Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 272/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. B. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 27 lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. H. B. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za lata 2006, 2007 i 2008 podając, że od dnia 1 stycznia 2006 r. zaprzestano wypłaty tegoż równoważnika. Do wniosku załączył oświadczenia majątkowe za lata 2006-2008.

Pismem z dnia 21 stycznia 2009 r. Komendant Miejski Policji poinformował wnioskodawcę, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przysługuje osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego Policji. Wskazał, że przepisy § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które przewidywały tego typu świadczenie, zostały uchylone rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2006 r. Stwierdził, że w chwili obecnej brak jest organu, który mógłby wydać decyzję w sprawie równoważnika pieniężnego wobec osób uprawnionych do zaopatrzenia emerytalnego.

H. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z "odwołaniem od decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia 21 stycznia 2009 r.", domagając się wypłaty równoważnika za lata 2006-2008 wraz z odsetkami.

Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w piśmie z dnia 27 lutego 2009 r. wskazał, że z uwagi na to, iż tylko ustawy mogą być źródłem uprawnień i obowiązków obywateli, dokonano nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wskazał, że stanowisko to potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U/08. Z uwagi na uchylenie § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia od dnia 1 stycznia 2006 r. brak jest organu do wydania decyzji w sprawie uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a sprawy dotyczące uprawnień emerytów i rencistów policyjnych do tego świadczenia utraciły charakter sprawy administracyjnej.

W skardze na powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. B. stwierdził, że jest ono decyzją, i zarzucił obrazę art. 6 i art. 7 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronnego zbadania i ustalenia stanu faktycznego sprawy, niewyjaśnienie podstawy prawnej ; naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, nie zachowanie wymogów określonych w art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., jakim powinna odpowiadać decyzja administracyjna; naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 162 k.p.a. przez przyjęcie, że emeryci, którzy uzyskali uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu utracili je z dniem 1 stycznia 2006 r.; naruszenie art. 2 i 32 Konstytucji RP.

Skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji albo o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Jego zdaniem zarzuty skarżącego są chybione, gdyż zaskarżone pisma nie są decyzjami administracyjnymi. Wskazał, że przez decyzję administracyjną rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administrujących w sprawie organów o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę. Organ podał, że w związku ze zmianą przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, do wszystkich emerytów pobierających równoważniki zostało wysłane w 2006 r. pismo, iż nie przysługuje im prawo do takiego równoważnika. Organ stwierdził też, że obecnie sprawa dotycząca równoważnika pieniężnego w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych nie podlega załatwieniu decyzją administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w składzie niniejszym ani zaskarżone pismo Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 lutego 2009 r., ani pismo Komendanta Miejskiego Policji z dnia 21 stycznia 2009 r. nie jest decyzją administracyjną.

Decyzja administracyjna to władczy akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych państwa. Tymczasem w zaskarżonym piśmie wyraźnie jest mowa o tym, że w aktualnym stanie prawnym brak jest organu do wydania decyzji w przedmiocie wniosku o wypłatę równoważnika za remont lokalu mieszkalnego wobec osób, które pobierają emeryturę lub rentę policyjną. W piśmie tym przytoczono też treść przepisów prawa normujących kwestię przyznawania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji kierując zaskarżone pismo do skarżącego nie miał zamiaru, w ocenie Sądu, w sposób władczy rozstrzygnąć w sprawie jego wniosku, lecz poinformować go o treści obowiązujących przepisów prawa. W zaskarżonym piśmie nie doszło do rozstrzygnięcia o konkretnym żądaniu skarżącego dotyczącego wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. Stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać udzielenia skarżącemu informacji, że uchylono przepis prawa będący podstawą przyznania osobom pobierającym emeryturę lub rentę policyjną równoważnika pieniężnego za remont lokalu – za rozstrzygnięcie jego sprawy indywidualnej. W istocie rzeczy zaskarżone pismo ma charakter pisma informacyjnego ( przy czym nieistotne jest, czy informacji udzielono w sposób prawidłowy).

Wskazać też należy, że choć w orzecznictwie przyjmuje się, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, by pismo to zawierało wszystkie składniki decyzji wymienione w przepisie art. 107 § 1 k.p.a. , to jednak wyraźne stwierdzenie Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji o braku możliwości ( w jego ocenie) rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji, czyli w sposób władczy, powoduje, że pismo to nie ma charakteru decyzji. Brak rozstrzygnięcia nie pozwala na uznanie przedmiotowego pisma za decyzję administracyjną.

Należy też wskazać, że przedmiotowe pismo zostało podpisane przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji, który nie powołuje się w nim na kompetencję do wydawania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Mając na uwadze charakter i formę zaskarżonego pisma należy stwierdzić, iż nie mieści się ono w żadnej kategorii aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu zaskarżone pismo jest jedynie pismem o charakterze informacyjnym, które nie przyznaje skarżącemu , ani nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień.

Błędne pouczenie skarżącego przez organ o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie stwarza możliwości rozpoznania merytorycznie skargi przez Sąd.

Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w przypadkach określonych w pkt 1- 4 art. 3 § 2 przywołanej ustawy przysługuje skarga na bezczynność organów.

Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, wobec czego Sąd na mocy przywołanego przepisu odrzucił skargę.