Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1757/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 21 kwietnia 2021r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Skarżącego D. D. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. D. D. (zwany dalej "Skarżącym") wnioskiem z [...] kwietnia 2017r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej "Ministrem") o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2019r. poz. 288, ze zm.; zwana dalej "u.z.e.f."), wskazując, że służbę w organach bezpieczeństwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej rozpoczął [...] października 1988r. i pełnił ją z pobudek patriotycznych, z zamiarem zwalczania przestępczości godzącej w bezpieczeństwo państwa polskiego, a nie w celu prowadzenia działalności skierowanej przeciwko Narodowi Polskiemu. Skarżący zaznaczył, że krótki okres pracy w służbach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej - 22 miesiące i wykonywane przez niego obowiązki na rzecz obronności kraju, podczas pracy w Wydziale [...] w [...], potwierdzają jego oddanie na rzecz ojczyzny. Skarżący otrzymał pozytywny wynik postępowania weryfikacyjnego w sprawie trybu i warunków przyjmowania byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa do służby w Urzędzie Ochrony Państwa. Skarżący w trakcie pełnienia służby w Organach Bezpieczeństwa do 1990r. nie dopuścił się naruszenia prawa, wykonywał obowiązki służbowe w sposób nie naruszający praw i godności innych osób i nie wykorzystywał stanowiska służbowego do celów prywatnych. W okresie od [...] sierpnia 1990r. do [...] czerwca 2002r. był funkcjonariuszem UOP, a następnie od [...] czerwca 2002r. do [...] stycznia 2009r. kontynuował służbę w strukturach ABW. Przez cały okres pełnienia obowiązków w ww. służbach był wielokrotnie nagradzany i awansowany za rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych.

2. Minister decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019r. odmówił wyłączenia stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1280/19 uchylił ww. decyzję Ministra z [...] kwietnia 2019r., stwierdzając, że Minister nie dokonał w sposób prawidłowy analizy, czy służba Skarżącego przed 31 lipca 1990r. była krótkotrwała. Minister poza przywołaniem w uzasadnieniu okresów służby pełnionej przez Skarżącego, w tym na rzecz totalitarnego państwa, w istocie nie wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że nie ziściła się przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. Zdaniem Sądu rok i 10 miesięcy służby Skarżącego na tle całkowitego okresu służby, który wynosił 20 lat, 3 miesiące i 16 dni, powinien zostać oceniony jako służba krótkotrwała.

Sąd stwierdził ponadto, że nie jest jasne stanowisko Ministra, co do oceny rzetelności służby, w szczególności wobec faktów przytoczonych przez Skarżącego. Minister przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że z informacji udzielonych przez Szefa ABW wynika, że Skarżący po 12 września 1989r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w UOP i w ABW, a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby poddawać w wątpliwość rzetelność jego służby. W aktach sprawy potwierdzono też istnienie odpowiednich zaświadczeń o podwyższeniu wymiaru pobieranego świadczenia odpowiednio o 0,5% od [...] sierpnia 1990r. do [...] września 2006r. i od [...] marca 2007r. do [...] maja 2007r. oraz od [...] maja 2007r. do [...] października 2008r. – za czynności podejmowane w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej (Dz.U. z 2005r. Nr 86, poz. 734, ze zm., zwane dalej "Rozporządzeniem").

Sąd wskazał też, że Minister (w konsekwencji uznania, że Skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f.) w zasadzie pominął kwestię dotyczącą przebiegu służby Skarżącego po 31 lipca 1990r. Minister podał wprawdzie, że szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi, gdy funkcjonariusz (poza spełnieniem przesłanek wymienionych w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2) legitymuje się wybitnymi osiągnieciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy, jednak nie zbadał i nie ocenił wyczerpująco osiągnięć Skarżącego w służbie, mimo, że podnosił on pewne okoliczności dotyczące tej służby, tj. stałe awansowanie, premiowanie, nagradzanie pieniężne, nienaganny przebieg służby. Organ całkowicie pominą istotną z punktu widzenia art. 8a ust. 1 pkt 2 u.z.e.f. okoliczność, że Skarżący w znacznym okresie aktywności zawodowej pełnił służbę w narażeniu życia i zdrowia, za co otrzymywał zwiększony wymiar świadczenia emerytalnego.

