Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1422/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1422/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r., sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. w C., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 23 maja 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

W dniu 25 lutego 2014 r. do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynął wniosek S. sp. z o.o. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że S. sp. z o.o. dokonywała w latach 2010-2011 odpłatnych dostaw towarów (profili aluminiowych) na rzecz szwajcarskiej spółki B.. We wskazanym okresie Spółka była zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, a także była zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce. Transport towarów będących przedmiotem transakcji (tj. profile aluminiowe) do Szwajcarii odbywał się przez terytorium Republiki Czeskiej, gdzie czeska spółka H. s.r.o. wykonywała na nich określone usługi na rzecz odbiorcy. Transport towarów poza terytorium Unii był efektywnie realizowany w ten sposób, iż towary były transportowane na terytorium Republiki Czeskiej przez przewoźnika działającego na rzecz Spółki. Usługi, którym były poddawane towary polegały na cięciu, gratowaniu, frezowaniu (lub wybijaniu otworów), spawaniu, montażu, myciu i pakowaniu profili. Po wykonaniu na nich przedmiotowych usług, towary były dalej transportowane będąc wywożonymi poza granice wspólnoty do odbiorcy (bezpośrednio do Szwajcarii) przez przewoźnika działającego na rzecz odbiorcy. Podmiot czeski na żadnym etapie nie nabywał prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Procedura celna wywozu towarów rozpoczynała się każdorazowo na terenie Republiki Czeskiej. W zależności od dokonanych przez Strony ustaleń w danym okresie, zgłaszającym towary do procedury celnej wywozu była Spółka działająca za pośrednictwem czeskiej agencji celnej (przypadek 1) lub podmiot czeski (przypadek 2).

W zakresie powyższych transakcji Spółka posiada, wydane przez czeskie organy celne, a otrzymane drogą elektroniczną dokumenty: VDD oraz SAD zawierające unikalne numery MRN (zgodne na obu dokumentach), które to dokumenty potwierdzają wywóz towarów poza terytorium wspólnoty.

Przy czym w zakresie przypadku 1 dokumenty te zostały wystawione na Spółkę, a spółka otrzymała je od czeskiej agencji celnej, natomiast w zakresie przypadku 2 Spółka uzyskała wskazane dokumenty bezpośrednio od podmiotu czeskiego.

Faktury VAT za towary wystawiane były na odbiorcę w oparciu o ustaloną cenę (podaną w euro), bez wskazania kwoty podatku należnego. Odbiorca uiszczał wynagrodzenie w euro zgodnie z wystawioną fakturą V AT w wysokości wynikającej z tej faktury. W chwili gdy towary były wydawane z magazynu Spółki na terytorium Polski w ramach dostawy realizowanej na rzecz odbiorcy, Spółka odpowiednio dokumentowała omawiane dostawy fakturami VAT (każdorazowo gdy towar opuszczał magazyn Spółki był on przedmiotem dostawy realizowanej na rzecz odbiorcy, przy czym w kontekście poczynionych z odbiorcą ustaleń Spółka każdorazowo weryfikowała fakt opuszczenia przez towary terytorium UE, w tym w szczególności na podstawie odpowiednich dokumentów celnych).

W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwość:

- czy transakcje opisane w stanie faktycznym stanowiły eksport towarów na gruncie art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r.?

- czy w przypadku, gdy zgłoszenia towarów do celnej procedury wywozu dokonywał

wnioskodawca działający za pośrednictwem agencji celnej (przypadek 1), przedmiotowa transakcja stanowiła eksport bezpośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a u.p.t.u., natomiast w przypadku, gdy zgłoszenia towarów do celnej procedury wywozu dokonywał podmiot czeski działający na rzecz odbiorcy za pośrednictwem agencji celnej (przypadek 2), przedmiotowa transakcja stanowiła eksport pośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b u.p.t.u.?,

- czy dokumenty wymienione w opisie stanu faktycznego uprawniają Spółkę do zastosowania stawki podatku 0% dla opisanych transakcji, zarówno w zakresie przypadku 1, jak i przypadku 2?

