Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 551/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 672/21 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 marca 2021 r. znak: WI-I.7840.5.68.2020.BU w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 28 września 2021 r., II SA/Kr 672/21, oddalił skargę J. A. na decyzję Wojewody Małopolskiego (dalej Wojewoda) z dnia 25 marca 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Zaskarżoną decyzją Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2020.1333; dalej p.b.) w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań E. A., B. K. oraz J. A. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa (dalej Prezydent Miasta) z dnia 17 lipca 2020 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi M. Z., pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa bezdotykowej myjni samochodowej samoobsługowej trzystanowiskowej z wewnętrznymi instalacjami gazu, c.o., energii elektrycznej, wod.-kan., wraz z zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej, wody, wlz energii elektrycznej, zlz gazu, zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej, budowa terenu utwardzonego (placu manewrowego), likwidacja nieczynnego przyłącza gazu oraz przebudowa wewnętrznej instalacji wodociągowej w terenie, dz. nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w Krakowie" – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

J. A. złożyła skargę na tę decyzję.

Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił wniesioną skargę.

W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (decyzja Prezydenta Miasta z 8 czerwca 2017 r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 7 listopada 2017 r.). Sąd zaznaczył, że ewentualne postępowanie nadzwyczajne co do tej decyzji nie stanowiło podstawy do jej nieuwzględnienia w postępowaniu o pozwolenie na budowę; organ nie mógł też brać pod uwagę potencjalnych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie wszedł jeszcze w życie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda dokonał weryfikacji projektu pod kątem spełnienia ustalonych warunków zabudowy – w szczególności w zakresie komunikacji i miejsc postojowych. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że organizacja ruchu, przestawiona na "Schemacie organizacji ruchu/diagram przejezdności" (k. 96-96c), czyni zadość postanowieniom decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego także co do tego, że zaprojektowanie na terenie inwestycji jednego miejsca postojowego dla samochodów i jednego miejsca postojowego dla rowerów – spełnia wymogi wynikające z decyzji o warunkach zabudowy i z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.). WSA miał na względzie specyficzny charakter inwestycji – zaprojektowana myjnia ma charakter samoobsługowy i nie przewiduje się osób zatrudnionych na stałe w celu jej obsługi. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do zakwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy wspomnianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania stanowiska Wojewody w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 12 r.w.t. (usytuowanie budynku) oraz w zakresie § 271 i 272 ust. 1 r.w.t. (bezpieczeństwo pożarowe). W okolicznościach niniejszej sprawy szczególnej uwagi wymagał wymóg określony w § 324 rozporządzenia, którego spełnienie musiało być weryfikowane przez pryzmat przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dla terenów mieszkaniowych jednorodzinnych wskaźnik LAeqd został określony na poziomie 50 dB, a wskaźnik LAeqN – na poziomie 40 dB (tabela 1, poz. Nr 2). Dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej wartości te zostały ustalone na poziomach – odpowiednio – LAeqd = 55 dB, LAeqn = 45 dB. Rozporządzenie nie określa dopuszczalnych wartości dla terenów usługowych (bez funkcji mieszanej). Stanowisko organu odwoławczego o spełnieniu powyższych wymogów zasadza się na określonym ustaleniu faktycznym – a mianowicie, że równoważny poziom dźwięku o wartościach przekraczających 50 dB w porze dziennej (i 45 dB w porze nocnej) ogranicza się do terenu inwestycji i fragmentu drogi [...]. Czyniąc to ustalenie organ odwoławczy miał na uwadze zarówno przedłożoną przez skarżącą analizę opracowaną przez mgr inż. J. K. oraz opinię techniczną K. K., jak i opracowania przedłożone przez inwestora. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania oceny organu odwoławczego w tej mierze.

W opinii WSA, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – oświadczenie to, jak słusznie uznał organ odwoławczy, w okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości (tym bardziej, że właściciele działki brali udział w postępowaniu i nie wnosili zastrzeżeń).

Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Kwestie objęte tymi zarzutami były już rozważane w toku postępowania administracyjnego – Wojewoda zajął co do nich stanowisko w sposób wyczerpujący i prawidłowy, wobec czego nie doszło do naruszenia odnośnych przepisów prawa materialnego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła J. A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie:

a) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.:

I. art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) polegające na nieuzasadnionym rozpoznaniu sprawy przez Sąd I instancji na posiedzeniu niejawnym w sytuacji, w której WSA nie stosował i nie miał podstaw do zastosowania przepisu art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa COVID), pozostawiając wniosek skarżącej o przeprowadzenie rozprawy zdalnej bez rozpoznania;

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niedokładnym zbadaniu sprawy oraz niepełnym i błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego przedmiotem skargi, przy równoczesnym bezkrytycznym przyjęciu ustaleń organu odwoławczego jako prawidłowych oraz nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, w szczególności:

- zaniechaniu wyjaśnienia przyczyn oraz podstaw prawnych rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym,

- akceptacji błędów popełnionych przez organy architektoniczne w zakresie zastosowania przepisów postępowania poprzez nieprawidłową ocenę zastosowania przepisów art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.;

- poprzestaniu na oświadczeniu inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością w sytuacji, w której budzić ono winno uzasadnione wątpliwości, bowiem było (i pozostaje nadal) konsekwentnie kwestionowane zaś wywodzi się ze stosunku zobowiązaniowego, który nie został dotychczas w żaden sposób zweryfikowany;

- dokonaniu przez WSA nielogicznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału w miejsce kontroli oceny materiału zgromadzonego w sprawie przez organy administracyjne, w wyniku czego Sąd I instancji wadliwie uznał, że badany projekt budowlany spełnia normy emisji hałasu określone przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska oraz inne wymogi narzucone decyzją o warunkach zabudowy oraz właściwymi przepisami,

- zaniechaniu odniesienia się do zawartych w skardze oraz jej uzupełnieniu (piśmie z dnia 24 września 2021 r.) zarzutów naruszenia przepisów a w szczególności, że zarzutów wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., § 14 pkt 1, § 21 ust. 1 pkt 1 r.w.t., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b.,

III. art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej p.u.s.a.) oraz art. 153 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą realizację sądowo-administracyjnej funkcji kontrolnej i nie rozpoznanie sprawy co do istoty przez Sąd I instancji, tj. nieobjęcie zakresem rozpoznania sprawy administracyjnej postępowania od wydania decyzji I instancji i oparcie się wyłącznie na analizie legalności decyzji II instancji, w sytuacji kiedy istota postępowania w aspekcie proceduralnym sprowadzała się m.in. do niezbadania posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

I) art. 34 ust. 1 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak uchylenia decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pomimo niezgodności projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc postojowych,

II) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak uchylenia decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pomimo niezgodności projektu zagospodarowania działki z § 324 r.w.t. w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynikającej z przekroczenia dopuszczalnych prawem poziomów hałasu w obrębie działki inwestycyjnej, na której posadowiony jest budynek mieszkalny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestniczki postępowania M. Z. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W odniesieniu do pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów – naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID – zaznaczyć należy, że zaskarżony wyrok zapadł w dniu 28 września 2021 r. W sprawie tej zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2021 r. Przewodnicząca II Wydziału WSA, powołując się na art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID oraz na § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 61 Prezesa WSA z dnia 16 października 2020 r. zmienionego zarządzeniem nr 35 Prezesa WSA z dnia 4 czerwca 2021 r., skierowała sprawę na posiedzenie niejawne. Skarżąca kasacyjnie o terminie tym była powiadomiona i miała możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed rozpoznaniem sprawy na posiedzeniu niejawnym. Z prawa tego skorzystała przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia 23 września 2021 r. Jak wynika z akt sprawy, pismo to przedstawiono sędziemu sprawozdawcy w dniu 24 września 2021 r., a więc przed terminem posiedzenia niejawnego wyznaczonego w tej sprawie. Mając na względzie powyższe oraz fakt, że bezpośrednim celem ustanowienia oraz stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID była ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID uznać należy za bezzasadny (por. wyroki NSA z 13 kwietnia 2023 r., II GSK 1071/21, LEX nr 3523140; z 26 lipca 2023 r., II OSK 822/22, LEX nr 3604727; z 12 kwietnia 2022 r., II OSK 1652/21, ONSAiWSA 2022/5/75).

