Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 245/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80, art. 107, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 147, art. 148 par. 1 i 2, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 19 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 8/2023 znak: GPB-III.7722.1.2023 AD w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowieniem z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 8/2023, znak: GPB-III.7722.1.2023 AD, Wojewoda Łódzki (dalej także: organ II instancji), na podstawie art. 138

§ 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2, art. 149 § 3 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.

Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) (dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie Starosty Wieluńskiego (dalej także: organ I instancji) z dnia 20 grudnia 2022 r.

nr 294/2022, znak: AB.033.626.2022, odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty Wieluńskiego

nr 1352/11 z dnia 12 grudnia 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego

i udzieleniu E. i M.P. pozwolenia na budowę budynku

gospodarczo - garażowego, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] obręb [...], gmina [...].

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda Łódzki wskazał, że w dniu 21 listopada 2022 r. A.S. (dalej także: skarżąca) wystąpiła do Starostwa Powiatowego w Wieluniu z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie

art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na fakt, że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Następnie organ II instancji dodał, że postanowieniem nr 294/2022 z dnia 20 grudnia 2022 r. Starosta Wieluński odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a skarżąca w ustawowo przewidzianym terminie złożyła zażalenie na ww. postanowienie.

W dalszej kolejności Wojewoda Łódzki, odwołując się do stosownych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazał, że organ I instancji postanowieniem nr 294/2022 z dnia 20 grudnia 2022 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie uznając, iż wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Organ I instancji uznał, iż w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru ww. decyzji Starosty Wieluńskiego, z datą odbioru 27 stycznia 2012 r., podpisane przez A.S. Ponadto w aktach sprawy znajduje się informacja o zapoznaniu się przez A.S. z aktami sprawy w dniu 25 września 2018 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony dopiero w dniu 21 listopada 2022 r.

W odniesieniu do powyższego organ II instancji wyjaśnił, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jednocześnie Wojewoda Łódzki zwrócił uwagę, że sformułowanie "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest przy tym konieczne, żeby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadała informację, czego dana decyzja dotyczy.

Wychodząc z powyższych przesłanek Wojewoda Łódzki podkreślił, że skarżąca wskazała, iż o "samym przedmiocie, tj. zakresie inwestycji" dowiedziała się "nie przy doręczeniu decyzji, ale w 2022 r." (nie jest w stanie podać dokładnej daty), "gdy okazało się, że inwestor nie wznosi jednokondygnacyjnego budynku garażowego, ale niezgodnie z warunkami zabudowy dwupiętrowy budynek gospodarczy z oknami wychodzącymi na jej działkę". Ponadto zaznaczyła, iż nie widziała planu budynku, gdyż nie został jej doręczony, a który znajduje się w Starostwie. Nikt nie pokazał jej tego planu i nie widziała go do tej chwili.

W ocenie organu II instancji, skarżąca otrzymała ww. decyzję Starosty Wieluńskiego, a zatem znała dane organu, jak i rozstrzygnięcie w sprawie. Wojewoda Łódzki zauważył przy tym, że inwestor, geodeta wykonujący pomiary,

jak i organ administracji architektoniczno - budowlanej nie mają obowiązku doręczenia stronom projektu budowlanego, organ ma zaś obowiązek umożliwienia stronom postępowania zapoznania się z dokumentacją, w tym projektem budowlanym. Starosta Wieluński pismem z dnia 2 listopada 2011 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz o możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń. Nadto Wojewoda Łódzki dodał,

iż ww. pismo zostało przez organ I instancji wysłane do skarżącej na błędny adres, przez co nie zostało przez nią odebrane. Jednakże, ww. decyzję Starosty Wieluńskiego skarżąca otrzymała, ponadto w aktach sprawy znajduje się informacja o zapoznaniu się przez A.S. z aktami sprawy w dniu 25 września 2018 r. Zatem organ II instancji stwierdził, iż Starosta Wieluński właściwie ustalił okoliczności faktyczne i zasadnie uznał, że skarżąca nie zachowała terminu określonego

w art. 148 § 1 k.p.a.

Zdaniem Wojewody Łódzkiego, wniosek A.S. o wznowienie postępowania, został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., co obligowało organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Ponadto organ II instancji ocenił, że uzasadnienie postanowienia Starosty Wieluńskiego nr 294/2022 z dnia 20 grudnia 2022 r. spełnia wymogi zawarte

w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., tj. w uzasadnieniu postanowienia wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny,

z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Odnosząc się do treści wniesionego zażalenia Wojewoda Łódzki wskazał, że w związku ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania po upływie terminu - nie doszło do merytorycznego badania zasadności wniosku, tj. organ nie rozpatrywał, czy w sprawie istniały podstawy do wznowienia podnoszone przez stronę.

