Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1488/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 259
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 471
law: Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 września 2022 r. nr I-III.7721.17.8.2020 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S.A. w W. (dalej zwana: "spółką" lub "skarżącą") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") z dnia 30 września 2022 r. nr III.7721.17.8.2020 odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wydana w następującym stanie sprawy;

Decyzją z 19 sierpnia 2020 r. nr 4.74.2020 znak: AB.6740.4.120.2018, Starosta [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji"), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. 2020 r. poz. 1133; dalej: "u.P.b.") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; dalej: "K.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla A. S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. S.A. składającej się z wieży kratowej z fundamentem, anten sektorowych, radioliniowych, dwóch szaf teletechnicznych posadowionych na fundamentach oraz wewnętrznej linii zasilającej od projektowanej rozdzielnicy TGSM do planowanego przez [...] zestawu złączowo-pomiarowego w ogrodzeniu, na działce nr ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym B., jednostce ewidencyjnej [...]. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył m.in. ostateczną decyzję Wójta Gminy [....] z [...] września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.N. podnosząc, że zamierzona inwestycja w żaden sposób nie przystaje do istniejącej czy też planowanej zabudowy w okolicy. Zdaniem odwołującego się budowa kratownicowego masztu o wysokości 40 metrów wpłynie negatywnie na walory przebiegających przez miejscowość szlaków turystycznych takich jak [...]. Podniósł, że w sąsiedztwie znajduje się także objęty programem Natura 2000 obszar [...], a także szereg obiektów o charakterze zabytkowym oraz atrakcji turystycznych. Ponadto w ocenie skarżącego brak jest podstaw do uznania, że projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zarzucił również naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 u.P.b. poprzez uznanie, że w sprawie przeprowadzona została kompletna i całkowita ocena oddziaływania inwestycji na środowisko oraz nieodległy obszar objęty programem Natura 2000, bez zbadania czy wiązki promieniowania tych anten nakładają się na siebie i określenia wartości ewentualnego ich skumulowanego promieniowania, co jest konieczne dla oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko pod kątem jego ewentualnego potencjalnego oddziaływania. W ocenie odwołującego się doszło również do naruszenia przepisów postępowania z powodu pominięcia udziału w postępowaniu podmiotów, którym na początkowym jego etapie przyznano status strony, a które pozostają w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 31 grudnia 2020 r., działając w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, pomimo braku kompletności projektu budowlanego. Podniósł, że inwestycja, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, powinna obejmować całość zamierzenia budowlanego, podczas gdy w projekcie budowlanym wskazano, że: "Zasilanie Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej sieci A. nr [...] nie jest przedmiotem opracowania". Wyodrębnienie z projektu budowlanego budowy przyłącza energetycznego, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w celu wykonania go w kolejnym etapie inwestycji, organ odwoławczy uznał za naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.).

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 139/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił sprzeciw spółki wniesiony od powyższej decyzji.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1619/21, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję organu II instancji. W ocenie NSA stanowisko organu odwoławczego i Sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie inwestycja budowy stacji telefonii komórkowej ma być realizowana w dwóch etapach było błędne. NSA wskazał, że zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd pierwszej instancji dokonały niewłaściwej kwalifikacji przyłącza energetycznego objętej pozwoleniem na budowę stacji telefonii komórkowej, błędnie utożsamiając z nim część sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego (inwestora) usługę dystrybucji energii elektrycznej.

Nawiązując do definicji przyłącza elektroenergetycznego zawartej w § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93, poz. 623, z późn. zm.), Sąd wyjaśnił, że jest to odcinek sieci zasilającej łączącej linię elektro-energetyczną z instalacją elektryczną konkretnego obiektu budowlanego. Miejscem przyłączenia jest natomiast punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią, czyli instalacjami połączonymi i współpracującymi ze sobą, służącymi do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należącymi do przedsiębiorstwa energetycznego (§ 2 pkt 7 powołanego rozporządzenia oraz art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 716, z późn. zm.). Z kolei miejsce rozgraniczenia własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego i instalacji podmiotu przyłączanego określa umowa o przyłączenie do sieci zawierana pomiędzy inwestorem a przedsiębiorstwem energetycznym i tym samym kwestia ta nie podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej.

NSA wskazał, że skoro tylko wewnętrzna linia zasilająca biegnąca od rozdzielni A. do złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu stanowi przyłącze elektroenergetyczne stacji bazowej telefonii komórkowej, natomiast linia zasilająca od złącza pomiarowego umiejscowionego na linii ogrodzenia wokół projektowanego obiektu do budynku położonego na działce nr ew. [...] stanowi linię elektroenergetyczną sieci łączącą jednostkę wytwarzania energii elektrycznej bezpośrednio z odbiorcą, to nie mogła ona być realizowana przez tego odbiorcę (inwestora) i objęta pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym przez nie projektem budowlanym. Sąd zauważył ponadto, że realizacja tej linii przez podmiot przyłączany, byłaby niezgodna z decyzją Wójta Gminy [....] z dnia [...] września 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem planowany jej przebieg od złącza pomiarowego na ogrodzeniu stacji bazowej telefonii komórkowej do stanowiącego miejsce przyłączenia złącza na budynku na działce nr ew. [...] pozostaje poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji określonymi w załączniku do tej decyzji.

NSA zaznaczył również, że nieobjęcie pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego przyłącza elektroenergetycznego dla tego obiektu, co do zasady nie może powodować naruszenia przepisu art. 33 ust. 1 u.P.b., ponieważ przepis ten dotyczy realizacji inwestycji wieloobiektowych i nie może tym samym dotyczyć budowy przyłączy, bowiem są one urządzeniami a nie obiektami budowlanymi.

Sąd wskazał także, że w aktualnym stanie prawnym, na skutek nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. poz. 443), usunięto z przepisu art. 34 ust. 3 pkt 3 obowiązek załączenia do projektu oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, gazowych, elektroenergetycznych itp. Jednakże w rozpoznawanej sprawie stosowne oświadczenie gestora sieci zostało przez inwestora dołączone pomimo braku obecnie takiego obowiązku. NSA podkreślił, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany: w częściach rysunkowych i projektu zagospodarowania terenu pokazuje układ linii lub przewodów elektrycznych i związanych z nimi urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi oraz przyłączeniem do tych sieci i złączy do instalacji planowanego obiektu - stosownie do przepisów § 8 ust. 3 pkt 7 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935).

Na skutek powyższego wyroku, Wojewoda rozpatrując ponownie odwołanie J.N., wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 września 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 u.P.b., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia 19 sierpnia 2020 r. i jednocześnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] r. Inwestor został zobowiązany do usunięcia w terminie do dnia 31 stycznia 2022 r. – przedłużonym następnie do dnia 30 maja 2022 r. – nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji, jednak pomimo upływu wyznaczonego przez organ terminu spółka nie uzupełniła wszystkich wskazanych w postanowieniu braków. Jak zaznaczył organ, pismem z dnia 28 lipca 2022 r. poinformowano Inwestora, że projekt budowlany nie został uzupełniony w zakresie pkt 4 ww. postanowienia, tj. doprowadzenia części opisowej i części rysunkowej projektu budowlanego do zgodności z wymogami decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w zakresie wymiarów projektowanego rusztu pod szafy teletechniczne (w powyższej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazano, iż ruszt pod szafy teletechniczne będzie posiadał wymiary 2,31 m x 1,50 m, natomiast w części rysunkowej projektu wskazano, że projektowany ruszt posiada wymiary 2,31 x 1,20 m) oraz w zakresie pkt 7 postanowienia dotyczącego daty dokonania poprawek w projekcie (data opracowania projektu wskazana na stronie tytułowej nie koresponduje z datą dokonanych w dniu 11 marca 2022 r. poprawek w projekcie), co może skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę, jednakże spółka nie ustosunkowała się do powyższego w wyznaczonym terminie. Wojewoda wskazał, że wobec zaistniałych okoliczności zobligowany był uchylić ww. decyzję Starosty [...] z dnia 19 sierpnia 2020 r. i orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, uznając przy tym za bezprzedmiotowe odnoszenie się do zarzutów odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła organowi:

1. wadliwą wykładnię art. 35 ust. 3 u.P.b., poprzez uznanie, że nie uczyniła zadość ww. postanowieniu Wojewody z dnia [...] grudnia 2021 r., podczas gdy pismem z dnia 30 maja 2022 r. przedłożyła cztery jednobrzmiące egzemplarze projektu budowlanego, spełniające wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.P.b.;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ i co do podstaw prawnych decyzji;

3. naruszenie przepisu art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zakresie konstrukcji uzasadniania decyzji poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie oceny projektu budowlanego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 u.P.b. nie jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym, wobec czego organ przed podjęciem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę powinien zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków. Spółka podniosła, że z uwagi na skutek niezastosowania się przez inwestora do wezwania, wydane postanowienie musi być jasne, precyzyjne, dokładnie określać stwierdzone przez organ nieprawidłowości, aby nie powstały jakiekolwiek wątpliwości co do potrzeby i sposobu wykonania obowiązku. Skarżąca zaznaczyła, że pismem z dnia 30 maja 2022 r. w wykonaniu powyższego postanowienia przedłożyła cztery jednobrzmiące egzemplarze projektu budowlanego. W jej ocenie nie zachodzi wskazana przez organ niezgodność w projekcie budowlanym, ponieważ zgodnie z informacją uzyskaną od projektanta wymiar 1,5 m to gabaryt rusztu wraz z cokołem fundamentu, natomiast część stalowa ma 1,2 m.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do wyżej wskazanych wyjaśnień uzyskanych od projektanta, organ stwierdził, że nie znajdują one odzwierciedlenia w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty. Jak wskazał, w części rysunkowej projektu brak dokładnego zwymiarowania zarówno rusztu jak i fundamentu pod ruszt, pozwalającego na jednoznaczne stwierdzenie jakie są całkowite wymiary projektowanych elementów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z przedstawionych Sądowi do kontroli akt wynika, że po wyroku NSA z dnia 14 września 2021 r. i zwrocie akt administracyjnych, Wojewoda w dniu [...] grudnia 2021 r. wydał postanowienie oparte na przepisie art. 35 ust. 1 i 3 u.P.b. zobowiązując Spółkę do usunięcia wskazanych w pkt 1 – 7 nieprawidłowości, w tym m.in. do doprowadzenia części opisowej i części rysunkowej projektu budowlanego do zgodności z wymogami decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r., znak [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w zakresie wymiarów projektowanego rusztu pod szaty teletechniczne. Wojewoda wprost naprowadził, że w powyższej decyzji wskazano, że ruszt pod szafy teletechniczne będzie posiadał wymiary 2,31m x 1,50 m, zaś w części rysunkowej projektu wskazano, że projektowany ruszt posiada wymiary 2,31m x 1,20 m (str. 83, rys. K, str. 2 Rzut przyziemia).

Na usunięcie wyszczególnionych w postanowieniu nieprawidłowości Wojewoda wyznaczył Spółce termin do dnia 31 stycznia 2022 r. Postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 31 grudnia 2021 r. Pismem z dnia 27 stycznia 2022 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym tego samego dnia pełnomocnik, który zgłosił swój udział w sprawie i przedstawił pełnomocnictwo wraz z informacją z KRS, zawnioskował o przedłużenie terminu do 30 maja 2022 r. Wojewoda uwzględnił ten wniosek, o czym poinformował pismem z dnia 14 lutego 2022 r.

W dniu 31 maja 2022 r. zostały złożone 4 egzemplarze projektu budowlanego.

Pismem z dnia 28 lipca 2022 r. Wojewoda poinformował strony o zebraniu dowodów w sprawie. W treści tego zawiadomienia, odwołując się do obowiązku wynikającego z art. 79a k.p.a., organ odwoławczy poinformował, że w przedłożonym w wykonaniu postanowienia projekcie budowlanym nie ma poprawek odnoszących się do pkt 4 tego postanowienia (wyżej szczegółowo opisano) oraz w zakresie pkt 7 dotyczącego daty dokonania poprawek w projekcie (data opracowania projektu wskazana na stronie tytułowej nie koresponduje z datą dokonanych w dniu 11 marca 2022 r. poprawek w projekcie), co może skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Wyznaczony został termin 7 dni od daty doręczenia pisma na zapoznanie się z aktami sprawy, zgłoszenie ewentualnych uwag i zastrzeżeń i na przedłożenie dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji zgodnej z żądaniem (art. 79a § 2 k.p.a.).

Ponadto poinformowano, że w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie RM z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdzie uchylono m.in. pkt 7 z § 2 i pkt 8 z § 3 dotyczący instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz. Według Wojewody ta zmiana przepisów powinna znaleźć odzwierciedlenie w opracowanym projekcie budowlanym.

Zawiadomienie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 1 sierpnia 2022 r. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie. W dniu 30 września 2022 r. Wojewoda wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylając decyzję organu I instancji i odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Podstawą odmowy było nieuzupełnienie przez inwestora nieprawidłowości w projekcie w zakresie objętym pkt 4 i 7 postanowienia z dnia 27 grudnia 2021 r.

Zasadnie Wojewoda odwołał się do brzmienia art. 35 ust. 1 u.P.b. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), a to wobec treści art. 35 ust. 1 u.P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ miał obowiązek sprawdzić m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami wcześniej opisanej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2017 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z ww decyzji lokalizacyjnej (k. 14 i nast. akt I instancji) w jej pkt 3 odnoszącym się do szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zagospodarowania ppkt a – w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i ukształtowania ładu przestrzennego, tiret drugie 5 znacznik (piąta wytłuszczona kropka) na str. 2 tej decyzji Wójta ustalono, że ruszt pod szafy teletechniczne miał mieć wymiary 2,31m x 1,5m. Taki szczegółowy opis elementu inwestycji w ostatecznej decyzji lokalizacyjnej i podanie jego wymiarów determinował rozwiązania projektowe i stwarzał wymóg odnoszący się wprost do niego, który musiał uwzględniać projekt budowlany. W przepisach prawa budowlanego, w tym wykonawczych, nie ma definicji "rusztu". W samej ustawie pojęcie "ruszt" występuje tylko w art. 3 pkt 5a definiującym pojęcie "przenośny wolno stojący maszt antenowy". W Wikipedii pojęcie rusztu funkcjonujące w budownictwie opisano jako budowlaną konstrukcję przestrzenną składającą się z dźwigarów (żelbetowych, stalowych, drewnianych), których osie, prostopadłe do siebie, tworzą zazwyczaj prostokątną siatkę leżącą na jednej płaszczyźnie, najczęściej poziomej. Ruszty stosowane są jako wiązary dachowe przy ich dużych rozpiętościach oraz jako fundamenty składające się z żeber (ław) opartych bezpośrednio na gruncie lub na głowicach pali w nim zagłębionych. Ruszt często łączy się monolitycznie z ułożoną na nim płytą żelbetową lub stalową. Taka konstrukcja bywa też stosowana jako tzw. strop płytowo-żebrowy (zaczerpnięte z Internetu – Wikipedia).

W przedłożonym wraz z aktami sprawy projekcie budowlanym znajduje się opis techniczny tego elementu wraz z fundamentem (k. 60) pt. projekt budowlany rusztu stalowego oraz ogrodzenia w związku z budową stacji bazowej [...] (...). W opisie tym oznaczonym "4. opis szczegółowy" pod poz. 4.1. opisana została konstrukcja rusztu, który ma być wykonany z ceowników C140 o długości 2310 mm połączonych ze sobą za pomocą poprzeczek z ceowników C.100. Ruszt ma być wyposażony w podesty obsługowe wykonane z krat pomostowych KWO 33 x 33 30 x 2 opartych na wspornikach ceowników. Pod poz. 4.2. opisano odrębnie fundament dla rusztu, zgodnie z którym ruszt ma być zamontowany do 2x bloków fundamentowych F.1 pośrednio poprzez słupki (El.1.2) za pomocą prętów Ø 16 osadzonych z użyciem żywicy HIT-HY 170. Bloki fundamentowe F.1 mają być posadowione na głębokości 1,05 m p.p.t. na warstwie podkładowej z chudego betonu o grubości 0,05 m.

W części rysunkowej projektu (k. 83 – rzut przyziemia) zaprojektowany ruszt ma wymiary 2310 x 1200 mm (na rysunku odnośnikiem oznaczono i opisano projektowany "ruszt z urządzeniami"). Na k. 84 projektu znajduje się rysunek zestawczy rusztu w skali 1:20, gdzie widoczne są jego wymiary - 2310 x 1200. Z rysunku A-A wynika, że fundament wystaje 5cm ponad poziom gruntu. Jest również zwymiarowany sam fundament (1,05m). Pozostałych wymiarów nie ma.

Z powyższego wynika, że ruszt jest odrębnym elementem od fundamentu i jego wymiary wynoszą – tak jak wskazał Wojewoda w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2021 r. – 2310 x x1200mm, tj. 2,31m x 1,20m. To zaś powoduje, że rzeczywiście w tym zakresie projekt nie jest zgodny z postanowieniami ostatecznej decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy [....] z dnia [...] września 2017 r. Przytoczone wcześniej zapisy sentencji decyzji lokalizacyjnej odnoszące się do rusztu nie pozostawiają w tym zakresie wątpliwości. Strona skarżąca w żaden sposób nie zareagowała na treść dodatkowego zawiadomienia Wojewody z dnia 28 lipca 2022 r. Dopiero w skardze zarzuciła, że "zgodnie z informacją uzyskaną od projektanta, wymiar 1,5m to gabaryt rusztu wraz z cokołem fundamentu. Natomiast część stalowa ma 1,2 m, stąd nie ma niezgodności". Z przytoczonego wcześniej opisu technicznego jasno jednak wynika, że ruszt to odrębny od fundamentu, na którym ma być osadzony, element inwestycji, który według zwymiarowania na k. 83 projektu (część rysunkowa) ma ewidentnie jeden z wymiarów inny niż to ustalono ostateczną decyzją lokalizacyjną.

