Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 137/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. S. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. odrzuca skargę G. K.


UZASADNIENIE

A. S. i G. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2016 r. nr [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W piśmie z dnia 2 września 2014 r. skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...]. Decyzją tą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji – budowa chlewni na mniej niż 40 DJP oraz płyty obornikowej ze zbiornikiem na gnojówkę w istniejącym gospodarstwie rolnym na działce nr [...] w B., gmina S. Uzasadniając złożony wniosek, skarżące wskazały, że należące do nich nieruchomości znajdują się w bezpośrednim i bliskim sąsiedztwie z działką nr [...], co powoduje obniżenie ich wartości i dyskomfort życia codziennego (fetor i ogromna ilość much). Ponadto podkreśliły, że chlewnia funkcjonuje od roku bez płyty obornikowej i bez zbiornika na gnojownicę, a ilość hodowlanej trzody znacznie przekracza 40 GJT, skutkiem czego budowla powinna znajdować się w odległości 100 m od budynków mieszkalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 13 stycznia 2016 r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia 13 stycznia 2016 r. nr [...]. Kolegium uznało bowiem, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa a tym samym wyczerpuje dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Za rażące naruszenie prawa Kolegium uznało wyznaczenie obszaru analizowanego z naruszeniem dyspozycji § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak uzasadnienia w decyzji jak i analizie sposobu w jaki został on wyznaczony. Ponadto, za rażące naruszenie prawa Kolegium uznało niewyznaczenie w decyzji części gabarytów planowanej zabudowy i wyznaczenie innych w sprzeczności z dokonaną analizą urbanistyczno – architektoniczną, wskazując, że: przepis § 4 ust. 1- 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie przewiduje prawnych możliwości odstąpienia od wyznaczenia linii zabudowy bez względu na rodzaj inwestycji objętej wnioskiem; średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym przyjęto jako 396 m2 a w decyzji dopuszczono powierzchnię zabudowy chlewni do 450 m2 +/- 10% i powierzchnię płyty obornikowej ok. 40 m2 +/- 10%. Okoliczności te świadczą, w ocenie Kolegium, o tym, że decyzja Wójta Gminy wydana została z rażącym naruszeniem art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego , M. N. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że decyzja ta wydana została ona z naruszeniem:

- art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 1, 3, 4, 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającym na braku przesłanki rażącego naruszenia prawa w wydanej przez Wójta Gminy decyzji nr [...] z dnia 30 kwietnia 2013 r.;

- art. 8 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. polegającym na wyeliminowaniu decyzji z mocą wsteczną w przypadku braku podstaw do tego, rozumianym jako niezaistnienie wady rażącego naruszenia prawa w wydanej decyzji Wójta Gminy;

- art. 28 k.p.a. polegającym na niezbadaniu interesu prawnego A. S. i G. K. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności oraz braku wezwania ich do wskazania na czym nieważność miałaby polegać;

- art. 107 § 2 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji w zakresie interesu prawnego A. S. i G. K. do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w zakresie zbadania okoliczności czy decyzja Wójta Gminy nr [...] z dnia 30 kwietnia 2013 r. naruszyła zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego w okolicy.

Podkreślił przy tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wadliwą analizą urbanistyczną, ale błędy, które w niej wystąpiły, nie były istotne i w żaden sposób nie naruszają zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego w okolicy, gdyż w całej okolicy działki nr [...] wybudowane są chlewnie. Tym samym nie można stwierdzić, aby nosiły znamiona rażącego naruszenia prawa.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 12 grudnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję własną z dnia 13 stycznia 2016 r. i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 30 kwietnia 2013 r., nr [...]. Kolegium doszło bowiem do przekonania, że decyzja ta nie wyczerpuje znamion żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Przede wszystkim, Kolegium oceniło, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym w niniejszej sprawie mogło by świadczyć jedynie naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. W sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się bowiem zabudowa podobna, do której można odnieść zasadę dobrego sąsiedztwa a ustalone w decyzji parametry dla nowej zabudowy nie odbiegają w znaczący (rażący) sposób od parametrów zabudowy istniejącej. Przedmiotowa inwestycja nie zakłóca ładu przestrzennego analizowanego terenu i stanowi kontynuację funkcji zastanej.

Rażącym naruszeniem prawa, w ocenie Kolegium, nie mogło być zaś błędne wyznaczenie obszaru analizowanego. Kolegium wyjaśniło przy tym, że w dołączonej do akt sprawy analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, że obszar analizowany przyjęto w odległości ok 50 m od granic działki i uznano go jako wystarczający z uwagi na fakt, że inwestycja dotyczy działki już zabudowanej i polega na uzupełnieniu programu użytkowego istniejącej działki w zabudowie zagrodowej o budynek chlewni oraz niezbędne urządzenia - budowle rolnicze związane z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Niewątpliwie, jak wskazało Kolegium, takie wyznaczenie obszaru analizowanego nie spełnia wymogu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ale naruszenie to nie ma charakteru rażącego. Obszar ten wyznaczony został bowiem w odległości 50 m od granic działki nr [...] i obejmuje zabudowę w granicach zwartej zabudowy wsi B., w jej obszarze centralnym. W otoczeniu działki nr [...] znajdują się działki rolne z zabudową zagrodową (w tym chlewnie), zabudowane działki mieszkaniowe, usługowe i zagrodowe, w większości o nieuporządkowanym układzie przestrzennym i niejednorodnym wskaźniku intensywności. Liczna zabudowa znajdująca się w analizowanym terenie umożliwiła ustalenie parametrów dla planowanej inwestycji.