Skargę na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 18 stycznia 2023 r.

nr 8/2023 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A.S. zarzucając:

1) niezgodność z art. 145 § 1 pkt. 1-4 i 7 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż decyzja z dnia 12 grudnia 2011 r. została wydana niezgodnie z warunkami zabudowy ustalonymi decyzją Burmistrza Wielunia nr 230/10, co oznacza niezgodność decyzji

z zagadnieniem wstępnym rozstrzygniętym przez Burmistrza Wielunia, oparcie decyzji na zgodzie wyrażonej pod wpływem błędu oraz celowym niedoręczeniu stronie skarżącej dokumentów, z których wynikał faktyczny zakres inwestycji;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez nienależyte wyjaśnienie okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i mało wnikliwe rozpatrzenie materiału, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych.

Skarżąca, wskazując "art. 145 § 1 pkt 1 ustawy", wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie rozpatrywały merytorycznie wniosku, ograniczając się do stwierdzenia, że w ich opinii przekroczony został miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Zdaniem skarżącej, to z kolei spowodowało, iż organy w ogóle nie zajęły się rozpatrzeniem, czy w przedmiotowej sprawie nie zaszły inne przesłanki wznowienia postępowania, w tym obligujące organy administracyjne do wznowienia z urzędu, tj. w szczególności pkt. 1-2 oraz pkt. 7 § 1 art. 145 k.p.a.

Następnie skarżąca podniosła, że decyzją nr 230/10 Burmistrz Wielunia ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej działki, a ze względu na niewielkie parametry działki dopuszczona została lokalizacja budynku gospodarczo-garażowego w granicach działki. Równocześnie zastrzeżono, że projektowany budynek gospodarczo-garażowy ma mieć jedną kondygnację, a wysokość górnej krawędzi głównej kalenicy dachu - maksymalnie 6 m.

W odniesieniu do powyższego skarżąca dodała, że jej działka o nr [...] sąsiaduje z opisaną wyżej działką i wyraziła zgodę na budowę garażu w granicach działki - z zastrzeżeniem, że będzie on miał wymiary zbliżone do budynku gospodarczego już istniejącego, który miał być rozebrany (decyzja Starosty Wieluńskiego nr 1352/11 zatwierdzająca projekt budowlany nakładała obowiązek wcześniejszego rozebrania istniejącego budynku gospodarczego).

Skarżąca podniosła dalej, że nigdy nie otrzymała projektu planowanego budynku gospodarczego, mimo iż będzie oddziaływał on na jej nieruchomość.

Nie miała zatem wglądu w plany budowy, ponieważ ani organy administracyjne,

ani inwestorzy nie przedstawili jej tych planów. Jednocześnie skarżąca wyjaśniła,

że gdy dociekała w Starostwie Wieluńskim w Wydziale Budownictwa, dlaczego

nie otrzymała projektu, poinformowano ją, że plan budynku jest w Urzędzie - nie był przeze nią odebrany, gdyż korespondencja wysyłana była na nieaktualny adres, co, zdaniem skarżącej, pozbawiło ją czynnego udziału w postępowaniu.

W ocenie skarżącej, budowany budynek wykracza poza wyrażoną przeze nią zgodę - przekracza wymiary wcześniejszego budynku, nadmiernie zacieniając jej działkę. Nadto dodała, że budynek niezgodnie z warunkami zabudowy jest budynkiem dwukondygnacyjnym i na obu kondygnacjach ma otwory okienne.

Skarżąca wskazała również, że nie mając planu o niezgodności dowiedziała się dopiero na wiosnę 2022 r., kiedy zobaczyła budowaną drugą kondygnację.

Zdaniem skarżącej, decyzja Starosty Wieluńskiego nr 1352/11 nie tylko była niezgodna ze stanowiskiem wyrażonym przez Burmistrza Wielunia, ale i oparta została na fałszywych dowodach (w tym w szczególności jej rzekomej zgodzie na inwestycję w tym zakresie).

W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 27 marca 2023 r. skarżąca oświadczyła, że nie wyraziła zgody na powstały budynek na działce nr [...] i wskazała przy tym, iż jej zgoda dotyczyła budowy garażu wielkości blaszaka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 8/2023, znak: GPB-III.7722.1.2023 AD, utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Wieluńskiego z dnia 20 grudnia 2022 r. nr 294/2022, znak: AB.033.626.2022, odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty Wieluńskiego nr 1352/11 z dnia

12 grudnia 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E.

i M.P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] obręb [...], gmina [...].

