Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 409/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 70 par. 6 pkt 1, art. 145 par. 2, art. 146 par. 1, art. 146 par. 2, art. 148 par. 1, art. 149, art. 150 par. 1, art. 150 par. 2,  art. 150
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 186
law: Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy - tekst jednolity.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zasadności zarzutu przedawnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, opisanym w sentencji niniejszego wyroku, Dy-rektor Izby Skarbowej we W. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 oraz art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia M. C. (zwanej w dalszej części uzasadnienia "skarżącą", "stroną" lub "zainteresowaną") na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za zasadny zarzutu przedawnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], obejmującego zaległość w podatku akcyzowym za czerwiec 2008 r. – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne postanowienie.

W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ odwoławczy wyjaśnił, że Dyrek-tor Izby Celnej we W. prowadzi wobec skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A", postępowanie egzekucyjne na podstawie wyżej opisanego tytułu wykonawczego, obejmującego zaległość w podatku akcyzowym za czerwiec 2008 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony stronie w dniu [...] lutego 2014 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r., skarżąca, reprezentowana przez profesjo-nalnego pełnomocnika, wniosła zarzut w sprawie prowadzonej wobec niej – na pod-stawie wspomnianego wcześniej tytułu wykonawczego – egzekucji administracyjnej. Powołując przepis art. 70 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podat-kowa (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej: "O.p.") – podniosła, że obowiązek objęty wymienionym tytułem wykonawczym uległ przedawnieniu z upły-wem dnia [...] grudnia 2013 r. i zażądała umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Strona podkreśliła, że o podjęciu pierwszych czynności egzekucyjnych po-wzięła wiadomość dopiero w styczniu i lutym 2014 r., tj. po doręczeniu jej zawiado-mień o zajęciu rachunków bankowych. Zdaniem skarżącej, nie wystąpiły żadne oko-liczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Strona podniosła ponadto, że w sprawie nie wystąpiły również okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (od decyzji wskazanej w tytule wykonawczym jako podstawa prawna należności) została wniesiona dopiero w styczniu 2014 r., a zatem po upływie biegu terminu przedawnienia. W ocenie skarżącej, twierdzenia o zawieszeniu biegu termi-nu przedawnienia nie można również wywodzić z faktu wszczęcia wobec niej pos-tępowania w sprawie karnej skarbowej, ponieważ nie została o tej okoliczności w sposób należyty poinformowana. W szczególności, nie zostały jej przedstawione żadne zarzuty.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. (Nr [...]), Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił uznania wniesionego przez stronę zarzutu, wyjaśniając, że termin przedawnienia egzekwowanego zobowiązania rozpoczął się w dniu [...] stycznia 2009 r. i upływał w dniu [...] grudnia 2013 r. Organ egzekucyjny wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego we W. wszczął wobec skarżącej postępowanie karne w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym mowa w art. 54 § 1 kodeksu karnego skarbowego ("k.k.s."). Zawiadomieniem z dnia [...] października 2013 r. strona została zaś poinformowana zarówno o fakcie wszczęcia wobec niej postępowania karnego we wskazanym zakresie, jak również o skutkach prawnych tej okoliczności. Przedmiotowe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi strony (adwokatowi A. M.), natomiast samej skarżącej zostało ono doręczone w dniu [...] listopada 2013 r., w trybie, o którym mowa w art. 150 O.p.

Mając to na uwadze, Dyrektor Izby Celnej we W. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły dwie okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, tj. wniesienie przez zainteresowaną, do WSA we Wro-cławiu, skargi od decyzji stanowiącej podstawę prawną należności wskazanej w tytule wykonawczym oraz wszczęcie wobec strony postępowania w sprawie o prze-stępstwo skarbowe. Organ egzekucyjny wyjaśnił przy tym, że bieg terminu przedawnienia egzekwowanego obowiązku uległ zawieszeniu i trwać będzie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe bądź do czasu doręczenia organowi podatkowemu odpisu wyroku w sprawie podat-ku akcyzowego za 2008 r., ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał również, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Środek egzekucyjny został bowiem zastosowany w okresie zawie-szenia biegu terminu przedawnienia.

