Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1151/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku
Powołane przepisy: article: art. 154 § 2, art. 154 § 1 i 6,
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 5 ust. 2, art. 16, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi W. D. na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Rz 7/24 przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] I. wymierza Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] grzywnę w wysokości 500 zł /słownie: pięćset złotych/; II. stwierdza, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w [...] na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. D. (dalej: Skarżący) jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Rz 7/24 uwzględniającego skargę Skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Mocą opisanego wyroku WSA w Rzeszowie zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w [...] do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 11 grudnia 2023r. w określonym terminie, stwierdził że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postepowania

Z akt sprawy II SAB/Rz 7/24 wynika, że wnioskiem z dnia 11 grudnia 2023r., przesłanym za pośrednictwem poczty e-mail, Skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: kserokopii /skanu/ orzeczenia organu odwoławczego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z roku 2013 utrzymującego w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w [...] o uznaniu winy i orzeczeniu kary dyscyplinarnej [...] W. B., [...] w [...]. Zwrócił się o przesłanie powyższej informacji w pliku pdf pocztą elektroniczną na wskazany adres e-mail.

Pismem z dnia 20 grudnia 2023r. Komendant Powiatowy Policji w [...] poinformował wnioskodawcę, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, wobec czego nie mogą zostać udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że zwrócono się o kopię dokumentu z postępowania dyscyplinarnego konkretnej osoby. Wniosek nie wskazuje na zakres dotyczący informacji publicznej, a jedynie zawiera żądanie udostępnienia materiałów z akt danej sprawy, tryb dostępu do których został określony w przepisach odrębnych.

Po rozpoznaniu skargi na bezczynność w sprawie II SAB/Rz 7/24, WSA w Rzeszowie uznał, że żądana przez Skarżącego informacja tj. orzeczenie organów dyscyplinarnych względem osób wykonujących zadania publiczne, stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu. Sąd podkreślił, że orzeczenia dyscyplinarne w konkretnie określonych sprawach, są dokumentami stanowiącymi informację publiczną, albowiem stanowią o rozstrzygnięciu przez organ państwowy konkretnej sprawy funkcjonariusza państwowego, wyrażają zatem stanowisko tego organu w tej sprawie. Wobec tego dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. – dalej: u.d.i.p.) i danych publicznych zawartych w treści dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p.).

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - zwanej dalej P.p.s.a.) zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w [...] do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 11 grudnia 2023 r. o udzielenie informacji publicznej, wyznaczając mu w tym zakresie 14-dniowy termin liczony od dnia zwrotu akt do organu wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

Z akt sprawy wynika, że odpis prawomocnego wyroku w sprawie II SAB/Rz 7/24 został wysłany organowi 18 lipca 2024 r.

Pismem z 13 sierpnia 2024 r. Skarżący W. D. wezwał Komendanta Powiatowego Policji w [...] do wykonania wyroku w WSA w Rzeszowie z 3 kwietnia 2024 r. - określonego omyłkowo jako wyrok wydany sprawie II SAB/Wa 7/24, który organ prawidłowo zidentyfikował jako wyrok wydany w sprawie II SAB/Rz 7/24 – podkreślając, że mimo upływ terminu wyznaczonego na wykonanie wyroku, wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został rozpoznany (k. 12. akt adm.).

W skardze do WSA w Rzeszowie na niewykonanie wyroku z 3 kwietnia 2024 r. II SAB/Rz 7/24 Skarżący podkreślił, że pomimo otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz pomimo odrębnego wezwania organu do wykonania tego wyroku, zobowiązany organ wciąż go nie wykonał.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o oddalenie skargi, podkreślił że nie sposób stwierdzić, że wyrok w sprawie II SAB/Rz 7/24 nie został przez niego wykonany. Wniosek dotyczył bowiem żądania udostępnienia informacji publicznej w zakresie kserokopii orzeczenia organu odwoławczego utrzymującego w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji w [...] o uznaniu winy i orzeczeniu kary dyscyplinarnej [...] W. B. - [...] KPP w [...], które Skarżący otrzymał w wykonaniu wyroku WSA w Rzeszowie wydanego w sprawie III SAB/Rz 111/23 (omyłka pisarska organu – chodzi o sprawę II SA/Rz 11/23). Otrzymanie odpisu żądanego orzeczenia dyscyplinarnego przez Skarżącego, w ocenie organu, powoduje bezzasadność skargi wniesionej w przedmiotowej sprawie.

Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że WSA w Rzeszowie nie zwrócił organowi akt sprawy, a to właśnie ta czynność została wskazana w przedmiotowym wyroku jako początek biegu terminu do wykonania zobowiązania nałożonego przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a. ), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 154 P.p.s.a.

§ 1. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 3. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

§ 4. Osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

§ 5. Odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego.

§ 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

§ 7. Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (art. 154 § 1 P.p.s.a.), który to wymóg został przez stronę dopełniony w dniu 31 sierpnia 2024r. (k.12 akt adm.)

Jak wskazuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30 maja 2001 r., II SA 2015/00). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie - bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania - nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24 maja 2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594).

Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy, należy wskazać, że z akt sprawy II SAB/Rz 7/24 oraz danych zawartych w systemach elektronicznych Sądu wynika, że odpis prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Rz 7/24, zobowiązujący organ do załatwienia wniosku Skarżącego, został wysłany organowi w dniu 18 lipca 2024r. W aktach sprawy II SAB/Rz 7/24 nie zalegają akta administracyjne podlegające zwrotowi do organu, a wraz ze skargą wniesioną w przedmiotowej sprawie organ przesłał do sądu również akta administracyjne prowadzonego przez niego postępowania, zawierające zarówno wniosek Skarżącego z 11 grudnia 2023r. jak i wyrok WSA w Rzeszowie z 3 kwietnia 2024r. z uzasadnieniem oraz stwierdzeniem prawomocności. W tych okolicznościach faktycznych, należy podkreślić że w posiadaniu organu znajdowały się wszystkie dokumenty konieczne do prawidłowego wykonania wyroku z dnia 3 kwietnia 2024 r. Tym samym argument o braku akt administracyjnych nie może stanowić podstawy do uznania, że niewykonanie przez organ wyroku z dnia 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Rz 7/24 z uwagi na nierozpoczęcie biegu terminu do jego wykonania - jest uzasadnione.

W ocenie Sądu bowiem, wbrew twierdzeniom organu o wykonaniu zobowiązania wynikającego z wymienionego wyroku, wyrok z 3 kwietnia 2024 r. wydany w sprawie II SAB/Rz 7/24 nie został wykonany.

Czynności wykonanych przez organ w celu wykonania wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2023 r. II SAB/Rz 111/23 nie można bowiem potraktować automatycznie jako spełniających przesłanki wykonania wyroku z 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Rz 7/24, mimo iż dotyczą one obowiązku udostępnienia tej samej informacji publicznej.

Po pierwsze obowiązek udostępnienia informacji publicznej wynika z dwóch, wydanych w różnych sprawach, wyroków Sądu - wykonania których strona ma prawo domagać się niezależnie od siebie. Co jednak istotniejsze, wyroki te - z uwagi na różnice we wnioskach Skarżącego, będących podstawą uwzględnienia skarg na bezczynność organu w sprawach II SAB/Rz 111/23 i II SAB/Rz 7/24 – nie zawierają rozstrzygnięć tożsamych. Dlatego wykonanie wyroku wydanego w sprawie II SAB/Rz 111/23 nie stanowi automatycznie o wykonaniu wyroku wydanego w sprawie II SAB/Rz 7/24.

Z akt sprawy II SAB/Rz 111/23 wynika, że Skarżący wnioskiem z 15 sierpnia 2023r. zwrócił się do organu o udostępnienie zanonimizowanego orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne wobec [...] KPP w [...].

Wniosek stanowiący podstawę sporu w sprawie II SAB/Rz 7/24 dotyczył natomiast udostępnienia tego samego orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne wobec [...] KPP w [...] – jednakże w wersji niezanonimizowanej. To na podstawie tak sformułowanego wniosku WSA w Rzeszowie uznał, że żądana przez Skarżącego informacja stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, w kontekście dopuszczalnej anonimizacji dokumentów, podkreśla się, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tą regulacją prawną ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na przesłanki ograniczenia prawa dostępu do informacji w postaci prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Na potrzebę ochrony danych osobowych wskazują regulacje ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1781). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy stosuje się ją do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1).

Z zestawienia tych dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m.in. zastosowana przez organ w rozpatrywanej sprawie tzw. anonimizacja danych wrażliwych. W takim wypadku, co do zasady nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych.

Anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane niepodlegające udostępnieniu. Anonimizacja nie może jednak prowadzić do udostępnienia tylko części wnioskowanych dokumentów. W pewnych sytuacjach stopień anonimizacji dokumentu może bowiem spowodować, że mamy już do czynienia z odmową dostępu, ponieważ dokument poddany anonimizacji staje się nieczytelny, a przez to traci przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Racjonalne jest przyjęcie, że zasłonięcie określonych danych składających się na treść dokumentu można uznać za uzasadnioną anonimizację, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, anonimizacja dokumentu nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 marca 2018 r. (sygn. akt I OSK 2531/17), w którym wskazał, że udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Podsumowując, anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, stanowi realizację obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej tylko wówczas, gdy czynność ta nie pozbawia dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2024 r. III OSK 760/23, z 9 lipca 2024 r. III OSK 2229/23, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2022 r. II SA/Łd 419/22, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 listopada 2021 r. II SAB/Bk 135/21).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy podkreślić zawarte w aktach administracyjnych orzeczenie Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z 9 lipca 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z 12 czerwca 2013 r. nr [...] o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej [....] obwinionemu - zostało zanonimizowane w sposób, uniemożliwiający stwierdzenie w stosunku do jakiego obwinionego orzeczenie to zostało wydane. Zarówno z sentencji jak i z uzasadnienia przedmiotowej decyzji usunięte zostały wszelkie dane identyfikujące adresata wydanej decyzji oraz okoliczności zdarzenia poddanego kontroli w ramach przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Anonimizacja danych zawartych w żądanym dokumencie, pozbawiła ten dokument waloru informacyjnego, jaki wynikał z wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej złożonego 11 grudnia 2023r., na bazie sporu wynikłego z którego to wniosku zapadł wyrok WSA w Rzeszowie z 3 kwietnia 2024r. w sprawie II SAB/Rz 7/24, którego wykonania domaga się obecnie Skarżący. Skoro zatem w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd przesądził, że żądana przez Skarżącego informacja o ukaraniu funkcjonariusza publicznego jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. to pozbawienie przedmiotowego dokumentu jego waloru informacyjnego, na skutek dokonanej anonimizacji, nie stanowi wykonania wyroku WSA w Rzeszowie z 3 kwietnia 2024r. w sprawie II SAB/Rz 7/24.

Wobec tego, dokumentu przesłanego Skarżącemu w wykonaniu prawomocnego orzeczenia WSA w Rzeszowie z 9 lipca 2013r. II SAB/Rz 111/23 za pismem z 27 lutego 2024 r. nie można uznać za wykonanie wyroku z 3 kwietnia 2024r. II SAB/Rz 7/24.

W razie uwzględnienia skargi na niewykonanie wyroku, nałożenie grzywny na organ jest obligatoryjne. W orzecznictwie przyjmuje się, że o ile uwzględnienie skargi opartej na art. 154 § 1 P.p.s.a. obliguje Sąd do wymierzenia grzywny, o tyle przy ustalaniu jej wysokości winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, okres jaki upłynął od wniesienia skargi, fakt, czy po jej wniesieniu, a przed rozpoznaniem sprawy, organ wykonał wyrok (zob. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OZ 675/10; wyrok NSA z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1166/10, postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I OZ 719/11).

Biorąc zatem pod uwagę okoliczności dotyczące niniejszej sprawy, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy po przesłaniu mu prawomocnego wyroku. Sąd przy wymiarze grzywny uznał, że waga przedmiotu sprawy wymaga tego, aby grzywna nie miała charakteru wyłącznie symbolicznego. Jednocześnie Sąd miał na uwadze fakt, że przyczyną opóźnienia w wykonaniu wyroku było błędne przekonanie organu, że skoro żądanej informacji udzielił już w formie pisemnej, to sprawa została załatwiona prawidłowo. W związku z tym Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań, czy zaniechań, organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. uzasadnienia: do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3918/18, do wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. II SAB/Kr 242/21).

O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu.

Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Dla uznania rażącego naruszenia prawa przekroczenie terminu załatwienia sprawy musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z 7 kwietnia 2022 r., sygn. III OSK 4394/21, do wyroku WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. II SAB/Ol 182/21).

W związku z tym w punkcie II wyroku Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę fakt, że mimo iż organ nie wykonał prawomocnego wyroku, to w okolicznościach sprawy jego zachowanie nie wynikało z lekceważenia czy złej woli w stosunku do Skarżącego. Przyczyną takiego stanowiska organu było błędne poświadczenie o uprzednim wykonaniu wyroku (art. 154 § 2 P.p.s.a.).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Do kosztów postępowania, wszczętego przez Skarżącego osobiście, zaliczono uiszczony wpis od skargi.