Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 561/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 96n
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z 27 marca 2024 r., znak [...] w przedmiocie tymczasowego zajęcia ruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej także: Dyrektor IAS, organ odwoławczy, DIAS) postanowieniem z 27 marca 2024 r. na podstawie art. 138

§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 i art. 96n ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.; dalej jako upea) po rozpatrzeniu zażalenia K. F. (dalej także: skarżący, strona) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: Naczelnik US, organ I instancji, organ egzekucyjny) z 5 stycznia 2024 r. w sprawie tymczasowego zajęcia ruchomości

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego na podstawie własnych tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], obejmujących należności z tytułu podatku VAT za okres 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12/2012, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12/2013, 1, 2, 3, 4/2014 w łącznej kwocie należności głównej 500. 087,60 zł. wraz z należnymi odsetkami (doręczonych Zobowiązanemu 20.07.2023 r.); a także tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]obejmującego należności z tytułu kary grzywny za 2023 r. w kwocie 800,00 zł, (doręczonego Zobowiązanemu 5.09.2023 r.); tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego obejmującego należności z tytułu kary pieniężnej za 2023 r. w kwocie 2 000,00 zł (doręczonego Zobowiązanemu 9.11.2023 r.); oraz tytułu wykonawczego nr [...]wystawionego przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...]obejmującego należności z tytułu kary pieniężnej za 2023 r. w kwocie 2 000,00 zł (doręczonego Zobowiązanemu 20.11.2023 r.).

4.01.2024 r. funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej [...]Urzędu Celno- Skarbowego w [...]po stwierdzeniu, że w stosunku do zobowiązanego jest prowadzona egzekucja administracyjna, na podstawie w/w tytułów wykonawczych dokonał tymczasowego zajęcia ruchomości - ciągnika siodłowego [...].

Natomiast po otrzymaniu cyfrowego protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości (dalej PTZR) zgodnie z art. 94zd ustawy z dnia 16 listopada 2016 o Krajowej Administracji Skarbowej (zwanej dalej ustawą o KAS lub uKAS), 5.01.2024 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie nr [...]o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi 11.01.2024 r.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżący, wnosząc o jego uchylenie zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 67d upea poprzez niezawiadomienie przez organ Zobowiązanego o wyznaczonym terminie oszacowania zajętej ruchomości, oraz doręczenia odpisu protokołu oszacowania, przez co zobowiązany nie mógł wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o dokonanie oszacowania przez biegłego sądowego, gdyż w opinii Zobowiązanego wartość zajętej ruchomości, tj. ciągnika siodłowego [...], w wysokości 80 000,00 zł jest znacznie zaniżona;

art. 96n § 1 ust. 1 pkt a upea w zw. z art. 145 k.p.a. poprzez jego nieuwzględnienie, a w konsekwencji wydanie postanowienia o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez organ na podstawie tytułów wykonawczych wydanych w postępowaniu administracyjnym, które zostało podjęte na nowo, pomimo uprzedniego zakończenia decyzją ostateczną - postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12.12.2018 r., sygn. akt I FSK 2157/18 wstrzymującym wykonanie decyzji DIAS z 27.08.2017 r. pomimo nie ziszczenia się przesłanek dopuszczających wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z 5.01.2024 r. nr [...]. Na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, jak również jej ramy prawne cytując treść art. 96n upea. Zauważył w jego świetle, że ocena prawidłowości zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości odbywa się na podstawie przesłanek wymienionych w art. 96n § 1 pkt 1-3 u.p.e.a. Postępowanie to nie służy jednak badaniu istnienia czy wymagalności obowiązku. Temu służą inne tryby przewidziane w ustawie, wymienione w art. 33 u.p.e.a. (zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym) czy też w art. 59 u.p.e.a. (umorzenie postępowania egzekucyjnego). W postępowaniu w sprawie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości organ egzekucyjny, po otrzymaniu odwzorowania cyfrowego protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości ma obowiązek zweryfikować jedynie czy istnieją dowody potwierdzające którąś z przesłanek, wymienionych w art. 96n § 1 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności tytułów wykonawczych [...], [...], [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty te były badane w postępowaniu w sprawie umorzenia egzekucji, w ramach oceny dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Postanowieniem nr [...]z 22.01.2024 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z 30.11.2023 r. nr [...]w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie w/w tytułów wykonawczych. W postępowaniu tym organy obu instancji stwierdziły, że decyzja Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]z 30.05.20217 r. nr [...]określająca zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2010 r. do kwietnia 2014 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IAS z 27.09.2017 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał postanowieniem z 12.12.2018r., sygn. akt I FSK 2157/18 jej wykonanie.

Natomiast wyrokiem z 2.03.2023 r., sygn. akt I FSK 2157/18 w sprawie skargi kasacyjnej złożonej przez zobowiązanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA lub Sąd) z 27.09.2017r. uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej podatku od towarów i usług za okresy miesięczne od stycznia 2010 r. do listopada 2011 r., oddalając skargę w pozostałym zakresie. Wobec czego decyzja określająca zobowiązanie podatkowe za okres od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014r. jest prawomocna i ostateczna w administracyjnym toku postępowania. Zobowiązania za okres od 12/2011 do 2/2012 roku zostały zaspokojone przez zobowiązanego poprzez zapłatę należności. A zatem, w ocenie DIAS zobowiązania za pozostałe okresy tj. od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014r. są wymagalne. Organ odwoławczy ocenił przy tym, że wznowienie postępowania zakończonego powołaną wyżej decyzją ostateczną Dyrektora IAS z 27.09.2017 r. pozostaje bez wpływu na wykonalność decyzji.

Postanowieniem z 18.10.2023 Dyrektor IAS wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 27.09.2017 r. za miesiące od grudnia 2011 r. do kwietnia 2014 r. Jak wynika zaś z treści art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej ani wznowienie postępowania ani tym bardziej złożenie prze stronę żądania wznowienia postępowania nie wstrzymują z mocy prawa wykonania decyzji ostatecznej. Jednakże organ właściwy w sprawie wznowienia może z woli ustawodawcy wstrzymać wykonanie decyzji. Wstrzymanie następuje na wniosek lub z urzędu. Przesłanką którą powinien kierować się organ podatkowy, jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Brak jest informacji o wstrzymaniu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się natomiast do istnienia i wymagalności zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi nr [...], [...], [...] organ odwoławczy zauważył, że skarżący nie kwestionował powyższych tytułów wykonawczych. W aktach postępowania brak jest natomiast rozstrzygnięć i innych dokumentów z których wynikałoby, że obowiązki te nie istnieją, albo nie są wymagalne.

W aktach sprawy brak jest też dokumentów potwierdzających aby tymczasowo zajęta ruchomość, tj. ciągnik samochodowy [...]rok prod. 2015 został wyłączony spod egzekucji lub od niej zwolniony. Nie zachodzi zatem przesłanka art. 96n § 1 pkt. 1 lit. b u.p.e.a.

Protokół sporządzono zgodnie z przepisami art. 94 zb ust. 2 ustawy o KAS, zawiera on wszystkie niezbędne elementy. Czynność zajęcia ruchomości została dokonana w oparciu o aktualne, wymagalne tytuły wykonawcze doręczone uprzednio zobowiązanemu a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Protokół został doręczony wraz z postanowieniem o zatwierdzeniu zajęcia ruchomości odpowiednio dozorcy zajętej ruchomości 8.01.2024 r. Zobowiązanemu 22.01.2024 r. oraz pełnomocnikowi strony 11.01.2024r.

Odnosząc się natomiast końcowo do zarzutu, że Zobowiązany został pozbawiony prawa do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie oszacowania przez biegłego rzeczoznawcę gdyż nie został zawiadomiony przez organ o wyznaczonym terminie oszacowania zajętej ruchomości, oraz doręczono mu odpisu protokołu oszacowania Dyrektor IAS wyjaśnił, że zgodnie z § 2 z chwilą wydania postanowienia o zatwierdzeniu w całości albo w części tymczasowego zajęcia ruchomości tymczasowe zajęcie ruchomości staje się zajęciem egzekucyjnym tych ruchomości. W związku z tym, w postanowieniu o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości organ zawarł pouczenie, że zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia protokołu zajęcia (postanowienia o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości) prawo wniesienia do organu egzekucyjnego skargi na oszacowanie dokonane przez pracownika obsługującego organ egzekucyjny. W takim przypadku organ egzekucyjny wzywa biegłego do oszacowania wartości zajętej ruchomości. Zobowiązany z takiego prawa nie skorzystał. W związku z powyższym zarzut ten uznał za nieuzasadniony.

Z tych przyczyn, DIAS postanowienie NUS uznał za prawidłowe i wszystkie zarzuty zażalenia oddalił.

W skardze do Sądu, występując o uchylenie postanowień organów obydwu instancji względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych, pełnomocnik strony postawiła następujące zarzuty naruszenia przepisów:

art. 6. 8, 9, 15 w zw. z art. 107 § 3. art. 138 i 140 k.p.a. w zw. z art. 18 upea poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w tym także pominięcie odniesienia się do większości zarzutów i braku uzasadnienia dlaczego organ drugiej instancji nie uznaje ich za zasadne lub niezasadne, co stanowi naruszenie zasad legalizmu, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i dwuinstancyjności postępowania, stosownie do których Dyrektor IAS zobowiązany był do przeprowadzenia wyjaśniającego w całości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej stosownie do których Dyrektor IAS zobowiązany był do przeprowadzenia wyjaśniającego w całości, podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w danej sprawie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

art. 7, 8.9, 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 upea poprzez ogólnikowe, zdawkowe i nieodpowiadające wymogom stawianym przez przepisy postępowania administracyjnego uzasadnienie postanowienia Dyrektora IAS, a przede wszystkim zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn dla których organ odwoławczy podjął zaskarżone rozstrzygnięcie oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę postanowienia, a także poprzez brak wskazania dowodów, na których oparł się organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie oraz poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu (obowiązek wynikający z przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.), a które to braki prawidłowego odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowią naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo naruszenie, z uwagi na jego istotność, uzasadnia twierdzenie, że Dyrektor IAS zaniechał ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanym postanowieniu;

art. 96n upea poprzez jego nieuwzględnienie, a w konsekwencji wydanie postanowienia o zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez organ na podstawie tytułów wykonawczych wydanych w postępowaniu administracyjnym, które zostało podjęte na nowo, pomimo uprzedniego zakończenia decyzją ostateczną - postanowieniem NSA I FSK 2157/18, wstrzymującym wykonanie decyzji Dyrektora IAS z 27 sierpnia 2017 r., pomimo nieziszczenia się przesłanek dopuszczających wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor IAS wystąpił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w swoim rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie zasadniczo sprowadza się do oceny prawidłowości dokonania przez organy w sprawie tymczasowego zajęcia ruchomości w ramach prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 96n upea.

Zdaniem pełnomocnika, zastosowanie tego przepisu było wadliwe, bowiem ustalenia faktyczne sprawy są niewystarczające do zastosowania instytucji wymienionej w powołanym wyżej przepisie. W szczególności uznaje bowiem, że zobowiązania podatkowe objęte tytułami wykonawczymi o stosownych numerach są przedawnione. Organ egzekucyjny zaniechał bowiem przeprowadzenia czynności wyjaśniających czy egzekwowany obowiązek jest wymagany. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wątpliwości tych nie rozwiewa co stanowi o naruszeniu art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.

Organy w sprawie stanowiska takiego nie podzielają argumentując, że w ramach prowadzonego postępowania na postawie art. 96n upea nie bada wystąpienia się innych niż wymienione w tym przepisie przesłanek do zastosowania tego przepisu. Inne okoliczności, w tym wymagalność obowiązku podlegają badaniu w ramach zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym czy też innych środków służących zobowiązanemu w tym postępowaniu.

Rację w sporze Sąd przyznaje organom orzekającym w sprawie.

Zgodnie z art. 96n u.p.e.a.:

W czasie trwania tymczasowego zajęcia ruchomości po otrzymaniu odwzorowania cyfrowego protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości zgodnie z art. 94zd ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej organ egzekucyjny wydaje postanowienie o:

zatwierdzeniu w całości tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego wskazanego w protokole tymczasowego zajęcia ruchomości, jeżeli:

nie wykonano, nie umorzono, nie stwierdzono wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, nie odroczono terminu wykonania obowiązku albo nie rozłożono na raty spłaty należności pieniężnych,

tymczasowo zajęte ruchomości nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione,

protokół ten został sporządzony zgodnie z art. 94zb ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej;

zatwierdzeniu w części tymczasowego zajęcia ruchomości w egzekucji administracyjnej prowadzonej przez ten organ na podstawie tytułu wykonawczego wymienionego w protokole tymczasowego zajęcia ruchomości w przypadku spełnienia w tym zakresie warunków wymienionych w pkt 1, a w pozostałej części - o odmowie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości;

Z chwilą wydania postanowienia o zatwierdzeniu w całości albo w części tymczasowego zajęcia ruchomości tymczasowe zajęcie ruchomości staje się zajęciem egzekucyjnym tych ruchomości.

Rozporządzenie ruchomością po jej tymczasowym zajęciu nie stanowi przeszkody do zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości.

Zgodnie a art. 94zd ustawy o KAS, niezwłocznie po dokonaniu tymczasowego zajęcia ruchomości funkcjonariusz dokonujący tymczasowego zajęcia ruchomości przekazuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej do organu egzekucyjnego, o którym mowa w art. 94y ust. 1, odwzorowanie cyfrowe protokołu tymczasowego zajęcia ruchomości, informacje dotyczące miejsca przechowywania tej ruchomości, imienia i nazwiska lub nazwy dozorcy oraz kosztów faktycznie poniesionych związanych z tymczasowym zajęciem ruchomości.

W zakresie oceny zasadności wydania przez NUS postanowienia zatwierdzającego w całości tymczasowe zajęcie ruchomości Spółki (potwierdzonego zaskarżonym postanowieniem DIAS) wskazać należy, że wydanie takiego postanowienia jest możliwe w przypadku braku negatywnych przesłanek wymienionych w art. 96n § 1 pkt 1 lit. a)-b) u.p.e.a. Wydanie wspomnianego postanowienia jest zatem możliwe gdy:

a) nie wykonano, nie umorzono, nie stwierdzono wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, nie odroczono terminu wykonania obowiązku albo nie rozłożono na raty spłaty należności pieniężnych,

b) tymczasowo zajęte ruchomości nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione,

Ponadto PTZR musi zostać sporządzony zgodnie z art. 94zb ust. 2 uKAS (art. 96n § 1 pkt 1 lit. a)-b) u.p.e.a. Sąd dokonując kontroli postanowień obu instancji względem akt stwierdził, że ww. przesłanki zostały przeanalizowane zarówno przez NUS, jak i DIAS. Skoro zaś nie wystąpiły przesłanki negatywne, a PTZR (k. 20 akt egzekucyjnych) odpowiada wymogom określonym w art. 94zb ust. 2 uKAS tzn.:

- zawiera oznaczenie zobowiązanego (skarżący);

- zawiera oznaczenie organu egzekucyjnego i numery tytułów wykonawczych stanowiących podstawę tymczasowego zajęcia ruchomości;

- zawiera kwoty należności pieniężnych;

- zawiera wyszczególnienie tymczasowo zajętych ruchomości z podaniem ich liczby/ilości oraz opisu;

- zawiera pouczenie zobowiązanego (strony) o zakazie rozporządzania tymczasowo zajętymi ruchomościami oraz o skutkach tego zajęcia;

- zawiera oznaczenie dozorcy;

- zawiera pouczenie dozorcy o skutkach przyjęcia tymczasowo zajętych ruchomości pod dozór;

- zawiera imiona i nazwiska osób uczestniczących w tymczasowym zajęciu ruchomości;

- zawiera wnioski i oświadczenia, zgłoszone w trakcie tymczasowego zajęcia ruchomości;

- zawiera podpis kierowcy (pracownik zobowiązanego) zajętego ciągnika siodłowego;

- nie zawiera podpisów świadków, bo nie zostali przywołani do obecności przy tymczasowym zajęciu ruchomości;

- zawiera miejsce, datę oraz oznaczenie godziny i minuty podpisania protokołu przez funkcjonariusza dokonującego tymczasowego zajęcia ruchomości.

to zasadnym było zatwierdzenie w całości tymczasowego zajęcia ruchomości Spółki postanowieniem NUS z 5.01. 2024 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie wskazać należy przede wszystkim na to, że ustawodawca wprost przewidział obowiązek oceny legalności tymczasowego zajęcia ruchomości zobowiązanego przez organ egzekucyjny (NUS) w trakcie trwania zajęcia. Podkreślić należy krótki okres trwania tymczasowego zajęcia (maksymalnie 96 godzin) oraz okoliczność, że postanowienie o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości wydawane jest jedynie na podstawie odwzorowania cyfrowego PTZR. Wynika to wprost z art. 96n § 1 u.p.e.a.

W kontrolowanej sprawie PTZR został sporządzony 4 stycznia 2024 r. zaś postanowienie NUS o zatwierdzeniu tymczasowego zajęcia ruchomości zostało wydane 5 stycznia 2024 r. Jak wynika z treści art. 96o u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości zobowiązanemu służy zażalenie, przy czym w zażaleniu określa się istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. We wniesionym w niniejszej sprawie zażaleniu nie wykazano wystąpienia żadnych przeszkód do zastosowania w sprawie przepisów art. 96n upea, którymi w tej sprawie organy były ściśle związane.

Organ egzekucyjny (a następnie organ nadzoru) po otrzymaniu odwzorowania cyfrowego PTZR uczyniły zadość w niniejszej sprawie zbadaniu wymagalności obowiązku (istnienia i wysokości zadłużenia zobowiązanego). Z akt sprawy wynika, że skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia skargi na oszacowanie wartości ciągnika siodłowego dokonane przez pracownika obsługującego organ egzekucyjny (w tym przypadku funkcjonariusz dokonujący tymczasowego zajęcia ruchomości). A zatem stawianie zarzutów na dalszym etapie postępowania egzekucyjnego w tym zakresie jest chybione.

Organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował zarzuty zażalenia i zajął wyczerpujące stanowisko w zakresie ich oceny w zaskarżonym rozstrzygnięciu (w szczególności w zakresie wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi w zakresie zaległości w VAT) i wskazał przyczyny z jakich względów zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie lub też nie miały wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Z tych przyczyn Sąd, zarzuty skargi uznaje za nieuzasadnione. Lektura skargi nie wnosi żadnych nowych okoliczności mogących powodować konieczność wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 ppsa. Zarzuty procesowe w niej wymienione i powołana na ich uzasadnienie argumentacja zdaniem Sądu stanowi polemikę ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, które jak Sąd wskazał na wstępie procedowały w ramach podstawy prawnej wymienionej w treści art. 96n upea i nie mogły wykraczać poza jej ramy.

Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, iż organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy. Przypomnieć należy, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach danej kontrolowanej przez siebie w konkretnym postępowaniu sprawy a nie w oparciu o dowody ustalone w innych stanach fatycznych innych spraw administracyjnych. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia tymczasowego zajęcia ruchomości posiada właściwy mu przedmiot, strony oraz tryb.

W ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy nie naruszając przy tym naczelnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu postanowień odpowiadające treści art. 107 § 3 kpa.

Sąd stwierdził zatem, że stanowisko organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie narusza przepisów prawa w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonego aktu ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ppsa.

Mając na uwadze powyższe Sąd, orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.