Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 798/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Adwokacka
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 i art. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 615
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi F. [...] na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2015 r. 1. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego F. [...] z dnia [...] maja 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej w W. na rzecz skarżącego F. [...] kwotę 340 (słownie trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 maja 2015 r. Prezes F. [...] – J. B., we [...] zwrócił się z wnioskiem do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o udostępnienie informacji poprzez przesłanie kserokopii lub skanów (na podany adres e-mailowy) umowy/umów cywilnoprawnej zawartej w roku 2014 przez samorząd adwokacki z adwokatami., których przedmiotem było odpłatne (z majątku samorządu zawodowego) przeprowadzenie zajęć z aplikantami adwokackimi lub inne czynności związane ze szkoleniem aplikantów - z uwzględnieniem ochrony prywatności co do miejsca zamieszkania, numeru dowodu osobistego lub PESEL, czy nr konta bankowego lub innych danych wrażliwych.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Okręgowa Rada Adwokacka

w W. pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. poinformowała J. B., że rozpoznanie wniosku może nastąpić po przedstawieniu przez niego odpisu z rejestru fundacji, wykazującego jego umocowanie do występowania w imieniu F. [...].

Następnie organ pismem z dnia 1 lipca 2015 r. poinformował wnioskodawcę,

że na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka

w W., postanowiła nie uwzględnić wniosku F. z dnia [...] maja 2015 r.

F. [...] we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zawartą w piśmie 15 czerwca 2015 r., na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w W., polegającą na nieudostępnieniu F. informacji publicznych, których dotyczył wniosek z dnia 12 maja 2015 r.

We wniesionej skardze F. domagała się zobowiązania organu

do załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2015 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe żądanie skarżąca stwierdziła, że nie uzyskała żadnych informacji. Wskazała też, że żądana informacja dotyczy majątku samorządu adwokackiego, a to oznacza, że żądane informacje stanowią informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka w W. wniosła

o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu, że we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. F. [...] nie powoływała się na żądanie w trybie ustawy o dostępie publicznym a Okręgowa Rada Adwokacka w W. nie pozostała bezczynna w załatwieniu tego wniosku. Organ uznał, że skarga jest bezprzedmiotowa i oczywiście bezzasadna.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność

w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 P.p.s.a., a więc także na bezczynność organu

w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a. Odnotować w tym miejscu przyjdzie, że treść art. 149 P.p.s.a. uległa zmianie od dnia 15 sierpnia 2015 r., na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), zwanej też "ustawą zmieniającą". Stosownie do art. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 149 P.p.s.a.

w nowym brzmieniu mają zastosowanie do postępowań wszczętych od dnia wejścia

w życie ustawy zmieniającej, tj. od [...] sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte skargą wniesioną pismem

z dnia 28 kwietnia 2015 r., stąd przepis art. 149 P.p.s.a. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (poprzednim, obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r.). Zgodnie

z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1). Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a, sad może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Wskazać należy, że według art. 119 pkt 4 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na zasadzie art. 2 ustawy zmieniającej, przepis ten ma zastosowanie również

do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Oznacza to, że

w obecnym stanie prawnym skierowanie skargi na bezczynność do rozpoznania jej

w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić

w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OSK 3109/12, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przystępując do rozpoznania niniejszej skargi należy na wstępie odnieść się do stanowiska Okręgowej Rady Adwokackiej w W., zawartego w odpowiedzi na skargę, z której wynika, iż nie pozostaje ona w bezczynności bowiem strona skarżąca, składając wniosek o udzielenie informacji nie wskazała, że wnosi go w ramach ustawy

o dostępie do informacji publicznej.

Stwierdzić należy, że postępowanie w sprawach udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 pow. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Art. 10 ustawy nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad, odnoszących się postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy.

Oznacza to zatem, że jeżeli Okręgowa Rada Adwokacka w W. miała wątpliwości, w jakim trybie strona skarżąca wystąpiła do niej o udzielenie żądanej informacji, mogła zatem wystąpić do niej o wskazanie trybu, w jakim skarżąca skierowała do organu pytanie.

Niezależnie od tego wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, Okręgowa Rada Adwokacka w W., na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2015 r., nie miała wątpliwości, że żądanie wnioskodawcy zostało złożone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a jedynie uznała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.

W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu - Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wnioskowanej przez skarżącą F. pismem z dnia 12 maja 2015 r., dotyczącej przesłania kserokopii lub skanów umów cywilnoprawnej zawartej w roku 2014 przez samorząd adwokacki z adwokatami, których przedmiotem było odpłatne (z majątku samorządu zawodowego) przeprowadzenie zajęć z aplikantami adwokackimi lub inne czynności związane ze szkoleniem aplikantów - z uwzględnieniem ochrony prywatności co do miejsca zamieszkania, numeru dowodu osobistego lub PESEL, czy nr konta bankowego lub innych danych wrażliwych.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy niezbędne jest ustalenie, czy żądana przez skarżącą F. informacja rzeczywiście stanowi informację publiczną, którą Okręgowa Rada Adwokacka jest zobowiązana udzielić. Bezczynność na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej może być bowiem oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy oraz podmiotowy ustawy, czyli żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej, natomiast adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym w jej rozumieniu.

W związku z powyższym od razu wskazania wymaga, że zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

W art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca zamieścił przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną, wśród których wymienił informacje o zasadach funkcjonowania organów samorządów zawodowych (ust. 1 pkt 3) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku samorządów zawodowych (ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy). Dodać można, że wyliczenie to nie jest wyczerpujące, ale ma charakter wyłącznie przykładowy, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę w omawianym przepisie sformułowanie "w szczególności".

