Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 148/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: referent Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 14 grudnia 2023 r. nr IF-O.7840.235.2021.JK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę z nadbudową budynku gospodarczego o poddasze mieszkalne oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 marca 2021 r., nr BD.6740.12.2021 Starosta G. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił B. P. (dalej jako: "inwestorka", "uczestniczka") pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę z nadbudową budynku gospodarczego o poddasze mieszkalne w G., przy ulicy [...].

Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie wniosła B. R. (dalej jako: "skarżąca"), właścicielka nieruchomości sąsiadującej z terenem zainwestowania, zarzucając decyzji naruszenie przepisów postepowania administracyjnego, mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W zarzutach odwołania oraz uzasadnieniu odwołania podniosła, że organ pierwszej instancji zaniechał weryfikacji legalności posadowienia na działce nr [...] budynku gospodarczego, który, w ocenie odwołującej się, jest samowolą budowlaną, jak i weryfikacji ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku ulegającego przebudowie oraz faktycznego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej. Wskazano również, że organ naruszył szereg przepisów prawa procesowego, wydając w efekcie tego rozstrzygnięcie, przy nie ustalonym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i w dniu 3 listopada 2023 r. do akt sprawy złożona została analiza nasłonecznienia i zacienienia, z dnia 28 września 2023 r.

Decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r., zaskarżoną w niniejszej sprawie, Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb Prawa budowlanego, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 Prawa budowlanego; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia powyższych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzenia, czy ubiegający się o wydanie pozwolenia na budowę inwestor spełnił wszystkie określone przepisami Prawa budowlanego wymogi, a po stwierdzeniu zaistnienia ustawowych przesłanek obowiązany jest wydać pozytywną decyzję. Odmowa wydania pozwolenia na budowę może wynikać natomiast wyłącznie z niespełnienia przez inwestora choćby jednego ustawowego wymogu.

Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy Wojewoda wskazał, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i legitymującą się przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektant inwestycji złożył także stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, w myśl art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego (ówczesny art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2019. poz. 1186 ze zm.).

Wyjaśnił przy tym, że godnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Pewne uzupełniające wnioski dotyczące pojęć, zwłaszcza rozbudowy czy nadbudowy, wyprowadzić można też z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, w którym zdefiniowano "przebudowę". Ta ostatnia oznacza wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Łączne zestawienie art. 3 pkt 6 i 7a Prawa budowlanego pozwala przyjąć, że roboty budowlane prowadzące do zmiany kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości bądź liczby kondygnacji, zaliczać się będą do rozbudowy lub nadbudowy obiektu budowlanego, a więc będą "budową".

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że działka nr [...], obręb ew. [...] G., znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2018 r., poz. [...]), dalej jako "miejscowy plan" lub "m.p.z.p." i oznaczona została na rysunku planu jako [...]MNU dla której ustala się przeznaczenie (vide: § 26 ust. 1 miejscowego planu): 1) podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, b) garaże c) usługi nieuciążliwe w tym wielkopowierzchniowe obiekty handlowe dla terenu oznaczonego [...]MNU; 2) a) uzupełniające: urządzenia komunikacyjne (dojazdy, parkingi, place manewrowe), b) sieci infrastruktury technicznej dystrybucyjnej oraz związane z nimi urządzenia. Ponadto przedmiotowe zamierzenie planowane jest do realizacji w obrębie historycznego zespołu budowlanego i założenia urbanistycznego miasta G., wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr A/3493/1334A/360 z dnia 7 września 1992 r. Wojewoda Dolnośląski wskazał, że prowadzenie robót budowlanych w obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2003 Nr 162 poz. 1568 ze zm.). Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków we Wrocławiu decyzją nr 32/2021 z dnia 11 stycznia 2021 r., znak: WZN.5142.221.2020.BBM udzielił B. P. pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych polegających na przebudowie z nadbudową budynku gospodarczego o poddasze mieszkalne przy ul. [...] w G. zgodnie z zakresem i w sposób przewidziany w projekcie budowlanym opracowanym w październiku 2020 r. przez inż. Z. S.

