Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 190/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2023 r. sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 115/23 ze skargi W. G. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w przedmiocie ustalenia i wydania decyzji w sprawie niezdolności do pracy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 115/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W. G. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. w przedmiocie ustalenia i wydania decyzji w sprawie niezdolności do pracy.

Następnie skarżący skierował do tutejszego Sądu pismo sygnowane datą 25 lipca 2023 r., w którym wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z 31 maja 2023 r. o sygn. akt III SAB/Gl 115/23. Skarżący jako podstawę wznowienia postepowania sądowego wskazał na przepisy art. 271, 272, § 2 oraz art. 273 § p.p.s.a.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd rozpoznający sprawę objętą wnioskiem o wznowienie dokonał wadliwej wykładni przepisów prawa w zakresie nierozpoznania sprawy dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie ustalenia i wydania decyzji w sprawie niezdolności do pracy. Oparł się bowiem na przepisach Kpc i usus, ale pominął przepisy Kpa i ustawę o emeryturach i rentach z FUS. Nadto skarżący podniósł twierdzenie o istnieniu nowych środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, jednak nie wskazał konkretnie o jakie środki dowodowe chodzi.

W uzupełnieniu skargi złożył jeszcze dwa pisma:

- z 30 lipca 2023r. określone jako "Spór kompetencyjny, wniosek o wyjaśnienie", w którym przeanalizował kognicję sądów powszechnych, przepisy Kpc w sprawach ubezpieczeń społecznych, sprawy nie należące do sądów powszechnych, przepisy Kpa;

oraz

- z 31 lipca 2023r., określone jako uzupełnienie wniosku o wznowienie, gdzie ponownie odwołał się do istnienia środków dowodowych, z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, jednak i tym razem w żaden sposób ich nie przedstawił ani nie uzasadnił twierdzenia o ich istnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania sądowego nie opiera się bowiem na ustawowej podstawie wznowienia.

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy:

1. przyczyny nieważności (art. 271 p.p.s.a.),

2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.),

3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 p.p.s.a.).

Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem prowadzącym do obalenia prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności (K. Sobieralski Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49).

Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 p.p.s.a.).

W związku z powyższym pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy czym samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie NSA z 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/2001, niepubl.). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Takie stanowisko zajął również NSA w postanowieniu z 3 czerwca 2004 r. (OW 87/2004, Lex nr 158967), w którym stwierdził, że brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza o obowiązku odrzucenia wniosku bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu.

Wyżej wymienione przepisy w art. 271, art. 272 i art. 273 p.p.s.a. w sposób wyczerpujący określają podstawy (przyczyny) wznowienia postępowania, zaś przepis art. 280 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek sądu odrzucenia skargi, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika wyłącznie z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633).

Nadto Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym, toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania.

Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby w sprawie wystąpiły okoliczności powodujące zaistnienie wymienionych podstaw wznowienia postępowania. W szczególności podnosząc twierdzenia o istnieniu dowodów, z których w poprzednim postępowaniu nie mogła skorzystać nie tylko w żaden sposób nie wykazała ich rzeczywistego istnienia, ale nie wskazała nawet, o jakie dowody chodzi.

Sąd dostrzega, że z treści skargi wyłania się raczej intencja skarżącego, aby doprowadzić do tego, żeby organ wydał decyzję w sprawie niezdolności skarżącego do pracy, jednak Sąd ponownie zwraca uwagę, że kontrola sądowa w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych została uregulowana w sposób szczególny w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009 ze zm.) i z tego powodu skarga strony z 7 kwietnia 2023r. została odrzucona postanowieniem wydanym w sprawie III SAB/Gl 115/23.

Przytaczane przez skarżącego okoliczności w żaden sposób nie dotyczą kwalifikowanych wadliwości wydanego przez tut. Sąd orzeczenia w sprawie III SAB/Gl 115/23, a uzasadnienie skargi o wznowienie nie zawiera okoliczności potwierdzających istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Wymogom tym skarga o wznowienie, sporządzona osobiście przez skarżącego, nie sprostała.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu.