Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 103/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego I. zobowiązuje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] do rozpoznania wniosku strony skarżącej Gminy [...] z dnia 19 marca 2018 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] na rzecz strony skarżącej Gminy [...] kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 20 września 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) wpłynęła skarga Gminy [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Gmina") na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor" lub "Organ") w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w piśmie z 19 marca 2018 r. Gmina zwróciła się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nadzór Wodny [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód, polegające na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o nr [...] dla potoku [...] o parametrach podanych szczegółowo w tabeli stanowiącej treść tego podania. Natomiast zawiadomieniem datowanym na dzień 27 marca 2018 r. wniosek Gminy [...] został przekazany według właściwości do Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...].

Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] pismem z 15 czerwca 2018 r. wezwał Gminę do uzupełnienia opłaty za wydanie pozwoleń wodnoprawnych w kwocie 217 zł za każdy wylot uwzględniony we wniosku. Gmina w odpowiedzi na wezwanie zajęła stanowisko, że wniosek obejmuje ten sam rodzaj usług wodnych, a opłatę za wydanie pozwoleń wodnoprawnych mnoży się przez liczbę tych pozwoleń, w przypadku gdy pozwolenia te nie są tożsame rodzajowo. Organ nie przychylił się do tych wyjaśnień strony i zawiadomieniem z 4 lipca 2018 r. pozostawił wniesione podanie bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a.

Pismem z 18 stycznia 2022 r. Gmina zwróciła się do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o swój wcześniejszy wniosek z 19 marca 2018 r. W następstwie ww. pisma, Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] zawiadomieniem z 14 lutego 2022 r. przekazał wniosek Gminy z 19 marca 2018 r., według właściwości Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [....] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, z uwagi na fakt, że wniosek częściowo obejmuje swym zakresem tereny kolejowe zamknięte.

Pismem z 18 marca 2022 r. nr RZ.RUZ.4210.21.2022.TW Dyrektor wezwał Gminę do:

1. przedłożenia oryginałów aktualnych wypisów z rejestru gruntów lub uproszczonych wypisów z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód;

2. uzupełnienia opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego w stawce obowiązującej w 2022 r.;

3. uzupełnienie części opisowej i graficznej operatu wodnoprawnego poprzez:

• przedłożenie planu urządzeń wodnych i zasięgu oddziaływania korzystania z wód naniesionego na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu,

• przedstawienie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód wraz z mapą zlewni potoku do przekroju w miejscu wylotu,

• przedłożenie przekroi podłużnych i poprzecznych koryt wód płynących w zasięgu oddziaływania.

Pismem z 27 kwietnia 2022 r. Gmina przedłożyła aneks do operatu wodnoprawnego wraz z niezbędnymi załącznikami oraz przedstawiła stanowisko odnośnie pozostałych punktów w/w wezwania. Ponadto Gmina poinformowała, że do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego z 19 marca 2018 r. dołączono potwierdzenie wniesienia opłaty za udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w wymaganej na dzień złożenia wniosku w 2018 r. kwocie oraz aktualne na dzień złożenia wniosku wypisy z rejestru gruntów.

Pismem z 12 maja 2022 r., nr RZ.RUZ.4210.21.2022.TW, Dyrektor zawiadomił Skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W zawiadomieniu wskazano, że przyczyną pozostawienia wniosku bez rozpoznania był brak prawidłowo określonego zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, brak oryginału wypisu z rejestru gruntów lub uproszczonego wypisu z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód oraz niedołączenie potwierdzenia uiszczenia aktualnej opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

Skarżąca podniosła, że Dyrektor w toku postępowania odwołał się do pisma z 18 stycznia 2022 r., traktując go jako nowy wniosek złożony w 2022 r., nie uwzględniając zarazem pierwotnego wniosku z 19 marca 2018 r. Natomiast w piśmie

tym, już w pierwszym zdaniu wskazano, iż Skarżąca wnosi się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o wniosek z 19 marca 2018 r. W ocenie Gminy działanie Organu nie było konsekwentne, ponieważ jeżeli uznał, że jest to nowy wniosek, to nie zawierał on żadnych załączników wymaganych art. 407 ustawy Prawo wodne, wobec czego powinien był wezwać skarżącą o wymagane tym przepisem dokumenty aktualne na dzień złożenia tego wniosku. Natomiast Organ wezwał o aktualną opłatę oraz przedłożenie oryginałów aktualnych wypisów z rejestru gruntów lub uproszczonych wypisów z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, na dzień złożenia pisma z 18 stycznia 2022 r., co wskazuje, że dokonał analizy wniosku z 18 marca 2018 r. pod kątem formalnym.