Sąd uznał, że Minister ponownie rozpoznając sprawę dokona wyczerpującej oceny co do tego, czy sprawa Skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 u.z.e.f. Minister, wyrażając ocenę w tym zakresie, powinien przywołać fakty dotyczące służby Skarżącego, jego postawy, charakteru służby, warunków jej pełnienia i odnieść powyższe do ustawowej przesłanki "rzetelności pełnienia służby". Musi również dokonać przedmiotowej oceny w kontekście krótkotrwałej służby przed 12 września 1989r., w szczególności biorąc pod uwagę stosunek okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dopiero wnikliwa ocena przebiegu służby Skarżącego w zestawieniu z krótkotrwałością jej pełnienia w strukturach bezpieczeństwa PRL powinna stanowić punkt wyjścia do rozważań, czy w sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem pozwalającym pozytywnie załatwić wniosek Skarżącego.

4. Minister decyzją z [...] czerwca 2020r. nr [...], na podstawie art. 8a u.z.e.f., odmówił wyłączenia stosowania wobec Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f.

Minister w uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wskazał, że z akt wynika, że Skarżącego zwolniono ze służby w ABW Delegatura w [...] [...] stycznia 2009r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c u.z.e.f. Z pisma Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej "IPN") wynika, że Skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b u.z.e.f., od [...] października 1988r. do [...] lipca 1990r., czyli rok i 10 miesięcy. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby Skarżącego wynosi 20 lat i 3 miesiące i 16 dni (do służby zaliczono także okres zasadniczej służby wojskowej od [...] września 1987r. do [...] sierpnia 1988r. - 11 miesięcy i 29 dni).

Z kopii akt osobowych przekazanych przez IPN nie wynika, aby Skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki po 12 września 1989r. Skarżący był awansowany zarówno w stopniu, jak i na stanowisku służbowym. W aktach nie stwierdzono informacji o wymierzonych Skarżącemu karach dyscyplinarnych i brak dokumentów potwierdzających Jego udział w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Szef ABW w pismach z [...] stycznia i [...] września 2018r. przekazał informacje dotyczące przebiegu służby Skarżącego, stwierdzając, że na podstawie akt osobowych, nie wynika, aby Skarżący w okresie służby w UOP i ABW uchylał się od wykonywania zadań służbowych i obowiązków, bądź wykonywał je w sposób niewłaściwy.

Minister, na podstawie dokumentacji przesłanej przez Szefa ABW, stwierdził, że Skarżący w trakcie służby w ww. formacji miał podwyższany dodatek służbowy, awansowano go w stopniu służbowym, jednorazowo wyróżniono nagrodą pieniężną, a także pozytywnie opiniowano. Skarżącego odznaczono Brązowym Krzyżem Zasługi. W materiałach znajdują się też zaświadczenia z: [...] maja 2007r. i [...] listopada 2008r. stwierdzające, że Skarżący przez 17 lat i 9 miesięcy, pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 Rozporządzenia (od [...] sierpnia 1990r. do [...] września 2006r., od [...] marca do [...] maja 2007r.; od [...] maja 2007r. do [...] października 2008r.), co uzasadniało podwyższenie emerytury o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co odpowiada art. 15 ust. 2 pkt 3 u.z.e.f. Powyższe znalazło także potwierdzenie w dokumentacji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA.