Udzielając pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie podniesiono, iż w ramach realizowanych przez Spółkę transakcji, towary będące przedmiotem odpłatnej dostawy towarów opuszczały terytorium kraju celem dostarczenia ich do odbiorcy zlokalizowanego w Szwajcarii (kraju trzecim), przy czym fakt dokonania wywozu towarów poza terytorium Wspólnoty był potwierdzany przez właściwy urząd wyprowadzenia w Republice Czeskiej.

W ocenie Spółki pomimo, iż towary były transportowane w pierwszej kolejności z terytorium kraju do Republiki Czeskiej (gdzie były poddawane usługom przerobu), następnie zaś poza terytorium UE (do Szwajcarii), należy uznać, że ich transport nie kończył się na terytorium Republiki Czeskiej, lecz w Szwajcarii u kontrahenta Spółki (odbiorcy). Fakt "postoju" towarów w celu wykonania na nich określonych usług (o ograniczonym zakresie) przez podmiot trzeci nie zmienia charakteru omawianej transakcji i nic powoduje jej "przerwania". Jest to bowiem etap uzasadniony ekonomicznie, a sam fakt dokonania tego typu czynności w żadnym wypadku nie rodzi ryzyka nadużyć w obrocie transgranicznym.

Wnioskodawca podkreślił, że stanowisko takie zostało potwierdzone przez komitet doradczy do spraw podatku od wartości dodanej, ustanowiony na mocy artykułu 398 dyrektywy nr 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, str. 1 ze zm., powoływanej dalej jako "dyrektywa 2006/112/WE"). Pomimo, iż opinia ta dotyczyła transakcji wewnątrzwspólnotowych, przedstawione przez Komitet VAT konkluzje powinny mieć zdaniem Spółki zastosowanie również do eksportu.

Spółka zastrzegła, że skoro za transport towarów z Republiki Czeskiej do Szwajcarii jest odpowiedzialny odbiorca, uznać należy, że podmiot czeski dokonując zgłoszenia do celnej procedury wywozu działa w tej sytuacji na rzecz odbiorcy (tj. nabywcy towarów).

Mając na uwadze fakt, iż w ramach realizowanych transakcji towary były transportowane poza UE i opuściły terytorium Wspólnoty, a odbiorca nabył prawo do rozporządzania nimi jak właściciel, w opinii Spółki, w przedmiotowej sprawie została również spełniona przesłanka dokonania wywozu towarów w wykonaniu czynności określonych w art. 7 u.p.t.u.

W ocenie wnioskodawcy, spełnienie definicji eksportu towarów, o której mowa w przepisach art. 2 pkt 8 u.p.t.u. nie jest uzależnione od dokonania zgłoszenia do celnej procedury wywozu w polskim urzędzie celnym, co zostało potwierdzone w uchwale NSA z dnia 25 czerwca 2012r. (sygn. I FPS 3/12).

W kontekście pytania drugiego stwierdzono, że w przypadku, gdy zgłoszenie towarów do celnej procedury wywozu dokonywane jest przez dostawcę towarów lub na jego rzecz - na gruncie przepisów ustawy o VAT mamy do czynienia z eksportem bezpośrednim, zaś w sytuacji, gdy takiego zgłoszenia dokonuje nabywca towarów mający siedzibę poza Polską lub podmiot działający na jego rzecz - z eksportem pośrednim.

Skoro zatem w przypadku 1 celnej procedury wywozu dokonywała Spółka działająca za pośrednictwem agencji celnej i to Spółka figurowała na dokumentach celnych jako eksporter (nadawca) towarów - wnioskodawca stoi na stanowisku, iż definicja eksportu bezpośredniego została spełniona w analizowanej sytuacji.

Skoro natomiast w przypadku 2 zgłoszenia towarów do celnej procedury wywozu dokonywał Podmiot czeski, który działał na rzecz odbiorcy (który to podmiot transportował towary do Szwajcarii) - Spółka stoi na stanowisku, iż definicja eksportu pośredniego została spełniona w analizowanej sytuacji.

Udzielając wreszcie pozytywnej odpowiedzi na trzecie sformułowane we wniosku pytanie podniesiono, że z uwagi na treść przepisów art. 41 ust. 6 i 6a u.p.t.u. posiadane przez Spółkę dokumenty, którym zostały nadane numery MRN - potwierdzają wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty, nawet gdy zostały wydane przez czeskie organy, będą one stanowiły podstawę do zastosowania stawki 0% dla eksportu towarów z Polski do Szwajcarii. Istotne jest bowiem, aby dokumenty zostały wydane przez właściwy urząd celny (urząd wywozu), którym w przypadku opisanych transakcji był czeski urząd celny (urząd celny z terenu UE).

