Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1999/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 16 października 2023 r. nr SKO.4103.4.2023 w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca Spółka") pismem z dnia 14 września 2022 r., złożonym do Urzędu Miejskiego w K., wnioskowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 36 sztuk magazynów energii elektrycznej pod nazwą "[...]" o mocy do 72 MW wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, abonencką stacją elektroenergetyczną oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działki nr ewidencyjny 1., obręb K., gmina i powiat K., województwo śląskie. W charakterystyce inwestycji podano, że każdy pojedyńczy kontenerowy magazyn energii, to obiekt o powierzchni 156 m², długości 24 m, szerokości 6,5 m, wysokości 3,5 m, dachu płaskim z możliwością spadku do 5% (C. Załącznik. Nr egzemplarza: 1), natomiast abonencka stacja elektroenergetyczna SN/WN, to jeden obiekt o powierzchni max 1 500 m², długości 50 m, szerokości 30 m, wysokości 6,5m, dachu płaskim z możliwością spadku do 5% (C. Załącznik. Nr egzemplarza: 2).

Burmistrz K. (dalej: "organ I instancji") zawiadomieniem z dnia 26 października 2022 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji wnioskowanej przez skarżącą Spółkę.

W dalszej kolejności, pismem z dnia 1 grudnia 2022 r., organ I instancji zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym wraz z projektem decyzji, a także o możliwości złożenia wniosków i zastrzeżeń, zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a."), oraz poinformował skarżącą Spółkę, iż nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p."), co może skutkować wydaniem niezgodnej z żądaniem decyzji (por. art. 79a § 1 k.p.a.).

W dniu 6 grudnia 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo skarżącej Spółki zawierające stanowisko, co do braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w związku ust. 3 u.p.z.p.

Organ I instancji decyzją z dnia 16 grudnia 2022 r., nr [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez skarżącą Spółkę, na terenie obejmującym część działki nr 1. i polegającego na budowie zespołu magazynów energii "[...]" o mocy do 72 MW wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, abonencką stacją elektroenergetyczną oraz pozostałą niezbędną infrastrukturą techniczną, z uwagi na niespełnienie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia uznał, że skarżąca Spółka nie planuje budowy urządzeń infrastruktury technicznej lub instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., więc w sprawie nie ma wyłączenia zasady "dobrego sąsiedztwa". Z rejestru gruntów Starosty [...] wynika, że działka nr ewidencyjny 1. stanowi własność osoby fizycznej i posiada użytek gruntowy oznaczony symbolami "RIVb", "RV", "ŁIV", "RIVa", tj. użytki rolne - grunty orne i łąki trwałe. Po wyznaczeniu obszaru oddziaływania inwestycja nie stanowiłaby też kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników terenów dotychczas użytkowanych rolniczo. Obszar analizowany wyznaczono na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p., tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu jednak nie mniejszej niż 50 metrów. Szerokość terenu inwestycji wynosi ok. 68 m, a granice obszaru analizowanego wyznaczono w obszarze o promieniu 204 m. Front działki ustalono wzdłuż drogi wewnętrznej gminnej - ul. [...] (działka ewidencyjna nr 2., obręb K.).

W dniu 2 stycznia 2023 r. skarżąca Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Domagała się jej zmiany, wskazując na definicje zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: "u.g.n."), ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (dalej: "p.e."), ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (dalej: "OZE") i ustawie z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej: "p.p."). Podniosła, że pod pojęciem infrastruktury technicznej rozumieć należy szereg przewodów (sieci) i urządzeń, w tym magazynów energii, których celem jest świadczenie usług w zakresie m.in. energetyki i elektroenergetyki, poprzez magazynowanie i dostarczanie ciepła, energii elektrycznej, gazu oraz wody. W jej ocenie, z literalnego brzmienia definicji zawartych w przywołanych ustawach (u.g.n., p.e., OZE), wynika wprost, iż magazyny energii należy zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, które spełniają warunek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., co oznacza, że do ich budowy nie ma potrzeby spełnienia, tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa".

W dniu 10 lutego 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: "organ II instancji") wpłynęło pismo skarżącej Spółki z dnia 6 stycznia 2023 r., stanowiące uzupełnienie odwołania, do którego dołączono 3 załączniki: kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 2 listopada 2022 r. i pismo dotyczące budowy wolno stojącej elektrowni fotowoltaicznej "[...]" o mocy 1 MW wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, których adresatem jest skarżąca Spółka oraz wydruk z centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 96/22.