Dalej Wojewoda wyjaśniał, że obowiązujący miejscowy plan w § 26 ust. 7 wprowadza następujące zasady kształtowania zabudowy: pkt 6 ustala dopuszczalne formy dachów: a) dachy dwuspadowe o symetrycznym nachyleniu połaci lub naczółkowe, b) dachy o nachyleniu połaci od 30° do 60° dla zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej - zaprojektowano dach dwuspadowy o nachyleniu połaci 30°, czyli zgodnie z zapisami miejscowego planu; pkt 7 ustala dopuszczalne materiały pokryć dachowych: a) dachówka ceramiczna lub cementowa płaska w kolorze ceglastym, b) dla budynków gospodarczych możliwość zastosowania innych materiałów niż te wymienione w lit. a) - w projekcie budowlanym przewidziano dachówkę ceramiczną płaską w kolorze ceglastym, co spełnia wymogi zawarte w planie miejscowym; pkt 8) w przypadku przebudowy obiektów istniejących liczba nadziemnych kondygnacji zabudowy nie może być większa niż 3, z uwzględnieniem poddasza użytkowego - przedmiotowy budynek po nadbudowie będzie miał 2 kondygnację, a zatem warunek określony w miejscowym planie został spełniony; dalej jak podaje § 26 ust. 7 pkt 8 - wysokość zabudowy mierzona od poziomu do najwyższego gzymsu nie może przekraczać 7 m, a mierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu nie może przekraczać 12 m - wysokość przedmiotowego budynku po przebudowie będzie miał wysokość 9,18 m (do najwyższego punktu) oraz 6,07 m (do okapu), co jest zgodne z miejscowym planem. Wobec powyższego organ uznał, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie organu odwoławczego, zarzut polegający na braku przeprowadzenia oględzin nieruchomości, w zakresie przekroczenia przez budynek gospodarczy, którego dotyczy inwestycja, granicy działki z działką nr [...], a w konsekwencji zaniechanie zebrania wystarczającego materiału dowodowego do stwierdzenia, czy planowana inwestycja zostanie przeprowadzona wyłącznie na dz. nr ewid. [...], czy też jej część nie jest zlokalizowana na działce nr [...], Wojewoda Dolnośląski podniósł, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak podniósł Wojewoda, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że co do zasady organ administracji publicznej bada wyłącznie fakt złożenia i prawidłowość takiego oświadczenia. Dopiero powzięcie uzasadnionych wątpliwości co do jego zgodności z prawdą, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien podjąć czynności celem ich wyjaśnienia. Zakwestionowanie oświadczenia, a więc obalenie wynikającego z niego domniemania, nie może nastąpić poprzez samo twierdzenie strony, nie poparte jakimkolwiek dokumentem, decyzją administracyjną, czy orzeczeniem sądu.

Nie uznając przytoczonego zarzutu za zasadny Wojewoda podniósł, że w aktach sprawy administracyjnej prowadzonej przez Starostę G. brak jest jakiegokolwiek dokumentu, decyzji administracyjnej, czy orzeczenia sądu, który kwestionowałby prawo B. P. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wskazywałby, że budynek przekracza granicę działki nr [...] i jego część znajduje się na działce nr [...]. Odwołująca nie kwestionowała powyższego prawa również po otrzymaniu w dniu 16 marca 2021 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, nie zrobiła tego również w złożonym przez siebie piśmie z dnia 18 marca 2021 r. oraz w oświadczeniu o zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 13 kwietnia 2021 r. Organy rozpoznające sprawę mogą samodzielnie oceniać wartość każdego dowodu zebranego w sprawie i uznać określone fakty za udowodnione, zwłaszcza jeśli brak jest dowodów przeciwnych.

