Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 187/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury [...] sprawy ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Starosta T. na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, zwanej w skrócie "P.r.d.") cofnął skarżącemu R. S. uprawnienie do wykonywani badań technicznych pojazdów.

Organ wskazał, że jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] grudnia 2012 r. (sygn. akt II K 256/12) zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w B. IV Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. (sygn. akt IV Ka 128/13) skarżący został prawomocnie skazany za poświadczenie nieprawdy polegające na wydaniu zaświadczenia o dokonaniu badania technicznego pojazdu, którego w rzeczywistości nie wykonano. Organ podniósł, że prawomocny wyrok karny, w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d.).

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 , stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Kolegium podkreśliło, że wprawdzie literalne brzmienie tego przepisu wiąże możliwość nałożenia wymienionej w nim sankcji z przeprowadzeniem przez starostę kontroli, to zgodnie poglądami doktryny i orzecznictwem sądów administracyjnych sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie (tak w szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 12 marca 2012 r. sygn.. akt II GPS 2/11). Organ odwoławczy wskazał także na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, prawomocny wyrok karny, w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień.

Na skutek rozpoznania skargi od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 209/16, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015 r.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy przytoczył uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. sygn. akt II GPS/11, dokonującą wykładni przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., przytaczając stanowisko NSA, że "sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie."

WSA w Bydgoszczy stwierdził, że zgodnie z treścią art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny i prawomocny wyrok karny, którego odpis włączono do akt postępowania administracyjnego i w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego lub wyrok warunkowo umarzający względem niego postępowanie karne jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.).

Sąd ten zwrócił uwagę na fakt upływu 6 miesięcznego okresu próby określonego w wyroku karnym, który zapadł względem skarżącego, co sprawia, że zgodnie z art. 14 ust. 1a ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym należy usunąć z tego Rejestru dane osoby, wobec której warunkowo umorzono postępowanie po upływie terminu określonego w art. 68 § 4 kk, tj. po upływie 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Skutkiem tego ww. orzeczenie sądu karnego należy traktować tak jak zatarty wyrok skazujący (por. art. 106 Kk). W rezultacie przestaje działać związanie organu ustaleniami tego orzeczenia.

Jak wskazał WSA w Bydgoszczy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ może czerpać informacje z różnych źródeł, tj. może wykorzystywać informacje uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie lub pochodzące od innych organów. Informacje takie mogą pochodzić także z akt postępowania karnego. Usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego będzie miało natomiast ten skutek, że organ nie może poprzestać na samej treści wyroku sądu karnego, lecz musi samodzielnie przeprowadzić postępowanie dowodowe, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta T., decyzją z [...] października 2017 r., na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd, cofnął skarżącemu uprawnienie diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przytoczył zapadłe wyroki karne przeciwko skarżącemu. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 84 ust. 3 Prd, w dniu [...] marca 2014 r. została przeprowadzona przez Starostę T. kontrola w "[...] T., w wyniku której organ stwierdził, że brak przesłanek do uznania, iż doszło do dokonania przez skarżącego wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami i dlatego w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie cofnięcia mu uprawnień diagnostycznych, która po wniesieniu odwołania przez Prokuratora Rejonowego w T. , została wyeliminowana z obrotu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia [...] maja 2014 r. orzekło uchylić w całości decyzję Starosty [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy, Starosta T. wskazał, że przesłuchał w okresie od dnia [...].03.2017 r. do [...].09.2017r. niektórych świadków na okoliczności rozpoznawane w sprawie karnej, które mogły mieć wpływ na toczące się postępowanie administracyjne. Dokonano weryfikacji zeznań świadków z postępowania karnego i uznano za zasadne przesłuchanie w charakterze świadków osoby: A. O., R. C., P. M. i J. D.. Zeznania ww. świadków niewiele wniosły do toczącego się postępowania, ich wiedza wskazała jedynie ogólnikowe informacje o okolicznościach znanych już z zeznań złożonych w postępowaniu karnym.

