Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 631/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. [...] "K." S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 1157/11 w sprawie ze skargi K. [...] "K." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 631/13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1157/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi K. [...] "K." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 października 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddalił skargę.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z dnia 12 lutego 2008 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2003 r.

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2008 r., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, określono Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 334.683,70 zł.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lipca 2008 r. ww. decyzja utrzymana w mocy.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 890/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na ww. decyzję.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 730/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 24 lipca 2008 r.

Decyzją z dnia 17 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Burmistrza Miasta K. [...] z dnia 15 kwietnia 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kierunku wskazanym w tym wyroku - tym samym zaakcentował konieczność ustalenia czy Spółka wykorzystuje linie kolejowe do przewożenia ładunków dla własnych prywatnych celów gospodarczych, czy problem ten dotyczy wszystkich linii kolejowych, czy też części z nich, czy też w ogóle nie występuje.

Decyzją z dnia 4 maja 2011 r. organ pierwszoinstancyjny określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 334.683,70 zł. Rozpatrując sprawę ponownie organ zauważył, że w trakcie postępowania ustalił m.in., że zarządzana przez Spółkę infrastruktura kolejowa nie była udostępniana uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach, a ponadto będąca w posiadaniu podatnika linia kolejowa była wykorzystywana również na potrzeby własne przedsiębiorstwa podatnika.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o jej zmianę i uwzględnienie wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty bądź jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to: art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l"), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 1, 2 pkt 1, 2, 4, 5 oraz 10 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 86, poz. 789 z późn. zm., dalej: "u.t.k.").

Decyzją z dnia 17 października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy ww. decyzję, stwierdzając, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2003 r. Podkreślono, że dla zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., istotne znaczenie ma to, że właściciel (będący podatnikiem podatku od nieruchomości) jest zwolniony z tego podatku w zakresie budowli i usytuowanych pod nimi gruntów tylko wtedy, gdy są one wykorzystywane "wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego". Jeśli zatem budowle kolejowe były wykorzystywane przez Spółkę również dla prywatnych celów (transport na wewnątrzzakładowe potrzeby), to nie może ona korzystać ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe związane są oceną prawną i wskazaniami co do z dalszego sposobu postępowania zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 730/09. Ustosunkowując się do naruszenia art. 180 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p." poprzez pominięcie wnioskowanych przez podatnika dowodów organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r. odmówił dopuszczenia wnioskowanych przez podatnika dowodów stanowiących informacje posiadane przez organ podatkowy z urzędu, dotyczące innych podmiotów, a swoje stanowisko w tej sprawie szczegółowo uzasadnił. Reasumując stwierdził, że postępowanie wyjaśniające było przeprowadzone we właściwym zakresie, zgodnie z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego sposobu postępowania zawartymi w ww. wyroku NSA, a zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. Decyzja została szczegółowo uzasadniona, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie wymogami.

Na ww. decyzję Spółka wniosła skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, mającego wpływ na jej treść, a to: (1) nierozpatrzenie zarzutów podatnika w zakresie ustaleń faktycznych wskazanych w pkt 1 odwołania, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych; (2) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.) w związku z przepisami u.t.k. poprzez: (a) jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; (b) wyprowadzenie z tego przepisu przesłanki "wykorzystywania na potrzeby własne przedsiębiorstwa "podatnika"; "prywatnych celów (transport na wewnątrzzakładowe potrzeby); (3) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez fragmentaryczne odwołanie się do zasady związania organów podatkowych wskazaniami NSA, a także (4) naruszenie art. 180 i 187 O.p.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji, powtarzając argumentację w niej zawartą i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu prawidłowo organy pierwszej i drugiej instancji stwierdziły, że zgromadzone dowody jednoznacznie wskazują na prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej o charakterze usługowym, z której w 2003 r. czerpał zyski. Zdaniem Sądu zasadnie organy uznały, że przedstawione przez podatnika dokumenty i wyjaśnienia nie potwierdzają faktu, aby na udostępnianych trasach prowadzony był wyłącznie publiczny transport kolejowy, zaś przedstawione dowody wskazują jednoznacznie, że budowle kolejowe i zajęte przez nie grunty nie były w 2003 r. wykorzystywane przez podatnika wyłącznie w transporcie o charakterze publicznym.

Sąd podzielił ocenę organów obu instancji, że twierdzenie podatnika, iż "w związku z regulacjami u.t.k. oraz otrzymaną koncesją powstał nowy stan prawny i faktyczny, polegający na tym, iż K. [...] "K." S.A. została zrównana w prawach i obowiązkach z innymi podatnikami - zarządami kolei, w tym PKP - LK S.A. będącym największym zarządem kolei w Polsce" – jest błędne gdyż zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. to zwolnienie przedmiotowe i dotyczy konkretnych budowli oraz gruntów wykorzystywanych na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Katalog zwolnień podmiotowych nie przewiduje żadnych zwolnień ani dla przewoźników, ani dla zarządców infrastruktury kolejowej, jako takich. Sąd zauważył, że przedmiotowy charakter zwolnienia oznacza, że konkretna budowla (odcinek linii kolejowej) podlegała zwolnieniu od podatku od nieruchomości, jeżeli na tym konkretnym odcinku będzie realizowany publiczny transport kolejowy, pod warunkiem jednak wyłączności w tym zakresie. Usługi transportowe świadczone przez Spólkę jak i pozostałych uprawnionych przewoźników nie wynikają z powierzonego im zadania publicznego, w ramach usług użyteczności publicznej. Sąd podkreślił przy tym, że Spółka nie realizowała w 2003 r. krajowych, regionalnych lub międzywojewódzkich przewozów pasażerskich i nie otrzymała z tego tytułu żadnej dotacji.