W ocenie Skarżącej nie zaistniały przesłanki aby pozostawić wniosek bez rozpoznania, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. Brakiem formalnym nie jest bowiem brak opłaty, czy nieuiszczenie jej w niewłaściwej wysokości. Również brakiem formalnym nie może być brak prawidłowo określonego zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, ponieważ jest to kwestia merytoryczna a nie formalna. Skarżąca wskazała, że w opisywanej sprawie wyznaczyła zasięgi oddziaływania zamierzonego korzystania z wód dla istniejących wylotów kanalizacji deszczowej, przedkładając aneks do pozwolenia wodnoprawnego wraz z niezbędnymi załącznikami w kwietniu 2022 r. Wypisy z rejestru gruntów złożone zostały do wniosku w 2018 r., wobec czego Organ nie mógł żądać aktualnych wypisów na dzień przekazaniu wniosku, skoro ich zdezaktualizowanie nie nastąpiło z winy Gminy.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie Organu do rozpatrzenia wniosku Skarżącej oraz o zasądzenie kosztów postępowania,

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że rozpatrywał wniosek Gminy z 18 stycznia 2022 r. o udzielnie pozwoleń wodnoprawnych, w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku. Natomiast wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, pozostawiono wniesione podanie bez rozpoznania. Dyrektor wskazał przy tym, że do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego należy załączyć dokumenty aktualne na dzień złożenia wniosku, natomiast aktualność wypisów z rejestru gruntu zachodzi, gdy wypisy nie są starsze niż 3 miesiące od dnia złożenia wniosku. Odnośnie zarzutu nierozpatrzenia wniosku poprzednio złożonego Organ podał, że wniosek Gminy rozpatrywany był przez Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [....] i również został pozostawiony bez rozpoznania. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w opisywanej sprawie Organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, przez co została przez Sąd uwzględniona w sposób określony w sentencji wyroku.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Przedmiotem swej skargi Gmina uczyniła bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [....] Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" w sprawie wszczętej na wniosek w/w Gminy o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód w zakresie usług wodnych, polegających na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych o podanych wyżej numerach. Zdaniem Strony skarżącej Organ jest bezczynny bowiem w sposób nieuzasadniony nie rozstrzyga o wniosku Gminy, który został złożony w jej piśmie z dnia 19 marca 2018 r. Z przesłanych do WSA akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżąca Gmina złożyła ponaglenie do właściwego Organu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. rozpatrzone dla niej negatywnie na mocy postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 4 października 2018 r. To zaś oznacza, że strona wyczerpała wymogi ustawowe warunkujące wniesienie przedmiotowej skargi.

Wobec tak określonego przedmiotu zaskarżenia, wskazanego przez fachowego pełnomocnika Gminy, wypada na wstępie wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX). Kluczowe dla ustalenia powstania stanu bezczynności są ustalenia płynące z uchwały NSA z dnia 3 września 2013 r. o sygn. I OPS 2/13, LEX, której teza brzmi następująco : Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Jeśli organ administracji pozostawi podanie obywatela bez rozpoznania, ten ma prawo złożyć skargę do sądu na bezczynność tego organu. Ponieważ pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z 26 września 2023 r., sygn. II SAB/Wr 94/23, LEX nr 3612055.).

Powodem uwzględnienia skargi przez WSA było potwierdzenie przez Sąd zarzutów Gminy o nielegalnym pozostawieniu przez Organy "Wód Polskich" jej wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 19 marca 2018 r. (data wpływu : 21 marca 2018 r.), bez merytorycznego rozpoznania.

