaklasyfikowanie tych próbek do którejkolwiek z wymienionych przez nią klas. Badania zlecone przez biegłego nie mogą być uznane za wiarygodne i reprezentatywne ze względu na rażące naruszenia zasad określonych w załączniku 4 zawiadomienia 2018/C 124/01. Co najważniejsze biegły stosuje w tym przypadku CLP bez jakiejkolwiek podstawy, bowiem Zawiadomienie 2018/C 124/01 wyraźnie wskazuje: "Chociaż załącznik III dyrektywy ramowej w sprawie odpadów bazuje na rozporządzeniu CLP, nie zawiera on pełnej transpozycji "jeden do jednego" kryteriów określonych w rozporządzeniu CLP. Natomiast jeżeli chodzi o klasyfikację odpadów, należy zauważyć, że niektóre kryteria w zakresie niebezpiecznych właściwości określone w załączniku III do dyrektywy ramowej w sprawie odpadów bezpośrednio odnoszą się do klas i kategorii zagrożenia określonych w rozporządzeniu CLP oraz do zwrotów wskazujących rodzaj zagrożenia oraz powiązanych kryteriów klasyfikacji. Wiele pozycji lustrzanych odnosi się konkretnie do "substancji niebezpiecznych". Klasyfikacja substancji odbywa się zgodnie z rozporządzeniem CLP, natomiast obecności substancji niebezpiecznych w odpadach należy oceniać zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy ramowej w sprawie odpadów (zob. szczegóły w sekcji 2.3.2i w załączniku 3). Ponadto tabela 3.1 w części 3 załącznika VI do rozporządzenia CLP zawiera zestaw oficjalnych zharmonizowanych klasyfikacji substancji. Taka zharmonizowana klasyfikacja, jeżeli jest dostępna, musi być stosowana w ramach klasyfikacji odpadów (w odniesieniu do tego konkretnego aspektu zob. załącznik 2 sekcja 2.1.1).

Pod schematem klasyfikacji substancji określonym w 3.7. Określanie HP 7: Rakotwórcze Zawiadomienia 2018/C 124/01, umieszczonym przez biegłego jako ryc. 6, znajduje się również definicja i dalszy opis. Biegły posłużył się wyłącznie schematem, pominął natomiast wytyczne znajdujące się tuż pod nią.

"Ocenę odpadów pod kątem HP 7 należy przeprowadzić na podstawie:

— identyfikacji pojedynczych substancji zawartych w odpadach;

— ich klasyfikacji;

— odniesienia do stężeń granicznych.

Jeżeli rozważane jest przeprowadzenie badania w celu określenia tej niebezpiecznej właściwości, odpady zawierające substancje wymienione w tabeli 15 należy ocenić pod kątem właściwości rakotwórczych zgodnie z poradnikiem ECHA dotyczącym rozporządzenia CEP.

Należy zauważyć, że w rozporządzeniu CLP nie przewiduje się przeprowadzania badań w celu określenia rakotwórczości odpadów i mieszanin. Badania na mutagenność (zob. sekcja 3.11) w wielu przypadkach uznaje się za odpowiedni wskaźnik potencjalnej rakotwórczości. "

W przedmiotowym przypadku biegły:

• nie dokonał identyfikacji pojedynczych substancji zawartych w odpadach;

• nie dokonał ich klasyfikacji, a jedynie wskazał bez żadnej podstawy i wyników badań wykonanych zgodnie z przedmiotowym zawiadomieniem 2018/C 124/01, na 5 substancji, które jego zdaniem znajdują się w odpadach, pomimo że brak jest jakichkolwiek wyników badań, które by to potwierdzały. Warto zaznaczyć, że dana "substancja" nie może równocześnie być 5 substancjami;

• biegły nie odniósł się do stężeń granicznych, gdyż nie posiadał żadnych wyników badań, które określałyby zawartość substancji, których występowanie stwierdzono jedynie na podstawie zapachu;

• biegły zignorował istnienie poradnika ECHA dotyczące rozporządzenia CLP.

Punktem wyjścia do klasyfikacji substancji niebezpiecznych powinna być definicja substancji w zastosowanych przepisach. Substancja została zdefiniowana w rozporządzeniu REACH (art. 3 ust. 1) i w rozporządzeniu CLP (art. 2 ust. 7) w następujący sposób: Substancja oznacza pierwiastek chemiczny i jego związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane za pomocą procesu produkcyjnego, z wszelkimi dodatkami wymaganymi do zachowania ich trwałości oraz wszelkimi zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku zastosowanego procesu, wyłączając rozpuszczalniki, które można oddzielić bez wpływu na stabilności skład substancji. Definicja substancji w rozporządzeniach REACH i CLP jest tożsama z definicją substancji stosowaną w poprawce 7 do dyrektywy w sprawie substancji niebezpiecznych (dyrektywa [...] 2/EWG zmieniająca dyrektywę 67/548/EWG). W obu przypadkach definicja wykracza poza definicję substancji jako czystego związku chemicznego zdefiniowanego za pomocą pojedynczej cząsteczki. Definicja substancji obejmuje także inne składniki, takie jak zanieczyszczenia. Podstawowa zasada brzmi, że substancje należy definiować przede wszystkim na podstawie ich składu chemicznego oraz identyfikacji składników. Tylko w przypadku, gdy taka identyfikacja nie jest technicznie możliwa, należy wykorzystać inne identyfikatory określone dla różnych rodzajów substancji UVCB. Identyfikacja substancji powinna być przejrzysta, wytłumaczalna oraz spójna.

6. Dwie próbki odznaczyły się w ocenie biegłego stężeniem węglowodorów powyżej stężeń granicznych. Biegły nie podaje jakie stężenia ma na myśli. Ciąg dalszy wywodu biegłego jest jeszcze bardziej enigmatyczny. Biegły wskazuje, że oceny zawartości substancji dokonał na podstawie stosunku zawartości frakcji ciężkich do 37 frakcji lekkich, podobieństwo organoleptyczne samych substancji (!) oraz charakterystyczny zapach. Przypomnijmy — substancji w rozumieniu rozporządzenia REACH i CLP definiowanej jako pierwiastek chemiczny i jego związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane za pomocą procesu produkcyjnego, z wszelkimi dodatkami wymaganymi do zachowania ich trwałości oraz wszelkimi zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku zastosowanego procesu, wyłączając rozpuszczalniki, które można oddzielić bez wpływu na stabilność i skład substancji. Biegły powołał się dodatkowo na "brak technicznych możliwości oddzielenia partii odpadu reprezentowanego przez różne próbki". Skoro biegły na tym etapie zauważył, że brak jest możliwości oddzielenia partii odpadu, to wskazanym było wykonanie kolejnych badań, w sposób zgodny z przepisami i w oparciu o plan pobrania próbek. Co więcej, skoro biegły całkowicie nie zastosował treści przepisów, na które sam się powoływał i przyjął metody do badań, które nie mają nic wspólnego z metodami wyraźnie określonymi w tych przepisach, mógł chociaż poprzestać na wynikach swoich badań, czego jednakże nie uczynił. Biegły oparł swoją opinię nie na badaniach, lecz na pozbawionych podstaw prawnych i metodologicznych spekulacjach. Ocena organoleptyczna i zapachowa jest w tym przypadku całkowicie nieuprawniona, pozbawiona podstawy prawnej i naukowej. Podobnie jak stwierdzenie, że przekroczono wartość graniczną, skoro wyniki badań tego faktu nie potwierdzają.

7. Biegły wskazał, że "zdeponowanie" odpadów bezpośrednio na grunt powoduje emisję substancji niebezpiecznych, w tym metali ciężkich do środowiska. Badania laboratoryjne nie wykazały obecności w próbkach ponadnormatywnej zawartości metali ciężkich.