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz § 14 pkt 1, § 21 ust. 1 pkt 1 r.w.t., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. stwierdzić należy, że wbrew wywodom skarżącej kasacyjnie, WSA odniósł się do podnoszonych przez nią zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., § 14 pkt 1, § 21 ust. 1 pkt 1 r.w.t., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Przedstawił bowiem szczegółowo stanowisko organu II instancji, poddał je swojej ocenie i po jej dokonaniu stanowisko to zaakceptował. Rozważył przy tym wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności i na tej podstawie ocenił, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jeżeli bowiem chodzi o kwestię badania posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to Sąd I instancji odniósł się do niej w motywach zaskarżonego wyroku podkreślając w szczególności, że w okolicznościach niniejszej sprawy złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości tym bardziej, że właściciele działki brali udział w postępowaniu i nie wnosili zastrzeżeń. Zaznaczyć przy tym wypada, że w sytuacji gdy oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie byłoby prawdziwe, to składającemu takie oświadczenie grozi odpowiedzialność karna. W niniejszej sprawie organ nie miał wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia, a skoro właściciele działki brali udział w postępowaniu, to Sąd I instancji również wątpliwości takich nie miał. Analizując zaś argumentację podniesioną przez skarżącą kasacyjnie stwierdzić należy, że jeżeli zrealizowana myjnia samochodowa generuje hałas ponadnormatywny, o wyższym poziomie niż zakładany w projekcie budowlanym, to nie świadczy to o wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę myjni, ale o wadliwym jej wykonaniu. Brak jest więc uzasadnionych podstaw do przypisania wadliwości stanowisku WSA. Nie jest natomiast naruszeniem wskazanych wyżej unormowań dokonanie oceny innej niż pożądana przez stronę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 p.u.s.a. i art. 153 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie jest niewłaściwą realizacją sądowo-administracyjnej funkcji kontrolnej i nie świadczy o nie rozpoznaniu sprawy co do istoty, przeprowadzenie przez Sąd I instancji tej kontroli niezgodnie z oczekiwaniami skarżącej. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogom tym odpowiada. Skoncentrowanie się przez Sąd I instancji w swych rozważaniach na treści zaskarżonej decyzji nie świadczy o nieobjęciu zakresem rozpoznania sprawy administracyjnej postępowania od wydania decyzji I instancji i oparciu się wyłącznie na analizie legalności decyzji II instancji, ale jest rezultatem stosowania unormowania zawartego w art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na zwięzłym przedstawianiu stanu sprawy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA przedstawił decyzję organu I instancji i stanowisko strony zawarte nie tylko w skardze, ale również w odwołaniu od powyższej decyzji. Jak już wyżej wskazano, Sąd I instancji ustosunkował się w szczególności do kwestii złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i po rozważeniu istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności zasadnie ocenił, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 1 p.b. zauważyć wypada, że problematyka zgodności projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc postojowych została przez Sąd I instancji należycie rozważona, w wyniku czego WSA – biorąc pod uwagę specyficzny charakter inwestycji – uznał, że zaprojektowanie na terenie inwestycji jednego miejsca postojowego dla samochodów i jednego miejsca postojowego dla rowerów – spełnia wymogi wynikające z decyzji o warunkach zabudowy i z § 18 ust. 2 r.w.t. Uwzględniając fakt, że przedmiotowa inwestycja to bezdotykowa myjnia samochodowa samoobsługowa trzystanowiskowa, brak jest uzasadnionych podstaw do skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji.

Jeżeli chodzi o ostatni z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów – naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak uchylenia decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pomimo niezgodności projektu zagospodarowania działki z § 324 r.w.t. w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynikającej z przekroczenia dopuszczalnych prawem poziomów hałasu w obrębie działki inwestycyjnej, na której posadowiony jest budynek mieszkalny – to podnosząc ten zarzut skarżąca kasacyjnie nie wskazała w związku z jakimi konkretnie przepisami powyższego rozporządzenia przedmiotowy projekt nie jest zgodny.

Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. NSA nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony, ani zobowiązany poszukiwać za stronę naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Stąd też skarga kasacyjna musi spełniać ustawowe wymogi określone w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyrok NSA z 5 lipca 2017 r., II GSK 3071/15 - LEX nr 2325013). Tym bardziej wymóg ten nie jest spełniony, gdy nie są wskazane żadne konkretne przepisy przywoływanego aktu prawnego – w niniejszej sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.

Z uwagi na powyższe zarzut ten jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.