Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 210/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2, art. 14b § 1 i § 2a, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 1 i § 2, art. 14h, art. 76, art. 76a, art. 77b w zw. z art. 76b, art. 165a § 1,
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 87 ust. 1 i art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. S., M. W. [...] na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Po [...]

U Z A S A D N I E N I E

Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Finansów postanowieniem z [...]. [...] na podstawie art. 165a w związku z art. 14b § 1 i § 2a oraz art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. - dalej: "O.p.") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku "[...]" s.c. M. S., M. W. z siedzibą w Ś. W., o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej O.p. w zakresie możliwości zaliczenia kwoty podatku zadeklarowanej do zwrotu lub jej części na poczet innych zobowiązań. Z uzasadnienie postanowienia wynika, że spółka we wniosku podała, że założona została w lutym 2014 r., prowadzi działalność w zakresie handlu hurtowego. Głównie zajmuje się sprzedażą produktów spożywczych ale handluje też w innych obszarach. Bazą do działania są wieloletnie kontakty i doświadczenia wspólników wynikające z pracy w handlu detalicznym i hurtowym po stronie producenckim i dystrybucyjnym. Przy wykorzystaniu tych doświadczeń i zgromadzonego kapitału "[...]" s.c. prowadzi sprzedaż na terenie kraju i w krajach UE ([...], [...] i [...]). Część transakcji odbywa się przez magazyn, z którego spółka korzysta w G. koło P. na podstawie umowy wynajmu i obsługi logistycznej. Natomiast część transakcji odbywa się w ten sposób, że towar przewożony jest bezpośrednio z magazynu dostawcy spółki do podmiotu nabywającego od spółki towar rozliczane jako dostawy łańcuchowe lub w procedurze uproszczonej. Wynika to z logistyki i ekonomicznego rachunku, gdzie nie ma uzasadnienia przewożenie przy sprzedaży np. do [...] kupionego towaru ze Ś. do W., a następnie przewożenie go do [...]. W związku z dużą wartością jednorazowej transakcji zawsze przy zakupie i sprzedaży w terenie jest któryś z przedstawicieli spółki. Transakcje w większości przeprowadzane są na zasadzie płatności po oględzinach towaru na miejscu, a sprzedaż czyli zapłata za towar w momencie załadunku, a przed wysłaniem go do klienta. Zabezpiecza to spółkę przed ryzykiem utraty środków w przypadku problemów finansowych po stronie odbiorcy. Dotychczasowa działalność gospodarcza skutkowała powstaniem w niektórych okresach rozliczeniowych nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Naturalnie takie sytuacje wystąpią również w przyszłości. Spółka bierze pod uwagę, że zwrot VAT może zostać poprzedzony przeprowadzeniem weryfikacji zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zwrot podatku może zostać dokonany bez weryfikacji, jednakże nie jest to przedmiotem niniejszego wniosku. Możliwe są sytuacje, gdy organ podatkowy przedłuży termin zwrotu różnicy podatku, po stwierdzeniu nieprawidłowości w ramach czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej. W spółce miała miejsce sytuacja, że w ramach kontroli podatkowej stwierdzono nieprawidłowości, jednakże w tej sprawie toczy się postępowanie, ale nie zapadła jeszcze ostateczna decyzja podatkowa, która podważyłaby kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazaną w złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej. Spółka nie może wykluczyć sytuacji, że w przyszłości organy podatkowe mogą stwierdzić na etapie czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej nieprawidłowości i w związku z tym przedłużyć termin zwrotu różnicy podatku. W przypadku przedłużającego się terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym powyżej 60 dni spółka zamierza składać wnioski o zaliczenie kwot zwrotu VAT spółki cywilnej na poczet innych zobowiązań podatkowych (m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od towarów i usług etc.) lub należności publicznoprawnych (w tym np. składek na ubezpieczenia emerytalne, chorobowe, wypadkowe oraz zdrowotne wspólników oraz pracowników).

