Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3609/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 10a
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 5 pkt 8
journal: Dz.U. 2005 nr 183 poz 1537
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w Luksemburgu na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2014 r. nr IPPB5/423-498/14-4/AJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżąca – A. w Luksemburgu ("Fundusz"), 29 maja 2014r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych ((uzupełniony pismem z 25 lipca 2014r.).

Opisując zdarzenie przyszłe wskazała, iż jest spółką akcyjną prawa luksemburskiego i posiada status specjalistycznego funduszu inwestycyjnego typu SICAV SIF, tj. spółki inwestycyjnej o kapitale zmiennym (dalej również: "Fundusz"). Fundusz posiada rezydencję podatkową w Luksemburgu i tam podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, gdzie jest zwolniony z podatku dochodowego. Skarżąca działa na podstawie luksemburskich ustaw: o specjalnych funduszach inwestycyjnych z 13 lutego 2007 r. (dalej: "ustawa o SIF"), oraz o instytucjach zbiorowego inwestowania z 17 grudnia 2010 r. (dalej: "ustawa o UCI") -zakresie spółek zarządzających oraz Dyrektywy AIMFD tj. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41 /WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010.

Obecnie Fundusz nie prowadzi na terenie Polski - ani bezpośrednio, ani pośrednio - żadnej działalności. W przyszłości Fundusz planuje prowadzić inwestycje także na rynku polskim poprzez nabywanie udziałów w polskich spółkach. Spółki te będą prowadziły działalność w formie spółek komandytowych. Fundusz będzie komandytariuszem tych spółek. Wyżej wskazane spółki będą prowadziły działalność gospodarczą na terenie Polski. Ponadto Fundusz charakteryzuje się niżej opisanymi cechami. Fundusz zbiera wkłady w drodze niepublicznego proponowania nabycia udziałów Funduszu. Fundusz nabywa i sprzedaje papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Specjalistyczny fundusz inwestycyjny to podmiot inwestycyjny ze zmiennym kapitałem (SIF-SICAV). Zgodnie z art. 25 ustawy o SIF jest to przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, które przyjęło formę spółki akcyjnej, spółki komandytowo-akcyjnej, spółki komandytowej zwykłej bądź szczególnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółdzielni w formie spółki akcyjnej. Zgodnie z art. 26 Ustawy o SIF, SIF-SICAV podlega ogólnym regulacjom dotyczącym spółek handlowych. SIF-SICAV będący wnioskodawcą przyjął formę prawną Société Anonyme, czyli spółki akcyjnej, do której poza Ustawą o SIF stosuje się także luksemburski kodeks spółek handlowych z 10 września 1915 r. W związku z powyższym F. wydaje inwestorom uczestniczącym w funduszu akcje, stanowiące tytuły uczestnictwa w funduszu. Skarżąca powołała się na odrębne regulacje dotyczące akcji Funduszu SICAV i kapitału akcyjnego.

Na prowadzenie działalności Fundusz uzyskał zezwolenie CSSF (Commision de Surveillance du Secteur Financier; Komisja Nadzoru Sektora Finansowego Luksemburga). Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o SIF, Fundusz musi otrzymać autoryzację od CSSF, by móc prowadzić działalność. Skarżąca przedstawiła określoną w art. 42 ust. 1 ustawy o SIF procedurę otrzymania od CSSF autoryzacji umożliwiającej prowadzenie działalności.

Wyjaśniła, że autoryzacja obejmuje skład zarządu Funduszu, Spółkę zarządzającą, Bank Depozytariusza i prospekt emisyjny Funduszu. Fundusz, który został autoryzowany przez CSSF jest wpisywany przez CSSF na listę (art. 43 ust. 1 ustawy o SIF). Wpis jest równoznaczny z zezwoleniem (autoryzacją), o czym fundusz jest informowany. Wnioski o wpis na listę należy złożyć w CSSF w ciągu miesiąca po zawiązaniu funduszu. Lista i wszystkie jej zmiany są publikowane w oficjalnym publikatorze przez CSSF. Decyzje o autoryzacji, o odmowie i cofnięciu autoryzacji mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego (art, 45 ust. 2 ustawy SIF). Decyzje CSSF określają podstawy, na których są oparte, i powinny zostać podjęte po zakończeniu postępowania przygotowawczego, w którym wszystkie strony uczestniczą oraz są dostarczone przesyłką rejestrowaną lub przez woźnego sądowego (art. 45 ust. 1 ustawy i SIF). Autoryzacja oznacza zezwolenie na prowadzenie działalności funduszu. W wypadku specjalistycznego funduszu inwestycyjnego oznacza to zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na wspólnym inwestowaniu swoich środków w aktywa w celu rozłożenia ryzyka inwestycyjnego i zapewnienia inwestorom korzyści z rezultatów zarządzania ich aktywami, i papiery wartościowe, gdzie inwestorzy są tzw. dobrze poinformowanymi inwestorami (art. 1 i art. 25 ustawy o SIF).

Skarżąca wyjaśniła, że prowadzi swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego. Zgodnie ze statutem Funduszu jego tytuły uczestnictwa: a) nie są oferowane w drodze oferty publicznej, nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani nie są wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu, b) mogą być nabywane także przez osoby fizyczne posiadające rozległą wiedzę z zakresu dokonywanych inwestycji, wyłącznie, gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 125 000 euro.

