Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1266/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
658
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 4, art. 101 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2142
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne
article: art. 185 §1, art.  182 §2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.  64 §2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 148/17 w sprawie ze skargi [A] sp. z o.o. z siedzibą w C. na bezczynność Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Szczecinie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Szczecinie na rzecz [A] sp. z o.o. z siedzibą w C. 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 148/17 oddalił skargę [A] sp. z o.o. w C. na bezczynność Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Szczecinie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawym.

W dniu [...] czerwca 2017 r. do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Szczecinie wpłynął wniosek spółki [A] o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w S. przy ul. [...]. Do wniosku załączona została umowa zawarta w dniu [...] grudnia 2016 r. wraz z porozumieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., na mocy których [B] sp. z o.o. z siedzibą w P. zobowiązała się do wybudowania w S. przy ul. [...] na działce nr [...] obiektu o powierzchni 2000 m2 (centrum handlowe), w którym znajdować się będzie lokal nr 7 o powierzchni 135,5 m2 przeznaczony na potrzeby apteki, a także do wynajęcia tego lokalu wnioskodawcy. Do wniosku załączony był również m.in. projekt technologiczny lokalu przeznaczonego na aptekę wskazując w nim adres: "[...] ul. [...] dz. [...] obręb [...]".

W dniu 28 czerwca 2017 r. organ wezwał spółkę na podstawie art. 64 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; powoływany jako: k.p.a.) do uzupełnienia wniosku o opinię Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu, zgodną z odrębnymi przepisami oraz o wskazanie adresu apteki - z uwagi na to, że we wniosku nie podano numeru lokalu, w terminie 14 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W terminie zakreślonym w wezwaniu spółka wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania w celu uzupełnienia brakującej dokumentacji.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny poinformował spółkę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

W dniu 9 sierpnia 2017 r. spółka złożyła do Głównego Inspektora Farmaceutycznego ponaglenie wskazując na bezczynność Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ zasadnie wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż obowiązująca w dacie złożenia wniosku ustawa z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2142) w art. 100 określała wymagania, jakie spełniać powinien wniosek o zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W szczególności wniosek ten powinien spełniać wymagania, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 i w art.100 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy. Strona natomiast - pomimo wezwania - nie uzupełniła braków formalnych, ograniczając się do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania.

WSA wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. dzień doręczenia organowi żądania jest dniem wszczęcia postępowania administracyjnego, jednak tylko wniosek spełniający wymagania formalne może spowodować wszczęcie postępowania i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu do załatwienia sprawy. W rozpatrywanej sprawie spółka nie spełniła wymagań wynikających z art. 100 ust. 2 pkt 4 i art. 100 ust. 1 pkt 3 Prawa farmaceutycznego, co spowodowało, że postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte. Nie było zatem podstaw do rozpatrzenia wniosku o jego zawieszenie, w konsekwencji nie doszło do bezczynności organu w rozpoznaniu tej sprawy.

Skargę kasacyjną wywiodła spółka zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; powoływana jako: p.p.s.a.) strona zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 100 ust. 2 pkt 4 Prawa farmaceutycznego (w petitum skargi kasacyjnej powołany jako "ust. 4 pkt 2", co w świetle części opisowej zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej stanowiło oczywistą omyłkę pisarską) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak załączenia opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej uniemożliwia jego rozpatrzenie;

- art. 100 ust. 1 pkt 3 Prawa farmaceutycznego poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że we wniosku nie został wskazany adres apteki;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 149 p.p.s.a. w związku z art 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 5 k.p.a., art. 61 § 3 k.p.a., art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 100 "ust. 4 pkt 2" i art. 100 ust. 1 pkt 3 Prawa farmaceutycznego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi na bezczynność organu z uwagi na uznanie, iż brak przedłożenia opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej wraz z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jak również wskazanie adresu apteki poprzez podanie ulicy i numeru działek, stanowią braki podania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a, a w konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpoznania, a tym samym uznanie, że postępowanie nie zostało wszczęte.