Minister, odwołując się do art. 8a u.z.e.f., wskazał, że w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990r. i 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Art. 8a u.z.e.f. nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego. Krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Krótkotrwałość jest pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, ale biorąc pod uwagę wykładnię językową należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Synonimy powyższego słowa ze słownika wyrazów bliskoznacznych to "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny". Już na etapie prac komisji sejmowych (posiedzenie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych nr 76, 15 grudnia 2016r.), kiedy przedstawiono propozycję wprowadzenia ww. przepisu, sygnalizowano, że wprowadzenie do ustawy tak nieostrego pojęcia, jakim jest "krótkotrwałość" może napotkać problemy interpretacyjne. W konsekwencji powyższego zgłoszono propozycję uwzględnienia w prowadzanym przepisie jednoznacznego progu procentowego, wynoszącego 20% całego okresu służby, po przekroczeniu którego w sposób niebudzący wątpliwości można byłoby stwierdzić brak zaistnienia owej krótkotrwałości. Jednakże poprawka ta nie zyskała akceptacji komisji sejmowej, stąd też ostatecznie uchwalono art. 8a u.z.e.f. zawierający określenie "krótkotrwała służba". Minister na tej podstawie przyjął, że rzeczywistą wolą projektodawcy było pozostawienie uznaniowego charakteru ww. przepisu, pozwalającego w wyjątkowych sytuacjach wyłączyć ograniczenia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych wprowadzonych w stosunku do osób, które pełniły służbę na rzecz totalitarnego państwa.

Minister podniósł też, że druga z przesłanek - rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia -ma charakter nieostry i powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Pojęcie rzetelności w ujęciu językowym określa postawę i jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Synonimy tego słowa ze słownika wyrazów bliskoznacznych to "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały". Rzetelne zatem wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości ani pod kątem jakościowym ani z punktu widzenia moralności i honoru funkcjonariusza służb publicznych. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym (podejmowanie i nienaganna realizacja zadań obligatoryjnych, wykazywanie inicjatywy i realizowanie obowiązków dodatkowych). Zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" należy ocenić jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Zadaniem organu jest zatem stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

Minister, odnosząc się do przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, podał, że spełnienie tego warunku należy postrzegać przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. "Szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w u.z.e.f. obok dwóch pozostałych przesłanek, więc krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po 12 września 1989r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a u.z.e.f. jest zasadne. NSA w wyroku z 13 grudnia 2019r. sygn. akt I OSK 1895/19, stwierdził, że ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określającej treść normy materialno-prawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Minister, przechodząc do analizy sprawy, wskazał, że całkowity okres służby Skarżącego wynosi 20 lat, 3 miesiące i 16 dni, zaś służba pełniona na rzecz totalitarnego państwa wynosi rok i 10 miesięcy. W sprawie warunek krótkotrwałości służby zawarty w art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. w ocenie Sądu został spełniony.

Minister nie kwestionował rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez Skarżącego w trakcie pełnienia służby po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wnikliwa analiza materiału dowodowego (kopii akt osobowych o sygn. [...]) pozwala na domniemanie, że Skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, co nie pozostaje bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ ocen, czy sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie art. 8a u.z.e.f. Skarżący w sposób świadomy rozpoczął pracę w strukturze Służby Bezpieczeństwa, zaś później nie podjął działań mających na celu usunięcie z etatu SB, lecz kontynuował karierę zawodową w tej strukturze w charakterze funkcjonariusza, aż do momentu transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Pozostając na tym etacie, Skarżący był częścią tej formacji, z czego czerpał określone, wymierne korzyści. Rozpoczęcie przez Skarżącego służby w Służbie Bezpieczeństwa nie było więc efektem odgórnego przeniesienia służbowego, lecz wynikało z jego inicjatywy i z chęci jej podjęcia, bo w podaniu o przyjęcie do organów bezpieczeństwa Skarżący napisał: "(...) Proszę o przyjęcie mnie od [...] października 1988r. do pracy w organach Służby Bezpieczeństwa WUSW w [...]", "Prośbę swoją motywuję chęcią umacniania bezpieczeństwa państwa. Moje poglądy polityczne są zgodne z linią partii" (podanie z [...] maja 1988r.). W notatce służbowej z [...] maja 1988r. z rozmowy wstępnej przeprowadzonej ze Skarżącym, jako kandydatem do służby wskazano, że "Kandydat spełnia wszystkie wymogi stawiane ubiegającym się do służby w naszych organach". W Ankiecie Osobowej z [...] maja 1988r. jest informacja, że Skarżący: "Decyzję o podjęciu pracy w Organach MSW traktuje bardzo poważnie i zdaje sobie sprawę z uciążliwości i specyfiki służby"; "Może być dobrym f-szem SB". W dokumentacji przesłanej przez IPN (wniosek personalny o przyjęcie do MO z [...] sierpnia 1988r.) widnieje, że Skarżący: "Po służbie w SB spodziewa się ciekawej i lepiej płatnej pracy niż w szkolnictwie". W kolejnej notatce służbowej z [...] września 1988r. podano, że Skarżący "Zdaje sobie sprawę z uciążliwości wynikających z charakteru służby, lecz z tym się zarówno on jak i jego żona godzą".