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i literaturze przedmiotu wypracowana została definicja pojęcia "informacji publicznej", według której za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne,

a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej posiada zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazane podmioty. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia jest przy tym, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio (por. wyrok NSA z 18 listopada 2013 r., I OSK 1558/13, LEX

nr 1404009).

W kwestii zakresu podmiotowego stwierdzić natomiast należy, że Okręgowa Rada Adwokacka w W. mieści się w kręgu podmiotów zobowiązanych

do udzielania informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy samorządu zawodowego należą do grupy "innych podmiotów wykonujących zadania publiczne",

o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko to, które można uznać za utrwalone w judykaturze, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. W tym zakresie trzeba wziąć pod uwagę, że z mocy art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo

o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm.) adwokatura, którą stanowi ogół adwokatów i aplikantów adwokackich, powołana jest do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu

i stosowaniu prawa, a zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego.

W świetle art. 38 w zw. z art. 10 tej ustawy, instytucjonalną formą samorządu adwokackiego jest w szczególności izba adwokacka, która ma osobowość prawną

i - jak każda osoba prawna - działa przez swoje organy (art. 38 K.c.), do których zalicza się, m.in. okręgową radę adwokacką (art. 39 pkt 2 ustawy Prawo o adwokaturze). Zgodnie z art. 44 ust. 1 komentowanej ustawy do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym. Według art. 3 ust. 1 tej ustawy zadaniem samorządu zawodowego adwokatury jest:

1) tworzenie warunków do wykonywania ustawowych zadań adwokatury;

2) reprezentowanie adwokatury i ochrona jej praw;

3) sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o wykonywaniu zawodu adwokata;

4) doskonalenie zawodowe adwokatów i kształcenie aplikantów adwokackich;

5) ustalanie i krzewienie zasad etyki zawodowej oraz dbałość o ich przestrzeganie;

6) sprawowanie zarządu majątkiem samorządu adwokackiego i rozporządzanie nim.

W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości, że samorząd adwokacki realizuje zadania publiczne, o których mowa w art. 3 pkt 4 i 6 ustawy o adwokaturze, a sposób, w jaki te zadania są realizowane, nie może być uznany za działanie o charakterze innym niż publiczny.

Z kolei, umowa jest czynnością, która charakteryzuje sposób realizacji tych zadań. Nie można nie dostrzegać, że umowa tego rodzaju, jak żądana przez skarżącą F., świadczy o sposobie realizacji jednego z istotnych zadań tego samorządu, jakim jest szkolenie aplikantów, a nadto wiąże się z majątkiem samorządu zawodowego, co przesądza o publicznym charakterze tej czynności. Na marginesie można dodać, że w świetle Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji publicznej obejmuje dostęp do dokumentów, które w art. 61 ust. 1 Konstytucji nie zostały ograniczone do dokumentów urzędowych, jak to ma miejsce w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem "dokument" jako pojęcie szersze w Konstytucji, obejmie niewątpliwie również dokumenty w postaci umów cywilnoprawnych.

Domaganie się zatem przez skarżącą F. dostępu do informacji stanowiących informację publiczną (a do takiej kategorii zakwalifikować należy wskazane we wniosku umowy cywilnoprawne zawarte przez samorząd adwokacki z osobą prowadzącą szkolenie aplikantów) powodowało, że organ dysponujący tą informacją miał obowiązek jej udostępnienia, bądź odmowy udostępnienia, jeżeli - jego zdaniem - stały temu na przeszkodzie przepisy prawa (art. 5 ustawy). Jednak odmowa udostępnienia informacji publicznej musi przybrać formę decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

Na zasadzie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej

i dlatego jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 omawianej ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy.

Mając na uwadze przytoczone regulacje przyjąć należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy

o dostępie do informacji publicznej - odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Zaakcentowania wymaga, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie

w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana,

a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się

z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji. Okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Dla uznania, że organ nie pozostaje w bezczynności nie jest także wystarczające wdanie się w korespondencję wyjaśniającą wątpliwości, bez podejmowania czynności proceduralnych. Skoro zatem organ nie udzielił informacji, co do których posiada ustawowy obowiązek ich udostępnienia, to nie ulega wątpliwości, że pozostaje on

w bezczynności. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że w przekonaniu organu, żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej oraz że nie ciążył na nim obowiązek udzielenia informacji.

Reasumując, nieudostępnienie informacji i brak stosownej decyzji stanowi bezczynność podmiotu zobowiązanego, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Wobec stwierdzenia w niniejszej sprawie bezczynności Okręgowej Rady Adwokackiej w W., koniecznym stało się zatem zobowiązanie tego organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej F. z dnia 12 maja 2015 r., w trybie i terminie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. O powyższym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność Sąd nie może określić sposobu rozpoznania sprawy, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności; nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Powtórzyć należy, że przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola Sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami ww. ustawy. Sąd nie może natomiast na tym etapie postępowania ingerować w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy określona informacja publiczna, będąca w posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia, jak choćby wynikające z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość

o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując w tym kontekście oceny postępowania Okręgowej Rady Adwokackiej w W., Sąd wziął pod uwagę fakt, że organ ten nie zignorował całkowicie wniosku F., ale w dniu 10 i 24 czerwca 2015 r., udzielił odpowiedzi, pozostając w przekonaniu o prawidłowości podjętych działań i trafności dokonanej wykładni przepisów prawa.

Z tego względu organowi nie można przypisać lekceważącego traktowania strony skarżącej i obowiązków wynikających z ustawy, a co za tym idzie - naruszenia prawa w sposób rażący. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). W konsekwencji,

nie zaistniały podstawy do wymierzenia organowi grzywny z urzędu, w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.

O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej F., po myśli art. 200 P.p.s.a. w zw. z 205 § 1 P.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści wyroku.