Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1108/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 17
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Protokolant: specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 maja 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/75/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 22 maja 2023 r., nr SKO.ŚR/4111/75/2023 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Proszowice z dnia 2 stycznia 2023 r., nr [...] o odmowie przyznania M. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym małżonkiem – Z. S.

W podstawie prawnej ww. decyzji organu II instancji powołano przepis art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 615 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2023.775 ze zm.):

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ I instancji w ww. decyzji z dnia 2 stycznia 2023 r. orzekł o odmowie przyznania M. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym małżonkiem – Z. S.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że wnioskodawczyni sprawuje stałą opiekę nad niepełnosprawnym, który wymaga wsparcia, pomocy oraz ciągłej opieki w codziennym funkcjonowaniu. Powołując się na art. 17 ust.1b pkt 2 ustawy wyjaśniano, iż nie jest spełniona przesłanka dotycząca daty powstania niepełnosprawności u Z. S.

Organ II instancji uzasadniając ww. decyzję z dnia 22 maja 2023 r. przytoczył brzmienie przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz wyjaśnił motywy błędnego zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 17 ust. 1b powołując w treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r., sygn. akt K 38/13 oraz poglądy z orzecznictwa sądowoadministarcyjnego popierające zastosowanie "trybunalskiej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego".

Przechodząc od rozważań w przedmiocie prawidłowej wykładni przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, do rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, Kolegium wskazało na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia osoby wnioskującej o świadczenie a sprawowaniem opieki nad osobą, na którą świadczenie jest wnioskowane. W ocenie organu II instancji, brak jest dowodów, iż faktycznie odwołująca się zrezygnowała z pracy w celu sprawowania należytej opieki nad niepełnosprawnym małżonkiem. Wskazano, iż w aktach sprawy znajduje się kopia świadectwa pracy z roku 2009, a strona w odwołaniu podaje, iż mężem opiekuje się od 2019 r.

Na koniec Kolegium wyjaśniło, iż istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować.

Skarżąca w piśmie z dnia 7 czerwca 2023 r. wniosła skargę od powyższej decyzji SKO w Krakowie, wskazując, że jej niepełnosprawny z znacznym stopniu mąż jest osobą leżącą, pampersowaną wymagającą całodobowej opieki i pomocy we wszystkich czynnościach. Skarżąca sprawuje taką opiekę nad mężem od 2018 r., od kiedy mąż przeszedł zawał mózgu.

W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie.

Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 20 sierpnia 2023 r. w uzupełnieniu skargi wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: Historia zdrowia i choroby z Poradni Zdrowia Psychicznego, Historia zdrowia i choroby z Poradni Neurologicznej, Karta informacyjna leczenia szpitalnego Oddział Neurologiczny z dnia4.06.2018 r., Badanie TK głowy przeglądowe z dnia 25.07.2018 r., Karta informacyjna leczenia szpitalnego Oddział Neurologiczny z dnia 30.08.2018 r., Badanie TK głowy z dnia 14.12.2018 r., Informacja dla lekarza kierującego z dnia 17.12.2018 r., Zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wydane dla potrzeb Zespołu Orzekania do Spraw Niepełnosprawności z dnia 12.04.2023 r., Zaświadczenie lekarskie 02.05.2023 r., Zaświadczenie lekarskie z dnia 3.08.2023 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy

poprzez niezastosowanie części przepisu art 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach

rodzinnych, tj. niezastosowanie kryterium niepodejmowania pracy zarobkowej i w

konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że przepis ten nie ma

zastosowania do skarżącej, ponieważ nie zrezygnowała ona z pracy zarobkowej ze

względu na sprawowaną opiekę, podczas gdy właśnie ze względu na zakres tej

opieki skarżąca nie może podjąć zatrudnienia, które w przeciwnym wypadku by

podjęła.

prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy

poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o

świadczeniach rodzinnych i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że

brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a

sprawowaną przez nią opieką nad mężem podczas, gdy w przedmiotowej sprawie

taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje.

przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6,

art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania

administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla

rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad mężem, który

wymusza rezygnację z podjęcia przez nią zatrudnienia, a wyniku tego naruszenia

poprzez brak przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i z tego względu decyzja ta nie może być utrzymana w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało uwzględnić.

