Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1406/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4, art. 13ha ust. 1, art. 13ha ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: zał. nr 1 pkt 13 lit. c
journal: Dz.U. 2011 nr 80 poz 433
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę  elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej
article: art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "K.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm., dalej "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 890), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm., dalej: "u.t.d."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. D. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...] grudnia 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że [...] stycznia 2020 r. zarejestrowano przejazdy pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 09:05:32, na odcinku drogi [...] węzeł [...] - węzeł [...] oraz przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 10:24:22, na odcinku drogi [...] węzeł [...] - węzeł [...].

Organ wyjaśnił, że na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekracza 3,5 tony, a jego właścicielem w dniu powstania naruszenia była Strona.

GITD wskazał, że pismem z [...] marca 2020 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas ww. przejazdu, pouczając o treści art. 10 § 1 K.p.a.

GITD wskazał następnie, że pełnomocnik Strony pismem, które wpłynęło do urzędu 10 kwietnia 2020 r. poinformował, że pojazd o numerze rej. [...] był uprzednio zarejestrowany na nr [...], który to posiadał urządzenie przeznaczone do poboru opłat. Jednocześnie, pełnomocnik złożył wniosek dowodowy o przesłuchanie świadków - kierowców pojazdów oraz dyspozytora na okoliczność dopełnienia przez Stronę wszelkich obowiązków związanych z gotowością do pobrania opłaty przez system Viatoll (zamontowane urządzenie w pojeździe, dostępne środki pieniężne).

Organ wyjaśnił dalej, że na podstawie pisma z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] ustalono, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...][...] stycznia 2020 r. po drodze krajowej [...] węzeł [...] - węzeł [...] o godzinie 09:05:32 oraz o godzinie 10:24:22, tym samym odcinku, nie została uiszczona. W dniu przejazdu ww. pojazd nie był zarejestrowany w systemie. Pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zarejestrowany w systemie [...] kwietnia 2020 r. o godzinie 22:26:17, a więc już po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Opłata elektroniczna za przejazd nie została również uiszczona za pośrednictwem urządzenia viaBOX nr [...] przypisanego do pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Zgodnie z ww. pismem w dniu naruszenia nie odnotowano nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu elektronicznego poboru opłat oraz działaniu bramownic. W dniu naruszenia nie odnotowano płatności żadnych transakcji dla pojazdu o nr rejestracyjnym [...].

Organ postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. nie uwzględnił żądań pełnomocnika Strony, ze względu na art. 78 § 2 K.p.a. Jednocześnie zawiadomił Stronę o nowym materiale dowodowym i poinformował, że Strona przed wydaniem decyzji ma prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Strona pozostawiła ww. pisma bez odpowiedzi.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wyjaśnił, że urządzenie viabox przypisywane jest zawsze do konkretnego pojazdu, a głównym identyfikatorem pojazdu jest jego numer rejestracyjny. Tym samym dla każdego z pojazdów wydawane jest odrębne urządzenie viabox, a użytkownik po otrzymaniu takiego urządzenia zobowiązany jest do zainstalowania tego urządzenia wyłącznie w pojeździe, do którego zostało przypisane. Umieszczenie urządzenia viabox w pojeździe, do którego nie zostało przypisane, czy też którego dane są niezgodnie z tymi, które są zamieszczone w systemie, może skutkować nieuiszczeniem opłaty elektronicznej za przejazd. W przedmiotowej sprawie system wygenerował zapis ewidencyjny o treści "Brak komunikacji z OBU, ważna umowa dla NRP nie została zidentyfikowana". Organ zaznaczył, iż materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, a przede wszystkim szczegółowy wykaz operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika potwierdza, że opłata elektroniczna należna za przejazd pojazdu o numerze rej. [...],[...] stycznia 2020 r. po drodze krajowej o godzinie 09:05:32 oraz 10:24:22 nie została uiszczona. W tym dniu nie odnotowano również transakcji poboru opłaty elektronicznej z urządzenia viabox przypisanego do pojazdu o numerze rej. [...], dlatego dodatni stan salda konta użytkownika nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem przy braku komunikacji system nie może pobrać należnej za przejazd opłaty elektronicznej. Ustalono również, że [...] stycznia 2020 r. system elektronicznego poboru opłat funkcjonował prawidłowo.

Zdaniem organu ponownie rozpoznającego sprawę postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 kpa i art. 77 kpa), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji.

Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie może zastosować instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu opisanej w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Jeżeli strona uchybiła podstawowym obowiązkom w zakresie uiszczania opłaty elektronicznej, jakimi są zawarcie umowy z operatorem systemu Viatoll na poddany kontroli pojazd i nabycie urządzenia viabox dla tego pojazdu, a obowiązek ten dotyczy wszystkich użytkowników systemu, to w żadnym razie nie można mówić o znikomej szkodliwości czynu w rozumieniu art. 189f § 1 K.p.a. organ dodał też, że za siłę wyższą, zgodnie z definicją określoną w doktrynie prawa, uważa się zdarzenia o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim, nad którym człowiek nie panuje, dlatego w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły też, zdaniem organu, okoliczności przewidziane w art. 189e K.p.a.

Konkludując GITD stwierdził, że korzystający z drogi krajowej, wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym, byli zobowiązani do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Powyższy obowiązek nie został dopełniony, dlatego też, jak wskazał GITD, prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Pismem z 6 kwietnia 2021 r. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z [...] marca 2021 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a takze o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wadliwy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanej decyzji oraz przyjęcie, że pojazd o nr rejestracyjnym [...] nie został wyposażony w urządzenie viaBOX i pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat i w konsekwencji uznaniu, że kara pieniężna została na Skarżącą zasadnie nałożona, podczas gdy Skarżąca wypełniła wszelkie obowiązki Użytkownika ESPO, w pojeździe znajdowało się sprawne urządzenie viaBOX, które komunikowało się z urządzeniami kontrolnymi, a na koncie Skarżącej znajdowały się środki na pokrycie opłat za przejazdy,

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie,

3) art. 8 § 1 K.p.a., poprzez naruszenie przez organy obu instancji zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej, polegające na nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w kwocie 1 500 złotych w sytuacji, gdy do braku poboru opłaty należnej za przejazd płatnym odcinkiem drogi doszło tylko na skutek wadliwego działania systemu ESPO i niezależnego od Użytkownika braku skomunikowania się sprawnego urządzenia viaBOX z urządzeniem kontrolnym,

4) art. 189 § 1 K.p.a., polegające na całkowitym zaniechaniu zbadania przez organ I instancji, czy w niniejszej spawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, w sytuacji gdy wysokość kary w sposób niewspółmierny odbiega od wartości opłaty elektronicznej,

5) art. 7a K.p.a., poprzez nieuznanie wątpliwości co do charakteru przyczyn technicznych powodujących brak połączenia pomiędzy bramownicami a urządzeniem pokładowym Skarżącej jako okoliczność, która według reguł procesowych winna być tłumaczona na korzyść Skarżącej,

6) art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istniały podstawy do nałożenia kary.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że organ nie przeanalizował w sposób dokładny zebranych w sprawie dowodów, co więcej odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych przez Skarżącą, które w jej ocenie miały istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem świadkowie mieli potwierdzić fakt, że w dniu popełnienia naruszenia pojazd o nr rejestracyjnym [...] był wyposażony w działające i prawidłowo zamontowane urządzenie viaBOX. Podkreśliła, że w toku prowadzonego postępowania wskazała, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] i pojazd o numerze rejestracyjnym [...], to ten sam pojazd marki [...]. Został on bowiem przerejestrowany. Z wykazu natomiast należnych i pobranych opłat zarejestrowanych na koncie Skarżącej wynika, że urządzenie zamontowane w przedmiotowym pojeździe komunikowało się z urządzeniami kontrolnymi zamontowanymi na bramownicy. Sytuacja taka miała miejsce chociażby [...] stycznia 2020 r., tak też nie sposób przyznać, że zmiana numerów rejestracyjnych uniemożliwiła komunikowanie się urządzenia viaBOX z urządzeniami kontrolnymi na bramownicach. Nie jest prawdą także, jakoby niemożliwe byłoby w takiej sytuacji pobranie należnej opłaty za przejazd.

