Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1018/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Weronika Kaszuba, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1407/19 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 30 września 2019 r. nr 1201-IOC.4103.3.2019 w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od L. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Przedmiot skargi kasacyjnej i odpowiedź na skargę kasacyjną

1.1. L. K. (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1407/19.

Wyrokiem tym, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), oddalono skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 30 września 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT).

Zaskarżona decyzja podatkowa (wydana przez organ podatkowy) dotyczyła odmowy zwolnienia z podatku VAT i w konsekwencji określenia tego podatku z tytułu importu towarów z USA w związku z uprzednim zakwestionowaniem odrębną decyzją celną (wydaną przez organ celny) tej czynności na gruncie przepisów celnych jako realizowanej przez Stronę w ramach tzw. mienia przesiedlenia i mogącej korzystać ze zwolnienia od należności celnych przywozowych.

1.2. Skargą kasacyjną z dnia 26 stycznia 2021 r., sporządzoną przez pełnomocnika Skarżącego (adwokata), zaskarżono w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, wniesiono o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie (to ostatnie żądanie wyrażono w piśmie z dnia 3 marca 2021 r.).

1.3. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie:

1) art. 7 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) przez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną i wybiórczą ocenę, wyrażającą się niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego i prawnego na skutek uznania za prawidłowe twierdzenia organu prowadzącego postępowanie, który wskazał, że co do zasady rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty podatku VAT oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru jest implikowane uprzednim wydaniem decyzji w sprawie celnej, podczas gdy Skarżący ponad wszelką wątpliwość udowodnił w niniejszej sprawie, że spełnił wymóg zawarty w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, czyli że jego miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy;

2) art. 75 § 1 oraz art. 89 § 1 i § 2 K.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów z uzupełniających wyjaśnień Skarżącego, opinii biegłego oraz nieuznanie za dowód w sprawie oświadczenia M. B. i ograniczenie się jedynie do przeprowadzenia dowodów z dokumentów, w sytuacji gdy dla wyjaśnienia sprawy niezbędne było przeprowadzenie dodatkowych dowodów w podanej tu formie;

3) braku rzetelności i prawidłowości rozpoznania skargi poprzez odniesienie się do zarzutów Skarżącego w sposób niejasny i nieprecyzyjny, praktycznie powielający całość argumentacji przedstawionej przez organ w zaskarżonej decyzji.

1.4. Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

2.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek na podstawie zawartości akt sądowych tej sprawy z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a., niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

2.2. Wspomnieć należało również, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł nie przedstawiać pełnej relacji z przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów.

2.3. Wobec powyższego skarga kasacyjna została zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). W takim ujęciu okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

2.3.1. Oczywiście chybione były wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania, postawione w petitum skargi kasacyjnej w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a zbudowane wokół art. 7 w związku z art. 80, art. 75 § 1 oraz art. 89 § 1 i § 2 K.p.a. (zob. pkt 1.3 ppkt 1 i ppkt 2 tego uzasadnienia).

Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. przepisów tego Kodeksu nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów działu IV ("Udział prokuratora"), V (uchylony) i VIII ("Skargi i wnioski"). Wymienione w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do tych działów nie należą.

Z kolei według art. 1 pkt 1 i pkt 3 ab initio ustawy - Ordynacja podatkowa ustawa ta normuje zobowiązania podatkowe i postępowanie podatkowe. Do takich zobowiązań zalicza podatek VAT, objęty zaskarżoną decyzją Dyrektora IAS, którą wydano między innymi w ramach przepisów działu IV tej Ordynacji zatytułowanego "Postępowanie podatkowe".

W takim stanie rzeczy nie mogło dojść do wadliwego zastosowania przez organ podatkowy art. 7 w związku z art. 80, art. 75 § 1 oraz art. 89 § 1 i § 2 K.p.a., gdyż nie były one i nie mogły być stosowane w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Dyrektora IAS. Tym samym również Sąd pierwszej instancji nie mógł ich naruszyć oddalając wniesioną skargę.

Natomiast zarzutów kasacyjnych, które odnosiłyby się do faktycznie zastosowanych w kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie podatkowej przepisów postępowania podatkowego, nie postawiono. W konsekwencji nie zostały wzruszone ustalenia faktyczne na ich podstawie poczynione, a przyjęte do zastosowania prawa materialnego (tj. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług).

2.3.2. Natomiast przypisane Sądowi pierwszej instancji zastrzeżenie o braku rzetelności i prawidłowości rozpoznania skargi poprzez odniesienie się do zarzutów Skarżącego w sposób niejasny i nieprecyzyjny, praktycznie powielający całość argumentacji przedstawionej przez organ w zaskarżonej decyzji (zob. pkt 1.3 ppkt 3 tego uzasadnienia), w gruncie rzeczy nie stanowiło zarzutu kasacyjnego, o którym mowa w art. 176 § 1 pkt 2 w związku z art. 174 P.p.s.a. Nie zostało ono bowiem wsparte jakimikolwiek przepisami ani uzasadnieniem w nich osadzonym. Tak wadliwie zbudowane nie poddawało się zatem dalej idącej ocenie niż tu wyrażona.

2.3.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wzmiankowanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej o istnieniu w porządku prawnym art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej również nie mogło zostać potraktowane jako zarzut kasacyjny.

Przywołaniu samej treści tego przepisu nie towarzyszyło bowiem przedstawienie argumentacji (uzasadnienia), która byłaby adekwatnym motywem mogącym wskazywać na naruszenie tego przepisu. Nie dotyczy on przy tym zagadnienia kompletności materiału dowodowego, lecz legalności danego dowodu.

2.4. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Powołując się na ten przepis orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

2.5. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny podjął na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).

W tym zakresie kierowano się wykładnią systemową § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c wspomnianego rozporządzenia (analogicznie jak przyjmowano to na gruncie poprzedniego stanu prawnego w ramach uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12), zasądzając w oparciu o podaną wcześniej podstawę prawną od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 480 zł za odpowiedź na skargę kasacyjną i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnika organu, tj. radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.

s. WSA (del.) E. Olechniewicz s. NSA H. Sęk s. NSA B. Wojciechowski