Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 243/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Monika Kramek, Asesor WSA - Bożena Dąbkowska – Mastalerek, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: z dnia 5 grudnia 2023 r. nr 153/CE/D/PG/2023/ARiMR w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego z tytułu strat w produkcji poniesionych na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. B. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes Agencji", "organ odwoławczy") z 5 grudnia 2023 r. nr 153/CE/D/PG/2023/ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor OR ARiMR", "organ I instancji") z 8 września 2023 r. nr OR07/2023/3.69/O w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego z tytułu strat w produkcji poniesionych na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 19 czerwca 2023 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o wsparcie finansowe z tytułu niepodejmowania produkcji w gospodarstwie na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków, za okres od dnia 24 listopada 2020 r. do 28 lipca 2021 r.

Skarżący zawnioskował o udzielenie wsparcia finansowego do 282 763 sztuk brojlerów (kod CN 0105 94 00) w odniesieniu do gospodarstwa położonego w miejscowości L., [...], numer weterynaryjny: [...]

Do wniosku Skarżący załączył następujące dokumenty:

a) oświadczenie producenta rolnego odnośnie strat poniesionych w wyniku zastosowania w gospodarstwie środków w zakresie zdrowia zwierząt,

b) kopie faktur VAT dotyczące zakupu piskląt w odniesieniu do ostatniego cyklu produkcyjnego chowu tych zwierząt w gospodarstwie bezpośrednio poprzedzającego okres niepodejmowania w tym gospodarstwie produkcji przed okresową przerwą technologiczną,

c) kopie świadectw zdrowia zwierząt dostarczonych do rzeźni,

d) kopie rachunków za wykonanie badania zwierząt rzeźnych przed ubojem,

e) kopie faktur VAT potwierdzające sprzedaż zwierząt do rzeźni lub innego gospodarstwa w odniesieniu do ostatniego cyklu produkcyjnego w gospodarstwie bezpośrednio poprzedzającego okres niepodejmowania w tym gospodarstwie produkcji przed okresową przerwą technologiczną,

f) kopie dokumentów potwierdzające sprzedaż liczby sztuk zwierząt do rzeźni;

g) kopię Postanowienia nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. wydanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w M., znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do gospodarstwa piskląt,

h) kopię pisma informującego z [...] czerwca 2021 r. wydanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. o braku zezwolenia na wstawienie piskląt do gospodarstwa,

i) kopie faktur VAT dotyczące zakupu zwierząt,

j) kopię zaświadczenia wydanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. potwierdzającego nadanie numeru identyfikacyjnego,

k) kopię decyzji nr [...] z dnia [...] września 2020 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Biuro Powiatowe w M..

W dniu 8 sierpnia 2023 r. Dyrektor OR ARiMR wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dokumentów potwierdzających, że jest on producentem rolnym aktualnie wpisanym do rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2023 r. poz. 1075 ze zm., dalej jako: "ustawa o ochronie zdrowia zwierząt") oraz dokumentów potwierdzających, że kwalifikuje się do udzielenia wsparcia finansowego z tytułu niepodejmowania produkcji w gospodarstwie na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków w latach 2019-2021.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, 25 sierpnia 2023 r. Skarżący złożył pisemne stanowisko w sprawie oraz dołączył kopię zaświadczenia wydanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z [...] sierpnia 2023 r. znak: [...], które zawiera informacje o zaprzestaniu działalności oraz wykreśleniu zakładu drobiu - [...] M. B., numer weterynaryjny PL [...] w dniu [...] listopada 2022 r. z rejestru podmiotów nadzorowanych działających na terenie Powiatu [...].

Po rozpatrzeniu złożonego przez Skarżącego wniosku, [...] września 2023 r. organ I instancji wydał decyzję odmawiającą udzielenia wsparcia finansowego z tytułu niepodejmowania produkcji w gospodarstwie na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków w latach 2019-2021.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że z danych zawartych w systemie informatycznym ARiMR "IRZplus" oraz z informacji uzyskanych od Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M. wynika, że Skarżący nie jest obecnie aktywnym podmiotem prowadzącym działalność nadzorowaną.

Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, zaskarżoną decyzją z 5 grudnia 2023 r. Prezes Agencji utrzymał w mocy decyzję I instancji z 8 września 2023 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że udzielenie wsparcia osobie lub podmiotowi, który nie prowadzi aktualnie produkcji drobiarskiej, w ramach działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. h lub n ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, nie może być traktowane jako wsparcie rynku jaj i mięsa drobiowego. W przypadku, gdy beneficjent nie prowadzi już działalności nadzorowanej na rynku jaj i mięsa drobiowego, udzielenie wsparcia nie byłoby zgodne z celem wsparcia rynku jaj i mięsa drobiowego oraz stanowiłoby naruszenie przepisów prawa. Wsparcie udzielane w takim przypadku zostałoby wykluczone przez Komisję Europejską z finansowania z budżetu UE, jako wydatek niekwalifikowalny.

Prezes Agencji podkreślił, że skoro Skarżący wnioskował o udzielenie wsparcia dla gospodarstwa o numerze weterynaryjnym: PL [...], a na dzień złożenia wniosku nie prowadził już działalności nadzorowanej pod tym numerem, to nie jest on aktualnie podmiotem działającym na rynku jaj i mięsa drobiowego, ponieważ – jak wynika z akt sprawy - produkcja drobiu w gospodarstwie Skarżącego została zakończona 17 listopada 2022 r. W związku z tym wnioskowane wsparcie w ramach opisanego mechanizmu nie zostałoby wykorzystane wyłączne do produkcji jaj i drobiu w gospodarstwach położonych w obszarach objętych ograniczeniami i w okresie obowiązywania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Prezesa Agencji z 5 grudnia 2023 r. skarżący wniósł o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającej ją decyzją I instancji z 8 września 2023 r. oraz o zobowiązanie organu do wydania decyzji udzielającej wsparcia finansowego. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 czerwca 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnych środków wspierania rynku w sektorach jaj i mięsa drobiowego w Polsce (Dz. U. poz. 1063, dalej jako: "rozporządzenie RM") poprzez jego niewłaściwą, zawężającą wykładnię skutkującą nieprawidłowym stwierdzeniem, że wsparcie finansowe należne jest wyłącznie producentowi prowadzącemu w dacie złożenia wniosku działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit h lub n ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, podczas gdy z brzmienia tego przepisu § 3 rozporządzenia RM wynika, że wsparcie powinno zostać udzielone producentowi rolnemu w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, jeśli ten prowadził w okresach od dnia 29 grudnia 2019 r. do dnia 13 maja 2020 r. lub od dnia 24 listopada 2020 r. do dnia 28 lipca 2021 r. gospodarstwo drobiarskie w zakresie działalności wskazanej w art. 1 pkt 1 lit h lub n ustawy o ochronie zdrowia zwierząt,

b) § 7 ust. 6 rozporządzenia RM, poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że przepis ten pozwala na odmowę udzielenia wsparcia finansowego producentowi rolnemu, który prowadził działalność nadzorowaną w okresie zastosowania środków weterynaryjnych, lecz w dacie złożenia wniosku o udzielenie wsparcia działalności takiej już nie prowadził, oraz błędne uznanie, że przepis § 7 ust. 6 rozporządzenia RM kreuje warunki do udzielenia wsparcia finansowego,

c) art. 2 ust. 1 lit. b i d rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/2406 z dnia 8 grudnia 2022 r. w sprawie nadzwyczajnych środków wspierania rynku w sektorach jaj i mięsa drobiowego w Polsce (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 317, str. 56, dalej jako: "rozporządzenie 2022/2406") w związku z motywem 4, 6 i 10 preambuły tego rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe uznanie, że udzielenie wsparcia może dotyczyć wyłącznie podmiotu aktualnie prowadzącego gospodarstwo drobiarskie, podczas gdy z przepisów tych wynika, że wsparcie należne jest podmiotom, które prowadziły gospodarstwo drobiarskie w okresie stosowania środków ochrony zdrowia zwierząt i weterynaryjnych,

d) art. 2 ust. 1 lit. b i d rozporządzenia 2022/2406 w związku z motywem 4, 6 i 10 preambuły tego rozporządzenia w związku z § 3 rozporządzenia RM, poprzez błędne uznanie, że celem wsparcia finansowego jest przekazanie środków pieniężnych aktualnie działającym producentom jaj i mięsa drobiowego, podczas gdy z motywów 4 i 6 preambuły rozporządzenia 2022/2406 wynika, że celem wsparcia finansowego jest przekazanie rekompensaty podmiotom, które doznały strat wskutek prowadzenia działalności w zakresie produkcji jaj i mięsa drobiowego i umożliwienie im ponownego działania na tym rynku,