W ocenie Sądu ta rozbieżność wymiarów rusztu została prawidłowo zakwalifikowana przez organ odwoławczy jako niezgodność projektu budowlanego z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego i była wystarczającą podstawą do orzekania opartego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 4 u.P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem w kontrolowanej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. co do czego nie ma wątpliwości. Jeśli bowiem wymiary elementu stacji bazowej jakim jest ruszt, zostały szczegółowo podane w rozstrzygnięciu decyzji lokalizacyjnej, to są to parametry wiążące przy ocenie zgodności projektu z tą decyzją. Wbrew zarzutom skargi wymaganie zgodności projektu z warunkami decyzji lokalizacyjnej znajdują oparcie w przepisach prawa. Stosownie bowiem do art. 35 ust. 3 u.P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno – budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w powyższym zakresie istniały podstawy do wezwania inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z decyzją lokalizacyjną oraz to, że nie zostało to wykonane.

Wojewoda jeszcze, działając w oparciu o art. 79a k.p.a., przed wydaniem decyzji poinformował o tym pełnomocnika inwestora, co również pozostało bez żadnej reakcji spółki. Wobec powyższego bez znaczenia i żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostawało rozważanie czy zasadne było oczekiwanie po dokonanych poprawkach odzwierciedlenia dokonania powyższego na stronie tytułowej projektu.

Wydaje się przy tym, że nie jest pozbawione podstaw stanowisko Wojewody zarzucające, że przedstawiony projekt powinien być po poprawkach (usunięciu nieprawidłowości) także na stronie tytułowej opatrzony datą ich dokonania. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1035). Dokonanie poprawek w projekcie ingeruje bowiem w treść projektu i mieści się w pojęciu jego "opracowania".

Wobec wyraźnego rozróżnienia w projekcie rusztu od fundamentu, na którym miał zostać on osadzony, bez znaczenia pozostaje informacja podana w skardze dotycząca wymiarów tych fundamentów. Materiałem dowodowym podlegającym w tej sprawie ocenie był projekt budowlany i jego zawartość oraz przedstawione przez inwestora dokumenty. Rzeczywiście w uzasadnieniu nie ma oceny wiarygodności dowodów ale tej wiarygodności organ nigdzie nie zakwestionował a przy tym treść decyzji lokalizacyjnej nie była przedmiotem sporu. Sformułowanie decyzji odnoszące się do wymiarów rusztu jest jasne i nie budzi wątpliwości. Braki decyzji w ww zakresie nie mogły mieć więc żadnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu postanowienie z dnia [...] grudnia 2021 r. zostało sformułowane w taki sposób, że strona nie powinna mieć wątpliwości, czego oczekuje od niej organ. Zresztą w toku postępowania nie zostały zakwestionowane obowiązki wynikające z tego postanowienia, w tym w szczególności objęte pkt 4 czy 7. Nie ulega wątpliwości, że spółka została wezwana do doprowadzenia projektu do zgodności z decyzją lokalizacyjną i wbrew twierdzeniom skargi, tego nie uczyniła, co jasno wynika z przedstawionego do kontroli wraz aktami projektu. Podstawa prawna żądania określonego w pkt 4 i 7 postanowienia z dnia 27 grudnia 2021 r. była prawidłowa, a wezwanie zasadne. Organ bowiem miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Wynika to wprost z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt. 1 Prawa budowlanego organ był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu, co wiązało się z koniecznością uprzedniego uchylenia decyzji I instancji.

W świetle powyższego brak podstaw do stwierdzenia, że Wojewoda naruszył przepisy prawa procesowego czy materialnego wskazane w skardze w sposób, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Sprawa została rozstrzygnięta przez Wojewodę w oparciu o materiał znajdujący się w aktach sprawy, którego treść nie była kwestionowana. Inwestor zaś nie wykonał w pełni postanowienia z dnia 27 grudnia 2021 r.

Mając na uwadze powyższe skargę Sąd oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.