Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 395/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości zasiłku stałego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 marca 2023 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta Z. nr [...] wydaną dnia 17 stycznia 2023 r. w sprawie zmiany decyzji własnej z dnia 17 czerwca 2019r., nr [...] w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego i ustalenia, od 1 stycznia 2023 r., jego wysokości na kwotę [...]zł miesięcznie.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia 17 czerwca 2019 r., nr [...] przyznał K. P. świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego od dnia 01 czerwca 2019 roku w wysokości [...] zł miesięcznie wraz z ubezpieczeniem zdrowotnym na czas pobierania świadczenia.

Następnie wysokość tego świadczenia zmieniona została decyzją Nr [...] z dnia 03 stycznia 2022 roku na kwotę [...]zł miesięcznie, począwszy od dnia 01 stycznia 2022 roku.

Pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. K. P. wniósł o zmianę wysokości zasiłku stałego argumentując, że zasiłek w wysokości [...] zł nie pozwala mu zaspokojenie wszelkich potrzeb.

Decyzją nr [...] z dnia 17 stycznia 2023 r. organ pierwszej instancji zmienił od dnia 01 stycznia 2023 r. decyzję własną nr [...] z dnia 17 czerwca 2019 r. przyznającą K. P. zasiłek stały, w ten sposób, że od dnia 01 stycznia 2023 r. wysokość zasiłku stałego wynosić będzie [...] zł zamiast [...] zł miesięcznie. Z uzasadnienia decyzji wynika, że u podstaw tego rozstrzygnięcia legło ustalenie o zmianie sytuacji rodzinnej i dochodowej strony bowiem K. P. w chwili obecnej prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie posiada żadnego dochodu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. P. nie zgadzając się z ustaleniem początkowego terminu przyznania zasiłku stałego w podwyższonej kwocie. Odwołujący się wskazywał, że Skarżący 17 stycznia 2022 r. złożył odwołanie od decyzji MOPS z 3 stycznia 2022 r., a następnie skargę do WSA od decyzji SKO utrzymującej ją w mocy i już tam podnosił tę kwestię. Dodatkowo podał, że organ już po wydaniu pierwotnej decyzji z 17 czerwca 2019 r. błędnie nie kwalifikował Skarżącego jako samotnie gospodarującego.

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 21 marca 2023 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta Z. nr [...] wydanej dnia 17 stycznia 2023 r. w sprawie zmiany decyzji własnej nr [...] z dnia 17 czerwca 2019r. w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego i ustalenia, od 1 stycznia 2023 r., jego wysokość na kwotę [...]zł miesięcznie.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano na brzmienie art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Organ argumentował, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że K. P. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym z przyczyn oznaczonych symbolem [...] W wyniku aktualizacji wywiadu środowiskowego ustalono, że w chwili obecnej prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie osiągając żadnych dochodów. Ze wcześniejszych ustaleń wynikało, że strona prowadziła wspólne gospodarstwo domowe z dwoma braćmi — A. P. i L. P., tworząc z nimi rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej. Organ podał, że w związku z tym, iż K. P. nie posiada żadnego dochodu to zasiłek stały przysługuje w maksymalnej wysokości - [...] zł miesięcznie.

Końcowo odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie terminu początkowego przyznanego w pełnej wysokości zasiłku stałego, Kolegium wyjaśniło, że według wcześniejszych ustaleń organu I instancji prowadził wspólne gospodarstwo domowe z dwoma braćmi, a za ten okres nie spełniał przesłanki kryterium dochodowego do otrzymania zasiłku stałego w pełnej wysokości. Stanowisko w tym zakresie podtrzymało SKO w P. decyzją nr [...] z dnia 18 lutego 2022 r. wydaną w prowadzonym postępowaniu odwoławczym (odwołanie od decyzji nr [...] wydanej dnia 3 stycznia 2022 r.) oraz WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 551/22 wskutek złożonej skargi na decyzję SKO z dnia 18 lutego 2022 r.

Skargę na powyższą decyzję SKO w P. z 21 marca 2023 r. do WSA w Poznaniu wniósł K. P., zarzucając:

- rozbieżność niespójność między ustaleniem faktycznego stanu gospodarstwa domowego Skarżącego przed 17 stycznia 2023 r. i po tym terminie, co powoduje u Skarżącego powstanie wątpliwości dotyczących terminu podwyższenia kwoty zasiłku stałego, a w dalszej konsekwencji powstanie niemal kuriozum w wydawanych decyzjach urzędowych,

- brak dokładnych wyjaśnień ze strony kierownika MOPS Z. i SKO w P. co do przyczyn i okoliczności takiej zmiany sytuacji rodzinnej i materialnej Skarżącego, która stworzyła podstawy do podwyższenia kwoty zasiłku stałego Skarżącego dopiero od 1 stycznia 2023 r.,

- dobrowolność uznaniowa organów administracyjnych MOPS Z. i SKO P. (z nieznanych Skarżącemu powodów i w nieznanych celach) w przyjęciu, że Skarżący dopiero obecnie spełnia warunki do przyznania zasiłku stałego w maksymalnej wysokości i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe (w porównaniu z poprzednim okresem) pomimo istnienia podobnych do poprzednich okoliczności sprawy.

W uzasadnieniu skargi Skarżący opisał stan faktyczny sprawy i kolejno wydawane w sprawie decyzję. K. P. wskazał, że trzej bracia są nadal zameldowani w tym samym mieszkaniu, Skarżący i jego brat L. nadal w nim zamieszkują, a brat A. po zakończeniu leczenia psychiatrycznego też ma korzystać z tego mieszkania, a w mieszkaniu znajdują się części, z których bracia wspólnie korzystają. Te przesłanki legły u podstaw oddalenia skargi Skarżącego do WSA Poznań w sprawie sygn. akt IV SA/Po 551/22 i sformułowanego przez Sąd wniosku, że Skarżący wywiódł skargę tylko po to, aby otrzymywać wyższy zasiłek, a nie z powodu naruszenia przepisów. Zdaniem Skarżącego niewłaściwie raz jego sytuacja uznawana jest za prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa, a raz nie, mimo braku zmiany okoliczności.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w treści wydanej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 25 października 2023 r., pełnomocnik Skarżącego ustanowiony z urzędu, przedstawił stanowisko w sprawie.

Wniósł o zwrócenie się do tut. Sądu o udostępnienie akt sprawy o sygn. IV SA/551/22 wraz z całością akt wszystkich postępowań administracyjnych prowadzonych przez organy, a dotyczących ustalenia wysokości zasiłku należnego skarżącemu - celem zweryfikowania podstaw i kryteriów jakimi kierowały się organy ustalając stan faktyczny sprawy, tj. w szczególności ustalając kwestię gospodarstwa domowego skarżącego, ilość członków tworzących gospodarstwo domowe oraz celem ustalenia podstawy prawnej i faktycznej pierwotnego wskazania przez organ, że skarżący tworzy wspólne gospodarstwo domowe wraz z braćmi, a następnie przyczyn zmiany ustalenia organu i uznanie, że skarżący tworzy jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zdaniem pełnomocnika, od momentu uzyskania przez skarżącego orzeczenia o niepełnosprawności tj. od czerwca 2019 r. do dnia sporządzenia przedmiotowego pisma nie zmieniła się sytuacja faktyczna skarżącego w kwestii prowadzonego przez niego gospodarstwa domowego i składu osobowego tego gospodarstwa. Skarżący od samego początku postępowań administracyjnych konsekwentnie wskazywał, iż tworzy jednoosobowe gospodarstwo domowe. K. P. wskazywał na pełną niezależność jego od osób zamieszkujących w tym samym mieszkaniu. Niezależność ta winna być rozumiana - i tak też była przez Skarżącego przedstawiana - jako brak związku czy powiązań pomiędzy Skarżącym a jego braćmi. Niezależność ta ma i miała charakter materialny - każdy z braci miał własne finanse, we własnym zakresie opłacał rachunki, we własnym zakresie kupował jedzenie, ubrania itd. Brak jakichkolwiek powiązań ekonomicznych pomiędzy braćmi przejawiał się także w codziennym funkcjonowaniu - każdy z nich podejmował decyzje we własnym zakresie co do sposobu i stylu funkcjonowania. Każdy z braci zajmował oddzielne pokoje. Co więcej, pełnomocnik podał, że bracia nie utrzymywali ze sobą stałych kontaktów. Okoliczności te nie ujawniły się dopiero w styczniu 2023 r., a więc w dacie wydania decyzji ustalającej wysokość zasiłku na maksymalnym poziomie - okoliczności te występowały już w 2019 r., a więc w chwili zainicjowania przez skarżącego postępowania w przedmiocie uzyskania zasiłku stałego. Już wtedy Skarżący winien otrzymać zasiłek w maksymalnej możliwej wówczas wysokości (jasnym jest, że maksymalna wysokość zasiłku stałego na przestrzeni kilku ostatnich lat ulegała zmianie).

Dalej argumentowano, że Skarżący kwestionując prawidłowość działania organów wskazuje także na ich niekonsekwencję w przedmiocie przyznawania zasiłku stałego. Pomimo bowiem, że sytuacja faktyczna i życiowa braci K. P. i A. P. - jest i była identyczna, organ zdecydował o zróżnicowaniu należnego każdemu z braci zasiłku stałego. Takie działania organu stanowi naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania. Organy administracji publicznej winny prowadzić postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W ocenie Skarżącego te standardy nie zostały w przedmiotowej sprawie zachowane.

W ocenie Skarżącego organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że organy administracji powinny realizować tę zasadę we wszelkiego rodzaju kontaktach z obywatelami. W ustawie o pomocy społecznej brak jest definicji gospodarstwa domowego. Odwołać można się w tym zakresie do definicji prezentowanej przez Główny Urząd Statystyczny - Gospodarstwo domowe to zespół osób spokrewnionych lub spowinowaconych, a także niespokrewnionych mieszkających razem i utrzymujących się wspólnie. Jeżeli któraś z osób mieszkających razem utrzymuje się oddzielnie, tworzy ona oddzielne jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Dalej pełnomocnik argumentował, że o ile zatem bracia P. są osobami spokrewnionymi i mieszkającymi razem - o tyle nie sposób przyjąć, iż ziściła się ostatnia z przesłanek, a zatem, by osoby te utrzymywały się wspólnie. Każdy z braci dysponował własnym budżetem, który wydawał we własnym zakresie. W aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających by było inaczej tj. by bracia dysponowali łącznym, wspólnym budżetem oraz by pokrywali razem stałe koszty ich utrzymania (czy to w całości czy choćby w części).

W ocenie Skarżącego zasadnym jest ustalenie, że zasiłek stały w maksymalnej możliwej wysokości należny był K. P. z datą wsteczną, tj. od chwili zainicjowania przez skarżącego postępowania w przedmiocie przyznania mu prawa do zasiłku stałego. Podkreślił, iż nie ma przeciwwskazań prawnych w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, co oznacza, że w zasadzie sąd administracyjny rozpoznając merytorycznie skargę nie przyznaje wnioskowanych świadczeń. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie dotyczące zmiany wysokości zasiłku stałego przyznanego K. P. decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia 17 stycznia 2023 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2023 r.

W ocenie Sądu, stanowisko organów administracji obu instancji w przedmiotowej sprawie jest zasadne. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd uczynił za podstawę do dalszych swoich rozważań.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268, dalej jako: "u.p.s.") obowiązujące na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.s., zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

W dniu 14 lipca 2021 r. nastąpiła zmiana rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej z datą od 01 stycznia 2022 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1298). Zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem od stycznia 2022 r. kwota zasiłku nie może być wyższa niż 719,00 zł miesięcznie (art. 37 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o pomocy społecznej).

Z akt sprawy wynika, że pierwotną decyzją nr [...] z dnia 17 czerwca 2019r. Burmistrz Miasta Z. przyznał K. P. zasiłek stały w wysokości [...] zł miesięcznie na czas nieokreślony.

Następnie decyzją nr [...] z dnia 3 stycznia 2022 r. Burmistrz Miasta Z. po wszczęciu postępowania z urzędu zmienił decyzję nr [...] z dnia 17 czerwca 2019 roku w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego i od dnia 01 stycznia 2022 roku ustalił K. P. wysokość zasiłku stałego na kwotę [...]zł miesięcznie, a w pozostałej części decyzję pozostawił bez zmian.

Następnie decyzją będącą przedmiotem niniejszej postępowania, w następstwie złożenia przez Skarżącego wniosku w dniu 4 stycznia 2023 r., zmieniono Skarżącemu wysokość przyznanego zasiłku stałego na kwotę [...]zł miesięcznie, począwszy od 01 stycznia 2023 r.

W niniejszej sprawie K. P. spełnia co do zasady warunki do przyznania zasiłku stałego, ponieważ jest osobą pełnoletnią i ma orzeczony na stałe umiarkowany stopień niepełnosprawności (orzeczenie z dnia [...] r. k. 1 akt adm.), co w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.p.s. oznacza całkowitą niezdolność do pracy. K. P., co ustalono w toku postępowania, a co nie było sporne, nie osiąga żadnych dochodów, a więc spełnia też kryterium dochodowe do przyznania mu zasiłku stałego.

W niniejszej sprawie nie było również kwestionowane, że Skarżący zamieszkuje wspólnie z dwoma braćmi: A. i L. P.. W toku niniejszego postępowania, dotyczącego decyzji z dnia 17 stycznia 2023 r. zmieniającej pierwotną decyzję o przyznaniu zasiłku stałego z 17 czerwca 2019 r., ustalono również, że mimo wspólnego zamieszkiwania z braćmi, Skarżący prowadzi obecnie jednoosobowe gospodarstwo domowe (kwestionariusz aktualnego wywiadu środowiskowego z 13 stycznia 2023 r., k. 14 akt adm.). Z wywiadu tego wynika jednoznacznie, że mieszkający w mieszkaniu brat Skarżącego – L. prowadzi osobne gospodarstwo domowe, a A. przebywa w Szpitalu Powiatowym w Z.. Tym samym, zasadne jest przyznanie Skarżącemu zasiłku stałego w maksymalnej wysokości dla osoby samotnie gospodarującej, tj. w kwocie [...]zł. miesięcznie. Tego w istocie Skarżący w niniejszej sprawie nie kwestionował.

Kwestią sporną, natomiast jest ustalenie momentu początkowego podwyższenia Skarżącemu kwoty przyznanego zasiłku stałego. Skarżący stoi obecnie na stanowisku, że prowadził jednoosobowe gospodarstwo domowe już w momencie przyznania mu zasiłku stałego w 2019 r. i to od tego momentu powinien otrzymywać zasiłek stały w maksymalnej wysokości.

Przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 106 ust. 1 u.p.s.). Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. Decyzje w przedmiocie zasiłku stałego mają charakter decyzji związanych, co oznacza, że sposób rozstrzygnięcia nie został pozostawiony uznaniu organu pomocy społecznej, ale wynika z przepisów prawa. Ustawodawca uregulował zarówno warunki przyznania zasiłku stałego, termin jego przyznania i wypłaty.

Zdaniem Sądu, decyzje wydane przez organy pomocy społecznej w niniejszej sprawie są prawidłowe. Faktem jest, że Skarżący wnioskiem z dnia 04 stycznia 2023 r. wniósł o zmianę zasiłku stałego (k. 6 akt adm.). W jego wyniku przeprowadzono wywiad środowiskowy w dniu 13 stycznia 2023 r., w którym ustalono, że obecnie Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i w związku z tym zasadne przyznano mu zasiłek stały, począwszy od stycznia 2023 r. – miesiąca złożenia wniosku - w wysokości maksymalnej.

W ocenie Sądu, twierdzenia Skarżącego, dotyczące jego sytuacji materialnej i rodzinnej z okresu poprzedniego złożenie wniosku 04 stycznia 2023 r. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dotyczącej zmiany wysokości zasiłku stałego w maksymalnej wysokości od stycznia 2023 r. Podnoszone okoliczności o prowadzeniu samodzielnego gospodarstwa domowego przez Skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Sprawa zmiany wysokości zasiłku od 1 stycznia 2022 r. i także podnoszona w poprzednim postępowaniu okoliczność prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego jest przedmiotem odrębnej decyzji, a także postępowania zainicjowanego skargą do WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 551/22. Tym bardziej, nie mają związku z niniejszą sprawą twierdzenia K. P., jakoby już w 2019 r. prowadził jednoosobowe gospodarstwo domowe. Przy czym wskazać należy, że zarówno z decyzji z 2019 r. i 2022 r. wynika, że ówcześnie prowadził on gospodarstwo domowe wspólnie z braćmi (a decyzja z 17 czerwca 2019 r. nie była przez Skarżącego kwestionowana i stała się prawomocna). Według wcześniejszych ustaleń organów I instancji prowadził wspólne gospodarstwo domowe z braćmi, tymczasem na gruncie okoliczności niniejszej sprawy, w styczniu 2023 r. ustalono, że Skarżący prowadzi już jednoosobowe gospodarstwo domowe i to ustalenie jest podstawą wydanych w niniejszej sprawie decyzji o przyznaniu zasiłku stałego w maksymalnej wysokości.

Tym samym, w kontrolowanej sprawie, dotyczącej decyzji z dnia 17 stycznia 2023 r. - w sprawie zmiany decyzji z dnia 17 czerwca 2019 r. w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego - organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i zasadnie przyjęły od 1 stycznia 2023 r. wysokość zasiłku stałego w maksymalnej możliwej kwocie [...]zł miesięcznie. Z akt sprawy wynika, że w związku z samodzielnym prowadzeniem jednoosobowego gospodarstwa domowego, co wynika z aktualnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 13 stycznia 2023 r., prawidłowo organ pomocy społecznej podwyższył od miesiąca złożenia wniosku wysokość zasiłku stałego do wysokości maksymalnej. Nie może natomiast dla prawidłowości tej decyzji mieć znaczenie kwestia sytuacji Skarżącego z okresu poprzedzającego złożenie wniosku z 04 stycznia 2023 r., skoro okresy te objęte są odrębnymi decyzjami administracyjnymi – jedną ostateczną i prawomocną Burmistrza z dnia 17 czerwca 2019 r. i ostateczną SKO z 18 lutego 2022 r., która podlegała nieprawomocnej jeszcze kontroli sądu administracyjnego w innej sprawie. Od wyroku WSA w Poznaniu z 21 grudnia 2022 r. (sygn. akt IV SA/Po 551/22) złożona została skarga kasacyjna, która nie została jeszcze rozpoznana przez NSA.

Mając na uwadze powyższe, decyzja Burmistrza Miasta Z. z 17 stycznia 2023 r. oraz SKO w P. z 21 marca 2023 r. odpowiadają prawu.

Odnosząc się do zgłoszonego w piśmie procesowym z 25 października 2023 r. wniosku o zwrócenie się do tut. Sądu o udostępnienie akt sprawy IV SA/Po 551/22 wraz z całością wszystkich akt postępowań administracyjnych prowadzonych przez organy, celem zweryfikowania podstaw i kryteriów jakimi kierowały się organy ustalając stan faktyczny sprawy, tj. w szczególności gospodarstwa domowego Skarżącego, Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, co wynika w sposób jednoznaczny z brzmienia przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające – tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających, o czym była również mowa powyżej. Akta sprawy IV SA/Po 551/22 wraz z aktami administracyjnymi odnoszą się do innego okresu przyznanego świadczenia z pomocy społecznej i aktualnie przedstawione zostały NSA do rozpoznania skargi kasacyjnej w odrębnej sprawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego, ale wyłącznie w przypadku prowadzenia uzupełniającego i ograniczonego do dowodu z dokumentów postępowania dowodowego może wyjątkowo dopuścić dowód w celu rozwiania wątpliwości zaistniałej już w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Przez dostateczne wyjaśnienie sprawy należy rozumieć stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a więc dokonania przez sąd oceny legalności zaskarżonego aktu według kryteriów wynikających z art. 3 § 1 p.p.s.a. Podstawą orzekania sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku prowadzonego postępowania. Sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a wypełniając swoją funkcję bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ odpowiadają prawu. Przepis ten nie może być postrzegany jako stwarzający stronie postępowania sądowoadministracyjnego możliwości przytaczania nowych dowodów, mających stanowić uzupełnienie, czy rozwinięcie jej stanowiska w relacji do przepisów prawa materialnego, regulujących jej status w toku postępowania przed organami administracji (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 744/13, "CBOSA"). Z powyższego wynika ponadto, że sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00, LEX nr 50129).

W ocenie Sądu, taka sytuacja dokonania koniecznych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Jak już bowiem wcześniej wskazywano, poprzednie okresy przyznania zasiłku stałego objęte są odrębnymi decyzjami administracyjnymi i nie mogą w związku z tym odnosić się do okoliczności niniejszej sprawy.

Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień prawa materialnego, czy procesowego skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy decyzji ją poprzedzającej.

Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił w całości.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 3 listopada 2022 r. (k. 15 akt sąd.), na podstawie art. 15 zzs? ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie. Z uprawnienia skorzystał pełnomocnik Skarżącego ustanowiony z urzędu składając pismo procesowe z dnia 25 października 2023 r. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu rozpoznany będzie przez referendarza sądowego zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.