Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 332/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31, art. 33
journal: Dz.U. 2023 poz 1752
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.)
article: art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: § 11; § 12
journal: Dz.U. 1999 nr 45 poz 453
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRÓW SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI ORAZ ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ z  dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 11 maja 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało wniosek U. T. (dalej jako: "skarżąca") z dnia 15 lutego 2023 r. i odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia 20 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie ewidencji gruntów 0016 Zdrapy, jednostka ewidencyjna [...]_2 W. , powiat [...], oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z dnia 20 maja 2019 r. A. K. wniosła o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego stanowiącej jej własność nieruchomości, położonej w miejscowości Z., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z działką nr [...] stanowiącą współwłasność Z. K.. Wnioskiem z dnia 24 maja 2019 r. Z. K. i A. K. wnieśli o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego stanowiących ich własność nieruchomości, położonych w miejscowości Z., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] z działkami nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Wspólnym wnioskiem z dnia 27 maja 2019 r. wnieśli o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego: Ł. T. stanowiącej jego własność nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], U. T. właścicielka nieruchomości oznaczonej nr [...] oraz A. S. właścicielka działki nr [...], położonych w miejscowości Z., z działką nr [...] stanowiącą własność Z. K..

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2019 r. Wójt Gminy W. wszczął postępowanie rozgraniczeniowe. Do wykonania czynności ustalenia przebiegu granic wyznaczony został upoważniony geodeta D. R.. W dniu 19 października 2019 r. upoważniony geodeta przeprowadził czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości. W rozgraniczeniu brała udział m.in. U. T., która podpisała protokół graniczny. W dniu 21 października 2019 r. U. T. zwróciła się do Wójta Gminy W. o korektę przebiegu ustalonej granicy z sąsiednią działką należącą do Z. K.. Pismem z dnia 3 grudnia 2019 r. skarżąca wniosła kolejne zastrzeżenia do ustalonego przebiegu granicy i postępowania przeprowadzonego w 2018 r. Pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. Wójt udzielił informacji skarżącej.

W dniu 27 grudnia 2019 r. operat z rozgraniczenia nieruchomości został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Decyzją z dnia 20 stycznia 2020 r., nr [...] Wójt Gminy W. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości.

W dniu 15 lutego 2023 r. U. T. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia 20 stycznia 2020 r., orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości.

W dniu 24 marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia 20 stycznia 2019 r. o rozgraniczeniu nieruchomości.

Decyzją z dnia 11 maja 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Z analizy wniosku skarżącej wynika, że wadą przedmiotowej decyzji jest jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), polegającym na wydaniu decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości pomimo braku ku temu podstawy. Kolegium wyjaśniło, że uznanie decyzji za nieważną może mieć miejsce tylko wyjątkowo, gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji.

Dalej Kolegium argumentowało, że sporna decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie Kolegium, kwestionowana decyzja nie naruszyła żadnego z przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Decyzja została wydana z uwagi na istniejący pomiędzy stronami spór graniczny. W toku postępowania właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów (dokumentacji geodezyjnej), których zgromadzenie i wybór spośród istniejących dokumentów należało do uprawnionego geodety. Wydanie decyzji poprzedzone zostało dokonaniem przez organ oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami oraz włączeniem dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem organu odwoławczego, przebieg postępowania rozgraniczeniowego, jak i podjęte w toku czynności wbrew zarzutom skarżącej, nie budzą wątpliwości. Wątpliwości i zastrzeżenia skarżącej dotyczące przebiegu granicy ustalonej w toku postępowania rozgraniczeniowego nie mają wpływu na ocenę kwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Skarżąca wniosła takie żądanie, natomiast z powodu uchybienia terminu okazało się ono nieskuteczne. Wniosek został odrzucony przez Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 29 stycznia 2021 r., sygn. akt I Ns [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że poza przepisami prawa materialnego dokonało oceny naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej, uznając że w toku postępowania rozgraniczeniowego nie doszło do naruszeń. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również innych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji rozgraniczeniowej.

