Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2322/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 136 ust.3 w zw. z art. 137 ust. 1 oraz 216 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 953/17 w sprawie ze skarg Gminy [...] oraz Polskiego Związku Działkowców [...] na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 2 sierpnia 2017 r., znak: GN-V.7534.2.48.2017.AG w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Gminy [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 953/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skarg Gminy Lublin oraz Polskiego Związku Działkowców Okręgowego Zarządu w Lublinie na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 2 sierpnia 2017 r., znak: GN-V.7534.2.48.2017.AG, w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 31 stycznia 2017 r., znak: IGM.6821.125.2015.MP1; II. zasądził od Wojewody Lubelskiego na rzecz Polskiego Związku Działkowców Okręgowego Zarządu w Lublinie 200 (dwieście) złotych, a na rzecz Gminy Lublin 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych – z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 31 stycznia 2017 r., orzekającą o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości położonej w Lublinie, przy ul. [...] (obręb [...] – [...], arkusz mapy 3), oznaczonej jako projektowana działka nr [...] o pow. 0,0854 ha i zobowiązał wnioskodawcę do zwrotu na rzecz Gminy Lublin (dalej: Gmina) zwaloryzowanej kwoty 11 662,32 zł, ustalonej tytułem odszkodowania za wywłaszczony grunt. Jednocześnie organ pierwszej instancji orzekł o wygaśnięciu prawa użytkowania nieruchomości na rzecz Polskiego Związku Działkowców (dalej: PZD) z dniem, w którym decyzja o zwrocie nieruchomości stanie się ostateczna, a także ustalił odszkodowanie na rzecz PZD za składniki majątkowe stanowiące własność PZD w kwocie 9 554 zł oraz odszkodowanie na rzecz działkowców: dla H.L. i J.L. – 35.274,00 zł, dla D.P. – 11.821,00 zł, dla M.A.Z. – 2.387,00 zł, dla G.P. – 15.548,00 zł, dla P.P. – 5.757,00 zł i dla M.W. – 3.574,00 zł. Starosta zobowiązał także Gminę do odtworzenia i założenia rodzinnego ogrodu działkowego w terminie 3 lat od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy nowej regulacji ustawy z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40), zwłaszcza art. 26 tej ustawy, przewidującego ochronę w postaci przysługującego rodzinnym ogrodom działkowym roszczenia w zakresie odszkodowania i odtworzenia ogrodu, o czym orzekł w decyzji o zwrocie nieruchomości. Jednocześnie za niezasadne uznał zarzuty Gminy co do nałożenia na nią obowiązku odtworzenia rodzinnego ogrodu działkowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wnieśli Gmina Lublin oraz Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd w Lublinie.

