Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 564/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), orzekł o odmowie zameldowania B. M. na pobyt stały przy ul. [...] w P.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przedstawiono kolejne czynności podejmowane w sprawie. Podniesiono, że postępowanie administracyjne o zameldowanie na pobyt stały przy ul. [...] w P. zostało wszczęte na żądanie B. M., który podał, że mieszka pod wskazanym adresem. Wnioskodawca przedłożył prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II Ca 846/11. Wskazano, iż zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jeżeli zgłoszone przy zameldowaniu dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Na formularzu meldunkowym właściciel przedmiotowej nieruchomości nie potwierdził faktu stałego pobytu wnioskodawcy przy ul. [...]. Organ I instancji ustalił, iż w księdze wieczystej nr [...] jako właściciel nieruchomości przy ul. [...] wpisana jest K. F. Ponadto ustalono, iż na terenie ww. nieruchomości znajduje się dom murowany w zabudowie szeregowej, którego budowa nie została zakończona, budynek jest tylko częściowo wykończony i nie został zgłoszony do użytkowania. Ustalono również, że wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 października 2011 r. zostało B. M. przywrócone posiadanie pomieszczenia gospodarczego o pow. 14,5m2 oraz współposiadanie tymczasowej kuchni urządzonej z kotłowni, korytarza i pomieszczenia WC - znajdujących się na parterze budynku przy ul. [...].

Podniesiono następnie, że K. F. poinformowała organ I instancji, iż przedmiotowy budynek jest w trakcie realizacji, nie ma odbioru technicznego oraz nie został zgłoszony do użytkowania. Nie zgadzając się na zameldowanie wnioskodawcy właścicielka podniosła, że pomieszczenie gospodarcze nie nadaje się do zamieszkania ze względów bezpieczeństwa - przebiega przez nie łącze gazowe. K. F. oświadczyła, że w okresie od dnia 3 listopada 2011 r. do dnia 2 stycznia 2012 r. na terenie przedmiotowej nieruchomości B. M. widziała 4 razy.

Organ I instancji wskazał, iż z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że pod powyższym adresem mieszkał od sierpnia 2009 r. do 22 grudnia 2010 r. Następnie powstał konflikt pomiędzy nim a synem oraz konkubiną i został mu utrudniony dostęp do nieruchomości przy ul. [...] poprzez zmianę zamków w drzwiach wejściowych. Wystąpił z pozwem o przywrócenie utraconego posiadania części budynku i uzyskał korzystny wyrok. Sąd nakazał przywrócenie posiadania pokoju i schowka oraz współposiadanie kuchni i łazienki, zlokalizowanych na parterze budynku. B. M. oświadczył, że w styczniu 2012 r. zamieszkał na pobyt stały przy ul. [...], gdzie zajmuje pokój o pow. 14,5 m2, skrytkę oraz korzysta z kuchni i łazienki. Obecnie nie płaci czynszu za zajmowany lokal, ponieważ trwają sprawy rozliczeniowe pomiędzy właścicielką nieruchomości a nim.

Organ I instancji, na podstawie całokształtu przedstawionego w decyzji materiału dowodowego, stwierdził, że materiał ten nie uprawdopodabnia przebywania B. M. w sposób stały w nieruchomości przy ul. [...] w P. Zdaniem organu wnioskodawca nie zamieszkuje obecnie w tej nieruchomości, a jedynie od czasu do czasu w niej przebywa. Powyższe ustalono na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2012 r. oraz informacji uzyskanych od właścicielki przedmiotowej nieruchomości - K. F. Uwzględniono także informacje uzyskane od sąsiadów: D. K. oraz H. i Ł. S., którzy podali, że wnioskodawcę widzieli w tym roku dwa lub trzy razy. Zdaniem organu z powyższymi ustaleniami korespondują zeznania samego wnioskodawcy, który podał, że do czasu otrzymania kluczy od spornej nieruchomości mieszkał na działce u córki w M. B. M. zeznał przy tym, że z obawy o własne życie nie może mieszkać przy ul. [...] w P.

Podano, że oględziny przeprowadzone w dniach [...] stycznia 2012 r. oraz [...] sierpnia 2012 r. wykazały, iż B. M. w lokalu przy ul. [...] ma zgromadzone swoje rzeczy i ruchomości, natomiast nie posiada kosmetyków, przyborów toaletowych i środków czystości, a także żadnych środków spożywczych oprócz kawy i herbaty, pomimo iż wcześniej zeznał, że pod powyższym adresem nocuje. Wyjaśniono, że pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Miejsce stałego pobytu danej osoby jest więc miejscem, w którym dana osoba stałe realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsce robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej. Zdaniem organu I instancji, takim centrum życiowym nie jest dla wnioskodawcy nieruchomość przy ul. [...] w P., co potwierdził zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zdaniem organu B. M. jedynie stwarza pozory zamieszkiwania w spornym lokalu. Za pozorowane zamieszkiwanie należy bowiem uznać sytuacje, gdy osoba w lokalu przebywa sporadycznie, rzadko nocuje, realizuje poza lokalem sprawy bytowe (takie jak jedzenie, pranie, spędzanie czasu wolnego), mimo posiadania w nim rzeczy. Nieruchomość jest tylko wówczas stałym miejscem pobytu przebywającej w nim osoby, gdy stanowi dla niej wyłączne centrum życiowe, a więc nieruchomość, w której koncentrują się jej wszystkie codzienne sprawy, w którym osoba, przebywa, wypoczywa, prowadzi gospodarstwo domowe, itp. Podano, że B. M. w chwili złożenia podania o zameldowanie mieszkał w lokalu przy ul. [...]. Jednak w toku prowadzonego postępowania o jego zameldowanie został mu utrudniony dostęp do tego lokalu przez właścicielkę nieruchomości - K. F., co uniemożliwiło wnioskodawcy dalsze korzystanie z pomieszczeń, których posiadanie wcześniej zostało mu przywrócone wyrokiem Sądu Okręgowego w P. Ta okoliczność spowodowała wszczęcie przez B. M. postępowania, przy udziale komornika, związanego z umożliwieniem mu ponownego zamieszkania w domu przy ul. [...] w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w P. W wyniku tego postępowania wnioskodawca w dniu [...] maja 2012 r. uzyskał klucze od drzwi ww. budynku oraz furtki i stały dostęp do nieruchomości przy ul. [...], ale w niej nie zamieszkał i obecnie nie mieszka, ani nie przebywa z deklarowanym przez siebie zamiarem stałego pobytu. Uznano zatem brak istnienia przesłanek prawnych i faktycznych do wydania decyzji administracyjnej o zameldowaniu.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2012 r. złożył B. M., wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu powyższego odwołania podniesiono, iż w miesiącu sierpniu 2009 r. wnioskodawca wraz z całym swoim dobytkiem przeprowadził się i urządził w przyziemiu budynku przy ul. [...] i zamieszkiwał w nim do dnia [...] grudnia 2010 r., a więc prawie 1,5 roku. Wskazano, że pomieszczenia wnioskodawcy (pokój i komórka) były puste co było efektem wcześniejszych bezprawnych przemieszczeń rzeczy, sprzętu i mebli, dokonanych przez syna T. i jego matkę K. F. podczas nieobecności B. M. Po ponownym zagospodarowaniu się i urządzeniu w przyznanych wnioskodawcy sądownie pomieszczeniach wystąpił on do Urzędu Miasta P. z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w pomieszczeniach przyziemia budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Jednakże w dniu [...] stycznia 2012 r., zaraz po oględzinach pracowników Urzędu, K. F. ponownie bezprawnie dokonała wymiany klucza w zamku od drzwi wejściowych do budynku oraz kłódki od furtki wejściowej na nieruchomość uniemożliwiając wejście do budynku. Podniesiono, że wnioskodawca ponownie otrzymał klucze dzięki czynnościom podjętym przez komornika w dniu [...] maja 2012 r., co pozwoliło mu ponownie zagospodarowanie w spornych pomieszczeniach w dniu [...] czerwca 2012 r. Zdaniem skarżącego ponowne oględziny dokonane przez pracowników Urzędu w dniu [...] sierpnia 2012 r. potwierdziły fakt jego przebywania w przedmiotowym budynku. Odwołujący wskazał, iż bezsprzecznym faktem jest, że K. F. robi wszystko, aby uniemożliwić mu zamieszkanie w swoich pomieszczeniach na stałe. Przykładem na to mogą być: wyrzucona na zewnątrz przed budynek część mebli, zdewastowana i odłączona instalacja telefonu stacjonarnego, czy zdewastowana i odłączona antena telewizji satelitarnej. Skarżący podniósł również, że często pracuje w terenie i w takich okresach nie przebywa w lokalu przy ul. [...]. Skarżący wyjaśnił, że przechowuje tam cały swój dobytek, rzeczy osobiste, dokumenty oraz posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą. Wskazano ponadto, że zaskarżona decyzja zawiera wiele informacji niezgodnych z faktami. K. F. świadomie dąży do uniemożliwienia wnioskodawcy zameldowania się na pobyt stały pod omawianym adresem celem ułatwienia eksmisji. Podniesiono, iż organ nie wziął pod uwagę, że od miesiąca sierpnia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący mieszkał na stałe w przyziemiu budynku przy ul. [...], co powinno stanowić wystarczającą przesłankę do zameldowania.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że z dowodów przedstawionych przez organ I instancji wynika jednoznacznie, iż B. M. nie mieszka w spornym lokalu w sposób stały, a jego pobyty w nim są sporadyczne. Wskazano, iż wnioskodawca sam potwierdził w trakcie niniejszego postępowania, że nie mieszka w spornym lokalu, a więc jego pobyt nie ma charakteru stałego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia wynikające z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji, z zeznań stron, informacji świadków, a także wyjaśnień i zeznań samego zainteresowanego, z których wynika, że nie zamieszkuje on na stałe przy ul. [...]. Podkreślono również, że B. M. posiada swobodny dostęp do lokalu od dnia [...] maja 2012 r., a przyjeżdża do spornej nieruchomości sporadycznie i nie mieszka w niej w sposób stały. Sam odwołujący przyznał bowiem wcześniej, że przebywał na działce rekreacyjnej u córki w M.

W decyzji organu II instancji wskazano również, że lokal, w którym nie koncentrują się codzienne sprawy zainteresowanego, gdzie nie wypoczywa, nie nocuje (poza kilkoma nocami), nie prowadzi gospodarstwa domowego, jedynie w nim krótko przebywa - nie może stanowić dla wnioskodawcy wyłącznego centrum życiowego. Nie można mieszkać w sposób stały w lokalu, w którym przebywa się tylko "trochę" i "na trochę", a więc od czasu do czasu. Podkreślono, że przepisy obowiązujące w zakresie ewidencji ludności i dowodach osobistych odnośnie zameldowania na pobyt stały w danym miejscu nie przewidują powyższej możliwości, poza zameldowaniem na okres czasowy, co w sprawie niniejszej nie zachodzi.

Zdaniem organu odwoławczego okoliczność, że odwołujący nie mieszka na stałe pod adresem wskazanym do zameldowania potwierdza także fakt wskazania przez niego adresu do korespondencji jako Urząd Pocztowy nr [...] przy ul. [...] w P.

Skargę na powyższą decyzję, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. złożył B. M., wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący powtórzył dotychczasową swoją argumentację, dodatkowo podnosząc, iż ponad 30 lat był na stałe zameldowany w P. przy ul. [...]. Po sprzedaniu mieszkania zamieszkał w częściowo wykończonym budynku mieszkalnym jednorodzinnym z dwoma lokalami mieszkalnymi przy ul. [...] w P. Mieszkał tam w przyziemiu do dnia [...] grudnia 2010 r. Następnie wskutek nieporozumień z właścicielką nieruchomości i postępowań sądowych, w przedmiotowym lokalu, z przerwami, mieszkał do jesieni 2012 r. Skarżący podniósł, że ma prawo do stałego zameldowania w przedmiotowym lokalu, co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w tym wyroków sądowych. Podkreślił, że jest zasłużonym obywatelem, odznaczonym przez Prezydenta Miasta P. oraz Prezydenta RP.

W odpowiedź na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma podniesiono, iż skarga nie wnosi żadnych nowych dowodów, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty skargi są nietrafne i z tych względów podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, przeprowadzonej w dniu 11 września 2013 r. stawili się skarżący oraz K. F. - uczestniczka postępowania. Złożyła do akt pismo procesowe z dnia [...] września 2013 r. W piśmie tym podniesiono, że od dnia [...] sierpnia 2012 r. B. M. nie przebywał, ani nie nocował w spornym lokalu. Wskazano również, że wyrok zaoczny o eksmisji wnioskodawcy z domu przy ul. [...] jest prawomocny, z klauzulą natychmiastowej wykonalności.

Skarżący zaprzeczył tym twierdzeniom i wskazał, że sprawa dotycząca eksmisji nie jest prawomocnie zakończona. Na tę okoliczność przedstawiono pismo wzywające B. M. do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Ponadto skarżący poinformował, iż będzie się ubiegał o przekazanie mu 1/3 lokalu przy ul. [...]. Oświadczył, że obecnie mieszka w wynajętym pokoju.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. w przedmiocie odmowy zameldowania B. M. na pobyt stały przy ul. [...] w P.