Poza tym Skarżący po przyjęciu do resortu spraw wewnętrznych w czerwcu 1989r. ukończył "[...]" i w 1990r. Studium Oficerskie na Wydziale [...] Akademii Spraw Wewnętrznych w [...] (zob. wniosek o nadanie stopnia Milicji Obywatelskiej z [...] maja 1990r.). Wskazuje to na dążenie do podwyższenia kwalifikacji i rozwoju kariery zawodowej w ww. "organizacji". W dokumentacji IPN znajduje się opinia służbowa z [...] maja 1990r., w której wskazano, że: "Jego postawa poparta zdobytą wiedzą teoretyczną pozwala przypuszczać, że może samodzielnie wykonywać zadania operacyjne", a w Notatce dotyczącej Skarżącego w pozycji IV. Krótka charakterystyka cech osobowych i predyspozycji wskazano, że: "Zdolny, pracowity, zdyscyplinowany, posiadający aspiracje zawodowe. Wykazuje inicjatywę i zaangażowanie. Rzetelny i samokrytyczny, umie współżyć w kolektywie i przestrzegać zasad wynikających z etyki i obyczajów funkcjonariuszy resortu MSW".

Minister, biorąc powyższe pod uwagę, stwierdził, że Skarżący identyfikował się z realizowanymi przez ten ustrój zadaniami i funkcjami, zaś jego aktywność zawodowa nie ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego. Ww. postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa i zaangażowania w pracę w tej strukturze, nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadniony przypadek. Argumenty dotyczące zaangażowania Skarżącego w realizowanie zadań i obowiązków podczas pełnienia służby w UOP i ABW, a także wskazanie na otrzymanie "przez nią" nagród pieniężnych, odznaczeń państwowych za niebywałe wyniki w służbie, podkreślenie pełnej dyspozycyjności, dużej odpowiedzialności za realizowane zadania, nie mają kluczowego znaczenia w sprawie, w kontekście postawy Skarżącego w trakcie pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa.

Minister, reasumując stwierdził, że mając na względzie analizę materiału, osiągnięcia Skarżącego po 12 września 1989r., niewątpliwie zasługują na uznanie, a całokształt Jego służby, a w szczególności jej charakter przed 31 lipca 1990r., a także opisana wyżej postawa Skarżącego w kontekście w szczególności podjętej inicjatywy w zakresie służby w strukturach Służby Bezpieczeństwa, pozwala na stwierdzenie, że sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a u.z.e.f., skutkujących wyłączeniem stosowania względem Skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f.

5. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra z [...] czerwca 2020r. i zobowiązanie organu do wydania decyzji o wyłączeniu stosowania wobec Niego art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f., zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy pod nieobecność reprezentanta Skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

a) art. 7; art. 7a, art. 8; art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez prowadzenie postępowania bez uwzględnienia interesu prawnego, działanie w sposób niebudzący zaufania, wyłącznie pozorne wyjaśnienie przesłanek wydania decyzji określonej treści, wybiórczą i stronniczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego;

b) art. 2, art. 32, art. 37, art. 40 Konstytucji RP - przez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, zasady równego traktowania przez niezgodne z zasadami demokratycznego państwa prawnego poniżające traktowanie i karanie a także naruszenie zakazu dyskryminacji;

c) art. 10, art. 151 TFUE - przez zastosowanie kryteriów różnicujących obywateli;

d) art. 9 TUE - przez naruszenie zasady równości obywateli,

e) art. 8a u.z.e.f. – przez jego błędną wykładnię, polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że sprawa Skarżącego nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z tego przepisu.

