Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 534/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 6, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 30 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 2, art. 51ust. 1, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 18 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, oddala skargę /-/ I.Kucznerowicz /-/ J.Stankowski /-/ B.Popowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 maja 2009 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 26 lutego 2009 r. [...], którą nałożono na P. Sp. z o.o. obowiązek rozbiórki kabiny lakierniczej o wymiarach zewnętrznych kontenera: 4,0 x 7,0 m + 1,45 x 2,7 m i wysokości 3,43 m, samowolnie wzniesionej w miesiącach marcu-kwietniu 2008 r. na nieruchomości przy ul. G. 19 w N., gm. W., działka nr ewid. [...].

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2008 r. A. S. i R. S., właściciele działki nr [...] położonej w N., ul. G. [...] poinformowali organ o posadowieniu na działce sąsiedniej nr [...], bezpośrednio przy granicy ich działki, komory lakierniczej. Zdaniem wnioskodawców urządzenie to jest uciążliwe, ponieważ jego pracy nie tylko towarzyszy hałas, ale także wydziela nieprzyjemny zapach lakieru, który kieruje się w stronę ich domu.

Dnia 16 września 2008 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Budowlanego w S. przeprowadzili kontrolę na nieruchomości położonej w N., przy ul. G. [...] (działka nr [...]). W protokole odnotowano, iż inwestorem obiektu jest P. Sp. z o.o., a właścicielem nieruchomości [...], który ustanowił na rzecz inwestora prawo użytkowania działki. Ustalono także, że budowy obiektu nie zgłoszono ani nie uzyskano na niego pozwolenia na budowę. Inwestor przedłożył jako załącznik do protokołu: kserokopie specyfikacji technicznej Kabiny lakierniczej EF 1800 oraz aktu notarialnego i aneksu do umowy najmu nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako: K.p.a.) oraz art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie wiaty przy ul. G. 19 w N. na działce nr [...] (tę sprawę - dotyczącą wiaty - prowadzono odtąd w odrębnym postępowaniu nr [...]).

Niezależnie od powyższego, decyzją z dnia 26 lutego 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał P. Sp. z o.o. rozbiórkę kabiny lakierniczej. W uzasadnieniu organ wskazał, że obiekt ten wybudowano w warunkach samowoli budowlanej w marcu-kwietniu 2008 r.

i usytuowano go w narożniku działki nr [...] w odległościach od ogrodzenia: 0,75 m oraz 0,85 m. Pismem z dnia 15 stycznia 2009 r. organ wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy W. o udzielenie informacji dotyczącej obowiązywania na działce miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 26 stycznia 2009 r. nr [...] poinformowano, że działka nr [...] w N. przy ul. G. nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na działkę nie została również wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wszelkie roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, to jest zgodnie z art. 3 pkt 12, na podstawie decyzji administracyjnej zezwalającej na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Wybudowanie obiektu

w warunkach samowoli budowlanej co do zasady skutkuje orzeczeniem jego rozbiórki, chyba, że wykazane zostanie, iż jest ona zgodna z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym zwłaszcza techniczno budowlanych. Przenosząc to na grunt rozważanej sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kabina lakiernicza, której dotyczy postępowanie, mieści się w zakresie definicji tymczasowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego: "obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej

i wystawowe, pokrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe"). Budowa takiego obiektu wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia, gdyż z obowiązku tego wyłączone są jedynie tymczasowe obiekty, które są przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy (art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego) oraz te, które stanowią wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniące jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowane na terenie przeznaczonym na ten cel (art. 29 ust. 1 pkt 25 Prawa budowlanego). Kabina lakiernicza, której dotyczy postępowanie, została postawiona na przełomie marca i kwietnia 2008 r., stąd jej budowa wymagała uprzedniego pozwolenia na budowę. Oceniając możliwość wdrożenia postępowania legalizacyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że teren inwestycyjny nie jest objęty planem miejscowym a inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji. Ponadto obiekt budowlany - kabina lakiernicza nie spełnia wymogów techniczno-budowlanych dotyczących odległości od granicy działki (§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wskazując na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego doszedł do przekonania, że naruszenie przepisów techniczno-budowlanych przez lokalizację obiektu w odległości 0,75-0,85 m od granicy działki, jak i brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego czyni niecelowym dodatkowe obciążanie inwestora obowiązkami wynikającymi z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od decyzji P. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśniła, że kabina lakiernicza nie może być uznana za tymczasowy obiekt budowlany, gdyż nie posiada cech przypisanych takiemu obiektowi przez ustawę. Jest to w istocie skomplikowany zespół urządzeń służących do bezpiecznego i efektywnego lakierowania pojazdu oraz szybkiego wysuszenia położonego lakieru. Nie jest ona też przeznaczona do czasowego użytkowania i przeniesienia na inne miejsce, tylko do pracy w pomieszczeniu, do którego zostanie wstawiona. Skarżący wskazał też, że docelowo kabina ma zostać umieszczona w budynku magazynowo-parterowym, wybudowanym specjalnie w tym celu. O warunki zabudowy dla takiego budynku wystąpiono dnia 4 grudnia 2008 r. Niezależnie od powyższego P. Sp. z o.o. stwierdziła, że wykonanie decyzji o rozbiórce kabiny, traktowanej jako tymczasowy obiekt budowlany wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej, nie jest możliwe, gdyż kabina nie została wzniesiona, a przywieziona i zainstalowana przez profesjonalny serwis. Całość posadowiona jest na własnej podstawie metalowej i nie jest w żaden sposób związana z gruntem.

Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 K.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż kabina lakiernicza posadowiona na zewnątrz stanowi obiekt budowlany, a jako, że nie jest trwale powiązany z gruntem - zaliczyć ją należy do tymczasowych obiektów budowlanych. W definicji tego rodzaju obiektów zalicza się bowiem między innymi obiekty kontenerowe, a kabina lakiernicza P. Sp. z o.o. ma właśnie taki charakter. Następnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż nie ma znaczenia, że obiekt został zamontowany czy wręcz tylko posadowiony na działce. Zdaniem organu przez budowę należy rozumieć także wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Organ wskazał także, że kabina lakiernicza jest usytuowana z naruszeniem warunków technicznych dotyczących usytuowania względem granicy, o jakich mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obiekt znajduje się bowiem w narożniku działki w odległości 0,75 m od jednej i 0,85 m od drugiej działki sąsiedniej. Tymczasem, wedle § 12 wymienionego rozporządzenia odległość ta powinna wynosić 3 bądź 4 metry. Konkludując Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego doszedł do przekonania, że skoro usytuowanie kabiny lakierniczej narusza przepisy techniczno-budowlane, to zasadnie organ pierwszej instancji odstąpił od obciążania inwestora obowiązkami wynikającymi z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Wynika to z faktu, że przesłanki wszczęcia legalizacji obiektu muszą być spełnione łącznie.

W skardze P. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 7, 8 i 77 K.p.a. poprzez braku ustosunkowania się do faktów przywołanych w odwołaniu od decyzji. Podkreśliła też, że decyzję odwoławczą wydano w oparciu o stan faktyczny ustalony przez 16 września 2008 r., a więc przez wydaniem decyzji pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi Spółka ponownie podkreśliła, że kabina lakiernicza jest skomplikowanym urządzeniem służącym do bezpiecznego i efektywnego lakierowania pojazdów i szybkiego wysuszania lakieru. Nie jest przy tym przeznaczona do czasowego użytkowania, a stanowi element parku maszynowego warsztatu samochodowego. Zdaniem skarżącej kabina lakiernicza wykazuje tylko zewnętrzne podobieństwo do kontenera. Organy przed wydaniem decyzji powinny natomiast zbadać ten przedmiot dokładnie i wykazać czy posiada on cechy budowli bądź obiektów do których stosuje się określone instytucje prawa budowlanego. Skarżąca nadmieniła też, że wystąpiła o wydanie warunków zabudowy dla budynku magazynowego (warsztatowego), w którym - w krótkim czasie od jego wybudowania - kabina zostanie umieszczona.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy trafnie zakwalifikowały kontenerową kabinę lakierniczą usytuowaną przez skarżącą na działce nr [...] w N., jako tymczasowy obiekt budowlany, którego posadowienie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, taki jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. O takim charakterze kabiny lakierniczej świadczą także cechy wspólne obiektów wymienionych w tym przepisie, jakimi są (najczęściej): wydzielenie z przestrzeni (kioski, pawilony), przy jednoczesnym zachowaniu charakteru swoistego, trwałego technicznie urządzenia, które nie jest trwale związane z danym miejscem posadowienia i nadaje się do przeniesienia. Zdaniem Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie uznał, że kontenerowa kabina lakiernicza inwestora wykazuje cechy "obiektu kontenerowego", a więc obiektu służącego przede wszystkim do wykonywania w nim określonych czynności i przechowywania bądź magazynowania rzeczy. Należy też pamiętać, że kabina - której dotyczy sprawa - wykonana jest z trwałych ścian stalowych o grubości 50 mm, związanej z nimi podłogi z ocynkowanych stalowych płatów oraz wyposażona jest w bramę wjazdową i drzwi (k. 11 akt adm.).