Działalność Funduszu podlega bezpośredniemu nadzorowi CSSF w Luksemburgu. Fundusz podlega Dyrektywie AIMFD gdyż mieści się w definicji "AFI" zawartej w art. 4 ust. 1 pkt a) Dyrektywy. W związku z powyższym do Skarżącej stosuje się wszystkie rygory dotyczące AFI ustanowione w Dyrektywie AIMFD. W szczególności podjęcie ww. działalności przez Fundusz na terytorium Polski będzie wymagało notyfikacji przez CSSF do polskiej Komisji Nadzoru Finansowego na podstawie art. 32 Dyrektywy AIMFD.

Ponadto kontrolę nad Funduszem będzie sprawował niezależny audytor wpisany na państwową listę Luksemburga. Fundusz posiada bank działający zgodnie z luksemburską ustawą z 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym. Depozytariusz jest odpowiedzialny za nadzór nad aktywami Funduszu i przechowuje powierzone mu aktywa. W ramach tych ogólnych obowiązków, zgodnie z umową z depozytariuszem, depozytariusz w szczególności: prowadzi listę aktywów, może kontrolować księgi Funduszu, odbiera i przechowuje aktywa, odbiera i przechowuj kwoty pobrane na pokrycie subskrypcji, wykonuje zlecone płatności. Fundusz jest zarządzany przez odrębną Spółkę Zarządzającą z siedzibą w Luksemburgu będącą spółką akcyjną prowadzącą działalność w zakresie zarządzania funduszami na podstawie zezwolenia CSSF w Luksemburgu, a poszczególne czynności w imieniu Funduszu są dokonywane przez pełnomocników Spółki Zarządzającej. Ww. Spółką Zarządzającą jest F. S.A. Spółka Zarządzająca posiada zezwolenie CSSF. Zakres zezwolenia obejmuje zarządzanie aktywami funduszu inwestycyjnego (UCITS, USIs oraz SIF), doradztwo inwestycyjne, administrację funduszy inwestycyjnych tj. prowadzenie księgowości, kalkulacje wartości aktywów netto (NAV), zakładanie funduszy inwestycyjnych, domicyliacja, pełnienie funkcji agenta transferowego, zarządzanie ryzykiem (Risk Management), dystrybucję funduszy, marketing funduszu oraz compliance funduszu.

Procedura uzyskania "zezwolenia" ("authorisation") polega na złożeniu szeregu dokumentów, weryfikacji przez CSSF spełniania przez aplikującą spółkę wymagań określonych w ustawie i kończy się wpisem spółki na listę podmiotów zarządzających oraz zawiadomieniem spółki zarządzającej o podjętej decyzji.

Spółka Zarządzająca Funduszem, który jest Skarżącą posiada zezwolenie, o którym mowa w Części II Ustawy o UCI oraz będzie posiadać zezwolenie, o którym mowa w Ustawie o AIFM. Zakres działalności Spółki Zarządzającej ogranicza się do zarządzania instytucjami wspólnego inwestowania, w tym funduszami SIF. Administracja ich własnymi aktywami powinna mieć jedynie charakter pomocniczy. Po dokonaniu autoryzacji, spółka ta jest wpisywana na listę spółek zarządzających prowadzoną przez CSSF. Okres zezwolenia jest co do zasady nieograniczony. CSSF może cofnąć autoryzację wydaną spółce zarządzającej, w szczególności w przypadku uzyskania autoryzacji w oparciu o fałszywe oświadczenie, w przypadku naruszania przepisów ustaw, nie spełniania warunków udzielenia autoryzacji. W takim przypadku funkcje spółki zarządzającej kończą się wraz z cofnięciem zezwolenia. W przypadku utraty licencji przez Spółkę Zarządzającą, Zarząd Funduszu ma obowiązek zawrzeć umowę z nową Spółką Zarządzającą.

Spółka Zarządzająca jest członkiem Zarządu Funduszu. Ponadto zawierane są pomiędzy Funduszem a Spółką Zarządzającą umowy regulujące m.in. zasady wynagradzania Spółki Zarządzającej. Są to Umowa o zarządzanie (Management Company Agreement), Umowa o centralne administrowanie, Umowa o globalną dystrybucję. Ww. Umowy delegują na Spółkę Zarządzającą wszystkie kompetencje zarządcze dotyczące Funduszu. Przy podpisywaniu umów ze Spółką Zarządzającą Fundusz jest reprezentowany przez Zarząd (The Board of Directors). Ponadto w skład Zarządu Funduszu wchodzą osoby fizyczne jednakże ich kompetencje ograniczają się wyłącznie do zawarcia umów ze Spółką Zarządzająca oraz do kontroli działalności Funduszu.

Zgodnie z zawartymi umowami pomiędzy Funduszem, a Spółką Zarządzającą oraz zgodnie ze Statutem Funduszu wszystkie czynności zarządcze są wykonywane przez Spółkę Zarządzającą. Zarząd zawiera tylko umowy ze Spółką Zarządzającą, na mocy której wszystkie swoje uprawnienia deleguje na Spółkę Zarządzającą. Ponadto Zarząd wykonuje wyłącznie czynności kontrolne.

