Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 10/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-02-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 13 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a, art. 149 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Asesor WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania wniosku J. M. z dnia 12 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Wojewodzie Pomorskiemu grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych, 4. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej także jako "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informację publiczną ma obowiązek zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 12 listopada 2023 r.,

za pomocą platformy ePUAP, zwrócił się do Wojewody Pomorskiego z wnioskiem

o przesłanie:

- informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na ul. [...] w G. oraz innych drogach wewnętrznych należących do Spółdzielni Mieszkaniowej R. od 25 sierpnia 2023 r.,

- elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych

w związku z tymi działaniami.

Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie

z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 27 listopada 2023 r. W tym terminie skarżący nie otrzymał od organu żadnej odpowiedzi.

Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia 12 listopada 2023 r.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie podnosząc, że skarżący dopiero w skardze wskazał tryb, w jakim domagał się określonych we wniosku informacji. W pismach z dnia 8 lipca 2023 r., 7 sierpnia 2023 r., 16 sierpnia 2023 r., 24 sierpnia 2023 r. oraz 12 listopada 2023 r. skarżący domagał się podjęcia działań w trybie nadzoru, co stanowi inną kategorię obowiązków organu, od obowiązku udostępniania informacji publicznej, wynikającego z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Organ wyjaśnił w powyższym zakresie, że skarżący już w dniu 8 lipca 2023 r. złożył wniosek zawierający żądanie o treści tożsamej z treścią wniosku z dnia 12 listopada 2023 r. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na ten wniosek w pierwszej kolejności wystąpił w dniu 11 lipca 2023 r. do Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej R.

o przesłanie zatwierdzonej organizacji ruchu w ciągu ul. [...] w G. – do wiadomości skarżącego, którą Spółdzielnia doręczyła pismem z dnia 19 lipca 2023 r. Następnie w dniu 7 sierpnia 2023 r. wystosował do skarżącego pismo, w którym wskazał, że zatwierdzona organizacja ruchu nie budzi zastrzeżeń w zakresie zgodności

z przepisami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.

W dniu 7 sierpnia 2023 r. skarżący wystąpił o przesłanie poprzez ePUAP zatwierdzonej organizacji ruchu dla ul. [...] w G. Pismem z dnia 16 sierpnia 2023 r. Wojewoda Pomorski poinformował skarżącego, że przedmiotowa organizacja ruchu dotyczy prywatnej drogi wewnętrznej i nie podlega udostępnianiu przez organ. Skarżący może się zwrócić o udostępnienie ww. organizacji do Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej R.

W dniu 16 sierpnia 2023 r. skarżący przesłał pismo, w którym wskazał, że otrzymana odpowiedź nie stanowi załatwienia sprawy z obowiązującymi przepisami.

Wojewoda Pomorski w piśmie z dnia 22 sierpnia 2023 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko jednocześnie wyjaśniając skarżącemu, że żądanie dostarczenia projektu organizacji ruchu na ul. [...] w G. dotyczy drogi wewnętrznej (prywatnej), a nie publicznej, zatem nie podlega przepisom ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Organ poinformował przy tym skarżącego, że następne pisma w tej samej sprawie pozostaną bez odpowiedzi.

Dnia 24 sierpnia 2023 r. wpłynął wniosek skarżącego o weryfikację wdrożenia zmian na ul. [...] oraz ogólną weryfikacje organizację ruchu na pozostałych drogach wewnętrznych należących do Spółdzielni Mieszkaniowej R., na których wyznaczona jest strefa zamieszkania, pod kątem zgodności z przepisami.

W dniu 12 listopada 2023 r. wpłynął kolejny wniosek skarżącego o przesianie poprzez ePUAP informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych

w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na ul. [...] w G. oraz innych drogach wewnętrznych należących do Spółdzielni Mieszkaniowej R. od 25 sierpnia 2023 r.

