Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1540/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W., M. G., B. S., L. B., Z. K.-K., S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2443/10 w sprawie ze skargi T.W., M.G., B.S., A. C.– G., L. B., Z. K.-K., S. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1540/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2443/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...]-[...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia 5 grudnia 2007 r., Nr [...], Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 14 września 2007 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z usługami, zaliczanego do XIII i XVII kategorii obiektów budowlanych, usytuowanego na terenie nieruchomości stanowiącej działki nr ew. 41, 42 i 31/2 (nadwieszenie) z obrębu [...], przy ul. [...] w W., wg projektu budowlanego, stanowiącego integralną część niniejszej decyzji. Ponadto określił obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wskazując, że obejmuje nieruchomości stanowiące działki ewidencyjne nr: 19/1, 20/3, 24, 27, 31/2, 32/2, 39, 41, 44 i 42 z obrębu [...].

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli właściciele lokali znajdujących się w budynkach mieszkalnych położonych przy ul. [...] oraz [...] i współużytkownicy wieczyści ww. nieruchomości: [...]-[...], mieszkańcy budynku przy ul. [...]:[...]-[...].Decyzją z dnia 6 maja 2008 r. znak: [...], Wojewoda Mazowiecki, nie dopatrując się żadnych naruszeń prawa, utrzymał w mocy ww. decyzję o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji organ odniósł się do zarzutów stron postępowania i je odpierając szczegółowo wyjaśnił kwestię stosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie skutków jakie te odstępstwa wywołują w odniesieniu do interesów osób trzecich, w tym w zakresie zbliżenia do zabudowy sąsiedniej, czasów nasłonecznienia, wyrzutni powietrza, wywozu śmieci, powierzchni biologicznie czynnej, a także innych kwestii podnoszonych w odwołaniach.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyli [...]-[...], wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1202/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego, stwierdzając, że skargi zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie w przedmiocie odstępstw od warunków technicznych, prowadzone w trybie art. 9 Prawa budowlanego winno być przeprowadzone w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę, a nie jak miało to miejsce w niniejszej sprawie przed wszczęciem takiego postępowania. Ponadto Wojewoda nie ocenił prawidłowości podjętych postanowień wyrażających zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, a w uzasadnieniu decyzji powołał się jedynie na sam fakt wydania takich aktów administracyjnych.

Sąd uznał także, że w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z warunkami zamieszczonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu analiza w tym zakresie nie jest jasna, ponieważ organ nie wyjaśnił kwestii związanych z projektowaną ilością miejsc parkingowych, tj. 26 miejsc parkingowych wzdłuż ulicy [...] łącznie z 288 miejscami parkingowymi w garażu naziemnym, co może stanowić próbę obejścia prawa z uwagi na konieczność sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko dla garażu, który posiada nie mniej niż 300 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych.

Jako ostatnie uchybienie Sąd Wojewódzki wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się jedynie na zawiadomienie z dnia 19 grudnia 2005 r. Nr [...] o przyjęciu dokumentacji geologicznej dotyczącej budynku [...], a nie nowego budynku. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ winien zatem przeanalizować przedstawioną dokumentację biorąc pod uwagę przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947, ze zm.) i ocenić czy nie zachodzi potrzeba zastosowania art. 46 tej ustawy z uwagi na zmianę przedmiotu dla którego została sporządzona. Przepisy tej ustawy przewidują, że dokumentacja geologiczna podlega zmianie w razie zmiany przedmiotu lub zakresu działalności, dla której dokumentacja została sporządzona (art. 46 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w W.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1827/09, Naczelny Sąd Administracyjny choć oddalił skargę kasacyjną, to zmodyfikował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1202/08.

W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał wprawdzie na brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zagadnienia dotyczącego 26 miejsc parkingowych, jednak za wadliwe uznano kategoryczne przesądzenie w skarżonym wyroku tego, iż liczba miejsc parkingowych przekracza 300, czego konsekwencją jest przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne winno być uznane za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i wymagające sporządzenia odpowiedniego raportu. Taka ocena dokonana w skarżonym wyroku, przy braku właściwych ustaleń faktycznych jest przedwczesna. Dopiero, bowiem ustalenie oraz wyraźne porównanie ilości zaprojektowanych mieszkań, a ponadto powierzchni użytkowej dla biur i urzędów oraz dla handlu i usług przedstawionych w projekcie budowlanym kontrolowanym przedmiotową decyzją z warunkami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, pozwoli organowi odwoławczemu na dokonanie pełnej oceny, czy projekt budowlany spełnia w tym zakresie wymogi z § 18 ust. 2 ww. rozporządzenia. Ma to też istotne znaczenie i z tego względu, że analiza przedstawionego projektu budowlanego wykazuje pod tym względem rozbieżności. Jak wynika np. z Tomu I. Rozdziału 2.0- Projektu zagospodarowania terenu jako ilość miejsc parkingowych dla mieszkańców przy współczynniku 1.1 miejsca parkingowego/1 mieszkanie wynosi 277 miejsc parkingowych (s. 22/23), a w Tomie IIA. Rozdziału 3.0.- Projekt architektoniczno- budowlany na tej samej stronie jako ilość miejsc parkingowych na jedno mieszkanie w jednym miejscu wskazano 277, zaś w drugim 276 miejsc parkingowych (s. 6/238).

Ponadto NSA ww. wyroku sformułował tezę zgodnie z którą charakter postępowania, o którym mowa w art. 9 Prawa budowlanego w stosunku do postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, przy uwzględnieniu ratio legis przepisu oraz elementów, jakie powinien zawierać wniosek kierowany do właściwego ministra w sprawie upoważnienia organu administracji architektoniczno-budowlanej do udzielenia zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego), nie stoi na przeszkodzie temu, by postępowanie takie mogło być przeprowadzone przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie NSA, Sąd I instancji nietrafnie przyjął naruszenie przez organ odwoławczy art. 7, 77, 80 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wbrew, bowiem odmiennym wywodom zaprezentowanym w skarżonym wyroku Wojewoda odniósł się do treści postanowień wyrażających zgodę na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Z uzasadnienia kontrolowanej w sprawie decyzji Wojewody Mazowieckiego wynika, iż organ ten poddał szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim, odstąpienia te mogą naruszać interesy osób trzecich.

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2010 r., Nr [...], Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z ww. wyrokami sygn. akt VII SA/Wa 1202/08 i II OSK 1827/09, ponownie rozpoznając ww. odwołanie, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo zrelacjonował stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że zgodnie z wytycznymi Sądów orzekających w przedmiotowej sprawie, dokonał ponownej analizy całości akt dotyczących przedmiotowej sprawy oraz pismem z dnia 27 sierpnia 2010 r., znak: [...], wezwał inwestora do przedłożenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wykonanej dla projektowanego obiektu oraz autoryzowania poprawek zamieszczonych w projekcie budowlanym, polegających na naklejaniu pasków papieru w części danych określających parametry przedmiotowej inwestycji oraz części opisowej projektu zagospodarowania terenu. W dniu 30 sierpnia 2010 r. inwestor złożył do akt sprawy dokumentację geologiczno-inżynierską wykonaną dla potrzeb budynku przy ul. [...] w W. oraz dokonał autoryzacji poprawek projektu budowlanego.

