Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 661/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 3 pkt 7a i pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ Sędzia WSA del. Marek Wroczyński Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.Ś. i H.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 638/13 w sprawie ze skargi J.Ś. i H.K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania węzła sanitarnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 638/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. S., H. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] maja 2013 roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania węzła sanitarnego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Na skutek wniosku J. S., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach przeprowadził w dniu 21 sierpnia 2008 r. oględziny na nieruchomości przy ul. [...] w P., na której znajduje się murowany, dwukondygnacyjny budynek mieszkalny, należący do C. S. Zgodnie z opracowanym w 1993 r. projektem technicznym przyłącza wodno-kanalizacyjnego, w narożniku północno-zachodnim budynku przewidziano łazienkę. Organ ustalił, że w rzeczywistości łazienka zlokalizowana została przy ścianie wspólnej od strony nieruchomości przy ul. [...], należącej do J. S. i H. K. W łazience znajduje się muszla klozetowa oraz wanna. Pion kanalizacyjny, jak wynika z projektu, miał znajdować się w narożniku południowo-zachodnim pomieszczenia łazienki. W rzeczywistości rura kanalizacyjna łącząca łazienkę na I piętrze z łazienką na parterze znajduje się w narożniku północno-zachodnim. W ścianie wspólnej budynku istnieje również instalacja wodociągowa.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach, na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zobowiązał C. S. do wykonania i przedłożenia w zakreślonym terminie oceny technicznej wykonanego węzła sanitarnego przy ścianie północnej budynku mieszkalnego, będącego jego własnością. W przypadku zaistnienia takiej konieczności, ocena winna również obejmować opis (bądź projekt) robót mających na celu doprowadzenie wykonanego węzła sanitarnego do stanu zgodnego z przepisami.

W dniu 21 listopada 2012 r. do organu wpłynęła ocena techniczna węzła sanitarnego, z której wynika, że wykonana została próba szczelności instalacji wody z wynikiem pozytywnym. Stwierdzono ponadto, że instalacja wody zimnej i ciepłej jest sprawna i może być bezpiecznie użytkowana. W trakcie kontroli nie stwierdzono zacieków mogących świadczyć o nieszczelności instalacji. Instalacja kanalizacji sanitarnej w dniu kontroli była sprawna i mogła być bezpiecznie użytkowana. Autor oceny technicznej węzła sanitarnego mgr inż. M. K. wskazał na niemożność ustalenia aktualnego stanu zacieku, ze względu braku zgody właścicieli na udostępnienie lokalu przy ul. [...].

W dniu 22 stycznia 2013 r. organ I instancji przeprowadził kolejne czynności kontrolne w lokalu mieszkalnym na parterze budynku mieszkalnego przy ul. [...], w wyniku których stwierdzono, że od czasu ostatniej kontroli przeprowadzonej w dniu 21 sierpnia 2008 r. na ścianie w jednym z pomieszczeń tego lokalu znajduje się plama o nieregularnym kształcie. J. S. wskazała ponadto na zmurszałe deski podłogi. Pomieszczenie, w którym znajduje się zaciek nie jest użytkowane od ponad 10 lat, w okresie zimowym nie jest ogrzewane. W pomieszczeniu znajduje się kratka wentylacyjna. J. S. oświadczyła, że zaciek powiększył się, ponadto wskazała na pęknięcia ściany wschodniej zewnętrznej (między stropem i ścianą oraz przy ścianach prostopadłych). Po stronie nieruchomości przy ul. [...] nie stwierdzono zawilgocenia. C. S. oświadczył, że od ostatniej kontroli nie wykonywał żadnych robót budowlanych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pabianicach, umorzył dalsze postępowanie administracyjne w sprawie wykonania węzła sanitarnego w budynku przy ul. [...], uznając je za bezprzedmiotowe.

Od ww. decyzji odwołanie złożyły J. S. oraz H. K., zarzucając "błędnie zastosowaną podstawę prawną decyzji".