Sąd I instancji uznał, że skargi są uzasadnione i zasługują na uwzględnienie, jednakże Sąd uwzględnił je z innych powodów niż w nich wyrażone. W ocenie Sądu, oczywiste jest, co nie zostało należycie uwzględnione w sprawie przez organy obu instancji, że o zrealizowaniu celu wywłaszczenia obejmującego, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, "budowę osiedla mieszkaniowego", można mówić również w przypadku zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości w sposób pozwalający na uzupełnienie dominującej funkcji mieszkaniowej funkcją wypoczynkową, a także funkcję izolacyjną i plastyczną. W rozpoznawanej sprawie okoliczność ta nie budzi wątpliwości, albowiem osiedle mieszkaniowe pod nazwą "[...]" zostało wybudowane przez Lubelską Spółdzielnię Mieszkaniową i znajduje się ono w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której zwrotu domaga się wnioskodawca. Nie budzi wątpliwości, że w piśmie z 1963 roku (uzgodnienie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 30 stycznia 1963 r., L. dz. BUA-VII-1/1/63, dotyczące lokalizacji ośrodka dzielnicowego Rury) mowa jest o granicach terenu przeznaczonego na ośrodek dzielnicowy, określonych jedynie orientacyjnie w załączonym "podkładzie". Niekwestionowane jest zaś, że w aktach sprawy brak jest wspomnianego "podkładu" – mapy opisanego terenu w skali 1:5000, stanowiącej integralną część powyższego uzgodnienia. Wyjaśnienie tej kwestii ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, gdyż dokument ten wskazywał dane, pozwalające na ustalenie granic "terenu urządzeń dzielnicowych zieleni i sportu". Zwrócił uwagę na okoliczność całkowicie pominiętą przez organy obu instancji orzekające w sprawie. Mianowicie, co jest Sądowi wiadome z urzędu, w bezpośrednim sąsiedztwie opisanej na wstępie nieruchomości, przy ul. [...] w Lublinie (u zbiegu ul. [...] i ul. [...]) znajdują się nieruchomości zagospodarowane pod halę widowiskowo-sportową wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz nowoczesny stok narciarski. Ubocznie wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1519/14 oraz z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1860/16, podzielił stanowisko WSA w Lublinie co do braku podstaw do zwrotu tychże nieruchomości, wobec zagospodarowania ich na cel wywłaszczenia obejmujący realizację usług kultury fizycznej, uzupełniających infrastrukturę osiedla mieszkaniowego. Wspomniane kwestie, całkowicie pominięte przez organy obu instancji, niewątpliwie mają istotne znaczenie dla sprawy. W konsekwencji tego należy uznać, że organy obu instancji naruszyły art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt. 1 i 2 i ust. 2 u.g.n., poprzez błędną wykładnię tych przepisów oraz poprzez ich wadliwe zastosowanie i stwierdzenie, że cel wywłaszczenia działki nr [...] nie został zrealizowany. Jest ponadto oczywiste, że organy naruszyły także przepisy postepowania - art. 7, 10 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia istotnych okoliczności dotyczących zakresu i sposobu realizacji celu wywłaszczenia. Organy obu instancji winny bowiem w szczególności ocenić, czy mając na uwadze treść opisanych wyżej dokumentów, w tym uzgodnienia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 30 stycznia 1963 r., L. dz. BUA-VII-1/1/63, doszło do realizacji celu wywłaszczenia. Ponadto, ocena realizacji celu wywłaszczenia musi uwzględniać kwestię dopuszczalnej modyfikacji celu wywłaszczenia, określonego w umowie sprzedaży zawartej na podstawie art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, skoro jest bezsporne, że na terenie opisanej nieruchomości, położonej w bezpośrednim sąsiedztwie osiedla mieszkaniowego o nazwie "[...]", znajduje się rodzinny ogród działkowy o nazwie ROD "Piastowski", mający charakter ogrodu stałego, co jednak również nie było przedmiotem zainteresowania organów obu instancji. Zrealizowanie na wywłaszczonej nieruchomości rodzinnego ogrodu działkowego nie może być okolicznością przesądzającą o niedopuszczalnej modyfikacji celu wywłaszczenia.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł M.W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 oraz z 216 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 2603 ze zm.) przez przyjęcie, iż wywłaszczona nieruchomość położona w Lublinie, przy ul. [...], oznaczona jako projektowana działka nr [...] o powierzchni 0,0854 ha została wykorzystana na celu określonym w umowie sprzedaży zawartej w dniu 28 grudnia 1967 r. Rep. A [...] na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości pomiędzy M.W. a Skarbem Państwa-Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie, tj. w celu budowy przez Lubelska Spółdzielnię Mieszkaniową osiedla mieszkaniowego pod nazwą "[...]" i tym samym cel wywłaszczenia został zrealizowany.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna (środek odwoławczy) została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania przez sąd (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki NSA z dnia: 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie powołano się wyłącznie na naruszenie przez zaskarżony wyrok przywołanych norm (przepisów) prawa materialnego. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną należy stwierdzić, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych uprzednio rozstrzygnięć organów i następnie orzeczenia Sądu I instancji stanowiły właściwe przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 z późn. zm., dalej: u.g.n.): tj. przede wszystkim art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 oraz art. 216 ust. 1 u.g.n.