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy kwestii procesowej

- odmowy wznowienia postępowania. Tryb wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. postępowanie to może toczyć się dopiero po wydaniu przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie

art. 149 § 1 k.p.a.

Jak stanowi art. 147 k.p.a. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania można wszcząć z urzędu lub na wniosek strony, z tym, że wznowienie postępowania

z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

Wymaga podkreślenia, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania

nie powoduje automatycznie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 maja 2020 r., II SA/Łd 177/20, LEX nr 3028271, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zgodnie z art. 148 k.p.a. podanie

o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczonym od dnia powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania lub

od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 czerwca 2022 r., II SA/Ke 260/22, LEX nr 3368095).

Wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, zobowiązuje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Natomiast w przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., jest zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że wbrew zrzutom skargi, zaskarżone postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 18 stycznia 2023 r.

nr 8/2023, znak: GPB-III.7722.1.2023 AD odpowiada prawu. W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać ustalenie przez organy obu instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skarżąca wniosła podanie o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Starosty Wieluńskiego nr 1352/11 z dnia

12 grudnia 2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E.

i M.P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] obręb [...], gmina [...],

z uchybieniem terminu, przewidzianego na jego wniesienie w art. 148 k.p.a.,

co zobowiązało oba organy do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowaniu.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W przepisie art. 148 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje się na moment dowiedzenia się o okoliczności, a nie na moment dowiedzenia się o tym, że owa okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 r., II SA/Rz 279/10, CBOSA). Natomiast, zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W ocenie Sądu słusznie wskazał organ II instancji, iż w pierwszej kolejności jest on zobowiązany do zbadania czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Chociaż organ I instancji nie wskazał, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem na podstawie art. 148 § 1 pkt 1 k.p.a. (skarżąca w skardze wskazała tę właśnie podstawę prawną),

a jedynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to jednak dokonał oceny terminu do złożenia wniosku o wznowienie, który dotyczy również powyższej podstawy prawnej. Organ I instancji (jak i organ II instancji) słusznie wskazał, że skarżąca wiedzę o budowie przedmiotowego budynku powzięła w dniu odebrania decyzji Starosty Wieluńskiego z dnia 12 grudnia 2011 r. nr 1352/11 w dniu 27 stycznia 2012 r.,

a ponadto wiedzę o wymiarach budynku, ilości kondygnacji powzięła przed dniem

14 lipca 2022 r., czyli przed wystosowaniem do organu I instancji pisma z dnia 14 lipca 2022 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się adnotacja, iż skarżąca zapoznała się z aktami sprawy w dniu 25 września 2018 r. Skarżąca nie potwierdza, ale również nie zaprzecza tej okoliczności. Nadto w aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z dnia 24 października 2022 r. nr 62/2022 umarzająca postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku i w jej uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 16 maja 2022 r. wpłynął wniosek skarżącej dotyczący samowoli budowlanej na działce nr [...]. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że wniosek skarżącej, czy to dotyczący przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czy też przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. został wniesiony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 k.p.a.

Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że w sytuacji, gdy postępowanie wznowieniowe prowadzone jest na wniosek strony, organ jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku inicjującym takie postępowanie i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2021 r., II OSK 3335/18, CBOSA, por. także wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2022 r., I OSK 2396/20, LEX nr 3390721, CBOSA).

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej dotyczącego możliwości wznowienia przez organ postępowania z urzędu, należy wskazać, że wznowienie postępowania

z urzędu przez organ jest jego prawem. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania w każdej prawomocnie zakończonej sprawie celem sprawdzenia, czy nie zachodzą postawy do wznowienia. Obowiązek wznowienia ma natomiast miejsce w razie znalezienia przyczyny wznowienia ().

Sąd podkreśla, że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem. Organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania w każdej sprawie celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia. Obowiązek wznowienia ma miejsce w razie znalezienia przyczyny wznowienia. Organ wszczyna z urzędu postępowanie wznowieniowe, jeżeli na podstawie znanych mu okoliczności faktycznych uzna, że zaistniała jedna z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1-3, 5-8 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2002 r. II SA 2791/00, CBOSA; por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2008 r. II SA/Wa 1194/08, CBOSA, aprobowane przez R. Stankiewicza [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 1245-1246, komentarz do art. 147; por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r.

I OSK 1482/11, Lex 1136642, aprobowany przez T. Kiełkowskiego [w:] red. H. Knysiak-Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WK 2019, komentarz do art. 147, por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2022 r., I OSK 1595/21, LEX nr 3360351).

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie

z art. 107 k.p.a., organ II instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących uregulowań prawnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł

o oddaleniu skargi.

is