W ocenie Kolegium wydana decyzja jest prawidłowa i nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Zarzuty podniesione we wniosku skarżącej nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji

U. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając naruszenie:

1) art. 158 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a, art. 9, k.p.a., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnoszonych przez skarżącą zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym na etapie prowadzenia przez Wójta Gminy W. postępowania w sprawie o rozgraniczenie;

2) art. 10 § 1 k.p.a., art. 34 ust. 1 i 2 i art 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne wyrażających się w pominięciu uwag składanych w toku postępowania, po sporządzeniu protokołu granicznego, przez skarżącą, dotyczących nieprawidłowości jakich dopuścił się geodeta uprawniony przy ustaleniu granic nieruchomości położonych w miejscowości Z., gmina W. oznaczonych jako dziatki nr [...], [...], [...], [...] , [...], [...], [...], co winno skutkować przekazaniem sprawy do rozstrzygnięcia sądowi powszechnemu, wobec istnienia przeszkody dla wydania decyzji o rozgraniczeniu - co skutkowało odmową stwierdzenia nieważności.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż przy wydaniu tej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia 20 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.

Tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej unormowany został w art. 156-159 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a.. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Wyjaśnić należy, że postępowanie przeprowadzane w oparciu o przepisy art. 156-159 k.p.a. polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., nie polega natomiast na ponownym rozpoznaniu sprawy, w której ta decyzja została wydana. Postępowanie toczące się w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma na celu zastąpienia postępowania odwoławczego a jego zadaniem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy w całości. Organ administracji w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zobligowany jest do zbadania, czy istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją, która jest kontrolowana w trybie nadzwyczajnym.

Jedynie stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu art. 156 § 1 k.p.a. pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego we wskazanym trybie. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji stanowi postępowanie nadzwyczajne i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej, a zatem wzruszenia wynikającej z art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej, wymagane jest spełnienie ściśle określonych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie, w której badana była ważność decyzji Wójta Gminy W. z dnia 20 stycznia 2020 r., stanowisko skarżącej opierało się zasadniczo na przesłance przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest przesłance rażącego naruszenia prawa. Skarżąca w toku postępowania podnosiła, że decyzja organu I instancji zapadła z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 10 § 1 k.p.a., art. 34 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3680/18 oraz przywołane w nim wyroki NSA z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 868/16 i z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2217/17, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94 i z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1206/11 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, a zatem taki, który nie wymaga wykładni prawa. Przepisem, który może być rażąco naruszony co do zasady jest przepis prawa materialnego. Wynika to z faktu, że naruszenia prawa stanowiące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji są wadami tkwiącymi w samej decyzji, a nie wadami postępowania, w którym ta decyzja zapadła. Te ostatnie bowiem stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy przepis stanowiący podstawę prawną decyzji został zastosowany w ten sposób, że w jego wyniku powstał stosunek prawny, który nie mógł powstać na gruncie tego przepisu. W rezultacie skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Natomiast przyczyną powstania wad materialnoprawnych decyzji może być nie tylko naruszenie przepisów samego prawa materialnego, lecz także naruszenie szczególnie istotnych przepisów proceduralnych. Z punktu widzenia bytu prawnego decyzji wadliwej nie ma to jednak znaczenia, bowiem ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie może być tylko elementem prowadzącym do tej oceny (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 720 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3680/18 i przywołane w nim orzecznictwo).

Podkreślić należy, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, albo wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Odmienna ocena dowodów przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym dokonana przez organ wyższego stopnia w postępowaniu nadzorczym nie może stać się podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3033/15 oraz z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 374/14).

Mając na względzie przedstawioną wyżej specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz przesłanki oceny dokonywanej w ramach przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podstawy rażącego naruszenia prawa, należało uznać za prawidłowe stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o niewystąpieniu tej przesłanki w przypadku decyzji Wójta Gminy W. z dnia 20 stycznia 2020 r. Za trafne uznać należy również stanowisko organu, że wątpliwości i zastrzeżenia skarżącej dotyczące przebiegu granicy ustalonej w toku postępowania rozgraniczeniowego, jak też brak jej zgody na okazaną przez geodetę granicę, pozostają bez wpływu na ocenę kwestionowanej decyzji.

Decyzja z dnia 20 stycznia 2020 r., orzekająca o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w obrębie ewidencji gruntów 0016 Zdrapy, jednostka ewidencyjna [...] W. , powiat [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.

Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy wydanie decyzji poprzedza:

1) dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia;

2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Według art. 33 ust. 3 ustawy strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.