Kolegium oceniło jednocześnie, że brak wskazania w decyzji obowiązującej linii zabudowy nie narusza w sposób rażący § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W analizie wskazano bowiem, iż nie ma uzasadnienia dla ustalenia obowiązującej linii zabudowy ze względu na rodzaj inwestycji a ponadto w istniejącym zespole zabudowy nie ma wyraźnej kompozycyjnej zasady dotyczącej sytuowania budynków względem dróg. Z dołączonej do analizy mapy wynika zaś, iż budynki znajdujące się przy tej samej stronie drogi co działka nr [...] nie tworzą regularnej linii zabudowy względem drogi.

Kolegium oceniło także, że nie stanowi rżącego naruszenia prawa wyznaczenie w decyzji powierzchni zabudowy i szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji z przekroczeniem parametrów ustalonych w analizie. W miejscowości B., w tym na obszarze analizowanym, występuje bowiem wiele budynków gospodarczych o różnej powierzchni i szerokości elewacji frontowej w tym o powierzchni i szerokości większej od określonej w przedmiotowej decyzji.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że choć wyznaczenie obszaru analizowanego, jak i parametry planowanej inwestycji, zostały wyznaczone niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. to okoliczność ta nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy w związku z rażącym naruszeniem prawa. Sama okoliczność, że w sprawie wadliwie przeprowadzono postępowanie dowodowe oraz że w decyzji określono parametry niezgodnie z parametrami wskazanymi w analizie, nie powoduje, że zakwestionowana decyzja ustalająca warunki zabudowy w sposób rażący narusza przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z wykładni tego przepisu wynika bowiem, iż planowana inwestycja powinna być kontynuacją zabudowy istniejącej na nieruchomościach sąsiednich co nie oznacza, że inwestycja ma być identycznym odwzorowaniem i posiadać identyczne parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu zabudowy, co na działkach sąsiednich.

We wniesionej do Sądu skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2016 r. skarżące wniosły o jej uchylenie, zarzucając przy tym, że decyzja ta jest niewiarygodna, sprzeczna ze stanem faktycznym oraz nie uwzględnia realiów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga G. K. podlegała odrzuceniu.

Art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Art. 214 wskazuje z kolei, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (§ 1). Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (§ 2).

Z uwagi na powyższe, zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału II z dnia 28 lutego 2017 r., wezwano każdą ze skarżących – A. S. i G. K. do uiszczenia wpisów sądowych w wysokości po 200 zł. Przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca A. S. otrzymała w dniu 8 marca 2017 r., a przesyłka skierowana do G. K., pomimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 8 marca i 16 marca 2017 r., nie została przez skarżącą odebrana. Stąd też, stosownie do art. 73 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że doręczenie jej nastąpiło w dniu 22 marca 2017 r. tj. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu złożenia pisma w placówce pocztowej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przewidziana w art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucja doręczenia zastępczego rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone jego adresatowi. Doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie właściwe pisma adresatowi. Takie doręczenie uznaje się za dokonane bez względu na to, czy adresat zapoznał się z awizowanym pismem, a także wtedy, gdy w rzeczywistości pisma nie odebrał. Tym samym termin do uiszczenia wpisu sądowego dla skarżącej A. S. upływał w dniu 15 marca 2017 r. a dla skarżącej G. K. w dniu 29 marca 2017 r. Skarżąca A. S. w dniu 14 marca 2017 r. uiściła wymagany wpis sądowy, natomiast skarżąca G. K. w wyznaczonym terminie nie wykonała nałożonego na nią obowiązku, co przyznała podczas rozprawy przed Sądem, która odbyła się w dniu 17 maja 2017 r.

Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę G.K..

Z kolei, merytorycznie rozpoznając skargę A. S., Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2016 r., nr [...], nie jest zgodna z prawem.

Decyzją tą Kolegium uchyliło swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia 13 stycznia 2016 r. i odmówiło stwierdzenia nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia 30 kwietnia 2013 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji – budowa chlewni na mniej niż 40 DJP oraz płyty obornikowej oraz ze zbiornikiem na gnojówkę w istniejącym gospodarstwie rolnym na działce nr [...] w B., gmina S.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający, co oznacza, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie a wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na rzecz zachowania decyzji w obrocie prawnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 925/15, Lex nr 2168126).

Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazuje, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1954/13, Lex nr 1654675). Na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, a sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy te w pełni podziela, że o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy można mówić w sytuacji, kiedy decyzja została wydana przez organ bez przeprowadzenia wcześniejszej analizy architektoniczno-urbanistycznej lub też, gdy parametry lub funkcja nowej zabudowy zostały ustalone w decyzji sprzecznie z wynikami analizy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1104/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Równorzędnie należy potraktować sytuację, gdy analiza nie odnosi się przy ustalaniu cech zabudowy do wszystkich wymaganych przez sytuację faktyczną parametrów określonych w rozporządzeniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1061/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast za rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie można uznawać ustalenia funkcji oraz parametrów nowej zabudowy w oparciu o wadliwie lub niejasno sporządzoną analizę (chyba, że nie określiłaby ona parametrów nowej zabudowy), czy też samo błędne wyznaczenie obszaru analizowanego. Tego typu uchybienia mogą być eliminowane w zwykłych trybach odwoławczych, nie zaś w trybie nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Po 526/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero brak spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko wadliwość procedowania, w tym niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 952/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji o rażącym naruszeniu prawa można by mówić w przypadku, gdyby wynik analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 600/09, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można by mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej potencjalnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej albo gdyby planowana zabudowa była oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dawała się z nim pogodzić (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 3/17, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dlatego też, ocena okoliczności, które mogą świadczyć o nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, możliwa jest jedynie na podstawie samej decyzji ustalającej warunki zabudowy, która, zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinna zawierać część tekstową i graficzną oraz wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające również część tekstową i graficzną. Tylko decyzja ustalająca warunki zabudowy zawierająca wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej pozwoli na ustalenie, czy parametry określone w decyzji są zgodne z analizą oraz czy analiza odnosi się do wszystkich wymaganych rozporządzeniem parametrów. Nie ma przy tym oczywiście żadnych przeszkód, by załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy była cała analiza (w części opisowej i graficznej), jeżeli tylko zawiera ona wyodrębnione wyniki analizy i nie wpływa na umniejszenie czytelności, jednoznaczności decyzji administracyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 482/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dołączone do decyzji ustalającej warunki zabudowy wyniki analizy stanowią bowiem swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy. To bowiem analiza urbanistyczna, jako główny dowód w sprawie wskazywać powinna parametry zabudowy, których określenie powinno wynikać z opisanego w części tekstowej analizy toku rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Wyniki tego procesu stanowią podstawę dla ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II OSK 347/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów Sąd stwierdził, że do znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wójta Gminy z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...] nie zostały dołączone wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno–architektonicznej. Stanowiące załącznik cztery strony sporządzonej w sprawie analizy nie zawierają bowiem wyników tejże analizy. W związku z tym nie wiadomo na jakiej podstawie Kolegium dokonało ustaleń dotyczących parametrów zabudowy w obszarze analizowanym i ustalonych w analizie. To samo dotyczy funkcji zabudowy. Również ocena decyzji o warunkach zabudowy w kontekście rżącego naruszenia prawa nie jest precyzyjna. Kolegium ograniczyło się bowiem jedynie do stwierdzenia, że nie stanowi rżącego naruszenia prawa wyznaczenie w decyzji powierzchni zabudowy i szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji z przekroczeniem parametrów ustalonych w analizie. Nie dokonało jednakże szczegółowej analizy i porównania podjętego w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięcia z wynikami sporządzonej w sprawie analizy. Z całą zaś pewnością nie uzasadnia takiej oceny, niczym nie poparte, bardzo ogólne stwierdzenie, że w miejscowości B., w tym na obszarze analizowanym, występuje wiele budynków gospodarczych o różnej powierzchni i szerokości elewacji frontowej w tym o powierzchni i szerokości większej od określonej w przedmiotowej decyzji. To samo dotyczy stwierdzenia, że otoczeniu działki nr [...] znajdują się działki rolne z zabudową zagrodową (w tym chlewnie). Kolegium nie odwołało się w tym zakresie do wyników analizy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcia sprawy, która została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, ale ocena, czy zachodzą postawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego z powodu kwalifikowanych wad prawnych.

Powyższe okoliczności uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżoną decyzję, dokonało prawidłowej oceny decyzji Wójta Gminy pod kątem możliwości stwierdzenia jej nieważności z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Legalność dokonanej przez Kolegium oceny rodzi przy tym wątpliwości, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium powoływało się na dane z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wyznaczenia obszaru analizowanego, linii zabudowy, powierzchni zabudowy i szerokości elewacji frontowej, które nie zostały wskazane w dołączonej do decyzji Wójta Gminy części przeprowadzonej analizy, która to nie zawiera jej wyników, a z uzasadnienia decyzji nie wynika inna podstawa uzyskania tych danych, stąd też nie jest możliwe stwierdzenie na jakiej podstawie Kolegium dokonało swojej oceny.

Sytuacja taka wskazuje na przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowania z naruszeniem przepisów postępowania, które niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć materiał dowodowy a stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z przedstawionych przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2016 r.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając na rzecz skarżącej A. S. zwrot uiszczonego przez nią wpisu sądowego od skargi w kwice 200 zł.

Ponownie rozpatrując sprawę, Kolegium, z uwagi na treść art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązane będzie uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone powyżej przez Sąd.