e) § 16 rozporządzenia RM, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, z którego to przepisu wynika, że wsparcie powinno zostać wypłacone na rachunek bankowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, co oznacza że do uzyskania wsparcia wystarczający jest status producenta rolnego,

f) § 18 w związku z § 3 rozporządzenia RM, poprzez jego błędną wykładnię, albowiem z przepisu tego wynika, że tylko § 3 rozporządzenia RM ustala warunki nabycia prawa do otrzymania wsparcia finansowego, podczas gdy organ pomimo spełnienia przez stronę warunków wskazanych w § 3 odmówił udzielenia wsparcia finansowego,

g) art. 2 ust. 2 rozporządzenia 2022/2406 w związku z motywem 12 preambuły tego rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wypłata pomocy po 30 września 2023 r. została zakazana, podczas gdy z przepisu tego wynika, że po tej dacie Unia Europejska nie będzie refinansować wydatków Polski, zatem jest to termin wiążący organy państwowe, a nie beneficjenta wsparcia finansowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do motywu 7 preambuły Rozporządzenia 2022/2406, Unia jest zobowiązana do zapewnienia częściowego finansowania nadzwyczajnych środków wspierania rynku odpowiadającego 50% wydatków poniesionych przez Polskę. Komisja powinna ustalić maksymalne ilości kwalifikujące się do finansowania w odniesieniu do każdego nadzwyczajnego środka wspierania rynku po rozpatrzeniu przedłożonego przez Polskę wniosku odnoszącego się do ognisk choroby potwierdzonych między dniem 29 grudnia 2019 r. a dniem 13 maja 2020 r. oraz między dniem 24 listopada 2020 r. a dniem 28 lipca 2021 r. Natomiast w myśl motywu 10 preambuły wskazanego rozporządzenia, zakres i czas obowiązywania nadzwyczajnych środków wspierania rynku przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu należy ograniczyć do tego, co jest absolutnie niezbędne do wsparcia rynku. W szczególności nadzwyczajne środki wspierania rynku powinny mieć zastosowanie wyłącznie do produkcji jaj i drobiu w gospodarstwach położonych w obszarach objętych ograniczeniami i w okresie obowiązywania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych ustanowionych w przepisach Unii i Polski w odniesieniu do 392 ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków, potwierdzonych między dniem 29 grudnia 2019 r. a dniem 13 maja 2020 r., oraz między dniem 24 listopada 2020 r. a dniem 28 lipca 2021 r.

Zgodnie z art. 1 Rozporządzenia 2022/2406, Unia zapewnia częściowe finansowanie odpowiadające 50% wydatków poniesionych przez Polskę w celu wsparcia rynku jaj i mięsa drobiowego poważnie dotkniętego wystąpieniem 392 ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków podtypu H5, które zostały wykryte i zgłoszone przez Polskę między dniem 29 grudnia 2019 r. a dniem 13 maja 2020 r. oraz między dniem 24 listopada 2020 r. a dniem 28 lipca 2021 r. Natomiast w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia 2022/2406 Komisja Europejska ustanowiła przesłanki w oparciu, o które zostaną zakwalifikowane wydatki poniesione przez Polskę do częściowego finansowania przez Unię, w celu wsparcia rynku jaj i mięsa drobiowego.

Zadania związane z udzielaniem wsparcia, o którym mowa w art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji 2022/2406 oraz sposób i tryb realizacji tych zadań określa rozporządzenie RM z 2 czerwca 2023 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań związanych z ustanowieniem nadzwyczajnych środków wspierania rynku w sektorach jaj i mięsa drobiowego w Polsce.

W myśl § 3 rozporządzenia RM, wsparcie jest udzielane producentowi rolnemu w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2023 r. poz. 885, dalej jako: "ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów"), który w okresach od dnia 29 grudnia 2019 r. do dnia 13 maja 2020 r. lub od dnia 24 listopada 2020 r. do dnia 28 lipca 2021 r. prowadził gospodarstwo drobiarskie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2022/2406, w zakresie działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. h lub n ustawy o ochronie zdrowia zwierząt:

1) które znajdowało się na obszarze zapowietrzonym lub obszarze zagrożonym, o których mowa w § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie zwalczania grypy ptaków (Dz. U. poz. 1752), w związku z wystąpieniem ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków, o których mowa w art. 1 rozporządzenia 2022/2406;

2) w którym zastosowano w tych okresach środki, o których mowa w § 11 ust. 1-3 lub § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie zwalczania grypy ptaków.