8. Odpady dostarczone do B. zgodnie z kartą przekazania stanowią odpady o kodzie 19 05 03 kompost nieodpowiadający wymaganiom.

Zgodnie z treścią Zawiadomienia Komisji dotyczącego wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów (2018/C 124/01) Pozycja określająca odpady bezwzględnie inne niż niebezpieczne (ANH).

Odpady przypisane do pozycji ANH nie mogą zostać przyporządkowane do pozycji określających odpady niebezpieczne i powinny zostać sklasyfikowane jako odpady inne niż niebezpieczne bez konieczności dokonywania jakiejkolwiek dalszej oceny.

W przypadku przypisania pozycji ANH dane odpady zostaną sklasyfikowane jako inne niż niebezpieczne i nie ma potrzeby przeprowadzania dalszej oceny w celu ustalenia czy odpady te należy sklasyfikować jako inne niż niebezpieczne. Zob. ramka 1 w załączniku 1 sekcja 1.1, aby zapoznać się z informacjami na temat pozycji ANH określających odpady wykazujące niebezpieczne właściwości. Skarżąca wskazała, że odpady o kodzie 19 05 03 (kompost nieodpowiadający wymaganiom) zostały sklasyfikowane w pozycji ANH.

Oznacza to, że nie ma potrzeby przeprowadzania dalszej oceny w celu ustalenia czy odpady te należy sklasyfikować jako inne niż niebezpieczne. Jedynym podmiotem, który w tym przypadku odpowiada za właściwą klasyfikację odpadu jest jego wytwórca. W przypadku odpadów odebranych ze spółki A. sp. z o.o. P. sp. z o.o. nie powinna dokonywać oceny, czy dostarczone odpady stanowią odpady niebezpieczne. Cytując za treścią Zawiadomienia Komisji dotyczącego wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów (2018/C 124/01):

Pozycja określająca odpady bezwzględnie inne niż niebezpieczne (ANH)

Odpadów przypisanych do pozycji ANH nie można przyporządkować do alternatywnych pozycji określających odpady niebezpieczne; odpady te klasyfikuje się jako inne niż niebezpieczne bez konieczności przeprowadzania jakiejkolwiek dalszej oceny.

W europejskim wykazie odpadów z uwagami pozycje ANH są oznaczone kolorem czarnym (por. tabela 3 w pkt 1.2.1 niniejszego załącznika).

W przypadku przypisania pozycji ANH dane odpady zostaną sklasyfikowane jako inne niż niebezpieczne i nie ma potrzeby przeprowadzania dalszej oceny w celu ustalenia, czy odpady te należy sklasyfikować jako inne niż niebezpieczne.

Dodatkowo skarżąca wskazała, że podanie w protokole frakcji odpadów z treści sprawozdania nr [...] , dotyczących próbek pobranych w dniu 19 sierpnia 2022 r., dokonane zostało w sposób nieobiektywny. Badania wskazują na zawartość papieru i tektury od 0,7%, tworzyw sztucznych od 1,82%, szkła od 10,9% oraz metali od 0,32% w pierwszej próbce oraz zawartość papieru i tektury od 0,74%, tworzyw sztucznych od 2,15%, szkła od 10,8% oraz metali od 0,3%. Protokół określa, że "pierwsza z pobranych próbek w około 23% składała się z odpadów tworzyw sztucznych, szkła i metali a druga w około 15% składała się z odpadów tworzyw sztucznych, materiałów tekstylnych, szkła i metali". W żadnej z próbek nie stwierdzono obecności materiałów tekstylnych, więc w tym zakresie drugie stwierdzenie nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Połączeniu kilku grup frakcji towarzyszyło nadanie im kolejności innej niż sugerowałyby to wyniki badań. Na pierwszym miejscu zostały wymienione tworzywa sztuczne, pomimo że ich zawartość w istocie była niewielka. Taka prezentacja wyników badań budzi zastrzeżenia Spółki.

Dodatkowo odnośnie opinii biegłego dr inż. M.C.: biegły poprawnie uznał, że zawartość węglowodorów może wynikać z naturalnej zawartości substancji organicznej. Stężenie frakcji C12-C35 w "badaniach" zleconych przez biegłego była na poziomie od 510 do 5464 mg/kg sm. W przypadku badań akredytowanych OBIKŚ Eurofins wartość ta wynosiła 4200 ± 1302 mg/kg sm. Podsumowując - wartość 5464 mg/kg sm w ocenie biegłego C. była wartością uzasadnioną. Dopiero przy sporządzaniu drugiej opinii biegły dokonał modyfikacji swoich dotychczasowych twierdzeń i niższe stężenia stały się podstawą do uznania odpadów za niebezpieczne.

Reasumując, mając na uwadze powyżej sformułowane zarzuty do opinii biegłego, w ocenie skarżącej nie sposób zgodzić się z organem II instancji co do rzetelności i poprawności opinii. Już z przytoczonych powyższych argumentów wynika, że abstrahując od wiedzy specjalistycznej, opinie te dotknięte są także wadami dotyczącymi rzetelności i fachowości. SKO w decyzji wskazało, że organ może ocenić opinię biegłego pod kątem fachowości, rzetelności, zachowania reguł logicznego rozumowania, nie może jednak nie podzielić merytorycznych poglądów biegłego bez odwołania do innego dowodu. Takie stanowisko budzi olbrzymie zdziwienie skarżącej. Po pierwsze, na podstawie zarzutów sformułowanych przez skarżącą organ mógł ocenić już samą fachowość czy rzetelność opinii, a czego nie zrobił. Po drugie, strona skarżąca zaproponowała przeciwdowody, tylko wydaje się, że organ II instancji w ogóle nie zapoznał się z materiałem dowodowym, w którym one się znajdują. Po trzecie, nie można lakonicznie odnieść się do takiej ilości zarzutów stwierdzając — w ocenie organu opinia jest rzetelna, logiczna, wnioski uzasadnione i brak jest podstaw do ich nieuwzględnienia. Co istotne, wszystkie ww. zarzuty wynikają z treści przepisów, a zatem nie są poparte wiedzą specjalistyczną poza tą, która wynika z wykształcenia prawniczego. Po czwarte, skoro organ miał wątpliwości co do tego czy zarzuty te da się rozważyć bez posiadania wiadomości specjalnych winien był przeprowadzić dodatkowy dowód z opinii biegłego w zgodzie z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. Bardzo dziwi stanowisko organu, który przy tej ilości zarzutów stwierdza, że opinia jest rzetelna, bo nie ma wiadomości specjalnych pozwalających na zagłębianie się w te zarzuty.

Zdaniem skarżącej, nie sposób zgodzić się z taką decyzją. Przyjęcie w przedmiotowym postępowaniu tez z opinii, które zostały sporządzone w sposób wadliwy, stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Skarżąca, w jej własnej ocenie, skutecznie zakwestionowała prawidłowość pobranych do badań próbek, wobec niewykonania tych działań przez laboratorium akredytowane.

Końcowo skarżąca wskazała, przywołując zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., iż organy administracyjne mają obowiązek działać racjonalnie, a nie arbitralnie. Temu ma bowiem służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (przepis art. 7 i art. 77 k.p.a.), obowiązek sporządzenia z urzędu adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, jak i wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (przepis art. 11 k.p.a.).

