Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 47/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Referent Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 20 listopada 2023 r., znak: IF-VII.7840.3.61.2023.RW-2 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. K. (dalej jako "strona", "skarżący", "wnioskodawca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 20 listopada 2023 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 11 lipca 2023 r., nr 855/23, znak: AB.6740.532.2023.IL, Starosta Lubelski udzielił M. R. (dalej jako "inwestor"), pozwolenia na budowę trzech silosów zbożowych wraz z podajnikiem kubełkowym, koszem zasypowym, wieżą wsporczą na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B. , gm. B.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. (wpływ do organu w dniu 14 sierpnia 2023 r.) T. K. wystąpił do Starosty Lubelskiego z wnioskiem o:

podjęcie z urzędu działania zmierzającego do uchylenia pozwolenia na budowę o nr 885/23, AB.6740.532.2023.IL i wznowienia postępowania z uwagi na istniejące prawdopodobieństwo wydania decyzji w oparciu o dowody "inkorporujące w sobie informacje nieznajdujące oparcia w stanie faktycznym",

podjęcie działań skutkujących natychmiastowym wstrzymaniem procesu budowlanego rozpoczętego na podstawie ww. pozwolenia na budowę.

Wnioskodawca wskazał, że obecnie przed Sądem Rejonowym w L. z siedzibą w Ś. toczy się postępowanie o zasiedzenie części działki o nr ewid. [...]. Dodał, że w przedmiotowej sprawie wydane zostało postanowienie zabezpieczające i przedłożył odpis postanowienia z dnia 28 listopada 2022 r. sygn. akt: [...], wydanego w postępowaniu prowadzonym na jego wniosek, przy udziale L. K. i M. R., o zasiedzenie, zabezpieczające roszczenie T. K. poprzez nakazanie M. R. zaprzestania wykonywania wszelkich prac budowlanych i ziemnych na części działki nr [...] o powierzchni 0,035 ha przylegającej bezpośrednio do granicy z działką o nr ewid. [...], mającej kształt zbliżony do prostokąta, którego dłuższy bok wynosi 116,5 m, zaś krótszy 3 m, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w prowadzonej sprawie.

W uzupełnieniu wniosku skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz wyjaśnił, że wiedzę o rozpoczęciu budowy oraz danych jej dotyczących uzyskał w dniu 6 sierpnia 2023 r. z tablicy informującej o budowie, znajdującej się na działce o nr ewid. [...].

Postanowieniem z dnia 11 września 2023 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 oraz art. 150 k.p.a., Starosta Lubelski wznowił postępowanie w przedmiotowej na wniosek T. K. Następnie postanowieniem z dnia 25 września 2023 r., organ I instancji odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 152 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Decyzją z dnia 26 września 2023 r., znak: AB.6740.1191.2023.IL, działając w trybie art. 104 oraz 151 § 1 k.p.a., Starosta Lubelski odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 11 lipca 2023 r., nr 855/23, znak: AB.6740.1191.2023.IL o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że załączone do wniosku o wznowienie postanowienie zabezpieczające nie jest tożsame z ustanowieniem zasiedzenia części działki o nr ewid. [...], które obligowałoby organ do jego uwzględnienia w sytuacji, gdyby zasiedzenie to istniało w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodał również, że silosy zaprojektowane w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną nr 855/23 z dnia 11 lipca 2023 r., usytuowane zostały w odległości 7 m od granicy z działką o nr ewid. [...], dlatego zabezpieczenie roszczenia o zasiedzenie pasa terenu o szerokości 3 m na działce o nr ewid. [...] przy granicy z działką o nr ewid. [...] nie koliduje z projektowaną inwestycją. W związku z powyższym Starosta stwierdził, że przedłożone postanowienie winno być egzekwowane od inwestora na gruncie prawa cywilnego i nie może stanowić podstawy do zmiany bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ I instancji skonstatował, że pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie zostało wydane zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z zm. – powoływana również w skrócie "P.b."). Stwierdzono, między innymi, zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Nr XXVIII/216/2000 z dnia 25 maja 2000 r. (Dz.U. Woj .Lub. Nr 61/2000, poz. 739 z dn. 25 października 2000 r.) oraz uchwałą Nr XLII/25/09 Rady Miejskiej w B. z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. Organ I instancji nadmienił, że sporządzający projekt również potwierdził powyższe, dołączając oświadczenie zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego. Dodał również, że nieruchomość objęta pozwoleniem na budowę - działka o nr ewid. [...], dla której Sąd Rejonowy w L. z siedzibą w Ś. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w dziale III nie zawiera wpisów, które świadczyłyby o prawach, roszczeniach i ograniczeniach ciążących na nieruchomości. Ponadto zauważył, że część rysunkowa projektu zagospodarowania działki, sporządzona na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nie posiada znamion świadczących o rodzaju ograniczeń lub zakazów w zabudowie czy zagospodarowaniu działki o nr ewid. [...], w związku z czym organ nie może domniemywać ich istnienia. Starosta powołał się na przepis art. 35 ust. 4 oraz art. 4 Prawa budowlanego i wywiódł, że poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwoleniu na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy, zwłaszcza techniczno-budowlane, wprowadzają określone wymogi, m.in. co do sytuowania obiektu na działce budowlanej. Wskazując na powyższe organ I instancji orzekł, że w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości rozpatrzenia zarzutu wynikającego z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.

