Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 144/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a, 92b, 92c
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi S sp. z o.o. w B. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Katowicach z dnia 27 grudnia 2022 r. nr KT.PPR-B.5112.23.2022.6 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 27 grudnia 2022r., nr KT.PPR-B.5112.23.2022.6 Okręgowy Inspektor Pracy w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 , dalej: k.p.a..) i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1614), utrzymał w mocy decyzję Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach (dalej: inspektor pracy) z 27 października 2022 r. nr [...] nakładającą na S sp. z o.o. w B. (dalej: strona skarżąca) karę pieniężną w kwocie 16.250 zł. Decyzję organu pierwszej instancji wydano na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92a ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 180 z późn. zm., dalej u.t.d.).

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

W dniach 22 i 31 sierpnia 2022 r., 19 i 27 września 2022 r. oraz 11 i 17 października 2022 r. inspektor pracy przeprowadził kontrolę u strony skarżącej jako pracodawcy, w trybie określonym w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy oraz w art. 89a ust. 1 u.t.d. Kontrolą zostały objęte regulacje związane z wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych określonych w przepisach u.t.d. oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, a także przestrzeganiem regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach:

rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) NR 3820/85 (Dz. Urz. UE 1.102 z 11.04.2006 r.),

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2022 r. poz. 1473.),

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

Kontrolą w zakresie przestrzegania norm czasu jazdy i postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku objęto kierowców C. H. za okres od 1 stycznia do 14 lipca 2022 r., M. K. od 17 marca do 31 maja 2022 r" M. K. od 1 stycznia do 30 czerwca 2022 r., J. K. od 1 stycznia do 6 września 2022 r., Z. L. od 1 stycznia do 6 września 2022 r. i K. L. od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2022 r.

Zgodnie z okazanymi dokumentami oraz ustaleniami strona skarżąca zatrudniała w okresie objętym kontrolą średnio 190 kierowców. Analizie pod kątem czasu prowadzenia pojazdu, przerwy i odpoczynku kierowców, poddano 808 dni pracy (suma dni ustalona po odjęciu dni, w których pracownicy objęci kontrolą przebywali na urlopach wypoczynkowych, okolicznościowych i zwolnieniach lekarskich zgodnie z danymi przedstawionymi przez pracodawcę) kontrolowanych kierowców, wykonujących przewóz rzeczy.

W wyniku analizy danych z okresu objętego kontrolą, stwierdzono szereg naruszeń w zakresie: przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, niespełnienia wymogu dziennego okresu odpoczynku, skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego 60-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, przekroczenia dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej, skrócenia obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin, skrócenia obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin.

Poszczególne naruszenia w wyżej wymienionym zakresie zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli o nr [...], który strona skarżąca otrzymała i podpisała 17 października 2022 r. nie wnosząc zastrzeżeń do ustaleń w nim zawartych. Tego samego dnia inspektor pracy zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego oraz poinformował o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

W związku ze stwierdzonymi naruszeniami, po uwzględnieniu uzasadnionych jako odstępstwo zdarzeń oraz oczywistych błędów w operowaniu tachografem lub selektorem, inspektor pracy w dniu 27 października 2022 r. wydał decyzję nr rej.: [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 16 250 zł .

Strona skarżąca składając odwołanie od decyzji inspektora pracy wskazała, że orzeczona kara jest niewspółmierna do wielkości naruszeń, gdyż większość z nich była drobna, a nałożona kara wynika głównie z nieprawidłowości wynikających z przekroczenia dziennych limitów o kilka lub kilkanaście minut. Zaznaczyła, że stosuje stały nadzór nad swoimi pracownikami, dba o bezpieczeństwo pracy i przeprowadza szkolenia pracowników. Podniosła także, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Dodatkowo zwróciła uwagę, że zlecane zadania przewozowe są zaplanowane w sposób prawidłowy, który umożliwia wykonanie ich z przestrzeganiem przepisów, m.in. z odpowiednia przerwą czasową na wypadek zaistnienia ewentualnych przeszkód podczas przewozu. Ponadto dodała, że w stosunku do pracowników, którzy nie stosują się do wytycznych pracodawcy, są stosowane rozmowy upominające i kary porządkowe. Zdaniem pracodawcy zastosowane działania przynoszą wymierne skutki w postaci prawidłowej jazdy, a naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli są drobne i dotyczą zaledwie kilku kierowców.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu materiału zgromadzonego w sprawie oraz po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał je za niezasadne. Organ odwoławczy w sposób szczegółowy opisał uchybienia stwierdzone u strony skarżącej co uwidoczniono na stronach od 13 do 44 decyzji z dnia 27 października 2022r. Podkreślił, że odnotowane przez inspektora pracy nieprawidłowości znajdują potwierdzenie w ustalonym stanie faktycznym, a powołane w treści decyzji podstawy prawne są prawidłowe i zgodne z tabelą stanowiącą załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w której określono kwoty kary pieniężnej za poszczególne naruszenia.

W ocenie organu odwoławczego strona skarżąca nie wykazała okoliczności, które pozwalają na uwolnienie się od odpowiedzialności przewidzianej w u.t.d. Podejmowane przez stronę skarżącą działania były nieefektywne, o czym świadczy liczba stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń. W tym kontekście organ odwoławczy podkreślił, że inspektor pracy kontrolą w zakresie przestrzegania norm czasu jazdy i postoju oraz obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku objął tylko 6 kierowców spośród ok. 190 zatrudnionych przez pracodawcę wykazując aż 95 naruszeń, co oznacza, że ani szkolenia, ani stosowane środki dyscyplinujące, na które powołuje się pracodawca nie przynoszą zamierzonych rezultatów. Zaznaczył także, że właściwą organizację pracy mogłyby potwierdzić dowody, z których wynikałoby, że przedsiębiorca dokonuje analizy tras do klienta (odległość, topografia, rozkład parkingów), analizy danych zawartych na kartach kierowców i dostosowuje przyjmowane zlecenia do możliwości ich realizacji bez konieczności naruszenia przepisów regulujących czas pracy kierowców, Takich dowodów Strona nie przedstawiła w toku postępowania. Organ odwoławczy stwierdził ponadto brak przesłanki wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy określonej w art. 92c ust. 1 u.t.d. Zaznaczył, że strona skarżąca nie wykazała, że dopełniła należytej staranności w zorganizowaniu i kontrolowaniu pracy kierowców, jak również nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Dodał także, że w rozpatrywanej sprawie nie mógł mieć również zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Określona bowiem w art. 189a § 2 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego norma kolizyjna stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

W skardze do tutejszego Sądu, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła

Naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: -art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez uznanie, że strona skarżąca dopuściła się szeregu naruszeń w zakresie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, niespełnienia wymogu dzielonego odpoczynku dziennego okresy odpoczynku, skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, przekroczenia maksymalnego 60-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, przekroczenia dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest dokonywana w porze nocnej, skrócenia obowiązkowego przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin, skrócenia obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi od 6 do 9 godzin

-art. 77 §1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czyli pominięcie wyjaśnień strony skarżącej spółki w zakresie przyczyn stwierdzonych przez organ naruszeń,

-art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ II instancji nowych, dodatkowych ustaleń stanu faktycznego i rozpoznanie sprawy w innym zakresie niż została ona rozstrzygnięta decyzją organu I instancji, tj, uznanie iż skarżąca nie spełniła przesłanek zwolnienia z odpowiedzialności administracyjnej,

-art. 138 §1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj.:

-art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 a ust. 1 u.t.d. poprzez jego niewłaściwie zastosowanie,

-art. 92 b ust. 1 u.t.d. poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie w sytuacji, została spełniona przesłanka umożliwiająca uwolnienie się od odpowiedzialności administracyjnej, tj. gdy podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970r., ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zarzuty podniesione w skardze uznał za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie jest uzasadniona.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były powołane przez organy przepisy u.t.d. t.j. art. 92a, 92b i 92 c.

Zgodnie z art. 92 a § 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

W przedmiotowej sprawie przeprowadzona kontrola w zakresie pracy sześciu kierowców w 2022 r. wykazała 95 przypadków naruszeń przepisów prawa w zakresie czasu pracy lub wypoczynku kierowców. Strona skarżąca nie zakwestionowała tych ustaleń, natomiast podważyła swoją odpowiedzialność, powołując się na przepisy art. 92 a i art. 92 b u.t.d.

Art. 92b § 1 u.t.d. stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że warunkiem obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary jest zapewnienie przez podmiot właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz prawidłowych zasad wynagradzania, z tym, że ciężar wykazania tego faktu obciąża właściwego przedsiębiorcę. Zgodnie z tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 8 lipca 2020 r. sygn.. akt III SA/Po 673/20 (LEX nr 3075769) wykazanie okoliczności objętych hipotezami art. 92b i art. 92c u.t.d., a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciążają przedsiębiorcę. Obowiązkiem organu jako gospodarza postępowania administracyjnego jest natomiast przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę, których celem jest zdaniem strony wykazanie istotnych okoliczności dla zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnoprawnej. W myśl natomiast wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 291/21 (LEX nr 3184670) przewoźnik organizuje pracę kierowcy, którym się posługuje i sprawuje nad nim nadzór, ponosząc ryzyko związane z jego zatrudnieniem i posiadając odpowiednie instrumenty zapewniające prawidłowe wykonywanie obowiązków przez kierowcę i przeciwdziałanie naruszeniom przez niego prawa. Przedsiębiorca prowadzący działalność transportową ma możliwość reagowania na działania osoby, którą posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy, prowadzonej dokumentacji pojazdów i stosowanie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, właściwych środków dyscyplinujących. Odwołać się także należy do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 271/21 to do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Za niewystarczające należy w tym zakresie uznać jedynie przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem, konieczny jest bowiem stały i bieżący nadzór nad przestrzeganiem tych zasad i ewentualne wdrożenie w tym zakresie stosowanych rozwiązań. Sąd rozpoznający sprawę w pełni aprobuje i podziela wskazane powyżej stanowiska.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej, tak w odwołaniu jak i skardze zapewnił, że stosuje dostępne środki celem zapewnienia przestrzegania przez kierowców przepisów w zakresie czasu pracy. Nie przedłożył jednak żadnych dokumentów, potwierdzających tę tezę, podczas gdy z protokołu kontroli, przyjętego przez stronę skarżącą wynika stwierdzenie aż 95 naruszeń w zakresie zaledwie sześciu kontrolowanych kierowców. Ponieważ praca innych kierowców nie była przedmiotem kontroli inspektora pracy, zatem nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze, jakoby naruszenia te stanowiły znikomą część względem przypadków prawidłowego stosowania się przez kierowców do norm czasu pracy. Jest prawdą, że większość stwierdzonych naruszeń to naruszenia drobne, gdzie karę ustalono na 50 lub 100 zł, ale sam fakt ten nie ma znaczenia przy ewentualnym wyłączeniu odpowiedzialności strony skarżącej. Co więcej ilość tych nieznacznych naruszeń pozwala przyjąć tezę, że albo działania szkoleniowe i profilaktycznie podejmowane przez stronę skarżącą okazały się nieskuteczne, albo w tym zakresie ze strony skarżącej jako pracodawcy istniało przyzwolenie na tego typu działania, bowiem – zwłaszcza w wypadku dwóch spośród kontrolowanych kierowców – stanowiły one stała praktykę. Co więcej pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał by w jakikolwiek sposób na bieżąco kontrolował czas pracy poszczególnych kierowców i podejmował stosowne działania następcze w tym zakresie.

Powyższe prowadzi do wniosku, że poza złożonym zapewnieniem strona skarżąca nie wykazała aby swoimi działaniami w sposób realny i skuteczny zapewniła przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie pracy, natomiast organ nie miał obowiązku ustalania tej kwestii z urzędu.

W sprawie nie znalazł zastosowania również art. 92 c ust. u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W wypadku strony skarżącej z powodów oczywistych wykluczyć można zastosowanie art. 92 c ust. 1 pkt 2-3 u.t.d., gdyż strona skarżąca nie została ukarana przez inny organ, a od upływu stwierdzonych naruszeń do wymierzenia kary minęło mniej niż 2 lata.

Pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał również braku odpowiedzialności strony skarżącej za którekolwiek z 95 stwierdzonych naruszeń w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Należy przywołać w tym miejscu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 364/20 (LEX nr 3570357), zgodnie z którym dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca żadnych dowodów w tym zakresie nie przedłożyła, dlatego też zarzuty naruszenia prawa materialnego uznać należy za niezasadne.

Sąd nie podziela również zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. at. 7, 15, 77 i 138 k.p.a.. Wbrew zarzutom strony skarżącej organy podjęły wszelkie czynności zmierzając do ustalenia stanu faktycznego, to strona skarżąca nie przedłożyła przekonujących dowodów wyłączenia swojej odpowiedzialności. Organ odwoławczy dokonał też oceny wyjaśnień strony skarżącej i wobec braku stosownych dowodów uznał je za niewystarczające dla wyłączenia jej odpowiedzialności. W swoich ustaleniach nie wyszedł poza zakres sprawy tym bardziej, że kwestia ewentualnego wyłączenia odpowiedzialności strony skarżącej została podjęta dopiero w odwołaniu. Tym samym również utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji było naturalną konsekwencją przyjętych ustaleń.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.