Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 500/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA (del.) Adam Nita, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 705/18 w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2018 r. nr 1801-IOV1.4103.517.2017 w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. sp. z o.o. w M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 13 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 705/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. spółka z o.o. z siedzibą w M. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej jako: Organ drugiej instancji lub Dyrektor IAS) z 6 czerwca 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 r.

1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

W stanie faktycznym sprawy skarżąca, składając deklarację VAT-7K za III kwartał 2015 r., zadeklarowała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy w wysokości 30 580 zł.

W deklaracji, o której wyżej mowa, skarżąca wykazała między innymi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na kwotę 134 150 zł, udokumentowaną fakturą VAT UE 01/07/2015, z 10 lipca 2015 r., wystawioną na rzecz słowackiego podmiotu – M.(1) s.r.o. Dostawa na rzecz tego podmiotu miała dotyczyć samochodu marki M.(...).

Opisany wyżej samochód został uprzednio zakupiony przez P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej A.) od M.(2) sp. z o.o., z siedzibą w Warszawie, za kwotę 156 667,50 zł, co zostało udokumentowane fakturą z dnia 20 marca 2015 r.

W dniu 7 lipca 2015 r. A. sprzedała samochód skarżącej, za kwotę 164 000 zł, co zostało udokumentowane fakturą VAT.

W dniu 10 lipca 2015 r. skarżąca wystawiła fakturę VAT UE 01/07/2015, dokumentującą sprzedaż pojazdu słowackiej firmie M.(1), za kwotę 134 150 zł. Samochód ten, o przebiegu 10 km, miał zostać załadowany na lawetę w Z., według dokumentu CMR z 13 lipca 2018 r. i tego samego dnia dostarczony nabywcy.

M.(2) zbyła następnie samochód norweskiej firmie V., co zostało udokumentowane fakturą VAT z 10 lipca 2018 r. Według faktury pro forma z 2 lipca 2015 r., wartość transakcji nabycia pojazdu wyniosła 136 700 zł i miała zostać uregulowana do 17 lipca 2015 r. (przebieg pojazdu według tej faktury to 6 km).

Potwierdzenie dokonania przelewu przez norweską firmę wystawiono 7 lipca 2015 r., a pojazd został zgłoszony do wywozu w Urzędzie Celnym w N. 13 lipca 2015 r. Według dokumentu CMR załadunku pojazdu dokonano w D. 13 lipca 2015 r.

Według rozstrzygających sprawę organów, faktura VAT UE 01/07/2015, dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę pojazdu przez skarżącą słowackiej firmie M.(2) nie dokumentuje rzeczywiście wykonanej transakcji. Samochód, którego dotyczy przedmiotowe postepowanie nie przebył bowiem drogi z N. do Z. i następnie z Z. na Słowację, wobec czego transakcja jego dostawy firmie M.(2) winna być opodatkowana stawka 23 %.

Odnośnie samego sposobu realizacji transakcji pomiędzy skarżącą a spółką M.(2) organy zauważyły, że skarżąca najpierw otrzymała zapłatę od kontrahenta słowackiego (10 lipca 2018 r.), po czym – 28 lipca 2015 r., dokonała zapłaty na rzecz A., od której to firmy pojazd wcześniej nabyła. W tej sytuacji słowacka spółka, która kontaktowała się ze skarżącą jedynie drogą mailową, zapłaciła za samochód jeszcze zanim go otrzymała. Tak samo A. wydała pojazd zanim otrzymała za niego zapłatę (28 lipca i 30 września 2018 r.).

W czasie w którym skarżąca nabywała samochód od A., jej prezesem był K. B., który jednocześnie był także osobą współpracującą z A.

Do dnia 13 lipca 2018 r. właścicielem pojazdu, ujawnionym w Centralnej Ewidencji Pojazdów była firma A., która dokonała jego rejestracji.

Przesłuchiwany w charakterze świadka prezes A. zeznał, że spółka ta posiadała dwa samochody marki M., z których jeden sprzedała skarżącej, a drugi bezpośrednio kontrahentowi słowackiemu, tj. firmie M.(2). W tym kontekście organ odwoławczy zaznaczył, że w istocie więc A. nie potrzebowała pośrednictwa skarżącej w sprzedaży samochodu, gdyż sama mogła go zbyć, podobnie jak drugi z pojazdów.

Organy uznały za niewiarygodne zeznania K. B., według których miał on osobiście przetransportować pojazd z N. do Z., gdyż nie był on w stanie wskazać trasy przejazdu, fakt przejazdu nie zostało odnotowany w nawigacji samochodu, a ponadto możliwość taką wyklucza informacja odnośnie przebiegu samochodu, ujawniona w fakturze wystawionej przez skarżącą.

Faktu przetransportowania samochodu na Słowację nie sposób również potwierdzić na podstawie innych dowodów, gdyż mający wykonać tę usługę D. T., przesłuchany w sprawie, nie był w stanie wskazać okoliczności jej realizacji. W tym zakresie organy zwróciły również uwagę, że zgłoszenie wywozu pojazdu do Norwegii zostało dokonane w N., zaledwie kilka godzin po tym jak samochód miał być przetransportowany na Słowację, przy czym sam fakt przejazdu lawety nie został odnotowany w systemie poboru opłat drogowych.

W tym stanie sprawy organy uznały, że samochód nie został wywieziony na Słowację, a prezes skarżącej K. B. świadomie uczestniczył w pozorowanej procedurze wewnątrzwspólnotowej dostawy. Skarżąca bowiem nie ponosiła jakiegokolwiek ryzyka związanego z dokonywaną transakcją, a fakt przewozu pojazdu nie został udokumentowany. Wobec tego sprzedaż pojazdu słowackiej firmie M.(2) winna była być opodatkowana jako dostawa krajowa, według stawka 23 %. Wobec zaś zastosowania stawki wynoszącej 0 %, właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy, stwierdzić należy, iż skarżąca podjęła działania mające na celu uzyskanie korzyści majątkowej (uzyskanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym), w związku z bezpodstawnym zakwalifikowaniem transakcji ze swoim słowackim kontrahentem, jako wewnątrzwspólnotowej dostawy.

1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w zaskarżonym wyroku przychylił się do stanowiska Dyrektora IAS.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca próbując podważyć prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych wskazała niezebranie kompletnego materiału dowodowego, a także niewłaściwa ocenę zebranych dowodów, lecz ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Z zebranych dowodów wynika w sposób jednoczony, że brak jest wśród nich takich, które wskazywałyby na wywóz pojazdu z Polski na Słowację. W tej sytuacji, zwłaszcza z uwagi na fakt, że wywozu nie są w stanie potwierdzić osoby mające brać bezpośredni udział w realizacji związanych z tym czynności, ani też czynności bezpośrednio je poprzedzających, okoliczności tej nie sposób wywodzić z innych źródeł dotyczących zdarzeń mogących mieć bardzo odległy i luźny związek z dokonanymi czynnościami. Podobnie zaprezentowana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów w sprawie nie może zostać zasadnie podważona. Jest ona logiczna i klarowana, znajduje przy tym oparcie w zasadach doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie można więc uznać jej za dowolną, czyli wykraczającą poza zakres swobodnej oceny dowodów. Skoro bowiem osoby mając brać bezpośredni udział w transporcie samochodu nie były w stanie wskazać jakichkolwiek, znajdujących potwierdzenie w innych faktach okoliczności, dotyczących realizowanego przez siebie przedsięwzięcia, to trudno zasadnie zarzucić rozstrzygającym sprawę organom niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła Skarżąca, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1. naruszenie przepisów postępowania, mogę mieć wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 3 oraz 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) poprzez zaniechanie przez Sąd I Instancji poprawnej kontroli zastosowania przez organ przepisów postępowania, tj. art. 122 art. 180 § 1, art. 187 oraz art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: o.p.) polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I Instancji, iż organ nadzorczy nie wyjaśnił wyczerpująco stanu faktycznego na skutek bezpodstawnej odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącą, a także, wobec wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenia dowodów z urzędu, które miały istotne znaczenie dla sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania przez Sąd I Instancji uchylenia zaskarżonej decyzji,

b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 p.p.s.a. oraz 134 p.p.s.a poprzez zaniechanie przez Sąd I Instancji poprawnej kontroli zastosowania przez organ przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I Instancji, iż organ nadzorczy całkowicie błędnie ocenił zebrany materiał dowodowy, a także dokonał ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym sprawy poprzez uznanie, iż Skarżąca nie dokonała dostawy pojazdu marki M. na rzecz odbiorcy na terytorium Republiki Słowackiej, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania przez Sąd I Instancji uchylenia zaskarżonej decyzji;

2. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej jako: u.p.t.u.) w związku z Dyrektywą Rady 2006/112/WE z dnia 28.11.2008 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a to wobec faktu, że dostawa towaru została faktycznie dokonana, w konsekwencji naruszenie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez uznanie, że Skarżącej nie przysługiwało prawo do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z dostawą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Sąd I Instancji uchylenia zaskarżonej decyzji.