W pierwszej kolejności wskazać należy, mając na względzie treść wyroku TK z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, uznającego art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, że Sąd w całości podziela stanowisko organu II instancji, iż przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł stanowić w przedmiotowej sprawie podstawy do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Przepis ten bowiem w następstwie ww. wyroku TK we wskazanym zakresie utracił przymiot konstytucyjności i wobec tego kryterium momentu powstania niepełnosprawności w stosunku do opiekunów osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie wieku określonego w tym przepisie należy pominąć.

Jednakże, w ocenie Sądu zagadnieniu temu, nie budzącemu wątpliwości orzecznictwie sadowoadministracyjnych, organ odwoławczy poświęcił zbyt dużo uwagi, bagatelizując inne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie, które nie zostały w ogóle poruszone.

Tytułem wstępu, zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Konieczna jest w tym miejscu uwaga, że na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. sytuacja niepodejmowania zatrudnienia winna być traktowania równorzędnie z rezygnacją z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

SKO w Krakowie w zaskarżonej decyzji brak związku przyczynowo-skutkowego odniosło tylko do rezygnacji skarżącej z zatrudnienia tracąc z pola widzenia, że równie ważne jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i niemożliwością podjęcia pracy zarobkowej. Poprzestając na stwierdzeniu braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki przez skarżącą, odmówiono prawa do przyznania przedmiotowego świadczenia.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy, w tym zalegającego w nich wywiadu środowiskowego uzasadnia wniosek, że sprawa ta nie została należycie wyjaśniona przez organ odwoławczy w kontekście przesłanek z art. 17 ww. ustawy.

Po pierwsze bowiem, niesporne jest, że skarżąca jest osobą obiektywnie zdolną do pracy, co wynika z jej wieku (ur. 16 marca 1975 r.) oraz braku orzeczenia o niezdolności do pracy, czy niepełnosprawności. Zestawiając powyższe, wbrew ocenie SKO w Krakowie, należy przyjąć, że rezygnacja skarżącej czy nie podejmowania przez nią z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, mogła mieć związek ze stanem zdrowia jej męża. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wyznacza żadnych ram czasowych dotyczących podejmowania aktywności zawodowej (wyrok WSA w Szczecinie z 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 623/22). Brak aktywności zawodowej sam w sobie nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 27 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 145/21; wyrok WSA w Szczecinie z 12 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 130/22). Skarżąca może bowiem zatrudnienie podjąć w każdym momencie, ale nie podejmuje go z powodu rozmiaru opieki nad niepełnosprawnym mężem. Sprawowanie opieki stanowi wówczas ewidentną przeszkodę w podejmowaniu zatrudnienia. Wymaganie od osoby występującej z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wcześniejszego zatrudnienia i rezygnacji z niego właśnie celem sprawowania opieki, doprowadziłoby do sytuacji, że takie osoby podejmowałyby miesięczne zatrudnienie, tylko po to, aby zaraz wypowiedzieć umowę o pracę z uwagi na niemożność pogodzenia zatrudnienia z koniecznością sprawowania opieki (patrz wyrok WSA w Krakowie z 11 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 953/23). Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. nie wymaga, by skarżąca zrezygnowała z pracy zarobkowej, lecz wystarczy, by jej nie podjęła z uwagi na opiekę nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z 12 października 2021 r., sygn. akt I OSK 493/21).

Kierując się powyższym, za całkowicie nietrafną Sąd uznaje argumentacje organu II instancji, iż mimo opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem, to brak jest związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, bowiem skarżąca od lat jest nieaktywna zawodowo (w aktach sprawy świadectwo pracy z 2009 r.).

W toku ponownego rozpoznania sprawy kierując się ww. wytycznymi, odnoszącymi się do wykładni art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. organ administracyjny ustali zakres i charakter sprawowanej przez skarżącą opieki, mając na uwadze charakter schorzeń skarżącego, bowiem również tych okoliczności sprawie nie ustalono.

Pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17, utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21). Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy, opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. np. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19), przy czym w każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13).

Przy czym pamiętać należy, że zakres czynności opiekuńczych, które nie muszą być sprawowane nieustannie przez całą dobę, uzależniony jest od rodzaju schorzeń osoby niepełnosprawnej w stopniu znacznym. Niewątpliwie innych czynności opiekuńczych wymaga osoba niepełnosprawna dotknięta schorzeniami natury fizycznej (np. osoba leżąca), a innych czynności opiekuńczych – osoba niepełnosprawna dotknięta schorzeniami natury psychicznej czy neurologicznej. Ustaleń w tym zakresie na gruncie rozpatrywanej sprawy organy nie dokonały. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ administracyjny w oparciu o dokumentację medyczną męża skarżącej dokona koniecznych ustaleń co do rodzaju, częstotliwości i czasochłonności czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą względem niepełnosprawnego małżonka. Należy mieć na uwadze, że opieka nad osobami ze schorzeniami psychicznymi wymaga niejednokrotnie poświęcenia psychicznego oraz fizycznego ze strony ich opiekunów, czego nie sposób pominąć przy rozpatrywaniu spraw wywołanych wnioskami o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Choroba psychiczna może bowiem uniemożliwiać nie tylko samodzielne funkcjonowanie, ale również znacząco ograniczać życie osób najbliższych. Organy winny mieć przy tym na względzie, że osoby z chorobami psychicznymi mogą mieć i często mają problem ze zrozumieniem znaczenia własnych słów i czynów, niejednokrotnie wymagają ciągłego nadzoru i kontroli ze strony opiekuna. Często wręcz stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia swojego i innych członków rodziny. Jeśli więc organ twierdzi, że zakres czynności opiekuńczych skarżącej względem niepełnosprawnego męża nie wyklucza podjęcia przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to przedmiotem jego jednoznacznych ustaleń winno być również wyjaśnienie, czy mąż skarżącej może samodzielnie pozostać w domu, nie stanowiąc zagrożenia dla siebie i innych, a jeśli tak, to na jak długo. Opieka nad mobilną osobą cierpiącą na chorobę psychiczną może być bowiem trudniejsza niż nad osobą leżącą. Tym samym charakter choroby psychicznej, w tym brak przewidywalności w wystąpieniu i nasileniu objawów, powinny być przez organy rozważone w kontekście możliwości podjęcia przez skarżącą pracy zarobkowej (por. m. in. wyroki WSA w Łodzi: z 14 września 2023 r., II SA/Łd 549/23 oraz z 7 września 2023 r., II SA/Łd 529/23; opublikowane w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie.

Sąd nie przeprowadził dowodu z dołączonych do skargi dokumentów. Dołączona do skargi dokumentacja lekarska została nadesłana po wydaniu zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie i nie mogła stanowić elementu oceny legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organy odniosą się też do faktu pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do m.in. specjalnego zasiłku opiekuńczego. Nie można więc - jak słusznie wskazano to w wyroku NSA z dnia 19 maja 2021 r. o sygn. akt I OSK 209/21 - w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń. Potwierdza to art. 27 ust. 5 u.ś.r., z którego wynika, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z wyborem. Unormowania te mają zapobiec kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny. Tym samym, nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym skarżąca posiadała jednocześnie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, określone wcześniejszą decyzją, która nie została wzruszona za ten okres. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Jeśli jednak nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, zmaterializowana w prawem przewidzianej procedurze. Rezygnacja taka nie może jednak opierać się tylko na warunkowej deklaracji, gdyż wydanie decyzji pod warunkiem jest wprawdzie według doktryny prawa administracyjnego dopuszczalne, ale tylko wówczas gdy obowiązująca regulacja taką możliwość przewiduje. Konieczne jest zatem, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego, prawo do świadczenia niższego zostało w odpowiedniej procedurze "wstrzymane" albo uchylone (patrz wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 209/21 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Powyższe, w ocenie Sądu, wskazuje naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 kpa i w zw. z art. 140 kpa, mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Uchybienie wskazanym przepisom postępowania administracyjnego, doprowadziło do braku możliwości prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego określonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. i właściwej oceny wyrażonej w niej przesłanki niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracyjny dokonania ustaleń faktycznych niezbędnych dla oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazanych w art. 17 u.ś.r. na podstawie całokształtu okoliczności sprawy w sposób wskazany w wyroku i uzasadni rozstrzygniecie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Krakowie oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ten ostatnio wskazany organ nietrafnie oparł swe rozstrzygnięcie na błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. Podstawą prawną orzeczenia Sądu był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 1634; dalej p.p.s.a.).