Natomiast, w zakresie eksportu pośredniego stosownie do art. 41 ust. 11 u.p.t.u. posiadane przez Spółkę dokumenty, uzyskane od podmiotu czeskiego (jako kopie), stanowią wystarczający dokument dla zastosowania stawki podatku 0%, jeżeli potwierdzają wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty i jednocześnie zostały wydane przez właściwy urząd celny, którym w przypadku transakcji Spółki był czeski urząd celny (urząd wywozu z terenu innego państwa UE).

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 23 maja 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

Organ odwołując się do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 3/12, wyjaśnił, że podlegający eksportowi towar musi opuścić terytorium Wspólnoty (Unii) za pośrednictwem krajowego granicznego urzędu celnego, gdyż może to nastąpić poprzez każdy unijny urząd celny, lecz niezbędnym jest, aby transport (wysyłka) tego towaru, przed opuszczeniem terytorium Wspólnoty (Unii), rozpoczął się na terytorium Polski oraz istotne jest aby transport miał nieprzerwany charakter, przy czym nie chodzi tutaj o aspekt fizyczny tego transportu czyli o to aby transportu dokonywał np. tylko jeden podmiot (np. spedytor) czy też towar nie mógł być przeładowany czy chwilowo składowany. Istotne jest aby przeznaczeniem nadanego towaru było tylko jego wywiezienie z terytorium Wspólnoty (Unii). W sprawie przedstawionej we wniosku, brak jest natomiast nieprzerwanego charakteru transportu towarów, które były sprzedane dla nabywcy spoza Wspólnoty (Unii Europejskiej). W konsekwencji, nie ma podstaw do stwierdzenia, że wywóz tego towaru poza terytorium Wspólnoty (Unii Europejskiej) nastąpił z terytorium Polski. Tym samym dostawa Wnioskodawcy nie może być uznana za eksport towarów, który podlega opodatkowaniu na zasadach preferencyjnych.

W ocenie organu przedstawiony stan faktyczny wskazuje, że miejscem rozpoczęcia transportu w celu dokonania wywozu poza terytorium Unii Europejskiej jest terytorium Czech.

Jednocześnie z uwagi na fakt, że u wnioskodawcy nie wystąpi eksport towarów kwestia oceny stanowiska w zakresie uznania czy w sprawie nastąpił eksport pośredni czy bezpośredni oraz w zakresie dokumentów uprawniających Spółkę do zastosowania stawki 0% jest bezprzedmiotowa.

W skierowanym do organu wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa pełnomocnik Spółki wniósł o zmianę opisanej interpretacji poprzez uznanie, iż zapatrywania Spółki wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji są prawidłowe.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany zakwestionowanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik Spółki zarzucił organowi naruszenie:

- art. 2 pkt 8 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, iż przedstawione w stanie faktycznym transakcje nie stanowiły eksportu towarów pomimo, że spełnione zostały wszystkie przesłanki konieczne do przyjęcia takiej kwalifikacji wskazanych transakcji,

- art. 2 pkt 8 lit. a i lit. b u.p.t.u. poprzez odmowę uznania, że przedstawione w stanie faktycznym transakcje stanowiły (w zależności od przedstawionych okoliczności) eksport bezpośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a u.p.t.u. lub eksport pośredni, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b u.p.t.u.;

- art. 41 ust. 4 u.p.t.u. poprzez odmowę możliwości zastosowania przez skarżącą stawki 0% w sytuacji, gdy posiada ona wskazane w opisie stanu faktycznego dokumenty potwierdzające dokonanie wywozu towarów będących przedmiotem dostawy poza terytorium Wspólnoty.

- przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez odmowę dokonania oceny stanowiska skarżącej wyrażonego w odniesieniu do pytań nr 2 i 3 zawartych we wniosku o wydanie interpretacji.

W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów zażądano uchylenia zakwestionowanej interpretacji w całości.

