Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 4761/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Karol Pawlicki (spr.) Protokolant sekr.sąd. Maria Kasztelan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004r. przy udziale sprawy ze skargi Towarzystwa A Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2001r. Nr [...] w przedmiocie warunków zagospodarowania i zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2001r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Towarzystwa kwotę 50 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych /-/K. Pawlicki /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2001r. Burmistrz Miasta ustalił M. Z. warunki zagospodarowania i zabudowy terenu działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w C., obejmujące rozbudowę i adaptację budynku gospodarczego na budynek mieszkalny.

Od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł M.Z. podnosząc, iż obecne warunki zabudowy nie pozwalają zaprojektować mu budynku, o który wnioskował. Skarżący chciałby postawić budynek o wysokości 3,7m, na granicy działek [...] i [...] oraz [...] i [...], z dachem jednospadowym.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2001r. uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę na to, iż decyzja Burmistrza została wydana z naruszeniem art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z pkt 6, gdyż nie określa linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali.

W przedmiotowej sprawie jest to tyle istotne, że inwestor zamierza zrealizować inwestycję na granicy działek.

Na decyzję ostateczną skargę do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło Towarzystwo A Sp. z o.o. w C.

W skardze zarzucono decyzji organu odwoławczego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. oraz pominięcie faktu, iż istniejący na przedmiotowej działce budynek gospodarczy jest ruiną budowlaną zlepku kilku budynków gospodarczych drewnianych i murowanych.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż wnoszące skargę Towarzystwo nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa oraz art. 33 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Z ustaleń organu wynika, że spółka nie jest następcą prawnym zlikwidowanego Zakładu B w C., będącego zakładem budżetowym. Obecna Spółka administruje działkami, których właścicielem jest gmina C. Trudno też dopatrzyć się, aby Towarzystwo miało jakikolwiek interes prawny w tym, aby decyzja Burmistrza została uchylona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie wskazało, że wnoszące skargę Towarzystwo A nie jest następcą prawnym zlikwidowanego Zakładu B w C. Jednak nie ta okoliczność jest powodem uchylenia decyzji organu obu instancji.

Z przedłożonych na żądanie Sądu dokumentów wynika, że w wykonaniu uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 28 kwietnia 1999r. nr VIII/72/99 w sprawie utworzenia Spółki pod nazwą "Towarzystwo A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C." utworzono jednoosobową spółkę Gminy Miejskiej C.

W stosownym akcie notarialnym – repertorium [...] nr [...], sporządzonym w dniu [...] października 1999r. – wskazano, że działającymi w imieniu gminy są F.S. – Burmistrz i G.K. – Zastępca Burmistrza.

Z kolei z treści aktów notarialnych sporządzonych w dniach [...] grudnia 2000r. i [...] czerwca 2001r. wynika, że Gmina Miejska C. nieodpłatnie przeniosła na rzecz Spółki własność wymienionych w tych aktach nieruchomości. Za każdym razem gminę reprezentowali jej Burmistrz i jego Zastępca.

Jednocześnie z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2001r. podpisał F.S. – Burmistrz Miasta.

W tych okolicznościach Sąd zobowiązany jest zbadać sprawę pod kątem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 kpa przesłanką wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest wydanie decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa.

W przedmiotowej sprawie zachodzi okoliczność wskazana w art. 24 § 1 pkt 1 kpa, ponieważ Burmistrz Miasta pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki.

W tym miejscu Sąd pragnie zwrócić uwagę na utrwalone już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące wyłączenia od udziału w postępowaniu w sprawie osoby pełniącej funkcję organu wykonawczego gminy, a jednocześnie będącej jej ustawowym przedstawicielem i pozostającej z gminą w stosunku zatrudnienia.

W szczególności na aprobatę zasługuje uchwała Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003r. sygn. OPS 1/03, opublikowana w "Orzecznictwie NSA" nr 4, poz. 115.

Choć sama uchwała wydana została w trybie art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i podjęto ją jako wyjaśnienie wątpliwości prawnych w konkretnej sprawie, niemniej jej aktualność i możliwość odniesienia się do niej w niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości.

W przedstawionej wyżej sytuacji Burmistrz Miasta zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990r.o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Jednocześnie na mocy art. 2 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 22 marca 1990r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.) jest pracownikiem gminy.

W tych okolicznościach nie można za dopuszczalną przyjąć sytuację gdy organ wykonawczy miasta, występując wcześniej jako wspólnik tworzonej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wydaje następnie decyzję administracyjną w sprawie, która może dotyczyć interesu prawnego tejże spółki.

W związku z powyższym, jeżeli nie ma organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej, również żaden pracownik urzędu miasta nie może być upoważniony do działania w imieniu tegoż organu. W tej sytuacji będzie miał zastosowanie art. 26 § 2 kpa i sprawa będzie podlegała załatwieniu przez organ wyższego stopnia, przy czym organ ten będzie mógł wyznaczyć do załatwienia inny podległy sobie organ (por. powołaną wyżej uchwałę NSA z 19 maja 2003r.).

Ubocznie Sąd zauważa, że w uchylonej decyzji Burmistrza Miasta organ ten dopuścił się nieuprawnionej polemiki z oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 20 lutego 2001r. sygn. akt II SA/Po 2244/99. Zgodnie bowiem z art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 3 i art. 24 § 1 pkt 1 kpa oraz w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ K. Pawlicki /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka

kk