Organ II instancji decyzją z dnia 16 października 2023 r., nr SKO.4103.4.2023, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust 1 i art 61 ust 1 u.p.z.p., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 16 grudnia 2022 r. W uzasadnieniu odniósł się do braku definicji urządzenia infrastruktury technicznej w przepisach u.p.z.p. i konieczności poszukiwania jej w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 344, w skrócie jak dotychczas: "u.g.n."). Podkreślił, że podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, iż wprowadzenie na terenie użytkowanym rolniczo, nowej funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu w postaci planowanej zabudowy, wymaga spełnienia łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Budowa zespołu magazynów energii prowadzić będzie do zmiany przeznaczenia terenu z obecnej funkcji upraw rolnych na funkcję magazynową i tym samym spowoduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i zmieni jego funkcję. Z treści wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w granicach obszaru analizowanego, na działkach posiadających dostęp z tej samej drogi wewnętrznej (ul. [...] na działce nr 2.), jak również z drogi publicznej - ul. [...] (działka nr 3.), do której nie przylega teren objęty wnioskiem, brak jest zabudowy o funkcji magazynowej, a na działkach sąsiednich brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Ponadto, po przeprowadzeniu analizy ustalono, że istniejące zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich, występujących w obszarze analizowanym, nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, gdyż w chwili obecnej nie występuje tu zabudowa porównawcza (magazynowa), na podstawie której organ może ustalić parametry dla wnioskowanej inwestycji. Zdaniem organu II instancji, z tego powodu inwestycja pozostaje poza zakresem rozumienia pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej i określonego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., czyli nie podlega zwolnieniu od zasady "dobrego sąsiedztwa", bowiem narusza funkcję w zakresie dotychczasowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

W skardze z dnia 21 listopada 2023 r. skarżąca Spółka domagała się uchylenia w całości decyzji organu II instancji oraz przekazania jej wniosku do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, uwzględniając zakwalifikowanie magazynów energii jako urządzenia infrastruktury technicznej, a tym samym nie wymagające spełnienia zasady "dobrego sąsiedztwa". Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 77 § 1, art. 81a, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. oraz art. 9 ust. 5, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez błędne uznanie, iż w sprawie ma zastosowanie bezpośrednie art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., a także naruszenie prawa własności, wynikające z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z błędną wykładnią art. 2 pkt 17 i 18 OZE, art. 3 pkt 10k i art. 3 pkt 7 p.e., art. 143 ust. 2 u.g.n. i art. 11 p.p., a przy tym naruszenie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. W uzasadnieniu zajętego stanowiska skarżąca Spółka podkreśliła, że w sprawie mają zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzmieniu przed zmianą, która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r. Ustalając zakres pojęcia "infrastruktury technicznej" (por. art. 2 pkt 17 OZE, art. 3 pkt 7, pkt 9 i pkt 10k p.e., art. 143 ust. 2 u.g.n.), skarżąca Spółka odniosła się do definicji encyklopedycznej, która uznaje, że są to urządzenia przesyłowe i związane z nimi obiekty w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu itp. Pojęcie magazyn energii elektrycznej zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1385 z późn. zm., w skrócie jak dotychczas: "p.e."). Art. 3 pkt 10k p.e. stanowi, iż: "Użyte w ustawie określenia oznaczają: magazyn energii elektrycznej - instalację umożliwiającą magazynowanie energii elektrycznej i wprowadzenie jej do sieci elektroenergetycznej.". Natomiast stosownie do treści art. 3 pkt 59 p.e.: "Użyte w ustawie określenia oznaczają: magazynowanie energii elektrycznej - odroczenie, w systemie elektroenergetycznym, końcowego zużycia energii elektrycznej lub przetworzenie energii elektrycznej pobranej z sieci elektroenergetycznej lub wytworzonej przez jednostkę wytwórczą przyłączoną do sieci elektroenergetycznej i współpracującą z tą siecią do innej postaci energii, przechowanie tej energii, a następnie ponowne jej przetworzenie na energię elektryczną.". Zastosowanie przepisów p.e., przy wykładni pojęcia urządzeń elektrycznych, jako urządzeń infrastruktury technicznej dopuszcza też orzecznictwo (na przykład - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2129/12 i 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2704/18, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 470/16). Powołując się na zalecane w Dyrektywach Unii Europejskiej uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych, dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii, skarżąca Spółka wywiodła, że konsekwencją tego stanu rzeczy jest nowelizacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz interpretacja "zasady sąsiedztwa" na korzyść gwarantowanych konstytucyjnie uprawnień właścicielskich. Obecnie istnieje potrzeba magazynowania energii z sieci dystrybucyjnej wytwarzanej przez odnawialne i konwencjonalne źródła, podpięte do sieci dystrybucyjnej, jako element stabilizujący pracę systemu elektroenergetycznego i bufor energii. Stąd też, uwzględniając powyższe, należy przyjąć, że planowana inwestycja (magazyn energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą) jako urządzenie techniczne służące do magazynowania energii elektrycznej, stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Brak jest bowiem podstaw do zastosowania w tej sprawie określonego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolnienia od zasady "dobrego sąsiedztwa" (por. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), jak również bezpodstawne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 81a k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zasadniczą kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest spełnienie przez planowaną inwestycję warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to jest zachowania zasady dobrego sąsiedztwa w stosunku do otaczającej ją zabudowy. Poza sporem pozostaje okoliczność, że inwestycja ma powstać na terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.z.p. ustawa określa:

1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej,

2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy

- przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

Ładem przestrzennym jest natomiast takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (por. art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Kształtowanie polityki przestrzennej następuje, co do zasady, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie jego braku wydawana jest bądź decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzja o warunkach zabudowy stanowiąca sui generis "substytut" aktu planowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).

W świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowalnych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem o charakterze związanym ani uznaniowym, bowiem jest wydawana na podstawie i w granicach prawa, w warunkach dość szerokiego luzu decyzyjnego (władzy dyskrecjonalnej) spowodowanego treścią normy art. 61 u.p.z.p., ale także i koniecznością dokonania ustaleń na podstawie analizy stanu faktycznego i przepisów ustaw szczególnych, jak i oceny zgodności zamierzonej inwestycji z podstawowymi zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego, wyrażonymi w art. 1 u.p.z.p., czy też zasadami konstytucyjnymi warunkującymi te procesy.

Trafnie zauważyła skarżąca Spółka, jak również organ II instancji, że z dniem 24 września 2023 r. zmieniono przepisy u.p.z.p., jednakże z uwagi na wszczęcie postępowania w dniu 26 października 2022 r., w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy u.p.z.p. w dotychczasowym brzmieniu, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) o treści: "Do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.".

Nie ulega też wątpliwości, że mocą ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 1524), zmieniono z dniem 29 sierpnia 2019 r. brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Natomiast z dniem 27 maja 2021 r., na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 922), do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dodano pkt 6 lit. a-c) o zacytowanej poniżej treści.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że z tego powodu zdezaktualizowała się zasadność posiłkowania się orzecznictwem sądowym sprzed wskazanych zmian art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Zarówno w dniu wszczęcia postępowania, jak również w dniu wydania zaskarżonej decyzji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. miał następujące brzmienie:

"3. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.".

Zamknięty katalog zawarty w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. obok pojęcia linii kolejowych posługuje się koniunkcją "obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej", które należy odczytywać łącznie. Wykluczono zatem możliwość utożsamiania tych pojęć rozłącznie, na co wskazuje treść zarzutów skargi.

Wynika to z istoty tych inwestycji, których sąsiedztwo jest tak rozbudowane, że nie można mówić o zastosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej (inwestycje liniowe) bądź pełniących funkcje służebne wobec innych obiektów (infrastruktura techniczna).

Dodatkowo nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. do instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, dalej jak dotychczas w skrócie: "OZE").

W omawianym przepisie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest mowa expresiss verbis o obiektach budowlanych, dlatego należy przyjąć, że zabudowa działki jest równoznaczna z usytuowaniem na niej obiektów budowlanych. Przesądza o tym brzmienie omawianego artykułu, który wyłącza spod stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. inwestycje liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które mieszczą się tylko w szerokim pojęciu "zabudowy".

