Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 6507/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5, art. 26 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1182
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: sekretarz sądowy Justyna Łaskawska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 122/20 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 9 lipca 2015 r. nr DOLiS/DEC-575/15,60746,60755 w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 122/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę E. C. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z 9 lipca 2015 r. nr DOLiS/DEC-575/15,60746,60755 w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja w całości odpowiada prawu. W ocenie Sądu prawidłowo Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej, będącej członkiem wspólnoty mieszkaniowej, o nakazanie udostępnienia jej przez tę wspólnotę danych osobowych dłużników tej wspólnoty, znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących prowadzonej wobec dłużników wspólnoty windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci. Sąd podzielił ocenę organu, iż wedle obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.) zwanej dalej "u.o.d.o.", przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy zostanie spełniona jedna z przesłanek zawartych w tym przepisie. Nie jest dopuszczalne udostępnienie współwłaścicielom określonej nieruchomości, w tym skarżącej, danych, których przetwarzanie nie jest niezbędne do współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną oraz do sprawowania kontroli działalności jej zarządcy

Skargę kasacyjną złożyła E. C., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art.145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.), zwana dalej: "u.o.d.o.", która obowiązywała w chwili wydania zaskarżonej decyzji przez GIODO, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, że udostępnienie skarżącej żądanych danych nie jest niezbędne dla zrealizowania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa usprawiedliwionych celów,

2. art. 27 i art. 29 ust. 3 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892; dalej: "u.w.l.") przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, że skarżącej zapewnione zostało prawo współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną i prawo kontroli działalności zarządu pomimo nieudostępnienia jej szczegółowych rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci dotyczących poszczególnych lokali.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a wobec sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w powołanym przepisie. Uzasadnienie jest lakoniczne, stanowi w znacznej części powtórzenie argumentacji przedstawionej przez organ, przy czym Sąd I instancji, poza autorytatywnym stwierdzeniem, iż żądane dane nie są skarżącej konieczne do przeprowadzenia kontroli poprawności rozliczeń nie odniósł się do kwestii, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, tj. czy skarżącej została realnie zapewniona możliwość kontroli działalności Zarządu Wspólnoty, dysponując wyłącznie rozliczeniami własnymi i globalnymi rozliczeniami budynkowymi, bez pozostałych składników tych globalnych rozliczeń. Nie wymaga bowiem specjalnego wywodzenia okoliczność, że do sprawdzenia poprawności rozliczeń konieczna jest znajomość wszystkich elementów danego działania.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (następca prawny Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, wskazując że w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego w pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosków uczestników K. L. i W. T. o uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu nieważności postępowania przez Sądem I instancji, jako że przeprowadzono je bez rozpoznania skarg K. L. i M. T., które bezzasadnie odrzucono postanowieniem wydanym co do nieżyjącej już wówczas M. T. Wnioski te nie są zasadne. Przede wszystkim należy stwierdzić, że śmierć M. T. stanowi okoliczność irrelewantną dla bytu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2016 r. w części dotyczącej odrzucenia skargi K. L., ponieważ śmierć M. T. nie miała wpływu na nieuiszczenie przez K. L. wpisu od skargi, co stanowiło przyczynę odrzucenia jej skargi. Okoliczność ta jest relewantna tylko dla odrzucenia skargi nieżyjącej M. T. Jednak nie budzi wątpliwości, że postanowienie te nie zostało skutecznie zaskarżone, w szczególności przez K. L. ani przez następców prawnych M. T. Zatem postanowienie te jest prawomocne i wiązało zarówno Sąd I instancji w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 2 grudnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Wa 122/20) jak i Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną. W rezultacie K. L. i M. T. oraz jej następcy prawni utracili status skarżących zachowując status uczestników postępowania sądowego, ponieważ K. L. i M. T. taki status posiadały już w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Zatem Sąd I instancji prawidłowo rozpoznał tylko skargę E. C., która nie została odrzucona. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę E. C. nie jest uprawniony do kontroli w niniejszym postępowaniu kasacyjnym, zgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2016 r. o odrzuceniu skarg K. L. i M. T., które nie zostało zaskarżone zażaleniem i uzyskało przymiot prawomocności. Postanowienie wydane w stosunku do osoby nieżyjącej może być uchylone w postępowaniu po wznowieniu postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Taką skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem o odrzuceniu skargi M. T., wniósł jej następca prawny W. T. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z 9 lutego 2022 r. odrzucił tę skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 900/16. Trzeba ponadto wyjaśnić, że należy odróżnić status skarżącego (osoby, której skarga jest przedmiotem rozpoznania) od statusu uczestnika postępowania (osoby, która nie wniosła skargi i ma tylko uprawnienie do udziału w postępowaniu wszczętym przez inną osobę). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2019 r. sygn. akt I OSK 2148/17 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 900/16 z powodu nieważności postępowania przed Sądem I instancji, ponieważ w postępowaniu nie uczestniczyli (jako uczestnicy) następcy prawni zmarłej M. T., tj. z powodu pozbawienia możności obrony ich praw (art. 183 § 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a.). Nietrafnie sądzą uczestnicy K. L. i W. T., że przyczyną uchylenia wyroku WSA przez Sąd II instancji było pozbawienie następców prawnych M. T. możności obrony swoich praw jako skarżących w sprawie. Natomiast za oczywiście niezasadne uznać należy nie do końca zrozumiałe twierdzenia uczestniczki K. L., jakoby wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia z 29 stycznia 2020 r. pod sygnaturą akt II SA/Wa 900/16, uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 grudnia 2016r., sygn. akt II SA/Wa 900/16, stwierdzające z dniem 10 grudnia 2016 r. prawomocność postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 900/16, w części dotyczącej odrzucenia skargi M. T. – powodowało nieważność jakiegokolwiek postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Wbrew bowiem jej twierdzeniem, nadanie nowej sygnatury jest tylko czynnością techniczną, zatem nawet omyłkowe wpisanie błędnej sygnatury w orzeczeniu nie powoduje nieważności postępowania w którym zostało ono wydane.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej i stanowisko uczestników popierających stanowisko skarżącej kasacyjnie powoduje, że należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 18. ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z 29 sierpnia 1997 r. "[w] przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności:

