Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2475/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 150 par. 2 i 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Piotr Przybysz, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 141/16 w sprawie ze skargi E. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. na rzecz E. F. kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 141/16, w którym oddalono skargę E. F. (dalej: skarżąca, strona) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 16 listopada 2015 r. w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że decyzją z 27 maja 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. odmówił, po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania, uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 19 czerwca 2013 r. określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2008 r.

Korespondencja zawierająca decyzję z 27 maja 2015 r. została skierowana, zgodnie z treścią wniosku podatniczki oraz danymi rejestracyjnymi urzędu, na adres zamieszkania strony – J. F., ul. P., J., [...] A. i była dwukrotnie awizowana, po czym 16 czerwca 2015 r. została zwrócona do organu podatkowego z adnotacją, że adresat nie podjął przesyłki w terminie.

W dniu 28 lipca 2015 r. od powyższej decyzji złożone zostało odwołanie, w treści którego strona wskazała, iż na skutek braku skutecznego doręczenia decyzji nie weszła ona do obrotu prawnego z powodu złego oznaczenia strony, tj. J. F., zamiast prawidłowego i widniejącego w dowodzie osobistym podatniczki imienia i nazwiska E. F., którym to dokumentem się posługując, nie była w stanie odebrać awizowanej przesyłki.

W związku z argumentacją odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w L. pismami z 16 października 20115 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego L. o udzielenie informacji, czy podatniczka dokonywała w tym organie podatkowym zgłoszenia zmiany imienia i nazwiska; Urzędu Pocztowego nr 15 w L. o udzielenie informacji, czy i w jakiej dacie odmówiono stronie wydania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji; Urzędu Stanu Cywilnego w A. o udzielenie informacji, czy strona dokonywała zmiany imienia i nazwiska, a jeśli tak, to w jakiej dacie, i jakie było ich brzmienie przed i po dokonaniu zmiany; Urzędu Miasta L. Oddziału Koordynacji i Udostępniania Danych Osobowych z wnioskiem o udostępnienie danych w trybie jednostkowym z rejestru dowodów osobistych.

W odpowiedzi pismem z 21 października 2015 r. Naczelnik US L. poinformował, że strona nie składała zgłoszenia aktualizacyjnego, z którego wynikałaby zmiana imienia i nazwiska. Z informacji nadesłanej 27 października 2015 r. przez USC w A. wynika z kolei, że na mocy decyzji z 28 stycznia 2015 r. podatniczka zmieniła imię i nazwisko z "J. F." na "E. F.". Wziąwszy pod uwagę ten fakt, z którego wywiedziono możliwość identyfikowania się przez stronę na potrzeby wszystkich spraw, w których występowała posługując się jeszcze poprzednią transliteracją swojego imienia i nazwiska, a także nie dostrzegłszy uchybień w działaniu organu podatkowego I instancji, który posłużył się w wydanej decyzji prawidłowym numerem PESEL strony oraz pisownią imienia i nazwiska widniejącą w Centralnym Rejestrze Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników (ww. zmiana została odnotowana dopiero 11 czerwca 2015 r.), Dyrektor Izby Skarbowej przychylił się do uznania skuteczności doręczenia decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w dniu 15 czerwca 2015 r. w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") i postanowieniem z dnia 16 listopada 2015 r. stwierdził, że odwołanie podatniczki zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

Jego zdaniem w świetle obowiązującego prawa nie zaistniała przeszkoda nie do pokonania w odbiorze przez skarżącą decyzji organu I instancji. W szczególności organ podkreślił, że posłużenie się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego L. nieaktualną pisownią imienia i nazwiska podatniczki, przy jednoczesnym wskazaniu prawidłowego numeru PESEL identyfikującego jednoznacznie osobę fizyczną, do której został on przypisany, nie może posłużyć jako argument dla uzasadnienia tezy o mającym miejsce skierowaniu decyzji do innej osoby.

Dyrektor wyjaśnił ponadto, że z akt sprawy wynika, iż 30 stycznia 2015 r. strona bez przeszkód odebrała postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego L., wznawiające na wniosek podatniczki postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia 19 czerwca 2013 r. W ocenie organu podatniczka nie podjęła jakichkolwiek działań mających na celu poinformowanie organu o dokonanej zmianie imienia i nazwiska, choć decyzję w tym przedmiocie odebrała 28 stycznia 2015 r. Organ wskazał również, że skarżąca oprócz zaskarżonej decyzji nie podjęła także postanowień organu podatkowego I instancji z 19 lutego 2015 r. oraz 30 marca 2015 r. wydanych w przedmiocie wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego oraz przedłużenia terminu zakończenia postępowania, zaś kontakt telefoniczny, w wyniku którego poinformowano stronę o wydaniu decyzji w sprawie, zainicjowany został dopiero 6 lipca 2015 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ stwierdził, że decyzja z 27 maja 2015 r. została doręczona stronie 15 czerwca 2015 r., a zatem zgodnie z brzmieniem art. 223 § 2 pkt 1 O.p. termin do wniesienia odwołania upłynął 29 czerwca 2015 r. Tymczasem strona wniosła odwołanie w dniu 28 lipca 2015 r., a więc po upływie ustawowego czternastodniowego terminu.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, a w przypadku nieuznania przez Sąd zarzutu nieważności o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p.; art. 150 § 2 O.p.; art. 120 O.p.; art. 122 O.p.; art. 125 § 2 O.p.; art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 150 § 2 O.p., a także art. 14 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez nie uwzględnienie danych identyfikujących podatnika wprowadzonych do rejestru PESEL.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie jest zasadna.