Wskazując na powyższe naruszenia spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie argumentowała, że całość materiału dowodowego powinna zostać zebrana w trakcie postępowania administracyjnego. Brak dodatkowej dokumentacji w chwili doręczenia żądania, nie może prowadzić do stwierdzenia, że postępowanie nie zostało wszczęte. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania z uwagi na brak opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego, a tym samym uznanie, że postępowanie w ogóle nie zostało wszczęte, jest nie tylko sprzeczne z literalną wykładnią art. 61 k.p.a., ale także z interpretacją funkcjonalną i systemową przepisów procedury administracyjnej.

Zdaniem strony, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Wniosek powinien spełniać warunki formalne podania wynikające z przepisów ogólnych k.p.a., bez których postępowanie administracyjne nie może być wszczęte i podaniu nie może być nadany dalszy bieg (art. 63 § 2 i 3, art. 33 § 3 k.p.a.). Brak tych elementów obliguje organ do podjęcia czynności w trybie art. 64 § 1 i 2 k.p.a. Należy jednak odróżnić warunki formalne wniosku od informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy tj. elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy.

Spółka powołała się na pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 450/18, zgodnie z którym brak opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu, nie stanowi przesłanki oceny skuteczności wniosku w spawie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, lecz przesłankę wydania decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wniosku o wydanie wymienionego zezwolenia.

Zdaniem strony, wniosek przez nią złożony był formalnie kompletny i nie zawierał braków uniemożliwiających jego rozpatrzenie, które podlegałyby uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Spółka zakwestionowała zasadność wezwania do uzupełnienia braków wniosku poprzez podanie adresu apteki podnosząc, że stan faktyczny sprawy nie pozwalał na wskazanie numeru ulicy. Lokalizacja planowanej apteki została określona w sposób, który nie mógł budzić wątpliwości co do jej położenia. Strona zarzuciła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do tej kwestii, w szczególności nie poddał analizie zasadności wezwania ani jego treści.

Strona podniosła dodatkowo, że w części spraw o tożsamym stanie faktycznym organy inspekcji farmaceutycznej wszczynają postępowania a następnie zawieszają postępowania do czasu zebrania wszystkich załączników wymienionych w art. 100 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Brak jednolitości w postępowaniu organów w sposób rażący narusza zasadę zaufania strony do organów administracji publicznej, a także konstytucyjną zasadę równości.

Reasumując strona wskazała, że - w jej ocenie - organ był zobligowany do formalnego ustosunkowania się do wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie w trybie art. 101 k.p.a.

W skardze kasacyjnej strona zawarła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Szczecinie.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że istota spornego w rozpatrywanej sprawie zagadnienia odnosi się do oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli działalności Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego oraz prawidłowości rezultatu tej kontroli, który wyraził się w ustaleniu, że w sprawie z wniosku skarżącej spółki o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej organ administracji nie pozostawał w bezczynności. Nie stanowiło jej bowiem - według Sądu I instancji - pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania wobec nieusunięcia braków formalnych wniosku w zakresie odnoszącym się do wskazania adresu apteki (art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne) oraz opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej, o której mowa w art. 100 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne, w wyznaczonym do tego terminie. Według Sądu I instancji wskazane działanie organu administracji nie jest niezgodne z prawem i nie wypełnia przesłanek pozostawania tego organu w bezczynności.

Zarzuty skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, skutecznie podważają prawidłowość stanowiska Sądu I instancji.