Z zeznań świadków złożonych zarówno w postępowaniu karnym jak i administracyjnym bezspornie wynika, iż Zakład Gospodarki Komunalnej w L. dokonał zakupu pojazdu ŻUK nr rej [...] od jednostki OSP w [...]. Bezspornie również wykazano, iż w pojeździe tym metodą tzw. gospodarczą "przełożono" instalację gazową ze starszego pojazdu typu Żuk ([...]) do pojazdu zakupionego z OSP (zeznania świadków K. K., K. Ś. i S. K.).

Na podstawie zeznań świadków ustalono, że po zmianie kierownictwa Zakładu Gospodarki Komunalnej w L. tj. po [...] sierpnia 2011 r., przedmiotowy pojazd marki Żuk ([...]) nie był użytkowany i stał na terenie Oczyszczalni Ścieków [...]. Tym niemniej w dniu [...] sierpnia 2011 r. uprawniony diagnosta R. S. (nr uprawnień [...]) wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym ww. pojazdu na potwierdzenie czego wystawiono również fakturę za dokonanie badania.

Świadkowie przyznają, że po zmianie kierownictwa zakładu samochód stał na terenie oczyszczalni ścieków: (świadkowie S. K., S. K., K. K., K. Ś., J. M..) Ponadto, co podnoszono również w zeznaniach, samochód ten był niesprawny technicznie, co powodowało, że większość jego wcześniejszych wyjazdów sprzed zmiany kierownictwa zakładu kończyła się jego scholowywaniem go na teren zakładu.

Jedynie świadek przesłuchany na wniosek skarżącego, jego były wspólnik w prowadzonej działalności wskazał, iż widział rzekomo samochód marki Żuk czerwony, którym na terenie stacji kontroli przyjechał rzekomo Pan O. i. Nie wie czy doszło do badania technicznego pojazdu gdyż zajmował się wtedy czymś innym, nie pamięta roku w którym to miało miejsce, pamięta jedynie, że była to sobota latem ok. godz. 14-ej.

W ocenie organu zeznanie tego świadka jest sprzeczne z logicznymi i jednoznacznymi zeznaniami innych wymienionych świadków w sprawie oraz ustaleniami poczynionymi w poprzedzającym niniejsze postępowanie postępowaniu karnym.

W ocenie organu I instancji, wyjaśnienia strony są niewiarygodne i oparte na jej jedynie wyjaśnieniach oraz częściowo na wyjaśnieniach świadka O. . W szczególności wyjaśnienia te opierają się na tym, że w którąś sobotę sierpnia (być może [...].08.2011 r.) przyjechał do niego na Stację Kontroli Pojazdów, Pan O. i pojazdem Żuk nr [...] i po wjeździe na linię diagnostyczną dokonał rzekomo przeglądu technicznego i następnie stwierdził, iż brakuje dokumentów dotyczących homologacji instalacji gazowej. Wobec tego R. S. wskazał świadkowi [...] , że ma przyjechać do niego aby uzupełnił te dokumenty. Rzekomo tak się stało z tym, że świadek [...] nie przyjechał pojazdem marki Żuk ale innym. Wobec czego diagnosta wystawił mu zaświadczenie nr [...], w którym potwierdził dokonanie zmian w pojeździe. Jak twierdzi wpisał również wtedy błędną datę [...] sierpnia 2011 r.

Zdaniem tego organu zeznania świadka Pana R. S. dawnego wspólnika skarżącego mające dodatkowo podbudowywać linię obrony diagnosty są na tyle nieprecyzyjne (nie pamięta roku ale pamięta kolor i fakt, że była to letnia sobota), że trudno uznać je za wiarygodne. Samo tłumaczenie skarżącego jest niewiarygodne i nieprawdopodobne. Niewiarygodnym jest twierdzenie, że być może 6 sierpnia w sobotę pełniący dotychczas funkcję kierowniczą w zakładzie świadek [...] przychodzi do pracy w dniu wolnym tylko po to aby pojechać do stacji diagnostycznej na badanie zmian w pojeździe - i to zmian co do których nie posiadał jeszcze dokumentów, jest po prostu niewiarygodne.

Organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. skarżący potwierdził nieprawdę w dokumentach pojazdu, gdyż pojazdu ŻUK na tych badaniach po prostu nie było. Tego typu działanie stoi w jawnej sprzeczności z treścią Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2015 poz.776 t.j), które wskazuje na szereg obowiązków diagnosty związanych z przeprowadzeniem badania, które są w sposób oczywisty niemożliwe do przeprowadzenia bez przybycia na stacje pojazdu.

