Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2636/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 90
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1053/19 w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 4 marca 2019 r. nr 28/2019 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1053/19, oddalił skargę T.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 4 marca 2019 r., nr 28/2019 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Na podstawie przydziału z dnia 21 stycznia 1964 r. lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] otrzymali: M. i M1. K. do wspólnego zamieszkania z córkami T2. i M2. oraz synem M3. W lokalu zamieszkiwała również druga żona M. K., K. K. i córka T. K. M. K. zmarł w 2008 r. Po jego śmierci, w lokalu zamieszkiwała jego żona – K. K., która jako wdowa uprawniona do renty rodzinnej, mogła pozostawać w lokalu, na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z .2019r, poz.288, dalej: "ustawa emerytalna"). Po śmierci K. K.w 2013 r., w lokalu tym pozostała córka – T. K.

Komendant Stołeczny Policji, na podstawie art. 61 k.p.a., zawiadomieniem z dnia 23 czerwca 2015 r., nr 39/2015 powiadomił T. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanego lokalu i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów.

Następnie Komendant Stołeczny Policji, decyzją z dnia 29 listopada 2018 r., nr 31/2018, wydaną na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, dalej "ustawa o Policji"), nakazał T.K. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 4 marca 2019 r., nr 28/2019, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uznał, że fakt zajmowania przez skarżącą lokalu bez tytułu prawnego potwierdza również właściciel mieszkania – m [...], które w piśmie procesowym z dnia 10 marca 2016 r. skierowanym do Sądu Rejonowego [...] stanowiącym odpowiedź na pismo zainteresowanej złożone w sprawie o wstąpienie w stosunek najmu spornego mieszkania.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325. Dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji lokal, o który toczy się spór w roku 1964 został przydzielony funkcjonariuszowi Milicji Obywatelskiej jako mieszkanie funkcyjne i było to zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem.

Właścicielem spornego mieszkania jest Miasto [...], które nie kwestionuje możliwości dysponowania lokalem przez Komendanta Stołecznego Policji. Pismem z dnia 10 marca 2016 r., w związku z toczącym się przed sądem cywilnym postępowaniem o wstąpienie skarżącej w stosunek najmu, m.[...] wyjaśniło tę sprawę. W piśmie tym właściciel mieszkania wskazał na posiadane przez Komendanta Stołecznego Policji prawo do dysponowania lokalem. Sąd Rejonowy [...], wyrokiem z dnia [...] września 2016 r. (Sygn. akt [...]) oddalił powództwo skarżącej o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu i nie kwestionował posiadania przez organy Policji dyspozycyjności do mieszkania. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe podzielenie poglądów skarżącej co do statusu mieszkania.

W ocenie WSA w Warszawie, organy Policji nie muszą, zgodnie z art. 90 ustawy o Policji, wykazywać swojego prawa własności do danego lokalu mieszkalnego. Prawo do jego dysponowania jest przesłanką faktyczną i ma charakter niezależny od prawa własności danego lokalu. Tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, na podstawie decyzji o przydziale, może otrzymać tylko funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego przyznanego decyzją administracyjną głównemu najemcy, tj. policjantowi. Wyjątkowo tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może uzyskać członek rodziny zmarłego funkcjonariusza, emeryta lub rencisty. Możliwość taką przewiduje art. 29 ust. 1 ustawy emerytalnej, który stanowi, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ust. 2 tego przepisu stanowi, że prawo do lokalu mieszkalnego, określonego w ust. 1 przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Przywołany przepis przewiduje zatem możliwości uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. Przepis art. 29 ust. 3 ustawy emerytalnej nie kreuje dożywotniego prawa do lokalu zastępczego. Zasadniczą funkcją tych przepisów - jest zapewnienie lokalu mieszkalnego policjantom, a nie pomoc (po ich śmierci) dorosłym dzieciom, z uwagi na ich trudną sytuację mieszkaniową czy zdrowotną. Pomoc taka - jako wyjątek od zasadniczej funkcji przepisów dotyczących pomocy mieszkaniowej dla policjantów - przysługuje dzieciom tylko przez czas pobierania renty rodzinnej. Uprawnienia rencistów i emerytów policyjnych są ograniczone względem uprawnień funkcjonariuszy czynnych (wyrok WSA w Warszawie II SA/Wa 1159/09 z dnia 5 stycznia 2010 r.)

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie należy do kategorii osób określonych w powyżej przytoczonym przepisie, a tym samym nie może uzyskać tytułu prawnego do spornego lokalu mieszkalnego. Tytułu tego nie może również uzyskać na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego, gdyż nie ma on zastosowania w sprawach dotyczących mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. W myśl art. 95 ust. 4 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu. Dodatkowo, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, stanowi, że przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94, i art. 95 ust. 2-4 ustawy o Policji następuje w formie decyzji administracyjnej. Przywołana norma ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że decyzje wydane na jej podstawie mają status orzeczeń o charakterze związanym i nie są wydawane w ramach tzw. uznania administracyjnego. To zaś przesądza, że bez wpływu na prawidłowość wydawanych w tym trybie decyzji administracyjnych pozostaje sytuacja socjalno-bytowa, problemy zdrowotne, wiek, czy też nawet brak innego lokalu mieszkalnego osób będących ich adresatami. W zakresie prowadzenia przez organ Policji postępowania administracyjnego polegającego na opróżnieniu lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji jest zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji RP oraz nie znajdują tu zastosowania - wynikające z przepisów powszechnych - gwarancje ochronne związane z procedurą eksmisji z lokalu mieszkalnego, a dotyczące tzw. zakazu eksmisji donikąd (...). Lokal mieszkalny będący w dyspozycji Policji musi zostać opróżniony przez osobę niemającą do tego lokalu tytułu prawnego i postępowanie w tej sprawie ma charakter czysto administracyjny. Szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji Policji, a także organy właściwe do wydawania decyzji w tych sprawach określa rozporządzenie. W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżącej sporny lokal nie został przydzielony w formie decyzji administracyjnej. Członkowie rodziny policjanta pomimo tego, że na podstawie art. 89 ustawy o Policji, są uwzględniani przy przydziale lokalu mieszkalnego, jednak nie posiadają samodzielnego, odrębnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego przyznanego policjantowi.

Skarżąca nie należy do żadnej z grup osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, wymienionych w art. 88 ustawy o Policji. Należy, zatem stwierdzić, że zajmuje lokal bez tytułu prawnego i bez możliwości jego uzyskania. Dodatkowo przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, zawiera nakaz wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, gdy osoba go zajmująca nie posiada do niego żadnego tytułu prawnego. Decyzja taka ma charakter obligatoryjny i nie została pozostawiona organowi do uznania administracyjnego. Uwzględniając powyższe, organy Policji są zobowiązane przepisami prawa do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym i dokonał jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uzasadniono w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a.