W ocenie strony świetle przytoczonej przez organ uchwały, by można mówić, o przerwaniu transportu skutkującym niemożnością uznania, że eksport nastąpił z kraju, w którym transport pierwotnie się rozpoczął (Polska), przerwanie transportu i ponowne jego podjęcie w innym kraju unijnym musi nastąpić w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest tenże kraj unijny. Tymczasem od samego początku, jeszcze przed rozpoczęciem transportu towarów z Polski znane było docelowe miejsce ich przeznaczenia, którym było terytorium Szwajcarii. Docelowe miejsce przeznaczenia nie zmieniło się w toku transportu, od samego początku niezmienny pozostał bowiem ekonomiczny cel transakcji, którym było umożliwienie odbiorcy korzystania z towarów na terytorium Szwajcarii (miejsce faktycznej konsumpcji).

Końcowo uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazano, że częściowe nieudzielenie odpowiedzi na przedstawione we wniosku wątpliwości razi w szczególności w odniesieniu do pytania nr 3, które zostało sformułowane w sposób ogólny, tj. dotyczyło możliwości zastosowania stawki 0% na jakiejkolwiek podstawie wskazanej w ustawie o VAT, nie zaś wyłącznie stawki 0% przewidzianej dla eksportu towarów. W konsekwencji, okoliczność, że zdaniem organu, transakcje nie stanowiły eksportu towarów w żaden sposób nie przesądza o bezprzedmiotowości tego pytania. W szczególności organ w Interpretacji powinien rozważyć, czy zachodzi inna podstawa do zastosowania stawki 0%.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.) w przeciwnym wypadku skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w zakresie powodującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Spór w sprawie dotyczył przede wszystkim oceny czy transakcje opisane w stanie faktycznym stanowiły eksport towarów na gruncie art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Odpowiedź na zadane pytanie determinowała – w ocenie Sądu – zasadność i celowość udzielenia odpowiedzi na pozostałe zadane przez wnioskodawcę pytania.

Powołany przepis, którego interpretacja jest kluczowa dla rozstrzyganej sprawy stanowił w ówczesnym okresie, iż ilekroć w dalszych przepisach ustawy o VAT jest mowa o eksporcie towarów - rozumie się przez to potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty/Unii Europejskiej w wykonaniu czynności określonych w art. 7, jeżeli wywóz jest dokonany przez dostawcę lub na jego rzecz, lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz, z wyłączeniem niemającym znaczenia dla rozstrzyganej sprawy.

Interpretacja art. 2 pkt 8 ustawy o VAT musi być dokonywana z uwzględnieniem przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1), która stanowiąc w art. 146 ust 1 a i b o zwolnieniu przez państwa członkowskie transakcji dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty oraz dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych poza terytorium Wspólnoty przez nabywcę lub na rzecz nabywcy niemającego siedziby na terytorium danego państwa, nakazuje równocześnie w art. 131 stosować to zwolnienie bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

W rozstrzyganej sprawie sąd administracyjny jest nadto - na podstawie art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – związany uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012r. wydanej w sprawie I FPS 3/12, zgodnie z którą;

1) W świetle art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. warunek "wywozu towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty" jest spełniony nie tylko wtedy, gdy procedura wywozu towarów, o której mowa w art. 161 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, rozpocznie się poprzez zgłoszenie do wywozu złożone w urzędzie celnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2) Dla zastosowania przez podatnika stawki 0% w Polsce z tytułu eksportu towaru konieczne jest, aby miejscem dostawy tej czynności była Polska, co wymaga wykazania, że wywóz tego towaru poza obszar Unii Europejskiej następuje – stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. – w ramach transportu, który rozpoczął się na terytorium Polski, w wykonaniu czynności określonej w art. 7 ustawy. Zgłoszenie towaru do procedury wywozu towarów, o której mowa w art. 161 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, w krajowym urzędzie celnym należy traktować jako niewątpliwy dowód rozpoczęcia takiego transportu na terytorium Polski, niemający jednak charakteru wyłącznego.