Uwzględniając istotę spornej w rozpatrywanej sprawie kwestii, a w tym kontekście przedmiot skargi rozpatrywanej przez Sąd I instancji oraz treść zawartego w niej żądania wyjaśnić należy, że przepisy ustawy p.p.s.a. nie określają na czym stan bezczynności organów administracji polega, ani też nie definiują pojęcia "stanu bezczynności organu". Nie oznacza to jednak, że treść tego pojęcia - w sensie przedmiotowym i podmiotowym - jest niedookreślona, a zakres kognicji sądów administracyjnych w sprawach bezczynności organów administracji niczym nieograniczony. Poza sporem jest bowiem, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wyznaczony jest zawartym w tym przepisie odesłaniem do art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, podmiotowy zaś, treścią pojęcia "działalności administracji publicznej". Z powyższego wynika, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej, w celu ustalenia istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne znaczenie ma precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej. W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy (istniejący w dacie wyrokowania) sąd administracyjny rozstrzyga, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje on żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a.

Istotnym kryterium oceny pozostawania/niepozostawania przez organ w bezczynności jest również niewątpliwie regulacja zawarta w art. 104 § 1 k.p.a., na gruncie którego ustawodawca operuje pojęciem "załatwienia sprawy", a także regulacja zawarta w przepisach rozdziału 7 "Załatwianie spraw" Działu I "Przepisy ogólne" ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W kontekście wyznaczonych przepisami art. 35 § 1 - 4 k.p.a. terminów załatwienia sprawy, z której to regulacji wywodzona jest zasada załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, podkreślić należy również znaczenie art. 35 § 5, z którego wynika, że terminy załatwiania spraw określają czas efektywny, jakim dysponuje organ administracji na ich rozpatrzenie i podjęcie decyzji.

Z omówionych względów należy więc stwierdzić, że ocena zasadności skargi na bezczynność organu oraz zawartego w tej skardze żądania musi być zasadniczo konfrontowana z istnieniem prawnego obowiązku działania organu administracji zobowiązanego - na wniosek lub z urzędu - do załatwienia konkretnej sprawy w sposób, w formie i w terminie, przewidzianymi w przepisach obowiązującego prawa.

W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo zrekonstruował i zidentyfikował żądanie zawarte w skardze na bezczynność, jednak w nieprawidłowy sposób określił i ustalił relację tego żądania do prawnych podstaw oraz treści obowiązku działania organu administracji. Ustalenie, że organ administracji nie pozostawał w bezczynności w sprawie objętej skargą na jego działanie, albowiem w przewidzianym prawem trybie pozostawił wniosek strony bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków formalnych, nie jest bowiem trafne. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiło to konsekwencję dokonania przez Sąd I instancji wadliwej interpretacji art. 100 ustawy - Prawo farmaceutyczne, co wyraziło się lapidarnym wręcz stwierdzeniu tego Sądu, że z przepisu tego w sposób jednoznaczny wynika, co powinien zawierać wniosek i co należy do niego dołączyć. Stanowisko tego rodzaju nie może być uznane za wystarczające, a tym samym i za prawidłowe dla oceny, czy w sprawie z wniosku skarżącej spółki organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności, czy też nie.

O ile bowiem przepis ust. 1 art. 100 powołanej ustawy stanowi rzeczywiście o tym, co powinien zawierać wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej - co jasno wynika z konwencji językowej, którą na jego gruncie operuje ustawodawca stanowiąc o wniosku zawierającym określone tym przepisem obligatoryjne treści i dane - o tyle w przepisie ust. 2 art. 100 wymienionej ustawy mowa jest już o tym, co do wniosku należy dołączyć, a więc innymi słowy o jego załącznikach (w tym między innymi, w pkt 4, o opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami) zawierających wymagane nim dokumenty, w tym szeroko rozumiane oświadczenia o cechach oświadczeń wiedzy, podlegające merytorycznej ocenie i weryfikacji organu, przed którym toczy się postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GSK 450/18, zgodnie z którym nie bez powodu na gruncie przywołanej regulacji ustawodawca dokonał wymienionego wyodrębnienia. Było to działanie celowe. Potwierdzeniem tego jest treść art. 101 pkt 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, z którego wynika, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych, między innymi, w art. 100 ust. 2 ustawy, a więc również wówczas, gdy nie legitymuje się opinią Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami. W świetle omawianej regulacji brak tej opinii uzasadnia stwierdzenie niespełnienia warunku koniecznego do wydania zezwolenia.

Prowadzi to do konstatacji, że brak wymienionej opinii nie stanowi przesłanki oceny skuteczności wniosku w sprawie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, lecz przesłankę wydania decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wniosku o wydanie wymienionego zezwolenia, co oznacza, że postępowanie może być skutecznie zainicjowane, mimo niedołączenia do wniosku opinii, o której mowa w art. 100 pkt 4 ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne, albowiem jej brak nie stanowi przeszkody jego wszczęcia.

Dostrzegając wynikające z omawianej regulacji różnice skutków prawnych niewypełnienia przez podmiot wnioskujący o wydanie zezwolenia warunków określonych w art. 100 ust. 1 i ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne, zgodzić należy się ze stroną skarżąca kasacyjnie, że obowiązkiem Sądu I instancji było przede wszystkim odniesienie się do zasadności przyjęcia przez organ, że wniosek spółki - pomimo wskazania nazwy miejscowości, nazwy ulicy i numeru ewidencyjnego działki - nie spełniał wymagania określonego w art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Wyłącznie bowiem w przypadku stwierdzenia, że stanowisko organu w tym zakresie nie narusza prawa, można było uznać za uzasadnione wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego w trybie art. 64 §2 k.p.a., a wobec niezastosowania się do wezwania - pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co prowadziłoby do stwierdzenia, że organ wypełnił obowiązki spoczywające na nim z mocy prawa i nie pozostaje w stanie bezczynności. Uznanie natomiast, że warunki z art. 100 ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, w tym także warunek określony w pkt 3, zostały spełnione implikuje przyjęcie, że organ zobligowany był uznać postępowanie za skutecznie wszczęte i podjąć wszelkie czynności niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia sprawy na podstawie dołączonej do wniosku dokumentacji w kontekście art. 101 pkt 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dokonując kontroli zgodności z prawem działalności Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Szczecinie nie przeprowadził stosowniej analizy z uwzględnieniem wspomnianych kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W świetle przedstawionych argumentów brak było podstaw do przyjęcia, że źródła prawnego obowiązku działania organu w rozpatrywanej sprawie oraz treści tego obowiązku można było upatrywać w art. 64 § 2 k.p.a. Stanowisko Sądu I instancji uznać należy więc za nieuprawnione, gdyż przedwczesne.

Na marginesie głównych rozważań podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny z całą stanowczością nie zgadza się z tą częścią argumentacji przedstawionej przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, według której okoliczność, że występując z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej spółka nie miała możliwości wskazania adresu apteki oraz opinii o lokalu z tego tylko powodu, że lokal nie został jeszcze wybudowany, powinna prowadzić do zawieszenia postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie NSA, jest to odrębne zagadnienie, które należy postrzegać całościowo - w kontekście dystrybuowania przez organ administracji dobra rzadkiego, podlegającego reglamentacji. Podejście takie wymusza chociażby treść art. 99 ust. 3b ustawy - Prawo farmaceutyczne limitującego ilość aptek ze względu na liczbę mieszkańców w danej gminie i określającego minimalną odległość między aptekami. Interes społeczny w takich sprawach przemawia przede wszystkim za tym, by organ - poza przypadkami wystąpienia przeszkód formalnych uniemożliwiających stale albo czasowo prowadzenie postępowania określonych w art. 97 §1 pkt 1-5 k.p.a. oraz w art. 105 §1 i 2 k.p.a., których wystąpienia w konkretnej sprawie nie da się z góry wykluczyć - dążył do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą sprawności postępowania wynikającą z art. 12 §1 i 2 k.p.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) orzekł, jak w sentencji wyroku.