W myśl Statutu, Zarząd może powierzyć swoje uprawnienia do sprawowania zarządu innemu podmiotowi. Zarząd może upoważnić ww. podmiot do oddelegowania swoich uprawnień na inny podmiot.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 luksemburskiej ustawy z 12 lipca 2013r. o zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (dalej: Ustawa o AIFM) będąca implementacją Dyrektywy AIMFD zarządzanie alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi w Luksemburgu (w tym funduszem SIF-SICAV) może być realizowane wyłącznie przez AIFM (zarządzającego alternatywnym funduszem inwestycyjnym; alternative investment fund manager). Zgodnie z ww. art. 4 ust. 1 ustawy AIFM to 1) zewnętrzny wobec funduszu podmiot autoryzowany przez CSSF, 2) jeżeli forma prawna funduszu pozwala na wewnętrzne zarządzanie funduszem i organy zarządzające postanowią nie dokonywać wyboru zewnętrznego AIFM - Fundusz może zarządzać samodzielnie swoimi aktywami (tzw. self-managed fund) po uzyskaniu zezwolenia CSSF jako AIFM. Jest to inny rodzaj procedury autoryzacyjnej od autoryzacji samego funduszu.

Zgodnie z prawem luksemburskim osoba fizyczna nie może zarządzać funduszem inwestycyjnym. (Zarządzającym może być zewnętrzny AIFM lub mamy do czynienia z tzw. self-managed fund). Spółka Zarządzająca jest m.in. odpowiedzialna za to aby rozliczanie umów dotyczących aktywów funduszu inwestycyjnego następowało bez nieuzasadnionego opóźnienia, oraz kontroluje terminowość rozliczania umów z uczestnikami funduszu.

Skarżąca wyjaśniła, że zawarte umowy pomiędzy Funduszem a Spółką Zarządzającą, to jest Umowa o zarządzanie, Umowa o centralne administrowanie, Umowa o globalną dystrybucję będą delegowały na Spółkę Zarządzającą wszystkie kompetencje zarządcze dotyczące A. S.A. W konsekwencji Spotka Zarządzająca będzie uprawniona do zawierania umów, np. dotyczących świadczenia pomocy prawnej, usług doradczych, najmu lokalu na potrzeby Funduszu etc. Powyższe odpowiada treści Statutu, który stanowi, że wszystkie czynności zarządcze dokonywane są przez Spółkę Zarządzającą. Jedynie przy podpisywaniu umów ze Spółką Zarządzającą Fundusz reprezentowany będzie przez członków zarządu (The Board of Directors).

Organ nadzorujący - CSSF jest uprawniony do cofnięcia autoryzacji wydanej Spółce Zarządzającej, np. w przypadku uzyskania autoryzacji w oparciu o fałszywe oświadczenie, w przypadku naruszenia przepisów ustaw, niespełniania warunków udzielania autoryzacji. W takim przypadku funkcje Spółki Zarządzającej kończą się wraz z cofnięciem zezwolenia. W przypadku utraty licencji (zezwolenia) przez Spółkę Zarządzającą, Zarząd Funduszu ma obowiązek zatrudnić nową Spółkę Zarządzającą. W takim przypadku kompetencje Zarządu będą sprowadzały się do zawarcia umów o zarządzanie z nową Spółka Zarządzającą. Skarżąca podkreśliła przy tym, że zgodnie z prawem luksemburskim osoba fizyczna nie może zarządzać funduszem inwestycyjnym, Fundusz musi być zarządzany przez zewnętrzny AIFM lub mamy do czynienia z tzw. self- managed fund). Zatem osoby fizyczne wchodzące w skład Zarządu nie mają uprawnień do wykonywania czynności zarządczych.

Skarżąca zadała następujące pytania:

1) czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym spółki komandytowe będą uznawane za zakłady Funduszu w Polsce w rozumieniu Konwencji z dnia 14 czerwca 1995 r. zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527) – dalej: "Konwencja"?

2) czy Fundusz będzie zwolniony od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p.", od dochodu uzyskiwanego ze spółek komandytowych z siedzibą na terytorium RP, w których Fundusz będzie wspólnikiem?

Zdaniem Skarżącej, spółkę komandytową należy uznać za jej zakład w Polsce w rozumieniu Konwencji. Skarżąca powołała się przy tym na postanowienia Konwencji, tj. art. 5 (definicja zakładu), art. 3 ust. 1 pkt f (definicja spółki) i art. 7 ust. 1 (opodatkowanie zysków przedsiębiorstw). Siedziba spółek osobowych spełnia przesłankę uznania ich za stałe miejsce, w którym całkowicie lub częściowo wykonuje się działalność gospodarczą przedsiębiorstwa (pyt. 1).

Skarżąca uważała, że posiadając w Polsce zakład, będzie zwolniona z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10a i ust. 3 u.p.d.o.p. (pyt. 2), ponieważ spełni wszystkie warunki zastosowania tego zwolnienia. Siedzibą Funduszu jest Luksemburg, gdzie podlega on opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu będzie zbiorowe lokowanie środków pieniężnych w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Fundusz uzyska zezwolenie CSSF i będzie prowadził działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego, a tytuły uczestnictwa Funduszu będą mogły być nabywane także przez osoby fizyczne. Działalność Funduszu będzie podlegać bezpośredniemu nadzorowi CSSF. Fundusz posiada bank-depozytariusza i zarządza nim odrębna Spółka Zarządzająca, prowadząca działalność w tym zakresie na podstawie zezwolenia CSSF, a poszczególnych czynności w imieniu Funduszu dokonują pełnomocnicy Spółki Zarządzającej.

W ocenie Skarżącej, określony w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. f) u.p.d.o.p. warunek zarządzania zagranicznym funduszem inwestycyjnym przez podmioty prowadzące działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę, spełniony jest również wtedy, gdy funduszem zarządza odpowiednik polskiej spółki z o.o., prowadzącej działalność w zakresie zarządzania funduszami na podstawie zezwolenia właściwego organu nadzoru nad rynkiem finansowym. Nie ma znaczenia, czy w skład zarządu Spółki Zarządzającej będą wchodziły osoby fizyczne oraz czy spółka ta będzie zarządzać funduszem na podstawie umowy cywilnoprawnej, czyli na zasadach innych niż fundusze polskie. Warunku takiego nie przewiduje bowiem ani przepis powyższy, ani też przepisy prawa wspólnotowego. Skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Warszawie z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt: III SA/Wa 3011/12.

Wymaganą zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.d.o.p. podstawę prawną uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym podatnik ma siedzibę, stanowi art. 27 Konwencji.

Skarżąca podkreśliła, że przepisy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) zakazują wszelkich ograniczeń w przepływie kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi i państwami trzecimi. W szczególności zaś zakazane są środki, które mogą zniechęcać podmioty niebędące rezydentami do dokonywania inwestycji w danym państwie członkowskim, w tym różne traktowanie z punktu widzenia opodatkowania przychodów uzyskanych w tym państwie z tytułu zainwestowania kapitału podmiotów w zależności od miejsca pochodzenia. Odmienne traktowanie nierezydentów nie może mieć charakteru dyskryminującego lub arbitralnego, tj. może być stosowane pod warunkiem, że dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne lub, gdy jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. Istniejące przed 2011 r. ograniczenie możliwości korzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego przez zagraniczne fundusze o charakterze zamkniętym, Komisja Europejska uznała za nierówne traktowanie funduszy na rynku polskim, naruszające zasadę swobody przepływu kapitału. Dlatego też rozszerzono zwolnienie z podatku dochodowego na fundusze podlegające nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej ("UE") lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego ("EOG"). Ponieważ specyfika form organizacyjno-prawnych polskich funduszy znacząco różni się od form funduszy inwestycyjnych funkcjonujących w innych państwach, ustawodawca uwzględnił sytuację, gdy na gruncie prawa siedziby dany podmiot uznawany jest za fundusz inwestycyjny. Uznanie, iż fundusz prawa luksemburskiego (SIF-SICAV) nie może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. naruszałoby powyższe zasady traktatowe.

W interpretacji indywidualnej wydanej 14 sierpnia 2014 r. Minister Finansów, za prawidłowe uznał stanowisko Skarżącej w zakresie ukonstytuowania zakładu (pyt. 1), natomiast jako nieprawidłowe ocenił jej stanowisko w zakresie prawa do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego (pyt. 2).

Powołując się na art. 14c § 1 O.p. Minister Finansów odstąpił od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Funduszu w zakresie pyt. 1).

Odnosząc się do zagadnienie ujętego w pyt. 2) wyjaśnił natomiast, że w polskim systemie prawnym występują dwa rodzaje instytucji wspólnego inwestowania, tj. fundusze inwestycyjne działające na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. Nr 146, poz. 1546 ze zm.) – dalej: "u.f.i.", oraz fundusze kapitałowe unormowane ustawą z dnia 4 marca 2005 r. o Krajowym Funduszu Kapitałowym (Dz. U. Nr 57, poz. 491 ze zm.), których nie można utożsamiać z funduszami określonymi w art. 16 ust. 7f u.p.d.o.f.

Pierwsza z ww. kategorii podmiotów podlega zwolnieniu podmiotowemu z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. Ustawodawca nie przewidział natomiast zwolnienia dla funduszy kapitałowych, które nie posiadając siedziby w państwie innym niż Polska, nie mogą także korzystać ze zwolnienia określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p.

Zdaniem Ministra Finansów, luksemburski fundusz inwestycyjny S., działający w formie spółki akcyjnej, to całkowicie odmienna konstrukcja prawna od przyjętej przez polskiego prawodawcę dla funduszy inwestycyjnych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p, nieco zbliżona do ww. funduszy kapitałowych.

Wprowadzenie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p., określającego zwolnienie podmiotowe zagranicznych funduszy inwestycyjnych, było wynikiem podjęcia przez Rząd Polski wobec Komisji Europejskiej zobowiązania do usunięcia naruszenia nr 2006/4093. W uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej to zwolnienie zaznaczono, że proponowane warunki określające zakres podmiotowy zwolnienia ustalono tak, aby zwolnienie objęło podmioty równoważne polskim funduszom inwestycyjnym i polskim funduszom emerytalnym. Minister Finansów powołał się także na uzasadnienie rządowego projektu ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 234, poz. 1389). Wywiódł, iż wolą ustawodawcy było ustanowienie zwolnienia dla zagranicznych instytucji wspólnego inwestowania, ale tylko takich, które działają na zasadach podobnych do polskich funduszy inwestycyjnych. Dlatego też, przesłanki zwolnienia z art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. należy oceniać przez pryzmat zasady równego traktowania polskich funduszy inwestycyjnych i ich odpowiedników (podmiotów równoważnych) z UE oraz EOG. Minister Finansów powołał się przy tym na wyrok WSA w Warszawie z 25 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1639/12.

Możliwość skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. uwarunkowana jest spełnieniem wszystkich warunków wskazanych w tym przepisie. Z informacji podanych przez Skarżącą wynika, że fundusz S.nie spełnia warunku z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) u.p.d.o.p., tj. aby wyłącznym przedmiotem jego działalności było zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe.

Minister Finansów wyjaśnił, że określony ww. przepisem zakres działalności pokrywa się z zakresem określonym dla polskich funduszy w art. 3 ust. 1 u.f.i. Sposób lokowania aktywów przez fundusze zamknięte określony został w art. 145-147 u.f.i. Z przepisów tych wynika, że fundusze te nie mogą inwestować w spółki osobowe nie emitujące papierów wartościowych, np. spółki jawna i komandytowa.

