Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1409/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w Pi. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 38/22 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 2 grudnia 2021 r. nr 0401-IEE.711.207.2021.3 w przedmiocie określenia kwoty nieprzekazanej wierzytelności 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 38/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę D.C.M. sp. z o. o. w P. ( dalej określanej jako Spółka lub Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 2 grudnia 2021 r. nr 0401-IEE.711.207.2021.3 w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu:

I. Naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej określanej skrótem P.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 735, dalej określanej skrótem K.p.a.), art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. , dalej określanej skrótem u.p.e.a.) przejawiające się w dokonaniu niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości, jak również poprzedzającego postanowienia organu I instancji pomimo, iż były one wydane z naruszeniem ww. przepisów regulujących postępowanie administracyjne,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 71 a § 1 i 9 u.p.e.a. przejawiające się w dokonaniu niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nieuwzględnieniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości, jak również poprzedzającego postanowienia organu I instancji, poprzez przyjęcie bezpodstawności uchylenia się przez skarżącą od przekazania organowi zajętej wierzytelności, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że Spółce przysługiwało skuteczne prawo potrącenia wierzytelności względem F. sp. z o.o.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 2 grudnia 2021 r. , znak sprawy: nr 0401-1EE.711.207.2021.3 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 22 grudnia 2020 r. nr 0471-SEE.711-386.2020.

Argumenty na poparcie zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a.. Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.

Dalej należy podkreślić, że zarzuty skargi kasacyjnej należy oprzeć, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo formułując zarzuty, skarżący kasacyjnie powinien więc jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem skarżącego kasacyjnie, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 446). Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1894/11, z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, opub. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r.,II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Przedstawienie warunków materialnych skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie o tyle istotne, że zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej jest w istocie zarzutem naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej subsumcji przepisu art. 71a § 9 u.p.e.a. a nie naruszenia prawa procesowego, jak zarzuciła Skarżąca. Przemawia za tym także uzasadnienie przywołanego zarzutu.

Podstawę prawną określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności stanowi art. 71a § 9 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Z kolei art. 70 u.p.e.a.: w § 1 stanowi, że dłużnik zajętej wierzytelności jest obowiązany do naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie, należnych od następnego dnia po dniu wystawienia przez organ egzekucyjny zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub prawa majątkowego do dnia przekazania organowi egzekucyjnemu środków pieniężnych uzyskanych z zajęcia; w § 2 precyzuje terminy naliczania odsetek w przypadku przekazywania środków za pośrednictwem rachunku bankowego; w § 3 nakłada na organ egzekucyjny obowiązek powiadamiania dłużnika zajętej wierzytelności przez organ egzekucyjny o każdorazowej zmianie stawki odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie; w § 4 stwierdza, że dłużnik zajętej wierzytelności nie odpowiada za nieprawidłowe obliczenie odsetek, jeżeli organ egzekucyjny nie powiadomił go w porę. Zwrócić należy uwagę, że kontrola, o której mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a., została określona przez ustawodawcę jako uprawnienie organu egzekucyjnego dla zabezpieczenia realizacji celów jakie zostały określone w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazuje na to sformułowanie "organy egzekucyjne uprawnione są". Celem tego postępowania jest jedynie ustalenie okoliczności wskazujących na to, czy dłużnik zajętej wierzytelności nie uchylił się od bezpodstawnego przekazania tej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, który dokonał zajęcia. Jeżeli więc cel, dla którego przeprowadzenie kontroli zostało przewidziane zostaje zrealizowany bez konieczności jej przeprowadzenia, to można uznać, że nieprzeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody do wydania postanowienia o jakim mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1515/10). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że ustalenie bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności może nastąpić alternatywnie na podstawie zgromadzonego w sprawie egzekucyjnej materiału dowodowego lub poprzez przeprowadzenie kontroli (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2010 r., I SA/Po 196/10, wyroki WSA w Gdańsku z 14 września 2010 r., I SA/Gd 571/10, z 27 września 2011 r., I SA/Gd 633/11).

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny przeprowadził czynności kontrolne u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Skarżącej, finalnie uznając, że nieprzekazanie zajętej wierzytelności (okoliczność bezsporna) miało charakter bezpodstawny (okoliczność sporna między stronami). Sąd pierwszej instancji uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że uchylanie się przez Skarżącą od przekazania organowi zajętej kwoty wierzytelności było bezpodstawne w rozumieniu art. 71a § 1 u.p.e.a. To stanowisko należy podzielić.

Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 89 § 1 i 2 u.p.e.a. - z chwilą dokonania zajęcia wierzytelności pieniężnej dłużnik zajętej wierzytelności traci wszelkie uprawnienia do dysponowania zajętą wierzytelnością, a jego rola ogranicza się jedynie do przekazania kwoty zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że rozporządzenie wierzytelnością po jej zajęciu nie jest możliwe (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2021 r., III FSK 937/18). Skuteczność zawiadomień o zajęciu wierzytelności, zgodnie z przepisem art. 89 § 2 u.p.e.a., następuje z datą ich odbioru przez dłużnika zajętej wierzytelności. Zajęcie egzekucyjne to czynność organu egzekucyjnego w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Podmiot do którego zajęcie jest kierowane staje się dłużnikiem zajętej wierzytelności pieniężnej, o której mowa w art. 89 § 1 u.p.e.a., z chwilą doręczenia mu stosownego zawiadomienia, w przypadku gdy wierzytelność, tj. uprawnienie do świadczenia pieniężnego istnieje i przysługuje dłużnikowi na podstawie określonego stosunku prawnego (por. wyrok NSA z 27 listopada 2020 r., II FSK 1449/20). Zwrot "bezpodstawnie uchyla się", odnosi się wyłącznie do okoliczności prawnych, przesłanki tej nie można natomiast odnosić do okoliczności faktycznych (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2017 r., II FSK 1255/15).

Wreszcie dla zastosowania art. 71a § 9 u.p.e.a., istotne znaczenie dla sprawy ma fakt, że dłużnik zajętej wierzytelności nie przekazał tych należności organowi egzekucyjnemu oraz nie wskazał na żadną okoliczność prawną, która umożliwiłaby mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela. Odpowiedzialność z tego tytułu może być realizowana wobec dłużnika zajętej wierzytelności także w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, a podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w tym zakresie jest właśnie postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a.

Skarżąca podnosi, że miała prawo do dokonania skutecznego potrącenia swoich roszczeń względem spółki F., a prawo to wywiodła z umowy o współpracy z 23 marca 2018 r. zawartej na czas nieokreślony. Na mocy tej umowy Skarżąca, jako kupujący oraz F. sp. z o. o. jako sprzedający określiły prawa i obowiązki stron w zakresie sprzedaży i promocji mebli oferowanych przez sprzedającego.

Ponadto swoje uprawnienie do dokonania potrąceń Skarżąca wywodziła z umowy z 3 kwietnia 2018 r. o zwolnienie Dłużnika, którym jest F. sp. z o. o. od obowiązku świadczenia istniejących i przyszłych wierzytelności, na podstawie art. 392 k.c. – zawartej na czas nieokreślony. Skarżąca oświadczyła, że zwalnia Dłużnika od obowiązku świadczenia wierzytelności przedstawionych jej, które będą istniały lub mają charakter periodyczny, będą niesporne co do zasady i wysokości oraz będą wolne od wad prawnych. Zakres wierzytelności objętych zwolnieniem będzie każdorazowo wspólnie ustalany między stronami. Tytułem zapłaty, Dłużnik będzie zobligowany do zapłaty Skarżącej wynagrodzenia równego wartości zapłaconych wierzytelności podwyższonego o 0,5% prowizji. Wreszcie z umowy podnajmu nieruchomości z 12 kwietnia 2019 r. Podnajemca F. sp. z o. o. zobowiązana była do zapłaty miesięcznego czynszu w wysokości 37.624,52 zł netto, na podstawie faktury VAT wystawionej przez oddającą w podnajem Skarżącą. Umowę zawarto na czas nieokreślony.

W toku kontroli stwierdzono, że w okresie od 12 kwietnia 2019 r. (dzień doręczenia pierwszych zawiadomień o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej dłużnikowi zajętej wierzytelności) do 2 grudnia 2019 r. (dzień wszczęcia kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego) między Skarżącą a spółka F. dochodziło do współpracy gospodarczej, dokumentowanej fakturami. Podmiot F. sp. z o. o. wystawiła dla Skarżącej faktury na kwotę 54.876.740,93 zł. W tym samym czasie Skarżąca wystawiła dla F. sp. z o. o. faktury na kwotę 18.194.081,80 zł brutto. Różnica w rozrachunkach wynosiła 35.962.659,13 zł. Ustalono ponadto, że na dzień 12 kwietnia 2019 r. saldo rozrachunków pomiędzy podmiotami wynosiło 41.701,32 zł (po stronie zobowiązań Skarżącej) i tylko ta kwota podlegała potrąceniu w ramach wzajemnych rozliczeń.

Zgodnie z art. 504 Kodeksu cywilnego zajęcie wierzytelności przez osobę trzecią wyłącza umorzenie tej wierzytelności przez potrącenie tylko wtedy, gdy dłużnik stał się wierzycielem swego wierzyciela dopiero po dokonaniu zajęcia albo gdy jego wierzytelność stała się wymagalna po tej chwili, a przy tym dopiero później aniżeli wierzytelność zajęta. Przepis ten odnosi się do ogółu wypadków zajęcia wierzytelności przez osobę trzecią. Racją prawną tego przepisu jest bowiem ochrona praw nabytych przez osobę trzecią. Stąd przesłankami zastosowania tego przepisu jest ocena odnosząca się do powstania i wymagalności trzech wierzytelności: potrącanej, przedkładanej do potrącenia oraz wierzytelności osoby trzeciej. Skarżąca, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej odwołuje się do okoliczności faktycznych zaistniałych po dacie zajęcia jej wierzytelności względem spółki F. Zatem w świetle normy art. 504 K.c. realizacja uprawnień z tytułu rękojmi lub gwarancji, w sytuacji , gdy przesłanki faktyczne zaistniały po dacie zajęcia wyklucza zastosowanie art. 504 K.c.

Trafnie sąd pierwszej instancji uznał, że Skarżąca od dnia 12 kwietnia 2019 r., będąc dłużnikiem zajętej wierzytelności zobowiązana była przekazywać wszelkie wymagalne należności z tytułu faktur wystawionych przez F. sp. z o. o. na rachunek organu egzekucyjnego. Tego obowiązku nie wykonała w całości, co potwierdziła przeprowadzona kontrola. Zatem, skoro Skarżąca wbrew jasno określonym obowiązkom nie dokonała wypłaty pełnej kwoty objętej zajętą wierzytelnością na rzecz osoby trzeciej, a okoliczność ta została stwierdzona przez organ egzekucyjny, to organ ten był zobowiązany i uprawniony wydać postanowienie w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a. i skierować je do Skarżącej.

W świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. możliwość rozpoznania sprawy wymagałaby istnienia zarzutów sformułowanych co do naruszenia przepisów postępowania, traktujących o prawidłowości toku postępowania i wiążącego charakteru ustaleń faktycznych sprawy. Nie jest wystarczające przywołanie na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. tak jak uczyniła to Skarżąca. Ustalenia stanu faktycznego powinny być dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.). Nie oznacza to jednak, że organ ma obowiązek poszukiwania bądź przeprowadzania wszystkich wnioskowanych przez stronę dowodów. Granice postępowania dowodowego wyznacza norma prawa materialnego, która stanowi podstawę orzekania w sprawie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że WSA dokonał niewłaściwej interpretacji stanu faktycznego i pominął dokumenty, nie opisane przez Skarżącą, a powstałe po dacie dokonania zajęcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że materiał dowodowy jest zupełny w zakresie wynikającym z normy art. 71a § 9 u.p.e.a., a Skarżąca nie wykazała jakie jeszcze środki dowodowe należało zastosować w granicach wynikających z tej normy. Jedynie ogólnie odnosi się do dokumentów powstałych po dacie dokonania zajęcia wierzytelności.

Wystarczającym dla zastosowania art. 71a § 9 u.p.e.a. było ustalenie, że zgłoszenie roszczeń z tytułu rękojmi po datach zajęcia wierzytelności, nie usprawiedliwia braku przekazania kwot organowi egzekucyjnemu. Nawet gdyby roszczenia z tytułu rękojmi były zasadne, skutek nastąpiłby już po zajęciu wierzytelności. Zatem dowody zebrane przez organ i zaaprobowane przez sąd pierwszej instancji pozwalają na stwierdzenie, że ocena zebranych dowodów w postępowaniu, dokonana przez organ egzekucyjny i zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa.

Dlatego zarzuty z pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne.

Wobec powyższego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) i zasądził od Skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (75% z kwoty 480 zł) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.