1) usunięcie uchybień;

2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych;

3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe;

4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego;

5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom;

6) usunięcie danych osobowych.

Zatem, jak to już prawidłowo wskazywał organ, przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie przewidują obowiązku udostępniania przez administratora dokumentów zawierających dane osobowe. Administrator jest zobowiązany na podstawie przepisów tej ustawy wyłącznie do udostępniania danych osobowych a nie dokumentów je zawierających, które zawierają także inne dane (informacje). W konsekwencji organ nie jest uprawniony do nakazania udostępnienia żądanych przez skarżącą dokumentów zawierających dane prowadzonej wobec dłużników Wspólnoty windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci. Ta konstatacja ma doniosłe znaczenie dla oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych z 29 sierpnia 1997 r. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów w ich błędnej wykładni, polegającej na uznaniu, że udostępnienie skarżącej żądanych danych nie jest niezbędne dla zrealizowania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa i wypełnienia prawnie usprawiedliwionych interesów. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. również wówczas, kiedy przetwarzanie danych jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Sąd I instancji mając na względzie przepisy art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 u.o.d.o. i biorąc pod uwagę ustalenia GIODO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i mające potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy przyjął, że wspólnota została upoważniona do przetwarzania danych osobowych skarżącej, na mocy powołanych przez GIODO przepisów ustawy o własności lokali a w zakresie w nich nieuregulowanym, na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. W myśl bowiem art. 200 kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną, zaś w myśl art. 29 ust. 3 ustawy o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1892) dalej u.w.l., prawo kontroli działalności zarządu służy każdemu właścicielowi lokalu. Tym samym każdemu ze współwłaścicielowi przysługiwało prawo dostępu do dokumentacji związanej z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Zatem co do zasady Sąd I instancji nie kwestionuje uprawnienia skarżącej do udostępnienia jej dokumentacji związanej z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Zatem trudno uznać, że Sąd naruszył art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 u.o.d.o. przez ich błędną wykładnię.

W skardze kasacyjnej nie dostrzega się, że przesłanką odmowy uwzględnienia wniosku w części dotyczącej udostępnienia skarżącej danych osobowych dłużników Wspólnoty znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących prowadzonej wobec dłużników Wspólnoty windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci, był brak adekwatności żądania do potrzeb związanych ze zgodnym z prawem celem udostępnienia. Celem tym jest, jak to wskazuje skarżąca, kontrola działalności zarządu Wspólnoty wynikająca z prawa i obowiązku właściciela lokalu współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną (art. 29 ust. 3 i art. 27 ustawy o własności lokali). Zgodnie jednak z art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., administrator danych przetwarzający dane powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., który miał zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Wspólnota umożliwiła skarżącej pełen wgląd we wszelkie dokumenty rozliczeniowe dotyczące ogólnego rozliczenia mediów dla całego budynku oraz przekazała szczegółowe rozliczenia mediów dotyczące własnego lokalu skarżącej, a tym samym umożliwiła skarżącej realizację jej praw, jako członka Wspólnoty, do zapoznania się z taką dokumentacją.

Zasadnie jednak odmówiono skarżącej zapoznania się z danymi osobowymi znajdującymi się w indywidualnych rozliczeniach pozostałych członków Wspólnoty, a to ze względu na ochronę tych danych osobowych. Takie działanie Wspólnoty było zgodne z zasadą adekwatności, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. Do współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną oraz do sprawowania kontroli nad działalnością zarządcy nieruchomości, skarżącej nie jest konieczne pozyskanie danych osobowych dotyczących poszczególnych współwłaścicieli lokali, w tym ich imienia i nazwiska oraz numeru lokalu. Nie jest bowiem niezbędne do rzetelnej kontroli zarządu Wspólnoty uzyskanie informacji kto z członków wspólnoty ile zużywa wody czy energii cieplnej, ile wyrzuca śmieci, czy jakie ma zaległości w opłatach, bowiem informacje te w powiazaniu z konkretnymi danymi osobowymi członka wspólnoty, np. w postaci imienia i nazwiska czy numeru lokalu mogłyby stygmatyzować niektórych z nich wskazując na ich złą sytuację materialną lub zaniedbania w utrzymywaniu higieny. Dla realizacji celu wynikającego z art. 29 ust. 3 i art. 27 ustawy o własności lokali wystarczając jest uzyskanie informacji zawartych w indywidualnych rozliczeniach członków wspólnoty bez ich danych osobowych.

Podsumowując, stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego nie oznacza, że skarżąca nie jest uprawniona do dostępu do żądanych dokumentów ze zanonimizowanymi danymi osobowymi członków wspólnoty, w oparciu o roszczenia przysługujące skarżącej na podstawie przepisów ustawy o własności lokali przed sądem powszechnym.

Zatem, podzielając stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej co do tego, że nieudostępnienie żądanych dokumentów (z zastrzeżeniem zanonimizowania zawartych w nich danych osobowych) uniemożliwia realną kontrolę zarządu Wspólnoty, należy stwierdzić, że błędnie przyjął za organem Sąd I instancji, że "zasadnie jednak uniemożliwiono skarżącej wgląd w indywidualne rozliczenia pozostałych członków Wspólnoty, a to ze względu na ochronę danych osobowych. (...) Do współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną oraz do sprawowania kontroli nad działalnością zarządcy nieruchomości, skarżącej nie jest konieczne pozyskanie szczegółowych, czyli imiennych rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci dotyczących poszczególnych współwłaścicieli lokali". Jak to bowiem słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej nie wymaga specjalnego wywodzenia okoliczność, że do sprawowania poprawności rozliczeń konieczna jest znajomość wszystkich elementów danego działania. Zatem niewątpliwie bez udostępnienia dokumentów dotyczących indywidualnych rozliczeń nie jest możliwa realna kontrola zarządu Wspólnoty. W tym miejscu trzeba jednak przypomnieć, że organ nie jest uprawniony do nakazania udostępnienia jakichkolwiek dokumentów, lecz jedynie do udostępnienia danych osobowych, a jak już wykazano wyżej do rzetelnej kontroli zarządu wspólnoty nie jest niezbędne zapoznanie się z danymi osobowymi członów wspólnoty, których dotyczy indywidualne rozliczenie (informacja, dokument).