Zdaniem Skarżącego Minister w uzasadnieniu wskazał wybrane wybiórczo fragmenty z życiorysu Skarżącego, które miałyby świadczyć o jego wielkim zaangażowaniu w pracę w strukturach SB, pomijając zaangażowanie w pracę w wolnej Polsce. Wręcz niedorzecznym jest twierdzenie, że po 1989r. "odznaczenia państwowe za niebywałe wyniki w służbie, podkreślenie dużej odpowiedzialności za realizowane zadania" nie mają kluczowego znaczenia w sprawie. Skarżący na rzecz wolnej Polski przepracował ponad 20 lat, w tym przed 1989r. zaledwie rok i 10 miesięcy. Jego służba po tym okresie na rzecz Kraju w UOP i ABW była wzorowa, o czym świadczą liczne awanse, nagrody, czy dodatki służbowe. Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w jednym miejscy stwierdził, że Skarżący podjął pracę w SB wyłącznie w celu polepszenia swojej sytuacji materialnej, w celach zarobkowych, w innym zaś, że był bardzo zaangażowany w pracę w tej strukturze. Minister nie wyjaśnił jednakże, co rozumie pod pojęciem dużego zaangażowania. Skarżący po 1989r. otrzymywał dobre opinie i był wielokrotnie wyróżniany - odznaczony wysokiej rangi odznaczeniem państwowym - Brązowym Krzyżem Zasługi. Utożsamianie wywiązywania się z podstawowych obowiązków w ramach pracy wykonywanej przed 1989r. z ogromnym zaangażowaniem stanowi subiektywną i niczym niepopartą opinię Ministra, z którą Skarżący nie zgadza się i którą neguje. Minister nie dokonał wszechstronnej analizy akt, eliminując z góry cały dorobek pracy Skarżącego po 1989r. w zestawieniu z pracą przed tą datą i przypisał mu bardzo duże zaangażowanie w pracę w strukturze, gdy Skarżący wykazał się takim zaangażowaniem po 1989r. Tym samym Minister naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a. Organy władzy powinny zaś prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy. W przeciwieństwie do demokratycznych władz, które po 1989r. przyznały Skarżącemu wysokiej rangi odznaczenie służbowe, liczne nagrody i dodatki a więc uznały, że praca przed 1989r. nie ma znaczenia na tle zasług dokonanych w wolnej Polsce. Minister uznał, że sama praca w tym okresie przyczynia się do nieuwzględnienia wniosku.

Zdaniem Skarżącego tezy uzasadnienia decyzji są oderwane od idei państwa demokratycznego, które za zasługi dla kraju powinno nagradzać a nie ciemiężyć i poniżać. Aktywność i zaangażowanie w pracę Skarżący wykazywał w wolnej Polsce, zdobywając nagrody i odznaczenia a nie w strukturze SB, za co teraz chce się go karać. Postawę Skarżącego w wolnej Polsce należy ocenić jako wzorową i oddaną obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej. W tym czasie wyróżniał się wybitnymi osiągnięciami w służbie i wysokimi kwalifikacjami. Otrzymywał awanse i nagrody. W ramach zaś pracy pełnionej przed 1989r., krótkotrwałej w porównaniu z ponad 20 latami przepracowanymi w demokratycznym kraju, wykonywał podstawowe czynności.

6. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga ma usprawiedliwione podstawy.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z 30 marca 2021r. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie miasto stołeczne Warszawa było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania.

Sąd zauważa ponadto, że wprawdzie Minister wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, ale Skarżący w piśmie z 18 stycznia 2021r. nie wniósł o rozpoznanie sprawy w tym trybie. Tym samym niemożliwe było zastosowanie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.").

Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 ze zm., zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).

Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Warto też wskazać, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym, zarówno Sąd, jak i Minister byli związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww., prawomocnym orzeczeniu WSA w Warszawie z 30 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1280/19, który uchylił ww. decyzję Ministra z [...] kwietnia 2019r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Warto w związku z tym zwrócić uwagę na treść art. 170 P.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Ministra z [...] czerwca 2020r., w świetle wskazanych wyżej kryteriów, stwierdził, że zabrakło w niej dostatecznego rozważenia szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 8a u.z.e.f. w kontekście krótkotrwałości służby Skarżącego na rzecz totalitarnego państwa oraz rzetelności wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Tym samym Minister w sposób należyty nie wykonał wskazań wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 30 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1280/19, co do dalszego postępowania. Wprawdzie Minister sporządził obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ale w dalszym ciągu nie przeprowadził "rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, czym ponownie naruszył przepisy wskazane w ww. prawomocnym wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1280/19: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Po pierwsze stwierdzić należało, że jakkolwiek Minister przyjął, że "warunek krótkotrwałości służby zawarty w art. 8a ust. 1 pkt 1 u.z.e.f. w ocenie sądu został spełniony", sam nie dokonał oceny krótkotrwałości służby Skarżącego, a powinien to uczynić, gdyż to organ administracyjny ocenia na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, czy dana okoliczność została udowodniona, mając przy tym na względzie art. 153 i art. 170 P.p.s.a.

Po drugie nie jest w dalszym ciągu jasne stanowisko Ministra, co do oceny rzetelności służby Skarżącego, w szczególności wobec faktów przytaczanych przez Skarżącego. Zdaniem natomiast WSA w Warszawie w ww. wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1280/19 była to okoliczność istotna i wymagająca wyjaśnienia. Tymczasem Minister w zaskarżonej decyzji, choć nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez Skarżącego zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po 12 września 1989r. (blisko 18 lat), w szczególności z narażeniem życia i zdrowia (s. 7 zaskarżonej decyzji) nie wyjaśnia dlaczego ta okoliczność nie wypełnia przesłanki "szczególnie uzasadnionym przypadku" w rozumieniu art. 8a u.z.e.f. Ponadto Minister ogólnikowo przyjmuje, że kluczowego znaczenia w sprawie nie mają realizowane przez Skarżącego zadania i obowiązki w UOP i ABW, a także otrzymywane nagrody pieniężne, odznaczenia państwowe za "niebywałe wyniki w służbie", pełna dyspozycyjność, duża odpowiedzialność za realizowane zadania (s. 8 zaskarżonej decyzji). Minister tezy tej nie uzasadnia w żadnej mierze, czym narusza art. 80 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak rozważenia długości okresu służby Skarżącego na rzecz totalitarnego państwa w zestawieniu ze służbą na rzecz wolnej Polski, oraz rodzaju obowiązków i zadań wypełnianych przez Skarżącego w ww. okresach powoduje, że powyższe oceny dokonywane przez Ministra noszą znamiona dowolności, której zaakceptować nie sposób z uwagi na zasadę zaufania do organów administracyjnych wyrażoną w art. 8 k.p.a., jak również z uwagi na zasadę prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a., tym bardziej, gdy w sprawie wydawana była decyzji w ramach uznania administracyjnego, a Minister, był związany na mocy art. 153 i art. 170 P.p.s.a. ww. prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1280/19.