W dniu 16 marca 2020 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodła skarżąca, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sadem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. art. 95 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 90 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że lokalem będącym w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, który może podlegać opróżnieniu na podstawie decyzji Komendanta Policji, jest każdy lokal, który faktycznie służył w przeszłości funkcjonariuszom Policji lub Milicji bez względu na to, czy istnieje jakakolwiek mająca prawny walor podstawa potwierdzająca, że określony lokal rzeczywiście został przekazany do dyspozycji tych organów i pozostaje w ich legalnej dyspozycji w dacie wydawania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 95 ust. 3 pkt 3 i art. 90 ustawy o Policji polegające na niedokonaniu przez Sąd pierwszej instancji właściwej kontroli legalności decyzji organu odwoławczego i w rezultacie nieuwzględnieniu skargi przez Sąd pierwszej instancji i nieuchyleniu decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia 29 listopada 2018 r. i w konsekwencji stwierdzeniu, że decyzje te nie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, mimo iż Komendant Główny Policji błędnie uznał, podzielając w tym zakresie stanowisko organu I instancji, iż dla przyjęcia, że lokal jest lokalem będącym w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów w rozumieniu art. 95 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 90 ustawy o Policji, wystarczającym jest, iż lokal ten był faktycznie wykorzystywany przez funkcjonariuszy Policji lub Milicji, choćby nie istniała w tym zakresie jakakolwiek podstawa prawna potwierdzająca, że dany lokal rzeczywiście został przekazany do dyspozycji tych organów i pozostaje w ich legalnej dyspozycji na datę wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu, a zatem pomimo, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem powołanych przepisów ustawy o Policji uzasadniających jej uchylenie;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 § 1 k.p.a. polegające na niedokonaniu przez Sąd pierwszej instancji właściwej kontroli legalności decyzji organu odwoławczego i nieuwzględnieniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji, w sytuacji gdy zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji bezpodstawnie uznał, że w sprawie zostało przeprowadzone kompleksowe postępowanie, które pozwoliło na ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia, czy lokal przy ul. [...] znajduje się w legalnej dyspozycji organów Policji, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w szczególności zaniechano wyjaśnienia powyższej okoliczności zgodnie z wnioskiem dowodowym skarżącej z dnia 08.08.2018 r. o zwrócenie się przez organ do innych właściwych organów, w tym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o dokumentację, która mogłaby wyjaśnić w sposób jednoznaczny status spornego lokalu oraz to, czy rzeczywiście pozostaje on w legalnej dyspozycji organów Policji, i ograniczono się do argumentacji, iż wystarczającym jest, że inne podmioty niedysponujące wnioskowanymi dokumentami nie kwestionowały faktu pozostawania ww. lokalu w dyspozycji Policji, a tym samym prowadzono postępowanie w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej, a zatem pomimo, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem powołanych przepisów k.p.a. uzasadniających jej uchylenie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie norm procesowych, jak również przepisów prawa materialnego. Jednakże zarzuty, zarówno te natury procesowej, jak również dotyczące norm prawa materialnego, oscylują faktycznie wokół zagadnienia uprawnienia organów Policji do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przez skarżącą kasacyjnie. Zdaniem skarżącej w sprawie brak jest dowodów, aby stosownie do treści art. 90 ustawy o Policji, sporny lokal istotnie został przekazany do dyspozycji organów Policji i nadal pozostaje w ich legalnej dyspozycji na datę wydania decyzji o opróżnieniu lokalu.

Zarzut ten nie jest trafny, a zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

Na wstępie należy przypomnieć, że art. 90 ustawy o Policji stanowi, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, nie wiążąc owej dyspozycji z konkretną jednostką. Jak podkreślono w wyroku NSA z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK1292/15 "dysponowanie lokalem jest specyficznym pojęciem prawnym, różnym od własności, czy posiadania, czy innego stanu władania prawa. Jest oderwane zwłaszcza od własności. Zatem organy Policji mogą dysponować lokalami, którymi nie są właścicielami. Dysponowanie lokalem przez organy Policji nie musi wynikać z obowiązujących norm prawnych". Dysponowanie, o którym mowa w tym przepisie polega zatem na bezpośrednim władztwie nad lokalem przez organy Policji, przy czym polega ono przed wszystkim na wskazywaniu, które osoby mogą w takim lokalu zamieszkiwać. Uprawnienie to nie jest dowolne, ponieważ w tym zakresie organy Policji są związane przepisami pragmatycznymi, jednoznacznie określającymi, które osoby mogą mieszać w lokalach znajdujących się w dyspozycji organów Policji. Przypomnieć również należy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2001 r., sygn. akt I CKN 683/00, który wskazał, że lokalem będącym w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi, a to oznacza, że lokal taki nie musi niejako "bezpośrednio" znajdować się w dyspozycji Ministra, może on bowiem znajdować się w zarządzaniu podległych mu organów Policji.

Jak wynika z trafnych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie, lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje obecnie skarżąca kasacyjnie pozostaje w zasobach i dyspozycji Komendy Stołecznej Policji, choć jego właścicielem jest Miasto [...]. Fakt ten jest potwierdzony zarówno w pismach procesowych pełnomocnika Miasta [...] w postępowaniu przed Sądem Rejonowym [...] (k. 87-92 akt administracyjnych sprawy) oraz z wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt [...] oddalającego powództwo skarżącej kasacyjnie przeciwko Miastu [...] o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu. W tym orzeczeniu wskazano, że kwestia przekazania do dyspozycji organom bezpieczeństwa wewnętrznego lokalu położonego przy ul [...] nie budzi wątpliwości ze względu na sam fakt wydania przez Komendę Stołeczną Milicji Obywatelskiej decyzji o przyznaniu lokalu w 1964 r., a przekazanie do dyspozycji nie musiało być poprzedzone aktem prawnym. (k. 104-15 akt administracyjnych sprawy). Pozostawanie lokalu w dyspozycji organowi, który przejął sprawę Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej - Komendzie Stołecznej Policji, potwierdzają działania tego organu w roku 2008 wobec żony funkcjonariusza, któremu przedzielono lokal, tj. K. K., której jako wdowie zezwolono na dalsze zamieszkiwanie w tym lokalu (k. 38-40 akt administracyjnych sprawy). Lokal przy ul [...] co najmniej od chwili wydania w roku 1964 decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi M.K. (k-13 akt administracyjnych sprawy) - pozostaje stale w dyspozycji organów bezpieczeństwa wewnętrznego - najpierw Milicji Obywatelskiej, a następnie Policji. Kwestia ta, jak słusznie zauważył WSA w Warszawie, została dostatecznie wyjaśniona. Natomiast kiedy i jak lokal został przekazany z zasobów komunalnych do dyspozycji organów bezpieczeństwa - nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości wydanych w sprawie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, ponieważ w sprawie nie chodzi o ustalenie kto jest właścicielem spornego lokalu, lecz określenie jaki organ jest uprawniony do wskazania osób, które mogą w nim zamieszkiwać, a ta kwestia została zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i postępowaniu przed sądem powszechnym – wyjaśniona poprzez jednoznacznie wykazanie, że dysponentem lokalu jest Komendant Stołeczny Policji.

Wskazać w tym miejscu należy, że lokale, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, służą realizacji prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, jak stanowi art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Natomiast przepis art. 89 tej ustawy wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, pozostających z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym. Zatem w drodze decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego to jedynie policjant (milicjant) uzyskiwał i uzyskuje tytuł prawny do lokalu, natomiast członkowie jego rodziny, wymienieni w decyzji, własnego tytułu prawnego nie uzyskują. Posiadają oni wyłącznie uprawnienie pochodne do tytułu prawnego funkcjonariusza, tj. do zamieszkiwania w lokalu. Wyjątkowo samoistny tytuł prawny do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych organów, może uzyskać członek rodziny zmarłego funkcjonariusza, emeryta lub rencisty policyjnego. Przewiduje to przepis art. 29 ustawy emerytalnej, który stanowi w ust. 1, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, (...) w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast w ust. 2 stanowi, że prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Z powyższego wynika, że problematyka odnosząca się do mieszkań policjantów, emerytów i rencistów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące czy to najmu lokali, czy też ochrony praw lokatorów. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r., poz.611 ze zm.) stanowi, że do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (...), przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Tymi odrębnymi przepisami są w stosunku do policjantów przepisy rozdziału 8 ustawy o Policji, a poprzez art. 29 ustawy emerytalnej, w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz ich rodzin. Bezsporne jest, że skarżąca kasacyjnie nie jest policjantem, emerytem policyjnym lub osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu Milicji Obywatelskiej. Skarżąca kasacyjnie nie mogła więc uzyskać tytułu prawnego do spornego lokalu po swoim ojcu. Tego tytułu nie mogła uzyskać także w oparciu o przepis art. 691 k.c. Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w sprawach dotyczących mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.