Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 330/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 27 par. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M. Ś. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

1.1 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor) postanowieniem z [...] 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.-Z. z [...] 2018 r. nr [...] odmawiające H. K. uznania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

1.2 Organ ustalił, że wierzyciel tj. Wójt Gminy S. wystawił tytuły wykonawcze obejmujące zaległości H. K. z tytułu podatku rolnego i nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi:

- o numerach [...],[...],[...]i [...], które zostały doręczone zobowiązanemu 7 października 2014 r., 25 listopada 2014 r. i 23 grudnia 2014 r.,

- o numerze [...], który został doręczony zobowiązanemu 2 maja 2016 r.,

- o numerach [...],[...],[...]i [...], które zostały doręczone zobowiązanemu 5 kwietnia 2017 r.,

- o numerach 617/2015, 68/2016, 179/2016 i 190/2017, które zostały doręczone zobowiązanemu w dniach 8 września 2017 r. i 2 listopada 2017 r.,

- o numerach [...],[...] i [...], które zostały doręczone zobowiązanemu 3 kwietnia 2018 r.

1.3 Pismem z 24 kwietnia 2018 r. H. K. złożył skargę na czynności egzekucyjne i zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w związku z dokonanym zajęciem nieruchomości. Wyjaśnił, że nie jest właścicielem nieruchomości, za którą naliczono mu należności podatkowe. Wniósł także o wstrzymanie egzekucji do czasu wyjaśnienia kwestii prawnych nieruchomości przed innymi instytucjami.

1.4 Organ wyjaśnił, że skarga na czynność egzekucyjną podlega rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniósł, że organem egzekucyjnym w sprawie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.-Z. Zarówno jednak organ egzekucyjny jak i Dyrektor - jako organ nadzoru - nie mogą merytorycznie rozpatrzeć zarzutów. Powołując treść art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej: u.p.e.a., wyjaśnił, że siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów upływał odpowiednio 14 października 2014 r., 2 grudnia 2014 r., 30 grudnia 2014 r., 9 maja 2016 r., 12 kwietnia 2017 r., 15 września 2017 r., 9 listopada 2017 r. i 10 kwietnia 2018 r. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje, że jest to czynność prawnie nieskuteczna. W takiej sytuacji brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów.

W kwestii wstrzymania postępowania egzekucyjnego organ wyjaśnił, że wniesienie zarzutu po terminie powoduje brak podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, stosownie do treści przepisów 35 § 1 i art. 33 u.p.e.a.

2.1 Na powyższe postanowienie H. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Opisał w niej okoliczności związane z własnością nieruchomości i kwestionowaną przez niego koniecznością opłacania podatku.

3.1 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

4.1 Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r.– Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a.

4.2 Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

4.3 Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. To oznacza, że zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. W przypadku uchybienia temu terminowi, organ obowiązany jest wydać postanowienie odmawiające uznania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tak wniesione zarzuty są bowiem spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Pogląd ten nie budzi wątpliwości zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie (por. Piotr Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz Wydanie VIII, teza 4 do art. 33 program Lex, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2296/14, z 2 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3259/13, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniesienie zarzutów po terminie jest przy tym okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tego stanu organ nie ma innej możliwości niż wydanie rzeczonego postanowienia. W związku z tym stwierdzenie, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania tej czynności nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z analizy obowiązującej normy prawnej – art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Gdy organ stwierdzi, że zarzut został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek odmówić jego uznania, nawet gdy przekroczenie terminu było nieznaczne.

4.4 W przedmiotowej sprawie Dyrektor prawidłowo ustalił daty doręczenia tytułów wykonawczych oraz terminy do wniesienia zarzutów - 14 października 2014 r., 2 grudnia 2014 r., 30 grudnia 2014 r., 9 maja 2016 r., 12 kwietnia 2017 r., 15 września 2017 r., 9 listopada 2017 r. i 10 kwietnia 2018 r. Tymczasem H. K. złożył zarzut dopiero 24 kwietnia 2018 r., czyli czternaście dni po upływie ostatniego z wymienionych terminów. Oznacza to jednoznacznie, że dokonał tej czynności z uchybieniem terminu. Należy przy tym zauważyć, że każdy z tytułów wykonawczych zawiera pouczenie w tej kwestii, mianowicie, że zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. H. K. został więc prawidłowo pouczony przez organ o terminie wniesienia zarzutów.

Powyższe oznacza, że zaskarżone do Sądu postanowienie jest zgodne z prawem. Organ prawidłowo odmówił uznania zarzutu jako wniesionego z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia.

Na marginesie sprawy nadmienić należy, że argumenty skargi odnoszące się do kwestii własności nieruchomości oraz ich opodatkowania wykraczają poza granice przedmiotowej sprawy i jako takie nie mogą być rozpoznane przez Sąd w niniejszym postępowaniu.

4.5 W tym stanie faktycznym i prawnym, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a Sąd skargę oddalił. O przyznaniu radcy prawnemu kwoty 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na postawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.).