W wyniku rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia 20 listopada 2023 r. Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Wojewoda Lubelski wyjaśnił instytucję wznowienia postępowania oraz wskazał, że z projektu będącego załącznikiem do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wynika, iż obejmuje on budowę baterii trzech silosów zbożowych NBIN501W o pojemności 604 ton każdy, wraz z fundamentem dla wieży wsporczej podajnika kubełkowego. Inwestycja została zaplanowana na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., gm. B. Obiekt przeznaczony będzie do magazynowania zboża, podajnik kubełkowy będzie transportować zboże do silosów. Odległość projektowanej baterii silosów od granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...] wynosi 7 m, od granicy z działką o nr ewid. [...] wynosi 6,1 m, natomiast od granicy działki o nr ewid. [...] wynosi 12 m.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie istotna jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U.z 2023 r., poz. 297). Zgodnie zaś z przepisem § 8 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia lokalizacja silosów na zboże i pasze powinna spełniać następujące wymogi: Odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej:

10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od budynków inwentarskich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach oraz budynkach;

8 m od budynków innych niż budynki inwentarskie;

15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego;

15 m od składu węgła i koksu;

4 m od granicy działki sąsiedniej.

Wojewoda stwierdził, że z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie do celów projektowych w skali 1:500 wynika, iż sporne silosy o pojemności 604 ton każdy zostały usytuowane w odległości 12 m od granicy działki sąsiedniej o nr ewid. [...] a organ I instancji błędnie podał w decyzji odległość 7 m. Wyjaśnił, że zabezpieczenie roszczenia o zasiedzenie pasa terenu o szerokości 3 m na działce nr ewid. [...] przy granicy z działką nr ewid. [...] nie koliduje z projektowaną inwestycją. W ocenie organu odwoławczego postanowienie zabezpieczające nie stanowi podstawy do zmiany bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem aktualnie tylko szacunkowo został ustalony na 3 metry. Zdaniem Wojewody pomimo, że wskazane postanowienie nie było znane organowi w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma powodów do zastosowania przepisów art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż w przedmiotowym postępowaniu nie zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy. Przede wszystkim nie zmienił się stan prawny nieruchomości, który mógłby przesądzić o uchyleniu wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a późniejsze ewentualne zmiany w tym zakresie, nie mogą mieć wpływu na postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazują na prawa i obowiązki inwestorów i organu administracji architektoniczno-budowlanej w kwestii wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyjaśnił także, że pozostałe zarzuty odwołania nie mają związku ze wskazaną podstawą wznowienia, dlatego nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu.

W skardze do tut. Sądu strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ponieważ Wojewoda Lubelski nie zbadał pomiarów przedstawionych w odwołaniu od decyzji, oraz nie wziął pod uwagę budynku znajdującego się na działce o nr ewid. [...], który również należy uwzględnić badając wymagane odległości od silosów zbożowych. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się jedynie fragmentarycznie do przedstawionych zarzutów;

2. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i dokonanie rażąco dowolnej, pobieżnej, jednostronnie niekorzystnej dla skarżącego, sprzecznej z wiedzą ogólną i zasadami logicznego rozumowania oceny dowodów, jakimi dysponował organ II instancji, tj. dowodów z dokumentów, wydruków z portalu Geoportal, postanowienia Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w Ś. Wydział Cywilny z dnia 28 listopada 2022 r.;

3. art. 151 k.p.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji z dnia 11 lipca 2023r., nr 855/23, znak: AB.6740.532.2023.IL, pomimo przedstawienia okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, tj. postanowienia SR L. oraz załączonych wydruków przedstawiających brak zgodności budowli z przepisami budowlanymi, stwierdzających istnienie podstaw do uchylenia decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego, na gruncie przedmiotowego postępowania wystąpiły przesłanki, o których mowa w wyroku NSA z dnia 29 marca 2023 r., III OSK 1938/21, na który powołał się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji;

4. § 9 pkt 1,2 i 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297 – dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków") poprzez nieuwzględnienie ww. przepisów oraz niezbadanie wskazanych przez skarżącego kwestii odnoszących się do wymaganych odległości budowy silosów zbożowych od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 9 pkt 1), od budynków innych niż budynki inwentarskie i gospodarcze (§98 pkt 2) oraz od granicy działki sąsiedniej (§9 pkt 5);

5. art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 645 ze zm.) poprzez niezastosowanie przepisów określających wymagania co do odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni;

6. art. 35 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego projektowane silosy nie spełniają bowiem warunków określonych w ww. rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, między innymi z braku jednoznacznego spełnienia przesłanek odpowiedniej odległości silosów od granicy z działką (tj. spornym pasem terenu położonym na działce o nr ewid. [...]), czy też od granicy z budynkami i pomieszczeniami. Skarżący zaznaczył, że organ odwoławczy nie odniósł się do tych kwestii;

7. art. 4 oraz art. 5 pkt 8 i 9 ww. Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Skarżący stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu nie jest definitywnie stwierdzone, w jakich granicach inwestor posiada prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, ponadto występuje bezsprzecznie niezgodność zaplanowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 20 listopada 2023 r. oraz uchylenie decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 11 lipca 2023 r., nr 855/23, znak: AB.6740.532.2023.IL i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazując na treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podniesiono, że w sprawie wystąpiły nowe dowody, nieznane organowi w dacie wydania decyzji i istotne dla sprawy, którymi są postanowienie o zabezpieczeniu wydane w dniu 28 listopada 2022 r., i rozporządzenie w sprawie warunków.

Skarżący wskazał, że udzielenie zabezpieczenie polegające na nakazaniu zaprzestania prac budowlanych w obrębie działki ewidencyjnej nr [...] odnosi się do kwestii, związanych z przedmiotowym postępowaniem (mając fundamentalne znaczenie). Przede wszystkim w tymże kontekście nachodzą się zagadnienie miejsca i przedmiotu zabezpieczenia; Po pierwsze identyfikacja działki ewidencyjnej jest tożsama jak również przedmiot działalności, którym jest dokonywanie prac budowlanych. Ponadto zgodnie z przywołanym postanowieniem tę istotność (lub jej brak) musi wykazać organ. Natomiast organ II instancji jedynie skonstatował, że to nie koliduje z projektowaną inwestycją (nie uzasadniając w jaki sposób). Skarżący podał, że w wyniku powzięcia informacji w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym należy zaznaczyć , że masa projektowanych 3 silosów wynosi po 604 tony każdy. W związku z tym w świetle obowiązujących przepisów budowle tę powinny spełniać wymagania określone w §9 rozporządzenia w sprawie warunków. Zdaniem skarżącego sporne silosy nie spełniają warunków określonych w powołanym przepisie, w tym odległości od budynków położonych na działce nr [...]. Skarżący stwierdził, że projektowane silosy mogą z wysokim prawdopodobieństwem nie spełniać warunku dotyczącego odległości 15 metrów. Natomiast najistotniejszą przesądzającą okolicznością o niezgodności z prawem pozwolenia na budowę jest zestawiony wymiar budynków zarówno z działki ew. nr [...] jak i z działki [...] znajdujące się w aktach sprawy ze strony www. Geoprtal.gov. Wymiar ten wskazuję jednoznacznie, że w przypadku umiejscowienia silosów pomiędzy budynkami również pod innymi kątami-) nie ma żadnej możliwości. aby spełniły one warunki budowlane. Odległość pomiędzy tymi budynkami wynosi poniżej 30 metrów, przy uwzględnieniu usytuowania pomiędzy nimi silosu, w żadnym wypadku odległość powyżej 15 metrów nie zostanie zachowana.

W ocenie skarżącego Wojewoda Lubelski nie odniósł się do istotnych zagadnień związanych między innymi z nośnością gruntu. Jak wskazywano w odwołaniu § 15 rozporządzenia w sprawie warunków stanowi, że budowle rolnicze (np. silos zbożowy) powinny być dostosowane m.in. do warunków hydrogeologicznych i innych cech podłoża gruntowego, a także powinny zapewniać zachowanie stanów granicznych nośności i użytkowania konstrukcji. Brak identyfikacji nośności gruntu z uwzględnieniem spływu wody na działkę ew. [...] może powodować nadmierne osiadanie się budowli i gruntu co w konsekwencji może prowadzić do awarii budowlanej, w tym zagrożenia bezpieczeństwa dla osób trzecich. Warto również zauważyć, że w obszarze projektowanych silosów na działce ew. nr [...] znajduje się murek podporowy (który i tak nie zapewnia szczelności i powodować będzie; że woda opadowa i rozpadowa będzie spływać na działkę ew. nr [...]).

Skarżący podniósł, że również nie jest zachowana odległość projektowanych silosów od drogi powiatowej. Jego zdaniem jest to odległość mniejsza niż 20 m, a wartość 20 m wynika z ustawy o drogach publicznych. Wskazał również, że na działce ewidencyjnej nr [...] obok drogi dojazdowej przebiegają linię energetyczne, a w przypadku zbyt bliskiego umiejscowienia silosów przy liniach energetycznych może to spowodować wystąpieniem zagrożenia dla osób trzecich, znajdujących się w obszarze silosów oraz linii energetycznych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 20 listopada 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 26 września 2023 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 11 lipca 2023 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno – budowlany i udzielającej M. R. pozwalania na budowę trzech silosów zbożowych wraz z podajnikiem kubełkowym, koszem zasypowym, wieżą wsporczą na działce o nr ewid. [...] w miejscowości B., gm. B.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w administracyjnym postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a-145b k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której postępowanie to będzie dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w ww. przepisach k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Spełnienie łącznie wskazanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Negatywne ustalenia w odniesieniu do którejś z ww. przesłanek nakłada na organ rozpoznający wniosek obowiązek wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a.

Jako podstawa wznowienia przez skarżącego został wskazany art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Istotne dla sprawy będą przy tym tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Innymi słowy, nie każde pojawienie się nowego dowodu czy nowego faktu będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Celem postępowania wyjaśniającego we wznowionym postępowaniu jest co do zasady ustalenie, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał pierwotną decyzję. Jeżeli postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony - organ zobowiązany jest do oceny, czy taki charakter mają okoliczności lub dowody, na które powołuje się wnioskodawca. Rolą organu nie jest natomiast przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie, w jakim obowiązek ten istnieje w postępowaniu zwyczajnym.

Skoro kontrolowana decyzja wydana została w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to ramy prowadzonego postępowania wyznaczone zostały przywołaną podstawą wznowienia.

Spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ostateczną decyzją wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy warunek przewiduje, że zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek wymaga aby nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialnoprawną. Tylko na podstawie przepisu prawa materialnego możliwa jest ocena, czy nowa okoliczność faktyczna, czy nowy dowód dotyczy ustalenia stanu faktycznego wskazanego w tym przepisie. Trzeci warunek to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 2010/15).

Na gruncie niniejszej sprawy "nowe okoliczności faktyczne" czy też "nowe dowody" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które miały stanowić o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Starosty Lubelskiego z dnia 11 lipca 2023 r. to postanowienie Sądu Rejonowego w L. z siedzibą w Ś. z dnia 28 listopada 2022 r., wydane w toku postępowania o zasiedzenie, zabezpieczające roszczenie T. K. poprzez nakazanie M. R. zaprzestania wykonywania wszelkich prac budowlanych i ziemnych na części działki nr [...] o powierzchni 0,035 ha przylegającej bezpośrednio do granicy z działką o nr ewid. [...], mającej kształt zbliżony do prostokąta, którego dłuższy bok wynosi 116,5 m, zaś krótszy 3 m, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w prowadzonej sprawie.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 297) w związku z przedłożonym postanowieniem zabezpieczającym i toczącym się przez Sądem Rejonowym postępowaniem o zasiedzenie części działki, na której ma być posadowiona inwestycja.

W pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany przepis określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Podnieść należy również, w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, że zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z dwóch zasadniczych części: (1) projektu zagospodarowania działki lub terenu (sporządzonego na aktualnej mapie, obejmującego: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich) oraz (2) projektu architektoniczno-budowlanego (określającego funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych).

Co jest szczególnie istotne, tylko pierwszy z wymienionych projektów składowych – projekt zagospodarowania działki (terenu) – podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (zob. art. 35 ust. 1 pkt 2). Natomiast kontrola projektu architektoniczno-budowlanego, poza sprawdzeniem wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3–5 Prawa budowlanego, ograniczona została do kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, ze zm.).

Zróżnicowany zakres badania poszczególnych części projektu budowlanego jest silnie akcentowany w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z 13.01.2017 r. II OSK 1003/15, orzeczenia wymienione w uzasadnieniu dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako CBOSA), w którym zwraca się uwagę, że co do części architektoniczno-budowlanej organ administracji pozbawiony został zasadniczo możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu (zob. wyrok WSA z 02.08.2018 r., II SA/Po 128/18, CBOSA).

W niniejszej sprawie istotnym jest ustalenie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami techiczno – budowlanymi tj. rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, bowiem zgodnie z § 4 pkt 1 przez budowle rolnicze rozumie się budowle na potrzeby rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zbiorniki na nawozy naturalne płynne, zbiorniki na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, płyty do przechowywania nawozów naturalnych stałych, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego.

§ 8 ww. rozporządzenia w sprawie warunków określa minimalną odległość silosów na zboże i pasze od innych budowli i granicy działki. W ust. 2 § 8 ustalono, że odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej:

10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od budynków inwentarskich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach oraz budynkach;

8 m od budynków innych niż budynki inwentarskie;

15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego;

15 m od składu węgła i koksu;

4 m od granicy działki sąsiedniej.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania działki nr ewid. [...] sporządzonej na kopii aktualnej mapy do celów projektowych w skali 1: 500 poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta wynikają w sposób jednoznaczny odległości od poszczególnych obiektów, którą kwestionuje skarżący. Wskazać należy, że projektowane silosy zaprojektowane są w odległości: 12 m od granicy z działką nr ewid. [...]; 7 m od granicy z działką nr ewid. [...]; 6,1 m od granicy z działką nr ewid. [...]; 27,6 m od budynków położonych na działce ewid. Nr [...]; 17,6 m od budynku położonego na działce nr [...]; 50,7 m od drogi powiatowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego zachowane są odległości zarówno od pomieszczeń na pobyt ludzi, od budynków innych niż inwentarskie i gospodarcze oraz granic działek sąsiednich, w tym zachowana jest również wymagana odległość od drogi powiatowej oraz linii energetycznych. Sąd zwraca uwagę, że skarżący w skardze wskazuje na naruszenia § 9 rozporządzenia w sprawie warunków, który dotyczy określenia odległości silosów na kiszonkę. Odległości dotyczące silosów na zboże zostały określone w § 8 ww. rozporządzenia.

Wskazać należy także, że z części opisowej projektu zagospodarowania działki wynika, że został spełniony warunek odkreślony w § 15 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków, a występujące wstrząsy lub drgania nie będą przenosić się lub negatywnie oddziaływać na budynki na działkach sąsiednich.

W związku z powyższym zasadnie Wojewoda stwierdził, że sporne silosy spełniają warunki określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, a przedłożone postanowienie dotyczące zabezpieczenia roszczenia o zasiedzenie pasa terenu o szerokości 3 m na działce nr ewid. [...] przy granicy z działką nr ewid. [...] nie ma wypływu na prawidłowość posadowienia spornej inwestycji. W ocenie Sąd istniejące postępowanie dotyczące zasiedzenia nie stanowiło przeszkody co do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że dopóki nie ma prawomocnego orzeczenia sądu co do meritum wniosku o zasiedzenie, sam spór sądowy nie jest absolutnie przeszkodą do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Treść orzeczenia merytorycznego sądu jest w tym momencie kwestią przyszłą i niepewną. Nie można w oparciu o taką przesłankę rozstrzygać kwestii pozwolenia na budowę. Odmowa zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę może opierać się wyłącznie na niezgodności projektu z przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 4 P.b.). Przeszkodą do uwzględnienia wniosku inwestora nie jest również podnoszona kwestia udzielenia zabezpieczenia roszczenia w sprawie zasiedzenia poprzez nakazanie inwestorowi zaprzestania wykonywania wszelkich prac budowlanych i ziemnych na części działki nr [...] o powierzchni 0,035 ha przylegającej bezpośrednio do granicy z działką o nr ewid. [...], mającej kształt zbliżony do prostokąta, którego dłuższy bok wynosi 116,5 m, zaś krótszy 3 m. Podkreślić w tym miejscu należy, że inwestor nie może korzystać ze swojej nieruchomości w sposób sprzeczny z zabezpieczeniem. Już z samej istoty zabezpieczenia wynika jednak, że jest to rozstrzygnięcie kształtujące wyłącznie stan tymczasowy, trwający do czasu wydania orzeczenia merytorycznego, mające na celu zapobieżenie podjęcia takich działań przez strony sporu, które uniemożliwią w przyszłości ewentualne wykonanie merytorycznego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że orzeczenie sądu o zabezpieczeniu nie może stanowić przesłanki decydującej o rozstrzygnięciu sprawy pozwolenia na budowę. Sprzeciwia się temu charakter podmiotowy sporu cywilnego, zupełnie inny niż charakter sprawy administracyjnej pozwolenia na budowę, a jeszcze bardziej tymczasowy charakter tego rozstrzygnięcia. Relacja między zabezpieczeniem w toczącym się postępowaniu cywilnym a decyzją w sprawie pozwolenia na budowę jest taka, że inwestor może uzyskać zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę, jednakże dopóki zabezpieczenie zachowuje swoją moc prawną inwestor nie może podjąć na swojej nieruchomości żadnych działań, które byłyby sprzeczne z obowiązkami nałożonymi w zabezpieczeniu.

Sąd wskazuje, że z przedłożonych przez skarżącego do skargi, które znajdują się również w aktach administracyjnych wydruków ze strony www.Geoportal.pl wraz z pomiarami odległości od istniejących budynków, drogi wynika, że wnioskodawca błędnie przyjął, że sporne silosy będą posadowione pomiędzy budynkami znajdującymi się na działkach [...] a [...]. Podkreślić należy, że planowane silosy zaprojektowane są w odległości 12 m od działki nr [...] i w znacznej odległości od budynków znajdujących się na sąsiednich działkach oraz drogi powiatowej.

Zdaniem Sądu wskazane we wniosku o wznowienie okoliczności, nie są okolicznościami istotnymi, mogącymi spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłoby rozstrzygnięcie odmienne od dotychczasowego.

Konkludując, Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja ta zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.