Organ pierwszej instancji zauważył ponadto, iż zarzut przedawnienia jest również przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, w związku z zaskar-żeniem przez stronę decyzji w sprawie podatku akcyzowego. Powołując przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. podkreślił przy tym, że z uwagi na tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego, brak jest podstaw do wydania w niniejszej sprawie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

W zażaleniu na opisane postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i umo-rzenie postępowania egzekucyjnego, zarzucając naruszenie przez organ art. 33 pkt 1 u.p.e.a., poprzez bezpodstawne uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Skarżąca podkreśliła, że w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, czy też jego przerwaniem. Strona podniosła, że skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia może wystąpić po spełnieniu łącznie dwóch przesłanek, tj.: wszczęcia postępowania kar-nego skarbowego oraz skutecznego poinformowania o tym strony. Zdaniem skarżącej jest to nowe postępowanie, wobec czego nie może mieć miejsca zastosowanie do niego fikcji doręczenia. Twierdziła, iż do tej pory nie zostały jej przedstawione żadne zarzuty, co oznacza, że postępowanie karne nie zostało wszczęte.

Skarżąca podniosła również, że ani postanowienie o wszczęciu postępowania w tej sprawie, ani zawiadomienie z dnia [...] października 2013 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie zostało jej doręczone w dniu [...] listopada 2013 r. W tym czasie bowiem, jak wyjaśniała, zamieszkiwała w O. przy ul [...]. W związku z tym, wszelka korespondencja powinna być kierowana na ten właśnie adres. Mając na uwadze podniesioną okoliczność, żaląca się wywodziła, iż nie doręczono jej przesyłki zawierającej przedmiotowe zawiadomienie Nie otrzymała także awiza informującego o możliwości odbioru takiej przesyłki w Urzędzie Pocztowym, co oznacza, że nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnie-nia, a zobowiązanie uległo przedawnieniu.

Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując postanowienie organu pierwszej instancji w mocy, wskazał, że przewidziana w przepisach art. 33 i art. 34 u.p.e.a. instytucja zarzutów jest podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 33 § 1 pkt 1 tej samej ustawy, pod-stawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykona-nie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Z uwagi na fakt, że w rozpatrywanej sprawie wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej we W., a zgłoszony przez stronę zarzut mieści się w katalogu zawartym w przepisie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., zatem stano-wisko wierzyciela jest dla organu zażaleniowego wiążące. Oznacza to nie tylko brak możliwości przeprowadzenia przez organ drugiej instancji dodatkowego postępo-wania wyjaśniającego, ale również brak możliwości odmiennego od wierzyciela roz-strzygnięcia zgłoszonego zarzutu. Jednakże wskazana okoliczność nie zwalnia organu drugiej instancji z obowiązku zweryfikowania, czy w toku postępowania nie do-szło do naruszenia przepisów proceduralnych.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia było konsekwencją wszczęcia wobec strony dochodzenia w sprawie prze-stępstwa skarbowego, o którym mowa w art. 54 § 1 k.k.s. O dochodzeniu tym zos-tała poinformowana zarówno skarżąca, jak i występujący w jej imieniu pełnomocnik.

Ustosunkowując się do podniesionej w zażaleniu kwestii doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia adwokatowi zainteresowanej, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wyjaśnił przede wszystkim, że kwestia poin-formowania podatnika o okoliczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest czynnością dokonywaną w toku postępowania podatkowego, a nie – jak podniósł pełnomocnik strony – czynnością podjętą w toku postępowania karnego. Skoro po-stępowanie podatkowe w sprawie podatku akcyzowego za czerwiec 2008 r. zakończyło się dopiero w dniu [...] listopada 2013 r., kiedy to Dyrektor Izby Celnej we W. wydał decyzję Nr [...], a udzielone adwokatowi pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w przedmiotowym postępowaniu podatkowym nie zostało przez mocodawczynię odwołane, oznacza to, że w dniu [...] listopada 2013 r. (data odbioru zawiadomienia Naczelnika Urzędu Ce-lnego we W.) pełnomocnik był uprawniony do odbioru w imieniu strony kiero-wanej do niej korespondencji.

Wątpliwości organu nie budzi też prawidłowość doręczenia samej skarżącej zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w trybie, o którym mo-wa w art. 150 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż – wbrew twierdzeniu strony – korespondencja została skierowana na właściwy adres. Zgodnie bowiem z załączo-nym do akt sprawy wydrukiem z bazy danych Izby Celnej we W., skarżąca – w okresie od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. – zamieszkiwała pod adresem: [...]. Dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r. odnotowana została zmiana; jako adres korespondencyjny został wskazany O., ul. [...]. Oznacza to, że skoro w listopadzie 2013 r – zgodnie z danymi rejestracyjnymi – adresem zamieszkania strony była [...], to na ten właśnie adres należało kierować koresponden-cję, i tak też organ podatkowy uczynił.

Końcowo organ drugiej instancji wskazał, że w postępowaniu prowadzonym wobec strony nie zostały naruszone ani przepisy prawa materialnego, ani normy pro-ceduralne. Dlatego też rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej należało pozostawić w obrocie prawnym.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] maja 2014 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem:

• art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. – poprzez uznanie zarzutów zobowiązanej za nieuza-sadnione, wskutek bezzasadnego stwierdzenia, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnie-nia;

• przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. –poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaś-nienia stanu faktycznego sprawy, między innymi zaś niedokładnego ustalenia okoliczności dotyczącej zmiany miejsca zamieszkania skarżącej, co doprowa-dziło do bezzasadnego uznania zarzutów za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu skargi strona ponowiła argumentację prezentowaną na etapie postępowania administracyjnego i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.

Skarżąca podkreśliła ponownie, że konsekwentnie stoi na stanowisku, iż ter-min przedawnienia należności wynikającej z zaległości w zapłacie podatku akcyzo-wego za 2008 r., którego dotyczy przedmiotowy tytuł wykonawczy rozpoczął swój bieg w dniu [...] stycznia 2009 r. i pięcioletni termin przedawnienia upłynął z końcem 2013 r. Ponadto, zdaniem strony, w sprawie nie zostały spełnione żadne przesłanki do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, gdyż nie miało miejsca wszczęcie postępowania karno-skarbowego a zobowiązana nie została o tym sku-tecznie poinformowana. Wszczęcie bowiem postępowania następuje z chwilą wyda-nia określonego postanowienia, które ma zostać doręczone stronie. Jest to nowe po-stępowanie, dlatego też nie może mieć miejsca zastosowanie do niego fikcji doręcze-nia. Przesłanki skutecznego zawiadomienia skarżącej w tym zakresie nie realizuje zawiadomienie o wszczęciu postępowania karno-skarbowego pełnomocnika skarżą-cej, reprezentującego ją w postępowaniu podatkowym. Pełnomocnik reprezentujący zainteresowaną w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu podatkowym nie jest bowiem pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniu karno-skarbowym. Żadne takie pełnomocnictwo nie zostało mu udzielone do postępowania karnego.

Strona nie zgodziła się również z twierdzeniem organu, że zawiadomienie jest czynnością dokonywaną w ramach postępowania podatkowego. Organ informuje bo-wiem podatnika o wszczęciu postępowania karnego, a zatem o zainicjowaniu cał-kowicie nowego postępowania. Nie może być to zatem czynność dokonana w ra-mach innego postępowania, lecz jest ona nową czynnością, dokonywaną w nowej, odrębnej sprawie.

W odpowiedzi, organ wniósł o oddalenie skargi , podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] października 2014 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika organu do przedłożenia dowodu, że postępowanie karno-skarbowe zostało wszczęte w dniu [...] października 2013 r. W wykonaniu tego zarządzenia, organ przekazał uwierzytelnioną kopię postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] w sprawie wszczęcia wobec strony postępowania karnego o przestępstwo skarbowe, o którym mowa w art. 54 § 1 k.k.s., dotyczące zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za okres od stycz-nia do grudnia 2008 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2014 r., pełnomocnik strony podniósł, że skarżąca nie zna wspomnianego dokumentu (postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] października 2014 r.), gdyż nie został jej doręczony przez żaden organ. Nie wiadomo bowiem kiedy naprawdę taki dokument został sporządzony, skoro nie ma daty pewnej, nikomu nie został doręczony, a w sprawie nie przeprowadzono absolutnie żadnych czynności procesowych. Trudno bowiem uznać ewentualne wszczęcie postępowania karnego jedynie ad rem, a nie ad personam, skoro z istoty ewentualnego zarzutu wynika, że popełnić je mógł jedynie podatnik (skarżąca) i jedynie w stosunku do niej czynność ta (ewentualne wszczęcie postępowania) wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu przedaw-nienia.

Zawiadomienie zaś pełnomocnika strony w postępowaniu podatkowym, doko-nane w dniu [...] listopada 2013 r., o rzekomym skutku, w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie może tego skutku wywołać. Skutek ten może bowiem wy-wołać – wedle dyspozycji art. 70 § 6 ust. 1 – jedynie "wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania".

W tych warunkach, skoro strona nie została zawiadomiona o ewentualnym wszczęciu postępowania karno-skarbowego, to skutek, w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, nie nastąpił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje – między innymi, jak w rozpoznawanym przypadku – orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności wydanego aktu administracyjnego (decyzji bądź postanowienia) z prawem.

Sąd uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności

z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Według art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. przedawnienie obowiązku. Zgodnie zaś z przepisem art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

W rozpoznawanej sprawie, w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego, o którym była już mowa, dochodzona jest zaległość

w podatku akcyzowym za czerwiec 2008 r., zatem termin przedawnienia tego zobowiązania podatkowego upływał z dniem 31 grudnia 2013 r.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na spełnienie przesłanki przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W myśl powołanego przepisu "bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 1) z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania".

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem wobec skarżącej przez Naczelnika Urzędu Celnego we W. postępowania karnego w sprawie o przestępstwo skarbowe, o którym mowa w art. 54 § 1 k.k.s. Ponadto, zawiadomieniem z dnia [...] października 2013 r. strona oraz jej pełnomocnik zostali poinformowani zarówno o fakcie wszczęcia wobec skarżącej postępowania karnego w powyższym zakresie, jak również o skutkach prawnych tej okoliczności.

Z kolei skarżąca podnosi, że nie wystąpiły żadne okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, ponieważ nie została w sposób należyty poinformowana o wszczęciu wobec niej postępowania karnego, a w szczególności nie zostały jej przedstawione żadne zarzuty. W ocenie strony, ani postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego we W. o wszczęciu postępowania karnego, ani zawiadomienie z dnia [...] października 2013 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie zostało jej doręczone na właściwy adres. Dodatkowo strona kwestionuje również uprawnienie jej pełnomocnika w postępowaniu podatkowym do odbioru tegoż zawiadomienia.

Z jednoznacznego brzmienia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wynika, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z mocy prawa, w razie łącznego spełnienia dwóch przesłanek: 1) wszczęcia postępowania w sprawie (celowe podkreślenie Sądu) o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2) zawiadomienia podatnika o tym fakcie.

Z akt sprawy wynika, że – zawiadomieniem Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] (1-12), K-[...] akt administracyjnych – skarżąca została poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2008 w związku z wszczęciem w dniu [...] października 2013 r. przez Referat Dochodzeniowo-Śledczy dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wynikające z art. 54 § 1 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s.

Przesyłka zawierająca zawiadomienie, o którym mowa, została doręczona samej zainteresowanej w dniu [...] listopada 2013 r., w trybie, o którym mowa w art. 150 § 1 O.p. Według przywołanego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: (1) poczta (w brzmieniu od 1 stycznia 2013 r. – operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę (operatora pocztowego); (2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. W myśl § 1a tego samego artykułu ordynacji podatkowej, adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy – art. 150 § 2 O.p.

Wątpliwości Sądu nie budzi prawidłowość doręczenia wymienionego zawiadomienia. Zostały bowiem w pełni zachowane standardy określone w art. 150 O.p. Na formularzu potwierdzenia odbioru, doręczyciel prawidłowo wskazał przyczyny złożenia pisma urzędowego w urzędzie pocztowym (niemożność doręczenia przesyłki w trybie art. 148 § 1 i art. 149 O.p.), wskazał miejsce złożenia awiza, miejsce odbioru przesyłki oraz informację o powtórnym awizowaniu. Informacja o zwrocie przesyłki do nadawcy umieszczona została na pierwszej stronie koperty. Tak wypełnione dokumenty w pełni uzasadniają twierdzenie o skuteczności doręczenia pisma w trybie przewidzianym w art. 150 O.p.

Ustosunkowując się do zarzutu skierowania korespondencji na niewłaściwy adres skarżącej, wskazać należy, że jest on bezzasadny. Jak bowiem ustaliły organy, na podstawie wydruku z bazy danych Izby Celnej we W., strona – w okresie od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. – zamieszkiwała pod adresem: [...]. Dopiero zaś dniu [...] grudnia 2013 r. odnotowana została zmiana. Jako adres korespondencyjny został wskazany: O., ul. [...]. Oznacza to, że organ, redagując analizowane zawiadomienie w październiku 2013 r. nie mógł znać nowego adresu skarżącej. Zatem w ocenie Sądu korespondencja została skierowana na właściwy adres (ul. [...]). Taki figurował bowiem w dokumentacji rejestrowej Izby Celnej, a o jakiejkolwiek jego zmianie strona nie powiadomiła wcześniej organu, mimo ciążącej na niej, ustawowej powinności. Dobitnego podkreślenia wymaga bowiem, że – podług art. 146 § 1 O.p. – w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu poczty elektronicznej, jeżeli wystąpiono o doręczanie pism drogą elektroniczną. Zgodnie z § 2 tego samego artykułu, w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy.

W związku z zaniedbaniem obowiązku zawiadomienia organu podatkowego

o zmianie adresu, zasadnie przyjął więc organ za prawidłowe, doręczenie (pod dotychczasowym adresem) zawiadomienia datowanego na dzień [...] października 2013 r. Strona w skardze twierdzi co prawda, iż powiadomienia o zmianie adresu dokonała wcześniej, jednak w żaden sposób faktu tego nie udowadnia.

Wobec tego bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez ustalenie okoliczności dotyczących zmiany miejsca zamieszkania skarżącej.

Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii doręczenia pisma informującego o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia pełnomocnikowi strony, także wypada podzielić stanowisko organu, że zagadnienie poinformowania podatnika o tym, ze w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest czynnością dokonywaną w toku postępowania podatkowego, a nie – jak twierdzi pełnomocnik strony – czynnością podjętą w toku postępowania karnego. Skoro postępowanie podatkowe w sprawie podatku akcyzowego za czerwiec 2008 r. zakończyło się dopiero w dniu [...] listopada 2013 r., kiedy to Dyrektor Izby Celnej we W. wydał decyzję Nr [...], a udzielone adwokatowi pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w przedmiotowym postępowaniu podatkowym nie zostało przez stronę odwołane, to znaczy, że w dniu [...] listopada 2013 r. (data odbioru zawiadomienia Naczelnika Urzędu Celnego we W. przez adwokata) pełnomocnik był uprawniony do odbioru (w imieniu strony) kierowanej do niej korespondencji. W sytuacji bowiem ustanowienia w postępowaniu podatkowym pełnomocnika, zgodnie z art. 145 § 2 O.p., wszelkie pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Pismem są wszelkiego rodzaju dokumenty, niezależnie od ich formy. Pismem jest wezwanie, zawiadomienie, protokół, decyzja, a także inne dokumenty kierowane przez organ podatkowy do strony lub pełnomocnika.

Reasumując, w ocenie Sądu, z materiału dowodowego wynika, że do strony

i jej pełnomocnika dotarła – skutecznie, w świetle do tej pory przywołanych norm prawnych – informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zawiadomienie wskazywało ponadto jednoznacznie przyczynę zawieszenia postępowania. Chodziło o wszczęcie postępowania (dochodzenia) w sprawie popełnienia przestępstwa skarbowego.

Dodatkowego przypomnienia wymaga, że w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. mowa jest o wszczęciu postępowania o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe "w sprawie". Dla zachowania pierwszej z wcześniej wymienionych przesłanek zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystarczy zatem wszczęcie postępowania "w sprawie" (in rem), a nie prowadzenie go "przeciwko" podatnikowi (in personam). Dodatkowego argumentu jurydycznego dostarcza także w tym zakresie sformułowanie drugiej przesłanki. Przepis ten nie wymaga wszak postawienia podatnikowi konkretnych zarzutów, a jedynie zawiadomienia go o wszczęciu postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, w świetle postanowienia analizowanego przepisu nieistotne jest przy tym źródło, z którego podatnik zostanie poinformowany o wszczęciu postępowania. Zawiadomienie może pochodzić także – jak w rozpoznawanym przypadku – od organu podatkowego. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, jeśli zważyć, iż przesłanki zawieszenia, w tym przypadku, biegu terminu przedawnienia, określone zostały w ordynacji podatkowej, a więc w akcie prawnym adresowanym do organów podatkowych i regulującym zasady postępowania prowadzonego przed tymi właśnie organami.

Tym samym, za bezzasadne trzeba było uznać stanowisko skarżącej, że w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego z dniem 31 grudnia 2013 r.

Reasumując wskazać należy, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami postępo-wania, a wyrażone w postanowieniu stanowisko organu zażaleniowego zostało właś-ciwie uzasadnione.

Mając zatem na uwadze ocenę całokształtu przedstawionych okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.