Rozstrzygająca o rozgraniczeniu nieruchomości decyzja z dnia 20 stycznia 2020 r. znajdowała zatem podstawę prawną w powołanym w jej sentencji przepisie Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Włącza to tym samym zawartą w z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę nieważności z powodu wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja o rozgraniczeniu została oparta na dokumentacji stwierdzającej granice prawne nieruchomości i określającej położenie punktów granicznych. Przed wydaniem decyzji Wójt Gminy W. w dniu 1 grudnia 2019 r. wydał pozytywną ocenę prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami prawa.

Czynności geodety w postępowaniu rozgraniczeniowym podjęte zostały na podstawie rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Zgodnie z § 11 cyt. rozporządzenia, jeżeli przebieg granicy został ustalony na podstawie zebranych dowodów, geodeta wykonuje następujące czynności: 1) wskazuje stronom przebieg granicy, 2) stabilizuje punkty graniczne, 3) sporządza protokół graniczny, 4) wykonuje pomiar granicy, a także trwałych elementów zagospodarowania terenu mających znaczenie dla określenia jej przebiegu. Natomiast według § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, który pozostaje w związku z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w razie gdy ustalenia przebiegu granicy nie można wykonać na podstawie zebranych dowodów, geodeta przyjmuje oświadczenia stron dotyczące przebiegu granicy. Jeżeli strony w zgodnych oświadczeniach wskazują przebieg granicy lub strona nie składająca oświadczenia nie kwestionuje jej przebiegu, geodeta wykonuje czynności, o których mowa w § 11 pkt 2-4 (ust. 2 § 12 rozporządzenia).

Zauważyć należy, że w aktach postępowania administracyjnego znajduje się dokumentacja sporządzona przez geodetę D. R., stanowiąca odzwierciedlenie rodzaju i sposobu wykonania przez upoważnionego geodetę czynności ustalenia przebiegu granic, w szczególności zaś wskazanie odcinków granicy, których odtworzenie było możliwe w oparciu o zgromadzone dokumenty, wymienione w sprawozdaniu technicznym z dnia 25 listopada 2019 r. i w protokole granicznym z dnia 19 października 2019 r. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że nie ma podstaw do uznania, iż decyzja o rozgraniczeniu wydana zapadła z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Chybione okazały się podnoszone przez skarżącą zarzuty o wydaniu decyzji mimo istniejącego sporu, "który ze względu na charakter zarzutów, nie mógł być rozstrzygnięty w postępowaniu administracyjnym". Należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości, iż w niniejszej sprawie ugoda nie została zawarta. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że w toku postępowania rozgraniczeniowego nie została zawarta ugoda a ustalenie granic nastąpiło ma podstawie zebranych dowodów (dokumentacji geodezyjnej), których zgromadzenie i wybór należało do uprawnionego geodety. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wyjaśniło, że w myśl art. 31 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej. Natomiast przytoczony już wyżej art. 33 ust. 1 tej ustawy przewiduje wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości właśnie w sytuacji, gdy zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Z tego właśnie powodu brak zawarcia przed geodetą ugody mającej moc ugody sądowej w żadnym razie nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości wydanej na podstawie art. 33 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wydanie decyzji o rozgraniczeniu na podstawie art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (gdy nie dojdzie do zawarcia ugody), jest możliwe zarówno w przypadku zgodnego oświadczenia stron, jak również na podstawie zebranych dowodów, które zostały w rozpoznawanej sprawie wykorzystane.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie uwzględniało charakter postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, które jest postępowaniem nadzwyczajnym i obejmuje wyłącznie badanie wystąpienia przesłanek z art. 156 k.p.a.

Z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało na względzie wszystkie podstawy nieważności decyzji przewidziane w art. 156 § 1 k.p.a., zasadnie uznając, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia 20 stycznia 2020 r. nie jest obarczona wadami, które zgodnie z tym przepisem skutkowałyby stwierdzeniem nieważności decyzji rozgraniczeniowej.

Skarżąca brała udział w postępowaniu rozgraniczeniowym i składała wyjaśnienia w sprawie przebiegu granicy (k. [...] protokołu granicznego – stanowiącego część operatu technicznego).. Protokół graniczny został podpisany przez skarżąca oraz pozostałe osoby zainteresowane ustaleniem przebiegu granicy (k. [...] protokołu).

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę jako bezzasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku

Sprawa niniejsza rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę organ zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżąca nie złożyła wniosku o przeprowadzenie rozprawy.