Na wstępnie realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy przypomnieć, że przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862; B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 612–620).

Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 612–620).

Wadliwość w sformułowaniu zarzutów nie musi jednocześnie uniemożliwiać rozpoznania skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jej podstawy, przychylając się do stanowiska, że nie każde nieprawidłowe przedstawienie podstaw kasacyjnych wynikających z art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a. dyskwalifikuje skargę kasacyjną (zob. uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy należy stwierdzić, że poczynienie powyższych uwag było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada omówionym wyżej wymogom p.p.s.a.

Zauważyć bowiem należy, iż kluczową kwestią w rozpoznawanej sprawie jest to, czy Sąd I instancji zasadnie uchylił decyzje Wojewody Lubelskiego z dnia 2 sierpnia 2017 r., znak: GN-V.7534.2.48.2017.AG oraz decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 31 stycznia 2017 r., znak: IGM.6821.125.2014.MP1, w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w Lublinie, przy ul. [...] (obręb [...] – [...], arkusz mapy 3), oznaczonej jako projektowana działka nr [...] o pow. 0,0854 ha. Wokół powyższego skupia się zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego.

Przyczyną uchylenia przez Sąd wojewódzki obydwu decyzji organów było stwierdzone zaskarżonym wyrokiem przede wszystkim naruszenie – na etapie postępowania administracyjnego – przepisów postępowania dowodowego (wyjaśniającego) zwartych w k.p.a., które miały wpływ na wynik sprawy, bowiem ostatecznie doprowadziło to organy do błędnej wykładni i zastosowania przepisów u.g.n. odnoszących się do realizacji celu wywłaszczenia na gruncie załatwianej sprawy administracyjnej.

W rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie skarga kasacyjna powołuje się tylko na naruszenie prawa materialnego, nie wskazując na żadne naruszenia przez Sąd wojewódzki przepisów postępowania, a zwłaszcza norm p.p.s.a. czy k.p.a. Oznacza to, że środek odwoławczy nie kwestionuje wyrażonej przez Sąd wojewódzki oceny w zakresie stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania dowodowego przez organy administracji obydwu instancji w przedmiocie ustalenia stanu faktycznego.

Sąd odwoławczy – co wskazywano wyżej – nie jest w szczególności uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych. Powyższe wpływa negatywnie na skuteczność środka zaskarżania.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z: 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są co do zasady zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z: 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; 11 października 2012r., I FSK 1972/11; 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

Tym samym, w rozpoznawanej przez Sąd odwoławczy sprawie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 136 ust. 3 i 137 ust. 1 oraz 216 ust. 1 u.g.n. nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem skarżący kasacyjnie za jego pomocą próbuje kwestionować ustalenia faktyczne dotyczące realizacji celu wywłaszczenia spornej nieruchomości w zakresie uprzednio załatwianej sprawy administracyjnej. Skarga kasacyjna nie zakwestionowała w żadnych aspekcie dokonanej przez Sąd I instancji oceny stanu faktycznego ulokowanego w aktach sprawy, który był podstawą dla wydanej przez organ ostatecznej decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację Sądu wojewódzkiego oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia.

Zasadnie między innymi ustalił Sąd I instancji, że jest oczywiste, że organy naruszyły także w szczególności przepisy postepowania – art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia istotnych okoliczności dotyczących zakresu i sposobu realizacji celu wywłaszczenia. Organy obu instancji winny bowiem w szczególności ocenić, czy mając na uwadze treść znajdujących się w aktach dokumentów, w tym uzgodnienia Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 30 stycznia 1963 r., L. dz. BUA-VII-1/1/63, doszło do realizacji celu wywłaszczenia (zob. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2021 r. sygn. I OSK 3681/18, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a tym samym Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę.

Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania sądowego na rzecz Gminy Lublin orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.