Obiekty budowlane, których budowa (posadowienie) nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia, zostały wymienione w art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymagają tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie to nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Kabina lakiernicza posadowiona przez skarżącą Spółkę na działce [...] na przełomie marca i kwietnia 2008 r. takich warunków nie spełniała, trafnie zatem organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Zgodnie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego istnieje możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej, jeżeli jest ona jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Obydwa powyższe warunki, a więc zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym i zagospodarowaniu przestrzennym oraz brak naruszenia przepisów techniczno-budowlanych w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem, muszą być spełnione łącznie.

Jak ustalił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dla działki nr [...] nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na posadowieniu kabiny lakierniczej. Słusznie organ nadzoru budowlanego uznał, że zbędne jest obarczanie skarżącego obowiązkiem dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy, skoro usytuowanie kabiny lakierniczej jest sprzeczne z przepisami techniczno-budowlanymi, to jest z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Zastosowanie powyższego rozporządzenia przez organy w niniejszej sprawie było prawidłowe, skoro kabina pełni funkcję użytkowe budynku - części warsztatu służącej lakierowaniu naprawianych samochodów przedsiębiorstwa skarżącego (§ 2 ust.1).

Zgodnie z przepisami § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Możliwe jest odstąpienie od powyższych wymagań, ale tylko wtedy, gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki (ust. 3) lub jeżeli na sąsiedniej działce w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku albo bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku (ust. 4).

W tej sprawie kabina lakiernicza o wymiarach 4,0 x 7,0 m + 1,45 x 2,7 m i wysokości 3,43 została usytuowana w narożniku działki nr [...], w odległości 0,85 m od granicy z działką nr [...] oraz 0,75 m od granicy z działką nr 0,75 (zob. k 16 i 19 akt adm.). Takie usytuowanie kabiny było zatem sprzeczne z odległościami określonymi w ust.1 rozporządzenia, a nie miały też miejsca okoliczności wskazane w ust. 3 i 4 (wynika to bezsprzecznie z dokumentacji zdjęciowej k. 13-15 akt adm.).

Podsumowując stwierdzić należy, że organy trafnie uznały, że skoro usytuowanie kontenera narusza przepisy § 12 rozporządzenia w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie do stanu zgodnego z tymi przepisami, należało zastosować art. 48 ust.1 Prawa budowlanego i nakazać rozbiórkę kabiny lakierniczej.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, że nie ma znaczenia dla sprawy fakt, że inwestor docelowo planuje przenieść kabinę lakierniczą do projektowanego budynku magazynowego (warsztatowego), gdyż zapewni to prawidłowe warunki dla jej funkcjonowania. Istotny jest fakt, że tego rodzaju obiekt kontenerowy aktualnie posadowiony jest samodzielnie i z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych uniemożliwiając jego legalizację. Nie może tez ujść z pola widzenia fakt, że to właśnie samodzielne usytuowanie obiektu na zewnątrz

i z naruszeniem przepisów o usytuowaniu względem granicy z działką nr [...] wywołało reakcję właścicieli działki sąsiedniej, którzy z tych przyczyn, zostali bezpośrednio narażeni na uciążliwości związane z jego funkcjonowaniem.