W opinii Ministra Finansów przedmiot działalności funduszy luksemburskich oraz polskich funduszy inwestycyjnych działających na podstawie u.f.i. jest nieporównywalny. Przyznanie racji Skarżącej prowadziłoby do niezamierzonego przez ustawodawcę uprzywilejowania zagranicznych funduszy inwestycyjnych w stosunku do funduszy działających na podstawie u.f.i. Inny jest też poziom ryzyka i płynności aktywów w przypadku inwestycji w spółki osobowe, co w przypadku instytucji zbiorowego inwestowania przedkłada się na bezpieczeństwo inwestorów.

Inwestycje w spółki osobowe nie mieszczą się również w zakresie art. 50 Dyrektywy UCITS, której celem jest zapewnienie właściwej ochrony inwestorów.

Wykładnia celowościowa art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) u.p.d.o.p. wskazuje, że zwolnienie określone tym przepisem nie obejmuje zagranicznych spółek/funduszy inwestycyjnych inwestujących w polskie spółki komandytowe, a zatem których zakres dopuszczalnych inwestycji wykracza poza zakres działalności polskich funduszy określony w u.f.i. Fundusz nie spełni zatem warunku przewidzianego w tym przepisie.

Powołana przez Skarżącą Dyrektywa AIMFD nie reguluje wymogów odnoszących się do alternatywnych funduszy inwestycyjnych (pkt 10 preambuły) i wprost dopuszcza przyjęcie lub utrzymanie przez państwa członkowskie krajowych wymogów dotyczących AFI mających siedzibę na ich terytorium.

Odpowiadając na wystosowane przez Skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie w części, tj. w zakresie prawa do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego (pyt. 2). Zarzuciła naruszenie:

– art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że nie spełnia ona przesłanek umożliwiających zwolnienie podmiotowe od podatku dochodowego od osób prawnych, a w konsekwencji jego niezastosowanie,

– art. 49, art. 63 ust. 1 w zw. art. 65 ust. 1 i z art. 18 TFUE przez uznanie, że w sprawie zachodzą podstawy do ograniczenia swobody przedsiębiorczości, ograniczenia w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi UE, w szczególności przez nieuzasadnione naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową,

– art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez niedostateczne uzasadnienie prawne stanowiska Skarżącej,

– art. 7 Konstytucji oraz art. 120 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu obowiązku działania na podstawie i w granicach przepisów prawa,

– art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Skarżąca podniosła, że przesłanki zwolnienia określonego tym przepisem mają charakter zamknięty. Niedopuszczalne jest więc formułowanie dodatkowych warunków zwolnienia przez organy podatkowe stosujące prawo. W przekonaniu Skarżącej, która powtórzyła w tym zakresie argumentację wniosku o wydanie interpretacji, spełnia ona wszystkie warunki wynikające z tego przepisu.

Odnosząc się do przesłanek z art. 6 ust. 10a lit. b) u.p.d.o.p. Skarżąca wyjaśniła, że specyfika form organizacyjno-prawnych polskich funduszy znacząco różni się od form funduszy inwestycyjnych funkcjonujących w innych państwach UE i EOG. Rozszerzając zwolnienie z uwagi na wskazane przez Komisję Europejską naruszenie zasad traktatowych, ustawodawca uwzględnił sytuację, gdy dany podmiot na gruncie prawa siedziby uznawany jest za fundusz inwestycyjny, a zgodnie z przepisami prawa polskiego – takim funduszem nie jest. Dlatego też w ustawie użyte zostało pojęcie szersze, tj. "instytucje wspólnego inwestowania". Skarżąca powołała się przy tym na uzasadnienie projektu zmian u.p.d.o.p. oraz wyroki WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3011/12, z 27 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1680/12 oraz z 27 sierpnia 2014r., sygn.. akt III SA/Wa 269/14).

Zdaniem Skarżącej, ratio legis wprowadzenia spornego zwolnienia był zamiar objęcia nim podmiotów innych niż polskie fundusze inwestycyjne działające na podstawie u.f.i. Do polskich funduszy inwestycyjnych zastosowanie ma art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., a do zagranicznych – art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Brak jest zatem podstaw, aby warunki zwolnienia ustanowione dla polskich funduszy inwestycyjnych odnosić do instytucji wspólnego inwestowania. Okoliczność, iż przesłanki zwolnienia instytucji wspólnego inwestowania opierają się na formach działania polskich funduszy inwestycyjnych, nie uprawnia Ministra Finansów do stwierdzenia, że zastosowanie mają również inne wymogi, czy też do uzupełnienia przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Ustawodawca posłużył się uregulowaniem dotyczącym polskich funduszy inwestycyjnych, aby stworzyć podobne (a nie tożsame), samodzielne warunki zwolnienia zagranicznych funduszy inwestycyjnych.

Skarżąca odnosząc się do przesłanki zwolnienia określonej w art. 6 ust. 10a lit. b) u.p.d.o.p. Skarżąca podniosła, iż przepis ten dopuszcza lokowanie środków pieniężnych w "inne prawa majątkowe". Jej zdaniem, pojęcie to obejmuje także prawa i obowiązki wynikające z uczestnictwa w spółkach osobowych, tj. spółce komandytowej. Na poparcie tego poglądu Skarżąca wskazała uchwałę NSA z 30 marca 2009 r. sygn. akt II FPS 5/08.