Przechodząc do analizy sprawy Wojewoda Mazowiecki wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego podmiot występujący o udzielenie pozwolenia na budowę zobligowany jest do spełnienia warunków wskazanych w ustawie Prawo budowlane, w tym do złożenia wymaganych dokumentów, niezbędnych w procesie budowlanym i warunkujących prawidłowe rozpoznanie wniosku (art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 3 pkt 3). W ocenie organu odwoławczego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną dla przedmiotowej inwestycji, prawidłowo wypełnione oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany zgody z zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda dokonał analizy złożonej w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, wskazując, że zawiadomienie Nr [...] o przyjęciu tej dokumentacji dotyczyło dokumentacji zawierającej te same parametry jakie posiada projektowany budynek (ok. 190 m wysokości i 2 kondygnacje podziemne) i tego samego miejsca. Tym samym zdaniem Wojewody Mazowieckiego brak jest podstaw do jej ewentualnej zmiany na podstawie art. 46 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Ponadto nie stwierdził w dokumentacji geologicznej, żadnych istotnych różnić w budowie geologicznej lub w warunkach geologicznych albo w sposobie i warunkach zagospodarowania wód podziemnych w stosunku do danych określonych w zatwierdzonej lub przyjętej dokumentacji.

Organ odwoławczy wyjaśnił też kwestie dotyczące liczby miejsc parkingowych i ustalił, że jest ich w projekcie 288, co zapewnia spełnienie przeliczników w decyzji o warunkach zabudowy dla lokali mieszkalnych, usługowych i biurowych, natomiast 26 miejsc parkingowych usytuowanych na ulicy [...] nie zaliczył do ogólnej liczby projektowanych dla przedmiotowej inwestycji miejsc parkingowych, wskazując po wyjaśnieniach inwestora, że nie są one objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. W ocenie Wojewody w przedmiotowej sprawie nie zachodzi wymóg sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projektowana inwestycja obejmuje realizację budynku mieszkalnego z usługami o powierzchni handlowo-usługowej 4896 m². Planowana liczba miejsc postojowych wynosić będzie 288. Tym samym ponad wszelką wątpliwość przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem wymienionym w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie jest zatem przedsięwzięciem określonym w art. 51 ust. 1 u.p.o.ś., nie podlega więc obowiązkowi uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 29 sierpnia 2007 r., Nr [...], która w skutek niezaskarżenia stała się ostateczna, umorzył postępowanie z wniosku [...] Sp. z o.o. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się też do kwestii immisji hałasu i zanieczyszczeń, wskazując, że projekt budowlany przewiduje przyjęcie rozwiązań technicznych w tym zakresie, mających na celu ich ograniczenie, co oznacza, że nie będzie wywierał znaczącego oddziaływania na środowisko.

W zakresie spełnienia przez projekt zagospodarowania terenu wymagań ustalonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy wystąpił z wnioskami do Ministra Budownictwa o udzielenie stosownych upoważnień do wydania zgód na odstępstwo od tych przepisów. Po udzieleniu przez Ministra upoważnień Prezydent wydał dwa postanowienia (Nr [...] i Nr [...]) udzielając zgody na odstępstwa od przepisów ww. rozporządzenia, tj. § 22 ust. 2 pkt 2, § 128, § 152 ust. 9, § 12 ust. 1 pkt 2, § 13 ust. 1, § 39, § 57, § 60. Ponadto inwestor w tym zakresie przedłożył wymagane uzgodnienia.

Odnosząc się do zasadności odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych organ odwoławczy podał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sygn. akt II OSK 1827/09, wskazał, że Wojewoda Mazowiecki w decyzji z dnia 6 maja 2008 r. "poddał szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim odstąpienia te mogą naruszać interesy osób trzecich". Tym samym zdaniem Wojewody Mazowieckiego niezasadna jest ponowna ocena postanowień dotyczących odstępstw, skoro Naczelny Sąd Administracyjny uznał powyższe kwestie za wyjaśnione.

Wojewoda wskazał również, że projekt zagospodarowania terenu wykonany został zgodnie z wymogami § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz spełnia wymogi cytowanego wyżej art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego oraz zasadami wiedzy technicznej, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.

Wojewoda Mazowiecki mając na uwadze powyższe rozważania stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Z tych względów, mając na uwadze treść art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego Wojewoda Mazowiecki przyjął, że zasadnym było utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...].

Odnosząc się do wniosku stron dotyczącego zobowiązania inwestora do złożenia akt dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, zażądanie tej dokumentacji od organu, który ją zatwierdził, czy też badanie prawidłowości tej dokumentacji ze wskazaniem na niespełnienie wymagań określonych w art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego Wojewoda zaznaczył, że również ta kwestia była oceniana przez Sądy Administracyjne, które wskazały, że kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie, jakiego budynku dotyczy dokumentacja, przyjęta zawiadomieniem Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia 19 grudnia 2005 r. W przedmiotowej sprawie po dokonaniu analizy akt sprawy nie budzi wątpliwości, iż dokumentacja geologiczno-inżynierska dotyczy projektowanego budynku.

Odpowiadając na zarzuty związane z miejscami parkingowymi, Wojewoda Mazowiecki wskazał, że w treści niniejszej decyzji szeroko ustosunkował się do istniejącej liczby miejsc parkingowych oraz braku podstaw do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ponadto wskazał, że odległości pomiędzy poszczególnymi miejscami parkingowymi należą do uznania inwestora. Fakt, że na danej przestrzeni istnieje możliwość usytuowania większej liczby miejsc parkingowych o minimalnych wymiarach, nie uzasadnia nakładania przez organ obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów związanych z braku wymaganej powierzchni biologicznie czynnej organ wyjaśnił, iż przedmiotowe kwestie tzn. odstępstw i dokładnych wyliczeń powierzchni, jak również oświadczeń były już oceniane przez Wojewodę Mazowieckiego i nie zostały zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli [...]-[...], wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...]. Decyzjom tym zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie w sposób dokładny i wnikliwy stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a także jego błędną ocenę w kontekście zgromadzonych dowodów. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: art. 9 ust. 1, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyjaśnił, że nie jest rzeczą sądu administracyjnego prowadzenie postępowania dowodowego i odnoszenie się do stanowisk stron i uczestników wynikających z wyrażania przez nich rozbieżnych poglądów na materię rozpatrywanej sprawy, szczególnie wówczas, gdy sprawa była już przedmiotem rozpoznania sądów i została zakończona prawomocnym wyrokiem, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraził wiążące stanowisko w niektórych kwestiach procesowych i materialnych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w ramach oceny ewentualnych uchybień procesowych lub materialnych obowiązkiem orzekającego sądu jest dokonanie oceny stopnia tych uchybień w kontekście treści art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., a w szczególności czy ewentualne uchybienia mogły w sposób istotny wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W przypadku zgromadzenia wymaganego materiału dowodowego przez organy administracji i ustaleniu na tej podstawie określonego stanu faktycznego, lecz jednocześnie przy niepełnej ocenie tego materiału faktycznego, zaniechanie takie nie będzie miało charakteru istotnego, jeżeli przyjęty przez organy stan faktyczny, pomimo braku oceny tego stanu, daje podstawę do wydania określonego rozstrzygnięcia. Ocena wpływu uchybień proceduralnych jak i materialnych mieści się w granicach kontroli sądowej. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy oceniając, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego.