2.2. W konsekwencji w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

2.3. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

3.3. Zasadniczą osią sporu w sprawie jest kwestia ustalenia, czy zakwestionowana wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru w postaci samochodu M. w rzeczywistości miała miejsce.

Zasadnicza polemika Skarżącego – tak w skardze jak i skardze kasacyjnej – ogniskuje wokół zarzucanych naruszeń przepisów postępowania regulujący postępowanie dowodowe przed organami podatkowymi. W szczególności autor uzasadnienia skargi kasacyjnej skupia się na fakcie, że wnioski dowodowe składane przez Stronę na etapie postępowania podatkowego zostały rozpatrzone negatywnie, co jego zdaniem przełożyło się na dowolne i niepełne ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Czynione jest wręcz stwierdzenie, że stan sprawy "nie został ustalony w oparciu o dowody, jako że tych brak".

3.4. Rozważania prawne prowadzone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej co do zasady są prawidłowe, zaś w szczególności należy wskazać na zaprezentowaną wykładnię art. 188 o.p. stanowiącego, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Autor skargi kasacyjnej trafnie podkreśla – w kontekście nieprecyzyjnego w tym zakresie stwierdzenia Dyrektora IAS – że przepis ten będzie miał zastosowanie wyłącznie do okoliczności stwierdzonych na korzyść strony.

Jednak wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, taka argumentacja nie stanowiła istoty odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, w związku czym wskazana nieprecyzyjność w stanowisku Organu drugiej instancji należy ocenić jako pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Argumentacja Strony, choć powierzchownie co do zasady prawidłowa, pozbawiona jest bez szczegółowego odniesienia do konkretnych okoliczności. Na próżno szukać w przedstawionej argumentacji który konkretnie dowód miałby podważyć dotychczasowo ustalony stan faktyczny, czy też które konkretnie okoliczności organ przyjął za dowolne lub uznał w oderwaniu od zgromadzonego materiału dowodowego.

3.5. W związku z powyższym, czyniąc analizę zasadności odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów należy odnieść się do treści – skądinąd przywoływanego przez Stronę – postanowienia z 4 czerwca 2018 r. w tymże przedmiocie.

Wynika z niego, że 19 kwietnia do Organu drugiej instancji wpłynęło pismo Spółki w którym wniesiono o przeprowadzenie dowodów:

1. z zeznań świadka D. T.,

2. z zapisów lokalizatora GPS pojazdu,

3. z zeznań świadków J. G. i R. Ś.,

4. z informacji Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K.,

5. z zeznań świadka D. K.,

6. z zeznań świadka T. K..

7. Po przesłuchaniu T. K. złożył on dodatkowo wniosek o sprawdzenie bilingów z jego telefonów komórkowych.

Do powyższych wniosków dowodowych Dyrektor IAS odniósł się w następujący sposób:

ad. 1 – świadek ten został już uprzednio przesłuchany, miał możliwość wypowiedzenia się na okoliczność wywozu towaru na Słowację. Nie zgłosił uwag do sposobu przesłuchania a zadane pytania były dla niego zrozumiałe, a przesłuchanie odbyło się bez udziału prawidłowo zawiadomionej Strony. Ponadto analizując treść jego zeznań stwierdzić należy, że generalnie nie pamięta on okoliczności transportu, włącznie z tym, że – jak zeznał – nie pamięta nawet czy usługę transportową wykonał osobiście czy też wykonał ją jego pracownik. W tej sytuacji przesłuchanie świadka jest bezcelowe;

ad. 2 – ewentualny zapis lokalizatora mógłby potwierdzić wyłącznie fakt odbycia takiej trasy przez autolawetę firmy D. T., która to firma – zgodnie z ustalonym stanem faktycznym – miała odbywać częste wyjazdy w pobliże D. – jak zeznał D. T. "teraz nie pamiętam, czy to ja jechałem czy mój pracownik, gdyż kilka razy w miesiącu odbieramy silniki z T. na Słowacji tj. blisko D.". Okoliczność pokonania danej trasy przez lawetę nie potwierdza ani ładunku lawety, ani faktu przemieszczenia przedmiotowego towaru,