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 84 k.p.a. opinia techniczna stanowi w sprawie dowód i podlega ocenie w toku postępowania. Przedłożona w sprawie opinia została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz będącą członkiem Łódzkiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Organ podzielił stanowisko zawarte w ww. opinii, dotyczące prawidłowości wykonania węzła sanitarnego, a tym samym nie znalazł podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane. Zatem prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyły J. S. i H. K., zarzucając jej naruszenie:

- art. 61 w zw. z art. 66 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji brak wydania nakazu zobowiązującego C. S. do wykonania robót budowlanych polegających na usunięciu zawilgocenia ściany wspólnej budynku położonego przy ul. [...] oraz budynku położonego przy ul. [...] w P.;

- art. 105 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie wykonania węzła sanitarnego, w sytuacji wykonania tego węzła w sposób niezgodny z projektem technicznym, w następstwie czego doszło do powstania zacieku na ścianie wspólnej budynku położonego przy ul. [...] oraz budynku położonego przy ul. [...] w P.;

- art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do państwa oraz naruszający słuszny interes obywateli, a także niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w konsekwencji czego doszło do umorzenia postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym wyrokiem stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przypomniał, iż skarżące domagały się wydania przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego decyzji nakazującej doprowadzenie węzła sanitarnego w budynku przy ul. [...] w P. do stanu zgodnego z prawem. W ich ocenie zlokalizowanie łazienki i urządzeń sanitarnych na ścianie wspólnej ich budynku i budynku C. S. oraz ich wadliwy montaż spowodowało wyciek z instalacji sanitarnej i zawilgocenie ściany w ich pomieszczeniu. Z treści skargi, jak również z treści pism skarżących, kierowanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wynika ponadto, że skarżące domagały się od tego organu wydania decyzji nakazującej usunięcie stanu nieprawidłowego zamontowania urządzeń w łazience w budynku C. S. Sąd wskazał, że na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) instalacja urządzeń sanitarnych nie wymaga, zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy, żadnych władczych działań organów administracji architektoniczno-budowlanej. Dlatego też organ nadzoru budowlanego podjął w niniejszej sprawie, po piśmie sygnalizacyjnym J. S., czynności mające na celu ustalenie, czy zrealizowanie węzła sanitarnego w łazience C. S. było prawidłowe w kontekście wykonania obowiązków wynikających z przepisów rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane – Utrzymanie obiektów budowlanych. Władcze uprawnienia organów nadzoru budowlanego określone zostały w tym rozdziale w art. 66. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1- 3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie (ust. 2). Po dokonaniu oględzin na nieruchomości, organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego wydał, na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, postanowienie zobowiązujące C. S. do przedstawienia ekspertyzy technicznej wykonanego węzła sanitarnego. Ekspertyzę taką strona przedstawiła, z której wynikało, że instalacja wykonana została prawidłowo, a próba szczelności dała wynik pozytywny. W ocenie Sądu pozwala to przyjąć, że plama na ścianie w pomieszczeniu skarżących nie jest wynikiem wadliwej instalacji w budynku C. S. W ocenie Sądu organy, mimo nie budzącej wątpliwości i zasługującej na dezaprobatę opieszałości działania, wykazały, że mimo wykonania instalacji sanitarnej odmiennie od planowej w projekcie, jest ona zrealizowana w sposób prawidłowy pod względem technicznym i nie ma przeszkód w jej bezpiecznym użytkowaniu. Nie było zatem podstaw do uznania, by w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego miały obowiązek wydać jakąkolwiek decyzję na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego, o jakim mowa w tym przepisie, powinno zostać udokumentowane wynikami przeprowadzonej kontroli. Kontrola taka została dokonana, a jej wynik świadczył o tym, że instalacja sanitarna (jako część składowa obiektu budowlanego) znajdowała się w należytym stanie technicznym. Stosownie zaś do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Sąd wskazał, iż okolicznością powodującą bezprzedmiotowość postępowania był fakt, że instalacja sanitarna, której ewentualna wadliwość stanowiła przyczynę prowadzenia postępowania, okazała się być wykonana prawidłowo. Zatem na organie prowadzącym postępowanie nie ciążył obowiązek władczego rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie konieczność formalnego zakończenia wszczętego uprzednio postępowania. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyły J. S. i H. K. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegające na wadliwej interpretacji tego przepisu, skutkujące stwierdzeniem, że zasadnym było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach oraz wydanie decyzji utrzymującej w mocy tę decyzję - decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i z dnia [...] maja 2013 r. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania podług norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż C. S. wykonał pion kanalizacyjny oraz pion wodociągowy, łączące nową łazienkę z istniejącą łazienką na parterze przedmiotowej nieruchomości. Nadto wskazano, że C. S. wykonał instalacje nie w południowo - zachodnim narożniku domu, ale w jego narożniku północno - zachodnim, stanowiącym ścianę wspólną skarżących i C. S., tj. niezgodnie z projektem, przy czym przywołany projekt nie obejmował pomieszczeń na I piętrze. Zdaniem skarżących wykonanie instalacji w ścianie wspólnej budynku spowodowało zawilgocenie ściany po stronie skarżących. W tym zakresie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi zawisła sprawa ze skargi skarżących sygn. akt II SA/Łd 637/13, obecnie zawieszona postanowieniem z dnia 10 września 2013 r. Zdaniem skarżących, zarówno Sądowi jak i obu organom administracji architektoniczno - budowlanej całkowicie umknęło podstawowe w niniejszej sprawie zagadnienie, a mianowicie okoliczność, że C. S. w nieustalonym przez organy administracji czasie wykonał nowe, nie istniejące dotychczas instalacje wodociągowe i kanalizacyjne oraz przebudował pomieszczenie służące dotychczas innym celom na pomieszczenie łazienkowe. Istotnym w tym stanie rzeczy jest więc ustalenie, czy działania C. S. polegały na remoncie budynku, czy na jego przebudowie. Są to bowiem okoliczności istotne z p. widzenia dyspozycji art. 30 w zw. z art. 29 Prawa budowlanego. C. S. stosownie do projektu z 1993 r. wykonał i wyposażył pomieszczenie na I piętrze budynku położonego w P. przy ul. [...], a także wykonał od podstaw instalację wodną i kanalizacyjną w ścianie wspólnej budynku stanowiącego współwłasność skarżących. W przekonaniu skarżących prace budowlane wykonane przez C. S. nie stanowiły prac remontowych, gdyż stosownie do definicji legalnej z art. 3 ust. 8 Prawa budowlanego, przez pojęcie remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji. Jak wynika z definicji legalnej przebudowy (art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego), przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zdaniem skarżących w opisywanym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że C. S. przeprowadził roboty budowlane stosownie do przytoczonej definicji przebudowy zmieniając parametry użytkowe oraz techniczne budynku, nie będące parametrami charakterystycznymi. Zdaniem skarżących nie można przyjąć, że roboty wykonane przez C. S. stanowiły remont, gdyż nie zmierzały do przywrócenia stanu pierwotnego. Nie polegały też jak to sugeruje Sąd pierwszej instancji na wymianie umywalki, wanny lub innego urządzenia łazienkowego, ale na wykonaniu zupełnie nowych instalacji i zmianie przeznaczenia pomieszczenia. Zdaniem skarżących roboty budowlane polegające na przebudowie budynku, jako nie wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, wymagają pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w kasacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest, zatem uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną kasację.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności dla porządku wskazać należy, że prawidłowo określone podstawy kasacyjne to szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd pierwszej instancji przepisu, uzasadnienie jego obrazy oraz ewentualne wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołanie konkretnych przepisów prawa, które zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały naruszone oznacza, iż należy wskazać jednostkę redakcyjną przepisu (paragraf, ustęp, punkt), jeżeli przepis ten ma złożoną konstrukcję. Przedstawiona do rozpoznania skarga kasacyjna nie odpowiada tym wymogom. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 28 Prawa budowanego. Uszło jednak jego uwadze, że przepis ten składa się z 4 ustępów, z których każdy odnosi się do innych kwestii. Jedynie analiza uzasadnienia tego zarzutu prowadzi do wniosku, że intencją skarżącego było wskazanie, iż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza art. 28 ust. 1 omawianej ustawy. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do podjęcia przez organy nadzoru budowlanego działań w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, co uzasadniało prezentowane stanowisko, iż prawidłowo organy nadzoru budowlanego umorzyły postępowanie administracyjne.