Naruszenia art. 49, art. 63 ust. 1 w zw. art. 65 ust. 1 i z art. 18 TFUE, Skarżąca upatrywała w okoliczności, że dokonując interpretacji art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. Minister Finansów odwołał się do sposobu działania polskich funduszy inwestycyjnych i nie uwzględnił specyfiki działania instytucji wspólnego inwestowania z poszczególnych państw członkowskich UE i EOG. Interpretacja przepisów obowiązujących w państwie członkowskim UE powinna uwzględniać postanowienia TFUE.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Skarżąca podniosła, że w zaskarżonej interpretacji nie odniesiono się do wszystkich jej twierdzeń, a w szczególności nie uwzględniono expressis verbis okoliczności, iż Fundusz zamierza inwestować w spółki komandytowe jako komandytariusz. Minister Finansów nie wyjaśnił pojęcia "inne prawa majątkowe" w sposób przekonujący. Tym samym naruszył art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Naruszeniem zasady zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej) skutkowało przyjęcie przez Ministra Finansów wniosków, które nie wynikają z przepisów prawa oraz sporządzenie interpretacji zawierającej uzasadnienia niejasne i nieuwzględniające orzecznictwa korzystnego dla Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, przewidzianego w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p., do dochodów uzyskiwanych przez spółkę akcyjną prawa luksemburskiego, która zgodnie z tym prawem posiada status specjalistycznego funduszu inwestycyjnego typu S.

W brzmieniu obowiązującym od 4 grudnia 2011 r. przepis art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. stanowi, że zwalnia się od podatku instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które spełniają łącznie następujące warunki:

a) podlegają w państwie, w którym mają siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,

b) wyłącznym przedmiotem ich działalności jest zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe,

c) prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, albo prowadzenie przez nie działalności wymaga zawiadomienia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę, w przypadku gdy:

– prowadzą swoją działalność w formie instytucji wspólnego inwestowania typu zamkniętego oraz

– zgodnie z dokumentami założycielskimi ich tytuły uczestnictwa nie są oferowane w drodze oferty publicznej ani dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, ani wprowadzone do alternatywnego systemu obrotu oraz mogą być nabywane także przez osoby fizyczne wyłącznie gdy osoby te dokonają jednorazowego nabycia tytułów uczestnictwa o wartości nie mniejszej niż 40.000 euro,

d) ich działalność podlega bezpośredniemu nadzorowi właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym mają siedzibę,

e) posiadają depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji,

f) zarządzane są przez podmioty, które prowadzą swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmioty te mają siedzibę.

Skarżąca uważała, że spełnia wszystkie ustanowione powyższym przepisem warunki zwolnienia instytucji wspólnego finansowania z podatku dochodowego od osób prawnych.

Zdaniem Ministra Finansów, Skarżąca nie spełnia jednak warunku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) u.p.d.o.p., jako że zamierza inwestować nabywając udziały w polskich spółkach komandytowych.

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. został dodany ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 226, poz. 1478), a przytoczone wyżej brzmienie nadane mu zostało ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 234, poz. 1389).

Bezspornym jest, iż unormowanie to ma swoje źródło w podjętym przez Rząd Polski wobec Komisji Europejskiej zobowiązaniu w sprawie usunięcia naruszenia nr 2006/4093. Omawiany przepis wprowadzony został do polskiego porządku prawnego z tego względu¸ że na gruncie obowiązującego wówczas art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. zwolnieniem od podatku dochodowego objęte były wyłącznie fundusze inwestycyjne działające na podstawie przepisów polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Ustawa ta reguluje natomiast działalność jedynie funduszy inwestycyjnych krajowych takich jak: fundusze inwestycyjne otwarte, specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte i fundusze inwestycyjne zamknięte oraz działalność zagranicznych funduszy inwestycyjnych otwartych i zagranicznych spółek inwestycyjnych z siedzibą w państwie członkowskim, prowadzących działalność zgodnie z prawem wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe.

Ratio legis wprowadzenia zwolnienia określonego w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p jest bezsporne i wyjaśnione zostało w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z dnia 25 listopada 2010 r., do którego w tym zakresie odwołały się obie strony.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że formułując warunki zwolnienia określone w art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. ustawodawca oparł się na cechach charakteryzujących fundusze działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych, takich jak:

– przedmiot działalności, który jest ograniczony do lokowania środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również niepublicznego proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe (art. 3 ust. 1 u.f.i.),

– możliwość utworzenia funduszu inwestycyjnego wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego (art. 14 ust. 1 u.f.i.),

– obowiązek prowadzenia rejestru aktywów funduszu przez depozytariusza (art. 9 u.f.i.),

– podleganie nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego (art. 5 pkt 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym; Dz. U. Nr 183, poz. 1537 ze zm.),

– posiadanie przez wszystkie fundusze inwestycyjne osobowości prawnej, pomimo że stanowią one jedynie masę majątkową utworzoną z wpłat uczestników i nabytych za te wpłaty aktywów.

Zdaniem Sądu, rację ma jednak Skarżąca twierdząc, że skoro w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p., uwzględniając powyższe zasady działania polskich funduszy inwestycyjnych, ustawodawca określił odrębnie warunki korzystania ze zwolnienie od podatku dochodowego przez instytucje wspólnego inwestowania posiadające siedzibę w innym niż Polska państwie członkowskim UE lub w innym państwie należącym do EOG, nie ma podstaw, aby zastosowanie tego zwolnienia – poprzez odwołanie się do przyczyn jego wprowadzenia – obwarowywać innymi jeszcze warunkami.

Bez wątpienia wykładnia celowościowa odwołująca się do przedstawionego przez projektodawcę uzasadnienia danego unormowania, może mieć istotne znaczenia dla wyjaśnienia sensu normy prawnej.

Tym niemniej odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy oraz intencji ustawodawcy w celu wykazania zasadności uwzględnienia przy ocenie prawa do skorzystania ze zwolnienia od podatku, porównywalności funduszy działających na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz Skarżącej jako instytucji wspólnego inwestowania, jak to uczynił Minister Finansów, należy mieć na względzie okoliczność, że podatnik nie ma obowiązku uwzględniania w swoich działaniach intencji ustawodawcy. Obowiązują go ustanowione przez ustawodawcę przepisy prawa, które to przepisy już w samym założeniu intencje te powinny realizować. Konstytucja kładzie nacisk na ustawę jako źródło zarówno obowiązków, jak i przywilejów podatkowych, co implikuje potrzebę znajomości treści ustaw nakładających takie obowiązki i określających przywileje. Podatnik nie musi natomiast zapoznawać się z uzasadnieniami projektów ustaw i poszukiwać w nich wskazówek w celu zastosowania obowiązującego przepisu.

Zważyć przy tym należało i to, że o ile względy natury celowościowej mogłyby w określonych sytuacjach stanowić istotny element przemawiający za zastosowaniem danego zwolnienia podatkowego, tak w przypadku przeciwnym, a więc uzasadniania przyczyn odmowy zastosowania tego zwolnienia, nie mogą przemawiać nad wnioskami, jakie należałoby wysnuć z gramatycznego brzmienia przepisu ustanawiającego zwolnienie od podatku (wyrok NSA z 26 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2715/11; dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jakkolwiek oceniając spełnienie poszczególnych przesłanek zwolnienia podmiotowego z art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p., Minister Finansów nadmierną wagę przywiązał do przyczyn wprowadzenia tego przepisu, to jednak wskazał konkretne okoliczności, które z uwagi na samą tylko treść przepisu uniemożliwiają skorzystanie przez Skarżącą ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Rację ma Minister Finansów, że Fundusz nie spełnia warunku z art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b) u.p.d.o.p. Przepis ten określa wyłączny przedmiot działalności instytucji wspólnego inwestowania, która może skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, a mianowicie zbiorowe lokowanie środków pieniężnych, zebranych w drodze publicznego lub niepublicznego proponowania nabycia ich tytułów uczestnictwa, w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe.

Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że Skarżąca ma zamiar inwestować między innymi w ten sposób, że będzie nabywała udziały w spółkach j komandytowych, a zatem w spółkach należących do tzw. spółek osobowych.

Zasadnie Minister Finansów wywiódł, że inwestowanie w spółki osobowe będzie wykraczało poza zakres inwestowania wskazany w powyższym przepisie. Z punktu widzenia opodatkowania wspólników spółek osobowych, Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej, a zatem poprzez spółkę osobową, której stanie się wspólnikiem, będzie prowadziła działalność gospodarczą.

Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 u.p.d.o.p., jeżeli działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce uznaje się za przychody z działalności gospodarczej.

W treści wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca jednoznacznie wskazała, że zamierza inwestować nabywając udziały w polskich spółkach komandytowych prowadzących działalność gospodarczą.

Nie ulega wątpliwości, że w art. 6 ust. 10a lit. b) u.p.d.o.p. ustawodawca jako źródło przychodów jednostki wspólnego inwestowania objętej zwolnieniem wskazał lokowanie środków pieniężnych w określonych prawach. Tymczasem Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu, nie ma przy tym znaczenia, czy udziały w spółkach osobowych można uznać za prawa majątkowe. Jak już bowiem Sąd wskazał, z tytułu posiadania tych udziałów Skarżąca będzie uzyskiwała przychody z działalności gospodarczej.

Wskazując działalność inwestycyjną polegającą na "lokowaniu środków finansowych", ustawodawca tym samym wykluczył prowadzenie działalności gospodarczej jako przedmiot działalności instytucji wspólnego inwestowania.

Sąd zauważa, że zgodnie z art. 25 luksemburskiej ustawy o specjalnych funduszach inwestycyjnych, którego treść przytoczona została we wniosku o wydanie interpretacji, fundusz taki jak Skarżąca jest przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania w "zbywalne papiery wartościowe". Oznacza to, że także w świetle tej ustawy Skarżąca nie może prowadzić działalności gospodarczej.

Warto przy tym zauważyć, że inwestycje w spółki osobowe nie mieszczą się także w zakresie określonym w art. 50 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 302/32). Natomiast celem Dyrektywy jest m.in. zapewnienie odpowiedniej ochrony inwestorów.

Niewątpliwie zatem wykładnia celowościowa art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. b u.p.d.o.p. wskazuje, że zwolnienie podmiotowe określone w przedmiotowym artykule nie obejmuje zagranicznych spółek/funduszy inwestycyjnych inwestujących w polskie spółki komandytowe nie emitujące papierów wartościowych (których zakres dopuszczalnych inwestycji wykracza poza zakres działalności polskich funduszy określony w u.f.i.).

Skarżąca nie spełnia zatem warunku zwolnienia, który określony został w art. 6 ust. 10a lit. b) u.p.d.o.p.