Marginalnie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. podniosła, iż na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ winien ustalić okoliczności mające znaczenie oraz potrzebne dowody, a postępowanie organ winien prowadzić w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. W ocenie skarżącej, nie sposób stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji, jak i II instancji dopełnił tego obowiązku. W związku z powyższym obie decyzje winny zostać uchylone.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z 12 października 2023 r., znak: SKO.4163.10.23, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2023 r., znak: [...], Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

W pierwszej kolejności Sąd rozpatrzył zarzut najdalej idący, mogący skutkować koniecznością uchylenia decyzji bez analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego, to jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Art. 32 k.p.a. stanowi, iż strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Natomiast zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Organ II instancji trafnie wskazał, iż skarżąca w listopadzie 2022 roku ustanowiła pełnomocnika w osobie adwokat W. Wierzchowskiej – Bartz, zaś w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dowodu, iż pełnomocnictwo to zostało cofnięte. Obowiązkiem organów było zatem doręczanie wszelkiej korespondencji pełnomocnikowi skarżącej, nie zaś bezpośrednio skarżącej. Pomimo tego szereg dokumentów, w tym postanowienie z dnia 14 marca 2023 r. oraz decyzję Starosty [...], doręczono bezpośrednio Spółce.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym można spotkać rozbieżne stanowiska co do skutków naruszenia prawa procesowego w postaci doręczania korespondencji bezpośrednio stronie, kiedy ustanowiła ona pełnomocnika. Zgodnie ze stanowiskiem bardziej rygorystycznym, doręczenie decyzji tylko stronie, jeśli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika będzie bezskuteczne, nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza bowiem żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne (por. wyrok NSA z 15 września 2022 r., II OSK 2195/21; wyrok NSA z 16 marca 2022 r., I GSK 1329/21 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że naruszony został przepis art. 40 § 2 k.p.a., bowiem przede wszystkim decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi, a bezpośrednio Spółce. Zatem przyjmując przedstawione wyżej stanowisko judykatury, należałoby uchylić decyzję organu II instancji, nakazując jednocześnie organowi I instancji doręczenie decyzji pełnomocnikowi skarżącej.

Zdaniem Sądu, należy jednak przychylić się do bardziej powszechnego stanowiska judykatury, zgodnie z którym ocena skutków pominięcia pełnomocnika, w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Stąd każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu. Nie każde naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. jest jednoznaczne z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Doręczenie decyzji stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, w sytuacji gdy nie pociągnęło za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając - mimo to - wniesienie odwołania przez pełnomocnika, choć jest naruszeniem procedury, to jednak nie stanowi wady kwalifikowanej, jak również nie można go uznać za uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2022 r., II OSK 1117/21, CBOSA; wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., II GSK 310/20, CBOSA; wyrok NSA z 22 lutego 2023 r., III FSK 2424/21, CBOSA).

Przeprowadzona przez Sąd analiza akt sprawy nie wskazała, aby podnoszone przez skarżącą uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie postanowienie z dnia 14 marca 2023 r., zawiadomienie o dacie podpisania protokołu kontroli w dniu 9 maja 2023 r. oraz decyzja Starosty [...] zostały doręczone bezpośrednio skarżącej. Podkreślić jednak należy, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone przez pełnomocnika skarżącej w terminie. Ponadto zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, poza teoretycznymi rozważaniami dotyczącymi skutków doręczenia decyzji z pominięciem pełnomocnika strony, skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wskutek doręczenia decyzji z pominięciem pełnomocnika, nie mogła podnieść istotnych dla sprawy argumentów mogących zmienić kierunek rozstrzygnięcia sprawy. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca znała również treść postanowienia z dnia 14 marca 2023 r., nawet w skardze pełnomocnik skarżącej podkreślił, że większość nałożonych poprzez nie obowiązków została przez skarżącą wykonana. Natomiast niepodpisanie przez pełnomocnika skarżącej protokołu kontroli nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Powyższy zarzut, zdaniem Sądu, pozostaje zatem niezasadny.

W ocenie Sądu, trafny jest natomiast zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 391 k.p.a. poprzez zastosowanie go w brzmieniu nieobowiązującym w momencie prowadzenia postępowania. Jednak z uwagi na powyżej wskazane okoliczności (skarżąca nie wykazała, aby przez to naruszenie została pozbawiona możliwości obrony swych praw), zdaniem Sądu, naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Przechodząc do merytorycznych zarzutów skargi, na wstępie należy podkreślić, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 47 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 47 ust. 1 u.o.o. jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Natomiast stosownie do art. 47 ust. 2 u.o.o. w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 47 ust. 1 i 1a u.o.o., powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (art. 47 ust. 3). W oparciu o art. 47 ust. 4 u.o.o. decyzji o cofnięciu zezwolenia właściwy organ może nadać rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności.

W judykaturze wskazuje się, że wezwanie do usunięcia naruszeń, o którym stanowi art. 47 ust. 1 u.o.o. jest etapem (elementem) procedury zmierzającej do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jest pismem kierowanym do strony w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie, a jego celem jest doprowadzenie do przestrzegania prawa przez podmiot prowadzący działalność związaną z odpadami, w sytuacji, gdy w wyniku poczynionych ustaleń stwierdzone zostanie, że działalność ta jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia lub przepisów prawa. Odpowiedzialność posiadacza odpadów ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie bezprawności, co oznacza, że dla zastosowania normy z art. 47 u.o.o. wystarczające jest wykazanie, że posiadacz zachował się sprzecznie z obowiązującą normą naruszając wskazane w niej przepisy. Przy wydawaniu takiej decyzji organ nie dysponuje luzem decyzyjnym, w szczególności luzem wynikającym z uznania administracyjnego, a jego rola sprowadza się do ustalenia stanu faktycznego, z którego norma prawna nakazuje w sposób bezwzględny wyciągnąć określone skutki prawne. Niezależnie jednak, czy mamy do czynienia z decyzją związaną, czy z decyzją swobodną, na organie administracji ciążą obowiązki takiego przeprowadzenia postępowania dowodowego, które doprowadzi do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Wobec tego w postępowaniu dowodowym organ musi uwzględnić treść art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Konieczne jest uwzględnienie również art. 80 k.p.a., który zobowiązuje organ do oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wymogi te są szczególnie doniosłe w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o tak istotnych skutkach, jak decyzja z art. 47 ust. 2 u.o.o. - posiadacz odpadów jest zobowiązany do zakończenia działalności oraz usunięcia na własny koszt odpadów i skutków prowadzonej działalności, a nadto w świetle brzmienia art. 47 ust. 7 u.o.o., w okresie 10 lat od uzyskania przez decyzję cofającą zezwolenie przymiotu ostateczności nie może on uzyskać nowego zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Stanowi to dodatkową sankcję za naruszenie przepisów ustawy lub warunków zezwolenia. A zatem doniosłość i dotkliwość skutków sankcji nakłada na rozstrzygające sprawę organy administracji obowiązek szczególnej dbałości o przestrzeganie zasad postępowania administracyjnego i prawidłowe stosowanie prawa materialnego (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2020 r., II OSK 2461/18, CBOSA; wyrok WSA w Gdańsku z 16 marca 2022 r., II SA/Gd 773/20, CBOSA).

W kontrolowanej sprawie niesporne jest, że Spółka otrzymała zezwolenie na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. na warunkach ściśle określonych w decyzji Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., a więc do kształtowania obwałowań i korony składowiska mogła użyć wyłącznie odpadów wymienionych w Tabeli nr 1 tejże decyzji. Nie wymieniono w niej odpadów o kodzie 19 05 03. Odpady o kodzie 19 05 03 zostały natomiast wskazane w Tabeli nr 2 decyzji, w której wskazane zostały odpady do stosowania do wykonania okrywy rekultywacyjnej (biologicznej). Tak więc, zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., Spółka mogła wykorzystać odpady o kodzie 19 05 03 do wykonania okrywy rekultywacyjnej, natomiast nie mogła wykorzystać tych odpadów do kształtowania obwałowań i korony składowiska. Co istotne, w powołanej decyzji nie wskazano miejsca oraz sposobu magazynowania odpadów określonych w Tabeli 1 oraz Tabeli 2. Podkreślono, że ww. odpady nie będą magazynowane przed procesem przetwarzania. Po przywiezieniu na teren składowiska odpady miały być kierowane bezpośrednio do miejsc, gdzie przy użyciu ciężkiego sprzętu, miały być stosowane do kształtowania obwałowań i korony składowiska albo do wykonania okrywy rekultywacyjnej.

