Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2447/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11g
journal: Dz.U. 2018 poz 1474
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2021 r. sprawy ze skargi A.S. i A.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., Nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.S. i A.S. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., Nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi publicznej ulicy [...] na odcinku ul. [...] – ul. [...] na terenie [...]", uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części i orzekł w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał je w mocy.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Prezydent [...] udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Budowa drogi publicznej ulicy [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] na terenie [...]", dla której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli A.S. i A.S. podnosząc, że nie zgadzają się na przejęcie części ich działki. Następnie pismem z 23 kwietnia 2019 r. organ odwoławczy wezwał inwestora – Miasto [...], reprezentowanego przez Prezydenta [...] – do przedłożenia 5 egzemplarzy części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zgodnie z załączonymi wytycznymi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik inwestora pismem z 30 października 2019 r. przedłożył wymagane egzemplarze projektu. Z uwagi na dalsze braki w dokumentacji, Wojewoda [...] pismem z 30 października 2019 r. ponownie wezwał inwestora do ich uzupełnienia. W wykonaniu wezwania pełnomocnik inwestora pismem z 14 listopada 2019 r. uzupełnił stwierdzone braki. Ze względu na nieprzesłanie wszystkich wymaganych dokumentów, organ II instancji pismem z 7 stycznia 2020 r. ponownie wezwał o nadesłanie uzupełnionych 5 egzemplarzy części rysunkowej projektu. W odpowiedzi na wezwanie przy piśmie z 10 lutego 2020 r. nadesłano skorygowane egzemplarze projektu. W dalszej kolejności, Wojewoda [...] pismem z 1 kwietnia 2020 r. zawiadomił strony o zebranym materiale dowodowym w niniejszej sprawie. Strony nie skorzystały jednak z możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania, odwołujący się wnosili pisma z uwagami z dnia: 21 października 2019 r., 6 listopada 2019 r., 19 listopada 2019 r., 14 stycznia 2020 r. i 7 maja 2020 r., które zostały uwzględnione przy ocenie materiału dowodowego w sprawie.

Po przenalizowaniu odwołania oraz pism złożonych w toku sprawy, Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie w zakresie rysunku "Projekt zagospodarowania terenu" (str. 12 projektu budowlanego, tom I – projekt zagospodarowania terenu) i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie nowego rysunku projektu zagospodarowania terenu, który tworzy załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w jego ocenie kontrolowane rozstrzygnięcie czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, gdyż zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie, tj.: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (przedstawione na mapie w skali 1:500 stanowiących graficzną część projektu zagospodarowania terenu zawartego w projekcie budowlanym), zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapę z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:500 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik do decyzji). Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ odwoławczy stwierdził jednak, że wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. W odniesieniu bowiem do punktu dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego koniecznym było jego uchylenie w zakresie rysunku pt. "Projekt zagospodarowania terenu" (str. 12 projektu budowlanego, tom I - projekt zagospodarowania terenu), będącego częścią projektu budowlanego i stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji, a także zatwierdzenie w tym zakresie nowego rysunku, który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji.

