Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 433/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.220 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu) z dnia 15 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do lipca 2012 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 18 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga A Spółki z o.o. w [...] (dalej też określana jako: "skarżąca", "spółka", " strona") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu) z dnia 15 września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od maja do lipca 2012 r.

Jednocześnie w odrębnym wniosku z tej samej daty spółka wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez referendarza sądowego, który nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Następnie po rozpatrzeniu sprzeciwu na ww. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.

W związku z prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 marca 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 48.008 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma powyższe zarządzenie zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 18 kwietnia 2017 r. (k. 166 akt sądowych). Pomimo upływu siedmiodniowego terminu wpis nie został uiszczony. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu spółka złożyła wniosek z dnia 20 kwietnia 2017 r., w którym wskazując na pogorszenie swojej sytuacji finansowej, ponownie wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej w skrócie: [P.p.s.a.] sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Zauważyć należy, że złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z dnia 20 kwietnia 2017 r. jest kolejnym wnioskiem w sprawie. Pierwszy wniosek skarżącej z dnia 18 listopada 2016 r. został już merytorycznie i prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem tut. Sądu z dnia 20 marca 2017 r. Rozstrzygnięcie zatem kwestii wpadkowej uzyskało już moc wiążącą, a obowiązkiem skarżącej było uiszczenie wymaganego wpisu.

W orzecznictwie podnosi się, że w takiej sytuacji, tj. po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, Sąd ma bowiem obowiązek, stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania, co też uczyniono w niniejszej sprawie.

W realiach rozpoznawanej sprawy skarżąca, po prawomocnym zakończeniu postępowania zainicjowanego jej wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 marca 2017 r. został skutecznie doręczony stronie w dniu 18 kwietnia 2017 r., a zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 25 kwietnia 2017 r. W zakreślonym terminie wymagany wpis nie został uiszczony, natomiast skarżąca, wnioskiem nadanym w dniu 20 kwietnia 2017 r., ponownie wystąpiła do Sądu o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika.

Mając powyższe na względzie podkreślić należy, że ponowne złożenie przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie wskazanym w wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostaje bez wpływu na bieg przewidzianego terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Biorąc pod uwagę fakt, że w badanej sprawie pierwszy wniosek skarżącej z dnia 18 listopada 2016 r. o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 20 marca 2017 r., a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w terminie zakreślonym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 marca 2017 r., kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów nie mógł mieć wpływu na bieg terminu wskazanego w ww. zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą czynności skarżącej w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). O ile bowiem postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy jako niekończące postępowania w danej sprawie nie posiadają atrybutu powagi rzeczy osądzonej i można je, stosownie do art. 165 P.p.s.a. uchylać i zmieniać wskutek zmiany okoliczności sprawy, to nie można twierdzić, że postanowienia wydane w tym przedmiocie nie posiadają cechy prawomocności (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 383/12). Zgodnie bowiem z art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenie sądu, a więc także i postanowienie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy.

Raz jeszcze należy wskazać, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy Sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne postępowanie Sądu mogłoby natomiast prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.

Mając na względzie powyższe uwagi stwierdzić należy, że wobec bezskutecznego upływu zakreślonego w wezwaniu z dnia 28 marca 2017 r. terminu do uiszczenia wpisu sądowego, sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.