Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 387/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12a ust. 3, art. 22 ust. 1 pkt 3 i ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Janowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Spółki Komandytowo-Akcyjnej w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr 2001-IOD.4823.4.2023 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

Decyzją z 4 stycznia 2023 r. nr 318000-COC3.48.282.2022.MZ Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku nałożył na I. sp. z o.o. sp. k.a. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł, za nieprzedstawienie na wezwanie Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Białymstoku środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT[...] w Oddziale Celnym w S.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka i zarzuciła naruszenie:

- art 122, art 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 26 ust. 5 SENT, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, nieodniesienie się do wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy istotnego z punktu widzenia zastosowania przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT instytucji, co doprowadziło do uznania, że w niniejszej sprawie ww. przepis nie znajdzie zastosowania;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 12a ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędną i zawężającą wykładnię pojęcia "ważnego interesu przewoźnika", co skutkowało niesłusznym uznaniem, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 12a ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędną i zawężającą wykładnię pojęcia "interesu publicznego" polegającą na nieuwzględnieniu rzeczywistych założeń leżących u podstaw wprowadzenia ustawy SENT oraz zasady proporcjonalności, a także pominięciu szeregu okoliczności dotyczących stwierdzonego naruszenia, w tym m.in. dotychczasowego sposobu prowadzenia działalności przez przewoźnika, braku realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, przekazywania danych geolokalizacyjnych co skutkowało niesłusznym uznaniem, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT, poprzez nierozważenie, czy w świetle konkretnych okoliczności niniejszej sprawy celowe jest nałożenie na przewoźnika kary, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT, poprzez ich niezastosowanie i nałożenie kary pieniężnej, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zarówno interes publiczny, jak i ważny interes przewoźnika przemawiały za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, a Spółka złożyła dokumenty i przedstawiła argumentację potwierdzając spełnienie warunków umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT;

- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności i zastosowanie środków (kary) niewspółmiernych względem celu, jaki realizować ma ustawa SENT.

Wskazując na powyższe naruszenia Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do odwołania w postaci:

- wydruku (mapy) z systemu monitorującego trasy przejazdu dotyczącego przewozu objętego zgłoszeniem SENT [...] na okoliczność zarejestrowania trasy przejazdu środka transportu w systemie, z którego korzysta przewoźnik i tym samym możliwości odtworzenia całości trasy przejazdu w związku z wykonywaniem przewozu objętego przedmiotowym zgłoszeniem;

- wydruku z rejestru wysyłania do serwerów KAS danych geolokalizacyjnych środka transportu na okoliczność przekazywania danych geolokalizacyjnych do rejestru SENT, możliwości monitorowania przewozu objętego zgłoszeniem SENT [...] w czasie rzeczywistym, a także możliwości odtworzenia trasy przejazdu środka transportu przez terytorium kraju w związku z wykonywaniem przewozu objętego tym zgłoszeniem;

- wydruku z systemu zawierającego informacje dotyczące m.in. danych technicznych lokalizatora zainstalowanego w ciągniku siodłowym [...] na okoliczność przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu do rejestru SENT.

Spółka wniosła także o zwrócenie się do Centrum Informatyki Resortu Finansów o weryfikację i wyjaśnienie w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych urządzenia o numerze Z21- [...]-7 w związku z realizacją przewozu objętego zgłoszeniem SENT[...].

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku decyzją z 12 kwietnia 2023 r. nr 2001-IOD.4823.4.2023 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, że 12 maja 2022 r. przewoźnik – Spółka INTER TP przesłał do rejestru monitorowania przewozów zgłoszenie, któremu system nadał numer referencyjny SENT [...]. Środkiem transportu o nr rejestracyjnych [...]/[...] przewożony był towar o nazwie Flux klasyfikowany do pozycji Nomenklatury Scalonej (CN) 2710 w ilości 25.020 kg od węgierskiego nadawcy towaru do odbiorcy mającego siedzibę na terenie Finlandii, tranzytem przez terytorium Polski. Wraz z numerem referencyjnym system wygenerował wezwanie Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku do przedstawienia środka transportu wraz z towarem na ul. [...] w S. (siedziba Oddziału Celnego w S.) w celu przeprowadzenia kontroli. W wezwaniu pouczono stronę o obowiązku powiadomienia organu o planowanej dacie i godzinie dostarczenia towaru oraz grożących karach administracyjnych w przypadku niestawienia się do kontroli. Wezwanie niniejsze zostało sporządzone w trzech językach: polskim, angielskim, rosyjskim. Informacja o planowanej kontroli znajduje się na pierwszej stronie "Formularza przewozu towarów podczas kontroli na drodze". Dodatkowo wytłuszczoną czcionką jest podany zwrot "Informacja o kontroli przewozu" jak również miejsce kontroli tj. "Kontrola w miejscu wskazanym". Przewoźnik nie stawił się do kontroli.

Organ odwoławczy mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdził, że prawidłowo, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT, nałożono na Spółkę karę pieniężną za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 tej ustawy. Wskazano, że profesjonalny przewoźnik zawodowo zajmujący się przewozem drogowym ładunków, których przewóz odbywa się z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu rzeczy powinien zapoznać się z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa w tej dziedzinie, a które są powszechnie dostępne na stronach internetowych służb celno-skarbowych. Informacje o obowiązkach uczestników systemu monitorowania oraz konsekwencjach, które wynikają z nieprzestrzegania tych obowiązków podane są w języku polskim, angielskim, niemieckim, francuskim, rosyjskim, węgierskim i słowackim na stronie PUESC. Służba celno-skarbowa na stronach internetowych zamieściła wszelkie informacje związane ze stosowaniem tego systemu takie jak: treść ustawy i przepisów wykonawczych, udzielane wyjaśnienia czy też odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania odnośnie działania systemu, w tym informacje o obowiązku stawienia się na wezwanie organu.

W sprawie niniejszej wraz z numerem referencyjnym zostało przekazane wezwanie do przedstawienia środka transportu z towarem do siedziby Oddziału Celnego w S., w celu przeprowadzenia kontroli. Przewoźnik mimo wezwania nie zgłosił się w wyznaczonym miejscu do kontroli. Ustalenia te nie są przez stronę kwestionowane. Spółka zarówno w piśmie z 27 lipca 2022 r., jak i z 31 grudnia 2022 r. podała, że po zakończeniu rejestracji zgłoszenia system wygenerował wezwanie do przedstawienia środka transportu wraz z towarem we wskazanym miejscu w celu przeprowadzenia kontroli i że treść wezwania została niezwłocznie o godz. 13:19 w dniu 12 maja 2022 r. wysłana przez pracownika biura spedycji w T. do kierującej przedmiotowym zestawem pojazdów, realizującej przedmiotowe zlecenie przewozu. Kierująca pojazdem, pomimo niezwłocznego przesłania treści wezwania, nie zastosowała się jednak do przekazanych informacji, nie przedstawiając w rezultacie pojazdu w wyznaczonym miejscu. Odnosząc się do tej argumentacji organ wskazał, że profesjonalny przewoźnik, aby sprostać wymaganiom nakładanym przez ustawodawcę powinien tak zorganizować pracę w firmie aby nie dochodziło do naruszeń. Podkreślono, że za działania przedstawiciela przewoźnika, jakim jest z pewnością kierowca, odpowiada bezpośrednio przewoźnik i to na nim spoczywa odpowiedzialność za ewentualne błędy lub skutki niewypełnienia nałożonych obowiązków podczas realizacji przewozu. Obowiązkiem przewoźnika jest zapoznanie się z obowiązującymi przepisami jak również zadbanie o znajomość przepisów przez osoby, z którymi współpracuje prowadząc działalność gospodarczą.