Należy przypomnieć w tym miejscu, iż na podstawie zawiadomienia z dnia 4 lipca 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni pozostawił podanie Skarżącej o jakim mowa wyżej bez rozpoznania. Jako przyczynę podano w tym zawiadomieniu brak uiszczenia przez Wnioskującą opłaty za wydanie pozwoleń wodnoprawnych w łącznej wysokości 3689 zł, tj. 17 x 217 zł. Pokrytą przez Gminę dnia 16 maja 2018 r. kwotę 217 zł Organ uznał za niewystarczającą do wszczęcia i zakończenia postępowania.

W myśl art. 398 ust. 3 u.P.w. za wydanie pozwolenia wodnoprawnego pobiera się opłatę, która w chwili składania podania przez Skarżącą Gminę wynosiła 217 zł (aktualnie jest to kwota 250 zł). Gmina domagała się wydania pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód w zakresie usług wodnych, polegających na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych do rzeki [...].

Sąd analogicznie jak w sprawie o sygn. II SAB/Rz 79/22, CBOSA, także ze skargi Gminy [....], wyraża stanowisko zbieżne z prezentowanym w skardze, iż należy w jednej decyzji administracyjnej wydać tyle pozwoleń wodnoprawnych, ile jest wylotów kolektorów deszczowych do rzeki (zob. także wyrok NSA z 21 maja 2020 r., sygn. II OSK 3787/19, LEX nr 3281516, wyrok NSA z 24 stycznia2023 r., sygn. III OSK 1871/21, LEX nr 3558266.). Ta konkluzja w żaden jednak sposób nie uzasadnia stanowiska o konieczności adekwatnego mnożenia (tzw. multiplikacji) opłaty za udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, określonej treścią art. 398 ust. 3 u.P.w. Organy pominęły bowiem, że w myśl art. 398 ust. 4 u.P.w. jeżeli w jednej decyzji wydano co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne, które nie są tożsame rodzajowo, opłatę, o której mowa w ust. 3 mnoży się przez liczbę tych pozwoleń wodnoprawnych, przy czym maksymalna wysokość opłaty nie może przekroczyć 4 340 zł. Zatem wnioskując na podstawie tej regulacji a contrario: udzielenie w jednej decyzji administracyjnej co najmniej dwóch jednorodzajowych pozwoleń wodnoprawnych, nie rodzi obowiązku poniesienia więcej niż jednej opłaty z tego tytułu (zob. art. 398 ust. 4 u.P.w.). Ustawodawca expressis verbis nie rozstrzyga o tym, co należy rozumieć przez jednorodzajowe pozwolenia wodnoprawne. Oceny w tym zakresie można jednak bez trudu dokonać, analizując treść art. 389 p.w., który w swej treści wymienia poszczególne kategorie działań wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Do działań takich należą:

1) usługi wodne;

2) szczególne korzystanie z wód;

3) długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej;

4) rekultywację wód powierzchniowych lub wód podziemnych;

5) wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących rozwój glonów;

6) wykonanie urządzeń wodnych;

7) regulację wód, zabudowę potoków górskich oraz kształtowanie nowych koryt cieków naturalnych;

8) zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wód;

9) prowadzenie przez wody powierzchniowe pływające oraz przez wały przeciwpowodziowe obiektów mostowych, rurociągów, przewodów w rurociągach osłonnych lub przepustów;

10) prowadzenie przez śródlądowe drogi wodne oraz przez wały przeciwpowodziowe napowietrznych linii energetycznych i telekomunikacyjnych.

Odprowadzanie wód opadowych i roztopowych istniejącymi wylotami kolektorów deszczowych do rzeki - o takie pozwolenia wodnoprawne wnosiła Gmina - stanowi usługę wodną w myśl art. 35 ust. 3 pkt 7 u.P.w. Zatem, niezależnie od tego ile pozwoleń wodnoprawnych na usługi wodne udzielono tą samą decyzją, pozwolenia te mają charakter jednorodzajowy, bowiem zostały ujęte w jednej kategorii - stosownie do art. 389 pkt 1 u.P.w. Ustalając jednorodzajowość pozwoleń wodnoprawnych należy posiłkować się treścią art. 389 powyższej ustawy, w którym enumeratywnie (choć nie w sposób zamknięty) określono kategorie działań wymagających uzyskania tej formy zgody wodnoprawnej z art. 388 ust. 1 pkt 1 u.P.w. (patrz: wyrok WSA w Rzeszowie z 13 sierpnia 2019 r., sygn. II SAB/Rz 64/19, CBOSA).

Recypując powyższe ustalenia natury prawnej na gruntu rozpatrzonej sprawy, przyjąć wypadało, że Organ poprzez wezwanie Gminy do uiszczenia opłaty od każdego pozwolenia wodnoprawnego naruszył przepis art. 398 ust. 4 u.P.w. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego pozostawienia podania skarżącej Gminy bez rozpoznania i w rezultacie bezczynności Organu już w chwili skierowania do Skarżącej zawiadomienia z dnia 4 lipca 2018 r. Podane w tym zawiadomieniu przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie, nie usprawiedliwiały nielegalnej postaci milczenia Dyrektora Zarządu Zlewni, do którego wpłynął wniosek Skarżącej Gminy. Zaniechania Dyrektora Zarządu Zlewni w tym zakresie powinny zostać dostrzeżone przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], do którego przekazano wniosek Gminy z dnia 19 marca 2018 r. o wydanie pozwoleń wodnoprawnych na korzystanie z wód w zakresie usług wodnych. Przekazanie podania Strony według właściwości nastąpiło na podstawie zawiadomienia z 14 lutego 2022 r., opartego na podstawie art. 19 i art. 65 K.p.a. oraz art. 397 ust. 3 pkt 1 lit. a u.P.w. Natomiast dnia 28 stycznia 2022 r. wpłynęło do Zarządu Zlewni w [....] pismo Gminy, które w istocie było kontynuacją uprzednio złożonego podania. W jego treści przywołano prawomocne orzeczenia tut. Sądu z dnia 13 sierpnia 2019 r. o sygn. II SAB/Rz 64/19. Natomiast dnia 28 stycznia 2022 r. wpłynęło do Zarządu Zlewni w [...] pismo Gminy, które w istocie było kontynuacją uprzednio złożonego podania. W jego treści przywołano prawomocne orzeczenia tut. Sądu z dnia 13 sierpnia 2019 r. o sygn. II SAB/Rz 64/19.

Bezczynności Organu nie uzasadnia niewykonanie przez Gminę [...] wezwania z dnia 18 marca 2022 r. skierowanego przez Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] do strony w zakresie przedłożenia aktualnych wypisów z rejestru gruntu lub uproszczonych wypisów z rejestru gruntu, zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód aktualnego na dzień złożenia przedmiotowego wniosku oraz potwierdzenia uiszczenia aktualnej opłaty za udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Te przyczyny pozostawienia wniosku Gmin bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. zostały podane w piśmie z dnia 12 maja 2022 r., Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...].

Otóż przy piśmie z dnia 27 kwietnia 2022 r. Gmina przedłożyła Organowi Aneks do operatu wodnoprawnego stanowiącego załącznik do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. W ramach tego aneksu sporządzono na mapach sytuacyjno – wysokościowych plany urządzeń wodnych i zasięg zamierzonego korzystania z wód wraz ze wskazaniem, którego z wylotów ta mapa dotyczy, czym wypełniono warunek wynikający z art. 409 ust. 2 pkt 1 u.P.w. (zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu, z oznaczeniem nieruchomości). Organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których tak uzupełniony operat wodnoprawny Jego zdaniem nie odpowiada stosownym przepisom u.P.w., które określają wymagania formalne umożliwiające nadanie podaniu dalszego biegu, lakonicznie stwierdzając że nie otrzymano wszystkich wymaganych uzupełnień.