Powołaną wyżej decyzją Spółka została zobowiązana do prowadzenia rekultywacji składowiska odpadów w ściśle określony sposób oraz w ściśle określonej kolejności, tj. stworzenia warstw rekultywacyjnych:

- warstwy wyrównawczej o grubości 0,15 m oraz jej stabilizację i zagęszczenie,

- wykonanie warstwy izolacyjnej o grubości 0,40 m z glin i iłów zastoiskowych i jej zagęszczenie,

- warstwy drenażowej o miąższości 0,1 m oraz jej stabilizację poprzez zagęszczenie oraz

- warstwy okrywowej o miąższości 0,45 m oraz jej stabilizację poprzez zagęszczenie.

Tak więc odpady o kodzie 19 05 03 mogły być wykorzystane w ostatnim etapie rekultywacji składowiska odpadów, to jest przy tworzeniu warstwy okrywowej.

Tymczasem, co jest bezsporne, w dniu 18 i 19 sierpnia 2022 r. na teren składowiska odpadów zostały dowiezione odpady o kodzie 19 05 03 - Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). W ocenie Sądu już samo to zachowanie Spółki naruszało udzielone decyzją Starosty [...] z 21 lipca 2022 r. zezwolenie, bowiem w tym czasie na terenie składowiska odpadów nie zostały wykonane warstwy wyrównawcza, izolacyjna i drenażowa. Zatem Spółka nie powinna zwozić odpadów o kodzie 19 05 03, bowiem byłaby zmuszona do ich magazynowania do czasu wykonania wcześniejszych warstw rekultywacyjnych. A jak wskazano wyżej decyzja Starosty [...] z 21 lipca 2022 r. nie przewidywała możliwości magazynowania odpadów na terenie składowiska odpadów. Ponadto w hałdzie odpadów zmagazynowanych w boksie (dowiezionych na teren składowiska w dniu 19 sierpnia 2022 r.) widoczne były liczne kawałki szkła, tworzyw sztucznych (w postaci folii, styropianu i gąbek), metali, płyt wiórowych laminowanych, drewna oraz przedmioty związane z bytowaniem ludzi, tj. zakrętki od butelek z tworzyw sztucznych i metali, piłeczki z tworzyw sztucznych, pojemnik po wyrobach zawierających nikotynę. Natomiast w drugiej hałdzie odpadów zmagazynowanych w zachodniej części składowiska odpadów (dowiezionych na składowisku w dniu 18 sierpnia 2022 r.), znajdowały się liczne kawałki szkła, tworzyw sztucznych w postaci folii, styropianu i gąbek, metali (puszek po piwie), drewna. Powyższe zostało potwierdzone dokumentacją fotograficzną i prowadzi do wniosku, iż odpady te nie zostały zakwalifikowane prawidłowo jako kompost nienadający się do wykorzystania. Sama skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że "Kompost nie odpowiadający wymaganiom nie ma cech, które pozwalałyby na składowanie go na składowisku odpadów obojętnych. Powstaje najczęściej przez przetwarzanie odpadów komunalnych poddanych stabilizacji biologicznej (kompostowaniu), z których powstaje stabilizat, z którego po przesianiu na sitach powstaje kompost o granulacji 0 — 20 mm. To co zostanie odsiane, czyli wszystkie większe elementy, które nie uległy biodegradacji, w tym różne zanieczyszczenia, stanowi właśnie odpad o kodzie 19 05 03 (stąd nazywany jest również frakcją nadsitową). Zanieczyszczenia te powodują, że nie nadaje się do wykorzystania w rolnictwie czy kształtowaniu krajobrazu, i stąd pełna nazwa "kompost nieodpowiadający wymaganiom (nie nadający się do wykorzystania)"". Powyższe wskazuje, że w odpadach o takim kodzie nie powinny jednak znajdować się widoczne na zdjęciach kawałki szkła, tworzyw sztucznych, metali itp., a więc, w ocenie Sądu, odpady te zostały błędnie sklasyfikowane.

Jak słusznie zauważył Starosta [...], odpady te, według kart przekazania odpadów, dostarczone zostały na teren składowiska w B. z Bazy logistyczno - przeładunkowej w J. (gm. I.), prowadzonej przez firmę P. i wytworzone w wyniku świadczenia przez ww. Spółkę usług i/lub działalności w zakresie obiektów liniowych, tj. poza instalacjami. Przy czym w świetle obowiązujących przepisów prawa, ten rodzaj odpadu wytwarzany może być wyłącznie w instalacjach służących zagospodarowaniu odpadów, a nie jak to zadeklarował wytwórca tych odpadów poza instalacjami. W takim przypadku ewidencja ww. odpadów przeprowadzona została przez Spółkę P. niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. z naruszeniem przepisów ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem.

Następnie organ I instancji słusznie wskazał, iż pomimo, że legalne wykorzystywanie odpadów o kodzie 19 05 03 przeznaczonych wyłącznie do tworzenia warstwy okrywowej, w tym czasie nie było możliwe (niedopuszczalne było również ich magazynowanie), Spółka P. przyjmowała na składowisko odpadów w B. kolejne transporty odpadów (w okresie od 18 sierpnia 2022 r. do 19 października 2022 r. posiadacz odpadów przyjął do przetwarzania w ramach rekultywacji 852,10 Mg tego odpadu, co dotyczy potwierdzonych przez Spółkę transportów z 18 sierpnia 2022 r., 10 października 2022 r., 11 października 2022 r., 12 października 2022 r., 13 października 2022 r., 14 października 2022 r., 17 października 2022 r., 18 października 2022 r., 19 października 2022 r. oraz niepotwierdzonych transportów z dnia 19 sierpnia 2022 r. i 19 października 2022 r.). Nie budzi wątpliwości Sądu, że powyższe działania naruszały warunki udzielonego Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, partie odpadów o kodzie 19 05 03, dostarczonych na teren kwatery w okresie od 10 do 19 października 2022 r. oraz odpadu o kodzie 19 12 09 dowiezionego w dniu 9 listopada 2022 r. (który zgodnie z decyzją Starosty [...] mógł być wykorzystany do tworzenia warstwy wyrównawczej, ale tylko wówczas, jeżeli pod tym kodem sklasyfikowano właściwe odpady, czyli minerały np. piasek, kamienie, bez obecności innych domieszek) pochodziły z firmy A. Sp. z o.o., zakład w T.. Firma ta prowadzi instalację do oczyszczania osadów zawierających substancje ropopochodne, jak również kompostownię kontenerową. Skład morfologiczny i właściwości tych odpadów były inne niż te, które zostały przypisane odpadom o tych kodach (dodatkowo partia odpadów o kodzie 19 05 03 dostarczonych na składowisko w dniach 18-19 października 2022 r. oraz partia odpadu o kodzie 19 12 09, odznaczały się wyraźnym zapachem charakterystycznym dla substancji ropopochodnych - zawierały więc w swym składzie substancje, które nie są dopuszczone do przetwarzania w ramach rekultywacji składowisk odpadów). Powyższe wskazywało, że odpady o kodzie 19 12 09 nie mogły być wykorzystywane do tworzenia warstwy wyrównawczej.

Sąd stwierdził, że znaczna część zawartych w skardze zarzutów dotyczy opinii biegłego dr inż. M. C., które wskazywały, iż odpady ujawnione na składowisku w dniu 19 sierpnia oraz 19 października 2022 r. (a więc opisane wyżej odpady o kodach 19 05 03) stanowią odpady niebezpieczne. Podkreślić należy, że strona skarżąca przedstawiła opinię prywatną, której wnioski są przeciwstawne do wniosków opinii dr inż. M. C.. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Treść tego przepisu wskazuje, iż przedłożona przez skarżącą opinia prywatna mogła stanowić dowód i powinna również być podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Organy administracji jednak nie zweryfikowały rozbieżności pomiędzy powyższymi, przeciwstawnymi opiniami w drodze choćby dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, który przeprowadziłby weryfikację opinii biegłego M. C. i opinii prywatnej przedstawionej przez skarżącą. Powyższe, w ocenie Sądu, stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. i nie pozwala na przyjęcie iż odpady, stanowiące przedmiot wskazanej wyżej opinii, były w istocie odpadami niebezpiecznymi.

Okoliczność ta, zdaniem Sądu, nie była jednak kluczowa dla rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie, bowiem naruszenie przez Spółkę warunków wydanego decyzją Starosty [...] z 21 lipca 2022 r. zezwolenia na przetwarzanie odpadów zostało wykazane również innymi dowodami: w drodze oględzin, dokumentacji zdjęciowej oraz analiz kart odpadów z systemu BDO. Jak wskazał już wyżej Sąd, samo sprowadzanie na teren składowiska odpadów o kodzie 19 05 03 w sytuacji, kiedy niemożliwe było ich natychmiastowe wykorzystanie do tworzenia warstwy okrywowej z powodu braku pozostałych warstw, stanowiło naruszenie warunków wydanego Spółce zezwolenia. Ponadto dokumentacja zdjęciowa wykazała niewątpliwie, iż w pryzmach odpadów o kodzie 19 05 03 znajdowały się również odpady, które bez wątpienia nie stanowiły kompostu: tworzywa sztuczne, metale, drewno, kawałki szkła. Odnośnie odpadów o kodzie 19 12 09 - jak wynika z protokołu kontroli WIOŚ i protokołu oględzin przeprowadzonego przez pracownika Starostwa Powiatowego w S., wyglądem przypominały one ziemię o czarnym kolorze z zapachem podobnym do substancji ropopochodnych (w protokole oględzin z dnia 09 listopada 2022 r. przeprowadzonych przez pracownika Starostwa Powiatowego w S. stwierdzono również, że odpad ten zawierał czarne kleiste grudki dające się łatwo formować w wałek, co wskazywało, że odpad miał właściwości plastyczne, czyli zawierał inne domieszki). Natomiast zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym Marszałka Województwa Wielkopolskiego odpad o kodzie 19 12 09 to oczyszczony piasek w postaci stałej, niepalny, sypki, niesprężysty, twardy, nieprzewodzący prądu. Zgodnie z udostępnionym przez WIOŚ w Łodzi Delegatura w S. sprawozdaniem z badań próbki odpadu o kodzie 19 12 09, zawartość oleju mineralnego C10 - C40 w badanej próbce wynosiła 1700 mg/kg s.m. Powyższe wskazuje, że zarówno odpady o kodzie 19 05 03 nie mogły być wykorzystywane do tworzenia warstwy okrywowej, jak i odpady o kodzie 19 12 09, dowiezione na składowisko w dniu 9 listopada 2022 r. nie mogły być użyte do tworzenia warstwy wyrównawczej, niezależnie od tego czy zawierały oleje mineralne i stanowiły odpady niebezpieczne. Ponadto, z uwagi na ich skład morfologiczny, zostały oznaczone błędnymi kodami.

Z uwagi na powyższe nieprawidłowości Starosta [...] postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r. wezwał skarżącą do niezwłocznego zaniechania naruszeń warunków udzielonego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Nietrafny jest przy tym, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 8 k.p.a. poprzez działanie sprzeczne z zasadą proporcjonalności. Nakaz usunięcia wymienionych w postanowieniu odpadów był w pełni zasadny, bowiem, z przyczyn opisanych powyżej, odpady te nie mogły być wykorzystane w procesie tworzenia warstw rekultywacyjnych. Ponadto organ wezwał Spółkę do tworzenia warstwy wyrównawczej z wykorzystaniem wyłącznie materiałów wskazanych w Tabeli nr 1 decyzji o udzieleniu zezwolenia. Przed wydaniem powyższego postanowienia organ I instancji zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w S. o zajęcie stanowiska co do ewentualnej możliwości usunięcia odpadów ze składowiska. Prokuratura Okręgowa w Poznaniu pismem z dnia 2 marca 2023 r. wskazała, iż nie ma ku temu przeszkód procesowych.

Kluczowe z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było zachowanie skarżącej Spółki po wydaniu powyższego postanowienia, a więc to, czy Spółka zastosowała się do jego ustaleń oraz czy po jego wydaniu działała zgodnie z zezwoleniem Starosty [...] na przetwarzanie odpadów. Jak wskazano bowiem powyżej, decyzja z art. 47 ust. 2 u.o.o. jest decyzją związaną, zatem stwierdzenie przez organ niewywiązania się przez Spółkę z obowiązków nałożonych postanowieniem, bądź dalsze naruszanie przepisów ustawy, czy też warunków udzielonego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, obligowało organ do cofnięcia zezwolenia bez odszkodowania. W uzasadnieniu decyzji z dnia 28 czerwca 2023 r. (decyzji poprzedzającej wydanie decyzji zaskarżonej) Starosta [...] podkreślił, iż w dniach 16 i 17 marca 2023 r. Spółka P. (zgodnie z danymi zamieszczonymi w systemie BDO) podjęła działania zmierzające do usunięcia odpadów z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dokonała wywozu czterech transportów odpadów o kodzie 19 05 03. Spółka przekazała ww. odpady pod kodem 19 05 03 następnemu posiadaczowi odpadów, tj. Przedsiębiorstwu Usług Gminnych Sp. z o. o. w P. (który potwierdził ich przyjęcie dopiero w dniu 24 marca 2023 r.), mimo, że pismem z dnia 16 marca 2023 r., znak: [...], Starosta [...] zwracał Spółce uwagę, że jest ona zobowiązana do usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska w B., odpadów określonych w pkt 1c postanowienia z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], z zastosowaniem warunków wskazanych w pkt 2 tego postanowienia (tj. po nadaniu właściwego kodu tym odpadom). W terminie wskazanym w postanowieniu Starosty [...], posiadacz odpadów usunął, z terenu rekultywowanego składowiska, jedynie część odpadów przyjętych pod kodem 19 05 03 o łącznej masie 97,96 Mg (były to odpady dostarczone na teren składowiska w dniu 18 i 19 sierpnia 2022 r.) oraz partie odpadów oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg - masa ta została nieprawidłowo wskazana w postanowieniu Starosty [...], wg karty przekazania odpadu powinna wynosić 24,26 Mg), dostarczonych na to składowiska w dniu 09 listopada 2022 r.

Wprawdzie pismem z dnia 24 marca 2023 r., Spółka P. wystąpiła do organu z wnioskiem m.in. o przedłużenie terminu określonego w postanowieniu Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...], do usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska w B. odpadów wskazanych w pkt 1c przedmiotowego postanowienia Starosty [...] o 21 dni oraz o zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej dotyczącej A. Sp. z o. o. ze względu na fakt, że przedmiotem obu tych rozstrzygnięć może być zagospodarowanie odpadów wytworzonych przez A. sp. z o. o. Jako podstawę zawieszenia postępowania wskazano art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak Starosta [...] postanowieniem z dnia 05 kwietnia 2023 r., znak: [...], odmówił zawieszenia, wszczętego z urzędu przez Starostę [...], postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jak również przedłużenia terminu do wykonania postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...].

Organ I instancji w kwietniu 2023 r. przeprowadził kontrolę, mającą na celu ocenę wywiązania się przez Spółkę z obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r. Podczas oględzin rekultywowanego składowiska w B., przeprowadzonych w trakcie kontroli stwierdzono, m. in. że na terenie składowiska, w jego południowej części, magazynowane były odpady w dwóch pryzmach, dostarczone na teren tego składowiska do przetwarzania w ramach rekultywacji, pod kodem 19 05 03 - Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Wg oświadczenia pełnomocnika Spółki P. na pryzmie znajdującej się w kierunku północno - wschodnim od betonowego boksu magazynowane były odpady, o masie ok. 700 Mg, oznaczone kodem 19 05 03, przekazane przez firmę A. w okresie od 10 do 19 października 2022 r., które zostały zebrane i przemieszczone z zachodniej części kwatery składowiska i oczekują na wywóz (odpady te magazynowane były wcześniej w postaci kilku pryzm, część z nich była również rozplantowana, w zachodniej części składowiska, obok ogrodzenia). Na drugiej pryzmie, zlokalizowanej na północny - zachód od betonowego boksu zgromadzone były odpady o wyglądzie ziemistym w kolorze brunatno - czarnym, zawierające frakcje tworzyw sztucznych, w tym duże fragmenty folii. Z przekazanych przez pełnomocnika firmy P. informacji wynikało, że są to odpady o kodzie 19 05 03, dostarczone z innego miejsca prowadzenia działalności przez firmę P. w dniu 18 sierpnia 2022 r. i magazynowane wcześniej w zachodniej części składowiska (obok ogrodzenia), a następnie przemieszczone na pryzmę, zlokalizowaną w południowej części składowiska, przygotowaną do wywozu. Do usunięcia ww. odpadów Spółka została zobowiązana postanowieniem Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]. Do dnia wydania decyzji Starosty [...] z dnia 28 czerwca 2023 r. obowiązek ten nie został przez Spółkę spełniony - w systemie BDO brak informacji, że po 22 marca 2023 r. odpady były przekazywane innym posiadaczom odpadów. W ocenie Sądu, powyższe jednoznacznie wskazuje, iż Spółka nie wywiązała się w terminie z obowiązku nałożonego na nią postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r.

Podczas przeprowadzonych oględzin ustalono także, że w południowej części składowiska, w betonowym boksie były także magazynowane odpady (w dużej pryzmie) o wyglądzie ziemistym, koloru brunatno - czarnego, zawierające znaczne ilość drobnych frakcji tworzyw sztucznych. Wg wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika Spółki P., były to odpady o kodzie 19 05 03, dostarczone na teren składowiska w dniu 3 stycznia 2023 r. z firmy R.. Zgodnie z udzielonym zezwoleniem, Spółka nie była uprawniona do magazynowania odpadów przed przetwarzaniem. Powyższe wskazywało więc, że mimo braku takich uprawnień, Spółka magazynowała odpady na terenie składowiska w B.. Również wzdłuż zachodniego ogrodzenia składowiska, w miejscach gdzie wcześniej magazynowane były odpady (tj. przyjęte pod kodem 19 05 03, w okresie od 10 do 19 października 2022 r. z firmy A. oraz w dniu 18 sierpnia 2022 r. z innego miejsca prowadzenia działalności przez firmę P.) znajdowały się pozostałości po ww. odpadach, przemieszczonych na pryzmy, zlokalizowane w południowej części składowiska, oczekujące na wywóz (podczas czynności kontrolnych, prowadzonych w dniu 12 kwietnia 2023 r., pełnomocnik Spółki został pouczony o konieczności oddzielenia i zebrania tych pozostałości oraz przemieszczenia ich na pryzmy odpadów przygotowanych do wywozu). Natomiast w sąsiedztwie ww. miejsca znajdowały się również niezagęszczone odpady komunalne, zdeponowane w tym składowisku. Takie odpady (oraz częściowo zagęszczone) widoczne były też w północnej i środkowo - wschodniej części składowiska. Podczas oględzin stwierdzono również, że na fragmencie rekultywowanego terenu utworzona została warstwa okrywowa (tj. pas o długości ok. 60 m, szerokości ok. 10 m - 12 m) z odpadów o kodzie 19 05 03 (o wyglądzie ziemistym, kolorze brunatno - czarnym, z drobnymi, licznymi frakcjami tworzyw sztucznych). Z informacji przekazanych przez pełnomocnika Spółki, usypanie warstwy okrywowej (z odpadów dostarczonych na teren składowiska po dniu 03 stycznia 2023 r., przekazanych przez firmę B. Sp. z o. o. Sp. k.), poprzedzone zostało utworzeniem warstwy drenażowej oraz izolującej, na warstwie zagęszczonych odpadów komunalnych. Jednocześnie odpady wykorzystane do wykonania tej warstwy łączyły się na jej obrzeżach z niezagęszczonym materiałem (widoczne były koleiny) użytym do budowy warstwy izolującej. Podobna sytuacja występowała na końcowym fragmencie utworzonej warstwy okrywowej z odpadów 19 05 03 (od strony zachodniej), gdzie warstwa ta stykała się bezpośrednio z niezagęszczonymi odpadami komunalnymi. Natomiast na innym fragmencie składowiska (tj. w jego wschodniej i południowo - wschodniej części), na warstwie wyrównawczej została wykonana warstwa izolująca/ekranująca z materiału koloru żółtego. Wg oświadczenia pełnomocnika Spółki P. do wykonania fragmentu warstwy izolującej wykorzystano glinę, która została częściowo zagęszczona. W ocenie kontrolujących użyty materiał stanowił prawdopodobnie materiał w postaci piasku z domieszką gliny. Na wykonanej warstwie izolującej widoczne były liczne koleiny, wskazujące na niski stopień jej stabilizacji (brak właściwego jej zagęszczenia). Ponadto w wielu miejscach, na obrzeżach warstwy izolującej znajdowały się niezagęszczone odpady komunalne - wydostające się spod utworzonej warstwy ekranującej, co sugerowało, że warstwa wyrównawcza nie została właściwie utworzona/zagęszczona (widoczne ślady licznych kolein), tj. zgodnie z harmonogramem określonym w decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego. Powyższe wskazywało, że ze względu na brak możliwości technicznych ww. odpady prawdopodobnie nie będą mogły być już zagęszczone. Również te okoliczności, zdaniem Sądu, jednoznacznie dowodziły, że Spółka nie wywiązała się z obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r. oraz w dalszym ciągu naruszała warunki określone w zezwoleniu. Przy czym niezasadna jest argumentacja Spółki, iż to przedsiębiorstwo A. nie odebrało wytworzonych przez siebie odpadów, natomiast skarżąca nie ma żadnych środków, aby je do tego przymusić. Jak wskazano bowiem powyżej, odpowiedzialność przedsiębiorcy przetwarzającego odpady ma charakter obiektywny – do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia wystarczające jest samo stwierdzenie naruszania przepisów ustawy lub zezwolenia.