Stosownie natomiast do art. 3 pkt 3 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, producent rolny oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą rolnikiem w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115, tj. prowadzącą działalność rolniczą.

Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 6 rozporządzenia RM, w przypadku niepodejmowania w gospodarstwie produkcji zwierząt z gatunków drobiu, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a ppkt (iii) tiret siódme-dziesiąte rozporządzenia 2022/2406, wsparcie przysługuje producentowi rolnemu prowadzącemu gospodarstwo w zakresie działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. h ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Ponadto wskazania wymaga, że wsparcie jest udzielane, w drodze decyzji, na wniosek producenta rolnego, w którym to wniosku producent rolny wskazuje co najmniej numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów - jeżeli został nadany (§ 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM).

Mając zatem na uwadze przytoczone przepisy, Sąd stwierdza, że wsparcie rynku jaj i mięsa drobiowego, o którym mowa w rozporządzenia 2022/2406, odnosi się do aktualnie funkcjonującego rynku. Beneficjentem wsparcia może być zatem tylko podmiot, który obecnie działa na rynku jaj i mięsa drobiowego, tj. podmiot, który prowadzi działalność, w zakresie chowu/hodowli drobiu, czyli działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. h lub n ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, u którego wystąpiło ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków, potwierdzone między dniem 29 grudnia 2019 r. a dniem 13 maja 2020 r., oraz między dniem 24 listopada 2020 r. a dniem 28 lipca 2021 r. oraz który spełnił pozostałe warunki określone w rozporządzeniu RM. Wsparcie powinno być bowiem udzielane wyłącznie do produkcji jaj i drobiu w gospodarstwach położonych w obszarach objętych ograniczeniami i w okresie obowiązywania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych.

Z motywów preambuły rozporządzenia 2022/2406 wprost wynika, że celem częściowego finansowania unijnego wydatków poniesionych przez Polskę w związku z wystąpieniem grypy ptaków w latach 2019-2021 jest wsparcie rynku jaj i mięsa drobiowego. Mając natomiast na uwadze wskazaną definicję producenta rolnego oraz wymóg prowadzenia przez niego gospodarstwa w zakresie działalności nadzorowanej oraz wskazania numeru identyfikacyjnego, w sytuacji wystąpienia przez producenta z wnioskiem o udzielenie wsparcia, warunkiem jego przyznania jest to, że nadal jest on aktywnym podmiotem działającym na rynku jaj i mięsa drobiowego.

Sąd akceptuje stanowisko Prezesa Agencji, że udzielenie wsparcia podmiotowi, który nie prowadzi aktualnie produkcji drobiarskiej, w ramach działalności nadzorowanej, nie może być traktowane jako wsparcie funkcjonującego rynku jaj i mięsa drobiowego. Skoro wnioskodawca zaprzestał prowadzenia działalności nadzorowanej na rynku jaj i mięsa drobiowego, to udzielenie obecnie wsparcia nie byłoby zgodne z przewidzianym w rozporządzeniu 2022/2406 celem wsparcia rynku.

W związku z tym Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie organy zasadnie odmówiły Skarżącemu udzielenia żądanego wsparcia finansowego z tytułu niepodejmowania produkcji w gospodarstwie na skutek zastosowania przepisów weterynaryjnych w związku z wystąpieniem grypy ptaków w latach 2019-2021.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżący nie jest już wpisany do rejestru podmiotów obecnie prowadzących działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. h lub n ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Fakt ten bezspornie wynika z informacji uzyskanych od Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. (pismo z dnia [...] lipca 2023 r.) oraz z zaświadczenia wydanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z [...] sierpnia 2023 r. znak: [...], które zawiera informacje o zaprzestaniu działalności oraz wykreśleniu zakładu drobiu - [...] M. B., numer weterynaryjny PL [...] w dniu [...] listopada 2022 r. z rejestru podmiotów nadzorowanych działających na terenie Powiatu M.. Ponadto z danych zawartych w systemie IRZplus - zapewniającego kontrolę przemieszczania ptaków, skalę produkcji i ich rozmieszczenie w przypadku zakładów drobiu – również wynika, że Skarżący obecnie nie działa aktywnie na rynku jaj i mięsa drobiowego.