Zdaniem Skarżącej, organ w toku postępowania nie wyjaśnił w sposób dokładny i wszechstronny stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a w szczególności nie poczynił ustaleń związanych z określeniem, czy urządzenie pokładowe viaBox zainstalowane w samochodzie o numerze rejestracyjnym [...] było sprawne technicznie. Organ pominął konieczność wyjaśnienia podstawowych faktów, to jest - że pojazd był zarejestrowany w systemie viaTOLL oraz, że na rachunku użytkownika znajdowały się środki pieniężne. GITD ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, które w ocenie Skarżącej jest niewystarczające, że w dniu naruszenia nie odnotowano nieprawidłowości w funkcjonowaniu ESPO oraz urządzenia kontrolnego infrastruktury przydrożnej [...].

Skarżąca podkreśliła, że urządzenie nie informowało o nieprawidłowym działaniu w okresie pomiędzy 1 stycznia 2020 r., a 8 kwietnia 2020 r. Zgodnie z pismem GITD z [...] kwietnia 2020 r., Użytkownik pojazdu o nr [...] dokonał zamknięcia konta pojazdu [...] kwietnia 2020 r. oraz zwrócił urządzenie viaBOX jako funkcjonalne. Zatem nie sposób przyjąć, że wina w braku uiszczenia opłaty za przejazd leży po stronie Skarżącej, bowiem urządzenie znajdujące się w pojeździe było sprawne oraz na koncie Skarżącej znajdowały się środki wystarczające do pokrycia opłaty. Co więcej, Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której posiada ponad 100 pojazdów zarejestrowanych w systemie viaTOLL. Opłaty są uiszczane regularnie, od wielu lat. Wobec czego nie ma powodu, dla którego Skarżąca świadomie nie uiściłaby przedmiotowej opłaty.

Skarżąca dodała, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji braku należytego działania ESPO.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Wychodząc od analizy regulacji prawnej, należy wskazać, że obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zgodnie z którym "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...)". Według art. 13ha ust. 1 u.d.p., "Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6", to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z art. 13ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 u.d.p., "Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach." Zgodnie z art. 13k ust. 4 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji I instancji, "Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 2a-2d. wymierza się właścicielowi albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu albo korzystającemu z drogi, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu."

Jak wynika też z załącznika nr 1 pkt 13 lit. c do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, droga ekspresowa [...] na odcinku węzeł [...] - węzeł [...], została wymieniona jako odcinek drogi krajowej na której pobiera się opłatę elektroniczną.

W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez GITD, których nie kwestionuje również Skarżąca w zakresie przejazdu [...] stycznia 2020 r. pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] płatnym odcinkiem drogi [...] węzeł [...] - węzeł [...] o godzinie 09:05:32 oraz o godzinie 10:24:22, bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej. W dniu tym powyższy pojazd nie był zarejestrowany w systemie poboru opłat został natomiast zarejestrowany w systemie [...] kwietnia 2020 r. o godzinie 22:26:17. Z niebudzących wątpliwości ustaleń organu, wynika również, że opłata elektroniczna za przejazd nie została uiszczona za powyższe przejazdy za pośrednictwem urządzenia viaBOX nr [...] przypisanego do pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Z wyjaśnień Skarżącej wynika, że obie rejestracje dotyczą tego samego pojazdu, który w dniu stwierdzonego naruszenia po przerejestrowaniu związanym z zakończeniem umowy leasingu, zarejestrowany był na nr [...], wcześniej natomiast zarejestrowany był na nr [...]. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy rejestru przejazdów pojazdów Skarżącej płatnymi podcinkami dróg krajowych, jednoznacznie wynika, że [...] stycznia 2020 r., na koncie Skarżącej znajdowały się środki finansowe. Organ ustalił jednak również, że w dniu spornego przejazdu system elektronicznego poboru opłat ESPO oraz urządzenie kontrolne infrastruktury przydrożnej [...], funkcjonowały prawidłowo. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że urządzenie viaBOX nr [...] nie działało prawidłowo, sama Skarżąca podnosi, że urządzenie to było sprawne, co potwierdza również okoliczność zwrócenia przedmiotowego urządzenia [...] kwietnia 2020 r., jako funkcjonalne.