Sąd zwraca również uwagę, że inwestor - planując zakup i przeniesienie kabiny do budowanego budynku magazynowego (warsztatowego) mógł skorzystać z instytucji zgłoszenia tymczasowego obiektu budowlanego w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, a następnie - po dostosowaniu budynku - przenieść do niego kabinę (najpóźniej w terminie 120 dni do jej posadowienia w miejscu tymczasowym). Nie może natomiast użytkować kabiny w miejscu tymczasowym przez czas nieokreślony i bez zgłoszenia, powołując się na zamiar umieszczenia jej w projektowanym budynku. Takie stanowisko jest nie do przyjęcia, bowiem prowadziłoby do całkowitego obejścia przepisów reglamentujących wykonywanie wszelkich tymczasowych obiektów budowlanych, w tym także art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Na etapie postępowania odwoławczego P. Sp. z o.o. podniosła, że rozbiórka kabiny nie jest możliwa z uwagi na fakt, że nie została ona wzniesiona na nieruchomości, a jedynie przywieziona i zamontowana przez profesjonalny serwis. Sąd uznał za konieczne odnieść się do tego argumentu, gdyż jest to konieczne by rozwiać jakiekolwiek wątpliwości co do trafności rozstrzygnięcia organu w zastanym stanie faktycznym. Sąd w tym składzie stoi na stanowisku, iż wykonanie obiektu w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, a następnie przeniesienie go i usytuowanie w miejscu docelowym, nie może uzasadniać wniosku, że nie jest to budowa rozumiana jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (zob. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 56). Ustalając czy mamy do czynienia z budową w rozumieniu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego należy skoncentrować się na tym, czy określone czynności związane

z posadowieniem lub złożeniem obiektu czynią go obiektem budowlanym

o docelowym, założonym przeznaczeniu. W ocenie Sądu, fakt, że uruchomienie w danym miejscu kabiny lakierniczej wymaga wykonania czynności posadowienia

i instalacji przez profesjonalny serwis kabin lakierniczych (na które wskazuje skarżąca), pozwala stwierdzić, iż w tej sprawie dokonano jej budowy na działce nr [...].

Uzupełniając powyższe wskazać należy, że nawet jeśliby podzielić stanowisko skarżącej, że kabinę jedynie zamontowano, wykonując w ten sposób roboty budowlane inne niż budowa (art. 3 pkt 5 i 6 Prawa budowlanego), to i tak organ obowiązany byłby wydać identyczne rozstrzygnięcie, to jest decyzję o rozbiórce tak "zamontowanego" obiektu budowlanego. Nastąpiłoby to na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy, a to z przyczyny o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 - to jest braku wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Również i w tym trybie poważne naruszenie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących usytuowanie obiektu względem granicy - jakich dopuściła się P. Sp. z o.o. - uniemożliwiłoby legalizację obiektu (przez nakazanie czynności zmierzających w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem - art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Sąd nie uwzględnił zarzutów naruszenia art. 7, 8 i 77 K.p.a. uznając, że stan faktyczny został wyjaśniony przez organy w sposób należyty, w szczególności sporządzono szkice i dokumentację zdjęciową obiektu, a także w uzasadnieniu obu decyzji przeprowadzono prawidłową analizę jego charakteru w świetle przepisów prawa. W ocenie Sądu nie sposób też podzielić zarzutu skarżącej, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekał w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organ pierwszej instancji. Wskazać bowiem należy, że zasadą jest, iż organ odwoławczy prowadzi postępowanie dowodowe jedynie w zakresie uzupełniającym, natomiast jego rolą - w sytuacji, gdy materiał dowodowy jest wyczerpujący - jest ponowne rozstrzygniecie sprawy właśnie o dowody zgromadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/B. Popowska /-/J. Stankowski /-/I. Kucznerowicz

jh