Sąd Wojewódzki wskazał, że powyższe uwagi mają zasadnicze znaczenie dla oceny podstawowego zarzutu skargi, iż organ wydając pozwolenie na budowę nie dokonał oceny charakteru odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, pomimo, iż było to jego obowiązkiem. Powodem braku takiej oceny było przyjęcie przez organ, że ocena ta jest niedopuszczalna ze względu na związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd podał, że w wyroku WSA w Warszawie, w którym Sąd ten - oceniał poprzednio wydane pozwolenie na budowę - przyjęto, że Wojewoda nie dokonał oceny prawidłowości podjętych postanowień wyrażających zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, powołał się tylko na sam fakt wydania takich aktów. Odnosząc się do powyższych poglądów Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że wbrew odmiennym wywodom zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku Wojewoda odniósł się do treści postanowień poddając szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa, w zakresie w jakim te odstąpienia mogą naruszać interesy osób trzecich. Nie budzi zatem wątpliwości, że we wcześniejszych stadiach tej sprawy organ administracyjny drugiej instancji w decyzji z dnia 6 maja 2008 r. szczegółowo wyjaśnił kwestię stosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie skutków jakie te odstępstwa wywołują w odniesieniu do interesów osób trzecich, w tym w zakresie zbliżenia do zabudowy sąsiedniej, czasów nasłonecznienia i powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Sądu Wojewódzkiego który wydał zaskarżony wyrok, przywołana wyżej wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście ocenianego fragmentu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wcześniejszej decyzji dawała organowi administracji podstawę do przyjęcia, że NSA stwierdził, iż w poprzedniej fazie sprawy została dokonana przez Wojewodę analiza, a zatem i ocena zakresu zgody na odstępstwa, w zakresie w jakim te odstąpienia mogą naruszać interesy osób trzecich. W takim zakresie przywołanie treści art. 153 p.p.s.a. i powołanie się na związanie prawomocnym wyrokiem sądu było prawidłowe. Jednakże, jak zasadnie zauważono w skardze, nie była przedmiotem oceny sądowej prawidłowość dokonanych odstępstw, gdyż kwestię tę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu pominął, a Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się w tej kwestii, poza cytowanym już stwierdzeniem.

Sąd wskazał, iż nie jest też wątpliwe, że zarówno w poprzednio wydanej decyzji jak i obecnie kontrolowanej organ administracji odstępstwa te uznał za nienaruszające prawa, gdyż oparł na takim poglądzie inne elementy zaskarżonej decyzji i całość rozstrzygnięcia, niemniej oceny takiej wprost nie wyraził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tego też względu należy uznać za uchybienie wymogowi prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej pominięcie w nim wypowiedzi organu co do prawidłowości zastosowanych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych.

Uchybienie to podlega jednak, jak to już wyżej powiedziano, ocenie Sądu kontrolującego zaskarżoną decyzję w kategoriach stopnia istotności wpływu tego naruszenia na rozstrzygnięcie. Ocena ta zasadza się na ustalonym przez organy stanie faktycznym wynikającym z akt sprawy, a w szczególności z treści uzasadnień poszczególnych postanowień dotyczących odstępstw, treści decyzji pierwszoinstancyjnej w omawianym zakresie, wskazanej wyżej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącej się wprawdzie do uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji wydanej poprzednio, lecz zawierającej określoną wypowiedź organu, co do której wiążąco wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, a także ostatecznych ustaleń organu zatwierdzających projekt budowlany, z uwzględnieniem powyższych odstępstw. Powyższa wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego wiązała zatem orzekający później Sąd co do tego, że w sprawie administracyjnej poddano już szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim odstąpienia te mogą naruszać interesy osób trzecich. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki jest władny ocenić, czy powyższa analiza w zakresie odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych odpowiada stanowi faktycznemu sprawy i przepisom prawa.

Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej co do istoty stosowania odstępstw w ogólności WSA w Warszawie podał, że jest prawdą twierdzenie, iż odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych mają umożliwić realizację podmiotowego prawa inwestora do zainwestowania swojej nieruchomości w sytuacjach szczególnie uzasadnionych, kiedy nie ma on możliwości zrealizowania takiego prawa w inny sposób niż przez zastosowanie odstępstwa. Stawiając jednak zarzut, że uprawnienie takie nie obejmuje zamiaru budowy inwestycji o dowolnych rozmiarach, które z kolei wymuszają konieczność takich odstępstw strona skarżąca pomija to, że postępowanie budowlane było poprzedzone wcześniej sprawą, w której doszło do ustalenia podmiotowych uprawnień do realizacji zamierzenia inwestycyjnego w tak znacznych rozmiarach, a to przez wydanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu. Decyzja ta była objęta kontrolą sądową, nie stwierdzono w niej wad, które eliminowałyby ją z obiegu prawnego, a jej skutkiem było powstanie po stronie inwestora uprawnienia do wybudowania zamierzonej inwestycji, co było podstawą wystąpienia o zastosowanie odstępstw umożliwiających realizację tego uprawnienia. Decyzja taka wiąże zaś organ architektoniczno-budowlany.

W ocenie Sądu pierwszej instancji ustalony przez organy obu instancji na podstawie akt sprawy stan faktyczny sprawy dawał podstawę do sformułowania takiej oceny tego stanu, który uzasadniał utrzymanie przez Wojewodę Mazowieckiego w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazał, że z uwagi na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zwartymi w zapadłych w niniejszej sprawie wyrokach Sądów Administracyjnych (sygn. akt: VII SA/Wa 1202/08 i II OSK 1827/09) w związku z treścią art. 153 p.p.s.a. ocenie podlega kwestia wykonania przez Wojewodę Mazowieckiego zaleceń zawartych w ww. wyrokach. Sąd wskazał, że jak wynika z treści zaskarżonej decyzji i akt sprawy Wojewoda Mazowiecki wywiązał się z ww. zaleceń Sądów, natomiast nie wypowiedział się jednoznacznie co do oceny prawidłowości zastosowanych odstępstw w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednak z uwagi na szczegółowość opisania całej procedury w zakresie wyrażenia zgody na odstępstwa i elementów jakie zawierają w tym względzie postanowienia wyrażające zgody na odstępstwo, a także przesądzenie w wyroku NSA sygn. akt II OSK 1827/09 o stopniu szczegółowości rozważań organu w tym względzie, czynią brak umieszczenia tej oceny, jak i ponowienia ww. szczegółowych rozważań w zaskarżonej decyzji, jako nieistotne uchybienie przepisów postępowania, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Do takiej oceny w pierwszej kolejności skłania pogląd wyrażony w ww. wyroku NSA, który z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. wiąże nie tylko Wojewodę Mazowieckiego, ale także Sąd później orzekający w sprawie. Po wtóre, sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 133 § 1 w zw. z art. 153 p.p.s.a. brak oceny prawidłowości zastosowanych odstępstw w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sąd uznał za nieistotny błąd, który nie miał wpływu na wynik sprawy. Wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kwestionowała oceny działań organów w przedstawionym w trakcie postępowania administracyjnego przez Wojewodę opisie procedury i przyjętych odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych. Choć zatem Wojewoda wprost nie sformułował prawidłowości oceny przyjętych odstępstw, to pośrednio poprzez szczegółowy jej opis, który został w całości zaaprobowany przez NSA, dokonał takiej oceny, inkorporując to stanowisko do zaskarżonej decyzji.

Sąd Wojewódzki wskazał następnie, że w zasadzie ocena odstępstw udzielonych w trybie art. 9 Prawa budowlanego sprowadzać się winna do ustalenia, czy przy ich udzielaniu organ administracyjny wywiązał się ze wszystkich obowiązków wynikających z tego przepisu. Kwestia ta dotyczy aspektów proceduralno-materialnych, przede wszystkim zaś oceny, czy realizacja inwestycji wymaga odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych i czy przypadek taki należy uznać za szczególnie uzasadniony. Jak zaś wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy inwestycji o wysokości ok. 190 m, a także wniosków do Ministra, a następnie wydanych postanowień, w gęsto zabudowanym obszarze śródmiejskim nie było możliwe wzniesienie obiektu o założonych parametrach, w dodatku na fundamentach i części istniejącego tu budynku, bez uzyskania stosownych odstępstw. Ta ostatnia kwestia związana z założeniem posadowienia budynku narzucała określone rozwiązania techniczne w konsekwencji uzasadniające odstępstwa, co podkreślono w uzasadnieniach postanowień dotyczących odstępstw. Zgodnie z art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego, przed udzieleniem zgody na odstępstwo organ winien wystąpić ze stosownym wnioskiem do ministra. Wniosek ten winien spełniać określone w tym przepisie wymagania. Kwestia ta była szeroko przedmiotem rozważań NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1827/09. W tym względzie NSA na gruncie przedmiotowej sprawy nie dopatrzył się żadnych uchybień proceduralnych.