W ocenie Sądu, powyższe ustalenia wskazują, że brak jest podstaw do przyjęcia, że brak uiszczenia należnej opłaty elektronicznej za przejazd powyższego pojazdu [...] stycznia 2020 r. płatnym odcinkiem drogi ekspresowej [...] wynikał z przyczyn za które odpowiedzialność ponosiłby organ, tj. z przyczyn związanych z nieprawidłowym funkcjonowaniem systemu poboru opłaty elektronicznej oraz niesprawnością techniczną urządzenia viaBox.

Dlatego zdaniem Sądu, GITD prawidłowo przyjął, że Skarżąca nie wywiązała się z podstawowego obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., związanego z korzystaniem z płatnego odcinak drogi krajowej dokonując przejazdu pojazdów podlegającym opłacie elektronicznej bez jej uiszczenia i w związku z tym prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną decyzją z [...] grudnia 2020 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją. W związku z czym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 7a, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 K.p.a. GITD, działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, w świetle zatem treści art. 78 § 1 K.p.a., organ nie był obowiązany do przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność zainstalowania w spornym pojeździe sprawnego urządzenia viaBox. Podkreślenia wymaga, że organ nie kwestionował tych okoliczności, które nie są jednak wystarczające do uznania że Skarżąca wywiązała się z ciążących na niej obowiązków związanych z uiszczeniem opłaty elektronicznej i które wiążą się również z prawidłowym używaniem urządzenia viaBox. Organ wykazał, że w dniu spornego przejazdu system elektronicznego poboru opłat ESPO oraz urządzenie kontrolne infrastruktury przydrożnej [...], funkcjonowały prawidłowo, dlatego brak jest podstaw do przyjęcia, wbrew twierdzeniom Skarżącej, że z powyższych względów doszło do nieuiszczenia należnej opłaty elektronicznej.

W sprawie nie wystąpiły również wątpliwości co do treści normy prawnej. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Organy nie uchybiły przy tym zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd stwierdza także, że nieskuteczny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 189f § 1 K.p.a., polegającego na całkowitym zaniechaniu zbadania przez organ I instancji, czy w niniejszej spawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, w sytuacji gdy wysokość kary w sposób niewspółmierny odbiega od wartości opłaty elektronicznej. Należy wskazać, że pogłębioną analizę zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanej z art. 189f § 1 K.p.a., uzasadniających odstąpienie od nałożenia na Skarżącą spornej kary pieniężnej, przeprowadził GITD w zaskarżonej decyzji. Podkreślenia przy tym wymaga, że na Skarżącą nie została nałożona kara pieniężna za nieuiszczenie należnej opłaty elektronicznej w konkretnej wysokości, lecz za naruszenie przepisów prawa o drogach publicznych polegające na niewywiązaniu się z podstawowego obowiązku uiszczenia opłaty za poruszanie się płatnym odcinkiem drogi krajowej, wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Ustawodawca nie powiązał tego naruszenia z konkretną kwotą, przewidując karę pieniężną w tej samej kwocie 1.500 zł, za każde naruszenie ww. obowiązku w przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, innych niż zespół pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy. Niezależnie zatem od wysokości kwoty nieuiszczonej opłaty elektronicznej, każdy brak zapłaty tej opłaty stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. podlegające karze na podstawie art. 13k ust. 1 u.d.p., a więc naruszenie przepisów prawa o tej samej wadze. Dlatego wysokość nieuiszczonej w niniejszej sprawie przez Skarżącą opłaty elektronicznej, nie ma wpływu na ocenę wagi stwierdzonego w sprawie przez GITD naruszenia prawa i zastosowanie art. 189f § 1 K.p.a.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 17 czerwca 2021 r.