W kontekście przedstawionego wyżej stanowiska, jako bezskuteczny należało uznać zarzut naruszenia art. 29 ust. 3 i art. 27 ustawy o własności lokali, także i z tego powodu, że konstrukcja tego zarzutu w brzmieniu: przez "uznanie przez Sąd I instancji, że skarżącej zapewnione zostało prawo współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną i prawo kontroli działalności zarządu pomimo nieudostępnienia jej szczegółowych rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci dotyczących poszczególnych lokali" nie zmierza do podważenia wykładni tych przepisów (wykładni drugiego z nich Sąd I instancji w ogóle nie dokonywał) lecz do niewłaściwego zastosowania tych przepisów. Jednak jak już wskazano, częściowo wadliwa argumentacja Sądu I instancji, nie przekreśla prawidłowości stanowiska tego Sądu co do nieadekwatności żądania udostępnienia skarżącej danych osobowych członków wspólnoty zawartych w dokumentach stanowiących indywidualne rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci, dotyczące poszczególnych lokali - w stosunku do przysługującego jej prawa współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną i prawa kontroli działalności zarządu wynikających z art. 29 ust. 3 i art. 27 ustawy o własności lokali. Nie jest bowiem niezbędne udostępnienie skarżącej jako współwłaścicielce nieruchomości danych osobowych innych współwłaścicieli zawartych w dokumentach, o których mowa jest w zarzucie naruszenia art. 29 ust. 3 i art. 27 ustawy o własności lokali, czyli imiennych rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci.

Końcowo należy zauważyć, że wydaje się iż autor skargi kasacyjnej podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem na stronie 14 skargi kasacyjnej zaakcentował, "że skarżącej wcale nie są potrzebne, jak stwierdził organ imienne dane. Nawet dane w zakresie numerów lokali mogłyby zostać zanonimizowane. Zarząd przecież w zakresie udostępnienia danych może zastosować taką formę udostępnienia, która w znaczący sposób umożliwi ochronę danych osobowych członków wspólnoty." Jednak udostępnienia zanonimizowanych dokumentów skarżąca może domagać się w oparciu o roszczenie przysługujące jej na podstawie art. 29 ust. 3 i art. 27 ustawy o własności lokali, na drodze postępowania cywilnego. Osiągnięcie takiego skutku na drodze postępowania administracyjnego przed Generalnym Inspektorem Danych Osobowych nie mogło doprowadzić skarżącej do pożądanego przez nią rezultatu.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje zarówno przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej jak i ich ocenę pod względem zgodności z prawem, a w konsekwencji przytoczenie stanu faktycznego przyjętego przez sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, Lex 173345). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do rozważenia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem zarzutów istotnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji pozwala na stwierdzenie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny, w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Przedmiotowe uzasadnienie ma 20 stron i nie można go uznać za lakoniczne. Co do zasady dozwolone jest zaakceptowanie przez Sąd w całości prawidłowego stanowiska organu i powtórzenie go przez Sąd w uzasadnieniu jako własnego, jeżeli jest ono przekonywujące. Stanowisko Sądu, że żądane dane nie są skarżącej konieczne do przeprowadzenia kontroli poprawności rozliczeń nie jest autorytatywne lecz ma oparcie w przytoczonych przez Sąd przepisach art. 29 ust. 3 ustawy o własności lokali, art. 7 pkt 2, art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5, art. 26 ust 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 200 Kodeksu cywilnego i jak wyżej wykazano stanowisko to jest uprawnione. Natomiast nie odniesienie się przez Sąd do kwestii tego, czy skarżącej została realnie zapewniona możliwość kontroli działalności zarządu Wspólnoty, dysponując wyłącznie rozliczeniami własnymi i globalnymi rozliczeniami budynkowymi, bez pozostałych składników globalnych rozliczeń, nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak to już wyżej wskazano, organ ochrony danych osobowych może tylko nakazać udostępnienie danych osobowych a nie dokumentów zawierających także inne dane, m.in dotyczące zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących rozliczeń kosztów c.o., ciepłej i zimnej wody oraz energii elektrycznej i śmieci. Możliwa jest realna kontrola działalności zarządu Wspólnoty bez uzyskania danych osobowych pozostałych członków wspólnoty na podstawie ewentualnego uzyskania dostępu do wskazanych dokumentów ze zanonimizowanymi danymi osobowymi członków wspólnoty, w oparciu o roszczenia przysługujące skarżącej na podstawie przepisów ustawy o własności lokali, przed sądem powszechnym.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.