Z akt sprawy wynika, że w sprawie został zastosowany tryb doręczeń przewidziany w art. 150 O.p., ponieważ skarżąca nie odebrała przesyłki. W aktach sprawy znajduje się koperta, w której wyekspediowano decyzję organu I instancji z dnia 27 maja 2015 r. oraz druk zwrotnego potwierdzenia odbioru. Z dokumentów tych wynika, że przesyłka została pierwszy raz awizowana w dniu 1 czerwca 2015 r., a zawiadomienie o pozostawieniu jej w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, zaś przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 9 czerwca 2015 r. Z kolei zwrot przesyłki nastąpił 16 czerwca 2015 r. z powodu jej niepodjęcia przez stronę. Powyższe oznacza, że przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu 15 czerwca 2013 r., w trybie art. 150 § 2 O.p. - jak prawidłowo ustalił organ.

Sąd wskazał, że z pisma Poczty Polskiej z 5 listopada 2015 r. wynika, że odmowa wydania przesyłki pocztowej nadanej w trybie postępowania podatkowego może mieć miejsce tylko w przypadku próby podjęcia przesyłki przez osobę nieuprawnioną. W niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że decyzja organu I instancji została skierowana do skarżącej, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz adresu podatniczki zawartych we wniosku o wznowienie postępowania. Wątpliwości nie budzi również, że w dniu 28 stycznia 2015 r. podatniczka odebrała decyzję Kierownika USC w A., zgodnie z którą zmieniono pisownię imienia i nazwiska strony z "J. F." na "E. F.".

W świetle powyższego sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania poprzez skierowanie przesyłki oraz samej decyzji w oparciu o błędne dane skarżącej, nieznajdujące się w rejestrze PESEL. O tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony (art. 210 § 1 pkt 3 O.p.). Decydujące zatem znaczenie ma ustalenie, komu zgodnie z treścią decyzji organ podatkowy przypisał uprawnienia lub obowiązki. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ I instancji skierował decyzję do właściwego podmiotu. Wprawdzie posłużył się imieniem i nazwiskiem już nieaktualnym w dacie wydania tej decyzji, ale wskazał adres skarżącej oraz prawidłowy numer PESEL. Numer ten jest częścią decyzji służącą jednoznacznej identyfikacji jej adresata.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że skarżąca dysponując instrumentami w postaci aktualnie posiadanego dowodu osobistego oraz decyzji o zmianie imienia i nazwiska z 28 stycznia 2015 r. z pewnością była w stanie jednoznacznie potwierdzić swoją tożsamość odbierając przesyłkę zawierającą decyzję Naczelnika z 27 maja 2015 r.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) art. 120 O.p. przez uznanie, że organ pierwszej instancji działał w sposób niezawiniony i zgodny z przepisami prawa, podczas gdy dopuścił się wadliwego zaadresowania przesyłki i przez domniemywanie obowiązków spoczywających na skarżącej mimo że przepisy prawa ich nie przewidują;

b) art. 121 § 1 o.p. przez rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść skarżącej w sytuacji, gdy w sprawie istniały wątpliwości co do prawidłowości zaadresowania przez organ przesyłki;

c) art. 122 O.p. przez prowadzenie postępowania dowodowego, które nie przyczyniło się do wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie istotnego dowodu w sprawie, tj. faktu, że w elektronicznym systemie ewidencyjnym US L. od 17 lutego 2015 r. wskazana została zmiana imienia i nazwiska skarżącej;

d) art. 125 § 2 O.p. przez prowadzenie postępowania dowodowego w sytuacji, gdy z akt sprawy jasno wynika, że organ pierwszej instancji działał w sposób oczywiście wadliwy i zawiniony adresując przesyłkę na błędne, nieznajdujące się w rejestrze PESEL i w danych ewidencyjnych US dane skarżącej;

e) art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 150 § 2 O.p. przez uznanie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy nie doszło do doręczenia zastępczego i nie zaczął biec termin do wniesienia odwołania;

f) art. 14 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności przez nieuwzględnienie danych z rejestru PESEL.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie go i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Na wstępie rozważań zauważyć należy, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji, który stosował przy jego wydaniu przepisy procedury sądowoadministracyjnej. Skarżąca w zarzutach skargi kasacyjnej wskazała natomiast jako naruszone przepisy postępowania podatkowego – art. 120, art. 121 § 1, art. 125 § 2 i art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 150 § 2 O.p. i nie powiązała ich z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jeżeli bowiem Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania w postępowaniu przed organami podatkowymi, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i nie uchylił go z tego powodu, dopuścił się naruszenia wyżej wskazanego przepisu. Przepis ten powinien być w związku z tym powołany w ramach podstaw kasacyjnych.