Przede wszystkim nie ma racji skarżący kasacyjnie twierdząc, iż inwestycja będąca przedmiotem postępowania winna być poprzedzona uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albowiem stanowi przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotem oceny organów nadzoru budowlanego, a w konsekwencji również Sądu była realizacja węzła sanitarnego. W takim też przedmiocie - realizacji węzła sanitarnego, wszczęto postępowanie administracyjne, przy czym prace polegały na montażu wanny i muszli klozetowej w pomieszczeniu wcześniej przeznaczonym na łazienkę. O powyższym świadczy fakt, że w ścianach tego pomieszczenia znajdują się wcześniej zrealizowane rury kanalizacyjne przeznaczone do podłączenia takich urządzeń. Natomiast fakt, że podłączono wannę oraz muszlę klozetowa w innym miejscu niż przewidziane w projekcie technicznym pozostaje bez znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy skoro projekt ten nie podlegał wcześniejszemu zatwierdzeniu. Oznacza to, że nie można skutecznie zarzucić niezgodności inwestycji z takim projektem.

Nie sposób również zgodzić się ze stanowiskiem skarżących kasacyjnie, co do tego, że realizacja omawianych urządzeń sanitarnych wymagała wcześniejszej reglamentacji organów architektoniczno – budowlanych w tym przede wszystkim uzyskania pozwolenia na budowę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest w tym zakresie pogląd, który podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, iż sama instalacja centralnego ogrzewania w tym kocioł c.o. i zbiornik na olej opałowy, mogą być, zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane traktowane jako urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu (budynku mieszkalnego) zgodnie z jego przeznaczeniem. Inwestor jest zobligowany do uzyskania pozwolenia na budowę takiego urządzenia jedynie wówczas, gdy mają być one zainstalowane w oddzielnym budynku wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie IV SA 2978/01, dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że wykonywanie lub wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym urządzenia budowlanego (przyłącza wodociągowego), o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy z - Prawo budowlane nie jest budowaniem obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 tej ustawy (tak w uchwale z dnia 15 maja 2000 r., OPS 20/99, dostępne jak wyżej). Wprawdzie zwłaszcza ostatnie z ww. stanowisk zostało wyrażone na gruncie ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nie zawierającym definicji "przebudowy" jednakże w pełni mogą znaleźć zastosowanie również w niniejszej sprawie skoro realizacja ewentualnej przebudowy wymagałaby uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.

Konkludując, brak jest podstaw do podzielenia poglądów skarżących kasacyjnie, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

Podkreślenia dodatkowo wymaga, iż skarżący kasacyjnie upatrują wadliwości rozstrzygnięcia Sądu w nieprawidłowym przyjęciu, że prace dokonane przez inwestora polegały jedynie na wymianie umywalki, wanny oraz innego urządzenia łazienkowego. Niezależnie od tego, że bezspornym w sprawie jest, iż umywalka nie została w ogóle zamontowana w tym pomieszczeniu to wskazać należy, że tak sformułowany zarzut sprowadza się do kwestionowania poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, iż zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., w sprawie II GSK 952/12). Z kolei żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie kwestionuje poczynionych ustaleń Sądu pierwszej instancji. Co więcej na żadnym etapie postępowania, w tym również przed organami administracji zakres przeprowadzonych robót nie był kwestionowany. Podkreślenia wymaga, że wniosek skarżących kasacyjnie zmierzał do wszczęcia postępowania związanego z wadliwym wykonaniem tych robót co doprowadziło ich zdaniem do powstania zacieku na ścianie wspólnej, po stronie skarżących.

W świetle powyższego należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny – w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.