Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1882/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 92 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2005r. sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonanie transportu drogowego bez licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Urząd Celny w O. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz. 1371) ze zm.) oraz z ustaleniami protokołu kontroli Nr [...] z dnia [...]r. nałożył na Przedsiębiorstwo A spółka z o.o. karę pieniężną w kwocie [...]zł.

Uzasadniając swoją decyzję Naczelnik Urzędu Celnego w O. wskazał, że [...]r. podczas odprawy celnej na wyjazd z kraju samochodu ciężarowego o nr rejestracyjnym [...] stwierdzono, że kierujący pojazdem S. J. nie posiadał wypisu z licencji, a zamiast powyższego dokumentu okazał zaświadczenie na potrzeby własne. Kierujący przedstawił również zgłoszenie celne wywozowe gdzie eksporterem była firma A oraz firma B.

W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w O. na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym w związku z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115 poz. 999). A spółka z o.o. za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej.

Odwołanie od powyższej decyzji z wnioskiem o uchylenie decyzji wniosła A spółka z o.o. Podniosła, że w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym licencji wymaga podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego. S. J. wykonywał niezarobkowy transport drogowy tzw. przewóz na potrzeby własne – transport wykonywany w dniu [...]r. w całości wyczerpuje dyspozycję art. 4 pkt 4 w/w ustawy.

Zgodnie z art. 33 pkt 1 cytowanej ustawy przewóz rzeczy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności nie wymaga licencji a zezwolenia, które kierowca okazał.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...]Dyrektor Izby Celnej we W. wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000), art. 58, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 1371 ze zm.) § 2 oraz pkt 1.1. załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3.07.2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. nr 115, poz. 999) po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...]r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził polemizując z zarzutami odwołania, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6.06.2001r. o transporcie drogowym. Zakwalifikowanie na podstawie w/w przepisu przesyłki do transportu niezarobkowego następuje po stwierdzeniu iż zachodzą łącznie wszystkie przesłanki z w/w przepisu. W niniejszej sprawie nie został spełniony warunek własności rzeczy przedsiębiorcy – rzeczy bowiem należały do dwóch przedsiębiorców.

W sprawie ustalono, iż pojazd ciężarowy marki Mitsubishi Canter 60 zatrzymany do kontroli przez organ celny użytkowany na podstawie umowy leasingowej przez firmę A spółka z o.o. którego podnajmującą firmę B spółka z o.o. przewoził towar do dwóch różnych firm w tym samym czasie, co wynika ze zgłoszenia celnego wywozowego.

W związku z tym iż do kontroli dokumentów kierowca przedstawił tylko wypisy z zaświadczeń na międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne dla firmy "A" spółka z o.o. i dla firmy B spółka z o.o. natomiast nie przedstawi licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją z dnia [...]r. zgodnie z obowiązującymi przepisami wymierzył karę pieniężną za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganej licencji.

Art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest okazać na żądanie między innymi wypis z licencji. Organ kontrolujący ma prawo nałożyć na kontrolowanego karę pieniężną, wymierzoną w drodze decyzji administracyjnej – art. 93 ust. 1 w/w ustawy, zaś podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowi art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który wymienia przypadki naruszenia przepisów przewozowych skutkujące nałożeniem kary pieniężnej. Zgodnie zaś z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez wymaganej licencji oraz wypisu z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych stanowiącego załącznik do tej licencji lub bez wymaganego zaświadczenia podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł. do 15.000 zł.

Przepis art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zawiera delegację ustawową dla odpowiedniego organu do wydania rozporządzenia ustalającego wysokość kar pieniężnych za naruszenia konkretnych przepisów – takie rozporządzenie zostało wydane przez Ministra Infrastruktury w dniu 3..07.2002r. (Dz. U. Nr 115 poz. 999). Stanowi ono – w pkt 1.1. załącznika do rozporządzenia iż w przypadku wykonywania transportu drogowego bez licencji na przedsiębiorcę nakładana jest kara pieniężna w wysokości 10.000 zł.

Reasumując Dyrektor Izby Celnej we W. uznał iż organ celny I instancji stwierdził zasadnie iż obowiązki nałożone na przedsiębiorcę na podstawie obowiązujących przepisów prawa zostały przez niego niewykonane bowiem warunki ustawowe dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego nie zostały spełnione.

Skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. z wnioskiem o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem wniosła A spółka z o.o. w C.. Zdaniem skarżącego każda z firm w podanym czasie wykonywała przewóz drogowy jako działalność pomocniczą w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej spełniając łącznie wszystkie warunki określone w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Urząd zaś nietrafnie zakwestionował możliwość jednoczesnego przewożenia towaru na podstawie zaświadczeń przez dwie firmy jednym transportem mimo spełnienia przez każdą z nich przesłanek określonych w art. 33 i następne ustawy z dnia 6.06.2001r. o transporcie drogowy – a dotyczących niezarobkowego przewozu na potrzeby własne.

W ocenie skarżącego skoro Urząd przyjął, że spółka B z o.o. postępuje zgodnie z przepisami i może wykonywać transport na podstawie zaświadczenia to powinien przyjąć, iż firma A również może wykonywać transport na podstawie zaświadczenia. W przeciwnym wypadku w identycznej sytuacji, Urząd Celny odmienne interpretuje przepisy w/w ustawy.

W przypadku firmy A spółka z o.o. wymierzono karę za wykonywanie transportu drogowego tylko na podstawie zaświadczenia bez wymaganej licencji, a w stosunku do firmy B spółce z o.o. nie dopatrzono się jakichkolwiek naruszeń uznając zaświadczenia za wystarczające do dokonywania tego rodzaju transportu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest, czy transport wykonywany przez A spółka z o.o. w C. w dniu [...]r. był niezarobkowym przewozem drogowym niewymagającym licencji, czy też transportem drogowym, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001r. Nr 125 poz. 1371 ze zm.). Definicję niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne zawiera – art. 4 ust. 3 w/w ustawy i stanowi iż jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo, w stosunku do jego prowadzonej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Mając na uwadze niesporny stan faktyczny stwierdzić należy iż organy I i II instancji właściwie oceniły, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające przyjęcie że dokonywany przez spółkę "A" spółka z o.o. w dniu [...]r. przewóz miał charakter przewozu nieodpłatnego – tym samym nie była konieczna licencja, o której mowa w art. 5 powołanej ustawy a wystarczyło posiadanie zaświadczenia.

Nie zostały bowiem spełnione dwa warunki: część rzeczy przewożonych nie była własnością przedsiębiorcy – należała do spółki B spółka z o.o. - a kierowca przewożący towar był pracownikiem spółki "A" spółka z o.o. W ocenie Sądu omawiany przepis należy interpretować w ten sposób, że niezarobkowy przewóz drogowy ma miejsce wówczas gdy przewożony towar jest własnością przedsiębiorcy u którego zatrudniony jest kierowca prowadzący pojazd, chyba że pojazdem kieruje osoba, która posiada tytuł prawny określony w pkt c art. 4 ust. 4 ustawy o przewozie drogowym.

S. J. kierujący pojazdem w dniu [...]r. był pracownikiem strony skarżącej.

Zatem A spółka z o.o. w stosunku do towaru będącego własnością B spółki z o.o. nie wykonywała "niezarobkowego przewozu" do którego wykonania po myśli art. 33 § 1 ustawy o transporcie drogowym wystarczy uzyskanie zaświadczenia. Tym samym przewóz dokonywany w dniu [...]r. w stosunku do towarów będących własnością B spółka z o.o. wymagał zgodnie z art. 5 § 1 ustawy o transporcie drogowym licencji. Taką licencję winna A spółka z o.o. mieć skoro przewoziła towar innej firmy. To ona posiada legitymację czynną w tym postępowaniu.

Niesporne jest że takiej nie okazała kontrolującym choć po myśli art. 87 § 1 wskazanej ustawy było to obowiązkiem. Zatem skoro nie okazując licencji naruszyła przepisy na podstawie art. 92 § 1 i § 2 ustawy o transporcie drogowym podlega karze. Jej wysokość zgodnie z załącznikiem dołączonym do powyższej ustawy wynosi kwotę 10.000 zł. (pkt 1.1.).

Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – tak materialnego jak i procesowego. Zatem nie ma podstaw do usunięcia skarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Tym samym w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) należało orzec jak w sentencji.