Niemniej jednak należy mieć na uwadze treść uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09 – CBOSA), zgodnie z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sad Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, ale tylko w takim zakresie, w jakim da się wyinterpretować, że stawiany zarzut ma swoje uzasadnienie. Dlatego też postawiony zarzut naruszenia powołanych przepisów O.p. zostanie rozpoznany.

Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowując się zbiorczo do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, że są one uzasadnione. Spór w sprawie na etapie postępowania kasacyjnego sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy doręczenie zastępcze przesyłki w trybie art. 150 § 2 O.p. można uznać za skuteczne, w sytuacji gdy przesyłka zawierała nieaktualne imię i nazwisko odbiorcy.

Podobny problem na tle procedury cywilnej (art. 139 § 1 k.p.c.) rozstrzygał Sąd Najwyższy w uchwale podjętej 16 lutego 2017 r., III CZP 105/16 (publ. OSNC 2017/10/112). Sąd Najwyższy przesądził, że doręczenie w sposób przewidziany w art. 139 § 1 k.p.c. może być uznane za dokonane wtedy, gdy przesyłka sądowa została wysłana pod aktualnym adresem oraz imieniem i nazwiskiem odbiorcy.

W uzasadnieniu uchwały wskazał, że jedną z gwarancji skuteczności doręczenia zastępczego - obok prawidłowego, aktualnego adresu - jest także jednoznaczne, niebudzące wątpliwości oznaczenie adresata. W postępowaniu sądowym (także podatkowym w stosunku do osób fizycznych – uwaga NSA) a także w obrocie pocztowym, wyznacznikiem identyfikującym osobę jest jej imię i nazwisko. Wynika to z tego, że imię i nazwisko indywidualizuje, a zarazem identyfikuje określoną osobę w społeczeństwie, stanowiąc także element konstytutywny wszelkich czynności prawnych i faktycznych podejmowanych przez tę osobę oraz czynności podejmowanych wobec niej. Jest przy tym oczywiste, że chodzi o nazwisko aktualne, oficjalne, którego osoba używa w kontaktach publiczno- i prywatnoprawnych jako elementu wyróżniającego oraz identyfikującego. Taką funkcję prawną i społeczną spełnia imię i nazwisko wpisane w akcie stanu cywilnego, stanowiącym wyłączny dowód uwidocznionych w nim zdarzeń (art. 19 ust. 2 w związku z art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego, jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 2064; por. także art. 8 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 722 ze zm., oraz art. 12 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych, jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r., poz. 391).

Sąd Najwyższy wskazuje dalej, że w bezpośrednich kontaktach urzędowych z obywatelem - stroną lub uczestnikiem postępowania - sąd musi posługiwać się jego aktualnym imieniem i nazwiskiem, nawet wtedy, gdy inne nomina - przezwiska, pseudonimy, kryptonimy, nazwiska rodowe i panieńskie itp. - pozwalają na identyfikację. Powinność ta dotyczy także doręczeń pism sądowych, w tym przede wszystkim tzw. doręczenia zastępczego (art. 139 § 1 k.p.c.), wymagającego ze względu na zagrożenie prawa do sądu szczególnej ostrożności, zapobiegliwości i staranności sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny powyższą argumentację podziela i stwierdza, że ma ona odniesienie do przepisów postępowania podatkowego. Ponadto, jak zasadnie zwrócił uwagę Sąd Najwyższy, doręczenie zastępcze, stanowiące fikcję doręczenia w istocie niedokonanego, jest instytucją pozostającą na granicy konstytucyjnych gwarancji prawa do sądu. Dostrzegł to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 października 2002 r., SK 6/02 (OTK-A Zb.Urz. 2002, nr 5, poz. 65), w którym - stwierdzając zgodność tego przepisu z Konstytucją - podkreślił jednak, że jego funkcją jest zapewnienie szybkości i skuteczności postępowania cywilnego, przy maksymalnym zagwarantowaniu praw obu stron do rozpatrzenia sprawy oraz do obrony ich materialnoprawnych i procesowych interesów (por. także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 września 2002 r., SK 35/01, OTK-A Zb.Urz. 2002, nr 5, poz. 60). Strony muszą mieć zatem zapewnioną realną możliwość odebrania kierowanych do nich pism oraz zapoznania się z ich treścią, co w szczególności dotyczy tzw. pierwszego doręczenia, wywołującego najdalej idące skutki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2010 r., III CZP 105/10, "Izba Cywilna" 2011, nr 10, s. 47).

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację należy uznać, że przesyłkę kierowaną do skarżącej można byłoby uznać za doręczoną w trybie art. 150 § 2 O.p. w sytuacji, gdyby istniał przepis nakazujący jej aktualizację danych w zakresie imienia i nazwiska w organie podatkowym. Sąd pierwszej instancji takiego obowiązku nie wywiódł z żadnego z obowiązujących w tym zakresie przepisów. Z kolei twierdzenie, że skarżąca dysponując aktualnie posiadanym dowodem osobistym oraz decyzją o zmianie imienia i nazwiska z 28 stycznia 2015 r. była w stanie potwierdzić swoją tożsamość, nie jest jednoznaczne z możliwością odbioru przesyłki adresowanej na jej nieaktualne imię i nazwisko. Sąd nie wskazał podstawy prawnej zobowiązującej pocztę do wydania przesyłki w takich okolicznościach sprawy.

Trzeba zwrócić uwagę, że procedura podatkowa w przepisach dotyczących doręczeń nakłada na stronę, w toku postępowania, obowiązki w zakresie aktualizacji danych. Zgodnie z art. 146 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.), w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, jeżeli wniesiono o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyrażono na to zgodę.

Przepis art. 146 § 2 O.p. stanowi, że razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy.

Od 1 stycznia 2016 r. w art. 146a O.p. uregulowano ponadto obowiązek aktualizacji zmiany adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego. Przepis adresowany jest jednak do pełnomocników ogólnych, w tym także będących adwokatami, radcami prawnymi lub doradcami podatkowymi.

Brak jest natomiast takiego obowiązku dla strony w zakresie zmiany imienia i nazwiska. Stosowne przepisy dotyczące tego zagadnienia funkcjonowały w czasie posługiwania się przez osoby fizyczne numerem identyfikacji podatkowej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników (Dz. U. z 2004 r., Nr 296, poz. 2681 ze zm., dalej u.z.e.i.p.), w brzmieniu obowiązującym do końca 2011 r., zgłoszenie identyfikacyjne osób fizycznych zawiera nazwisko, imiona, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, płeć, nazwisko rodowe, obywatelstwo lub obywatelstwa, adres miejsca zamieszkania, adres miejsca zameldowania na pobyt stały lub czasowy, rodzaj i numer dowodu tożsamości oraz numer ewidencyjny PESEL. Z kolei w art. 9 tej ustawy nałożono obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym dla osób fizycznych, obejmując tym obowiązkiem również podatników nieprowadzących działalności gospodarczej.

Od 1 stycznia 2012 r., zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.z.e.i.p. identyfikatorem podatkowym jest numer PESEL - w przypadku podatników będących osobami fizycznymi objętymi rejestrem PESEL nieprowadzących działalności gospodarczej lub niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług.

W art. 14 ust. 4 i 6 tej ustawy nałożono na ministra właściwego do spraw wewnętrznych (obecnie informatyzacji) obowiązek przekazywania danych do CPR KEP (Centralnego Rejestru Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników) takich jak nazwisko, imię, numer PESEL, data zgonu - odpowiednio po zarejestrowaniu osoby fizycznej w rejestrze PESEL (ust. 4), a także w przypadku zmiany tych danych (ust. 6).

Powyższe oznacza, że organy podatkowe z urzędu dysponują aktualnym imieniem i nazwiskiem podatnika, a więc powinny adresować przesyłki wskazując prawidłowe imię i nazwisko.

W stanie sprawy strona twierdzi, że nie mogła odebrać przesyłki na poczcie. Organ nie zakwestionował skutecznie jej twierdzenia, że próbę odbioru podjęła, była ona jednak nieskuteczna. Z pisma poczty wynika zaś, że jej placówki nie prowadzą rejestru odmów wydania przesyłki.

Trzeba mieć również na uwadze, że decyzja o zmianie imienia i nazwiska wydana została 28 stycznia 2015 r. a decyzja organu 27 maja 2015 r. Z pewnością zatem organ dysponował już aktualnym imieniem i nazwiskiem skarżącej.

Podsumowując stwierdzić należy, że doręczenie ze skutkiem przewidzianym w art. 150 § 4 O.p. może być uznane za dokonane tylko wtedy, gdy przesyłka została wysłana pod aktualnym imieniem i nazwiskiem odbiorcy, który nie był według obowiązujących przepisów zobowiązany do aktualizowania tych danych.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Sąd ten będzie zobowiązany do uwzględnienia argumentacji zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.