Przychodem z działalności gospodarczej jest przychód wspólników spółek komandytowych. W zaskarżonej interpretacji Minister Finansów wskazał, że spółki komandytowe należą do spółek osobowych. Natomiast przedstawiając odmienność konstrukcji "polskiej spółki osobowej" od spółki z ograniczona odpowiedzialnością i spółki akcyjnej, opisał spółkę komandytową. W tej sytuacji nie może być skuteczny zarzut Skarżącej, iż Minister Finansów nie odniósł się expressis verbis do spółki komandytowej.

W świetle przedstawionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że Skarżąca otrzymała interpretację indywidualną zawierającą prawidłowe stanowisko co do możliwości skorzystania przez nią ze zwolnienia określonego w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. Zwolnienie to nie będzie miało zastosowania do jej dochodów z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 6 ust. 10a lit. b) u.p.d.o.p.

Oceniając natomiast rozwiązania przyjęte w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. pod kątem ich zgodności z zasadą swobody przepływu kapitału (art. 63 TFUE), wskazać należy, że w odróżnieniu od podatków pośrednich, podatki dochodowe zostały zharmonizowane w ramach UE jedynie w ograniczonym zakresie. Oczywistym jest, iż pomimo że opodatkowanie bezpośrednie należy do kompetencji państw członkowskich, to muszą one wykonywać je z poszanowaniem prawa wspólnotowego i powstrzymywać się od wszelkiej dyskryminacji opartej na przynależności państwowej. Odmienne traktowanie nie stanowi samo w sobie dyskryminacji. Dyskryminacja może polegać tylko na stosowaniu różnych zasad do porównywalnych sytuacji lub też na stosowaniu tej samej zasady do różnych sytuacji.

Interpretacja norm krajowych w kontekście zasady swobody przepływu kapitału winna dotyczyć warunków tworzenia i działania funduszy, z uwzględnieniem w szczególności przedmiotu ich działania, ich obowiązków oraz stosowanych wobec nich środków kontroli. Fundusze zagraniczne nie mają zatem być identyczne z funduszami polskimi, ale ich charakter musi być porównywalny z polskimi, prowadzona przez nie działalność winna odbywać się w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi funduszy krajowych.

Tymczasem już przedmiot działalności Skarżącej, w ramach którego zamierza ona osiągać przychody z działalności gospodarczej, nie pozwala uznać jej charakteru za porównywalny z polskimi funduszami inwestycyjnymi.

Okoliczność, że Skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia nie wynika z faktu, iż jest podmiotem prawa luksemburskiego, działającym w określonej przez to prawo formie prawnej, odmiennej niż ta, w jakiej działała niż fundusz inwestycyjny powołany na podstawie przepisów polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Ustawodawca mógł jednak jako warunek zastosowania zwolnienia podatkowego wprowadzić określony sposób zarządzania funduszem inwestycyjnym oraz jednostką wspólnego inwestowania, jako element ograniczenia ryzyka inwestycyjnego.

Bezpieczeństwo inwestycji gwarantowane jest bowiem na poziomie instytucjonalnym, majątkowym oraz regulacyjnym. Bezpieczeństwo instytucjonalne wiąże się z przyznaniem funduszowi inwestycyjnemu osobowości prawnej i powierzenie zarządzania nim odrębnemu podmiotowi, a także przekazanie obowiązków związanych z przechowywaniem aktywów kolejnemu podmiotowi zaangażowanemu w proces zbiorowego inwestowania, tj. depozytariuszowi. W ten sposób zostało oddzielone ryzyko inwestycyjne związane z działalnością lokacyjną funduszu, od ryzyka gospodarczego związanego z wykonywaniem działalności polegającej na tworzeniu i zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi, czy przechowywaniu jego aktywów. Bezpieczeństwo majątkowe wynika z przyjętych rozwiązań w zakresie konstrukcji prawnej funduszu, które przekładają się na rozdział majątku funduszu od majątku towarzystwa i majątku depozytariusza. Dzięki temu rozwiązaniu upadłość spółki zarządzającej lub depozytariusza nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla powierzonych funduszowi środków. Bezpieczeństwo regulacyjne powiązane jest z poddaniem funduszy inwestycyjnych rygorystycznej regulacji prawnej, a ich działalność nadzorowi państwowemu.

Minister Finansów prawidłowo ustalił, odwołując się także do stopnia bezpieczeństwa inwestycji przeprowadzanych za pośrednictwem obu instytucji wspólnego inwestowania (tj. polskiej oraz luksemburskiej), że sytuacja tych podmiotów jest nieporównywalna.

Uprawniony jest więc wniosek, że przepisy polskiej ustawy podatkowej zapewniły zwolnienie z opodatkowania zagranicznym instytucjom wspólnego inwestowania na analogicznych zasadach, jakie obowiązują fundusze inwestycyjne działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. W tym właśnie miejscu zasadne jest odwołanie się do okoliczności, że formułując warunki zwolnienia w art. 6 ust. 10a u.p.d.o.p. ustawodawca wziął pod uwagę cechy charakteryzujące fundusze działające na podstawie polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych. Tym samym nastąpiło zrównanie w zakresie opodatkowania w Polsce funduszy zarówno polskich, jak i zagranicznych, działających na analogicznych zasadach.

Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych przez Skarżąca przepisów TFUE.

Analogiczne stanowisko zajął tut. Sąd w wyrokach: z 11 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3300/12; z 5 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 853/14 oraz z 27 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1077/14.

W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Stanowisko Ministra Finansów zajęte zostało na podstawie przepisów prawa. W sposób wyczerpujący uzasadniona została zarówno ocena stanowiska Skarżącej, jak i stanowisko własne Ministra Finansów.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).