Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 757/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 28, art. 39
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 1130
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Dyka-Tarnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. inwestor P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] zwrócił się do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci [...] na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gmina [...].

W toku postępowania organ I instancji kilkukrotnie wydawał decyzje o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanej powyżej inwestycji, które były uchylane kolejno decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] znak [...] Burmistrz [...] ustalił na rzecz P. sp. z o.o. w [...] warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w/w inwestycji (do decyzji załączony został załącznik nr [...] w postaci kopii mapy i załącznik nr [...] – analiza i wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu). Odpisy tej decyzji zostały doręczone stronom postępowania tj.: inwestorowi i właścicielom nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem objętym inwestycją i dodatkowo wydane zostało przez organ obwieszczenie informujące o wydaniu decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Odwołujący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji odmawiającej lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołujący zarzucał decyzji. naruszenie:

1. §3 pkt 3) uchwały Sejmiku Województwa z dnia 12 września 2022r. nr XLVI/660/22 w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...] w zw. z art. 23 ust. 2 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1336, dalej jako u.o.p.), poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy okoliczności, iż na terenie objętym lokalizacją inwestycji obowiązuje zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka;

2. art. 4 ust. 1 i 2 u.o.p. poprzez jego niezastosowanie i poprzez wydanie wadliwej decyzji, naruszenie obowiązku organu administracji publicznej do dbałości o przyrodę oraz zapewnienia warunków prawnych do ochrony przyrody;

3. art. 53 ust. 5c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjęcie, iż niezajęcie stanowiska w terminie 21 dni przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zwalnia Burmistrza [...] od oceny, czy lokalizacja inwestycji jest zgodna z przepisami odrębnymi;

4. art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy i niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy;

5. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania sprawy w tym samym stanie faktycznym i prawnym i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą uprawnionych oczekiwań - zasadą pewności prawa;

6. art. 8 § 1, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek:

7. art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nadto brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez odwołującego w trakcie trwania postępowania lub odniesienia się w sposób niepełny, wybiórczy;

8. art. 80 k.p.a. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów.

Jak wskazał odwołujący, organ I instancji w ramach swej oceny pominął całkowicie okoliczność obowiązywania na nieruchomości zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka, określonego w § 3 ust. 3 uchwały Sejmiku Województwa z dnia 12 września 2022 r. nr XLVl/660/22 w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...]".

Odwołujący podkreślił, że budowa stacji telefonii komórkowej służy celom innym niż ochrona przyrody, zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych, czy też racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Oznacza to, że aktem prawa miejscowego, bezwzględnie obowiązującym na terenie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, zakazano jakiejkolwiek zmiany stosunków wodnych wskutek postawienia stacji. Zdaniem odwołującego organ I instancji pominął bezwzględnie obowiązujące przepisy, w konsekwencji czego decyzja jest bezprawna.

Uzasadniając przysługujący odwołującemu status strony pełnomocnik wskazał na treść art. 28 K.p.a. i podał, iż odwołujący jest mieszkańcem [...], a realizacja inwestycji bezpośrednio wpłynie na jego interes prawny związany z własnością nieruchomości oraz zamieszkaniem w bezpośrednim oddziaływaniu inwestycji.

W wyniku rozpoznania złożonego odwołania decyzją z dnia [...] października 2023 r., nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło wobec odwołującego postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji.

W toku postępowania SKO ustaliło, iż odwołujący jest (wspólnie z żoną) właścicielem działki [...], obręb [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]. Nieruchomość jego oddalona jest o około 700 m w linii prostej od planowanego miejsca posadowienia stacji bazowej telefonii komórkowej a pomiędzy najbliższymi, skrajnie wysuniętymi punktami granic obu działek odległość wynosi ok. 611 m. Skarżony organ powołał się na pomiary ze strony geoporlal.gov.pl (wydruk załączony do akt administracyjnych wraz z wydrukiem z ewidencji gruntów). SKO stwierdziło, iż nieruchomość skarżącego znajduje się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji objętej zaskarżoną decyzją.

SKO wskazało, iż legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28 i 29 K.p.a. Artykuł 28 K.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie zaś z art. 29 K.p.a. stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne-również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. O tym zaś, czy interes lub obowiązek mają charakter prawny, czy tylko faktyczny, przesądza z kolei treść przepisów prawa materialnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że zastosowanie tej normy może mieć wpływ' na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Stwierdzenie zaś przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowaniu odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

MateriaInoprawną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, jak wynika z jej podstawy prawnej, stanowiły przepisy art. 104 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium wyjaśniło przy tym, że w niniejszej sprawie stosuje przepisy u.p.z.p. w brzmieniu nie uwzględniającym zmian wprowadzonych ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 202 Ir. poz. 1986 ), z uwagi na brzmienie art. 4;ww. ustawy, zgodnie z którym do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto, z mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2023r. poz. 1688), zastosowanie w sprawie mają przepisy w w. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu dotychczasowym, tj. nieuwzględniającym zmian wynikających z w w. ustawy z dnia 7 lipca 2023r. Również zastosowanie w sprawie mają przepisy u.p.z.p. w zakresie nie uwzględniającym zmian wynikających z art. 6 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1890) ze względu na treść art. 17 tej ustawy, zgodnie z którym do spraw prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 6 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Następnie SKO wskazało, iż przepisy u.p.z.p. nie wskazują wprost kręgu osób, którym przypisany jest przymiot strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w w. przedsięwzięcia, ustalenie stron tego postępowania musi być oparte o reguły wskazanego wyżej przepisu art. 28 K.p.a. Stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego będą zatem bez wątpienia wnioskodawca - podmiot planujący realizację przedsięwzięcia oraz właściciel łub użytkownik wieczysty nieruchomości, na której takie przedsięwzięcie ma być realizowane. Ponadto zgodnie z utrwalonym już w tym zakresie poglądem doktryny prawniczej i sądów administracyjnych można przyjąć, że stronami postępowania będą, co do zasady, właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być realizowane przedsięwzięcie oraz właściciele lub użytkownicy innych nieruchomości, na które oddziaływać będzie planowana inwestycja.

SKO wskazało, iż odwołujący reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy ww. decyzja lub do nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również z akt sprawy bezspornie wynika, że odwołujący nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ani właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji.

Na podstawie akt sprawy, w tym informacji załączonych przez organ I instancji przy odwołaniu. Kolegium ustaliło, iż Pan M. R. jest (wspólnie z żoną) właścicielem działki [...], obręb [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...]. Kolegium wskazuje, że z analizy akt sprawy wynika, że nieruchomość należąca do odwołującego oddalona jest o około 700 m w linii prostej od planowanego miejsca posadowienia stacji bazowej telefonii komórkowej a pomiędzy najbliższymi, skrajnie wysuniętymi punktami granic obu działek Kolegium ustaliło odległość ok. 611 m. Powyższe Kolegium ustaliło na podstawie danych, w tym pomiarów dokonanych na stronie geoporlal.gov.pl.

Nieruchomość odwołującego znajduje się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. SKO podkreśliło, iż jak wynika z załączonej do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, kwalifikacji przedsięwzięcia wykonanej zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzonej przez mgr inż. P. M. posiadającego upr. Bud. Nr [...] w specjalności telekomunikacyjnej cyt. "Zgodnie z wynikami niniejszej kwalifikacji dla anten sektorowych, dla wyznaczonych tiltów stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 20m (anteny AS251 nr 1, 4, 7, AS26_2 nr 2, 5, 8) i 70m (anteny AS26_2 nr 3, 6, 9) od środka elektrycznego anten na osiach głównych wiązek promieniowania. Końce osi wzdłuż maksymalnych kierunków promieniowania będą się znajdować na wysokości co najmniej 43,4 m n.p.t. W odległości do 70 m od stacji bazowej znajdują się tereny rolne - pola, łąki. tereny zielone - nieużytki, częściowo porośnięte krzewami i drzewami, teren posesji przydomowej budynek. Uwzględniając powyższe, osie głównych wiązek promieniowania anten nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności.". Powyższe potwierdzają również załączniki graficzne do ww. Kwalifikacji.

Ponadto w ww. Kwalifikacji przedsięwzięcia wskazano, iż "Analizowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Wieża będzie zlokalizowana na terenie wiejskim. Wieża z niewielkiej odległości będzie dobrze widoczna, jednak jej ażurowa konstrukcja z odległości kilkuset metrów już nie będzie dominowała w krajobrazie. Uwzględniając powyższe, planowana inwestycja nie będzie mieć znaczącego wpływu na walory krajobrazowe oraz przyrodnicze wspomnianego obszaru chronionego."

Kolegium podniosło przy tym, że dniem 4 czerwca 2022r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022r., poz. 1071), na mocy którego uchylono przepisy § 2 ust. 1 pkt 7) oraz § 3 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r. poz. 1839) a zatem z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawsze bądź potencjalnie, wyeliminowano wszelkie instalacje radiokomunikacyjne. Ponadto, zgodnie z przepisem § 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

W konsekwencji, w związku ze zmianą stanu prawnego oraz koniecznością stosowania w niniejszej sprawie nowych regulacji, przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a w konsekwencji bezspornie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe oznacza, że brak jest obecnie podstawy do dokonywania kwalifikacji inwestycji pod względem jej oddziaływania na środowisko.

Kolegium podkreśliło, mając na uwadze zarzuty odwołania dotyczące katalogu stron postępowania w postępowaniach dotyczących inwestycji celu publicznego, że zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

W świetle powyższego sam opisany wyżej sposób zawiadamiania innych podmiotów - poza inwestorem oraz właścicielem i użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, nie oznacza uznania ich za strony postępowania.

Podkreślono, iż odwołujący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał w odwołaniu, że przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy ww. decyzja lub do nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wykazał też oddziaływania inwestycji na nieruchomość odwołującego. W odwołaniu wskazano jedynie, że odwołujący jest mieszkańcem [...], a realizacja inwestycji bezpośrednio wpłynie na jego interes prawny związany z własnością nieruchomości oraz zamieszkaniem w bezpośrednim oddziaływaniu inwestycji. W konsekwencji SKO uznało, że odwołujący nie wykazał interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu, i dlatego odmówiło przyznania mu statusu strony postępowania w sprawie, uprawniającego ją do wniesienia odwołania od decyzji.

Od powyższej decyzji M. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim podnosząc zarzut:

1. rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. przepisu art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie rzetelnego wyjaśnienia, czy skarżącemu przysługuje status strony w postępowaniu;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu odwoławczym, mimo że dotyczy ono jego interesu prawnego lub obowiązku, a tym samym w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki uznania go za stronę, mimo że realizacja inwestycji celu publicznego, której dotyczy decyzja z dnia [...] sierpnia 2023 r. bezpośrednio oddziałuje na nieruchomość będącą własnością skarżącego.

Następnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zdaniem skarżącego Kolegium dokonało powierzchownej oceny jego interesów prawnych, wskutek czego doszło do błędnych wniosków i stwierdzenia, że nie przysługiwał mu status strony w postępowaniu, a tym samym pozbawiono go możliwości obrony swoich praw. W ocenie skarżącego organ prowadząc postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest obowiązany do ustalania stron postępowania i ich zawiadamiania o wszczętym postępowaniu, wydanych postanowieniach oraz decyzji kończącej. Ustalenie stron następuje w oparciu o kryteria ustalone przez art. 28 k.p.a., zgodnie z którym, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W dalszej części skarżący zwrócił uwagę na pojęcie "interesu prawnego" konkludując, iż właśnie z norm art. 140 Kodeks cywilny, zgodnie z którym "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą", wywodzi swój interes prawny przysługujący mu w niniejszym postępowaniu, a przytoczony wyżej przepis wyznacza treść prawa własności i uprawnień właścicielskich.

Skarżący zgodził się z Kolegium, że o interesie prawnym właścicieli nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji przesądza oddziaływanie danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości, lecz podniósł, że planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na nieruchomość będącą jego własnością, gdyż ta położona jest na obszarze Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" podobnie jak nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego. Przypomniał, że na tym terenie obowiązuje uchwała Sejmiku Województwa z dnia 12 września 2022 r. nr XLVI/660/22 w sprawie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...]" zgodnie z którą § 3 ust. 3 na nieruchomości obowiązuje zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka, a zdaniem skarżącego budowa stacji telefonii komórkowej służy celom innym niż wyżej wskazane. Ponadto wskazał, iż z treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2023 r. wynika, że budowa stacji wpłynie na zmianę stosunków wodnych i nawet wprost zaakceptowano taki stan rzeczy. Tym samym realizacja inwestycji celu publicznego może wpłynąć na stan przyrody i stosunki wodne obszaru chronionego krajobrazu, na obszarze którego leży jego nieruchomość. W tym miejscu skarżący zarzucił, iż Burmistrz [...] zaniechał zbadania i wyjaśnienia wpływu inwestycji na środowisko. Ostatecznie podsumował, iż negatywny wpływ na chroniony prawnie stan przyrody na jego nieruchomości jego zdaniem tłumaczy interes prawny pozwalający mu odwołać się od decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało w całej rozciągłości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. tutejszy Sąd w związku z wnioskiem Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w [...] orzekł o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Na rozprawie w dniu [...] września 2024 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i argumenty podniesione w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiot tak rozumianej kontroli w niniejszym postępowaniu stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2023 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego wobec skarżącego z uwagi na stwierdzenie braku przysługującego skarżącemu w sprawie przymiotu strony.

Mając na uwadze opisany przedmiot sprawy, należy wyjaśnić, iż Sąd rozstrzygał w niniejszej sprawie jedynie powyższą kwestię tj. legitymacji strony skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Poza zakresem zaś niniejszego postępowania sądowego pozostała ocena zgodności z prawem i prawidłowości decyzji organu I instancji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Przechodząc zatem do rozważań dotyczących istoty sprawy, wskazać należy, iż zasadą na gruncie postępowania administracyjnego jest, iż skutecznie złożyć odwołanie, a więc zainicjować postępowanie odwoławcze, może jedynie strona tego postępowania. Zarówno w orzecznictwie, jak i w judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym odwołanie wniesione przez podmiot, który twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, powinno być rozpatrzone przez organ odwoławczy. W sytuacji zaś ustalenia w toku postępowania przez organ odwoławczy, że podmiot taki nie ma interesu prawnego w sprawie, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie biorąc uprzednio udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji dotyczącym ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego jako strona, powziąwszy na podstawie obwieszczenia informację o wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia [...] sierpnia 2023 r., wniósł od niej odwołanie. Zachowanie terminu do wniesienia odwołania nie budziło w przedmiotowej sprawie wątpliwości (odwołanie nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu [...] września 2023 r.). Aby dokonać oceny czy orzeczone przez skarżony organ umorzenie postępowania odwoławczego było zgodne z prawem należy przede wszystkim wskazać na zasady ustalania w toku postępowania stron tego postępowania.

Podstawę materialnoprawną w zakresie ustalania warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej jako u.p.z.p.). Przepisy tej ustawy nie zawierają szczególnego unormowania odnoszącego się do pojęcia strony postępowania w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Co do zasady przyjmuje się, iż stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Na powyższe wskazuje treść art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób przyjęty w art. 39 k.p.a. tj. na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem operatora pocztowego (czyli doręczenie na piśmie). Na tle cytowanych przepisów w orzecznictwie sądowym zasadnie wskazuje się, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są: inwestor (który nie musi mieć tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczy jego wniosek) oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją.

Stronami tego postępowania mogą być również inne podmioty, z zastosowaniem reguł ogólnych tj. gdy spełnione są ogólne warunki z art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą tak rozumianego interesu prawnego jest ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Przy czym podkreślenia wymaga, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki osobie przysługuje (por. wyrok NSA z 09.06.2014 r., II OSK 46/13, CBOSA).

Stronami tego postępowania mogą być zatem przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich do nieruchomości objętej planowaną inwestycją oraz, w zależności od okoliczności, właściciele i użytkownicy wieczyści działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych ostatnich przesądza jednak, co do zasady, zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2017 r., IV SA/Wa 2802/16; wyrok WSA w Poznaniu z 19 kwietnia 2017 r., II SA/Po 842/16, CBOSA).

Należy przy tym podkreślić, że same tylko przepisy Kodeksu cywilnego definiujące prawo własności (art. 140 i art. 143 k.c.), czy wprowadzające ogólny zakaz zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.), nie są wystarczające dla wyznaczenia prawnie relewantnego obszaru oddziaływania.

Przyjmuje się, że dla oceny legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym istotne jest, aby owe uciążliwe immisje (ich poziom) były określone normami prawnymi, gdyż oddziaływanie musi być sprawdzalne. Tylko wówczas możliwe jest obiektywne ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z tych też względów nie można uznać, że na tle art. 28 k.p.a. w zw. z art. 144 k.c. źródłem interesu prawnego może być jakiekolwiek oddziaływanie projektowanej inwestycji, także niemające charakteru "ponadprzeciętnego". Już z treści art. 144 k.c. wynika expressis verbis, iż prawnie relewantne odziaływanie musi przekraczać określoną "miarę" (cyt.: "przeciętną, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych"). Organy administracji z pewnością nie są powołane do ustalania takiej miary w konkretnym przypadku, gdyż spory na tym tle mają charakter cywilny, do których rozstrzygania powołane są sądy powszechne. Organy administracji publicznej nie mają kompetencji do samodzielnego rozstrzygania spraw o charakterze cywilnym, zastrzeżonych do właściwości sądów powszechnych (por. m.in. wyroki NSA: z 10 maja 2006 r., I OSK 755/05; z 16 marca 2011 r., II FSK 1981/09; z 16 marca 2011 r., II FSK 1995/09; z 16 marca 2011 r., II FSK 1996/09; z 1 sierpnia 2013 r., I FSK 864/13; z 9 grudnia 2014 r., II OSK 1226/13; z 25 kwietnia 2017 r., I OSK 1909/15; z 13 grudnia 2017 r., I OSK 389/16, CBOSA). Z tych względów w postępowaniu administracyjnym niezbędne jest, co do zasady, odwoływanie się do bardziej zobiektywizowanych "miar" poszczególnych rodzajów "uciążliwości", wynikających zwłaszcza z ustanowionych norm lub standardów (wyrok WSA w Poznaniu z 10 maja 2022r., II SA/Po 26/22, CBOSA).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż inwestycja objęta decyzją ustalającą warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zasadnicze oddziaływanie tego rodzaju inwestycję związane jest przede wszystkim polem elektromagnetycznym (PEM). Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019, poz. 2448) określają jako dopuszczalny w tym zakresie poziom, gdy natężenie pola elektromagnetycznego tj. gęstość mocy nie przekracza 10 W/m2 (tabel nr 2, wartość obowiązująca od 1 stycznia 2020 r., uprzedni poziom wynosił 0,1 W/m2). Istotnymi parametrami, mającymi znaczenie przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej, są moc EIRP, tj. równoważna moc promieniowana izotropowo, oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny (przy uwzględnieniu azymutu i nachylenia). Zauważyć należy, iż zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Oznacza to, że jeżeli inwestor projektuje budowę urządzeń powodujących emisję pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 10 W/m2, a strefy tych pól wykraczać będą w granice działek sąsiednich (choćby w przestrzeń ponad nimi), to właściciele (użytkownicy wieczyści) tych działek doznają ograniczenia w zagospodarowaniu należącego do nich terenu, co jednocześnie powodować będzie, że należąca do nich nieruchomość pozostawać będzie w prawnie relewantnym obszarze oddziaływania ww. obiektu (por. wyroki NSA: z 30 kwietnia 2015 r., II OSK 2376/13; z 18 września 2015 r., II OSK 174/14, zob. również wyrok WSA w Poznaniu z 10 maja 2022r. II SA/Po 26/22 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 29 listopada 2023 r., II SA/Rz 1034/23, CBOSA).

W ocenie Sądu zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie organu odwoławczego o braku przysługującego skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci [...] na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], biorąc pod uwagę analizę akt administracyjnych sprawy oraz okoliczności sprawy, uznać należało na prawidłowe.

Nie ulegało wątpliwości, iż skarżący nie tylko nie jest właścicielem, współwłaścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej planowaną inwestycją, ale także nieruchomości z obszarem tym bezpośrednio sąsiadującej. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, iż skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Według niebudzących zastrzeżeń, w tym niekwestionowanych przez samego skarżącego, ustaleń organu wynika, iż nieruchomość skarżącego jest położona około 700 metrów od miejsca planowanej lokalizacji przedsięwzięcia. Natomiast 611 metrów dzieli skrajne punkty działek skarżącego i objętej planowaną inwestycją (wydruki z portalu geoportal.gov.pl załączone do akt postępowania odwoławczego). Niewątpliwie są to istotne odległości, które z pewnością nie przemawiają za automatycznym stwierdzeniem oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego. Przy takiej odległości nieruchomości od nieruchomości, na której zlokalizowana ma być stacja bazowa telefonii komórkowej właściwe brak przesłanek do stwierdzenia, że inwestycja ta mogłaby obejmować swoim obszarem oddziaływania tak oddaloną nieruchomość w stopniu przekraczającym dopuszczalne normy i prowadząc do uciążliwości. Zwrócić należy uwagę, iż nieruchomość skarżącego tj. działka nr [...] nie była objęta nawet stanowiącą załącznik do decyzji organu I instancji mapą (załącznik nr [...] do decyzji), ani też nie obejmowały jej mapy stanowiące załączniki graficzne do załączonego do wniosku inwestora dokumentu kwalifikacji przedsięwzięcia.

Według wniosku inwestora z dnia [...] maja 2020 r. granice oddziaływania inwestycji pokrywają się z obszarem rozgraniczającym teren. Z kolei analiza akt sprawy nie wskazuje, aby nieruchomość skarżącego objęta była zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji. W istocie, jak wskazał organ odwoławczy, z dokumentu kwalifikacji przedsięwzięcia załączonego przez inwestora do wniosku z dnia [...] maja 2020 r., wykonanego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, sporządzonego przez specjalistę, dla wyznaczonych tiltów stwierdzono brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości 20m (anteny AS251 nr 1, 4, 7, AS26_2 nr 2, 5, 8) i 70m (anteny AS26_2 nr 3, 6, 9) od środka elektrycznego anten na osiach głównych wiązek promieniowania. Końce osi wzdłuż maksymalnych kierunków promieniowania będą się znajdować na wysokości co najmniej 43,4 m n.p.t. Uwzględniając powyższe, osie głównych wiązek promieniowania anten nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności. Powyższe ustalenia potwierdzają przy tym załączniki graficzne do ww. Kwalifikacji. Oznacza to, że obszarem oddziaływania w w/w zakresie nie jest objęta nieruchomość skarżącego.

Kolegium zwróciło przy tym słusznie uwagę, iż z dniem 4 czerwca 2022r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022r., poz. 1071), na mocy którego uchylono przepisy § 2 ust. 1 pkt 7) oraz § 3 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2019r. poz. 1839) a zatem z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawsze bądź potencjalnie, wyeliminowano wszelkie instalacje radiokomunikacyjne. Zgodnie z przepisem § 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. do przedmiotowej sprawy zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym.

Oparcie się przez organ na dokumentach przedstawionych przez inwestora nie świadczy o naruszeniu obowiązujących przepisów. Dokumentacja przedłożona przez inwestora jest logiczna i nie budzi zastrzeżeń, nie została także żaden sposób zakwestionowana w postępowaniu.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada prawa dowodowego ei incumbit probatio, qui dicit, non ei, qui negat, czyli ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (por. np. wyroki NSA z 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1131/10 oraz z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1860/10; W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, 3 wyd., Warszawa 2009, s. 119). Jeżeli zatem odwołujący wnosząc odwołanie w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego twierdzili, że przysługuje im prawo zaskarżenia decyzji z racji posiadania interesu prawnego, mieli obowiązek wykazać to uprawnienie. Tymczasem skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku wykazania przysługującego mu interesu prawnego, na który się powołuje w postępowaniu odwoławczym, w istocie w żaden sposób nie uzasadnił powyższej okoliczności. Wnosząc odwołanie skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo tego nie wykazał z czego wywodzi swój interes prawny na gruncie rozpoznawanej sprawy. Nie wskazał na przepis prawa materialnego, z którego wywodzi w/w interes prawny, ani też nie wskazał na jakikolwiek dokument potwierdzający tę okoliczność. Odwołujący jedynie wskazał, iż planowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na nieruchomość będącą jego własnością, gdyż ta położona jest na obszarze Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" podobnie jak nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego. Interes prawny musi się charakteryzować realnością, co wyklucza uwzględnianie interesów mogących wystąpić w przyszłości, interesów czysto hipotetycznych i nieistniejących w chwili wydawania decyzji. Interes prawny to rzeczywiście, a nie potencjalnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej określonego podmiotu. Twierdzenia skarżącego nie stanowią zaś wykazania istnienia własnego, obiektywnie uzasadnionego interesu prawnego, chronionego przepisem prawa powszechnie obowiązującego.

Powyższe zaś przemawia jedynie za uznaniem, iż skarżącemu na gruncie przedmiotowej sprawy przysługuje jedynie interes faktyczny, nie zaś interes prawny.

W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając lokalizację nieruchomości skarżącego względem nieruchomości objętej planowaną inwestycją organ odwoławczy był uprawniony do stwierdzenia na gruncie niniejszej sprawy, iż brak jest takiego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego, które pozwalałoby na przyznanie skarżącemu statusu strony. Nieruchomość skarżącego znajduje się więc poza obszarem oddziaływania inwestycji, a tym samym nie dotyka ono bezpośrednio sfery jej praw i obowiązków. Fakt realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie ogranicza prawa zabudowy i zagospodarowania działki skarżącego, czy też innych praw przysługujących mu jako właścicielowi tej nieruchomości, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Sąd co prawda dostrzegł, iż w aktach administracyjnych znajduje się kwalifikacja przedsięwzięcia, nie została natomiast sporządzona analiza pól elektromagnetycznych. Jednak biorąc pod uwagę tak znaczną odległość nieruchomości skarżącego od nieruchomości objętej planowaną inwestycja i biorąc pod uwagę, że w miarę oddalania od anten znajdujących się na stacji bazowej natężenie pola elektormagnetycznego (gęstość mocy) ulega zmniejszeniu i dodatkowo uwzględniając podwyższony do poziomu 10 W/m2 dopuszczalny próg natężenia pola elektromagnetycznego, brak było zdaniem Sądu przesłanek do stwierdzenia, aby powyższe miało wpływ na wynik postępowania. Brak bowiem w przytoczonych okolicznościach przesłanek wskazujących, na to że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji.

W rozpatrywanej sprawie nie doszło zatem do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności art. 28 k.p.a., co stanowiło zarzut podniesiony w skardze. Jak wyjaśnione także powyżej, brak jest przesłanek wskazujących na naruszenie przez organ odwoławczy innych przepisów k.p.a., w tym przepisów dotyczących zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji brak było podstaw do uznania, iż naruszony został art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

Dodatkowo Sąd wyjaśnia, iż pismo procesowe uczestnika postępowania – Stowarzyszenia z dnia [...] września 2024 r. złożone zostało po rozpoznaniu sprawy przez Sąd na rozprawie (wskazuje na powyższe data i godzina wydruku pisma). Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do uwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy stanowiska uczestnika postępowania – Stowarzyszenia wyrażonego w w/w piśmie procesowym z dnia [...] września 2024 r.