W związku z powyższym opisem przyszłego zdarzenia spółka zadała pytanie czy po wydaniu protokołu stwierdzającego nieprawidłowości w rozliczeniu spółki i wydaniu postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, ale przed wydaniem ostatecznej decyzji podatkowej określającej kwotę zobowiązania podatkowego lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, możliwe jest zaliczenie kwoty różnicy podatku od towarów i usług zadeklarowanej do zwrotu lub jej części na poczet zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku od nieruchomości, składek na ubezpieczenie emerytalne, chorobowe oraz wypadkowe, składek na ubezpieczenie zdrowotne.

Zdaniem spółki będzie uprawniona do ubiegania się o zaliczenie kwoty zwrotu podatku od towarów i usług lub jej części na poczet zobowiązań na poczet należności wymienionych w pytaniu. Wyjaśniła, że podatkami, w rozumieniu O.p., są również: zaliczki na podatki, raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach, opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe (art. 3 pkt 3 O.p.). Do czynności i zdarzeń skutkujących wygaśnięciem w całości lub w części zobowiązania podatkowego należy m.in. zaliczenie nadpłaty lub zaliczenie zwrotu podatku (art. 59 § 1 pkt 4 O.p.). Zwrot podatku zdefiniowany jest w art. 3 pkt 7 O.p. jako zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego. Na podstawie art. 76b O.p. przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Dyspozycja art. 76 § 1 O.p. dotyczy ogólnie zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań. W przypadku zatem, gdy z wnioskiem o zaliczenie zwraca się podatnik i przedstawia dane dotyczące wysokości zobowiązania i dane organu podatkowego, w którym ono widnieje, występują przesłanki do zaliczenia tej nadpłaty (zwrotu podatku) na poczet przedmiotowych zobowiązań. Zdaniem spółki w takiej sytuacji zaliczenie całości lub części zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest możliwe. Zgodnie z art. 21 § 2 w zw. z § 3 O.p. przyjmuje się zasadę domniemania prawidłowości złożonych deklaracji podatkowych, do momentu ich zakwestionowania w drodze decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w wysokości odmiennej niż wykazane w deklaracjach. Z przytoczonego przepisu wynika, po pierwsze: po upływie 60 dni od złożenia rozliczenia do wnioskowanej do zwrotu kwoty stosuje się przepisy o nadpłacie podatku wynikające z O.p., a po drugie: stanowi o jej oprocentowaniu. Ze sposobu zredagowania art. 87 ust. 7 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT") wynika, że dysponowanie zwrotem różnicy podatku jest niezależne od trwającej weryfikacji zasadności tego zwrotu, gdyż w zakresie traktowania różnicy podatku za nadpłatę nie stosuje art. 87 ust. 2 zdanie drugie i trzecie ustawy. Ograniczenia wynikające z tej regulacji mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym na rachunek podatkowy.

Organ podatkowy jednakże nie podzielił stanowiska spółki. Stwierdził, że w myśl art. 14b § 2a O.p., który wszedł w życie od 1 stycznia 2016 r., przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie dotyczącej określonych przepisów prawa podatkowego, kształtujących prawa lub obowiązki zainteresowanego w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z regulacji prawa podatkowego. Niewątpliwie spółka jest podmiotem zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. w uzyskaniu interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przysługującej spółce cywilnej, na poczet zobowiązań wyszczególnionych w pytaniu postawionym we wniosku. Jednakże wniosek dotyczy w istocie uprawnień i obowiązków organu podatkowego, tj. działań jakie Naczelnik Urzędu Skarbowego ma podjąć w związku ze złożeniem wniosku o zaliczenie kwoty zadeklarowanej przez spółkę cywilną do zwrotu lub jej części na poczet zobowiązań wnioskodawczyni będącego wspólnikiem tej spółki. Tym samym wniosek dotyczy w istocie zagadnienia o charakterze proceduralnym, a mianowicie kompetencji i obowiązków organów podatkowych. W tej sytuacji to do Naczelnika Urzędu Skarbowego należy dokonanie oceny czy zwrot jest należny i czy w konsekwencji będzie możliwe lub też nie zaliczenie tego zwrotu na poczet zobowiązań. Wątpliwości spółki nie powstały zatem w związku z zastosowaniem przepisów prawa podatkowego materialnego. Rozstrzygnięcie spornej kwestii nie jest możliwe bez naruszenia zakresu pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanych w trybie art. 14b § 1 O.p. w związku z treścią art. 14b § 2a tej ustawy.

