Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 720/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Y. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowa zmiany decyzji o warunkach zabudowy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Y. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, Burmistrz Gminy M. odmówił wnioskodawcy: Y. sp. z o.o. z siedzibą w P., zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 14 listopada 2014 r. dla inwestycji polegającej na budowie 36 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, budowie parkingów, usunięciu kolizji z liniami elektroenergetycznymi 15 kV i 110 kV, przewidzianej do realizacji na terenie działek ewid. nr [...], [...] oraz części działek nr [...], [...], Obr. C. , w zakresie zmian wskazanych we wniosku inwestora z dnia 15 września 2020 r. (złożonym dnia 28 września 2020 r., zmienionego pismem z dnia 30 listopada 2020 r. złożonym dnia 2 grudnia 2020 r.) dotyczących pkt 2.1 tiret dziewiąte, pkt 2.5 tiret drugie, pkt 4.1 wykreślenia tiret szóste i tiret siódme oraz zmiany załącznika graficznego do decyzji w tym zakresie, pkt 4.1 tiret dziesiąte, pkt 4.1 tiret jedenaste oraz pkt 4.3 tiret pierwsze).

Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, że nie uzyskano zgody wszystkich stron na dokonanie wnioskowanej zmiany, a część stron nie wyraziła zgody wprost.

Kwestionując powyższą decyzję firma Y. Sp. z o.o. wniosła od niej odwołanie domagając się jej uchylenia i domagając się wydania nowej decyzji w zakresie zmian decyzji ostatecznej wskazanych w odwołaniu (pkt 2.1 tiret dziewiąte, pkt 2.5 tiret drugie, pkt 4.1 wykreślenia tiret szóste i tiret siódme oraz zmiany załącznika graficznego do decyzji w tym zakresie, pkt 4.1 tiret dziesiąte, pkt 4.1 tiret jedenaste oraz pkt 4.3 tiret pierwsze) albowiem skarżąca akceptuje stanowisko Lasów Państwowych, Nadleśnictwa B. z dnia 15 grudnia 2020 r. ([...]) dotyczące braku zgody na zmianę definicji nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej wzdłuż granicy z działką nr [...] obr. C. (pkt 4.1 tiret jedenaste decyzji).

Skarżąca przedłożyła nadto brakujące stanowisko 1 strony postępowania na zmianę decyzji ostatecznej z dnia 14 grudnia 2014 r. w zakresie określonym przez skarżącą we wniosku złożonym w organie I instancji (brak wskazania daty). Do odwołania załączono także zgodę części stron postępowania na zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia 11 lutego 2021 r. W uzupełnieniu odwołania, w piśmie z dnia 11 marca 2021 r. skarżąca podniosła, iż Zarząd Dróg Powiatowych w p. nie jest właścicielem żadnych nieruchomości położonych w sąsiedztwie nieruchomości objętych przedmiotową decyzją, zatem nie jest stroną niniejszego postępowania i nie jest wymagana jego zgoda na zmianę lub uchylenie decyzji.

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie decyzją z dnia 25 maja 2021 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 listopada 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 728/21 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium.

Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji winien dokonać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. i pod tym kątem dokonać ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami Sądu. Nadto SKO winno jeszcze raz zweryfikować, czy wszystkie strony udzieliły zgody na zmianę decyzji. W zależności od poczynionych ustaleń organ podejmie odpowiednie dalsze czynności i wyda merytoryczną decyzję odpowiadającą ustaleniom faktycznym i stanowi prawnemu obowiązującemu w dacie wydania decyzji, odnosząc się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji do wszystkich żądań przedstawionych przez stronę.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 lipca 2022 r., znak [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia 11 lutego 2021 r. Nr [...] odmawiającą Y. sp. z o.o. z siedzibą w P. zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia 14 listopada 2014 r. dla inwestycji polegającej na budowie 36 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, budowie parkingów, usunięciu kolizji z liniami elektroenergetycznymi 15 kV i 110 kV, przewidzianej do realizacji na terenie działek ewid. nr [...], [...] oraz części działek nr [...], [...], obr. C. , w zakresie zmian wskazanych we wniosku inwestora z dnia 15 września 2020 r. (złożonym dnia 28 września 2020 r., zmienionego pismem z dnia 30 listopada 2020 r. złożonym dnia 2 grudnia 2020 r.).

Uzasadniając swoje stanowisko organ drugiej instancji wskazał, że zmiana ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest możliwa wyłącznie w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron.

Organ wskazał, że dokonana z dniem 27 maja 2021 roku, na skutek ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 roku o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 922), zmiana przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) spowodowała zmianę stanu prawnego. Dokonana zmiana stanu prawnego w zakresie dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy jest przeszkodą do zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, przy której wydaniu badane były inne warunki aniżeli te, które wprowadziła ustawa nowelizująca.

Analogicznie organ ocenił wprowadzoną z dniem 3 stycznia 2022 roku, ustawą z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986), zmianę ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. w zakresie sposobu wyznaczania obszaru analizowanego, rozumienia frontu terenu inwestycji oraz zmianę norm rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm.) m.in. w zakresie sposobu ustalania parametrów zabudowy.