Organ wywodził, że prawomocny wyrok kamy, w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd).

Organ stwierdził, że na podstawie swobodnej oceny dowodów ustalono, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2011 r. potwierdził nieprawdę w dokumentach poprzez sporządzenie i podpisanie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] pojazdu marki Zuk o nr rej. [...] oraz stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia opisem zmian dokonanych w pojeździe. W dniu tym bowiem nie dokonał badania pojazdu marki ZUK o nr rej. [...].

W ocenie organu, wyjaśnienia dotyczące faktu, iż pojazd ten był "w jakąś wcześniejszą letnią sobotę" celem przeprowadzenia badania technicznego wydają się na tyle niewiarygodne i nieprecyzyjne, że organ rozpoznając sprawę nie dal im wiary. Nawet gdyby jednak tak się stało to pojazd ten nie posiadał wtedy nawet dokumentów niezbędnych do dokonania wpisu, gdyż jak ustalono, wpis do dowodu rejestracyjnego instalacji gazowej nastąpił w dniu [...].08.2011 r., wobec czego przed tą datą nie było możliwości dokonania sprawdzenia instalacji gazowej, którą formalnie wpisano do dowodu rejestracyjnego w Starostwie Powiatowym w T. [...].08.2011 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania; ewentualnie

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I/ naruszenie art. 2 Konstytucji RP, polegającej na wydaniu decyzji o uchyleniu

uprawnień diagnoście po upływie 6 lat od zdarzenia stanowiącego podstawę

uchylenia uprawnień - w trybie 84 ust 3 pkt 2 Prd, poprzez jego błędną wykładnię:

1/ polegającą na przyjęciu, że można cofnąć diagnoście uprawnienia mimo, że podczas przeprowadzonych kontroli w tym kontroli z [...].03.2014r. nie można było uznać, iż doszło do dokonania przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami dotyczącymi prawidłowości wykonywanych badań diagnostycznych pojazdów;

2/ polegającą na błędnym przyjęciu, że skarżący został skazany w postępowaniu karnym, mimo że, postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, co nie może być tożsame z wydaniem wyroku skazującego;

3/ pominięcie okoliczności, że z uwagi na prawno - materialne skutki zatarcia skazania określone w art. 76 w zw z art. 106 Kk poprzez pominięcie okoliczności, że orzeczenie karne wobec diagnosty należało uznać za niebyłe i traktować diagnostę jako osobę niekaraną, która nie dopuściła się kiedykolwiek wydania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym;

II/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.

art. 7a Kpa, 81a § 1 Kpa obowiązującymi po 01.06.2017r. wprowadzonymi ustawą o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) przez rozpatrzenie wszelkich niedających się usunąć wątpliwości w sprawie na niekorzyść diagnosty, podczas gdy przepis ten obliguje organ do rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony.

III/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj art. 6,7,7a,8,75,77,80, 81a, 107, Kpa poprzez:

1/ ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, jednostronny i w sposób lekceważący w stosunku do diagnosty i świadków, którzy zeznawali na korzyść R. S., w szczególności co do przeprowadzenia badania pojazdu Żuk [...], i kontroli dokumentów związanych z instalacją gazową przez diagnostę;

2/ niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ się kierował przy załatwianiu sprawy w zakresie przesłanek warunkujących cofnięcie uprawnień diagnosty, wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji bowiem nie zawiera ono wskazania konkretych faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł mających w chwili orzekania związek ze sprawą;

3/ pominięcie okoliczności przez organ, że wszystkie kontrole wobec diagnosty wypadły pozytywnie, i nie stwierdzono uchybień w prowadzeniu przez niego stacji diagnostycznej;

4/ niewskazanie przepisów, z którymi wydane przez diagnostę zaświadczenie albo wpis w dowodzie rejestracyjnym miał być niezgodny art. 107§1 pkt4)i6)Kpa,