Sąd Wojewódzki zwrócił także uwagę na to, że w zakresie merytorycznej oceny odstępstw art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego stawia określony wymóg, a mianowicie to, iż "odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych". Z akt sprawy wynika, że Wojewoda Mazowiecki w trakcie postępowania opisał elementy jakie zawierały postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] i Nr [...] o udzieleniu zgody na odstępstwa oraz poddał szerokiej analizie zakres zgody na odstępstwa, w zakresie jakim odstępstwa te mogą naruszać interesy osób trzecich. Stanowisko to potwierdził w niniejszej sprawie NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1827/09. W sprawie niniejszej rozważane były zatem kwestie związane z oceną wystąpienia zagrożeń życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz pogorszeń warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych. W tym względzie organ powołał się na wydane w niniejszej sprawie opinie i ekspertyzy, które dot. warunków ochrony przeciwpożarowych, nasłonecznienia, osiadania sąsiednich budynków, immisji (zanieczyszczenia powietrza i hałas), a nie stwierdzały zagrożeń, czy pogorszenia warunków, o jakich mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie można skutecznie postawić Wojewodzie Mazowieckiemu zarzutu naruszenia art. 9 Prawa budowlanego, skoro w trakcie postępowania administracyjnego przedmiotem jego analizy były kwestie związane z badaniem zakresu zgody na odstępstwa od warunków zawartych w przepisach techniczno-budowlanych w zakresie, w jakim odstąpienia te mogły naruszać interesy osób trzecich. W tym względzie, organ nie dopatrzył się żadnych naruszeń. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza ww. stanowisko organu.

Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zarzut dot. ograniczenia nasłonecznienia. Dla naruszenia interesu prawnego skarżących nie ma tu żadnego znaczenia udzielona zgoda na odstępstwa w zakresie odległości inwestycji od budynków sąsiednich w aspekcie wpływu na zachowanie odpowiedniego nasłonecznienia. Na potrzeby przedmiotowej inwestycji została bowiem sporządzona przez prof. dr hab. arch. W. A. W. ekspertyza nasłonecznienia, z której zapisów jednoznacznie wynika, że wymóg minimalnego czasu nasłonecznienia (1,5 godzinnego jakie dopuszcza § 60 ust. 2 rozporządzenia) nie będzie spełniony tylko w zakresie 5 mieszkań zabudowy sąsiedniej, tj. lokali nr 19, 22, 23, 47 w budynku mieszkalnym przy ul. [...] oraz lokalu nr 20 w budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Kwestia ta została szeroko wyjaśniona w trakcie postępowania przez organy administracyjne, z których wynika, że inwestor przeprowadził działania kompensacyjne poprzez nabycie tych mieszkań na własność (lokale nr 19, 22, 23) lub ich zmianę na lokale użytkowe (lokale nr 47 i 20). Brak jest natomiast, poza zakwestionowaniem zasad obliczania nasłonecznienia odnoszących się do czasu równonocy (co wynika wprost z treści § 60 ust. 1 rozporządzenia) zarzutów skarżących uzasadniających naruszenia powyższego przepisu. W tym zakresie strona skarżąca nie poparła swoich twierdzeń żadnym kontrdowodem. Dlatego powyższy zarzut należy uznać za gołosłowny.

Sąd podał następnie, że postanowieniem z dnia 21 lutego 2007 r., Nr [...], wyrażono zgodę na odstępstwo od § 39 rozporządzenia poprzez ustalenie terenu biologicznie czynnego w powierzchni stanowiącej 9%. W tym zakresie Wojewoda Mazowiecki prawidłowo ustalił, że projekt budowlany spełnia ten warunek. Do ogólnej powierzchni terenu inwestycji wchodzą działki nr 41, 42 należące do inwestora oraz działka nr 31/2 (tylko w zakresie nadwieszenia nad ulicą, wjazdu do garażu, części rampy i część piwnicy) należąca do m.st. Warszawy. Przepis § 39 rozporządzenia odnosi się wyłącznie do działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania. Działki nr 42 i 31/2 nie odpowiadają dyspozycji tego przepisu, ponieważ na pierwszej zlokalizowany jest podziemny wjazd do projektowanego budynku, a druga stanowi część ulicy [...]. Działki te nie są zatem przeznaczone pod zabudowę, o jakiej mowa w § 39 rozporządzenia, dlatego ich powierzchnie nie mogą być uwzględniane przy ustalaniu dla przedmiotowej inwestycji powierzchni biologicznie czynnej. Prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji że, ustaleniom tym służy wyłącznie działka nr 41, na której realizowany jest przedmiotowy budynek. Z projektu budowlanego dotyczącego zieleni wynika, że rozwiązania projektowe przewidują zachowanie 9% powierzchni działki biologicznie czynnej co wynika ze stosunku 4402 m² powierzchni działki nr 41 do 396,2 m² projektowanej powierzchni zieleni po uwzględnieniu ekwiwalentu powierzchni biologicznie czynnej na gruncie rodzimym.

Według Sadu ocena okoliczności związanych z udzielonymi odstępstwami prowadzi więc do wniosku, że przepis art. 9 Prawa budowlanego został w tej sprawie właściwie zastosowany, zarówno pod względem formalnym, co już wcześniej ocenił Naczelny Sąd Administracyjny, jak również nie naruszono przy jego zastosowaniu aspektów materialnych wspomnianego przepisu. Odstępstwa przewidziane w poszczególnych postanowieniach znalazły zaś prawidłowe zastosowanie w treści projektu budowlanego. Ponadto zastosowanie w tej sprawie wspomnianego przepisu w odniesieniu do uznania przypadku za szczególnie uzasadniony znajduje potwierdzenie nie tylko w treści postanowień dotyczących odstępstw oraz decyzji organu I instancji, ale też w treści decyzji o warunkach zabudowy, która przesądziła zarówno o gabarytach wznoszonego budynku, jak i o miejscu jego posadowienia na gruncie. Prawidłowo też organy administracji oceniły, jak wynika z dokonanej przez Sąd powyższej oceny, że interesy prawne osób trzecich wynikające z treści art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego nie zostały naruszone przez zastosowane odstępstwa.