Sąd wskazał także, że w rozpatrywanej sprawie nie chodzi o udostępnianie linii kolejowych, lecz o ich wykorzystywanie (w dodatku wyłączne) na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Dlatego też stwierdzenie, że posiadanie przez podatnika koncesji na zarządzanie liniami kolejowymi i na wykonywanie przewozów jest wystarczającą przesłanką potwierdzającą, że na posiadanej infrastrukturze kolejowej realizowany był publiczny transport kolejowy, jest nieuzasadnione. Jednocześnie, zdaniem Sądu, organy wykazały, że pomiędzy pozycją podatnika i innych przewoźników w dostępie do infrastruktury widoczna jest różnica.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Spółki, która wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub przedłożonego zestawienia, zarzuciła naruszenie prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a to art. 145 § 1 pkt 1 pkt a) p.p.s.a., poprzez:

- błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 1, art. 2 pkt 1,2,4,5 oraz art. 10 u.t.k. polegającą na: "braku wykładni całej treści tej normy", niewłaściwej wykładni pojęcia "wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego" poprzez jej brak, niewłaściwej wykładni niewskazanego w tym przepisie warunku "udostępnienia linii kolejowej uprawnionym przewoźnikom kolejowym na równych prawach" poprzez jej brak, brak wykładni pojęcia "budowla kolejowa" i wyłączenie z tego pojęcia oraz zwolnienia budynków "nastawni kolejowej", brak wykładni pojęć "transport", "transport kolejowy", "przewód", "udostępnienie infrastruktury - linii kolejowej", "korzystanie z udostępnionej linii kolejowej", sprowadzające się do zamiennego posługiwania się tymi pojęciami i ich znaczeniem;

- niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. co skutkuje: naruszeniem art. 2 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004 r. Nr 8 poz. 21 ze zm.) oraz zasady powszechności i równości wobec prawa, naruszeniem zasad konkurencyjności, niedyskryminacji, naruszeniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. 2004 r. Nr 123 poz. 1291 ze zm.), uznaniu, iż organy gminy naruszyły przepisy regulujące dyscyplinę finansów publicznych oraz innych przepisów.

Odpowiadając na skargę kasacyjną organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 16 marca 2015 r. Skarżąca podtrzymała w całości podniesione zarzuty i ich uzasadnienie, podniosła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. a także wniosła "o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o to, czy art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady pozwala na odmienną niż wskazuje to Skarżąca wyżej wykładnię przedmiotowego zwolnienia podatkowego w poszczególnych latach podatkowych".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną stwierdził, że nie znajduje ona usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów przede wszystkim podkreślenia wymaga, że zwolnienie od podatku od nieruchomości infrastruktury kolejowej u.p.o.l. przewidywała od początku jej obowiązywania. Do roku 2002 zwolnienie to unormowane było w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., zgodnie z którym były nim objęte budowle wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego i zajęte pod nie grunty. W latach 2003-2006 o zwolnieniu tym stanowił art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., stwierdzając, że są nim objęte budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Od roku 2007 omawiane zwolnienie wyrażono formułą zawartą w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w nowym brzmieniu, uznając, że są nim objęte budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: (a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub (b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub (c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej, niż 1.435 mm. Ponadto od 2008 r. zakres zwolnienia rozszerzono przez dodanie w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. punktu 1a, na mocy którego zwolnieniem objęto także grunty, budynki i budowle pozostałe po likwidacji linii kolejowych lub ich odcinków.