5/ niezawiadomienie diagnosty o faktycznym rozpoczęciu postępowania i prowadzeniu postępowania bez udziału strony w początkowym jej stadium (niezawiadomienie o terminie przesłuchania świadków i przesłuchiwanie ich bez udziału strony, tj. K. K., S. K., S. K., A. M. i K. Ś.), co miało wpływ na wynik sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] listopada 2017 r., na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd oraz art. 138 § 1 pkt kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Bezsporny pozostaje fakt, że skarżący dopuścił się czynu, o którym mowa w pkt 2 ust. 3 art. 84 Prd. Przy czym ujawnione to zostało przez organy ścigania. Zostały więc spełnione przesłanki, które przewidział ustawodawca, a które uzasadniają cofnięcie uprawnień diagnoście.

Należy zaznaczyć, że Sąd Okręgowy w B. IV Wydział Karny Odwoławczy uznał skarżącego za winnego popełnienia poświadczenia nieprawdy - dowód wyrok z dnia [...] marca 2013 r. strona 11 uzasadnienia wiersz od 6 do 15 od góry "Zaś oskarżony R. S. jest winnym tego, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. w T. jako uprawniony diagnosta do przeprowadzania badań technicznych pojazdów, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w sporządzonym i podpisanym przez siebie zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] i stanowiącym załącznik do tego zaświadczenia opisie zmian dokonanych w pojeździe, wskazujący w tych dokumentach na wykonanie badań technicznych okresowych pojazdu marki Żuk [...] o nr rej. [...] oraz badań dodatkowych z opisem zmian w pojeździe, podczas gdy w rzeczywistości takie badania nie zostały przeprowadzone" - dowód: akta sprawy.

Starosta T., zgodnie ze wskazaniem zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w ramach którego przesłuchał świadków i dokonał weryfikacji ich zeznań, które były ogólnikowe, z uwagi na upływ czasu i niewiele wniosły do toczącego się postępowania administracyjnego.

Z zeznań świadków bezspornie wynika, że Zakład Gospodarki Komunalnej w L. dokonał zakupu pojazdu marki Żuk od jednostki OSP w [...], w którym metodą tzw. gospodarczą "przełożono" instalacje gazową ze starszego pojazdu marki ŻUK do tego zakupionego od OSP. P. M. potwierdził nieprawdę - wystawiając dokument homologacji instalacji, mimo iż nie posiadał do tego uprawnień. Wyżej wymienione dokumenty przedstawiono w Starostwie Powiatowym w T., gdzie dokonano zmiany w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu, który nie był użytkowany i stał na terenie ZGK. Z zeznań świadków wynika, że skarżący [...] sierpnia 2011 r. wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym tego pojazdu, na potwierdzenie czego wystawiono fakturę za dokonanie badania.

Organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, którym zeznaniom świadków dał wiarę, a które uznał za niewiarygodne.

Spornym w niniejszej sprawie, pozostaje ustalenie, czy możliwe jest wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty w sytuacji, gdy nieprawidłowości w pracy diagnosty, o jakich mowa art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd ujawniono w inny sposób niż na podstawie kontroli, o jakiej mowa w uchylonym z dniem 21 sierpnia 2004r. (ustawą z dnia 2 lipca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. nr 173. poz. 1808 z późn. zm.) przepisie art. 83 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do którego odesłanie zawarto w art. 84 ust. 3 ustawy lub też w przepisie art. 83b ust. 2 ustawy, który w aktualnym stanie prawnym odnosi się do przeprowadzenia kontroli.

Kwestię tę rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II GPS 2/11, podjętej w składzie siedmiu sędziów, w której stwierdził, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108. poz. 908 ze zm.) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.

Okoliczność, iż skarżący został uznany za winnego popełnienia poświadczenia nieprawdy - dowód wyrok z dnia 25 marca 2013 r., a więc postępowania odrębnego w stosunku do postępowania administracyjnego, nie oznacza, iż skarżącemu nie mogły zostać cofnięte uprawnienia w oparciu o normy administracyjnego prawa materialnego. Sąd karny nie zastępuje bowiem organu administracji w realizacji obowiązku wynikającego z prawa administracyjnego. Tym samym w spraw nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., o co wnioskuje skarżący w odwołaniu.