W świetle powyższego, zdaniem organu, zarzut bezczynności uznać należy za niezasadny, albowiem Wojewoda Pomorski w toku postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego, udzielał u terminie odpowiedzi na wszystkie otrzymane wnioski, a bez odpowiedzi pozostawił jednie wnioski doręczone organowi po piśmie z dnia 22 sierpnia 2023 r., w którym skarżący został poinformowany, że kolejne pisma w tej samej sprawie pozostaną bez odpowiedzi.

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, skarżący podtrzymał skargę, wskazując, że wcześniejsza korespondencja z organem pozostaje bez związku ze skargą. Przedmiotem skargi jest bowiem brak reakcji Wojewody Pomorskiego na wniosek z dnia 12 listopada 2023 r. Skarżący podniósł przy tym, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, wniosek o informację publiczną nie musi zawierać wskazania podstawy prawnej – to rolą i zadaniem organu jest prawidłowe rozpoznanie i zakwalifikowanie wniosku, a następnie jego załatwienie zgodnie z przepisami.

Skarżący zaznaczył, że działania polegające na sprawowaniu nadzoru nad organizacją ruchu m.in. na drogach wojewódzkich, powiatowych, gminnych oraz wewnętrznych, na których wyznaczono strefy zamieszkania lub strefy ruchu należą do ustawowych obowiązków wojewody. Zatem wniosek o informację o działaniach wynikających z obowiązków nałożonych przepisami, jak również o dokumenty związane z tymi działaniami, jest wnioskiem o informację publiczną.

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze świadomym działaniem organu, który nie tylko nie zareagował na sam wniosek, ale również po otrzymaniu skargi nadal nie podjął działań wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym skarżący rozszerzył żądanie zawarte w petitum skargi w ten sposób, że wniósł o stwierdzenie, iż Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1% maksymalnego wymiaru za każdy tydzień opóźnienia względem ustawowego terminu, do czasu wydania orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt. 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt. 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności. Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zaś zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie zachodzi, a w konsekwencji wniesiona skarga jest uzasadniona.

J. M. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Wojewody Pomorskiego w zakresie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił we wniosku z dnia 12 listopada 2023 r. Wniosek obejmował żądanie przesłania informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na drogach wewnętrznych należących do Spółdzielni Mieszkaniowej R. od 25 sierpnia 2023 r.

W świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wojewoda Pomorski należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. Wojewoda jest organem administracji rządowej w województwie, do którego zadań należy m.in. sprawowanie nadzoru nad zarządzaniem ruchem na drogach. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.) wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wewnętrznych położonych w strefach ruchu lub strefach zamieszkania. Zatem Wojewodę Pomorskiego należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej.

Wskazać należy, że podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może rozpoznając wniosek dokonać następujących działań: 1) udostępnić informację publiczną; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji

Odnosząc się do zawartej w odpowiedzi na skargę argumentacji organu, wskazać należy, że wniosek skarżącego stanowiący przedmiot rozpoznania poprzedzony był, jak podnosił w odpowiedzi na skargę organ i co dokumentują akta sprawy, innymi wnioskami i pismami skarżącego dotyczącymi nadzoru nad organizacją ruchu na drogach wewnętrznych należących do Spółdzielni Mieszkaniowej R. W korespondencji tej, zarówno po stronie skarżącego, jak i organu, pojawia się kwestia informacji publicznej (zob. pismo organu z dnia 22 sierpnia 2023 r., pismo skarżącego z dnia 24 sierpnia 2023 r.). Tym samym Sąd zaprezentowanej argumentacji Wojewody, że skarżący we wszystkich swoich pismach, w tym we wniosku z dnia 12 listopada 2023 r. będącym przedmiotem niniejszej sprawy, domagał się podjęcia działań w trybie nadzoru nie podziela.

Sąd nie ma wątpliwości, że wniosek skarżącego z dnia 12 listopada

2023 r. podlegał rozpoznaniu w trybie określonym przepisami u.d.i.p., pomimo, że we wniosku nie wskazano, iż dotyczy on informacji publicznej. Podkreślić należy, iż brak powołania się przez wnioskodawcę we wniosku na przepisy u.d.i.p. nie zwalnia adresata wniosku – organu, z obowiązku prawidłowego zastosowania przepisów tej ustawy, jeżeli tylko spełnione są przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do zastosowania u.d.i.p.

Również nie zasługuje na aprobatę stanowisko Wojewody, że wniosek skarżącego z dnia 8 lipca 2023 r., na który organ zareagował, zawierał żądanie o treści tożsamej z treścią wniosku z dnia 12 listopada 2023 r. Organ pominał fakt, że w piśmie z dnia 12 listopada 2023 r. skarżący wskazał, że przedmiotem jego wniosku są informacje na temat działań (zrealizowanych oraz zaplanowanych) w przedmiocie nadzoru nad organizacją ruchu na drogach wewnętrznych należących do Spółdzielni Mieszkaniowej R. od 25 sierpnia 2023 r. Zatem wniosek skarżącego zawierał ramy czasowe działań organu w zakresie nadzoru poprzez jednoznaczne wskazanie daty początkowej, tj. od 25 sierpnia 2023 r. Nie można zatem mówić o tożsamości treści przedmiotowych wniosków, tj. wniosku z dnia 8 lipca 2023 r. i z dnia 12 listopada 2023 r.

Reasumując, Wojewoda Pomorski obowiązany był rozstrzygnąć wniosek zawarty w piśmie z dnia 12 listopada 2023 r. z zachowaniem trybu, formy i terminu, przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jak stanowi art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jak stanowi natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Bezczynność w sprawach informacji publicznej polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności w terminie wskazanym w u.d.i.p, ani też nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Z powyższego wynika, że organ, do którego wnioskodawca skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien go rozpatrzyć co do zasady w terminie nie dłuższym niż 14 dni.

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do bezczynności organu. Skarżący za pośrednictwem platformy ePUAP złożył w dniu 12 listopada 2023 r. elektroniczny wniosek o udzielenie informacji publicznej, który nie doczekał się reakcji organu zgodnie z formą przyjętą w ustawie o dostępie do informacji publicznej, zarówno w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jak i w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Organ również nie zareagował na wniosek skarżącego po otrzymaniu skargi, chociaż w skardze jednoznacznie wskazano, że powinien być on rozpatrzony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę Pomorskiego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Przechodząc do oceny charakteru bezczynności organu, Sąd stwierdził że Wojewody Pomorskiego miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 4016/19). Wskazać należy, że postępowanie organu w niniejszej sprawie, a właściwie jego brak, w oczywisty sposób jest naganne i ma cechy rażącego naruszenia prawa. Organ nie miał usprawiedliwionych podstaw, aby zaniechać załatwienia wniosku skarżącego. Niedopuszczalne jest, tak jak uczynił to organ w niniejszej sprawie, wystosowanie do wnioskodawcy informacji, że "następne pisma w tej samej sprawie pozostaną bez odpowiedzi", a następnie ignorowanie kolejnych wniosków. Nawet jeśli organ uznał, że wnioskodawca uzyskał już informację w ramach odpowiedzi na poprzedni wniosek, która to sytuacja w sprawie nie zachodzi, powinien poinformować wnioskodawcę, że żądana informacja została mu już udzielona.

Sąd przychylił się do wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny i na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w wysokości 300 złotych.

Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. sąd administracyjny wymierza grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Możliwość wymierzenia grzywny w określonym wyżej przedziale pozwala na miarkowanie jej wysokości, w szczególności z uwzględnieniem stopnia winy organu oraz celu w postaci zmobilizowania organu do podjęcia działania i rozpoznania wniosku. W okolicznościach rozstrzyganej sprawy, Sąd uznał orzeczoną wysokość grzywny za adekwatną i wystarczającą do osiągnięcia założonych celów. Fakt wymierzenia grzywny za bezczynność powinien stanowić dla organu wyraz napiętnowania jego niewłaściwego działania oraz zmobilizować organ do terminowego realizowania wynikających z przepisów prawa obowiązków.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).