Wykładnia warunkującego zwolnienie zwrotu o wyłączności wykorzystywania budowli na potrzeby publicznego transportu kolejowego była przedmiotem szeregu wypowiedzi orzeczniczych Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonywanych zarówno na tle stanu prawnego obowiązującego do roku 2002, jak i obowiązującego w okresie późniejszym. Jako reprezentatywny można wskazać wyrok z dnia 24 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 1596/07 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA), w którym odwołując się do stanu prawnego obowiązującego w roku 2001 wypowiedziano pogląd, że o publicznym charakterze transportu przesądza to, czy zarządca udostępnia linie kolejowe uprawnionym przewoźnikom kolejowym, a nie to, czy faktycznie z linii korzystają tylko niektórzy z nich, którzy mają w tym interes gospodarczy. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także w wyrokach: z dnia 29 lipca 2010 r. (sygn. akt II FSK 729/09, CBOSA), z dnia 15 maja 2012 r. (sygn. akt II FSK 2150/10, CBOSA), z dnia 5 października 2012 r. (sygn. akt II FSK 367/11 i sygn. akt 1508/11, CBOSA) oraz z dnia 16 maja 2013 r. (sygn. akt II FSK 2394/11, CBOSA). Pogląd, że udostępnienie linii kolejowej przez zarządcę wszystkim potencjalnym użytkownikom, przez których rozumieć należy uprawnionych (licencjonowanych) przewoźników, świadczy o wykorzystywaniu infrastruktury kolejowej wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, należy więc uznać za ugruntowany.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnie rozpoznającym sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte między innymi w ostatnim z wymienionych orzeczeń, zgodnie z którym ze względu na przedmiotowy charakter zwolnienia podatkowego, określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (a przed rokiem 2003 - w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.), nie ma przy tym znaczenia, kto jest właścicielem (wieczystym użytkownikiem) tych budowli i gruntów. Są one zatem objęte zwolnieniem także wtedy, gdy ich właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest podmiot będący jednocześnie licencjonowanym przewoźnikiem, wszakże pod warunkiem, że nie jest jednocześnie ich zarządcą. Jeżeli jednak łączy on te funkcje, infrastruktura kolejowa nie jest już wyłącznie wykorzystywana na potrzeby publicznego transportu kolejowego, co niweczy możliwość objęcia jej omawianym zwolnieniem podatkowym. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że temu skutkowi nie zapobiega możliwe w okresie obowiązywania u.t.k organizacyjne wyodrębnienie funkcji zarządzania liniami kolejowymi przez utworzenie odrębnej jednostki organizacyjnej w ramach tego samego podmiotu gospodarczego, gdyż nie zapobiega to potencjalnie nierównoprawnemu traktowaniu konkurujących ze sobą przewoźników, niwecząc cechę wyłączności wykorzystywania infrastruktury na cele publicznego transportu kolejowego.

Odnosząc się zatem do sformułowanych w skardze kasacyjnych zarzutów należy przede wszystkim zauważyć, że koncentrują się one w istocie na kwestii ustalenia znaczenia poszczególnych, zamieszczonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwrotów w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. (w związku z unormowaniem wprowadzonym przepisami u.t.k.). Argumentacja ujawniona w skardze kasacyjnej sprowadza się do próby ustalenia znaczenia wskazanych w jej petitum pojęć w oderwaniu od kontekstu prawnego, w jakim zostały one użyte, także z pominięciem ratio legis poddanej analizie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku regulacji prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedopuszczalne jest powoływanie się na wyrwane z konkretnego kontekstu prawnego tezy orzecznictwa sądowego, w szczególności zaś z powodu wywodzenia, że w określonych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia jakiegoś przepisu w celu nadania mu "właściwego" znaczenia, zgodnego z oczekiwaniami zainteresowanego podmiotu. W sprawie, w której wydano zakwestionowany wyrok, Sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił w sposób wyczerpujący, przekonujący i logiczny rozumowanie, które legło u podstaw oddalenia skargi.

Dla celów przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zakwestionowanego wyroku zasadnicze znaczenie ma również fakt, że w jego pisemnych motywach, Sąd wyjaśnił w jakich sytuacjach nie można mówić o wyłącznie publicznym charakterze transportu kolejowego. Ponadto Sąd trafnie podkreślił fakt, któremu nie zaprzeczała Strona skarżąca w toku postępowania, iż budowle kolejowe wykorzystywane były również do przewozu własnych produktów Spółki. Ustalenia w tym przedmiocie nie noszą cech dowolności, przeciwnie - są spójne i logiczne, a co najważniejsze przystają w pełni do okoliczności rozpoznanej przez Sąd sprawy. Konfrontując je z zarzutami skargi kasacyjnej i ich uzasadnieniem, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że dążenie do podważenia zasadności stanowiska zajętego przez organy podatkowe, a następnie Sąd pierwszej instancji, podyktowane było chęcią wykazania prawidłowości szerszego rozumienia przedmiotowego zakresu zwolnienia podatkowego, o którym mowa wcześniej. Nie bez znaczenia dla wyniku wykładni obowiązującego w 2003 r. art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest użyty w nim zwrot "wykorzystywany wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego", w zasadzie pominięty w argumentacji zaprezentowanej przez Stronę skarżącą.

W kontekście zarzutu postawionego w piśmie z dnia 16 marca 2015 r. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 zd. drugie p.p.s.a strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak podnosi się w orzecznictwie oraz doktrynie, normę tę należy interpretować ściśle, co oznacza, że chodzi w niej wyłącznie o przygotowanie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, CBOSA oraz B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 512). Jako, że przedmiotowy zarzut został wniesiony po upływie terminu na wniesienie skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie był władny badać czy w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w nim przepisów. W związku z przedstawionymi wcześniej wywodami, za zbędne uznano występowanie w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionym pytaniem prejudycjalnym.

Z tych względów, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

-----------------------

1