Organ podatkowy stwierdził, że na postawie art. 165a § 1 O.p. należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 O.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zachodzące w sprawie przeszkody dotyczące przedmiotu żądania wiążą się z tym, że w postępowaniu podatkowym może być rozpatrzone wyłącznie podanie, które dotyczy takiej kategorii spraw, dla których dopuszczalna jest droga postępowania podatkowego.

W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia, któremu zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 2a O.p., poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację, na skutek uznania że wniosek dotyczy kwestii o charakterze proceduralnym, tj. kompetencji i obowiązków organów podatkowych oraz organów kontroli podatkowej, bowiem w jego ocenie odpowiedź na pytanie dotyczące możliwości zaliczenia zwrotu podatku na poczet innych zobowiązań podatkowych rozstrzygałaby o sposobie zachowania się organu podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] nr [...] [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 165a § 1 i art. 14h O.p. utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. Rozpatrując zażalenie, zważył, co następuje: w myśl art. 14b § 1 i § 2 O.p., Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. wniosek o wydanie interpretacji może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie. Przepis ten wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Interes, który ma wystąpić po stronie tego podmiotu oznacza wyłącznie interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny. Organ podatkowy do którego wpłynął wniosek o udzielenie interpretacji obowiązany jest więc w pierwszej kolejności ustalić czy podmiot, który z wnioskiem tym wystąpił spełnia warunki uzyskania tej interpretacji. Zgodzić się zatem należy z organem pierwszej instancji, że wniosek dotyczy w istocie zagadnienia o charakterze proceduralnym, a mianowicie kompetencji i obowiązków organów podatkowych. Tym bardziej, że w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydawane jest postanowienie (art. 76a O.p.). Tym samym o zaliczeniu bądź nie nadpłat decyduje Naczelnik właściwego Urzędu Skarbowego. W związku z powyższym zasadna okazała się odmowa wszczęcia postępowania ponieważ rozstrzygnięcie kwestii, której dotyczył wniosek, nie jest możliwe bez naruszenia zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego, wydawanych w trybie art. 14b § 1 w związku z art. 14b § 2a O.p.

Organ podatkowy nie podziela twierdzeń spółki, że pytanie nie dotyczyło prawidłowości obliczenia przez urząd skarbowy zwrotu VAT, ani oceny zasadności zwrotu, wobec czego jest bez znaczenia dla sprawy argumentacja odnosząca się do tych instytucji. Ponadto, że nie zasługują na uwzględnienie argumenty odnoszące się do możliwości zaliczenia zwrotu na poczet innych zobowiązań, skoro przede wszystkim jest to uprawnienie podatnika, a nie jest to kwestia proceduralna. Organ podatkowy w związku z powyższym podkreślił, że pytanie dotyczyło kwestii możliwości zaliczenia kwoty różnicy podatku od towarów i usług zadeklarowanej do zwrotu lub jej części przez spółkę cywilną, na poczet zobowiązań przedstawionych w pytaniu. Jeżeli w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydawane jest postanowienie w trybie art. 76a O.p., więc o zaliczeniu bądź niezaliczeniu nadpłat decyduje naczelnik właściwego urzędu skarbowego.

Spółka w skardze domagała się uchylenia skarżonego postanowienia jak również poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] nr [...] oraz zasądzenia na swoją rzecz od Dyrektora Izby Skarbowej w K. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 2a O.p., poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację, na skutek błędnego uznania, że wniosek dotyczy kwestii o charakterze proceduralnym, tj. kompetencji i obowiązków organów podatkowych oraz organów kontroli podatkowej, bowiem w ocenie organu podatkowego odpowiedź na pytanie dotyczące możliwości zaliczenia zwrotu podatku na poczet innych zobowiązali podatkowych rozstrzygałaby o sposobie zachowania się tego organu;

- art. 14b § 2a O.p., poprzez błędne przyjęcie, że kwestią proceduralną, to jest stanowiącą negatywną przesłankę dla wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji podatkowej jest uzyskanie odpowiedzi na pytanie, na poczet których innych zobowiązań podatkowych skarżący może zaliczyć należny mu zwrot podatku;

- art. 76b w zw. z art. 76a § 2 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że decyzja o zaliczeniu zwrotu podatku na inne zobowiązania podatkowe należy do Naczelnika Urzędu Skarbowego i następuje w formie postanowienia, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu winna skutkować konkluzją, że jest to czynność materialno-techniczna, dla której wydanie postanowienia stanowi jedynie warunek formalny.

W pierwszej kolejności spółka zwróciła uwagę, na nieprawidłowe zastosowanie przez organ obowiązującego od 1 stycznia 2016 r. art. 14b § 2 a O.p. Ograniczenie zakresu wydawania interpretacji podatkowych dotyczy zagadnień proceduralnych w sferze uprawnień i obowiązków organów podatkowych. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Szerokie rozumienie zakresu przepisu art. 14b § 2a O.p. skutkowałoby odmową wszczęcia postępowania praktycznie w każdym przypadku. Stanowisko organu świadczy o niezrozumieniu pytania, które nie sprowadzało się do tego czy przysługuje zwrot podatku, tylko tego na które inne zobowiązania podatkowe wnioskodawczyni może zwrot zaliczyć celem wygaśnięcia zobowiązań, przy jednoczesnym wskazaniu konkretnych zobowiązań. Przepisy dotyczące zwrotów oraz ich zaliczenia nie są przepisami proceduralnymi, lecz materialnymi. Zaliczenie zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej, czy też bieżącego zobowiązania podatkowego jest w istocie czynnością rachunkową sprowadzającą się do przeksięgowania należnego zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej względnie przyszłego zobowiązania podatkowego. Postanowienie w przedmiocie zaliczenia potwierdza w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na zaległość (zobowiązanie) podatkową lub odmowa dokonania zaliczenia zgodnie z wnioskiem podatnika. Postanowienie to ma zaś charakter jedynie wtórny wobec następującego z mocy prawa zaliczenia nadpłaty lub też zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowej czy też bieżących zobowiązań podatkowych. Organ podatkowy winien był wszcząć postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji podatkowej z uwagi na przedstawione przez spółkę zdarzenie przyszłe.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi , jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do tego, czy Minister Finansów prawidłowo uznał, że przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenie przyszłe, nie pozwalało na wydanie interpretacji, a w rezultacie czy zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Sąd podkreśla, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Pozycję prawną organu podatkowego przy wydaniu interpretacji wytyczają przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 O.p. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy. Jednocześnie sąd zwraca uwagę na kwestię bardzo istotną, że według art. 14b § 2a O.p. przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej.

Zdaniem sądu w sprawie zachodziła wymieniona w art. 165a § 1 O.p., "inna przyczyna" uniemożliwiając wszczęcie postępowania. Błędne jest rozumienie art. 14b § 1 O.p. w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Nie są interpretacje indywidualne panaceum na wszelkie wątpliwości podatnika dotyczące sposobu rozumienia przepisów prawa podatkowego. Nie służą interpretacje do udzielania porad podatkowoprawnych. Interpretacja może być wydana wtedy i tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Z kolei przedmiotem interpretacji indywidualnej są przepisy prawa podatkowego. Powyższe oznacza, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 O.p.

Sąd zauważa, że w sprawie odpowiedź na postawione we wniosku pytanie rozstrzygałaby o sposobie zachowania się organu podatkowego. Użyte w art. 14b § 1 O.p. pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć jako odnoszące się do przepisów procesowych, materialnoprawnych takich, których potencjalnym adresatem nie jest organ podatkowy lecz jest nim wyłącznie podatnik. Celem interpretacji indywidualnej jest przecież wskazanie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega prawnopodatkowe skutki opisanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a w przypadku błędnego stanowiska wnioskodawcy wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym.

W opinii sądu prawidłowość obliczenia przez urząd skarbowy zwrotu VAT oraz możliwość zaliczenia tego zwrotu lub nie na poczet innych zobowiązań nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Nie można w drodze interpretacji rozstrzygnąć czy istnieje w sprawie możliwość zaliczenia kwoty podatku zadeklarowanej do zwrotu lub jej części na poczet innych zobowiązań. O zaliczeniu o którym mowa w art. 76, art. 76a, art. 77b w związku z art. 76b O.p. decyduje naczelnik danego urzędu skarbowego, gdy kwota zwrotu podatku nie jest sporna. Ponadto do naczelnika urzędu skarbowego należy ocena zasadności zwrotu, i w konsekwencji przedłużenie terminu do czasu zakończenia ewentualnej weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanego w ramach czynności sprawdzających. Organ stwierdza we własnym zakresie czy ma dokonać zwrotu i zarachowania na poczet zobowiązań oraz kiedy tego ma dokonać. Prawo do zwrotu różnicy podatku przysługuje w sposób oraz w trybie przewidzianym w art. 87 ust. 1 i art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Fakt wykazania przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu, z jednoczesnym złożeniem wniosku o zaliczenie zadeklarowanej kwoty do zwrotu nie oznacza, że to zaliczenie jest możliwe. Zasadność tego zwrotu może podlegać sprawdzeniu w prowadzonym w stosunku do podatnika VAT postępowaniu wyjaśniającym; zwrot podatku dokonywany jest na rachunek bankowy uprawnionego podatnika, w terminach, które wprost wskazuje, bądź, w kontekście uprawnień organu zwracającego różnicę podatku, przywołuje ustawa o VAT. Przepisy art. 87 ust. 1 i art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, stanowią o uzyskaniu - otrzymaniu - zwrocie różnicy podatku, natomiast art. 76b O.p. o zaliczeniu (dokonanego) zwrotu podatku na poczet innych zobowiązań podatkowych. Zaliczenie zwrotu, o którym mowa w art. 76b § 1 w związku z art. 76 § 1 i 76a § 1 O.p. odnosi się do wykonanego, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze niezrealizowanego. Zanim bowiem, w określonym terminie, kwota zwrotu podatku znajdzie się na rachunku bankowym podatnika, organ podatkowy może w postępowaniu wyjaśniającym ustalić i ocenić, że deklarowany zwrot jest nieuzasadniony (por. wyrok NSA z 11 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 23/10). W tym kontekście odpowiedź na postawione we wniosku pytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych interesujących skarżącą spółkę.

Podsumowując sąd stwierdza, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być jedynie te przepisy prawa podatkowego, które są skierowane do podmiotu zainteresowanego uzyskaniem interpretacji bowiem w pojęciu przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., nie mieszczą się przepisy adresowane do organów podatkowych. Zasadnie organ interpretacyjny przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz z art. 14b § 2a O.p. i odmówił wszczęcia postępowania interpretacyjnego. Nieuzasadnione okazały się w związku z tym zarzuty naruszenia art. 165a § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 2a, oraz art. 76b w zw. z art. 76a § 2 O.p.

Z tych powodów sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.