Należało także przyznać Gminie rację w zakresie w jakim nie zgadza się Ona z niewypełnieniem braku polegającego na nieprzedłożeniu oryginałów wypisów z rejestru gruntów lub uproszczonego wypisu z rejestru gruntów dla nieruchomości pozostających w zasięgu oddziaływania – art. 409 ust. 1 pkt 2 lit. e u.P.w. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ten warunek Gmina spełniła wraz ze złożeniem swego pierwotnego wniosku z dnia 19 marca 2018 r. Organ nie może w chwili obecnej zarzucać Stronie wnioskującej o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, że złożyła nieaktualne dokumenty dotyczące danych o stanie własności działek pozostających w zasięgu oddziaływania planowanego korzystania, skoro Jego struktury odpowiadają za niezałatwienie wniosku jeszcze w okresie, kiedy w/w dokumenty były aktualne. Odpowiedzialność za powstały stan bezczynności i wiążące się z tym skutki ponosi wyłącznie Organ Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie". Przez to obecnie nie powinno się tej odpowiedzialności przerzucać na Gminę wnioskującą o pozwolenie wodnoprawnego. Powstałe w wyniku zaniechań Organu "Wód Polskich" wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości, powinny być wyjaśnione w zakresie podjętych na podstawie K.p.a. działań wyjaśniających, a nie w oparciu o przepisy statuujące wymagania formalne dla wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

Właściwego umocowania nie znajduje również podana przez Organ przyczyna pozostawienia podania bez rozpoznania w postaci nie uiszczenia aktualnej opłaty za udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. W odniesieniu do tego problemu również trzeba było przyjąć za prawidłowe stanowisko skarżącej Strony o tym, że opłata za wydanie pozwolenia została pokryta już dnia 16 maja 2018 r., co potwierdza pismo Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia 4 lipca 2018 r. Zmiana wysokości tej opłaty jaka nastąpiła w czasie rozpoznawania wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie ma znaczenia dla możliwości formalnych jego rozpatrzenia. Przepisy podwyższające tą wysokość nie mają bowiem mocy wstecznej, czyli nie mogą być stosowane wobec wniosków złożonych przed dniem wejścia ich w życie. Również i w tym miejscu podkreślić należy, że za spowodowane znaczne opóźnienia w rozpatrzeniu zgłoszonego żądania nie może odpowiadać Strona, która nie przyczyniła się do powstałej zwłoki.

W konsekwencji tych uchybień prawa strony do rozpatrzenia sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki, doszło do bezpodstawnego zastosowania wobec Gminy i to w sposób dwukrotny art. 64 § 2 k.p.a., co polegało na pozostawieniu Jej wniosku bez rozpoznania. Wskazywane przez Organ przyczyny niemożliwości nadania podaniu Strony dalszego bieg nie znalazły potwierdzenia w prawie oraz ustalonych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. W tej sytuacji WSA zobligowany był stwierdzić naruszenie przez Dyrektora kluczowej w tej sytuacji regulacji art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1 i 3 K.p.a., czyli przepisów obligujących ten Organ do działania bez zbędnej zwłoki. Organy "Wód Polskich" wielokrotnie przekroczyły podany w tych regulacjach termin dwóch miesięcy właściwy dla spraw szczególnie skomplikowanych. Jednocześnie nie zastosowano w tej sytuacji w sposób wymagany art. 36 § 1 i 2 K.p.a., bowiem nie poinformowano Skarżącej Gminy o niezałatwieniu jej sprawy w terminie, przyczynach zwłoki oraz nie wyznaczono nowego terminu załatwienia sprawy.

Z tego powodu na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd skargę uwzględnił i zobowiązał Dyrektora do rozpoznania wniosku w terminie 30 dni, licząc od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Jednocześnie z uwagi na naruszenie art. 64 § 2 K.p.a., wobec braku przesłanek do jego zastosowania i biorąc pod uwagę znacząco odległą datę wpływu wniosku do Organ (tj. 21 marca 2018 r.), Sąd stwierdził, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - art. 149 § 1a P.p.s.a. Podawane przez Organ argumenty w odpowiedzi na skargę nie wpłynęły na wyrażoną przez Sąd ocenę, skoro pozostawienie podania Gminy bez rozpatrzenia odbyło się bez podstawy prawnej. To zaś skutkowało powstaniem nieakceptowalnego stanu bezczynności Dyrektora.

Natomiast o kosztach postępowania przed WSA, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., na które składa się uiszczony wpis od skargi -100 zł - oraz koszt zastępstwa procesowego radcy prawnego - 480 zł (zob. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).