Odnosząc powyższe uregulowania do będącego przedmiotem interpretacji stanu faktycznego, stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż bezsporna w sprawie była kwestia wskazana w pkt 1 uchwały I FPS 3/12. Zarówno organ, jak i wcześniej podatnik zgodnie przyjmowali, że uznany za przedmiot eksportu towar może opuścić teren Wspólnoty/Unii Europejskiej przez każdy graniczny urząd celny. Ta okoliczność nie ma zatem znaczenia dla uznania danej dostawy za eksport a w badanej sprawie prawidłowo nie stała się przyczyną uznania stanowiska podatnika za nieprawidłowe.

W tej kwestii, znaczenie dla rozstrzygnięcia ma jednak konstatacja zawarta w pkt 2 uchwały, wedle której zgłoszenie towaru do procedury wywozu towarów w krajowym urzędzie celnym należy traktować jako niewątpliwy dowód rozpoczęcia takiego transportu na terytorium Polski, niemający jednak charakteru wyłącznego. A contrario więc - zgłoszenie towaru do procedury wywozu towarów w urzędzie celnym innego kraju członkowskiego można traktować jako pewien dowód rozpoczęcia takiego transportu na terytorium tego kraju, chociaż oczywiście nie będzie to nigdy dowód jedyny ani przesądzający o charakterze dostawy. Oceny w tej kwestii należy bowiem dokonywać po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

Zdaniem Sądu, organ dokonujący interpretacji takiego rozważenia dokonał. Decydującą przesłanką rozstrzygnięcia i uznania stanowiska podatnika za nieprawidłowe stała się ocena stanu faktycznego pod katem tego gdzie, na terenie jakiego kraju znajdował się towar w momencie rozpoczęcia dostawy – czyli w momencie gdy następowała jego wysyłka lub transport poza obszar Unii Europejskiej. W okolicznościach sprawy istotna więc stała się ocena czy transport profili aluminiowych z Polski do Szwajcarii miał nieprzerwany charakter.

Według podatnika, transport miał charakter nieprzerwany ponieważ w przypadku każdej z dostaw był z góry określony odbiorca, który w czasie trwania transportu nie ulegał zmianie. Przewidywała to umowa z kontrahentem szwajcarskim, określająca również wszelkie warunki dostawy. Podmiot czeski natomiast na żadnym etapie nie nabywał prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Tego stanowiska orzekający w sprawie Sąd – podobnie jak wcześniej organ – nie mógł podzielić.

Zauważyć bowiem trzeba, iż transport będących przedmiotem transakcji profili aluminiowych rozpoczynał się w Polsce a czeska spółka H. s.r.o. wykonywała na nich określone usługi na rzecz odbiorcy. Usługi, którym były poddawane towary polegały na cięciu, gratowaniu, frezowaniu (lub wybijaniu otworów), spawaniu, montażu, myciu i pakowaniu profili. Dopiero po ich wykonaniu, towary te były transportowane do Szwajcarii. przez przewoźnika działającego na rzecz odbiorcy.

W tych okolicznościach nie można uznać, że transport miał charakter nieprzerwany. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera – co prawda – definicji transportu jednakże w art. 83 ust 3 pkt 1 a zawiera wyjaśnienie pojęcia "transportu międzynarodowego". Definicja ta może znaleźć zastosowanie w sprawie zważywszy na jej okoliczności; przemieszczanie towarów pomiędzy poszczególnymi krajami europejskimi. Powołany przepis stanowi, iż przez usługi transportu międzynarodowego, o których mowa w ust. 1 pkt 23, rozumie się przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Unii Europejskiej. A zatem skoro istotą transportu jest wyłącznie przemieszczanie towarów, nie uzasadnione byłoby przyjęcie, że w ramach tej czynności wykonywane są inne o szerokim zakresie, które dodatkowo z tak rozumianym transportem nie maja nic wspólnego. Za czynności należące do zakresu tego pojęcia uznane być mogą jedynie takie, które pozostają w jakimkolwiek związku logicznym czy funkcjonalnym z przemieszczaniem towarów, jak np. magazynowanie, przepakowanie, mycie, dezynfekowanie, konfekcjonowanie czy zmiana środka transportu lub zmiana spedytora. Wnioskodawca tymczasem wskazał na szereg czynności niezwiązanych w żaden sposób z transportem, którym poddawane są towary w Czechach a których charakter pozwala nawet domniemywać, że w wyniku ich wykonania może dojść do zmiany klasyfikacji celnej towaru. Oczywiście te kwestie nie mogły zostać przesądzone w wydanej interpretacji, z uwagi na specyficzny charakter postępowania, w którym ocenie podlega jedynie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę. Wyjaśnione być mogą jednie poprzez postępowanie dowodowe przeprowadzone w ramach ewentualnego postępowania podatkowego.