Mając to na uwadze stwierdzenia wymaga, że Skarżący, wnioskujący o udzielenie wsparcia dla gospodarstwa o numerze weterynaryjnym: PL [...], nie był w dacie złożenia wniosku podmiotem prowadzącym działalność nadzorowaną pod tym numerem. Skoro bowiem produkcja drobiu w gospodarstwie Skarżącego została zakończona w dniu [...] listopada 2022 r., to Skarżący przestał być podmiotem aktualnie działającym na przedmiotowym rynku. Jeżeli natomiast nie prowadzi już on zakładu drobiu, to udzielenie mu wsparcia po dacie [...] listopada 2022 r. w ramach niniejszego mechanizmu nie zostałoby wykorzystane wyłącznie do produkcji jaj i drobiu, o czym mowa w motywach preambuły rozporządzenia 2022/2406.

W opisanej sytuacji, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia RM oraz rozporządzenia 2022/2406 poprzez ich błędną wykładnię. Z mających zastosowanie w sprawie przepisów unijnych wprost wynika, że nadzwyczajne środki wsparcia rynku w sektorach jaj i mięsa drobiowego mają służyć do wsparcia obecnie funkcjonujących producentów na tym rynku. Przedmiotowe wsparcie nie ma zatem charakteru odszkodowawczego za straty poniesione w okresie między dniem 29 grudnia 2019 r. a dniem 13 maja 2020 r. oraz między dniem 24 listopada 2020 r. a dniem 28 lipca 2021 r. Sąd wskazuje, że rozporządzenia unijne są stosowane bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich, w związku z tym w prawie krajowym nie mogą być ustalane wiążące reguły interpretacyjne. Skoro zatem z motywów preambuły rozporządzenia 2022/2406 wprost wynika, że celem jest wsparcie rynku jaj i mięsa drobiowego i to wsparcie ograniczone do tego, co jest absolutnie niezbędne, to nie zasługuje na aprobatę stwierdzenie przez Skarżącego, że celem rozporządzenia unijnego jest również przyznanie rekompensaty.

Za niezasadne należy uznać również stanowisko, że motywy preambuły nie mogą być mylone z częścią normatywną aktu. Preambuła ma bowiem charakter normy (wypowiedzi) celowościowej dla całej poprzedzonej nią treści rozporządzenia, albowiem wyraża intencję ustawodawcy unijnego. Zdaniem Sądu, należy zatem uwzględnić wytyczne sformułowane w preambule rozporządzenia 2022/2406, która jako cel wskazuje wsparcie rynku, a nie przyznanie odszkodowania za poniesione straty. Nie można również przyjąć, że przedmiotowy mechanizm ma stanowić jakąkolwiek refundację kosztów na zakup jaj czy mięsa drobiowego, która umożliwi producentom ponowne wejście na rynek. Przeczy temu treść analizowanych przepisów.

W okolicznościach sprawy, udzielenie Skarżącemu wsparcia nie byłoby zgodne z celem wskazanym w preambule rozporządzenia 2022/2406. Beneficjentem wsparcia może być wyłącznie podmiot obecnie prowadzący działalność w zakresie chowu/hodowli drobiu, spełniający pozostałe warunki niezbędne do udzielenia przedmiotowego wsparcia, w szczególności § 7 ust. 6 rozporządzenia RM. Udzielone wsparcie ma być bowiem jednocześnie wsparciem rynku jaj i mięsa drobiowego.

Organy rozpoznające wniosek Skarżącego o udzielenie wsparcia zasadnie przyjęły, opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, że Skarżący nie jest już podmiotem działającym na rynku jaj i mięsa drobiowego, o którym mowa w treści motywów (7) i (10) i art. 1 oraz art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2022/2406 oraz przepisów rozporządzenia RM. W związku z tym prawidłowo odmówiono Skarżącemu udzielenia wsparcia finansowego.

Na marginesie wypada zauważyć, że w myśl art. 2 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2022/2406 wydatki poniesione przez Polskę kwalifikują się do częściowego finansowania przez Unię jedynie jeśli zostały wypłacone beneficjentowi najpóźniej do dnia 30 września 2023 r. Stosownie natomiast do art. 2 ust. 2 rozporządzenia 2022/2406 żaden z wydatków poniesionych po dniu 30 września 2023 r. nie kwalifikuje się do finansowania unijnego, niezależnie od części wydatków, jaką stanowi. Niezależnie zatem od braku spełnienia przez Skarżącego przesłanek kwalifikujących do przyznania wsparcia, w sprawie brak jest również możliwości sfinansowania wsparcia przez UE z uwagi na upływ terminu, który został określony w art. 2 rozporządzenia 2022/2406.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) oddalił skargę.