Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 408/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O (del.) Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Finansowym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] określającą wysokość podatku akcyzowego z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] z dnia 16 sierpnia 2007 r. na kwotę 10.111,00 zł oraz zaległość podatkową stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą podatku obliczoną i wykazaną w zgłoszeniu celnym, a kwotą podatku określoną w prawidłowej wysokości, na kwotę 8.614,00 zł.

W skardze na powyższą decyzję J. M. domagała się wstrzymania jej wykonania wskazując, iż natychmiastowe wykonanie decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków oraz spowoduje znaczną szkodę po stronie odwołującej. Skarżąca nie podała na czym te nieodwracalne skutki czy znaczna szkoda miałyby polegać. W uzasadnieniu skargi nadmieniła, iż prowadzi jednoosobową firmę i nagłe podniesienie wartości jest niewyobrażalnym obciążeniem zarówno dla niej jak i jej trójki uczących się dzieci.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – powoływanej dalej jako P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części czynności,

o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na wstępie wskazać należy, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania oderwane jest od oceny zasadności skargi i sprowadza się do badania czy wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia doprowadzi do sytuacji opisanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ma charakter ochrony tymczasowej, na czas toczącego się postępowania sądowego, celem zapobieżenia nieodwracalnym skutkom niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych.

Ciężar wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy przy tym powtórzenie treści przepisu, stanowiącego podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Użyte w tym przepisie sformułowania, tzw. pojęcia nieostre: " niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody", "trudne do odwrócenia skutki", zostały oddane kontroli sądu, który dokonując oceny okoliczności przedstawionych przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bada czy mieszczą się one w zakresie użytych przez ustawodawcę pojęć. Inaczej mówiąc zadaniem strony jest wskazać okoliczności, które jej zdaniem przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji, a zadaniem sądu ocenić czy okoliczności te mogą w istocie doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Tymczasem skarżąca przesądzając o zakwalifikowaniu jej sytuacji jako wyczerpującej przesłanki do pozytywnego rozpoznania wniosku odcięła sądowi możliwość merytorycznej kontroli. Nie można uznać za wyczerpujące uzasadnienie, w którym podaje, że "podniesienie wartości jest niewyobrażalnym obciążeniem zarówno dla niej jak i trójki jej uczących się dzieci gdyż prowadzi małą jednoosobową firmę". W uzasadnieniu skargi jak i w aktach administracyjnych brak jest informacji pozwalających ocenić rozmiar prowadzonej przez skarżącą działalności a tym bardziej jej dochodowość. Wobec braku tych informacji bez znaczenia pozostaje znany sądowi z urzędu fakt zaskarżenia jeszcze dwóch decyzji Dyrektora Izby Celnej w P.: określającej wysokość podatku od towarów i usług oraz należną kwotę wynikająca z długu celnego, które łącznie z kwotą wskazaną w przedmiotowej decyzji dają sumę 30.220 zł. Nie ma podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny ( postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04 ( komputerowa baza orzeczeń CBOiS) co stanowiłoby podstawę do przychylenia się do stanowiska skarżącej. Nadmienić tutaj należy, że brak tych informacji we wniosku nie stanowi braku formalnego, do którego uzupełnienia Sąd zobowiązany byłby wezwać skarżącą. Sąd pragnie również zwrócić uwagę na fakt, iż zaskarżona decyzja jest związana z prowadzeniem przez skarżącą działalności gospodarczej co daje prawo wymagać od niej rzetelności i fachowości w prowadzeniu własnych interesów i ich ochrony w ewentualnych postępowaniach sądowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.