Niezasadne są także - w kontekście podanych powyżej ustaleń i faktów - zarzuty skarżącego, iż organ I instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozważył całego materiału dowodowego. Wbrew bowiem tym zarzutom organ ustalił prawidłowy stan faktyczny i wyjaśnił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności swoje ustalenia dokonał w oparciu o treść wyroku sądu karnego jak i zeznań świadków - dowód w aktach sprawy.

W zaskarżonej decyzji organ powołał prawidłową podstawę prawną.

Ponadto, zarzut dotyczący nie powiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania nie jest zasadny, albowiem organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. zawiadomił go o wszczęciu postępowania w celu wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów w zakresie badań okresowych i badań dodatkowych. Kolejne decyzje dotyczyły już prowadzonego w dalszym ciągu tego samego postępowania.

Wykonując w/w zalecenia sądu, organ I instancji prowadził postępowanie dowodowe w oparciu o art. 75 § 1 K.p.a. tj. zeznania świadków. W tym zakresie nie doszło do uchybień proceduralnych zarzucanych w odwołaniu, albowiem niektórzy przesłuchani świadkowie, bez udziału skarżącego nie wnieśli nic nowego do sprawy, z uwagi na upływ czasu od dnia zdarzenia i ich zeznania były ogólnikowe.

Reasumując, zarzuty skarżącego dotyczące niewystarczającego rozważenia materiału dowodowego i niedokładnego wyjaśnienia sprawy, tut. Kolegium uznaje za niezasadne. Prawomocny wyrok karny, którego odpis włączono do akt postępowania administracyjnego i w którym uznano skarżącego winnym za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.). Bezspornie bowiem potwierdza on, że diagnosta dokonał wpisu w dokumentach potwierdzających wykonanie badań technicznych i sprawność pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym, a w konsekwencji i z prawem.

W skardze złożonej do Sądu, skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c – nie wskazano aktu prawnego – wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzji organu I instancji Starosty [...] z dnia [...].10.2017r. [...]; ewentualnie: o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości. Ponadto na podstawie art. 200 ppsa, wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

I/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego art. 145 §1 pkt 1 lit b ppsa tj art. 145 § 1 pkt 3 kpa w zw z art. 24 §1 pkt 5 kpa poprzez wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu z mocy prawa ze względu na branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. W wydaniu zaskarżonej decyzji brał udział pracownik SKO T. R., który winien być wyłączony z mocy prawa, gdyż brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...].12.2015 r. [...] dotyczącej niniejszej sprawy;

II/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 §1 pkt ł lit c ppsa tj art. 79 § 1 i 2 kpa w zw z art. 61 § 4 kpa, w zw z art. 10§ 1 kpa poprzez nie zawiadomienie strony przez Starostę T. o faktycznym rozpoczęciu postępowania i nie zawiadomienie strony o czynności przesłuchania świadków K. Ś., K. K.; A. M.; S. K.; S. K. co pozbawiło ją możliwości brania czynnego udziału w sprawie w każdym stadium postępowania;

III/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa tj art. 7 Kpa, 77kpa poprzez poprzestanie na samej treści wyroku sądu karnego (który de fecto uległ zatarciu) i nie dokonanie samodzielnych ustaleń, wynikających z przeprowadzonego samodzielnie postępowania dowodowego, które wykazuje okoliczności odmienne niż postępowanie karne;

IV/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsa tj art. 7a Kpa lub 81a§ 1 Kpa przez rozpatrzenie sprawy wszelkich niedających się usunąć wątpliwości w sprawie na niekorzyść diagnosty, podczas gdy przepis ten obliguje organ do rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony;

V/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 §1 pkt 1 lit c ppsatj art. 6,7,7a,8,75,77,80, 81a, 107, Kpa poprzez:

1/ ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, jednostronny w stosunku do diagnosty i świadków, którzy zeznawali na korzyść skarżącego, w szczególności co do przeprowadzenia badania pojazdu Żuk [...], i kontroli dokumentów związanych z instalacją gazową przez diagnostę;

2/ niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ się kierował przy załatwianiu sprawy w zakresie przesłanek warunkujących cofnięcie uprawnień diagnosty, wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji bowiem nie zawiera ono wskazania konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł mających w chwili orzekania związek ze sprawą;

3/ pominięcie okoliczności przez organ, że wszystkie kontrole wobec diagnosty wypadły pozytywnie, i nie stwierdzono uchybień w prowadzeniu przez niego stacji diagnostycznej;

4/ nie wskazanie przepisów, z którymi wydane przez diagnostę zaświadczenie albo wpis w dowodzie rejestracyjnym miał być niezgodny art. 107§ 1 pkt 4) i 6) Kpa;

VI/ naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 §1 pkt 1 lit a ppsa tj art. 84 ust 3 pkt 2 ustawy z 20.06.1997r Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 98, poz. 602) z późn. zm. (dalej prawo o ruchu drogowym) poprzez jego błędną wykładnię w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu 1 instancji:

1/ polegającej na wydaniu decyzji o uchyleniu uprawnień diagnoście po upływie 6 lat od zdarzenia stanowiącego podstawę uchylenia uprawnień;

2/ polegającą na przyjęciu, że można cofnąć diagnoście uprawnienia mimo, że podczas przeprowadzonych kontroli w tym kontroli z [...].03.2014r. nie można było uznać, iż doszło do dokonania przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami dotyczącymi prawidłowości wykonywanych badań diagnostycznych pojazdów;

3/ polegającą na błędnym przyjęciu, że R. S. został skazany w postępowaniu karnym, mimo że, postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, co nie może być tożsame z wydaniem wyroku skazującego;

VII. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 §1 pkt 1 lit a ppsa tj art 84 ust 3 pkt 2 ustawy z 20.06.1997r Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 98, poz. 602) z późn. zm. w zw z art. 76 Kk w zw z art. 106 Kk poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu zatarcia skazania wobec diagnosty i obowiązku traktowania go jako osobę nie karaną, a co za tym idzie jako osobę, która nie dopuściła się naruszenia określonego w art. 84 ust 3 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek Sąd nie podziela w pełni argumentacji skarżącego, która w dużej części jest całkowicie chybiona.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Istotną w sprawie okolicznością był fakt związania organów na mocy art. 153 ppsa stanowiskiem WSA w Bydgoszczy wyrażonym w wyroku z dnia 27 kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 209/16. W wyroku tym stwierdzono, że z uwagi na to, iż wyrok sądu karnego warunkowo umarzający postępowanie, który stwierdzał fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa poświadczenia nieprawdy, wyszedł z obrotu prawnego, orzeczenie to nie może stanowić podstawy do ustalenia, że skarżący dokonał wystawienia zaświadczenia, o jakim mowa w art. 83 ust. 3 pkt 2 Prd. Ustalenia takie, jak stwierdzono w ww. wyroku, mogą pochodzić z różnych źródeł, wskutek analizy akt w innej sprawie lub mogą pochodzić od innych organów, w tym mogą pochodzić także z akt postępowania karnego.

Organ I instancji przesłuchał wskazanych wyżej świadków. Dopuszczenie tego dowodu świadczy o tym, że w ocenie tego organu, materiał dowodowy zebrany w postępowaniu karnym, w tym zeznania przesłuchanych w nim świadków, nie dawały podstawy do dojścia do takiej konkluzji, do jakiej doszły sądy karne obu instancji, tj. że skarżący dopuścił się zarzucanego mu poświadczenia nieprawdy. Stanowisko to winno zostać przez organ odwoławczy ocenione, zwłaszcza dlatego, że jest sprzeczne z oceną materiału dowodowego dokonaną przez dwa składy sądów karnych. Organ I instancji swoje wątpliwości w ocenie materiału dowodowego rozwiał dopiero po dopuszczeniu dowodu z przesłuchania świadków w postępowaniu administracyjnym, co do zarzucanego skarżącemu zachowania. Organ ten zeznania te omówił, nie dając wiary wersji wydarzeń przedstawianej przez skarżącego.

W odwołaniu jednak zakwestionowano ocenę tych dowodów, zarzucając, że została ona dokonana w sposób wybiórczy, jednostronny i w sposób lekceważący w stosunku do diagnosty i świadków, którzy zeznawali na korzyść skarżącego, w szczególności co do przeprowadzenia badania pojazdu Żuk [...], i kontroli dokumentów związanych z instalacją gazową przez diagnostę.