Powyższe argumenty pozwoliły na uznanie za zasady poglądu Ministra Finansów wedle, którego brak było nieprzerwanego charakteru transportu towarów, które były sprzedane dla nabywcy spoza Wspólnoty (Unii Europejskiej). A w konsekwencji, brak było podstaw do stwierdzenia, że wywóz tego towaru poza terytorium Wspólnoty (Unii Europejskiej) nastąpił z terytorium Polski. Tym samym dostawy opisane przez wnioskodawcę nie mogły być uznane za eksport towarów, który podlega opodatkowaniu na zasadach preferencyjnych.

Przedstawiony stan faktyczny wskazywał, że transport rozpoczynał się początkowo w Polsce następnie zostawał przerwany w Czechach by ponownie zostać podjęty w tym kraju. Miejscem rozpoczęcia transportu w celu dokonania wywozu poza terytorium Unii Europejskiej było więc terytorium Czech. Nie sposób też nie spostrzec, że procedura celna wywozu towarów rozpoczynała się każdorazowo na terenie Republiki Czeskiej.

Stosownie nadto do treści art. 22 ust 2 ustawy o VAT; miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy z a zatem miejscem dostawy (eksportu towarów) nie jest w rozpoznawanej sprawie Polska, skoro wywożone poza terytorium Wspólnoty towary nie znajdowały się na jej terytorium w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy poza granicami Unii.

Argumentację powyższą wspiera nie tylko uchwała I FPS 3/12, której tezy w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym sprawę ale także orzecznictwo sądów administracyjnych. Jako reprezentatywny przytoczyć można wyrok NSA z dnia 13 maja 2014r. sygn. I FSK 636/13 w którym wskazano, że "w sytuacji gdy eksport towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., stanowi wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza terytorium Wspólnoty znajdują się na terytorium kraju, oznacza to, że wywóz tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej powinien nastąpić w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym charakterze. W sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium innego kraju unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest tenże inny kraj unijny, brak jest podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z terytorium Polski" (lex nr 1480692).

Podzielając argumentację przedstawioną w zaskarżonej interpretacji odnośnie braku podstaw do uznania czynności opisanych przez wnioskodawcę za eksport należy również w konsekwencji uznać za bezzasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez odmowę dokonania oceny stanowiska skarżącej wyrażonego w odniesieniu do pytań nr 2 i 3, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji.

Z uwagi bowiem na fakt, że u wnioskodawcy nie wystąpił eksport towarów ocena jego stanowiska w zakresie uznania czy w sprawie nastąpił eksport pośredni czy bezpośredni oraz w zakresie dokumentów uprawniających Spółkę do zastosowania stawki 0% była bezprzedmiotowa.

Bezzasadne było też domaganie się od organu (wyartykułowane dopiero w skardze) przedstawienia w interpretacji w ramach odpowiedzi na pytanie nr 3 rozważań co do tego, czy zachodzi inna podstawa do zastosowania stawki 0% na jakiejkolwiek podstawie wskazanej w ustawie o VAT, nie zaś wyłącznie stawki 0% przewidzianej dla eksportu towarów.

Należy wyraźnie podkreślić, że nie było takiego pytania. Pytanie nr 3, zostało sformułowane w sposób konkretny. Brzmiało ; "czy dokumenty wymienione w opisie stanu faktycznego uprawniają Spółkę do zastosowania stawki podatku 0% dla opisanych transakcji, zarówno w zakresie przypadku 1, jak i przypadku 2". Te przypadki to wg wskazań wnioskodawcy, eksport bezpośredni i pośredni.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy jednak przede wszystkim zaznaczyć, iż treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego.

Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h Ordynacji podatkowej prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1135/10). To pozwala uznać, że zaskarżona interpretacja została wydana na tle stanu faktycznego przedstawionego przez stroną skarżącą, po prawidłowym rozpoznaniu problemu i prawidłowym zrozumieniu zadanych pytań.

Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.