Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 155/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. S., na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś., w przedmiocie rozpoznania wniosku z 17 grudnia 2014 r. w sprawie zmiany decyzji i przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 marca 2015 r. K. S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. wskazując m.in., że "(...) MOPS w Ś. nic nie robi, nie zajmuje się moim wnioskiem z dn. 17.12.2014 (data wpływu 26.01.2015 r.) dot. wydania dec. za styczeń 2013 i zmiany pięciu decyzji (...)".

Ponadto strona skarżąca podała, że w dniu 9 marca 2015 r. wystąpiła ze stosownym zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Odpis wskazanego zażalenia został przez stronę dołączony do skargi wraz z pismem skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w sprawach związanych z działalnością tej jednostki.

W odpowiedzi na skargę organ pomocy społecznej wskazał, że w efekcie żądań skarżącej sformułowanych we wniosku z 17 grudnia 2014 r., który wpłynął do organu w dniu 26 stycznia 2015 r., wydanych zostało w dniu [...] kwietnia 2015 r. 10 decyzji odmawiających zmiany rozstrzygnięć w sprawie pomocy finansowej. Ponadto postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu pomocy społecznej, zobowiązana była do uprzedniego zażalenia się do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego w trybie przywołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Jednakże samo wniesienie takiego zażalenia nie będzie wystarczające do wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących w sprawie bezczynności. Zważyć bowiem należy, że skierowanie pisma do właściwego organu w celu jego rozpatrzenia nie może być utożsamiane z wyczerpaniem zainicjowanego trybu postępowania zmierzającego do usunięcia zarzucanej opieszałości organu. Bowiem do momentu, w którym organ nie wypowie się w przedmiotowej kwestii postępowanie wszczęte zażaleniem nie jest zakończone, co należy traktować równoznacznie z brakiem wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 maja 2013 r., sygn. akt III SAB/Po 4/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SAB/Łd 10/12).

Należy również przy tym podkreślić, że skoro celem tej instytucji jest eliminowanie przypadków bezczynności to należy organowi do tego uprawnionemu dać możliwość podjęcia choćby próby rozpatrzenia żądania strony w tym zakresie. W przeciwnym wypadku zasadność zastosowania regulacji art. 37 § 1 k.p.a. w kontekście przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłaby niecelowa, gdyż dopuszczalność skargi na bezczynność byłaby uzależniona tylko i wyłącznie od zainicjowania postępowania zażaleniowego, nie zaś od jego efektu końcowego polegającego usunięciu faktycznej bezczynności, przez co konieczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego okazałaby się dla strony zbędna.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w dniu 9 marca 2015 r. zażalenie na bezczynność – skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. – wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Skarga do tut. Sądu zostało zaś złożona za pośrednictwem tego organu trzy dni później tj. w dniu 11 marca 2015 r. Niewątpliwie zatem w dacie wniesienia tej skargi Kolegium nie tylko nie rozpoznało zażalenia skarżącej, ale w ogóle go jeszcze nie otrzymało. Jak wynika bowiem z wyjaśnień skarżonego organu akta sprawy zostały przekazane do Kolegium dopiero w dniu 9 kwietnia 2014 r.

Wobec tego należy stwierdzić, że skarga na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. została wniesiona jeszcze przed wyczerpaniem przez skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.