Ponadto w odwołaniu zarzucono, że organ I instancji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych powoływał się na treść wyroku sądu karnego, ignorując prawno - materialne skutki zatarcia skazania określone w art. 76 w zw z art. 106 kk.

Niewątpliwie zarzuty te winny były zostać przez organ odwoławczy poddane analizie.

Tymczasem organ ten nie tylko zarzutów tych nie rozważył, ale wadliwie uznał, że zagadnienie, czy skarżący dokonał zarzucanego mu poświadczenia nieprawdy, uznał za okoliczność bezsporną (vide: s. 4 uzasadnienia decyzji), zaś za problem sporny uznał jedynie zagadnienie, czy możliwe jest wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty w sytuacji, gdy nieprawidłowości w pracy diagnosty, o jakich mowa art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd, ujawniono w inny sposób niż na podstawie kontroli (vide: s. 5 uzasadnienia decyzji).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wskazywał na fakt, że wyrok karny zapadły wobec skarżącego, powoduje, że zostały spełnione przesłanki, które przewidział ustawodawca, a które uzasadniają cofnięcie uprawnień skarżącemu i dlatego też uznał, że dopuszczenie się przez niego poświadczenia nieprawdy jest bezsporne. Stanowisko to należy uznać za niedopuszczalne. Stoi ono bowiem w wyraźnej sprzeczności z wiążącym, na mocy art. 153 ppsa, stanowiskiem WSA w Bydgoszczy, wyrażonym w wyroku z dnia 27 kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 209/16, z którego wynika brak podstaw do uznania, że zapadły wyrok karny wywołuje jakiekolwiek skutki w zakresie ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Dlatego też rzeczą organu odwoławczego było przeanalizowanie dostępnych mu dowodów, znajdujących się w sądowych aktach karnych, jak i tych dowodów, które przeprowadził organ I instancji (przede wszystkim w postaci zeznań przesłuchanych świadków), celem ich oceny w zakresie dokonania ustaleń, czy istnieją przesłanki do przypisania skarżącemu zarzucanego mu poświadczenia nieprawdy. Przedmiotowa analiza nie może rzecz jasna polegać na dokonanym przez organ odwoławczy stwierdzeniu, że organ I instancji właściwie ocenił zeznania świadków, a zawarte w odwołaniu zarzuty niewystarczającego rozważenia materiału dowodowego i niedokładnego wyjaśnienia sprawy są niezasadne. Stanowisko to nosi cechy uzasadnienia szablonowego, które można dopasować niejako do wielu innych spraw bez dokonania oceny poszczególnych dowodów, a w tym zeznań poszczególnych świadków. Jest to tym bardziej istotne w przedmiotowej sprawie, że jak już wspomniano, organ I instancji uznał zebrany w aktach karnych materiał dowodowy za niewystarczający i dopuścił dowód z zeznań szeregu świadków, a ich zeznania ocenił zdaniem skarżącego tendencyjnie. Skoro zeznania te miały tak ważne znaczenie w sprawie dla organu I instancji, to powinny były zostać szczegółowo przeanalizowane przez organ odwoławczy, co pozwoliłoby mu na dokonanie z kolei oceny zasadności ich weryfikacji przez organ I instancji.

Należy dodać, że w sytuacji chęci skorzystania przez organ z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach karnych, w tym z analizy treści zeznań przesłuchanych w postępowaniu karnym świadków, to do niezbędnych czynności organu należeć musi wskazanie, które zeznania podlegają ocenie, czy są dla organu wiarygodne, czy też nie, ze wskazaniem uzasadnienia stanowiska w tym zakresie. Skoro w przedmiotowej sprawie zostali dodatkowo przesłuchani świadkowie przez organ I instancji, oczywistym jest konieczność skonfrontowania ich zeznań z zeznaniami odebranymi w postępowaniu karnym. Powyższej analizy organ odwoławczy nie dokonał, czym naruszył przepisy art. 7, 77 §1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji powyższego, zarzuty skarżącego odnoszące się do braku rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym w postaci oceny zeznań świadków oraz zarzut odnoszący się do niezasadnego powoływania się na zapadły wyrok karny odniosły zamierzony skutek.