Biorąc pod uwagę, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się tylko dla inwestycji polegających na wykonaniu robót budowlanych (por. art. 59 u.p.z.p.), należy stwierdzić, że zasadne jest uznanie, że sama zabudowa, to istnienie (lub wykonywanie) obiektów budowlanych, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Obowiązująca od dnia 29 sierpnia 2019 r. treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. posługuje się pojęciem obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej oraz instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 OZE i musi być odkodowana łącznie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 682, dalej w skrócie: "pr.b."), w którym przez obiekt liniowy - należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Stąd też urządzenia elektryczne nie mogą być kwalifikowane na potrzeby wydawania decyzji o warunkach zabudowy jako obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej.

Równocześnie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż: "Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.".

Naczelny Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21 wskazał także, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej oraz energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomicznych. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych, oraz wyłącznie te wartości stanowiły podstawę do odejścia od badania przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. wobec linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 OZE.

Istotne jest również, że kolejne już zmiany przepisów u.p.z.p. dokonane z dniem 24 września 2023 r., na podstawie art. 1 pkt 55 lit. d) ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), doprowadziły między innymi do rozszerzenia zakresu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który aktualnie ma brzmienie:

"3. Przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do:

1) linii kolejowych, dróg i lotnisk;

2) obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej;

3) instalacji odnawialnego źródła energii;

4) urządzeń wodnych;

5) stacji paliw;

6) ogólnodostępnych stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681);

7) obiektów gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki rolnej w ramach istniejącego gospodarstwa rolnego;

8) zalesienia terenu;

9) obiektów budowlanych przeznaczonych na cele gospodarki leśnej;

10) pól biwakowych, wież widokowych, kładek, szlaków turystycznych, w tym ścieżek dydaktycznych, miejsc widokowych oraz parkingów służących obsłudze turystyki.".

Zaznaczyć przyjdzie, że powyższa zamiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. również powołała się w punkcie 2 na tożsamą, co już wcześniej wykazana koniunkcję "obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej", które należy odczytywać łącznie.

Dokonując analizy zarzutów skargi przyjdzie zaznaczyć, że art. 143 ust. 2 u.g.n. stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Odnosząc się natomiast do regulacji p.e., czyli definicji pojęcia urządzenia, zawartej w art. 3 ust. 9 p.e. wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, czyli m.in. siłownie wiatrowe z generatorem energii elektrycznej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 7 p.e. procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Jednocześnie instalacje są to urządzenia z układami połączeń między nimi (por. art. 3 pkt 10 p.e.), a magazyn energii, to instalacja umożliwiająca magazynowanie energii elektrycznej i wprowadzenie jej do sieci elektroenergetycznej (art. 3 pkt 10.p.e.). Z powyższych definicji wynika, że magazyny energii wraz z infrastrukturą towarzyszącą, które są wykorzystywane w technicznych procesach energetycznych związanych z magazynowaniem energii elektrycznej, są kwalifikowane jako urządzenia energetyczne a nie jako urządzenia infrastruktury technicznej.

Bezspornym jest, że wniosek skarżącej Spółki dotyczy wyłącznie 36 pojedyńczych kontenerowych magazynów energii oraz abonenckiej stacji elektroenergetycznej SN/WN (C. Załącznik. Nr egzemplarza: 1 i 2). Inwestycja pozostaje zatem poza zakresem rozumienia pojęcia obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, co więcej nie jest konieczna i nie jest niezbędna do ich realizacji, w konsekwencji nie może być zaliczona do katalogu wymienionego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Przystępując do dalszej części rozważań wskazać przyjdzie, że spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wywołuje skutek w postaci obowiązku pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. A contrario, brak którejkolwiek z tych przesłanek stanowi podstawę dla wydania decyzji o odmowie ustalania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Pojęcie "sąsiedztwa", którym posługuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko i dlatego "działka sąsiednia" to również nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, ujętą w obszarze analizowanym. Przewidziane w tym przepisie zwolnienie od zasady "dobrego sąsiedztwa", ze swej istoty i celu, nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja powinna umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, celem zapewnienia ładu przestrzennego.

Z treści wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w granicach obszaru analizowanego brak jest zabudowy o funkcji magazynowej. W tej sytuacji, realizacja przedmiotowej inwestycji prowadzić będzie do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z obecnej funkcji rolniczej na funkcję magazynową i tym samym spowoduje zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu.

W tym stanie rzeczy, skarga nie mogła odnieść skutku i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.