Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 878/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 26 lipca 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej M. T. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S., będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, po uprzednim doręczeniu upomnienia nr Up [...] z dnia 10 października 2012 r. na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.; dalej: u.d.p.) i dwóch uchwał Rady Miasta Szczecina: Nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. oraz Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r. wystawił wobec M.T., dalej "skarżąca", w dniu 19 marca 2013 r. dziewięć tytułów wykonawczych.

Skarżąca wniosła zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, gdyż, jej zdaniem, właściwym organem egzekucyjnym w sprawie powinien być Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., a nie Prezydent Miasta S. oraz zarzut nieistnienia obowiązku opłaty za parkowanie. W ocenie skarżącej, z art. 13b ust. 1 u.d.p. wynikało, że opłaty pobiera się tylko w strefie płatnego parkowania i tylko w wyznaczonych miejscach. Skarżąca podniosła, że w zawiadomieniach i upomnieniach o nieopłaconym postoju nie jest sprecyzowane miejsce postoju. Jako miejsce postoju wpisywana jest ulica, przy której postój miał miejsce, co prowadziło, w jej ocenie, do nadużyć w postaci domagania się przez Miejski Zakład Obsługi Gospodarczej opłaty dodatkowej.

Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez skarżącą oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Skarżąca złożyła skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 6a ust 3 i art. 7 ust. 3 u.d.p. przez przyjęcie, że w okresie objętym zaskarżonym postanowieniem wystarczającym było, aby ulice w strefie płatnego parkowania miały status drogi publicznej oraz odpowiednią kategorię;

- art. 13b ust. 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w S. w strefie płatnego parkowania są wyznaczone miejsca, w których można pobierać opłaty za parkowanie;

- art. 13b ust. 7 i 13f ust. 3 w związku z art. 21 ust. 1 u.d.p. przez przyjęcie, że to Miejski Zakład Obsługi Gospodarczej, a nie Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w S. (zarząd dróg) był jednostką uprawnioną do pobierania opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie

WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 512/14 oddalił skargę skarżącej.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną na ww. wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

NSA wydał w dniu 21 czerwca 2016 r. wyrok o sygn. akt II GSK 233/15, w którym uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej koszty postępowania kasacyjnego.

NSA uznał za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 13b ust. 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w wyznaczonych miejscach. Według NSA, z regulacji prawnych zawartych w przepisach u.d.p. wynika obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania. Obowiązek ten ustanowiony w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. został doprecyzowany w art. 13b ust. 1 stanowiącym, że opłaty pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W ocenie NSA, z treści obu ww. przepisów wynika, że utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie płatnego parkowania miejscu, stosownie do treści art. 13b ust. 1 u.d.p. Według NSA, nie do zaakceptowania jest stanowisko, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za "miejsce wyznaczone" w rozumieniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. NSA przytoczył na poparcie swojego stanowiska, co do możliwości pobierania opłat za postój pojazdów w SPP tylko w miejscach w wyroki z: 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1852/11; 25 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 1684/13; 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2356/15 i 17 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2931/15 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA uznał za nieuzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Bezzasadny był zarzut naruszenia art. 13b ust. 7, art. 13f ust. 3 i art. 21 ust. 1 u.d.p. w związku z art. 19 § 1 u.p.e.a. Wbrew stanowisku skarżącej, Prezydent Miasta S. był właściwym w sprawie organem egzekucyjnym. Według NSA, bez wpływu na status Prezydenta Miasta S. jako organu egzekucyjnego jest wynikająca z art. 21 ust. 1 u.d.p. możliwość wykonywania przez niego jako zarządcę drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 5 u.d.p. obowiązków przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej przez radę miasta. W S. takie jednostki zostały powołane uchwałami Rady Miasta S., były to Miejski Zakład Obsługi Gospodarczej i Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego.

NSA uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 6a ust. 3 i art. 7 ust. 3 u.d.p. Przepisy te stanowią odpowiednio, że ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, a ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznanej sprawie były postanowienia wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie uchwały podjęte w sprawie ustalenia przebiegu dróg.

W dniu 7 września 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącej wraz załącznikami na poparcie jej stanowiska.

W dniu 9 września 2016 r. do Sądu wpłynęła kopia pisma Prezesa NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. skierowana do skarżącej oraz kopia artykułów prasowych.

Na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia 26 lipca 2013 r., stwierdzenie bezzasadności egzekucji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci projektu organizacji ruchu ze stycznia 2008 r.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a", dopuścił ww. dowód.

Sąd, rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu wyroku z dnia 17 września 2014 r. przez NSA wskazał, co następuje:

Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Oznacza to, że w konkretnej sprawie sąd, któremu sprawa została przez NSA przekazana nie może zająć innego stanowiska niż zaprezentowane przez NSA w danej kwestii.

Tym samym, jako zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 13b ust. 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w wyznaczonych miejscach. Jak wskazał NSA, utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie płatnego parkowania miejscu.

Wobec powyższego, organ winien ponownie rozpoznać sprawę ustosunkowując się do tego zarzutu w kontekście stanowiska zaprezentowanego w wyroku NSA.

Odnośnie pozostałych zarzutów należy je uznać za bezzasadne. Wskazać należy, że Prezydent Miasta S. był właściwym w sprawie organem egzekucyjnym. Prezydent Miasta S. ma możliwość wykonywania swoich obowiązków jako zarządca przy pomocy jednostki organizacyjnej, będącej zarządem drogi, utworzonej przez Radę Miasta, tj. Miejski Zakład Obsługi Gospodarczej oraz Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego. Ponadto, ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, a ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznanej sprawie były postanowienia wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie uchwały podjęte w sprawie ustalenia przebiegu dróg.

Wobec powyższego, organ rozpoznając sprawę ponownie związany będzie wyżej wymienionymi wskazanymi Sądu na podstawie art. 153 p.p.s.a, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Podkreślić należy, że przedmiotowy wyrok dotyczy sprawy indywidualnej i nie ma on bezpośredniego wpływu na inne postępowania dotyczące innych osób (w tym prawnych), parkujących pojazdy mechaniczne na terenie SPP w S.

Odnośnie dowodu złożonego na rozprawie nie miał on znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność ta będzie badana przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie złożonych przez skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).