Organ odwoławczy podkreślił, że na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zmianie uległy: opis zakresu robót budowlanych w projektowanych liniach rozgraniczających, w tym wskazaniu w sposób jednoznaczny działek ewidencyjnych przed i po podziale, wymiarowanie projektowanych obiektów (w tym zjazdów), a także skorygowanie metryki. W przedłożonym projekcie wskazano w sposób jednoznaczny projektowaną linie rozgraniczającą i granice działek ewidencyjnych objętych wnioskiem. Ponadto projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie do celów projektowych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez projektantów posiadających zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, i aktualnych na dzień opracowania projektu. Wszystkie strony oraz załączniki zostały ponumerowane właściwie. Wojewoda [...] uznał również, że przedłożona dokumentacja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 r. poz. 1935) oraz rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie zgodnie w sprawie warunków technicznych (Dz. U z 2016 r., poz. 124). Równocześnie stwierdził, że w pozostałym zakresie decyzja odpowiada wymogom ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stąd brak było podstaw do jej kwestionowania.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania inwestor ustosunkował się do zarzutów odwołujących się, wskazując że pozyskanie terenu pod drogę w rejonie działki nr ew. [...] w obrębie [...] (należącej do odwołujących się) następuje na długości 3 działek (nr ew.: [...]) zgodnie z linią rozgraniczającą figurującą w 2017 roku na mapie zasadniczej. Linia podziału pokrywa się z linią istniejących ogrodzeń na działce nr ew. [...] oraz przebiegiem ogrodzenia na działce nr ew. [...] przed 2010 rokiem. Ponadto, na wniosek Naczelnika Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami [...], działającego z upoważnienia Prezydenta [...],[...] Urząd Wojewódzki w [...] wszczął postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji potwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. - w trybie art. 73 ustawy reformującej administrację publiczną - prawa własności gruntów na działce nr ew. [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW [...] zajętego pod część ulicy [...] (dawna [...]) w W., oznaczonego jako działka nr ew. [...] na mapie sytuacyjnej nieruchomości według wykazu powierzchni z wydzieleniem gruntu zajętego pod drogę publiczną, według stanu z dnia 31 grudnia 1998 r. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 12 listopada 2010 r. Po okazaniu w dniu 17 września 2010 r. właścicielom posesji ul. [...] 1 przebiegu granicy nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...], zostało wybudowane nowe ogrodzenie w linii granicy działki nr ew. [...]. W wyniku ustawienia nowego ogrodzenia na granicy tej działki, istniejące sieci uzbrojenia terenu (sieć teletechniczna i sieć elektroenergetyczna napowietrzna z oświetleniem) znalazły się wewnątrz ogrodzenia posesji (ul. [...] 1). Co więcej Wojewoda [...] uznał, że zastosowany skos na narożniku działki nr ew. [...] jest minimalnym zgodnym z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i wynosi 5 m x 5 m. Dodatkowo nowa granica działki pokrywa się z przebiegiem ogrodzenia sprzed 2010 roku i jest zgodna z mapą sytuacyjną wykonaną w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości na podstawie art. 73 omawianej ustawy.

Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno starosta, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Tym samym zadanie organu ogranicza się do sprawdzenia czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Na zakończenie swoich rozważań Wojewoda [...] podkreślił, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nieuregulowanych w ustawie o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Natomiast z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej.

Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A.S. i A.S., domagając się jej uchylenia. Jednocześnie skarżący zarzucili kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 11d ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 4 i pkt 8 lit. e ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegającego na nieuwzględnieniu w projekcie budowlanym konieczności przebudowy ogrodzenia posesji skarżących oraz posadzenia kilkudziesięciu tui, co oznacza powstanie po ich stronie znacznej uciążliwości, co stoi w oczywistej sprzeczności z zasadą najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji drogowej,

- art. 21 Konstytucji w zw. z art. 6, art. 112 i art. 113 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy i art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, polegające na wywłaszczeniu ponad możliwy oraz ponad konieczny i niezbędny cel zrealizowania inwestycji celu publicznego,

- art. 10 § 1 w zw. z art. 73 k.p.a., polegającego na pozbawieniu skarżących możliwości wglądu w akta sprawy, w toku prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji,

-art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 136 k.p.a., polegającego na niewzięciu pod uwagę zastrzeżeń skarżących składanych w toku postępowania oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niezebraniu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a także na braku szczegółowego, merytorycznego odniesienia się w zaskarżonej decyzji do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, co w konsekwencji skutkowało brakiem należytego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy przez organ II instancji.

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania uczestników postępowania wywłaszczeniowego, polegające na wywłaszczeniu jedynie nieruchomości skarżących przy jednoczesnym braku zastosowania tej procedury w stosunku do jakiejkolwiek innej, zamieszkałej nieruchomości, znajdującej się na całym odcinku przedmiotowej inwestycji drogowej tj. odcinku pomiędzy ulicą [...] i ulicą [...] w [...],

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, merytorycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy, a jedynie ograniczenie się przez organ w uzasadnieniu decyzji do cytowania przepisów ustaw i formułowania rozbudowanych, lecz ogólnikowych twierdzeń,

- art. 35 § 3 k.p.a. polegającego na prowadzeniu przez organ postępowania odwoławczego prawie dwa lata, mimo, że zgodnie z dyspozycją tego przepisu termin na załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym wynosi jeden miesiąc.

W uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił przebieg procedury zapoznania się z aktami administracyjnymi w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] podnosząc, że skarżący nie umawiali się telefonicznie na przeglądanie akt.

W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2021 r. skarżący wyjaśnili, że mimo podjęcia wielu prób, nie umożliwiono im zapoznania się z aktami administracyjnymi w niniejszej sprawie, co stanowi naruszenie zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] lipca 2020 r. wydana w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi publicznej ulicy [...] na odcinku ul. [...] – ul. [...] na terenie [...]. Decyzją tą organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po dokonaniu korekty decyzji I instancji w zakresie zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, w zasadniczej części utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r.

Dokonując oceny decyzji Wojewody ze skarg skarżących, kierując się przy tym interesem prawnym skarżących, Sąd uznał, że wskazana decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie są zasadne.

Osia sporu – jak wynika z uzasadnienia skargi jest odjęcie fragmentu ( skos) działki nr ew. [...] - której właścicielami są skarżący – w wyniku czego nastąpi przesuniecie ogrodzenia a wraz z nim utrata rzędu posadzonych tui i konieczność ponownych nasadzeń.

Odnosząc się do "niezbędności zajęcia" części działki skarżących pod inwestycję Sąd stwierdza, że kwestia ta była przedmiotem uwagi zarówno organu I, jak i II instancji, a świadczy o tym wymiana w toku postępowania korespondencji organów orzekających z inwestorem, w celu ustalenia konieczności częściowego wywłaszczenia skarżących . Stąd też akta zawierają stanowisko inwestora dotyczące tego zagadnienia. Wynika z niego, że inwestycja w kształcie zaprojektowanym jest zgodna z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych dróg, a potrzeba zajęcia części działki – wywołana została koniecznością dostosowania projektowanej drogi do minimalnych parametrów technicznych uregulowanych w tym rozporządzeniu

Podkreślenia nadto wymaga, że jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania pozyskanie terenu pod drogę w rejonie działki nr ew. [...] w obrębie [...] następuje na długości 3 działek (nr ew.: [...]) zgodnie z linią rozgraniczającą figurującą w 2017 roku na mapie zasadniczej. Linia podziału pokrywa się z linią istniejących ogrodzeń na działce nr ew. [...] oraz przebiegiem ogrodzenia na działce nr ew. [...] przed 2010 rokiem.

Należy także podkreślić, że, na wniosek Prezydenta [...], Wojewoda [...] wszczął postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji potwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. - w trybie art. 73 ustawy reformującej administrację publiczną - prawa własności gruntów na działce nr ew. [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW [...] zajętego pod część ulicy [...] (dawna [...]) w W., oznaczonego jako działka nr ew. [...] na mapie sytuacyjnej nieruchomości według wykazu powierzchni z wydzieleniem gruntu zajętego pod drogę publiczną, według stanu z dnia 31 grudnia 1998 r. przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 12 listopada 2010 r. Nowa granica działki pokrywa się z przebiegiem ogrodzenia sprzed 2010r. i jest zgodna z mapą sytuacyjną wykonaną na potrzeby uregulowania stanu prawnego nieruchomości na podstawie art 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną

Od 2010r. właściciele posesji ul. [...] 1 znali przebieg granicy nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...], pomimo to zostało wybudowane nowe ogrodzenie w linii granicy działki nr ew. [...]. W wyniku realizacji nowego ogrodzenia na granicy tej działki, istniejące sieci uzbrojenia terenu (sieć teletechniczna i sieć elektroenergetyczna napowietrzna z oświetleniem) znalazły się wewnątrz ogrodzenia posesji (ul. [...] 1).

