Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 149/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 h ust 1 ust 2, ust4 pkt 5, art. 37 j ust 1 pkt 4, art. 37 k ust 1, art. 37 l ust 1, art. 37m ust 1 pkt 3, art. 37 n ust 1 ust 2 pkt 1. art. 37o ust 1 pkt 1, art. 37 g
journal: Dz.U. 2012 poz 931
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik- Bury, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] r., nr [...] określającą A. U. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe A. U. w J. (dalej określanemu jako podatnik lub skarżący) wysokość opłaty paliwowej w kwocie [...] zł., od oleju napędowego posiadanego przez skarżącego w czerwcu 2014 r.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej: O.p.) oraz art. 37h ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 5, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust.1, art. 371 ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 3, art. 37n ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1, art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 931 z późn. zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ ustalił, że Naczelnik Urzędu Celnego [...]r. wszczął wobec skarżącego kontrolę podatkową, której celem było sprawdzenie, czy wykonywał on obowiązki wynikające z przepisów prawa w zakresie podatku akcyzowego i opłaty paliwowej od wyrobów energetycznych za okres 1 czerwca 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. W efekcie tych czynności ustalono, że w okresie objętym kontrolą podatnik dokonał zakupu oleju napędowego w ilości [...]litrów, w tym w spornym okresie od "B" sp. z o.o. w ilości [...] l. Co do m.in. tego kontrahenta nie udało się ustalić, czy od dostarczanego przez niego paliwa uprzednio został zapłacony w należytej wysokości podatek akcyzowy oraz opłata paliwowa. W związku z tym, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postanowieniem z [...] r. z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za czerwiec 2014 r., które zakończył decyzją z [...] r. nr [...], określającą podatnikowi, jako nabywcy lub posiadaczowi wyrobu akcyzowego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za czerwiec 2014 r. w kwocie [...] zł. Z kolei organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania podatnika, decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzje organu I instancji w mocy.

Równolegle do postępowania w sprawie podatku akcyzowego Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął wobec podatnika postępowanie w sprawie wymierzenia opłaty paliwowej za czerwiec 2014 r., które zakończył wydaniem decyzji z [...] r., nr [...] . określającej skarżącemu wysokość opłaty paliwowej w kwocie [...] zł., od oleju napędowego posiadanego przez niego w czerwcu 2014 r.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł od niego odwołane, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 122 O.p. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności dokonania przesłuchania osób związanych z działalnością spółki "C" oraz dostarczających paliwo P. N. i J.W.. W związku z tym wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponadto przywołał odpowiedź na interpelację poselską Szefa Służby Celnej J. K. nr [...] w sprawie interpretacji przepisu art. 8 ust.2 pkt 4 u.p.a., w której jako cel wprowadzenia powyższej regulacji wskazano zapobieganie sytuacjom patologicznym, w których organy podatkowe wykryły w obrocie wyroby akcyzowe niewiadomego i nielegalnego pochodzenia, a podmiot je posiadający odmawia ujawnienia źródła pochodzenia tych wyrobów lub wskazuje źródło nieistniejące. Przepis ten ma stanowić skuteczny instrument walki z podmiotami typu słup lub znikający podatnik. Natomiast w sytuacji gdy w toku postępowania dowodowego organy podatkowe ustalą, iż akcyza powinna zostać uiszczona przez inny podmiot niż posiadacz tych wyrobów, winna zostać nałożona na ten właśnie podmiot, który nie dokonał zapłaty należnego podatku. Przepis ten nie może stanowić narzędzia do domagania się zapłaty od posiadacza lub nabywcy wyrobów akcyzowych w każdym przypadku, gdy dostawca nie uiścił należnej akcyzy.

W opinii skarżącego, organ I instancji pomimo wskazania podmiotów (ich danych personalnych), od których olej napędowy był nabywany nie podjął żadnych realnych działań, aby osoby te przesłuchać i określić zobowiązanie podatkowe właściwym podmiotom. Ponadto, w przekonaniu skarżącego, fakt stwierdzenia przez organ podatkowy, że przedstawione faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oznacza, iż podatnik przedstawił tzw. puste faktury, na podstawie których nie można ustalać wielkości nabywanego paliwa, którego być może w ogóle nie było.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że na mocy art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu ciąży nie tylko na producencie, importerze, podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych lub gazu, ale i na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Jednocześnie, w myśl art. 37k. ust. 1 tej samej ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest powiązany z konkretyzacją powinności podatkowej w podatku akcyzowym. Powstaje on bowiem z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu. Zgodnie z art. 37l ust.1 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest zaś ilość paliw silnikowych lub gazu, od jakich podmioty wskazane w art. 37j ust. 1 wspomnianego aktu prawnego są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

Dalej zaznaczył, że z uwagi na tożsamość istotnych faktów mających znaczenie zarówno dla wymiaru podatku akcyzowego, jak i dla określenia wysokości opłaty paliwowej zasadne jest opieranie się podczas wymiaru opłaty paliwowej na ustaleniach dowodowych poczynionych w postępowaniu mającym na celu określenie wysokości podatku akcyzowego. Zatem za chybione uznał zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych co do zasadności określenia zobowiązania w podatku akcyzowym. Ustalenia te były zasadniczo podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, a w konsekwencji - na podstawie art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – zdeterminowały one również treść obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

Zatem, skoro, co ostatecznie stwierdzono w postępowaniu podatkowym, skarżący był podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu posiadania oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, to tym samym podlegał on opłacie paliwowej na podstawie wyżej przytoczonych przepisów. W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji, organ odwoławczy uzasadnił sposób obliczenia wysokości opłaty paliwowej.

W skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżący, domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 37h ust. 1 i art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

W jego przekonaniu nastąpiło to poprzez określenie opłaty paliwowej za czerwiec 2014r. w oparciu o wadliwą decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...]r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za ten sam okres 2014 r., którą to decyzję skarżący także zaskarżył do sądu administracyjnego.

W tych okolicznościach, uchylenie przez sąd decyzji dotyczącej podatku akcyzowego winno skutkować uchyleniem decyzji w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej.

Podatnik wniósł także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i sformułował argumenty identyczne z prezentowanymi w swojej decyzji ostatecznej. W związku z tym wniósł on o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane tak przez organ odwoławczy, jak i organ I instancji. Są one konsekwencją ustaleń poczynionych przez obydwa te organy w postępowaniu mającym na celu wymiar podatnikowi podatku akcyzowego za czerwiec 2014 r.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ podatkowy prawidłowo oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie wymiaru podatku akcyzowego oraz, czy sam fakt określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu tej daniny publicznej był wystarczającą podstawą dla określenia opłaty paliwowej.

Rozpoznawana sprawa dotyczy obowiązku zapłaty opłaty paliwowej uregulowanej w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

Zgodnie z przepisem art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach (w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanej sprawie) wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. nr 169 poz. 1199 oraz z 2007 r. nr 35 poz. 217), stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie zwanej dalej "opłatą paliwową".

Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (ust. 2 art. 37h ustawy o autostradach). Natomiast paliwami silnikowymi oraz gazem, o których mowa w ust. 1, są wymienione w ust. 3 produkty o określonych symbolach PKWiU i odpowiadających im kodach CN, w tym oleje napędowe i wyroby przeznaczone do użycia jako paliwa do silników samochodowych, bez względu na symbol PKWiU.

W myśl art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na :

1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo

2) importerze paliw silnikowych oraz gazu, albo

3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo

4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h (art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach).

Z treści powołanych przepisów wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej związany został nierozerwalnie ze zobowiązaniem w podatku akcyzowym. Ustawa o autostradach nie określa samodzielnie momentu powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej, ale wiąże go z powstaniem zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, a także określa podmiot zobowiązany do zapłaty opłaty paliwowej jako podmiot obowiązany do zapłaty podatku akcyzowego dotyczącego paliw silnikowych. Elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot czy moment powstania zobowiązania podatkowego, są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego. Obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej ciąży w myśl analizowanych przepisów na podmiocie podlegającym na podstawie ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h ustawy o autostradach. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich określony prawem podmiot jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy. Ustalenie tych elementów wymaga zatem – w myśl przepisów art. 37j ust. 1 pkt 4 oraz art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach - odwołania do przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752), dalej: "u.p.a.".

Istnienie zatem w obrocie prawnym decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego od paliw silnikowych za określony okres, w świetle powyższych uregulowań ustawowych oznacza, że podmiot ten jest zobowiązany do uiszczenia opłaty paliwowej od paliwa za okres, za który określono mu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Jednocześnie, podstawą obliczenia opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu wskazanych w art. 37h ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym, od jakich podmioty obowiązane z tytułu opłaty paliwowej zobowiązane są zapłacić podatek akcyzowy.

Podatek akcyzowy jest jednofazową daniną od obrotu. Co do zasady, obciąża on producenta, importera, czy osobę dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych, a także olejów smarowych i samochodów osobowych. Późniejszy obrót tymi towarami nie skutkuje natomiast powstaniem obowiązku podatkowego. To właśnie pozwala odróżnić podatek jednofazowy od daniny wielofazowej, pobieranej we wszystkich etapach obrotu. Instrumentem ochrony interesu fiskalnego państwa przed uchylaniem się od opodatkowania jest natomiast rozszerzenie zakresu podmiotowo – przedmiotowego akcyzy na inne osoby niż producenci, importerzy, dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia wyrobów akcyzowych oraz na inne zachowania niż te, które są klasycznym, typowym przedmiotem opodatkowania. Jak bowiem wynika z art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Korelatem tego przepisu, rozszerzającym również zakres podmiotowy podatku akcyzowego jest regulacja prawna zawarta w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. Stanowi ona, iż wśród podatników akcyzy należy wyróżnić podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Danina ta nie staje się jednak podatkiem wielofazowym. Nie następuje też obciążenie odpowiedzialnością podatkową nabywcy (posiadacza) wyrobów akcyzowych. Jeśli organ podatkowy dążąc do ustalenia prawdy materialnej nie zdołał ustalić kto – jako producent, importer, czy osoba dokonująca wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru - jest "właściwym" podatnikiem podatku akcyzowego, określa wysokość tej daniny w odniesieniu do "podatnika w drugiej kolejności", tj. nabywcy lub posiadacza wyrobów akcyzowych. To zaś przekłada się na wymiar opłaty paliwowej, jako że moment powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej jest tożsamy z chwilą powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych i gazu (art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym). Ponieważ zaś podstawą obliczenia opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu wskazanych w art. 37h ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym, od jakich podmioty obowiązane z tytułu opłaty paliwowej zobowiązane są zapłacić podatek akcyzowy, wyklucza to samodzielne, abstrahujące od ustaleń poczynionych na gruncie ustawy o podatku akcyzowym poszukiwanie przez organ podatkowy własnego, oderwanego od podatku akcyzowego, przedmiotu opłaty paliwowej oraz podstawy jej obliczenia. Jeżeli więc konkretna osoba, w związku z realizowanym przez siebie zachowaniem jest podatnikiem podatku akcyzowego i z mocy samego prawa ciąży na niej skonkretyzowana powinność podatkowa z tytułu tej daniny, podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym determinująca z mocy prawa wysokość tej daniny jest również podstawą obliczenia opłaty paliwowej i nie jest prawnie możliwe dokonywanie odrębnych ustaleń w tym względzie, dotyczących autonomicznie samej tylko opłaty paliwowej. Odnosi się to zarówno podatnika dokonującego samoobliczenia podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej i wykazującego wysokość tych danin w składanych deklaracjach, jak i do organów podatkowych określających w swoich deklaratoryjnych decyzjach to, czego podmioty zobowiązane nie wskazały w deklaracjach.

Jednocześnie, organ podatkowy wymierzając najpierw podatek akcyzowy, a następnie opłatę paliwową nabywcy lub posiadaczowi wyrobów akcyzowych nie poszukuje podmiotu odpowiedzialnego, na który chciałby przenieść odpowiedzialność za nieodprowadzony podatek akcyzowy i opłatę paliwową. Ani w przepisach ustawy o podatku akcyzowym, ani też w regulacji dotyczącej opłaty paliwowej (w ustawie o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym) ustawodawca nie traktuje nabywcy lub posiadacza wyrobów akcyzowych jako osoby ponoszącej odpowiedzialność podatkową. Jak już bowiem wykazano, podmioty te są podatnikami podatku – stają się nim niejako w miejsce osoby, która skutecznie uchyliła się od opodatkowania. Jednocześnie, ich podmiotowość podatkowoprawna, z woli ustawodawcy nie jest uzależniona od legitymowania się dobrą wiarą podczas nabywania wyrobów akcyzowych. Już samo nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych towarów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku działań organu podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony predestynuje nabywców, czy posiadaczy do przypisania im statusu podatników akcyzy, a w konsekwencji – również przymiotu podmiotów obciążonych opłatą paliwową.

Wobec powyższego Sąd nie wziął pod uwagę powoływanej w skardze, odpowiedzi na interpelację poselską nr [...]. Dotyczyła ona znaczenia dobrej wiary nabywcy wyrobu akcyzowego podczas ustalania, czy doszło do powstania obowiązku podatkowego z tytułu podatku akcyzowego. Stało się tak również dlatego, że tego rodzaju dokument nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczpospolitej Polskiej i jako taki nie tylko nie może być podstawą prawną dla rozstrzygnięć administracji, ale i nie wiąże Sądu.

W realiach rozpoznawanej sprawy istnieje i funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] r. określającą skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za sporny okres. Z wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych wynika, że organy podatkowe mają obowiązek stosować i uwzględniać decyzje ostateczne, bowiem domniemanie mocy wiążącej decyzji ostatecznej obowiązuje do czasu wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego I GSK 1082/12 z dnia 25 kwietnia 2014 r., w myśl którego "związek pomiędzy wymiarem akcyzy a opłatą paliwową jest często faktycznie bardzo ścisły, bowiem postępowanie akcyzowe ma w praktyce pierwotny charakter względem postępowania w sprawie opłaty paliwowej (niejednokrotnie poprzedza je). Względy ekonomii procesowej powodują więc, iż organy wymierzając opłatę paliwową kierują się ustaleniami dokonanymi wcześniej w postępowaniu akcyzowym. Jest to zrozumiałe i konieczne, by nie tworzyć postępowań, w ramach których będzie dochodziło do powtarzania czynności procesowych (np. przesłuchiwania tych samych świadków), raz na potrzeby podatku akcyzowego, innym razem na potrzeby postępowania w sprawie opłaty paliwowej."

W ocenie Sądu, nie było zatem konieczne powtarzanie czy rozszerzanie postępowania dowodowego w stosunku do przeprowadzonego w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego. Tym samym uprawnione było oparcie się przez organ II instancji na treści decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za czerwiec 2014 r.

Na zakończenie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 maja 2017 r. sygn.. akt III SA/Gl 1412/17 oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. dotyczącą podatku akcyzowego od posiadanego przez niego paliwa w czerwcu 2014 r.

Z wszystkich tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.