ad. 3 i 4 – wnioskowane do przesłuchania osoby to agent celny i właściciel agencji celnej. Wskazano, że odprawa celna samochodu dostała dokonana w Oddziale Celnym w N. i w związku z nią wydano komunikaty IE529 i IE599 potwierdzające, że w czasie odprawy samochód był zlokalizowany na terenie oddziału. Wskazano, że zgodnie ze Wspólnotowym Kodeksem Celnym obowiązkiem zgłaszającego towar do odprawy celnej jest przedstawienie towaru w siedzibie organu celnego, zaś wyjątek od tej zasady wymaga uczynienia stosownej adnotacji w treści zgłoszenia celnego – lecz taka sytuacja jednaj nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

ad. 5 – wskazano, że organ I instancji podjął działania w celu przesłuchania tego świadka – bezskutecznie. Świadek nie podjął wezwania, zaś Strona, jak w przypadku pozostałych świadków została prawidłowo zawiadomiona o planowanym terminie tego przesłuchania. W dalszej części natomiast stwierdzono, że okoliczność na którą miałby być przesłuchany ten świadek została już negatywnie zweryfikowana w obliczu innych dowodów.

ad. 6 – dowód został przeprowadzony zgodnie z wnioskiem.

ad. 7 – na wstępie zaznaczono, że w zastrzeżeniach i wyjaśnieniach do protokołu kontroli (z pisma z 22 maja 2017 r.) wnoszono o przeprowadzenie dowodu z billingów numeru o kocówce 122, zaś na obecnym etapie dodatkowo wniesiono o dowód z billingów dwóch numerów telefonów (w tym uprzedniego). Wskazano, że podatnik we własnym zakresie billingów takich nie przedłożył, zaś ewentualne logowanie danego numeru telefonu ze słowackiej sieci komórkowej nie dowodzi tego, że faktycznie ta osoba korzystała w tym okresie z danego telefonu, a tym bardziej okoliczność ta nie potwierdzałaby transportu przedmiotowego towaru.

3.6. Reasumując powyższe wskazać należy, że wbrew usilnym twierdzeniom autora skargi kasacyjnej składane wnioski dowodowe nie były arbitralnie i bez uzasadnienia oddalane. Wręcz przeciwnie – szereg z wnioskowanych dowodów organ przeprowadził lub próbował przeprowadzić, zaś co do pozostałych przedstawiono dość wyczerpującą argumentację przeciwko ich dopuszczeniu – która została ponadto rozwinięta w decyzji organu drugiej instancji.

Przedstawioną przez Dyrektora IAS ocenę wniosków dowodowych Naczelny Sąd Administracyjny – co do zasady – podziela.

Zaś nawet gdyby było inaczej, to do autora skargi kasacyjnej należało takie sformułowanie tego środka zaskarżenia, które dostatecznie wykazywałoby wpływ podnoszonych naruszeń – w sposób konkretny i wyczerpujący – na wynik postępowania. W sytuacji, gdy Skarżąca zasadniczo nawet nie przywołuje konkretnych wniosków dowodowych, które jej zdaniem zostały błędnie oddalone, to tym bardziej na próżno jest szukać argumentacji w przedmiocie tego jak nieprzeprowadzenie danego dowodu rzutowało na ustalony stan faktyczny. Nieuwzględnione przez Dyrektora IAS wnioski dowodowe, nawet gdyby odniosły skutek zgodnie z zamierzeniem Strony (m.in. wykazały przejazd lawety innego podmiotu "w okolice" miejsca transportu – co poniekąd organ nawet uznaje, czy logowanie się telefonu przedstawiciela Spółki na Słowacji) nie wydają się – w braku argumentacji w tym zakresie – wywierać wpływu na poczynione ustalenia faktyczne w obliczu pozostałej części materiału dowodowego.

3.7. W kolejnej części uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje się, że okoliczności wymieniane z osobna – tj. forma transakcji, kolejność zapłat, forma zabezpieczenia transakcji i jej uzasadnienie ekonomiczne są "całkowicie chybione i pozostające bez znaczenia dla sprawy".