W dalszej kolejności wskazano, że w związku z wnioskiem Spółki o odstąpienie od wymierzenia kary, przeanalizowano przekazane przez Spółkę przy piśmie z 21 grudnia 2022 r. dokumenty finansowe w tym sprawozdania finansowe, formularz przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz informacje pozyskane od Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku zawierające dane z deklaracji podatkowych. Organ odwoławczy podzielił ocenę, że brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary i wskazał, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Przypadki takie muszą być nadzwyczajne, gdyż z instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia od tej zapłaty. Jednocześnie z uwagi na nadzwyczajny charakter tej instytucji przepisy te należy interpretować w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający. Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów. W przypadku przedmiotowego naruszenia zagadnienie to reguluje art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Ponadto wskazano, że jest to rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym. Nawet wystąpienie przesłanek, o których mowa w tym przepisie w postaci zaistnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego (lub nawet obydwu tych przesłanek) nie oznacza powstania po stronie organów obowiązku wydania decyzji o określonej treści, a jedynie stwarza możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Odnośnie pojęć "interesu publicznego" i "ważnego interesu przewoźnika" wskazano, że są to pojęcia nieokreślone i muszą być oceniane na podstawie wszechstronnego i wnikliwego rozważenia całego materiału dowodowego przy uwzględnieniu okoliczności, że kary pieniężne stanowią środki mające na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Ustawodawca ustanawiając kary pieniężne za nieprzestrzeganie określonych nakazów i zakazów oczekuje przede wszystkim zgodnego z prawem zachowania adresatów norm prawnych.

W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować należności budżetu państwa. W przypadku gdy trudności finansowe podatnika nie są rezultatem zaistnienia niezależnych od niego okoliczności to nie ma podstaw do odstąpienia od dochodzenia należnego świadczenia. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ten interes.

Z danych znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Spółka nie posiadała zaległości podatkowych i innych, których wierzycielem jest organ podatkowy, nie jest prowadzone do majątku Spółki postępowanie egzekucyjne w administracji. Spółka nie występowała z wnioskiem o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Ponadto z przesłanych dokumentów wynika, że Spółka:

- w 2019 r. osiągnęła dochód w wysokości 2.062.947,67 zł przy przychodach kształtujących się na poziomie 28.918.236,45 zł i kosztach wynoszących 26.855.288,78 zł;

- w 2020 r. osiągnęła dochód w wysokości 2.047.942,72 zł przy przychodach kształtujących się na poziomie 23.583.210,71 zł i kosztach wynoszących 21.535.267,99 zł;

- w 2021 r. osiągnęła stratę w wysokości 255.369,15 zł przy przychodach kształtujących się na poziomie 18.802.868,5 zł i kosztach wynoszących 19.058.237,65 zł.

Podniesiono przy tym, że Spółka nie wskazała zindywidualizowanych okoliczności mogących stanowić podstawę do zastosowania tej instytucji, w oparciu o które organ np. mógłby powziąć przypuszczenie, że uiszczenie kary z wysokim prawdopodobieństwem sprawi, że ukarany lub jego pracownicy będą zmuszeni do korzystania z pomocy publicznej w celu zapewnienia podstaw egzystencji. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że sytuacja majątkowa Spółki pozwalała na uregulowanie kary pieniężnej nałożonej w przedmiotowej sprawie. Zaistniałej sytuacji nie można uznać za wyjątkową, uzasadniającą odstąpienie od wymierzenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika.

Z kolei ustalenie istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia skutków rozstrzygnięcia w dwóch płaszczyznach, tj. konieczności: - płacenia kar wynikających z ustawy ze względu na ich prewencyjny charakter, - działania organu w sposób budzący zaufanie z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. W interesie publicznym leży zarówno zwiększenie bezpieczeństwa obrotu poprzez stosowanie rozwiązań prewencyjnych, takich jak kary pieniężne, by podmioty wywiązywały się z obowiązków nałożonych ustawą SENT w celu skutecznej kontroli obszarów obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów podatkowych, jak i wyeliminowanie sytuacji, w których wymierzenie kary następowałoby w sposób arbitralny, bez uwzględnienia indywidualnych okoliczności, a także, gdy rezultatem zapłaty kar pieniężnych będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy dla zubożonego przedsiębiorcy.

Określona przepisami ustawy SENT odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów wrażliwych ma charakter obiektywny, a więc jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli danego podmiotu. Przepisy ustawy zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidziana w ustawie wysokość kary uwzględnia stopień uchybienia, jako że wysokość kar pieniężnych została zróżnicowana w zależności od rodzaju naruszenia. Dla wymiaru kary pieniężnej bez znaczenia pozostaje stopień zawinienia przewoźnika, waga uchybienia, itp. Przepisy ustawy nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów i pomyłek. Nie wynika z nich również, aby nakładanie kar pieniężnych, w przypadkach wymienionych w ustawie, uzależnione było od powstania uszczupleń podatkowych wskutek naruszenia przepisów tej ustawy.

Odnośnie przedmiotowego naruszenia wskazano, że przepis art. 12a ustawy SENT obowiązuje od 14 czerwca 2018 r. Spółka jako profesjonalny przewoźnik powinna była mieć świadomość istnienia nałożonych ustawą obowiązków i sankcji za ich nieprzestrzeganie. Podstawowym celem ustawy jest zapewnienie skutecznego systemu śledzenia towarów wrażliwych na każdym etapie ich przemieszczania, wychwycenie i wyeliminowanie wszelkich nieprawidłowości, spowodowanych nielegalnym obrotem tymi towarami. Uniemożliwienie organom, kontroli przewozu towarów wrażliwych wypacza sens ustawy. Mechanizmy dotyczące obowiązku przedstawienia środka transportu wraz z towarem powinny być przedsiębiorcy znane, dlatego w przedmiotowej sprawie nałożenie kary pieniężnej jest wynikiem działań przewoźnika, których konsekwencje mógł przewidzieć, dochowując staranności wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej związanej z transportem określonych grup towarów. Powinnością przewoźnika jest zapoznanie się z obowiązującymi przepisami, jak również dołożenie wszelkich starań, aby nie dochodziło do naruszeń obowiązków wynikających z ustawy.

Podniesiono, że w sprawie dokonano ustaleń w zakresie dotychczasowego wywiązywania się przez Spółkę z obowiązków wynikających z ustawy SENT z których wynika, że w okresie od 18 kwietnia 2017 r. do 5 lipca 2022 r. Spółka występowała jako przewoźnik w 108 zgłoszeniach SENT, a w stosunku do 23 zgłoszeń przewozu towarów zostały zarejestrowane kontrole. Wobec Spółki oprócz niniejszego postępowania prowadzono 2 postępowania w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych:

- 318000-COC3.48.121.2022.GB - postępowanie umorzone jako bezprzedmiotowe;

- 318000-COC3.48.364.202218.GB - dotyczące naruszenia obowiązku przesłania do rejestru monitorowania przewozów SENT zgłoszenia o przewozie towaru, postępowanie w toku;

Nie jest to zatem pierwsze naruszenie. Ponadto nieprzedstawienie do kontroli środka transportu to jedno z cięższych naruszeń ustawy SENT. Dyrektywa kontroli jest bowiem aktywowana w stosunku do zgłoszeń, w przypadku których w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem. Stwierdzone naruszenie uniemożliwiło służbom celno-skarbowym skuteczną kontrolę przewozu towarów wrażliwych oraz ustalenie, czy podane w zgłoszeniu dane są zgodne ze stanem faktycznym tak, aby była zapewniona integralność przepływu towarów jak i towarzyszącej jej dokumentacji. To zaś skutkowało brakiem możliwości ustalenia, czy nie zaistniało realne zagrożenie interesów fiskalnych skarbu państwa poprzez uszczuplenie w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT i akcyza). Za wystąpieniem przesłanki interesu publicznego nie świadczą również wyjaśnienia Spółki, że to kierująca pojazdem, pomimo niezwłocznego przesłania treści wezwania, nie zastosowała się do przekazanych informacji, nie przedstawiając w rezultacie pojazdu w wyznaczonym miejscu.

Odnosząc się do wniosku Spółki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów organ podniósł, że przedmiotowe postępowanie dotyczy niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 ustawy SENT, tj. nie stawienia się na wezwanie organu w celu poddania się kontroli, nie zaś niezapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Dołączone dowody wskazują jedynie trasę przejazdu. Odnośnie wniosku o zwrócenie się do Centrum Informatyki Resortu Finansów o weryfikację i wyjaśnienia w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych urządzenia o numerze Z21-[...]-7 w związku z realizacją przewozu objętego zgłoszeniem SENT[...] organ podniósł, że nie jest zobowiązany do uwzględniania wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, jednoznacznie, że na Spółce jako przewoźniku ciążył obowiązek stawienia się na wezwanie organu w celu poddania się kontroli. Obowiązek ten nie została spełniony, co jest okolicznością bezsporną w sprawie niniejszej.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła Spółka i zarzuciła naruszenie:

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, nie odniesienie się do wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy istotnego z punktu widzenia zastosowania przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT instytucji, co doprowadziło do uznania, że w niniejszej sprawie przepis ten nie znajdzie zastosowania;

- art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez Spółkę i niezwrócenie się do Centrum Informatyki Resortu Finansów o weryfikację i wyjaśnienia w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych, a tym samym brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz brak pełnego ustalenia okoliczności istotnych w świetle przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 12a ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędną i zawężającą wykładnię pojęcia "ważnego interesu przewoźnika", co skutkowało niesłusznym uznaniem, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 12a ust. 3 ustawy SENT, poprzez błędną i zawężającą wykładnię pojęcia "interesu publicznego" polegającą na nieuwzględnieniu szeregu okoliczności dotyczących stwierdzonego naruszenia, w tym m.in. jego przyczyn, dotychczasowego sposobu prowadzenia działalności przez przewoźnika, przekazywania danych geolokalizacyjnych, braku realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, a także zasady proporcjonalności oraz rzeczywistych założeń leżących u podstaw wprowadzenia ustawy SENT, co skutkowało niesłusznym uznaniem, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej;

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT, poprzez ich niezastosowanie i nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zarówno interes publiczny, jak i ważny interes przewoźnika przemawiały za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, a Spółka złożyła dokumenty i przedstawiła argumentację potwierdzając spełnienie warunków umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT;

- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności i zastosowanie środków (kary) niewspółmiernych względem celu, jaki realizować ma ustawa SENT.

Wskazując na te naruszenia Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zarzucono, że organy dokonały błędnej, zawężającej wykładni pojęć ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego. Podkreślono, że regulacja zawarta w art. 22 ust. 3 ustawy SENT nie tworzy podstaw do tego, aby rozumienie pojęcie ważnego interesu przewoźnika ograniczać do sytuacji nadzwyczajnych, losowych bądź uzasadnionych trudnościami finansowymi podmiotu. W ocenie Spółki nie można uznać, że istnienie ważnego interesu przewoźnika musi wynikać z jego trudnej kondycji finansowej. Oznaczałoby to bowiem, że podmiot, który jest w dobrej kondycji finansowej, nigdy nie mógłby liczyć na uznanie istnienia jego ważnego interesu w odstąpieniu od nałożenia kary. Niezależnie od obrotów przedsiębiorstwa kwota 20.000 zł nie jest kwotą symboliczną, a jej wydatkowanie dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą zawsze stanowić będzie dolegliwość. Podniesiono przy tym, że nie jest prawidłowe wykładanie tych pojęć z powołaniem się na poglądy wyrażone w orzecznictwie dotyczącym art. 67a i art. 67b O.p. Odnośnie przesłanki interesu publicznego wskaznao, że organ winien uwzględnić szereg okoliczności towarzyszących stwierdzonemu naruszeniu w konkretnej sprawie. Okoliczności te wpływają bowiem na ocenę, czy w interesie publicznym oraz zgodnie z zasadami sprawiedliwości i proporcjonalności leży nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej. Okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują na to, że Skarżąca, jako przewoźnik, podjęła czynności w celu realizacji obowiązku przedstawienia środka transportu do kontroli - informacja o obowiązku przedstawienia środka transportu wraz z towarem we wskazanym miejscu w celu przeprowadzenia kontroli została bowiem niezwłocznie przekazana przez pracownika biura spedycji w Tczewie kierującej pojazdem. Do niedopełnienia powyższego obowiązku doszło pomimo przekazania kierującej ww. polecenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że zaistniała sytuacja nie była zamierzona, a Skarżąca - mając świadomość ciążących na niej obowiązków wynikających z ustawy SENT - podjęła działania w celu ich realizacji. Zdaniem Spółki zaistniałą sytuację należy ocenić jako incydentalną i wyjątkową. Zdarzenie miało charakter jednorazowy. Zgodnie z dokonanymi przez organ ustaleniami dotyczącymi prowadzonych wobec Skarżącej postępowań - zarejestrowano dotąd wyłącznie trzy postępowania, w tym postępowanie które umorzono jako bezprzedmiotowe oraz postępowanie w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę dotychczasową działalność Skarżącej, w tym także jej skalę, nie można stwierdzić, że zaistniała sytuacja świadczy o niedbałości czy nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów przez Skarżącą. Skarżąca prowadzi swoją działalność w sposób legalny, pieczołowity i z zachowaniem należytej staranności, regularnie wykonując swoje zobowiązania wobec Skarbu Państwa oraz obowiązki wynikające z obowiązujących przepisów, w tym również wynikające z ustawy SENT. Ponadto, z załączonego przez Skarżącą do akt sprawy dokumentu CMR jednoznacznie wynika, że objęty zgłoszeniem SENT[...] towar został dostarczony do odbiorcy wskazanego w ww. zgłoszeniu. W ocenie Skarżącej nie można także zgodzić się ze stwierdzeniem, że zaistniała sytuacja skutkowała brakiem możliwości ustalenia, czy nie zaistniało realne zagrożenie interesów fiskalnych Skarbu Państwa poprzez uszczuplenie w kluczowych dla budżetu państwa podatkach. Zauważyć należy bowiem, że przewoźnik nie jest uczestnikiem dostawy czy nabycia w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika natomiast, aby zaistniała sytuacja miała jakikolwiek wpływ na obowiązki fiskalne samej Skarżącej. Spółka podkreśliła przy tym, że zapewniła prawidłowe przekazywanie danych geolokalizacyjnych. Zdaniem Spółki niesłusznie organ nie uwzględnił jej wniosków dowodowych, tym samym pomijając okoliczność zapewnienia możliwości monitorowania przewozu towaru. Przedmiotowe postępowanie istotnie dotyczy niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 ustawy SENT, nie zaś naruszenia obowiązku w zakresie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych, niemniej jednak okoliczność spełnienia obowiązku w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych potwierdza, że - mimo stwierdzonego naruszenia - możliwe było skuteczne monitorowanie przedmiotowego przewozu w czasie rzeczywistym, tj. w czasie trwania przedmiotowego przewozu, a obecnie możliwe jest odtworzenie trasy przejazdu środków transportu realizujących przedmiotowy przewóz. Zarzucono także, że nie dokonano oceny, czy nałożona kara jest proporcjonalna w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP do wagi naruszenia. W konsekwencji doszło też do naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia zastosowania przewidzianej we wskazanym przepisie instytucji. Powyższe jest także sprzeczne z zasadą legalizmu oraz zasadą zaufania do organu podatkowego, o których mowa w art. 120 i art. 121 § 1 O.p., jak również z zasadą oficjalności postępowania dowodowego, zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, o której mowa w art. 187 § 1 O.p.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja którą nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za niewywiązywanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1857 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa SENT), tj. nieprzedstawienia na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT[...] do kontroli.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Z treści art. 12a ust. 3 wynika, że w przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że kontrolowany przewóz podlegał przepisom ustawy SENT. Nie ma również sporu co do tego, że wykonywany transport mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, zaś Spółka należy do kręgu podmiotów uznanych przez ustawodawcę za przewoźnika (art. 2 pkt 8 ustawy SENT). W konsekwencji powyższego stan sprawy w odniesieniu do nieprawidłowości (typizacji deliktu administracyjnoprawnego) jest niewątpliwy i został ustalony oraz udowodniony przez organy obydwu instancji zgodnie z przepisami postępowania. Okoliczności te nie są kwestionowane przez skarżącą Spółkę. Bezspornie przewoźnik nie przedstawił do kontroli środka transportu na wezwanie organu. W ocenie sądu bez wątpienia nałożone na przewoźnika obowiązki nie zostały wykonane, w związku z czym istniały podstawy do nałożenia na Spółkę sankcji określonych w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT.

Zasadnicze zagadnienie, które należy rozważyć w sprawie niniejszej dotyczy mechanizmu sankcji i jej wysokości. Wobec powyższego konieczne stało się rozstrzygnięcie, czy prawidłowo organy rozważyły możliwość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT.

W art. 22 ust. 3 ustawy SENT wprowadzona została instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jako wyraz tendencji ustawodawcy do łagodzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Stosownie do tej regulacji w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei, w art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Stosownie zatem do wskazanego przepisu organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust.

Ustawodawca nie zdefiniował znaczenia zastosowanych w powyższych regulacjach prawnych pojęć "ważny interes przewoźnika" oraz "interes publiczny", co oznacza, że ustalenie ich treści pozostawione zostało organom rozstrzygającym sprawę.

Należy zauważyć, że użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności. Stwierdzić należy, że ważny interes przewoźnika występuje wtedy, kiedy obniżą się znacznie jego zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itp. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała okoliczności dających podstawę do odstąpienia od nałożenia spornej kary. Jedyne okoliczności, na które się powołała to zawinienie kierowcy, który pomimo przekazania dyrektywy kontroli nie stawił się do tej kontroli. Spółka nie wykazała żadnego zdarzenia losowego na skutek którego obniżyły się jej zdolności płatnicze. Jednocześnie dane dotyczące sytuacji finansowej wykazały, że zapłata tej kary leży w granicach możliwości finansowych Spółki. Jej sytuacja finansowa jest stabilna. Spółka nie posiada żadnych zaległości i w latach 2019 -2021 osiągała dochód w wysokości około 2 mln zł. Argumentacja dotycząca winy pracownika nie może być uwzględniona, albowiem jak słusznie podnoszą organy Spółka jest podmiotem profesjonalnie działającym w swojej dziedzinie. Na przewoźniku spoczywa ciężar odpowiedzialności za skutki działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu przewozu. Przewoźnik ponosi konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to bowiem odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, która nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność zawsze ponosi to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Przewoźnik, jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. To on zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków. W świetle powyższego stwierdzić należy, że prawidłowo oceniono, że brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika.

Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych, bądź spożytkowania środków z nałożonej kary na inne cele strony (wyrok NSA z 12 marca 2020 r., II GSK 1464/19). Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu". Obowiązkiem każdego obywatela jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie nałożenie kary. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. Podkreślenia wymaga, że zasadą jest płacenie należności publicznych, w tym kar, a odstąpienie od nich jest wyjątkiem i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi osoby wnioskującej. Należy zatem unikać sytuacji, w której odstąpienie od kary stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podmiotów, które znalazły się w podobnej lub gorszej sytuacji.

Z kolei pojęcie interesu publicznego powinno być utożsamiane z zaufaniem obywatela do organów państwa. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (vide: wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15, pub. CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się, że dokonując interpretacji art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, należy jej dokonywać w pierwszej kolejności na podstawie wykładni językowej, jednakże przy uwzględnieniu także wykładni systemowej i celowościowej, mając przy tym na uwadze założenia leżące u podstaw wprowadzenia do obrotu prawnego przepisów ustawy o SENT (vide: wyrok NSA z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20, pub. CBOSA). Z uzasadnienia projektu ustawy o SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów.

Zdaniem NSA przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy także uwzględnić takie okoliczności jak: czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie jest bowiem w interesie publicznym działanie organów polegające na nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych (z punktu widzenia również podatkowego) omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT (vide: wyrok NSA z 21 listopada 2019 r., II GSK 1133/19, wyrok WSA w Krakowie z 11 września 2019 r., III SA/Kr 450/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2018 r., III SA/Wr 423/18, pub. CBOSA). Takie działanie organów nie powodowałoby budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a także mogłoby stanowić nadmierny legalizm. Uznano przy tym, że nie ma interesu publicznego w tym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, jeżeli uchybienia te nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów budżetowych i zostały usunięte w całości lub w znacznej części w toku kontroli (vide: wyrok z 11 września 2019 r., III SA/Kr 450/19, pub. CBOSA). Tak więc przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej nie można pominąć okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących i jego konsekwencji. W orzecznictwie podkreśla się również konieczność odczytania treści pojęcia interesu publicznego przez pryzmat zasady proporcjonalności, w odniesieniu do całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem celów ustawy o SENT (vide: wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r., II GSK 2559/21, pub. CBOSA).

Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela powyższe poglądy. A mianowicie, że ocena braku interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary musi uwzględniać szerszą perspektywę oraz, że nadanie właściwej treści pojęciu interesu publicznego powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Podnieść należy, że sądy administracyjne, w tym tutejszy sąd (vide: wyrok z 24 stycznia 2023 r., II SA/Bk 870/22), starają się podchodzić do konstrukcji odpowiedzialności regulowanej ustawą SENT i przewidzianego jej przepisami automatyzmu kar w sposób refleksyjny, kierunkowany określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej zasadą proporcjonalności, w szczególności w aspekcie współmierności zastosowanej kary względem celu i funkcji, którym służy ustawa SENT. Stanowisko takie prezentowane jest jednak w sprawach, w których trudno znaleźć jakiekolwiek sensowne argumenty za akceptacją automatyzmu karania, jak i wysokości nakładanych kar. Chodzi przede wszystkim o sprawy, w których dopuszczono się błędów formalnych lub omyłek takich jak (np. tzw. literówki w numerach rejestracyjnych pojazdów) albo oczywiste niedokładności (np. brak jedynie numeru listu przewozowego itp.). W sprawie niniejszej nie sposób jednak odwoływać się do poglądów orzecznictwa wskazujących, iż w interesie publicznym nie leży nakładanie przez organy kar pieniężnych na podmioty działające zgodnie z prawem, a dopuszczające się jedynie nieistotnych czy też oczywistych omyłek, błędów w zgłoszeniu SENT, czy też uchybień formalnych. Tego rodzaju przypadki trudno bowiem porównywać z naruszeniem stwierdzonym w sprawie niniejszej.

Doszło w niej bowiem do poważnego naruszenia, które niweczy sens ustawy. Sąd podziela stanowisko, że nieprzedstawienie do kontroli towaru wrażliwego jest istotnym naruszeniem, które nie jest uchybieniem równym temu jak np. nieuzupełnienie pola numeru licencji przy niekwestionowanym jej posiadania stwierdzonym podczas kontroli (tak też WSA w Gliwicach w wyroku z 23 sierpnia 2023 r., III SA/Gl 121/22, pub. CBOSA). Naruszenie to uniemożliwiło służbom skuteczną kontrolę przewozu towarów wrażliwych oraz ustalenie czy podane w zgłoszeniu dane są zgodne ze stanem faktycznym tak, aby była zapewniona integralność przepływu towarów jak i towarzyszącej jej dokumentacji. To zaś skutkowało brakiem możliwości ustalenia, czy nie zaistniało realne zagrożenie interesów fiskalnych skarbu państwa poprzez uszczuplenie w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT, akcyza). Naruszenie obowiązku o którym mowa w art. 12a ust. 3 wypacza zatem cel ustawy SENT. Takie zachowania nie może być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W ocenie sądu w przypadku naruszenia obowiązku wynikającego z art. 12a ust. 3 ustawy SENT, sięganie po instytucję odstąpienia od kary powinno następować w wyjątkowych sytuacjach, gdyż naruszenie tego rodzaju godzi w istotę i podstawowe cele ustawy SENT. W sprawie niniejszej taka wyjątkowa sytuacja nie miała miejsca.

Ponadto wymaga wskazania, że wysokość kary została ustalona nie przez organ, lecz przez ustawodawcę. W związku z tym, wobec braku podstaw do odstąpienia do jej wymierzenia, nie można również twierdzić, że jest ona nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do wagi naruszenia.

Nie doszło w sprawie również do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej regulujących naczelne zasady procesowe. W ocenie sądu, organy dokonały wszystkich ustaleń faktycznych, które są istotne z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. O naruszeniu przepisów postępowania nie świadczy pominięcie dowodów zawnioskowanych w odwołaniu. Dowody te miały poświadczyć przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych na całej trasie przejazdu. Okoliczności te pozostają bez związku ze sprawą niniejszą, która dotyczy niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 ustawy SENT, tj. nie stawienia się na wezwanie organu w celu poddania się kontroli, nie zaś niezapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).