Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 702/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1i 8, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 22
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 1, art. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 45 poz 435
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.
article: art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. I. na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta w dniu 8 listopada 2008 roku, uchwaliła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. W Studium ustalono: główne funkcje miasta, pożądane kierunki rozwoju infrastruktury funkcjonalno – przestrzennej, ochronę dziedzictwa kulturowego, ochronę i kształtowanie środowiska przyrodniczego, kierunki rozwoju systemu transportowego, kierunki rozwoju systemów infrastruktury technicznej.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2007 roku skarżący S.I. - właściciel nieruchomości – działki nr [...] km [...] położonej w J., reprezentowany przez radcę prawnego P. J., wezwał Radę Miasta do naruszenia prawa poprzez usunięcie w przedmiotowym Studium oznaczenia nieruchomości – działki nr [...], km [...], KW [...], jako las, w tym las chroniony.

W uzasadnieniu wezwania, pełnomocnik skarżącego wskazał, że żądanie skarżącego wynika z tego, iż przedmiotowa nieruchomość jest oznaczona w ewidencji gruntów jako łąka trwała. Ponadto wedle pełnomocnika, nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 28 września 2001 roku o lasach. Podniesiono również, że skutkiem uznania przedmiotowej nieruchomości jako las będzie nałożenie na skarżącego dodatkowych kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie art. 7, 8 i 9 Kpa, gdyż jego zdaniem uwagi wniesione przez skarżącego do studium pozostały bez odpowiedzi ze strony Gminy.

Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi, w związku z czym pełnomocnik skarżącego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na przedmiotową uchwałę Rady Miasta, domagając się stwierdzenia jej niezgodności z prawem oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Uchwale zarzucono naruszenie prawa materialnego – art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na nierozpatrzeniu złożonych przez skarżącego uwag, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8 wskazanej ustawy, polegające na nieuwzględnieniu w Studium dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia

Sygn. akt II SA/Gd 702/07

terenu oraz na nieuwzględnieniu stanu prawnego gruntów, art. 64 Konstytucji polegającego na naruszeniu gwarancji własności.

W uzasadnieniu pełnomocnik podtrzymał argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz podniósł, że ingerencja we własność prywatną może być dokonywana wyłącznie w celach publicznych, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie.

Odpowiadając na skargę, pełnomocnik Rady Miasta wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że ustalenia studium nie zmieniają dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu przedmiotowej nieruchomości. Przedmiotowa działka nie jest uzbrojona, nie ma dostępu do drogi publicznej, a wskazane w Studium jej przeznaczenie, podtrzymuje stan z plan miejscowego, który wygasł w dniu 1 stycznia 2003 roku. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy, w ocenie pełnomocnika, jest klasyfikacja ewidencji gruntów. Dalej pełnomocnik podnosi, że bezpodstawne są twierdzenie jakoby uwagi skarżącego nie zostały rozpatrzone, gdyż ich rozpatrzenie znajduje się z załączniku nr [...] do Uchwały Rady Miasta z dnia 28 października 2005 roku, co jest zgodne z art. 12 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pełnomocnik Rady Miasta potwierdził, że nie została udzielona skarżącemu odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.

Sygn. akt II SA/Gd 702/07

– zwanej dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, oraz określenie sposobów zagospodarowania przestrzennego i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż tylko i wyłącznie postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego są rozstrzygające w przedmiocie charakteru przeznaczenia konkretnego terenu. Nie mają zatem w tej kwestii znaczenia dane ujęte w ewidencji gruntów. Ewidencja ta ma ze swej istoty charakter informacyjny i jest prowadzona w celu uporządkowania informacji o gruntach, jednakże nie rozstrzyga o ich przeznaczeniu. Wskazać należy w tym miejscu przepisy rozdz. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Z przepisu art. 22 wspomnianej ustawy wynika obowiązek zgłaszania zmian wszelkich danych objętych ewidencją gruntów (dane te określone są w art. 20 ust. 1 ustawy). Wskazuje to jednoznacznie na charakter informacyjny, a nie normatywny ewidencji gruntów. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, w którym wywodzi on przeznaczenie swojej nieruchomości właśnie z danych zawartych w ewidencji gruntów.

Kontynuując stwierdzić należy, że nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie sądu organ prawidłowo odniósł się do przeznaczenia spornej nieruchomości w poprzednio obowiązującym palnie zagospodarowania przestrzennego, jako uprzednio prawnie wiążącego aktu rozstrzygającego o przeznaczeniu tego terenu.

Nie można także, podzielić stanowiska, że organ nie wziął pod uwagę stanu prawnego gruntu, do czego obliguje go art. 10 ust. 1 pkt 8 prawa o planowaniu przestrzennym. Argument skarżącego odnoszący się do naruszenia art. 3 ustawy z dnia 28 września 1989 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45 poz. 435 ze zm.) Ustawa o lasach definiuje pojęcie "las" na potrzeby gospodarowania lasami

Sygn. akt II SA/Gd 702/07

i ich ochrony, co wynika wprost z art. 1 ustawy, a nie na potrzeby ustalania możliwości przeznaczenia konkretnego terenu na tereny leśne.

Mając powyższe na względzie, sąd uznał, że uchwalone zaskarżoną uchwałą studium uwzględnia uwarunkowania o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym.

Sąd nie podziela także stanowiska pełnomocnika skarżącego, mrowiącego o naruszeniu przez organ konstytucyjnej gwarancji własności. Art. 64 ust. 3 Konstytucji dopuszcza ograniczenia prawa własności. Ograniczanie to musi być ujęte w ustawie i nie naruszać istoty prawa własności. Uchwała w sprawie uchwalenia studium zagospodarowania przestrzennego należy do ustawowo przyznanego władztwa planistycznego, w tym przypadku gminy, i jako taka, gdy jest zgodna z prawem, może kształtować zakres prawa własności. W przedmiotowej sprawie należy wskazać, że przeznaczenie spornej działki na tereny leśne uwzględnia uwarunkowania o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym i nie pozbawia skarżącego władztwa nad sporną nieruchomością, a jedynie ogranicza możliwość jego wykonywania.

W ocenie sądu, w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, nie powstaje w ogóle kwestia wywłaszczenia. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest legalność uchwały w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, natomiast w przypadku wywłaszczenia przedmiotem rozpoznania jest legalność wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie. Argumentację w tej kwestii należy uznać za nie odnoszącą się bezpośrednio do przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie.

Sąd nie uwzględnił także zarzutu dotyczącego naruszenia art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu Studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium.

Unormowanie to jednoznacznie określa sposób postępowania rady gminy z uwagami zgłoszonymi do studium. Sposób rozstrzygnięcia uwag (merytoryczne

Sygn. akt II SA/Gd 702/07

odniesienie się do nich) powinien być zawarty w załączniku do uchwały. Sąd nie podziela poglądu, jakoby rozstrzygnięcie takie powinno przybierać formę zawiadomienia. Pogląd taki nie znajduje oparcia w przepisach prawa administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, uznać należy za zgodne z prawem postępowanie Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia uwag zgłoszonych przez skarżącego poprzez odniesienie się do nich w załączniku nr [...] do zaskarżonej uchwały.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.