W tym miejscu Sąd zauważa, że z akt administracyjnych wynika, że Skarżący przed 12 września 1989r. pełnił służbę przygotowawczą (k. 71 akt administracyjnych). Organ w związku z tym, oprócz wskazania czym Skarżący kierował się przystępując do służby w Milicji, w ramach struktur Urzędu Bezpieczeństwa, powinien rozważyć, jaki rodzaj czynności Skarżący wykonywał i jaki rodzaj odznaczeń i zasług osiągnął Skarżący w okresie służby przed 12 września 1989r. Dopiero zestawienie zasług Skarżącego z obu ww. okresów przed 12 września 1989r. i po tej dacie pozwoli organowi prawidłowo ocenić czy w związku z rzetelnym wykonywaniem przez Skarżącego zadań po 12 września 1989r. możemy mówić o "szczególnie uzasadnionym przypadku" w rozumieniu art. 8a u.z.e.f. W tym miejscu Sąd podkreśla ponadto, że z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2020r. sygn. akt I OSK 1669/19 (dostępny na www.nsa.gov.pl), który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela, wynika, że organ, wydając decyzję w trybie art. 8a u.z.e.f., powinien badać czy konkretna służba charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - żadnych konotacji negatywnych.

Sąd podkreśla, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się zaświadczenia z: [...] maja 2007r. i [...]listopada 2008r. stwierdzające, że Skarżący przez 17 lat i 9 miesięcy, pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 Rozporządzenia (od [...] sierpnia 1990r. do [...] września 2006r., od [...] marca do [...] maja 2007r.; od [...] maja 2007r. do [...] października 2008r.), co uzasadniało podwyższenie emerytury o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co odpowiada art. 15 ust. 2 pkt 3 u.z.e.f. Powyższe znalazło także potwierdzenie w dokumentacji Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Niezrozumiały jest zatem, brak zestawienia ww. okoliczności z pełnieniem przez Skarżącego służby na rzecz totalitarnego państwa przez rok i 10 miesięcy i brak rozważania, jakie wówczas czynności Skarżący wykonywał na rzecz dawnego ustroju. a ponadto skupienie się jedynie na motywacji, którą kierował się Skarżący przystępując do służby. Nie stanowi to bowiem prawidłowego rozważenia przesłanki "szczególnie uzasadnionym przypadku" w rozumieniu art. 8a u.z.e.f., a tym samym należytego wykonania wskazań zawartych w wiążącym w sprawie prawomocnym wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1280/19.

Stosownie do art. 8a ust. 1 u.z.e.f. minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na:

1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990r. oraz

2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Zgodnie z art. 8a ust. 2 u.z.e.f. do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 u.z.e.f.

Jakkolwiek sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres, tym niemniej – zdaniem Sądu – Minister ponownie rozpatrując sprawę – nie rozważył w sposób należyty ustalonych w sprawie istotnych okoliczności faktycznych z punktu widzenia ww. przepisu prawa materialnego, który powinien być w sprawie zastosowany, oraz pominął wskazania zawarte w prawomocnym ww. wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1280/19. Tym samym należało uznać, że Minister ponownie przekroczył granice uznania administracyjnego, gdyż jego rozstrzygnięcie w zakresie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" ma charakter dowolny i nie zostało w sposób przekonywujący, logiczny i wystarczająco zindywidualizowany uzasadnione. Decyzję podjęto bez należytego rozważenia wszystkich okoliczności mających odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, więc nosi ona cechy arbitralności, co nie jest dopuszczalne, z uwagi na wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.).

Sąd orzekający w sprawie Skarżącego podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt I OSK 622/08 (dostępny na www.nsa.gov.pl), że użycie w tekście przepisu pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ administracji publicznej do "doprecyzowania" (skonkretyzowania) tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy i kontekstu normatywnego, w którym to pojęcie funkcjonuje. (...) Uznanie administracyjne, a więc upoważnienie organu administracji publicznej do dokonania wyboru konsekwencji prawnych stosowanej normy prawa administracyjnego, może być zrealizowane dopiero po dokonaniu interpretacji, a więc nie dotyczy ani wykładni tekstu prawnego, ani oceny występujących faktów, ani nawet wykładni pojęć nieostrych. W sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. (...) Organ stosujący prawo jest więc zobowiązany do udowodnienia poprawności przyjętego przez siebie rozumienia danego pojęcia i przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem określonego sposobu rozumowania. Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego.

