Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 647/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-07-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skargą z 28 kwietnia 2015 r. pełnomocnik B. U. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W skardze pełnomocnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji, powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik strony wskazał na wysokie zobowiązania ustalone tak zaskarżoną decyzją, jak i decyzją dotyczącą podatku od towarów i usług za ten sam okres. W pierwszym przypadku organy podatkowe podniosły zobowiązanie podatnika o 760 tys. zł, w drugim – o 750 tys. zł. Skarżący jest ponadto zobowiązany do uiszczenia odsetek od tych kwot, które powodują podwojenie ciążących na nim zobowiązań. Zdaniem pełnomocnika, natychmiastowe wykonanie tych zobowiązań, w zestawieniu z sytuacją majątkową podatnika i jego przedsiębiorstwa, może wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik wskazał, że przedsiębiorstwo skarżącego zatrudnia obecnie ponad 100 osób. Wykonanie obu decyzji spowoduje konieczność ograniczenia zatrudnienia, a nawet może zagrozić dalszemu istnieniu przedsiębiorstwa podatnika. Ponadto skarżący celem natychmiastowej spłaty zobowiązań będzie zmuszony do wyprzedaży aktywów swojego majątku, na niekorzystnych warunkach spowodowanych pośpiechem, co stanowiłoby niepowetowaną stratę dla skarżącego. Do wniosku pełnomocnik skarżącego załączył rachunek zysków i strat obrazujący sytuację majątkową przedsiębiorstwa skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. w szczególności postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).

Podkreślić należy przy tym, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

W niniejszej sprawie przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że wniosek i załączone dokumenty nie obrazują w sposób pełny aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, a jedynie sytuację finansową należącego do niego przedsiębiorstwa. Tymczasem zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją stanowi zobowiązanie skarżącego, a nie tylko jego firmy. Organy podatkowe będą mogły je egzekwować z całego majątku skarżącego, nie zaś wyłącznie z majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności. Wprawdzie wartość zaległości podatkowych i odsetek od tych zaległości ciążących na podatniku jest stosunkowo znaczna, ale wartość tę należy zestawiać z możliwościami finansowymi i majątkowymi osoby zobowiązanej do jej uiszczenia. Rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić majątku strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Oznacza to, że wnioskodawca nie przedstawił pełnego obrazu należącego do niego majątku oraz swoich możliwości finansowych. Tymczasem właściwe wykazanie już we wniosku wspomnianych przesłanek, stosownie do tego co już wyżej wskazano, należy nie do sądu, ale do skarżącego. Na podstawie przedstawionego materiału, nie można zatem stanowczo stwierdzić czy wykonanie zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za 2005 r. rzeczywiście może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto zwrócić należy uwagę, że z samej treści złożonych przez pełnomocnika rachunku zysków i strat oraz bilansu za 2014 r. wynika, że prowadzona przez niego działalność przynosiła przychody i generowała koszty ponad dziesięciokrotnie wyższe od łącznej wartości zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji oraz z decyzji dotyczącej podatku VAT. Z kolei z przedstawionego bilansu wynika, że na koniec 2014 r. podatnikowi służyły krótkoterminowe (do 12 miesięcy) roszczenia z tytułu dostaw i usług w wysokości niemal 17 mln zł. Już zatem te niepełne dane pozwalają stwierdzić, że wykonanie obu wydanych wobec skarżącego decyzji może co najwyżej spowodować ograniczenie prowadzonej przez niego działalności. Takie zaś skutki nie przekraczają zwykłych następstw zapłaty zobowiązań podatkowych.

W orzecznictwie słusznie podnosi się, że nie można marginalizować konieczności ponoszenia świadczeń publicznoprawnych. Świadczenia te są nieodłącznie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podobnie jak zobowiązania wobec kontrahentów handlowych. Zarówno jedne, jak i drugie, muszą być uwzględniane przez przedsiębiorców w rachunku ekonomicznym. Zobowiązania wobec Skarbu Państwa nie mają charakteru nadzwyczajnego, ale naturalnie wpisują się w prowadzenie działalności gospodarczej. Żaden przepis prawa nie pozwala na stosowanie swoistej preferencji dla zobowiązań prywatnoprawnych, kosztem zobowiązań o charakterze publicznoprawnym (por. postanowienie NSA z 20 maja 2014 r., I FZ 137/14, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).

Reasumując, same obawy strony skarżącej dotyczące potencjalnych skutków konieczności zapłacenia podatku, nie mogą stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący w zasadzie przedstawił jedynie typowe skutki konieczności zapłaty zobowiązania podatkowego, które nie mogą przesądzać o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie tylko zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę na raty, a to może przyczynić się do zachowania stabilnej płynności finansowej.

W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

E.J.