W istocie, okoliczności te w oderwaniu od reszty materiału dowodowego i analizowane z osobna nie mają waloru kreującego stan faktyczny w sprawie. Natomiast Skarżącej umyka, że są one przywoływane w powiązaniu ze sobą i innymi ustalonymi okolicznościami dotyczącymi rzekomego transportu. Stanowią one dopełnienie ustalonego stanu faktycznego, prezentując spójny wewnętrznie obraz transakcji. Na całokształt powoływanych okoliczności składają się m.in.:

- brak możliwości potwierdzenia transportu w oparciu o zeznania osób, które wypowiadały się w kwestiach związanych z przewozem towaru (K. B., D. T. i T. K.) którzy co prawda potwierdzają wywód samochodu, jednak odmiennie przedstawiają okoliczności związane z transportem.

- w tym sprzeczność w zeznaniach samego prezesa zarządu Spółki T. K. w zakresie miejsca załadunku oraz wspólnego – z D. T. Transportu pojazdu,

- brak spójności wyjaśnień co do wystawienia dokumentów przewozowych,

- kwestionowana możliwość odbycia w dniu 13 lipca 2015 r. podróży z Polski do D. zgodnie z treścią dokumentu CMR w związku z przedstawieniem samochodu do odprawy celnej tego dnia w N. o godz. 15:22,

- brak potwierdzenia wywozu samochodu w oparciu o dane z systemu viaTOLL (zgodnie z uzyskanymi informacjami laweta firmy transportowej nie została odnotowana w tym systemie 13 lipca 2015 r.),

- brak ekonomicznego uzasadnienia transakcji (z analizy cen wynika, że zwrot podatku VAT stanowił dla Spółki jedyny "zysk" z transakcji,

- mechanizm tzw. odwróconych płatności pomiędzy kontrahentami w ciągu transakcji,

- zasadniczo "jednorazowy" udział Skarżącego w obrocie samochodami – spółka zgodnie z KRS wskazuje symbole PKD związane ze szeroko pojętą branżą budowlaną.

Okoliczności te, analizowane łącznie - a nie każda z osobna jak zdaje się to czynić Skarżąca – przedstawiają spójny stan faktyczny i ustalenia te w powiązaniu ze sobą nie noszą znamion dowolności i arbitralności.

3.8. Wzmiankowo powoływana przez Stronę informacja SCAC – uzyskana przez organy w ramach prowadzonego postępowania – wbrew zapatrywaniom Skarżącej nie stanowi dowodu urzędowego potwierdzającego dostawę towaru. To tej informacji Dyrektor IAS odniósł się wyczerpująco w swojej decyzji, czego Spółka zdaje się nie zauważać, podnosząc wyjątkową doniosłość tej informacji. Tymczasem w zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że informacja SCAC wydana przez słowacką administrację skarbową nie stanowi potwierdzenia wykonania transakcji, a przekazuje jedynie polskiemu organowi podatkowemu informacje uzyskane od tamtejszego podatnika w drodze jego oświadczenia – zaś okoliczności te nie są dogłębnie weryfikowane przez tamtejszą administrację.

3.9. Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie wywiedzione zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec błędnej kontroli wywiązywania się przez Organ podatkowy z norm postępowania dowodowego. Zaprezentowana argumentacja, choć powierzchownie prawidłowa jest właśnie taka – powierzchowna. Nie odnosi się do argumentacji WSA lub Dyrektora IAS w zakresie konkretnej polemiki dowodowej, zaś ogranicza się w dużej mierze do dość pustych twierdzeń o dowolności, bezpodstawności i arbitralności prowadzonego postępowania dowodowego. W skardze kasacyjnej powoływane są pojedyncze elementy stanu faktycznego i w oderwaniu od reszty dowodów uznawane są za zupełnie niekonkludentne i bez znaczenia dla sprawy, lub wręcz podnoszone do rangi dowodu urzędowego - w zależności od tego jak odnoszą się one do narracje Strony. Nie ulega wątpliwości, że to właśnie prezentowana przez Skarżącą ocena materiału dowodowego nosi znamiona wybiórczości i dowolności. Natomiast w przeciwieństwie do autora skargi kasacyjnej Dyrektor IAS odniósł się do całokształtu materiału dowodowego.

3.10. Wobec konstatacji, że w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny nie sposób uznać zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji. Do tej samej konstatacji dochodzi skądinąd autor skargi kasacyjnej wskazując w uzasadnieniu tego zarzutu, że opiera się on o supozycję błędnego ustalenia stanu faktycznego. W takim stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że w sprawie prawidłowo zastosowano art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

3.11. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

3.12. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Adam Nita Marek Kołaczek Zbigniew Łoboda

sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA