Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 123/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący K. J. pismem z dnia 19 października 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w sprawie wydania mu zaświadczenia potwierdzającego pełnieni służby w MO i Policji w latach 1988-2005 w warunkach uzasadnionych podwyższenie emerytury policyjnej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 10 lipca 2009 r. nr 1/09 Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił K. J. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienia służby w MO i Policji w latach 1988 – 2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej (k. 3 a.a.).

Na skutek zażalenia K. J., postanowieniem z dnia 14 września 2009 r. (znak L.dz.Ah-1290/3/2009) Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy ww. postanowienie z 10 lipca 2009 r. (k. 8 a.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Powyższe stanowisko orzekający w sprawie Sąd w pełni aprobuje.

Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się postanowieniami, także w specyficznych rodzajach postępowań, jak w postepowaniach o wydanie zaświadczenia o żądanej treści.

Mając powyższe na uwadze, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po rozpatrzeniu jego zażalenia postanowieniem z dnia 14 września 2009 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.