Ponadto Sąd wskazał, że przedmiotem ponownej oceny Wojewody Mazowieckiego była także kwestia liczby miejsc parkingowych objętych pozwoleniem na budowę. W ocenie Sądu organy prawidłowo wyjaśniły i oceniły w zaskarżonej decyzji, że liczba miejsc przewidziana w projekcie budowlanym nie przekracza 300, a zatem nie było w okolicznościach tej sprawy obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Inwestor złożył stosowny wniosek dot. budowy nie mniej niż 300 miejsc parkingowych, a Prezydent m.st. Warszawy wydał postanowienie z dnia 2 marca 2006 r., Nr [...], o nałożeniu ww. obowiązku. Następnie decyzją z dnia 28 marca 2007 r., [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie garażu dla nie mniej niż 300 samochodów. Jednak w trakcie postępowania środowiskowego inwestor zmienił zamysł inwestycyjny i wprowadził zmiany do projektu, zmniejszając liczbę mieszkań i, co z tym związane, liczbę miejsc parkingowych do 288. Z tego też względu Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 28 sierpnia 2007 r., Nr [...], umorzył postępowanie środowiskowe odnoszące się do inwestycji obejmującej liczbę miejsc parkingowych większą niż na 300 samochodów. Przedstawione powyżej postępowanie środowiskowe (a w zasadzie dwa postępowania, bo dotyczące: pierwsze - nie mniej niż 300, i drugie - mniej niż 300), jak i jego wynik, a także podnoszone przez stronę skarżącą pominięcie przez organy architektoniczno-budowlane ustaleń decyzji środowiskowej Nr [...], nie mają wpływu na ocenę prawidłowość procedowania w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie miejsc parkingowych, które w ostatecznym zamiarze inwestycyjnym nie wymagały przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Ponadto już przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor w piśmie z dnia 3 grudnia 2007 r. wyjaśniał, że projektowanych miejsc jest mniej niż 300. Poprawki dokonane w projekcie budowlanym w tym zakresie nie zostały jednak autoryzowane, co dopiero nastąpiło przed wydaniem zaskarżonej decyzji w związku z ww. wyrokami Sądów Administracyjnych sygn. akt VII SA/Wa 1202/08 i II OSK 1827/09.

Sąd wskazał, że oceniając tę okoliczność i mając na uwadze, że pozwolenie na budowę można wydać tylko na wniosek inwestora, zgodzić się trzeba z poglądem, że prawem inwestora jest możliwość zmiany wniosku o pozwolenie na budowę w toku postępowania i ukształtowanie zamierzonej inwestycji, które odpowiada treści art. 4 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził też, że Wojewoda Mazowiecki zgodnie z ww. wyrokami wyjaśnił kwestię 26 miejsc parkingowych usytuowanych na ulicy [...], które nie podlegają wliczeniu do ogólnej liczby miejsc parkingowych. Stanowisko organu w tym zakresie uznał za prawidłowe. Przede wszystkim przemawia za tym dokumentacja projektowa, wniosek o pozwolenie na budowę, a także sama decyzja organu I instancji, które w żadnym zakresie nie dotyczyły 26 miejsc parkingowych usytuowanych na ulicy [...]. Co prawda w projekcie budowlanym, w części Tomu I Rozdział 1.0 - Dokumenty Formalno-Prawne/Załączniki, znajduje się projekt budowlany ul. [...], to stanowi on wyłącznie załącznik do opinii Nr [...] Urzędu m.st. Warszawy dotyczącego geometrii ulicy [...], a przewidziane w nim rozwiązania nie zostały wciągnięte do projektu zagospodarowania terenu dotyczącego przedmiotowej inwestycji, który znajduje się w Tomie I Rozdział 2.0. Inwestor w zakresie przedmiotu umowy dzierżawy z dnia 7 listopada 2006 r., Nr [...], nie dysponował prawem do dysponowania działką nr 31/2 stanowiącą ulicę [...] do budowy miejsc parkingowych na ulicy [...]. Potwierdza to również treść opinii komunikacyjnej z dnia 13 lipca 2007 r. (Tom- I), w której wykluczono jakiekolwiek zajęcie ulicy na miejsca parkingowe dla tej inwestycji.

Podsumowując Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia § 18 ust. 2 za bezzasadny ponieważ projektowana liczba 288 miejsc parkingowych spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta określa wskaźniki: 1 miejsce/1 mieszkanie (projekt przewiduje budowę 277 miejsc parkingowych na 251 projektowanych mieszkań, co przy uwzględnieniu przelicznika 1,1 dalej 276 miejsc, co w sposób kompletny obrazuje spełnienie tego wskaźnika); nie więcej niż 5 miejsc/1000 m² powierzchni użytkowej dla biur i urzędów (projekt przewiduje 1 miejsce dla biur o pow. 21,6 m²); nie więcej niż 10 miejsc/1000 m² powierzchni użytkowej dla handlu i usług (projekt przewiduje 10 miejsc dla usług o pow. 973 m²). Strona skarżąca winna mieć na uwadze, że przeliczniki zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, a dotyczące miejsc parkingowych dla biur i usług stawiają dodatkowy warunek, tj. że nie może być tych miejsc więcej niż odpowiednio 5 i 10, co jak z powyższych ustaleń wynika projekt budowlany spełnia. Ponadto, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, do ww. przelicznika dotyczącego usług nie można zaliczyć powierzchni użytkowej przeznaczonej wyłącznie dla mieszkańców projektowanego budynku. Jak bowiem wynika z opisu inwestycji zawartej w Tomie II tylko na parterze budynku przewidziano ogólnodostępną przestrzeń użytkowo handlową (973 m²) i do tej powierzchni odnosi się liczba 10 miejsc parkingowych, natomiast podawana w skardze przestrzeń usługowa o pow. ponad 4 tys. m², przeznaczona została na usługi dostępne tylko dla mieszkańców (fitness, basen itp.), a jako umieszczona na wyższych kondygnacjach budynku i powiązana z funkcją mieszkalną nie wymagała przeznaczenia dla niej odrębnych miejsc parkingowych. Z tego też względu dla tej powierzchni zagwarantowane są miejsca parkingowe przypisane konkretnym właścicielom apartamentów. Zasadnie zatem organ ocenił, że liczba miejsc parkingowych przewidziana w tym projekcie dla powierzchni użytkowej wynosi 10.