Pozostałe zarzuty skargi nie były zasadne.

Chybionym jest zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit b ppsa tj art. 145 § 1 pkt 3 kpa w zw z art. 24 §1 pkt 5 kpa poprzez wydanie decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu z mocy prawa. Pracownik SKO T. R. brał udział w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2015 r., która została uchylona wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 209/16. Okoliczność ta nie stanowi jednak podstawy do uznania, że w stosunku do ww. pracownika organu odwoławczego zachodzi podstawa wyłączenia, określona w art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przepis ten, zgodnie z art. 27 § 1 k.p.a., dotyczy również członków organów kolegialnych, a więc także członków samorządowych kolegiów odwoławczych. Natomiast z przepisu art. 27 § 1a k.p.a. wynika, że członek SKO podlega wyłączeniu od udziału w sprawie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem.

Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2016r., sygn. akt II GSK 268/15, podzielające pogląd wyrażony między innymi w wyrokach NSA z dnia 1 marca 2016r., sygn. akt I OSK 1144/155, z dnia 4 listopada 2014r. sygn. akt II OSK 1736/13, z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2865/13, z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 446/15, z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2886/12, z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 472/13, z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1993/14 i z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 493/13, iż "nie ma podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Przepis art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych".

Nie był zasadny zarzut pominięcia okoliczności przez organ, że wszystkie kontrole wobec diagnosty wypadły pozytywnie, i nie stwierdzono uchybień w prowadzeniu przez niego stacji diagnostycznej. Okoliczność ta jest bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, co wynika z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2, który w swojej hipotezie nie wskazuje na pozytywny efekt przeprowadzonych dotychczas kontroli.

Chybiony jest też zarzut naruszenia art.107§ 1 pkt 4) i 6) Kpa, albowiem wbrew zarzutowi naruszenia tych przepisó, decyzje organów obu instancji wskazują na podstawie jakich regulacji prawnych rozstrzygnęły sprawę, w tym wskazują najistotniejszy w sprawie przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd.

Co się tyczy zarzutów naruszenia prawa materialnego, to w sytuacji uchylenia decyzji w przyczyn procesowych zazwyczaj brak jest warunków do ustosunkowywania się do wytyków naruszenia prawa materialnego, co dotyczy zasadności zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd, na podstawie dotychczas niewystarczająco ocenionego materiału dowodowego. Mógł jednak zostać oceniony zarzut naruszenia tej normy poprzez twierdzenie, że niedopuszczalnym jest wydanie decyzji o uchyleniu uprawnień diagnoście po upływie 6 lat od zdarzenia stanowiącego podstawę uchylenia uprawnień, jak też, iż niedopuszczalnym jest cofnięcie diagnoście uprawnienia mimo, że podczas przeprowadzonych kontroli w tym kontroli z [...].03.2014r. nie można było uznać, iż doszło do dokonania przez diagnostę wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami dotyczącymi prawidłowości wykonywanych badań diagnostycznych pojazdów.

Upływ sześciu lat od zarzucanego skarżącemu czynu nie wyłącza zastosowania przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 Prd, w którym brak jest określenia okresu, od którego upływu, nie jest możliwe zastosowanie określonej w tym przepisie sankcji. Celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zakres zagrożenia wywołanego nierzetelnością diagnosty może nawet doprowadzić do skutków w postaci katastrofy w ruchu lądowym. Regulacja omawianej normy jest konieczna z uwagi na bezpieczeństwo dla życia i zdrowia, a więc wartości chronionych konstytucyjnie (art. 38 i art. 68 ust. 1 Konstytucji R.P.).

W zakresie wywodów, że nieujawnienie poświadczenia nieprawdy przez diagnostę w czasie kontroli, lecz wskutek innych zdarzeń, wyłącza możliwość zastosowania omawianego przepisu, należy uznać, że chybione w sposób oczywisty, albowiem kwestionują stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 209/16, którym tak organy, jak i orzekający w sprawie Sąd, są związani na mocy art. 153 ppsa.

W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę po uzupełnieniu materiału dowodowego, stosownie do powyższego stanowiska Sądu.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, orzeczono, jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 poz. 1800).