Pismem z dnia 27 marca 2023 r. Spółka złożyła wyjaśnienia na wezwania Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...]. Analiza ww. materiałów wykazała, w ocenie organu, że przedsiębiorca nie udzielił jednoznacznych odpowiedzi dotyczących zakresu zrealizowanych prac rekultywacyjnych. Wyjaśniono, że do wykonania warstwy wyrównawczej użyto 22,2 Mg odpadów o kodzie 17 04 05 oraz materiał niebędący odpadem – piasek, celem przykrycia warstwy wyrównawczej i zabezpieczenia odpadów przed rozwiewaniem i przenikaniem wód opadowych w głąb składowiska w ilości 860 Mg. Warstwa wyrównawcza nie została wykonania na całej powierzchni składowiska. Wykonano odspojenie i przemieszczenie odpadów, celem ukształtowania wierzchowiny składowiska, warstwy wyrównawczej w 80%, w ilości ok. 3200 m3. Spółka ponadto poinformowała, że zakres wykonanych prac dotyczących zrealizowanej warstwy wyrównawczej, jak również wielkości wykonanej warstwy izolacyjnej, warstwy drenażowej i warstwy okrywowej, zaznaczono na załączonej mapie. Mapa ta nie została jednak załączona do pisma. Złożone wyjaśnienia nie zawierały również informacji o powierzchni oraz masie i rodzaju materiałów użytych do wykonania warstwy wyrównawczej, izolującej, ekranującej i okrywowej, a także grubości ww. warstw. Na potwierdzenie użytych materiałów do wykonania warstw rekultywacyjnych nie przedstawiono żadnych dowodów (np. faktur zakupu tych materiałów) mimo, że w piśmie Spółka wskazała na ich załączenie. Spółka P. poinformowała również, że przedmiotowe warstwy wykonane zostały zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., znak: [...], co nie było zgodne ze stanem faktycznym ponieważ ww. dokument określa jedynie rodzaje i masy odpadów możliwe do wykorzystania w celu utworzenia warstwy okrywowej i wyrównawczej, ze wskazaniem minimalnych miąższości tych warstw: warstwa okrywowa o miąższości nie mniej niż 0,45 m, przy czym grubość tej warstwy winna być uzależniona od planowanych obsiewów i nasadzeń, warstwa wyrównawcza ok. 0,15 m, jednak nie więcej niż 0,25 m). Ponadto w piśmie wyjaśniono, że pryzma odpadów zmagazynowanych w betonowym boksie, to odpady dostarczone w dniu 03 stycznia 2023 r. przez firmę B. Sp. z o. o. Sp. k., wytworzone w instalacji firmy R. Sp. z o. o. w Ł., które zostały "oddane pod dozór" pracownikowi P., celem zabezpieczenia do badań przez laboratorium na polecenie WIOŚ, a na okoliczność ich przyjęcia sporządzony był protokół oględzin WIOŚ z dnia 3 stycznia 2023 r.

Jak jednak wskazał organ I instancji, z informacji zawartych w ww. protokole oględzin WIOŚ, będącym w posiadaniu Starosty [...], nie wynikało, że ww. odpady miały być zabezpieczone do badań przez laboratorium na polecenie WIOŚ. W ww. dokumencie brak jakichkolwiek informacji, że organ WIOŚ pobierał próbki tych odpadów do badań. Z przekazanych przez WIOŚ wyjaśnień wynika, że w dniu 5 stycznia 2023 r. inspektorzy WIOŚ przeprowadzili czynności kontrolne na terenie rekultywowanego składowiska odpadów w B., sporządzając jednocześnie protokół oględzin, w trakcie których pracownik GIOŚ CLB Oddział w Ł. pobrał jedną, uśrednioną próbę odpadów o kodzie 19 05 03 dowiezionych na teren składowiska w dniach 03 - 05 stycznia 2023 r., w tym m. in. z pryzmy odpadów, które magazynowane są w betonowym boksie, w południowej części składowiska. W ww. piśmie wskazano również, że WIOŚ w Łodzi nie zwracał się do organów policji o zabezpieczenie odpadów dowiezionych w dniu 03 stycznia 2023 r., a ich przemieszczenie do boksu, znajdującego się w południowej części składowiska, zostało zrealizowane na polecenie prokuratury. Pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. WIOŚ przekazał sprawozdanie z badań wykonanych w dniu 5 stycznia 2023 r. dla odpadów o kodzie 19 05 03, dowiezionych na składowisko w B. w dniach 3 - 5 stycznia 2023 r. Wyjaśnienia w ww. sprawie przekazała również Komenda Powiatowa Policji w S., informując, że organ Policji zabezpieczył próbki z dowiezionych w dniu 3 stycznia 2023 r. odpadów na polecenie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w S. oraz że ww. odpady nie zostały oddane pod dozór pracownikowi Spółki P., a jedynie został on zobowiązany do ich nieusuwania do czasu pobrania próbek odpadów przez WIOŚ. W związku zaś z prowadzonymi czynnościami procesowymi na terenie składowiska odpady te, na polecenie nadkomisarza T.J., zostały przemieszczone do znajdującego się na terenie składowiska betonowego boksu. Jednocześnie podkreślono, że zabezpieczeniu podlegały tylko próby pobranych do badań odpadów, nie zaś cała pryzma tych odpadów (powyższe zgodne jest ze stanowiskiem Prokuratury Okręgowej w Poznaniu przesłanym Staroście [...]emu przy piśmie z dnia 2 marca 2023 r. nr [...], w którym ww. organ informuje, że odpady zgromadzone we wszystkich lokalizacjach objętych śledztwem, nie zostały uznane za dowody rzeczowe w toku postępowania [...] i nie pozostają w dyspozycji prokuratury). Dlatego też organ I instancji prawidłowo uznał, iż magazynowanie odpadów o kodzie 19 05 03 w boksie betonowym, na terenie składowiska odpadów w B., począwszy od dnia 3 stycznia 2023 r. stanowi naruszenie warunków decyzji Starosty [...] - zezwolenia na przetwarzania odpadów. Zgodnie z ww. dokumentem odpady po przywiezieniu na teren rekultywowanego składowiska winny być wyładowane w pobliżu miejsca, w którym będą wbudowane w tworzoną warstwę rekultywacyjną (decyzja nie zezwala na magazynowanie odpadów przed procesem przetwarzania).

Ubocznie należy podkreślić, że Sąd stwierdził, że decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2024 r., o wstrzymaniu, w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji działalności P. Sp. z o. o., ul. [...],[...] W. w zakresie przetwarzania odpadów w ramach prowadzonej rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości B., gm. W., którą wskazywała w czasie rozprawy pełnomocnik skarżącej jako jedną z przyczyn tego, że Spółka nie mogła dokonać rekultywacji, nie stanowiła przeszkody w wykonaniu postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., ponieważ ŁWIOŚ w sentencji powyższej decyzji orzekł o wstrzymaniu, w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji działalności Spółki w zakresie przetwarzania odpadów w ramach prowadzonej rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości B., gm. W., z wyłączeniem obowiązku usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dowiezionych na teren składowiska w okresie od dnia 18 sierpnia 2022 r. do dnia 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09, tj. obowiązku określonego w pkt 1 lit. c postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., znak: [...].

Ponieważ złożone przez Spółkę przy piśmie z dnia 27 marca 2023 r. informacje nie były kompletne, Starosta [...], pismem z dnia 2 maja 2023 r. wezwał Spółkę do niezwłocznego ich uzupełnienia na piśmie, najpóźniej do dnia 5 maja 2023 r. Ponadto w ww. piśmie organ zawiadomił Spółkę, że w ramach rozpoczętej w dniu 12 kwietnia 2023 r. kontroli, na terenie rekultywowanego składowiska odpadów w B., w dniu 5 maja 2023 r., prowadzone będą dalsze czynności kontrolne przez upoważnionych pracowników Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska. Organ pouczył również Spółkę, że jest ona zobowiązana w ww. terminie udostępnić obiekt składowiska w celu kontynuowania czynności kontrolnych. Celem przedmiotowych oględzin miało być m. in. zebranie dodatkowych materiałów, których organ nie otrzymał, a o których przedstawienie wzywał Spółkę pismami z dnia 14 marca 2023 r. oraz 19 kwietnia 2023 r. Ponadto konieczne było również sprawdzenie czy pozostałości po odpadach magazynowanych wcześniej w obrębie zachodniego ogrodzenia składowiska, zostały zebrane i przemieszczone na pryzmy przygotowane do wywozu, a także uszczegółowienie zebranych wcześniej materiałów.