Zgodnie z zaleceniami Sądów organ odwoławczy, po uzyskaniu "Dokumentacji Geologiczno-Inżynierskiej dla potrzeb projektu budowlanego budynku mieszkalno-usługowego [...] W., ul. [...]" przeprowadził analizę tej dokumentacji pod kątem art. 46 Prawa geologicznego i górniczego. Z uwagi fakt, że dokumentacja ta dotyczy budynku o przewidywanej wysokości ok. 190 m i 2 kondygnacji podziemnych, który miał być zrealizowany w tym samym miejscu (obecnie projektowany budynek jest realizowany z wykorzystaniem tej samej płyty fundamentowej - dodatkowo wzmocnionej, na której miał być zrealizowany budynek [...]), Wojewoda uznał, że dokumentacja ta nie wymaga żadnych zmian. W ocenie Sądu Wojewódzkiego stanowisko organu i w tym zakresie jest prawidłowe, ponieważ z akt sprawy nie wynika by przedstawiony w dokumentacji geologiczno-inżynierskiej przedmiot lub zakres działalności uległ zmianie w związku z przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym. W/w. dokumentacja została sporządzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia z dnia 3 października 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie (Dz. U. Nr 201, poz. 1673), ponieważ zawiera wszystkie wymagane prawem części. Potwierdza to zawiadomienie Nr [...] z dnia 19 grudnia 2005 r. wydane na podstawie art. 45 ust. 1a Prawa geologicznego i górniczego. Zgodnie z tym przepisem, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania dokumentacji geologicznej organ, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia pisemnie o przyjęciu dokumentacji bez zastrzeżeń, a w przypadku gdy dokumentacja nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach prawa, zażąda, w drodze decyzji, uzupełnienia lub poprawienia dokumentacji. W terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania uzupełnionej lub poprawionej dokumentacji organ zawiadamia o przyjęciu jej bez zastrzeżeń. Dla przedmiotowej inwestycji wykonano dokumentację geotechniczną. Z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji dokumentacja ta znajduje się w projekcie budowlanym oraz w kilku oddzielnych ekspertyzach, ale zawiera ona wszystkie elementy o jakich mowa w § 3 ust. 1 w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. (Dz. U. Nr 126, poz. 839), a także analizę i ocenę, o której mowa w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z dokumentacji tej nie wynikają żadne zagrożenia, które stawiałyby w wątpliwość możliwość realizacji przedmiotowego zamierzenia realizacyjnego w planowany sposób. Ponadto dokumentacja ta nie potwierdza również niepokoju skarżących co do oddziaływania inwestycji na grunt, na którym stoi budynek przy ul. [...], w stopniu zagrażającym powstaniu stanu zagrożenia życia lub mienia. W ekspertyzie prof. S. jest rzeczywiście mowa co do oddziaływania inwestycji na ruch gruntu, na którym stoi budynek, w którym mieszkają skarżący. Jednak zbadany zakres ruch gruntu w granicach sąsiedniego budynku wynosi od 3,3 mm do 0. Z tym ruchem ta ekspertyza nie wiąże żadnych negatywnych wniosków co do możliwości prowadzenia budowy. Stawia wyłącznie potrzebę prowadzenia na bieżąco monitoringu ruchu gruntu podczas procesu budowlanego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie ulega żadnej wątpliwości, że organy architektoniczno-budowlane wywiązały się ze wszystkich obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Poza ostemplowaniem projektu budowlanego, co potwierdza fakt dokonanych sprawdzeń, organu obu instancji w swoich decyzjach opisały stan zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, w tym, poza opisaną powyżej zgodnością w zakresie obsługi komunikacyjnej (miejsc postojowych), warunkach posadowienia przedmiotowej inwestycji. Posadowienie projektowanego budynku nastąpiło w granicy działki nr 41 od strony południowej i wschodniej tej działki. Pod względem posadowienia projektowanego budynku główną determinantą mająca wpływ na zaistnienie problematyki uzasadnionej ochrony osób trzecich mają postanowienia samej decyzji o warunkach zabudowy, której postanowienia nie zostały zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nie ma podstaw zarzut dotyczący naruszenia linii zabudowy, jak to poprawnie przyjął organ. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a w przypadku stwierdzenia zgodności inwestycji z postanowieniami takiej decyzji oraz po spełnieniu innych wymogów (patrz: art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego) stosownie do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie powyższe warunki zostały spełnione, ponieważ inwestor złożył: wniosek w niniejszej sprawie w okresie ważności ww. decyzji o warunkach zabudowy oraz oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Złożony został projekt budowlany zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, w części uniemożliwiającej spełnienie warunku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego na potrzeby niniejszego postępowania zostały wydane stosowne zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto jak trafnie wskazał Wojewoda projekt ten jest kompletny i posiada wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także został sporządzony przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia. W tych warunkach Wojewoda Mazowiecki zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę.

W skardze kasacyjnej [...]-[...] zaskarżyli w całości powyższy wyrok i opierając skargę na podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucili Sądowi I instancji:

Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz.690 z późniejszymi zmianami, zwane dalej " rozporządzenie") polegającą na przyjęciu , iż przy ustalaniu czy projekt spełnia warunek dotyczący powierzchni biologicznie czynnej dla inwestycji zlokalizowanej na więcej niż jednej działce budowlanej przyjmuje się powierzchnię tylko tej działki, na której realizowany jest przedmiotowy budynek" a nie powierzchnię terenu nieruchomości gruntowej objętej projektem zagospodarowania przestrzennego terenu i przeznaczonej pod realizację obiektu budowlanego objętego decyzją o pozwoleniu na budowę oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w konsekwencji czego Sąd I instancji błędnie uznał, iż w zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki prawidłowo stwierdził , że projekt budowlany spełnia warunki wynikające z postanowienia z dnia 21 lutego 2007 r. Nr [...] wyrażającego zgodę na odstępstwo od § 39 rozporządzenia;

Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) naruszenie art. 3 § 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż naruszenie przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 107, art. 6, art. 8, art. 11 (nie wskazano jakiego aktu lub aktów prawnych)przez Wojewodę Mazowieckiego sprowadzające się do braku oceny zgodności z art. 9 § 1 ( pisownia oryginalna) ustawy Prawo budowlane wydanych w toku postępowania postanowień o udzieleniu odstępstw od przepisów rozporządzenia stanowi jedynie uchybienie wymogom prawidłowego uzasadnienia decyzji a więc naruszenie art. 107 k.p.a. nie mające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy postanowienia te zgodnie z treścią art. 142 k.p.a. mogą być zaskarżone w ramach odwołania od decyzji organu I instancji i nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy załatwieniu sprawy w zakresie w/wymienionych postanowień stanowi naruszenie zasad wyrażonych w art. 6, art. 8, art. 11 ( nie wskazano jakiego lub jakich aktów prawnych) i miało istotny wpływ na wynik sprawy a jednocześnie wyklucza możliwość kontroli zaskarżonej decyzji w tym zakresie przez Sąd zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269, ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., co z kolei doprowadziło do błędnej oceny legalności postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ odwoławczy,

2) naruszenie art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i nie dostrzeżenie, że postanowienia o odstępstwach w części zostały wydane z naruszeniem prawa a ponadto projekt budowlany nie jest zgodny z postanowieniami o wyrażeniu zgody na odstępstwa od prawa oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem:

a. nie spełnia warunku usytuowania obiektu w ostrej granicy działki od strony wschodniej,

b. nie spełnia warunku wynikającego z § 13 ust. 4 rozporządzenia, który przewiduje jako minimalną odległość od obiektów sąsiednich 17,5 m.

c. nie spełnia warunku powierzchni biologicznie czynnej stanowiącej 9 %;

d. nie spełnia warunku odnośnie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych;

co z kolei doprowadziło do błędnej oceny legalności postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ odwoławczy.

3) naruszenie art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 151 p.p.s.a. poprzez nie dostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż Wojewoda Mazowiecki naruszył art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez błędną, niezgodną z zasadami prawidłowej oceny dowodów analizę zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami techniczno-budowlanymi a także poprzez brak analizy zgodności projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu z postanowieniami udzielającymi odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, do czego był zobowiązany wobec treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy prawo budowlane, a w szczególności odnośnie: usytuowania obiektu budowlanego, powierzchni biologicznie czynnej, odległości od innych obiektów, liczby miejsc parkingowych; co z kolei doprowadziło do błędnej oceny legalności postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji,

4) naruszenie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. poprzez nie dostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż Wojewoda Mazowiecki naruszył przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 ( nie wskazano jakiego lub jakich aktów prawnych) nie dokonując analizy projektu i ekspertyz dołączonych do projektu a dotyczących oddziaływania przedmiotowej inwestycji na znajdujące się w strefie jej oddziaływania na obiekty sąsiednie pod kątem ich korelacji z dokumentacją geologiczno - inżynieryjną, co z kolei doprowadziło do błędnej oceny legalności postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ odwoławczy.

Skarżący kasacyjnie w oparciu o te zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono bardzo szeroko rozwiniętą argumentację przedstawionych wyżej podstaw kasacyjnych.

Uczestniczka [...] Sp. z o.o. w W. będąca inwestorem, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości z uwagi na oparcie jej na nieusprawiedliwionych podstawach, podzielając stanowisko i argumentację przedstawioną przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zatem sprawa ta została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Należy tu także podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. To wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność prawidłowego określenia tych podstaw. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia to jest na czym ono polega, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna pozbawiona tych elementów uniemożliwia ocenę jej zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone oznacza konieczność określenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada klika jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu. Braki w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną, uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny zasadności tego środka zaskarżenia przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z dnia 18 września 2007 r., II FSK 1007/06 - LEX nr 377587). Wymagania w zakresie właściwego określenia aktów prawnych i konkretnych jednostek redakcyjnych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie do końca zostały spełnione.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, zatem w pierwszej kolejności należy ocenić te drugie.

Odnosząc się do zarzutu z pkt. 2.1 petitum skargi kasacyjnej na wstępie należy zaznaczyć, że nieokreślenie w tej podstawie kasacyjnej jakiego aktu prawnego dotyczą naruszenia art. 6,8,11 i niewskazanie jakiego § art.107 k.p.a. zarzucane naruszenie dotyczy oraz zarzucenie naruszenia nieistniejącego przepisu tj. art. 9 § 1 Prawa budowlanego znacznie ograniczyło możliwość uwzględnienia tego zarzutu. Niemniej jednak odnosząc się do niego stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżących kasacyjnie. Sąd pierwszej instancji obszernie i szczegółowo na kilku stronach uzasadnienia zaskarżonego wyroku odniósł się do zarzutów związanych z dokonaniem przez Wojewodę oceny charakteru odstępstw od przepisów techniczno- budowlanych. Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny podziela i zbędnym byłoby je tu powtarzać. Należy jedynie wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w poprzednim wyroku wydanym w niniejszej sprawie stwierdził, że w poprzedniej fazie sprawy została dokonana przez Wojewodę analiza zatem i ocena zakresu zgody na odstępstwa w zakresie jakim te odstępstwa nie mogą naruszać interesów osób trzecich. Mając to na względzie organ odwoławczy powołując się na niedopuszczalność powtórnej oceny wynikającą z przepisu art. 153 p.p.s.a. nie powielił i nie wypowiedział się jednoznacznie co do oceny prawidłowości zastosowania odstępstw w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji to zaniechanie należało uznać za uchybienie Wojewody w postaci naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienia organów administracji w procedowaniu mogą jednak skutkować uwzględnieniem skargi jedynie wówczas gdy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jednoznacznie wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy trudno byłoby uznać, że to uchybienie spełnia przesłanki z art. 145 §1 pkt. 1 lit c. Szczegółowość opisania całej procedury w zakresie wyrażania zgód na odstępstwa i elementów jakie zawierają w tym względzie postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy a także powtarzana już ocena NSA dokonana w wyroku w sprawie II OSK 1827/09 (wiążąca organ i sądy rozpoznające niniejszą sprawę w tym NSA) powodują, że brak umieszczenia takiej oceny jak i ponowienia wskazanych rozważań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji był uchybieniem które nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy a w szczególności istotnego wpływu.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej uchybienie to nie uniemożliwiło kontroli zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji dokonał szczegółowej oceny zaskarżalnych jedynie w odwołaniu ( art. 142 k.p.a.) postanowień wydanych przez Prezydenta m.st. Warszawy wydanych w trybie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. To stało się podstawą zarzutu kasacyjnego, że w ten sposób Sąd zastąpił organ administracji zamiast go kontrolować. Odpowiadając na ten zarzut należy stwierdzić, że w realiach przedmiotowej sprawy wykładnia treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., nakazywała Sądowi pierwszej instancji dokonanie oceny wpływu uchybień organu na wynik sprawy. Wiązało się to z koniecznością oceny wskazanych postanowień Prezydenta m. st. Warszawy. Dlatego takiej oceny w oparciu o zebrany prawidłowo materiał dowodowy w sprawie, Sąd dokonał. Zaakceptowanie stanowiska skarżących kasacyjnie doprowadziłoby do paraliżu procesów inwestycyjnych a jak się wydaje temu ma właśnie przeciwdziałać wymóg istotnego wpływu uchybień w postępowaniu administracyjnym na wynik sprawy. Ponadto, nawet przyjmując, że Sąd Wojewódzki naruszył przepisy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. wkraczając w pewnym stopniu w kompetencje organów administracji, to do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego polegającego na naruszeniu przepisów postępowania zgodnie z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a uchybienie Sądu musiałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A takiego wpływu na wynik niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się, bowiem dokonana przez Sąd ocena prawidłowości wydanych zezwoleń na odstępstwa od warunków technicznych nie została przez skarżących podważona a zarzut prawa materialnego który znalazł się w skardze kasacyjnej również do tego nie zmierza.

Także zarzuty z punktu 2. 2 i 2.3 nie zasługują na ich podzielenie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a wydać wyrok na podstawie akt sprawy. Naruszenie tego wymogu związane jest z oparciem orzeczenia na materiale dowodowym nie zawartym w aktach sprawy bądź nie uwzględnieniem całego materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Na takie naruszenia w uzasadnieniu postawionego zrzutu nie wskazano, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za wystarczający do prawidłowego rozpoznania sprawy. Następnie zwrócić należy uwagę na to, że zarzuty te sformułowane jako naruszenie przepisów postępowania przez Wojewodę i nieprawidłowe zaakceptowanie tego stanu rzeczy przez Sąd przejawiające się w oddaleniu skargi, nie przystają do ich uzasadnienia z którego mniemać należy, że zmierzają do podważenia stanowiska w zaskarżonej decyzji w zakresie prawidłowego usytuowania budynku, powierzchni biologicznie czynnej, odległości od innych budynków i liczby miejsc parkingowych. Taki skutek osiągnąć można stawiając zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego regulujących te kwestie. Jednak takich przepisów za wyjątkiem § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych skarżący kasacyjnie nie przytaczają. Aby uznać za zasadny zarzut kasacyjny polegający na tym, że Sąd dokonał błędnej oceny legalności zaskarżonej decyzji przy tak sformułowanych zarzutach ( pkt. 2.2 i 2.3 petitum) koniecznym byłoby wykazanie naruszenia przepisów prawa materialnego, to dopiero mogłoby spowodować pożądany przez skarżących skutek w postaci uznania za nieprawidłowe oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji.

Niemniej jednak należy stwierdzić, że Wojewoda Mazowiecki wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zasadnie przyjął, że postanowienia o odstępstwach od warunków technicznych zostały wydane zgodnie z prawem co słusznie, jak już wskazano wyżej, zaakceptował Sąd Wojewódzki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego projekt budowlany budynku jest zgodny z tymi postanowieniami i z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wbrew skarżącym kasacyjnie organ drugiej instancji wypowiedział się też zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. co do zgodności projektu budowlanego z wymogami art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Prawa budowlanego. Stanowisko to przedstawił i zaakceptował Sąd Wojewódzki zamieszczając w uzasadnieniu wyroku bardzo obszerną argumentację.

Zarzucając niewłaściwe usytuowanie budynku, w skardze kasacyjnej powołano się na postanowienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy pokrywającej się z działką nr 41 i między innymi z granicą działki 20/3 oraz na postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 21 lutego 2007r. umożliwiające posadowienie budynku w ostrej granicy działki od strony wschodniej i południowej oraz fakt usytuowania budynku ukośnie w stosunku do wschodniej granicy działki w odległości 0,4 do 2,25 m od tej granicy. Trudno zrozumieć skarżących na czym miałoby polegać to naruszenie skoro budynek zaprojektowano w większej odległości od ich budynku niż przewiduje to decyzja o warunkach zabudowy i w/w postanowienie Prezydenta. To ostatnie orzeczenie mówi o możliwości a nie konieczności usytuowania budynku tak aby jego skraj pokrywał się z ostrą granicą działki. Umożliwienie usytuowania budynku w skraju działki stanowi właśnie istotę odstępstwa, zasadą wynikającą z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest bowiem utrzymywanie pewnej odległości od granicy działki. Zatem inwestor zmniejszył rozmiar odstępstwa od tych przepisów czego nie można uznać za naruszenie prawa. Nie sposób zgodzić się też ze skarżącymi kasacyjnie, że usytuowanie budynku nie spełnia warunku wynikającego z § 13 ust. 4 rozporządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego § 13 ust. 4 rozporządzenia uprawnia do posadowienia budynku w zabudowie śródmiejskiej w odległościach mniejszych o połowę niż wskazane w § 13 ust. 1 rozporządzenia bez konieczności uzyskania zgody na to odstępstwo w trybie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast posadowienie budynku w odległości mniejszej niż określona w § 13 ust. 4 rozporządzenia wymaga zgody na odstępstwo uzyskanej w trybie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Zbędnym przy tym jest przywoływanie w takim postanowieniu przepisu § 13 ust. 4 rozporządzenia, bowiem wystarczającym jest powołanie się na odstępstwo od § 13 ust. 1 rozporządzenia.

