Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1952/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 40 par. 1 i 2, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącej P. S.A. z siedzibą w S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Minister Zdrowia na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 §. 3 oraz art. 123 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia z [...] maja 2010 r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania o stwierdzenie, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego D. tabletki, [...] mg nie wygasa. Postępowanie toczyło się na skutek wniosku strony: P. SA z siedzibą w S. (dalej: skarżąca) o przedłużenie terminu wejścia na rynek dla produktu leczniczego D.

Wydanie powyższego postanowienia poprzedziły następujące okoliczności.

Decyzja Ministra Zdrowia z [...] maja 2010 r. została wysłana na nazwisko pełnomocnika strony – M. M. - na adres: P. W dniu [...] czerwca 2010 r. odbiór powyżej opisanej decyzji pokwitowała osoba podpisująca się jako: K. S., posługując się pieczątką firmową: P.

W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez stronę jej pracownikowi – M. M., z treści którego wynika, iż jest on radcą prawnym, pracownikiem P. SA zatrudnionym na stanowisku: K. Pełnomocnictwa udzielono na okres od [...] stycznia 2010 r. do [...] grudnia 2010 r.

Pełnomocnik w dniu [...] czerwca 2010 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Jak stwierdził organ w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lipca 2010 r. zwrotne potwierdzenie powyższego doręczenia zostało potraktowane jako zdarzenie określające datę początkową biegu czternastodniowego terminu zaskarżenia decyzji dla skarżącej, określonego w art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w związku z czym Minister uznał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu do zaskarżenia.

Pełnomocnik strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 40 § 2 k.p.a. pisma winny być doręczane pełnomocnikowi, konkretnie M. M., natomiast w niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej, prawdopodobnie zatrudnionej w recepcji budynku przy ul. B. w W. Czternastodniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy winien być zdaniem pełnomocnika, w powyżej opisanej sytuacji, liczony od daty faktycznego doręczenia decyzji pełnomocnikowi, czyli od dnia [...] czerwca 2010 r, z uwzględnieniem art. 57 § 1 k.p.a. – zgodnie z treścią oświadczenia M. M. z dnia [...] sierpnia 2010 r. załączonego do skargi.

W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wyraził pogląd, iż osoba podpisana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji jako K.S. była osobą upoważnioną do odbioru przesyłek adresowanych dla skarżącej, gdyż dysponowała pieczątką P. SA. Doręczenie było w ocenie organu prawidłowe. Dodatkowo organ podał, iż w dokonał czynności sprawdzających poprzez wyszukanie w Internecie informacji, iż Pani K. S. jest pracownicą skarżącej upoważnioną m.in. do odbioru przychodzącej poczty.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] stycznia 2011 r. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, iż siedzibą skarżącej jest S., natomiast w W. znajduje się siedziba innego podmiotu (mającego odrębny wpis do KRS) – P. Sp. z o.o. Zaprzeczył, aby K. S. była zatrudniona w skarżącej spółce. Pełnomocnik organu natomiast oświadczyła, iż Mec. M. M. według jej wiedzy jest pełnomocnikiem w licznych postępowaniach administracyjnych. Faktycznie pracuje w W. przy ul. B., gdzie zazwyczaj odbiera korespondencję. Do niektórych procedur złożył oświadczenie z podaniem tego adresu dla dokonywania doręczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada przy tym celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Wymaga podkreślenia, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Ponadto w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przepis art. 134 k.p.a. stanowi, iż "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne".

Sąd na skutek dokonania oceny skargi w świetle powyższych norm prawnych stwierdził, iż jest ona uzasadniona, gdyż brak jest podstaw do twierdzenia, że doręczenie w dniu [...] czerwca 2009 r. do rąk osoby podpisanej: K.S. i posługującej się pieczęcią: P. stanowi właściwe doręczenie decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2010 r.

Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. "Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

§ 2. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi".

Jak wynika z powyższego unormowania, decyzja Ministra Zdrowia winna była zostać doręczona ustanowionemu pełnomocnikowi – M. M. Oczywiście adresem, na który winno być dokonane owo doręczenie mógł być jego zakład pracy. Jak wynika z akt sprawy, była nim siedziba skarżącej spółki, czyli P. SA z siedzibą w S. Inne miejsce właściwe do dokonywania doręczeń pełnomocnikowi skarżącego mogło być wskazane przez niego samego w stosownym pełnomocnictwie dla doręczeń, jednak Sąd stwierdził brak takiego dokumentu w aktach sprawy. W powyższych okolicznościach należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej: osoby dysponującej pieczęcią innego podmiotu gospodarczego, aniżeli strona skarżąca w niniejszej sprawie. W tym miejscu należy zaznaczyć iż decyzja została zaadresowana na adres: "P.". Mając na uwadze treść wypisu z KRS skarżącej, z którego wynika, iż nazwa tego podmiotu brzmi: P. SA oraz oświadczenie pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu [...] stycznia 2011 r. iż podmiotem mającym siedzibę w budynku przy ul. B. jest P. – trudno wywnioskować, na jakiej podstawie decyzja została wystosowana do adresata, którego nazwa stanowi kompilację powyższych firm.

Twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, jakoby osoba, która podpisała się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dysponowała pieczęcią skarżącej, stoi w sprzeczności z treścią tej pieczęci. Podnoszona w tym piśmie okoliczność zatrudnienia jej w firmie skarżącej nie znajduje potwierdzenia w materiałach sprawy, nadto została jednoznacznie zaprzeczona przez pełnomocnika skarżącej. Należy raz jeszcze podkreślić, iż kwestionowane doręczenie miało miejsce w W., podczas, gdy siedzibą skarżącej spółki jest S.

Reasumując, doręczenie nastąpiło z naruszeniem art. 134 oraz 40 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe doręczenia decyzji do rąk podmiotu nie będącego strona postępowania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powtórnie przeanalizuje kwestię doręczenia decyzji stronie, w szczególności prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi strony w dniu [...] czerwca 2011 r. zgodnie z jego oświadczeniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. (załączonym do skargi).

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł w myśl art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (p.p.s.a.), zaś o kosztach – na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wykonalność postanowienia została wstrzymana na mocy art. 152 p.p.s.a.