W dniu 5 maja 2023 r. czynności kontrolne nie zostały przeprowadzone. Spółka P., w wyznaczonym terminie, nie udostępniła kontrolującym obiektu składowiska. Pracownicy Starostwa Powiatowego w S., nie mogli wejść na teren kwatery składowiska odpadów w B. - nie było właściciela firmy ani osób przez niego upoważnionych i innych pracowników, szlaban na wyjeździe był opuszczony, brama wjazdowa na składowisko była zamknięta na kłódkę. W związku z zaistniałą sytuacją pracownicy organu kontrolującego, w ramach wykonywanych czynności kontrolnych przeprowadzili wizję terenu składowiska zza ogrodzenia. Podczas ww. czynności wykonano zdjęcia terenu składowiska, nie stwierdzono żadnych zmian na terenie składowiska, w stosunku do stanu zastanego podczas oględzin w dniu 12 kwietnia 2023 r. Zakończenie czynności kontrolnych, nastąpiło w dniu 9 maja 2023 r. i stosownie do przeprowadzonych ustaleń telefonicznych (z dnia 8 maja 2023 r.) z Prezesem Zarządu Spółki P. odbyło się w siedzibie Starostwa Powiatowego w S. (o ustalonym miejscu i godzinie zakończenia czynności kontrolnych Spółka została również zawiadomiona na piśmie, za pośrednictwem platformy ePUAP. Pismo z dnia 8 maja br. zostało odebrane jednak dopiero w dniu 11 maja 2023 r.). Z prowadzonych w okresie od dnia 12 kwietnia do dnia 9 maja 2023 r. czynności kontrolnych został sporządzony protokół.

Wyniki kontroli i informacje o stwierdzonych naruszeniach wskazały, że Spółka naruszyła warunki wydanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, gdyż:

– od dnia 3 stycznia 2023 r. magazynowała na terenie składowiska odpadów w B., w betonowym boksie, odpady o kodzie 19 05 03, podczas gdy udzielona Spółce decyzja nie zezwalała na magazynowanie odpadów przed procesem przetwarzania. Dopuszczalność magazynowania odpadów w danym miejscu powinna wynikać z posiadanego zezwolenia o czym wprost stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach - powyższe stanowiło naruszenie pkt 1 ppkt 6 decyzji Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r. - zezwolenia na przetwarzanie odpadów;

– nie usunęła z terenu składowiska ok. 731 Mg odpadów oznaczonych kodem 19 05 03 (usunięto jedynie część przywiezionych odpadów), które były magazynowane na terenie rekultywowanego składowiska w dwóch pryzmach i przygotowane do wywozu (obowiązek ten wynikał z pkt 1c postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r., a także decyzji WIOŚ w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2023 r.) - przywożenie na teren składowiska odpadów nieobjętych udzielonym zezwoleniem stanowiło naruszenie pkt 1 ppkt 1 decyzji Starosty [...];

– przekazała innym posiadaczom odpadów, tj. Przedsiębiorstwu Usług Gminnych Sp. z o. o. w P. część przywiezionych na teren składowiska odpadów, bez właściwego ich zakwalifikowania (nadania właściwego kodu) - obowiązek ten wynikał z pkt 2 postanowienia Starosty [...] z dnia 14 marca 2023 r.;

– nie usunęła z miejsc zlokalizowanych przy zachodnim ogrodzeniu składowiska, pozostałości po magazynowanych odpadach niebezpiecznych, które zostały przywiezione na teren składowiska pod kodem 19 05 03 i zostały zmagazynowane w pryzmach oczekujących na wywóz - warunki posiadanego zezwolenia nie uprawniały Spółki do wykonania warstwy wyrównawczej z wykorzystaniem odpadów o kodzie 19 05 03, o wykazanych właściwościach niebezpiecznych - powyższe stanowi naruszenie pkt 1 ppkt 1 decyzji Starosty [...] (wprawdzie organ wskazał, iż odpady te stanowiły odpady niebezpieczne, pomimo iż nie zweryfikował rozbieżności pomiędzy opinią biegłego M. C. i opinią prywatną przedstawioną przez skarżącą, jednak, co stwierdzono już wyżej, to czy odpady te stanowiły odpady niebezpieczne, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Odpady te nie mogły być bowiem magazynowane, a ponadto fakt, iż zawierały one kawałki metali, szkła, drewna, tworzyw sztucznych wskazywał, iż zostały błędnie zaklasyfikowane. Już to stanowiło naruszenie warunków wydanego zezwolenia i uprawniało organ do jego cofnięcia);

– prowadziła na składowisku prace rekultywacyjne, polegające na tworzeniu warstwy izolującej, drenażowej oraz okrywowej bez dbałości o zachowanie ciągłości poszczególnych warstw rekultywacyjnych podczas ich wykonywania. Brak zachowania ciągłości przy tworzeniu poszczególnych warstw rekultywacyjnych, jak również niezachowanie staranności podczas usypywania warstw poprzedzających wykonanie warstwy okrywowej w zakresie doboru odpowiednich materiałów, właściwego ich zagęszczenia/stabilizacji i z zachowaniem ustalonej miąższości tych warstw, może spowodować, że proces rekultywacji nie zostanie wykonany prawidłowo, tj. w sposób bezpieczny dla środowiska i chroniący to środowisko przed szkodliwym oddziaływaniem składowiska (np. w wyniku przenikania wód deszczowych w głąb składowiska), w szczególności na wody podziemne;

– prawdopodobnie, prowadziła prace rekultywacyjne polegające na tworzeniu warstw rekultywacyjnych, poprzedzających wykonanie warstwy okrywowej, tj. warstwy wyrównawczej, izolującej i drenażowej z wykorzystaniem niewłaściwych materiałów oraz niezgodnie z wiedzą techniczną (bez prawidłowego, właściwego zagęszczenia/stabilizacji oraz bez zachowania ustalonej miąższości warstw) - Spółka mimo trzykrotnego wezwania nie przedstawiła dokumentów potwierdzających, że do wykonania warstw rekultywacyjnych wykorzystała właściwy materiał, brak także informacji o powierzchni tych warstw, ich miąższości oraz prawidłowym zagęszczeniu;

– utrudniała kontrolującym wykonywanie czynności służbowych (w dniu 4 kwietnia 2023 r. uniemożliwiono podjęcie czynności kontrolnych, teren składowiska był zamknięty, następnie w dniu 05 maja 2023 r. mimo poinformowania o dalszych czynnościach kontrolnych na terenie składowiska, brama wjazdowa była zamknięta, brak udzielania jednoznacznych wyjaśnień na kierowane do przedsiębiorcy pytania na piśmie).

Nawet gdyby uznać, że ma rację skarżąca, że Starosta [...] nieprawidłowo wezwał Spółkę do zaniechania naruszeń, bowiem w postanowieniu z dnia 14 marca 2023 r. była mowa jedynie o zaprzestaniu zwożenia i usunięciu odpadów o kodach 19 05 03 oraz 19 12 09, organ nie wspomniał natomiast o tym, iż ma jakiekolwiek zastrzeżenia do sposobu formowania przez skarżącą warstw rekultywacyjnych, to nie budzi wątpliwości Sądu, że Spółka nie wywiązała się z obowiązków nałożonych postanowieniem i w dalszym ciągu naruszała warunki zezwolenia, bowiem nie wywiozła w całości odpadów o kodzie 19 05 03, a także w dalszym ciągu magazynowała odpady, do czego nie była uprawniona. Samo to, w ocenie Sądu, stanowiło samodzielną i wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego Spółce zezwolenia.

Podsumowując należy stwierdzić, że skarżąca mimo wezwania do zaniechania naruszeń nadal działała niezgodnie z wydanym jej zezwoleniem Starosty [...] z dnia 21 lipca 2022 r., stąd też zasadnie i prawidłowo organ I instancji cofnął jej zezwolenie na przetwarzanie odpadów bez odszkodowania. Tak więc, w ocenie Sądu, miało rację Kolegium utrzymując decyzję organu I instancji w mocy.

Stwierdzić należy, że, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł

o oddaleniu skargi.