Nie można też zgodzić się z tym, że nie został spełniony nałożony na inwestora warunek pozostawienia 9% powierzchni biologicznie czynnej zabudowywanej działki. Argumentacja w tym zakresie zostanie przedstawiona w części uzasadnienia dotyczącej zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Istota sporu dotyczącego ilości miejsc postojowych (przekroczenie 300 powodowałoby zaliczenie przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) sprowadza się do tego czy do przelicznika dotyczącego usług należy zaliczyć tylko powierzchnię użytkową dla handlu i usług na parterze budynku (973m²) ( jak to ustaliły organy administracji) czy także powierzchnię użytkową przeznaczona na usługi dostępne dla mieszkańców ( fitness, basen, sauny, sala imprez - o pow. ponad 4000m²) ( jak tego żądają skarżący). Z ostatecznej wersji projektu wynika niewątpliwie, że zaprojektowano 288 takich miejsc. Przyjęcie stanowiska skarżących spowodowałoby konieczność zwiększenia stanowisk postojowych o około 40. Z opisu inwestycji Tom II A cz. 3.0.0. wynika, że nowoprojektowany budynek podzielony jest na 6 części w tym część handlowo-usługową na parterze budynku która będzie jedyną ogólnodostępną strefą publiczną oraz część rekreacyjno-wypoczynkową przeznaczoną wyłącznie do użytku mieszkańców budynku (basen, sauny, sala gimnastyczna, sale masażu, sala imprez) ponieważ będą mogły być wynajmowane jedynie mieszkańcom budynku i ich gościom – która znajdować się będzie głównie na 8 kondygnacji projektowanego budynku. Zatem z zatwierdzonego projektu wynika że część rekreacyjno-wypoczynkowa nie będzie powierzchnią ogólnodostępną bowiem jest powiązana z funkcją mieszkalną. Z tego powodu dla tej powierzchni zapewnione są miejsca parkingowe przypisane do konkretnych apartamentów. Z tego względu część rekreacyjno-wypoczynkowa umieszczona na 8 kondygnacji nie wymaga przeznaczenia dla niej odrębnych miejsc postojowych. Właściwie zatem Wojewoda uznał, co zaakceptował Sąd w zaskarżonym wyroku, że za powierzchnię użytkową należy uznać tylko 973m² na parterze budynku dla której przewidziano 10 miejsc postojowych zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skarżący kasacyjnie podnoszą też, że do ogólnej ilości miejsc postojowych należy doliczyć 26 miejsc które znajdą się w zatoce na ulicy [...], na co wskazuje pismo Zarządu Terenów Publicznych z dnia 23 sierpnia 2006r. dotyczące wydania opinii komunikacyjnej dla budynku [...] przy ul [...]. Uznając takie stanowisko za błędne należy powtórzyć za Sądem pierwszej instancji, że przeciwko stanowisku skarżących przemawia dokumentacja projektowa, wniosek o pozwolenie na budowę a także decyzja organu pierwszej instancji, które w żadnym zakresie nie dotyczyły 26 miejsc parkingowych usytuowanych na ulicy [...]. Do projektu budowlanego dołączony jest dokument w postaci projektu budowlanego ul. [...] jednak stanowi on jedynie załącznik do opinii nr [...] Urzędu m.st. Warszawy dotyczącego geometrii ulicy [...] a przewidziane w nim rozwiązania nie zostały wciągnięte do projektu zagospodarowania terenu dotyczącego przedmiotowej inwestycji. Inwestor nie dysponował w jakikolwiek sposób terenem na którym mogłyby powstać te miejsca parkingowe co potwierdza treść opinii komunikacyjnej z dnia 13 lipca 2007r. znajdująca się w tomie I projektu budowlanego. Ponadto także z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że miejsca postojowe do obsługi budynku mają być w całości na działce na której posadowiony będzie projektowany budynek tj. na działce nr 41.

Przechodząc do oceny ostatniego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania ( pkt 2.4 petitum) polegającego na naruszeniu art. 3 § 1, art.145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. i art. 7,77, i 80, należy wskazać że: Po pierwsze brak wskazania w petitum i uzasadnieniu tego zarzutu, aktu w którym lub w których znajdują się ostatnie trzy wymienione przepisy uniemożliwia kontrolę i ocenę zarzutu w tym zakresie. Po wtóre powołane przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogą stanowić samodzielnej skutecznej podstawy kasacyjnej, bowiem są to przepisy dające Sądowi uprawnienie do kontroli działalności administracji publicznej i w zależności od wyniku tej kontroli do oddalenia bądź uwzględnienia skargi. Postawienie zarzutu naruszenia tych przepisów bez powiązania tego zarzutu z naruszeniem innych przepisów prawa nie może prowadzić do osiągnięcia zamierzonego przez Skarżących kasacyjne rezultatu. Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji i oddalił skargę, zatem nie naruszył przywołanych w ocenianej podstawie kasacyjnej wskazanych przepisów ustawy p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego także zarzut naruszenia prawa materialnego tj. błędnej wykładni i zastosowania § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mógł być uznany z trafny. Ocena tego zarzutu zależy od odpowiedzi na pytanie czy wymagane 9% powierzchni biologicznie czynnej odnosi się do powierzchni działki nr 41 na której posadowiony jest budynek czy także do powierzchni działek nr 42 i 31/2 na których znajduje się podziemny wjazd do budynku oraz zaprojektowano nadwieszenie części budynku, część piwnicy i część rampy. W okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać że wymóg zachowania 9% powierzchni biologicznie czynnej należy odnosić jedynie do działki nr 41 na której zaprojektowano posadowienie budynku. W tym zakresie za przekonywującą trzeba uznać argumentację Sądu pierwszej instancji. Przepis § 39 rozporządzenia stanowi bowiem, że na działkach budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną co najmniej 25 % powierzchni należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego. Zatem przepis ten zgodnie z jego literalnym brzmieniem, nie wymagający dla jego interpretacji do sięgania jak to postulują skarżący kasacyjnie do przepisów zagospodarowania przestrzennego, odnosi się wyłącznie do działek budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną. Niewątpliwym jest, że działki nr 42 i 31/2 nie są przeznaczone pod zabudowę wielorodzinną, ponieważ na pierwszej nie graniczącej z działką nr 41 jest wyłącznie podziemny wjazd do budynku, a na drugiej znajduje się ulica [...] nie będąca własnością inwestora. Zgodnie z wyraźnym wskazaniem § 39 rozporządzenia, powierzchnia biologicznie czynna obliczana jest dla działek przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną a nie dla działek przeznaczonych wyłącznie pod infrastrukturę obsługującą tę zabudowę. Konkludując należy uznać, że Sąd Wojewódzki słusznie przyjął, iż Wojewoda w zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że projekt budowlany spełnia warunki wynikające z postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z 21 lutego 2007r. wyrażającego zgodę na odstępstwo od wymaganej w § 39 rozporządzenia powierzchni biologicznie czynnej działki.

Mając na uwadze powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.