Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 274/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 1118/13 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych postanawia: umorzyć postępowanie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 października 2013 r. I. D. złożył skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od wpisu sądowego od wniesionej skargi.

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 1118/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

Pismem z dnia 25 listopada 2014 r. I. D. wniósł o przesłanie mu wyroku wraz z uzasadnieniem.

Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 1118/13, na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł (złotych: sto) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia opłaty. W zarządzeniu wskazano, że jeżeli opłata nie zostanie uiszczona, Przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie.

Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł I. D. W przedmiotowym piśmie wnioskował o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go z opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z dnia 20 listopada 2014 r. wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie podniósł, że jego sytuacja majątkowa nie uległa zmianie od chwili wniesienia przez niego poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 14 stycznia 2013 r.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt 1118/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał I. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Artykuł 227 § 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Zażalenie przysługuje więc na każde zarządzenie przewodniczącego lub postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie kosztów sądowych i to niezależnie od tego, czy strona kwestionuje wysokość opłaty, czy też podstawę żądania tej opłaty.

Na podstawie art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. Zgodnie z § 2 opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczony na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Stosownie natomiast do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych - opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 25 listopada 2014 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. i doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem. Prawidłowo zatem, zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący zawarł wniosek o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. prawo pomocy we wnioskowanym zakresie zostało skarżącemu przyznane.

W niniejszej sprawie wymaga podkreślenia, że w świetle przytoczonych powyżej przepisów, Sąd zasadnie zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2014 r. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Powyższemu zarządzeniu nie sposób zarzucić naruszenia prawa. Istotną okolicznością w sprawie pozostaje jednak fakt, że postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie w całości od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty kancelaryjnej. Oznacza to, że skarżący nie będzie de facto zobowiązany do poniesienia kosztów opłaty za odpis orzeczenia wraz uzasadnieniem. W świetle powyższego, postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Z tego względu, na podstawie 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.