Jednocześnie Wojewoda Dolnośląski podniósł, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że budynek będący przedmiotem niniejszej inwestycji usytuowany jest bezpośrednio na granicy z działką nr [...] (w tzw. ostrej granicy działki), jednakże nie przekracza granicy dzielącej obie działki (vide: str.: 29, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 63, 64, 65a). W takich okolicznościach brak jest podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja przekroczy granice nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu braku weryfikacji przez Starostę przedłożonej ekspertyzy technicznej, w tym braku oględzin budynku podlegającego przebudowie z nadbudową, Wojewoda podniósł, ze oględziny co do zasady nie są obowiązkowe i nie zamykają możliwości ustalenia danej okoliczności faktycznej za pomocą innego środka dowodowego, co z kolei może spowodować, iż nie wystąpi potrzeba, o której mowa w art. 85 § 1 Kpa. Wyjątek w rozpatrywanym zakresie, przełamujący fakultatywny charakter omawianego środka dowodowego, musi wynikać z wyraźnego przepisu prawa. W rozpoznawanej sprawie organy prowadzące postępowanie nie uznały, aby zaistniała potrzeba przeprowadzenia oględzin. Projekt budowlany przedłożony przez stronę, w myśl § 206 r.w.t. zawiera ekspertyzę techniczną stanu technicznego budynku gospodarczego z której wynika, że jego stan techniczny jest dobry, brak jest widocznych uszkodzeń elementów konstrukcyjnych, które mogłoby wskazywać na przekroczenie stanów granicznych nośności. Konstrukcja stropodachu nie wykazuje nadmiernych ugięć oraz nie zauważono rys i spękań konstrukcji. Nadproża w stanie dobrym, osadzone prawidłowo, nadające się do dalszego użytkowania. Przedłożona przez odwołującą dokumentacja fotograficzna, ukazująca rzekomo zły stan techniczny budynku, w ocenie Wojewody Dolnośląskiego dotyczy jedynie warstwy wizualnej budynku i nie ma wpływu na możliwość dokonania przebudowy z nadbudową budynku gospodarczego o poddasze mieszkalne, gdyż jak wynika z ww. ekspertyzy technicznej, elementy konstrukcyjne budynku takie jak: stropodach, ściany, nadproża, fundamenty są w stanie dobrym i mogą posłużyć do nadbudowy budynku o poddasze mieszkalne. Przy czym Wojewoda wyjaśnił, że obowiązek poprzedzenia nadbudowy budynku ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego należy traktować nie tyle w kategoriach procesowych, ile ściśle technicznych, jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności prowadzenia robót związanych z jego nadbudową. Innymi słowy, ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej, a nie proceduralnej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ekspertyza taka powinna zostać sporządzona w szczególności w sytuacji, gdy prowadzone roboty budowlane związane z nadbudową, czy też przebudową obiektu budowlanego w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego, mogą spowodować zagrożenia dla bezpieczeństwa jego użytkowników lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Zadaniem organu w toku postępowania w przedmiocie zatwierdzenia dokumentacji projektowej i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest bowiem kontrola i weryfikacja konkretnych rozwiązań technicznych zaproponowanych przez autorów projektu budowlanego, a zbadanie kompletności tej dokumentacji z przepisami prawa budowlanego. Jednakże prawidłowa realizacja tego zadania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, by dokumentacja przedłożona przez inwestora była zupełna, a więc zawierała wszystkie dokumenty wymagane przepisami prawa, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego projekt budowlany został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, a to oznacza, że za prawidłowość merytoryczną projektowanych robót odpowiedzialność prawną ponoszą właśnie te osoby. W aktualnym stanie prawnym brak jest przepisów prawnych, które dawałyby organom podstawy do kwestionowania dokumentacji wykonanej przez osoby o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i do jej kontroli pod względem merytorycznym.

Odpowiadając na zarzut braku należytej weryfikacji przez Starostę G. oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość odwołującej, w szczególności w zakresie nasłonecznia i nieprzeprowadzenie w tym zakresie innych dowodów niż przedłożona przez Stronę analiza Wojewoda Dolnośląski podał normatywne wymogi oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt osób i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wymogi te zostają spełnione.

Odnosząc się do zarzutu polegającego na ograniczeniu przez organ pierwszej instancji zebrania materiału dowodowego jedynie co do dokumentów przedłożonych przez inwestora oraz do badania uchybień zaistniałych we wcześniej toczących się postępowaniach w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji Wojewoda Dolnośląski wyjaśnił, że kognicję organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej. W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym Wojewoda przypomniał, że decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę na charakter związany, co oznacza, że ustalenie przez organ faktów niezbędnych z punktu widzenia art. 35 prawa budowlanego oznacza, że pozwolenie takie musi zostać udzielone.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 i art. 81 kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda wskazał, że aby podnieść skutecznie zarzut naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest dowiedzenie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odwołująca powinna wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Oznacza to, że w sytuacji, gdy zarzuty odwołania nie wskazują na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie koniecznym dla rozstrzygnięcia sprawy i mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, to brak udziału strony w toku czynności wyjaśniających nie mógł stanowić skutecznej podstawy zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.

Dalej Wojewoda odniósł się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 r.w.t., poprzez zaprojektowanie w ścianie nadbudowanego budynku, usytuowanego w ostrej granicy działki okien skierowanych w stronę działki odwołującej się, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki i podał, że zarzut ten jest bezzasadny. Podniósł, że na stronie 62 projektu budowlanego zaprojektowano pustaki szklane (tzw. luxfery). Ściana wykonana z pustaków szklanych nie jest traktowana jako otwór okienny. Ściana taka ma bowiem wypełnienie wykonane z pustaków wykonanych z materiału przepuszczającego światło i może być usytuowana w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Projektowany obiekt został zaliczony do niskiej grupy wysokości § 8 r.w.t. oraz został zakwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV o klasie "D". Przedmiotowa inwestycja znajduje się w odległości ok. 11 m do najbliższego budynku (własność odwołującej). Jak wynika z rys. na str. 59 projektu budowlanego, ściana zaprojektowanego budynku będzie posiadać klasę odporności REI 60. Zgodnie z § 213 pkt 1 lit. a rozporządzenia, wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, z zastrzeżeniem § 217 ust. 2 rozporządzenia, stanowiącym iż klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szeregowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej - REI 60. W myśl § 271 ust. 1 rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 rozporządzenia w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, w przypadku budynków kategorii ZL, być mniejsza niż 8 m. Nadto, zgodnie z § 273 ust. 1 rozporządzenia, odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków. Organ wskazał również, że najmniejsza dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej, dla przedmiotowych budynków nie może przekroczyć 8000 m2, w myśl § 227 ust. 1 rozporządzenia. Wyjaśnił też, iż powierzchnia wewnętrzna budynku to suma powierzchni wszystkich kondygnacji budynku, mierzona po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku w poziomie podłogi, bez pomniejszenia o powierzchnię przekroju poziomego konstrukcji i przegród wewnętrznych, jeżeli występują one na tych kondygnacjach, a także z powiększeniem o powierzchnię antresoli (§ 3 pkt 23 rozporządzenia). W związku z powyższym, skoro powierzchnia użytkowa całego budynku wynosi 197 m2, to nie przekracza podanej powierzchni, a tym bardziej powierzchnia mierzona po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku będzie mniejsza od wskazanej wartości. Ponadto, przedmiotowa inwestycja, ze względu na przyporządkowaną kategorię wysokości (niską) oraz kategorię obiektu (ZL IV) nie wymaga doprowadzenia drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku (w myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, Dz. U. z 2009 r., nr 124 poz. 1030).

W ocenie Wojewody Dolnośląskiego również zarzut braku w inwestycji ściany oddzielenia przeciwpożarowego, czyli naruszenia wymogu z § 235 r.w.t jest błędny, gdyż na stronie 59 projektu budowlanego została naniesiona ściana oddzielenia przeciwpożarowego REI 60, która zgodnie z § 235 ust. 1 r.w.t. zostanie wniesiona na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany.

Podsumowując, organ drugiej instancji uznał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa budowlanego i technicznymi, zawiera wszystkie niezbędne oświadczenia uzgodnienia, zatem decyzja organu pierwszej instancji, udzielająca inwestorce pozwolenia na budowę, jest prawidłowa.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem B. R. wniosła do tutejszego Sądu skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to:

1. Art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 zwana dalej "PB.. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji gdy projekt budowlany nie jest zgodny z obowiązującymi przepisami technicznymi, a organ zaniechał właściwego sprowadzenia projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, który to projekt jest niezgodny z:

a) § 206 ust. 2 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 dalej jako "Rozporządzenie MI") albowiem projekt budowlany nie zawiera ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, które jest zgodne ze stanem faktycznym

b) § 12 ust. 4 pkt Rozporządzenia MI albowiem na stronie 64 projektu budowlanego została zaprojektowana od strony granicy działki stolarka okienna i drzwiowa co jest sprzeczne z twierdzeniem organu, że w tym miejscu mają znajdować się pustaki szklane, jak to zostało wskazane na stronie 62 projektu budowlanego, a organ nie wyjaśnił tej sprzeczności w toku postępowania;

c) § 60 ust. 1 Rozporządzenia MI albowiem przedłożona przez stronę Analiza nasłonecznienia nie zawiera danych pozwalających na uznanie jej za wartościowy środek dowodowy;

d) § 31 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2022 poz. 1670 z późn. zm zwane dalej "Rozporządzeniem MR") poprzez brak zaznaczenia na mapie do celów projektowych rzeczywistej granicy nieruchomości i wykonania czynności mających na celu ustalenie prawidłowego przebiegu granic;

2. Art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. Bud. Poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami jeśli został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia i spełnienie przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 3 Pr. Bud. zwalnia organ z weryfikacji rzeczywistego stanu zgodności projektu z przepisami budowlanymi;

3. Art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. Bud. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji gdy mając informacje o możliwym przekroczeniu przez projektowaną inwestycję granicy działki organ nie zweryfikował czy projektowana inwestycja nie zostanie posadowiona również na działce sąsiedniej i wymagane będzie złożenia oświadczenia o dysponowaniu również tą nieruchomością na cele budowlane przez Inwestora.

Strona zarzuciła także naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 138 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo że brak było przesłanek do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

2. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego i wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie elementów tego stanu istotnych do rozpoznania sprawy, ograniczenie się wyłącznie do formalnej weryfikacji poprawności dokumentacji projektowej bez sprowadzenia - mimo posiadania wiarygodnych informacji od Skarżącej - rzeczywistego stanu stan techniczny nieruchomości uwidoczniony na zdjęciach przedłożonych przez skarżącą,

3. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za wiarygodny dokumentu w postaci "Analizy nasłonecznienia i zacieniania" z dnia 28 września 2023 r. w sytuacji w której dokument ten nie nadaje się do jakiejkolwiek weryfikacji, nie zawiera obliczeń, pomiarów czy też jakichkolwiek wartości pozwalających na odczytanie w jaki sposób osoba sporządzająca dokument doszła do wniosków w nim ujętych;

4. art. 78 k.p.a. w zw. z art. 85 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia oględzin i ustalenia rzeczywistego stanu technicznego budynku, którego nadbudowa ma być prowadzona, pomimo że jest to okoliczność mająca znaczenie dla sprawy w kontekście możliwości nadbudowy budynku.

Wskazując na powyższe uchybienia strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie przeanalizował w sposób dostateczny zarzutów odwołania, bezzasadnie przyjmując domniemanie, że skoro projekt budowlany sporządzony został przez osobę posiadająca stosowne uprawnienia to jest on prawidłowy i nie ma podstaw do badania jego zgodności z prawem. Zarzucono, że wbrew istniejącym ku temu podstawom, organ nie przeprowadził wyjaśnień w zakresie prawidłowości złożonego przez inwestorkę oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy skarżąca konsekwentnie podnosiła, że inwestycja narusza granice pomiędzy działkami i częściowa realizowana będzie na należącej do niej nieruchomości. W ocenie strony, w takiej sytuacji rzeczą organu było przeprowadzenie oględzin i zbadanie rzeczywistego przebiegu granicy inwestycji, a nie tylko opieranie się na przedłożonym projekcie budowlanym. Wskazano, że w sprawie przeprowadzone powinny być czynności mające na celu ustalenie przebiegu granic pomiędzy działkami lub postępowanie rozgraniczeniowe.

Podniesiono również, że stan techniczny budynku jest niewystarczający dla przeprowadzenia na nim robot budowlanych, załączając do skargi zdjęcia budynku obrazujące stan pęknięć na jego elewacji. Podkreślono, że na załączonych zdjęciach widoczna jest również folia położona na dachu budynku, chroniąca przed przeciekaniem. Podniesiono brak dokładnego zbadania stanu technicznego fundamentów budynku.

Odnośnie do przedłożonej przez inwestorkę analizy nasłonecznienia i zacienienia wskazano, ze po pierwsze nie zawiera ona pomiarów i wyliczeń prowadzących do przedstawionych w niej wniosków, a nadto w sposób niewątpliwy wskazuje ona, że inwestycja będzie miała wpływ na zacienienie działki skarżącej, a tym samym będzie ograniczać możliwość korzystania z nieruchomości w części już zagospodarowanej przez stronę. Do skargi załączono fotografie nieruchomości oraz mapę zasadniczą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 11 marca 2024 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z protokołu kontroli z dnia 15 stycznia 2024 r. PINB w G. oraz mapy do celów projektowych, podnosząc, że dokumentacja projektowa przedstawiona w niniejszej sprawie potwierdza samowolę budowlaną i możliwą zmianę sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na pomieszczenie mieszkalne. Odnośnie dowodu z mapy do celów projektowej wskazano, że projekt sporządzony został na jej nieaktualnej wersji o czym świadczy m.in. zaznaczona na mapie linia napowietrzna, brak naniesionej wiaty i nieaktualny zakres utwardzonego terenu i procentowego udziału podłoża organicznego do zabudowy. Dodatkowo zarzucono, że projekt budowlany pomija analizę nośności oraz stanu zadymienia z istniejącego komina.

Uczestniczka postępowania w złożonej odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podniosła w pierwszej kolejności, że inwestycja w całości realizowana będzie na należącej do niej działce, bez przekraczania jej granicy. Podniosła także, że zarzut braku przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego jest bezzasadny, skoro skarżąca sama nie wystąpiła z takim wnioskiem, co jest jednoznaczne z tym, że nie nie kwestionuje przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami. Odnośnie do zarzutu sporządzenia projektu na nieaktualnej mapie wskazała, że wbrew sformułowanym zarzutom, skarżąca przedstawiła mapę zasadniczą, tymczasem do projektu dołączono zaktualizowaną mapę do celów projektowych, która nie potwierdza podniesionych przez skarżącą nieprawidłowości. Wskazano również, że pomimo formułowania zarzutu o nieprawidłowym stanie technicznym budynku nie przedłożono jakichkolwiek dowodów na poparcie na poparcie tego twierdzenia. Co więcej, przeprowadzona przez organy nadzoru budowlanego z inicjatywy skarżącej kontrola, wykazała prawidłowość danych przedstawionych we wniosku o udzielenia pozwolenia na budowę, obalając zarzuty skarżącej. Podkreślono przy tym, że wszystkie zarzuty skarżącej opierają się wyłącznie na fakcie spękania tynku, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek ekspertyzy technicznej.

Podkreślono również, że wbrew twierdzeniom skargi, oględziny budynku przeprowadzone zostały kilkukrotnie przez organ pierwszej instancji, zatem dokonywanie w toku postępowania odwoławczego ponownych oględzin było bezzasadne.

Odnośnie do analizy zacienienia wskazano, ze wpływ nadbudowy na nieruchomość skarżącej jest marginalny i ogranicza się jedynie do niewielkiej i niezabudowanej części nieruchomości skarżącej.

Do pismo dołączono wyjaśnienia PINB w G. w zakresie stanu technicznego budynku oraz pismo pismo z pracowni projektowej z dnia 9 lutego 2024 r. wraz z ekspertyzą uszkodzeń i koniecznych w tym zakresie napraw, wnosząc o dopuszczenie z nich dowodów.

Pismem z dnia 24 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z protokołu wznowienia znaków granicznych, a w dniu 5 lipca 2024 r. z pisma W. S., na okoliczność posadowienia inwestycji na działce skarżącej.

Pismem z dnia 2 lipca 2024 r. uczestniczka podniosła, że okoliczności podnoszone przez skarżącą nie maja znaczenia w sprawie, bowiem inwestycja nie dotyczy opisanej części nieruchomości, a nadbudowy o poddasze mieszkalne na budynku gospodarczym, który bezspornie znajduje się w całości na działce uczestniczki. Wskazała również, że pismo z dnia 24 czerwca 2024 r. przedstawia wprost zastrzeżenia złożone przez skarżącą do protokołu, a nie stan faktyczny. Do pisma dołączono przedmiotowy protokół, wraz z zastrzeżeniami skarżącej zawartymi na odrębnej karcie.

Na rozprawie w dniu 23 lipca 2024 r. strony podtrzymały prezentowane w roku postępowania stanowiska.

Postanowieniem Sądu dopuszczono wszystkie wnioski dowodowe zgłoszone przez strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie jako p.p.s.a., Dz.U. z 2024 r., poz. 935). sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Ocena przeprowadzona przez Sąd w niniejszym postępowaniu wykazała, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do istotnego naruszenia prawa materialnego, w tym do naruszenia art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r,. Prawo Budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej w skrócie jako "P.B.").

W myśl art. 35 ust. 1 PB, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 PB, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z 21 III 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W zaskarżonej decyzji jednoznacznie wykazano, że konkretny projekt budowlany spełnia określone wyżej wymagania w zakresie wynikającym z rodzaju i charakteru inwestycji. Jakkolwiek decyzja starosty umotywowana została w sposób lakoniczny, to jednak już w decyzji odwoławczej wojewoda w sposób kompleksowy i rzetelny wyjaśnił podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, odniósł się do wszystkich istotnych aspektów sprawy, wykazując istnienie podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Wojewoda w kwestionowanej decyzji przeprowadził szeroką ocenę przedłożonego projektu budowlanego przez pryzmat wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w tym ustaleń MPZP i określonych w RWT warunków techniczno-budowlanych. Sąd podziela dokonaną pod tym kątem ocenę przedłożonego projektu budowlanego.

Jak już wskazano, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, iż spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 p.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, albowiem tylko postępowanie przeprowadzone zgodnie z jego wymogami gwarantuje prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i podjęcie na jego podstawie rozstrzygnięcia. W skardze podniesiono zaś błędy postępowania dowodowego.

Podkreślić trzeba, że zasadniczym celem procesowym postępowania administracyjnego jest przeprowadzenie zorganizowanego ciągu czynności w kierunku dokonania ustaleń faktycznych i prawnych na okoliczności istotne w sprawie. Wynika to z zasady legalizmu (art. 6 k.p.a.) i z zasady prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.).

Skarżąca zarzuca, że organy rozpoznające sprawę, uznały że stan techniczny budynku jest dobry i planowane roboty budowlanego mogą zostać bezpiecznie wykonane. W ocenie skarżącej założenie to jest błędne, co potwierdzać miały załączane do akt sprawy fotografie, wskakujcie na aktualny stan techniczny budynku. W tym kontekście wskazać należy, że wbrew stanowisku skarżącej, budynek został oceniony przez osoby posiadające kompetencje i uprawnienia do dokonania takiej oceny i to nie tylko na etapie sporządzanie projektu budowanego, ale również w toku toczącego się postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i oceny te nie potwierdziły zarzutów skarżącej. Natomiast poza fotografiami przedstawiającymi stan zewnętrznej elewacji budynku, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających zły stan konstrukcji budynku. W takiej sytuacji organy administracji achitektoniczno – budowlanej nie miały żadnych podstaw do kwestionowania danych zawartych w projekcie budowlanym, sporządzonym i zweryfikowanym przez upoważnione do tego osoby. Należy przy tym wyjaśnić, że ocena stanu technicznego obiektu budowlanego, nie należy do kompetencji organów orzekających w sprawie udzielenia pozwoleń na budowę (organy administracji architektoniczno – budowlanej). Zgodnie z przepisami Rozdziału 6 Praw budowlanego, działania takie mogą być podejmowane wyłącznie przez organy nadzoru budowlanego. Zatem ewentualna ocena stanu technicznego, w tym elementów konstrukcji budynku, mogłaby być dokonana wyłącznie przez te organy, w odrębnym postępowaniu administracyjnym, nie zaś w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Jako prawidłowe Sąd ocenia stanowisko organów zaprezentowane w postępowaniu o braku podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niewystarczająco dobry stan techniczny budynku. Na marginesie jedynie wskazać można przy tym, że jak wynika z dowodów dopuszczonych przez Sąd, już po wniesieniu skargi skarżąca podjęła kroki w celu zainicjowanie postępowania przed organami nadzoru budowlanego w sprawie stanu technicznego budynku, a organy te – po przeprowadzeniu oględzin i postępowania wyjaśniającego – uznały, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w trybie art. 66 p.b.

Odnosząc się do zarzutu uznania za wiarygodny dokument analizy nasłonecznienia i zacienienia podnieść trzeba, że skarżąca nie wskazała, czy analiza ta dokonana została nieprawidłowo co do zasady, ewentualnie jakie zawiera błędy oraz jaki możliwy jest wpływ tych nieprawidłowości na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie przedstawiła również dowodów potwierdzających tezę o wadliwości przedłożonego przez inwestora dokumentu. Zarzut ogranicza się do wskazania trudności strony w weryfikacji wynikających z niego wniosków. Co więcej, formułuje w oparciu o analizę inwestorską zarzut, że przeprowadzona nadbudowa ograniczy możliwości korzystania z nieruchomości skarżącej.

Wskazać zatem trzeba, że regulacja dotycząca nasłonecznienia odnoszą się wyłącznie do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt osób, nie zaś do całości terenu działek sąsiednich (w tym zakresie ma wpływ na uznanie właściciela nieruchomości za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę). Zgodnie z treścią § 60 r.w.t., pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy, tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°. Budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju.

Przedłożony dokument wykazał, że do ponadnormatywnego zacienienia pokoi w budynku skarżącej nie dojdzie. Przy czym analiza wykonana została popularną metodą, a skarżąca wyeliminowała zaś braki pierwotnego dokumentu. nie wykazała by przy jej sporządzano popełniono błędy. Przedłożona w uzupełniającym postępowaniu dowodowym część opisowa analizy Zatem zasadnie organ uznał, że nasłonecznienie pokoi w sąsiednich budynkach jest wystarczające i spełnia wymogi wynikające z § 60 ww. rozporządzenia.

Oceniając zaskarżoną decyzję przez pryzmat wymagań materialnoprawnych również nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa uzasadniającego. Przepisem, z którym zgodność przedłożonego projektu budowlanego badają organy jest art. 35 p.b.

W zaskarżonej decyzji trafnie wykazano, że konkretny projekt budowlany spełnia określone wyżej wymagania w zakresie wynikającym z rodzaju i charakteru inwestycji. Wojewoda w kwestionowanej decyzji przeprowadził szeroką ocenę przedłożonego projektu budowlanego przez pryzmat wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w tym ustaleń m.p.z.p. i określonych w r.w.t. warunków techniczno-budowlanych.

Wbrew zarzutom skargi podstawą wydania decyzji odmownej nie mogły być twierdzenia o samowoli budowlanej. Podobnie jak w przypadku zarzutów w zakresie nienależytego stanu technicznego, ewentualne postępowanie w sprawie samowoli budowlanego mogłoby być przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowalnego, natomiast okoliczności takie nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno – budowlanej. Podobnie kwestia ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami, a w tym kontekście zarzutu i braku przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organy związane są granicami prawnymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków. Skoro zaś wedle przedstawionego projektu oraz map znajdujących się w zasobach organów, całość inwestycji ograniczy się do nieruchomości uczestniczki postępowania i złożyła ona oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, organ nie mógł przyjąć – po myśli zarzutów skargi – że inwestycja zostanie zrealizowana w sposób niezgodny z projektem, tj przekroczy wskazane w nim granice inwestycji. Skarżąca nie podjęła w toku postępowania działań, które doprowadziłyby do aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami.

Odnośnie do zarzutu o sporządzeniu projektu na nieaktualnej mapie Sąd stwierdza, że analiza przedłożonego projektu budowlanego nie potwierdziła takiej okoliczności. Projekt zawiera bowiem mapę do celów projektowych, a zatem zaktualizowaną wersję mapy zasadniczej, która dołączono do skargi.

Sąd nie dopatrzył się też błędów organu w pozostałym zakresie dotyczącym zarówno oceny projektu pod kątem wymagań określonych w r.w.t., jak i wymagań wynikających z wymogu ochrony konserwatorskiej. Inwestorka uzyskała bowiem w tym zakresie stosowne pozwolenie.

Wskazać również trzeba, w kontekście konsekwentnie podnoszonych zastrzeżeń odnośnie do stanu technicznego budynku uczestniczki, że planowane prace mają na celu jego poprawę, zatem w istocie doprowadzenie do stanu pożądanego przez skarżącą i zalecanego przez organy nadzoru budowlanego. Bez wykonania prac remontowych, polepszenie stanu technicznego nie będzie możliwe.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a..