Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1251/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. W. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowiej z dnia 29 lutego 2024 r. nr KKU-365/23 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz I. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. I. W. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowiej z dnia 29 lutego 2024 r. nr KKU-365/23 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania

Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2024 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz przesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznego podpisanego z załącznikami terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skutecznie pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 5 lipca 2024 r. (z.p.o. k-18).

Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 12 lipca 2024 r.

Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu pełnomocnik Skarżącej do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełnił braków formalnych skargi. Pismem z dnia 2 lipca 2024 r. pełnomocnik Skarżącej poinformował o cofnięciu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Wezwanie do przedłożenia odpisu skargi znalazło podstawę w art. 47 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Z kolei wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed tutejszym Sądem lub przed sądami administracyjnymi znajduje podstawę w art. 37 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zatem nieprzedłożenie pełnomocnictwa przy złożeniu skargi podpisanej przez pełnomocnika stanowi brak formalny skargi. Powyższe potwierdza również to, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zaś przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. stawia każdemu pismu procesowemu wymóg dołączenia pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast

w myśl art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Skoro Skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i prawidłowego pouczenia o skutkach ich nieusunięcia

w wyznaczonym terminie, nie wykonała zarządzenia Sądu, to skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3. Z uwagi na odrzucenie skargi, orzeczenie zamieszczone w punkcie 2. postanowienia uzasadnione jest treścią art. 232 § 1 pkt p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że cofnięcie skargi dokonane pismem z dnia 2 lipca 2024 r. jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a to z tej przyczyny, że rozpatrzenie oświadczenia o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera żadnych braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiałyby jej rozpoznanie. W niniejszej sprawie skarga obarczona jest brakiem formalnym w postaci braku złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz braku przesłania jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznego podpisanego, który to brak nie został uzupełniony mimo wezwania, a to powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powyższej ustawy, mimo jej cofnięcia, a nie umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec tego oświadczenie cofające skargę nie mogło wywrzeć przed Sądem określonych skutków ze względu na wystąpienie negatywnej przesłanki wykluczającej jego uwzględnienie.