Trzeba nadto wyjaśnić, że Sąd podziela stanowisko Wojewody, że zastosowany skos na narożniku działki nr ew. [...] jest minimalnym zgodnym z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i wynosi 5 m x 5 m. Dodatkowo nowa granica działki pokrywa się z przebiegiem ogrodzenia sprzed 2010 roku i jest zgodna z mapą sytuacyjną wykonaną w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości na podstawie art. 73 omawianej ustawy.

Poza tym, Sąd podkreśla, że zgodnie z przepisami specustawy drogowej właściwy starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, jako organ architektoniczno-budowlany w procesie budowy drogi publicznej jest uprawniony wyłącznie do orzekania w przedmiocie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Przepisy ustawy nie upoważniają go do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku inwestora, ani też do zmiany przebiegu inwestycji. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zatem, i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, stosując przepisy specustawy drogowej organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Tylko stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w tej wersji - wnioskowanej przez zarządcę drogi. Tak też przyjął NSA m.in. w wyroku z 3 września 2014 r. o sygn. akt II OSK 170/14 stwierdzając, że organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Przy czym, we wskazanym wyroku, NSA za dopuszczalną uznał weryfikację przez organ zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także ocenę przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. "Ta weryfikacja nie może mieć jednak na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale ma na celu zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu przedsięwzięcia drogowego".

Kierując się powyższym Sąd stwierdza, że z prawidłowych ustaleń organu drugiej instancji wynika, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza obowiązującego prawa, wniosek inwestora zawiera elementy wskazane w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, a projekt budowlany jest zgodny z ustawą Prawo budowlane. W tej sytuacji nie było podstaw do odmowy wydania decyzji akceptującej inwestycję w kształcie przedstawionym przez wnioskodawcę.

W takich warunkach zarzuty skarżących nie mogły wywołać zamierzonego skutku. Z powyższego wynika, że inwestor zaprojektował zajęcie działek skarżącego tylko w takim zakresie, w jakim było to niezbędne pod pas drogowy, zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z przywołanym rozporządzeniem , koniecznym było wydzielenie trójkąta widoczności i uregulowanie ciągłości pasa drogowego związanego z infrastrukturą techniczną.

Nadto Sąd wskazuje, że inwestycja obejmująca ul. [...] ( na odcinku ul. [...] - ul. [...] w W. [...]) – drogę gminną może być realizowana w oparciu o specustawę drogową, odnoszącą się -po myśli art. 1 ust. 1 ww. ustawy- do dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (v. art. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych); w tym też celu może mieć więc miejsce wywłaszczenie "niezbędnych" do jej realizacji nieruchomości, a uproszczone zasady i procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, określone w specustawie drogowej, mające na celu przyspieszenie procesu rozwoju infrastruktury drogowej w Polsce, mają zastosowanie właśnie do inwestycji obejmujących budowę (rozbudowę) dróg, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Decydujące znaczenie dla ich zastosowania ma zaś nie tyle aktualny, co docelowy status drogi (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 931/16). Poza tym, budowa drogi jako drogi publicznej jest inwestycją celu publicznego z mocy prawa, niezależnie od tego, jaka część mieszkańców gminy będzie z tej drogi korzystać (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 704/09).

Sąd zaznacza także, że kontrolowana decyzja jest decyzją związaną, czy inaczej: nie jest oparta na uznaniu administracyjnym; po myśli bowiem art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2; w konsekwencji na podstawie ww. art. 11i ust. 1 odpowiednie zastosowanie w sprawie znalazł m.in. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Sąd wyjaśnia również, że na mocy art. 136 k.p.a. organ odwoławczy ma możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego; nie jest bowiem tylko kontrolerem decyzji organu I instancji; w razie stwierdzenia takiej konieczności może więc podjąć czynności wyjaśniające. Uregulowana w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być bowiem rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed organem I instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia tego organu. Niemniej jednak, gdy istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, organ drugiej instancji jest obowiązany zastosować art. 138 § 2 k.p.a. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, albowiem kwestie wyjaśniane na etapie II instancji nie wpłynęły na zakres inwestycji, stanowiły wyłącznie jej korektę w odniesieniu do projektu zagospodarowania terenu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 2019r., poz. 2325) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.