Zdaniem Sądu treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że Minister nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób przekonywujący i nie przedstawił spójnych i logicznych argumentów przemawiających za przyjętym sposobem rozumowania. Wskazane przez Sąd ww. wadliwości proceduralne, których się dopuścił Minister, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odmowa wyłączenia stosowania ww. przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. była więc przedwczesna, a wydanej w sprawie decyzji nie uzasadniono w sposób dostateczny, zgodnie z wymogami przewidzianymi w szczególności w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a.

Jakkolwiek Sąd podziela poglądy prezentowane w powołanych przez Ministra w zaskarżonej decyzji prawomocnych wyrokach NSA i WSA w Warszawie, zapadłych w konkretnych stanach faktycznych, tym niemniej zauważa, że w orzecznictwie Sądów administracyjnych obu instancji, w okolicznościach faktycznych analogicznych do rozpoznawanej sprawy wyrażano stanowisko wskazujące na potrzebę dokonania wykładni art. 8a ust. 1 u.z.e.f. zgodnie z jednoznacznie wyrażoną wolą prawodawcy. Zdaniem Sądu, o szczególnie uzasadnionym przypadku mogą świadczyć pewne wyjątkowe czy szczególne okoliczności związane z przesłankami zastosowania art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.e.f. Nie tylko zatem wybitne osiągnięcia w służbie, ale także np. okoliczności związane z samą służbą przed 31 lipca 1990r., a więc np. wyjątkowo krótki okres służby przed tą datą, czy nawet rodzaj wykonywanych zadań albo treść czynności służbowych mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego (por. np. prawomocne wyroki WSA w Warszawie z: 10 kwietnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 2344/18; 17 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/Wa 2547/19).

Zdaniem Sądu, Minister, ustalając stan faktyczny sprawy w kontekście przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, nie wziął w sposób należyty pod uwagę okoliczności podnoszonych przez Skarżącego we wniosku o wyłączenie stosowania ww. przepisów ogólnych u.z.e.f., pomijając ww. oceny prawne i wskazania zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 30 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1280/19, wbrew wyraźnej treść art. 153 i art. 170 P.p.s.a. Sąd stwierdza ponadto, że Sąd, badający legalność zaskarżonej decyzji nie może uzupełniać za Ministra argumentacji z tego zakresu, szczególne gdy w sprawie mamy do czynienia, o czym mowa wyżej, z decyzją uznaniową, w której treści należało Skarżącemu wyjaśnić, jakimi przesłankami kierował się organ.

4. Zdaniem Sądu ww. wadliwości proceduralne powodowały, że zaskarżoną decyzję należało uznać za wadliwą w stopniu istotnym i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokonał bowiem należytej oceny przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o jakim mowa w art. 8a u.z.e.f. w kontekście "krótkotrwałości" służby, która miała charakter przygotowawczy, jak również rzetelności zadań wykonywanych przez Skarżącego w wolnej Polsce, mając na względzie proporcjonalne ujęcie okresu służby przed 12 września 1989r. i po tej dacie. W sprawie nie doszło więc do należytego rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. W ramach uznania administracyjnego, o czym mowa wyżej, należało wykazać się szczególną dbałością o wykładnię pojęć nieostrych, wynikających z art. 8a u.z.e.f. i ocenić je indywidualnie, mając na względzie konkretne okoliczności faktyczne oraz ww., prawomocne orzeczenie WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1280/19.

Sąd w związku z tym stwierdza, że Minister przy ponownym rozpoznawaniu sprawy powinien, z uwagi na zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a.), jak również zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 k.p.a.), a ponadto zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) odnieść się do argumentacji wskazanej przez Skarżącego w sprawie, tym bardziej, że w przekonaniu Skarżącego były to okoliczności istotne. W ten sposób możliwe będzie naprawienie ww. wadliwości proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

5. Sąd, biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a. i art. 132 P.p.s.a. wydał rozstrzygnięcie zawarte w punkcie pierwszym sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych (punkt drugi sentencji) wydano na mocy art. 200 i art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 i 1801 ze zm.), gdyż Skarżący był reprezentowany przez adwokata.