W ocenie organu odwoławczego powyższe zmiany stanu prawnego eliminują możliwości zastosowania do ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 14 listopada 2014 roku zasad wynikających z art. 155 k.p.a. Niewątpliwie zmiany te wpływają w istotny sposób na tożsamość stosunku prawnego ukształtowanego ww. decyzją ostateczną.

Ponadto organ wskazał, że uwzględnienie wniosku skarżącej o zmianę ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w zakresie lokalizacji miejsc parkingowych, przyłączenia do sieci wodociągowej, ustalenia nowej nieprzekraczalnej linii zabudowy czy zmiany elewacji frontowej doprowadziłoby do zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia pod względem merytorycznym, poprzez objęcie zmienianą decyzją stanu faktycznego, który nie był przedmiotem analizy urbanistycznej ani podstawą wydania rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej.

Organ zakwestionował prawidłowość zgody wyrażonej przez stronę postępowania - P. S., wskazując, że nie została złożona "wprost" organowi I instancji, a wyłącznie skarżącej.

Ponadto organ wskazał, że zmiana przedmiotowej decyzji naruszyłaby art. 61ust. 1 u.p.z.p. W analizie urbanistycznej nie wskazano, aby jakikolwiek obiekt znajdujący się w wyznaczonym obszarze analizowanym posiadał szerokość elewacji frontowej na poziomie wnioskowanej zmiany 35,50m

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Y. Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc przy tym o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zwrot kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 155 kpa poprzez dowolne przyjęcie przez organ, że jakakolwiek nowelizacja prawa sprawia, że niemożliwe jest dokonanie zmiany decyzji ostatecznej na podstawie wskazanego przepisu w sytuacji, gdy art, 155 kpa stanowi jedynie o tym, że zmianie decyzji ostatecznej nie mogą sprzeciwiać się przepisy szczególne, a w warunkach niniejszej sprawy taka sytuacja nie ma miejsca, a w związku z tym brak jest przeszkód, aby dokonać zmiany decyzji ostatecznej w zakresie wnioskowanym przez Stronę;

2. art. 155 kpa poprzez przyjęcie, iż zmiana stanu prawnego powoduje zmianę stanu faktycznego, wpływając na tożsamość sprawy administracyjnej i powodując automatyczną niedopuszczalność zmiany decyzji na podstawie art. 155 kpa;

3. art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 155 kpa poprzez przyjęcie przez organ, że nowelizacja prawa uniemożliwia zmianę decyzji na podstawie art. 155 kpa w sytuacji, gdy w istocie ten sposób interpretacji prowadzi do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, a w konsekwencji do naruszenia zasady pogłębiania zaufania;

4. art. 155 kpa poprzez dokonanie dowolnego, niewłaściwego stwierdzenia, że zrealizowanie części inwestycji na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, stanowi wykroczenie poza granice stanu faktycznego sprawy pierwotnej, powodujące brak możliwości dokonania zmiany decyzji ostatecznej;

5. art. 7 kpa, 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 155 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności niniejszej sprawy, sprowadzający się do braku dokonania oceny spełnienia przesłanek umożliwiających zmianę decyzji ostatecznej;

6. art. 7 kpa, 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 155 kpa poprzez dokonanie przez organ dowolnej oceny dowodów, która doprowadziła do podważenia zgody złożonej przez P. S. na zmianę decyzji ostatecznej, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło własne kryteria, które muszą spełnić zgody stron na zmianę decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy takich wymogów nie przewidują obowiązujące przepisy prawa;

7. art. 28 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Zarząd Dróg Powiatowych w P. jest stroną postępowania w sytuacji, gdy jest wyłącznie organem uzgadniającym w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 741), a więc zgoda Zarządu Dróg Powiatowych na zmianę decyzji nie była wymagana;

8. art, 7 kpa, 8 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 155 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia istoty sprawy, który doprowadził do nieprawidłowego stwierdzenia, że zmieniona decyzja byłaby niezgodna z przepisami prawa, co naruszałoby zasadę praworządności i przesłankę słusznego interesu społecznego w sytuacji, gdy nie znajduje to potwierdzenia z zgromadzonym materiale dowodowym, który nie został należycie oceniony;

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało argumentację wyrażoną w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

W dniu 23 stycznia 2023 r. do Sądu wpłynął odpis skrócony aktu zgonu, z którego wynika, że [...] zmarła uczestniczka postępowania Z. S. (k. 128 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 25 stycznia 2023 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, a następnie postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2023 r. podjął postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. Art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 kwietnia 2023 r.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona - aczkolwiek z innej przyczyny niż wskazały skarżąca spółka.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał przede wszystkim na uwadze fakt, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 lipca 2022 r., znak [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jak wynika bowiem z nadesłanego do Sądu odpisu skróconego aktu zgonu, uczestniczka tego postępowania – Z. S. zmarła [...] r. (k. 128 akt sądowych) - zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji z 29 lipca 2022 r. Oznacza to, że rozstrzygnięcie tej decyzji zostało skierowane do osoby zmarłej, a więc takiej, która nie mogła mieć statusu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera normy prawnej, która wprost reguluje kwestię skutków prawnych skierowania decyzji organu do osoby zmarłej.

Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z24 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1722/15, stwierdził, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, iż prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie wobec takiej osoby decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jest to uzasadnione ustaniem zdolności prawnej osoby fizycznej z chwilą śmierci, co w konsekwencji powoduje, że w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć i prowadzić postępowania administracyjnego oraz wydać decyzji (wyroki NSA z: 27 kwietnia 1983 r., II SA 261/83, z aprobującą glosą M. Stahl – OSP 1985/5/108 s. 262-263; 14 listopada 2001 r., I SA 2462/99; 20 września 2002 r., I SA 428/01; 11 marca 2008 r., I OSK 1959/06, Lex 505429; 30 września 2009 r., I OSK 1429/08; 6 czerwca 2013 r., II OSK 383/12, Lex 1352914). Pogląd taki w pełni aprobuje doktryna (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2014, s. 666).

Również w doktrynie wskazuje się, że wszczęcie postępowania wobec osoby zmarłej nie ma prawnej skuteczności i ewentualna decyzja skierowana do takiej osoby musi być traktowana jako decyzja nieistniejąca wydana w nieistniejącym postępowaniu (por. B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 48-49).

Podkreślić należy, iż jest to uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Wynika to przede wszystkim z faktu, że aby można było mówić o postępowaniu administracyjnym, musi istnieć organ administracyjny mający zdolność prawną do jego prowadzenia oraz strona, o prawach której organ orzeka w danym postępowaniu.

Zgodnie natomiast z art. 28 k.p.a. status strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Ponadto, jak wynika z treści art. 30 § 1 k.p.a., zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 8 k.c. każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną, która kończy się z chwilą śmierci.

W związku z powyższym nie ulega zatem wątpliwości, że zmarła Z. S. - jako osoba nie mająca zdolności prawnej - nie mogła być podmiotem praw i obowiązków z zakresu prawa administracyjnego, a skoro tak, to w stosunku do niej nie można było prowadzić postępowania, ani skierować do niej wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Skoro zatem w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej, to należy uznać, iż rozstrzygnięcie to obarczone jest od dnia wydania wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - co skutkować musi stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy prowadząc to postępowanie organ miał wiedzę na ten temat, czy też nie. Organ powinien w sposób prawidłowy, na każdym etapie postępowania, mieć aktualną wiedzę na temat kręgu podmiotów mających interes prawny w danym postępowaniu - art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art.10 § 1 k.p.a.

Analogiczne stanowisko - w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji skierowanej do osoby zmarłej - zostało zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 27 kwietnia 2022 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 642/22, z 28 czerwca 2022 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 322/22 i z 7 października 2022 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1395/22.

Rozpoznając ponownie sprawę organ dokona ustaleń wynikających z wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z 5 listopada 2021 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Po 728/21. Organ zobowiązany będzie do prawidłowego ustalenia kręgu uczestników tego postępowania, do których skieruje podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Ponadto organ szczegółowo opisze które strony postępowania wyraziły zgodę na zmianę decyzji, a które tej zgody nie wyraziły.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z uwagi na jej nieważność, co do zasady nie wiąże się z jej merytoryczną oceną, niemniej aby uniknąć wydania kolejnej decyzji o tożsamej treści (już wobec prawidłowo ustalonego kręgu uczestników postępowania) Sąd postanowił zwrócić uwagę organowi na elementy decyzji, które niewątpliwie miałyby wpływ na jej merytoryczną ocenę.

Sąd wskazuje, że jeżeli w ocenie organu istnieją wątpliwości w zakresie zgody wyrażonej przez P. S., to organ powinien wezwać go w celu ich ewentualnego wyjaśnienia. Organ powinien również ustalić i ocenić, czy wskazywane przez niego nowelizacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury powodują, że zmienia się tożsamość stanu prawnego w sprawie.

Przede wszystkim organ powinien przy tym dokonać oceny, czy wskazane nowelizacje determinowałyby odmienne rozstrzygnięcie w sprawie. Ponadto organ powinien dokonać szczegółowej oceny w odniesieniu do każdej z żądanych zmian w zakresie tego, czy dokonana już w sprawie analiza urbanistyczna pozwala na ich wprowadzenie (w zaskarżonej decyzji organ dokonał takiej oceny jedynie w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej i o ile uzasadnia to odmowę zmiany decyzji w tym zakresie, to nie odnosi się już do kwestii pozostałych żądanych zmian). Brak też precyzyjnego ustalenia organu w zakresie istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Organ owszem wskazał na orzecznictwo i definicje, jednak brakuje powiązania tych kwestii wprost ze stanem faktycznym sprawy.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.