Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 715/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 1 ust. 1, 5 ust. 1 i 2, 6, 10 ust. 1, 13, 14 ust. 1, 15 ust. 2, 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z [...] sierpnia 2023 roku, nadanym listem poleconym, Pan M.S. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący) wystąpił do Komisariatu Policji

w Z. Komendy Powiatowej Policji w W. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii stosownie zanonimizowanych notatek i raportów służbowych z dnia [...] maja 2020 roku sporządzonych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w Z.: [...] M.P., [...] G.K., [...] M.B., [...] E.C., [...] A.S., [...] M.R., [...] P.P., [...] M.S. i oficera dyżurnego oraz kopii notatek i raportów służbowych sporządzonych przez ww. funkcjonariuszy dotyczących [...], [...] i [...] maja 2020 roku.

W związku z powyższym dnia [...] września 2023 roku za nr [...] Z-ca Komendanta Komisariatu Policji w Z. udzielił Skarżącemu odpowiedzi, że Komisariat Policji w Z. nie przekazuje kopii wierzytelnych notatek oraz raportów, gdyż powyższe dokumenty posiadają klauzule jawne i poufne. Wskazano, że istotą informacji publicznej przetworzonej w odróżnieniu od informacji publicznej prostej, która udostępniana jest bez wykazywania przesłanki interesu publicznego - jest fakt składania się na taką informację pewnej sumy informacji publicznej prostej, której przygotowanie poprzedzone jest przeprowadzeniem odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej,

tj. wymaga dokonania stosownych analiz, zestawień statystycznych połączonych

z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) dalej u.d.i.p., prawo

do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej,

w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec powyższego, konieczne jest wykazanie, jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem informacji

w formie i zakresie wskazanym. W związku z powyższym wezwano Wnioskodawcę

do wykazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem Wnioskodawcy wnioskowanych informacji, ponieważ mają one charakter informacji przetworzonej oraz określenia tematu danych.

Pismem z [...] września 2023 roku, nadanym listem poleconym, skierowanym

do Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Z., Wnioskodawca stwierdził, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem jego wniosku z [...] sierpnia 2023 roku jako informacji publicznej przetworzonej.

W związku z powyższym Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w Z. pismem z [...] października 2023 roku za nr [...] przekazał ww. korespondencję do Komendanta Powiatowego Policji w W. jako organu właściwego na podstawie art. 6a ust. 1 ustawy o Policji.

Następnie została udzielona odpowiedź Wnioskodawcy pismem

z [...] października 2023 roku za nr [...], że złożony przez niego wniosek nie ma charakteru informacji publicznej, gdyż dotyczy indywidualnej prywatnej sprawy Wnioskodawcy, na co wskazuje fakt, że dotyczy sprawy związanej z zatrzymaniem Wnioskodawcy w dniu [...] maja 2020 roku i prowadzoną sprawą karną pod sygnaturą [...] w sprawie o pełnienie przestępstwa z art. 203 kk, art. 197 § 1 kk w zw. z art 12 § 1 kk, art. 191 § 1 kk w zw. z art 12 § 1 kk, art. 288 § 1 kk, art. 62 ust 1l ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane

w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego wniosku jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego wniosek taki nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ww. ustawy. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2012 r.

I OSK 1696/12, z dnia 9 października 2010 r. I OSK 173/09, z dnia 7 marca 2012 r.

I OSK 2265/11). W wyroku z 20 września 2018 r. w sprawie I OSK 1359/18 NSA stwierdził, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się

o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. Mając powyższe na uwadze Komenda Powiatowa Policji w W. stwierdziła, że złożony wniosek nie dotyczy informacji publicznej, ponieważ żądane informacje nie odnoszą się do funkcjonowania organu władzy publicznej, ani nie pozwalają na poznanie mechanizmów podejmowania decyzji, nie służą też celom takim jak troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów a bliżej niedoprecyzowanym celom prywatnym.

Skarżący w dniu [...] listopada 2023 roku wywiódł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w W. w zakresie rozpoznania wniosku

o udostępnienie informacji publicznej. Organowi zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie polegające

na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie tej informacji.

Domagał się zobowiązania organu do załatwienia wniosku, stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny w kwocie 1000 zł, zasądzenia na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej, w kwocie 100 zł, zasądzenia na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskowana informacja nie jest powiązana z indywidualną sprawą Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem niniejszej skargi M.S. uczynił bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w W. w zakresie nieudzielenia informacji publicznej – kopii stosownie zanonimizowanych notatek i raportów służbowych z dnia [...] maja 2020 roku sporządzonych przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji

w Z.: [...] M.P., [...] G.K., [...] M.B., [...] E.C., [...] A.S., [...] M.R., [...] P.P., [...] M.S. i oficera dyżurnego oraz kopii notatek i raportów służbowych sporządzonych przez ww. funkcjonariuszy dotyczących [...], [...] i [...] maja 2020 roku.

Wskazać na wstępie należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (por. wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I 4 OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje

w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie

od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 5 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rolą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W niniejszej sprawie skarżony organ – Komendant Powiatowy Policji

w W. bez wątpienia należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p..

Natomiast sporną pozostaje kwestia, czy żądane do udostępnienia dokumenty stanową informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., czy też stanowią dokumenty wewnętrzne nie podlegające reżimom tej ustawy.

W powyższym zakresie wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dokumentem wewnętrznym jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Założeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej było zapewnienie

w drodze dostępu do informacji publicznej społecznej kontroli nad działalnością m.in. organów administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo do informacji publicznej to jednak prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. I o ile ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej

w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Oznacza to, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że jest związana z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 lipca 2010 r. sygn., I OSK 707/10, 27 stycznia 2012 r., akt

I OSK 2130/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły

z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji

i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację

o sprawach publicznych. Jednak notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt notatki (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4515/21, 24 kwietnia

2020 r. sygn. akt I OSK 2901/19, 25 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1188/21, 3 marca 2020 r. syn. akt I OSK 3787/18, 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17, 19 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 425/22). Tożsame stanowisko w tym względzie prezentowane jest również w doktrynie (vide: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Irena Kamińska i Mirosława Rozbicka - Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2012,

str. 42).

Jednak, jak wynika z niniejszej sprawy, wniosek dotyczy sprawy związanej

z zatrzymaniem wnioskodawcy w dniu [...] maja 2020 r. i prowadzoną sprawą karną pod sygn. [...] w sprawie o popełnienie przestępstwa z art. 203 kk, art. 197 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, art. 191 § 1 kk w zw. art. 12 § 1 kk, art. 288 § 1 kk, art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Wobec powyższego należy przyjąć, że Skarżącemu przysługuje inny tryb dostępu do żądanych dokumentów, określony w k.p.k., a wobec tego zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Wobec powyższego, skoro do objętych wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2023 r. informacji nie maja zastosowania przepisy u.d.i.p. to nie można zarzucić organowi, że pozostawał w bezczynności.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.