Rozstrzygając przedmiotową sprawę wskazać należy w pierwszej kolejności, iż materialnoprawną podstawę decyzji organów administracji publicznej stanowił przepis art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (ust. 1), jednakże, gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (ust. 2). Jak wskazuje art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia, przy czym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 powołanej powyżej ustawy), zaś pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem (art. 7 ust. 1 ustawy o dowodach osobistych i ewidencji ludności). Równocześnie wyjaśnienia wymaga, że przy zameldowaniu na pobyt stały nie jest wymagane przedstawienie potwierdzenia prawa do przebywania danej osoby w lokalu, dokonanego przez właściciela lub zarządcę budynku, a jedynie przedstawienie potwierdzenia okoliczności faktycznej, tj. pobytu danej osoby w tym lokalu, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do tego lokalu. Natomiast w przypadku, gdy takiego potwierdzenia nie można uzyskać, gdyż właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu albo nie można ustalić, komu przysługuje prawo własności lub inny tytuł prawny do danej nieruchomości, organ – zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o dowodach osobistych i ewidencji ludności – ma obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu lub jego odmowie w drodze decyzji. Konsekwentnie organ prowadzący postępowanie w sprawie zameldowania na podstawie art. 47 ust. 2 powołanej powyżej ustawy zobowiązany jest do ustalenia, czy osoba, która wnosi o zameldowanie na pobyt stały, faktycznie przebywa pod wskazanym adresem z zamiarem stałego pobytu, a więc czy spełnione są materialnoprawne przesłanki zameldowania na pobyt stały określone w art. 6 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Postępowanie to, w zależności od jego wyników winno się zakończyć decyzją o zameldowaniu bądź odmowie zameldowania pod wskazanym adresem.

W tym miejscu wskazać również należy, że celem instytucji zameldowania jest odzwierciedlenie aktualnego stanu faktycznego związanego z czasowym oraz stałym pobytem osób. Ewidencja ludności ma tylko i wyłącznie charakter porządkowy i nie rozstrzyga o uprawnieniach do lokalu jak i prawie do przebywania w nim. Co więcej, w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntował się pogląd, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje korespondencję, jak również miejsce - w pobliżu którego skoncentrowane jest miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), korzystania z usług, czy opieki medycznej, itp. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 329/07, LEX nr 460001, wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 465/07, LEX nr 460737).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż rację mają organy administracji publicznej, uznając, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego na dzień wydania decyzji pierwszoinstancyjnej nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zameldowanie skarżącego na pobyt stały przy ul. [...] w P. Przeprowadzone postępowanie wykazało bowiem, że lokal znajdujący się w przyziemiu budynku zlokalizowanego pod tym adresem, nie stanowił miejsca stałego pobytu skarżącego w okresie poprzedzającym wydanie decyzji o odmowie zameldowania. Sąd uznał, iż rozpatrujące sprawę organy administracji zgromadziły wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który został w sposób prawidłowy oceniony. W tym zakresie wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi określone przepisami art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organ administracji publicznej ocenia wyniki postępowania wyjaśniającego, uwzględniając stan faktyczny istniejący w dniu wydania decyzji. Wydając w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzję organ I instancji zgromadził dokumentację, która potwierdza prawidłowość tej oceny.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż Sąd nie kwestionuje twierdzeń skarżącego, który podnosi, że właścicielka nieruchomości utrudnia mu zamieszkanie w lokalu. Okoliczność ta w świetle materiału dowodowego jest bezsporna, lecz zarazem potwierdza zasadność stanowiska organów administracji. Sąd miał na uwadze, że skarżący podejmuje kroki prawne w celu uzyskania dostępu do spornych pomieszczeń. I tak, wytoczył powództwo posesoryjne i uzyskał ochronę posesoryjną sądu cywilnego wyrokiem Sadu Okręgowego z dnia 25 października 2011 r., doprowadził do wyegzekwowania obowiązku wydania mu kluczy do furtki, domu i pomieszczeń, które zajmował do grudnia 2010 r. Na przestrzeni od 2011 r. do sierpnia 2012 r. sytuacja skarżącego w zakresie posiadania dostępu do spornych pomieszczeń wielokrotnie zmieniała się, co dokumentują akta sprawy. Co istotne, uczestniczka postępowania wielokrotnie, skutecznie utrudniała skarżącemu dostęp do lokalu, zmieniając zamki. Zrozumiałym jest, że w tych uwarunkowaniach skarżący mógł co najwyżej pomieszkiwać w przedmiotowym lokalu, lecz nie mógł koncentrować w nim centrum swoich spraw życiowych. Skarżący to zresztą przyznaje w składanych pismach oraz oświadczeniach, w których podawał, w jakich okresach miał dostęp do pomieszczeń lub w nich przebywał. Natomiast odnośnie okresu poprzedzającego wydanie decyzji przez organ I instancji, z akt sprawy wynika, że skarżący informował organ, iż w okresie od [...] lipca do [...] sierpnia 2012 r. będzie przebywał na urlopie, jak twierdzi w córki we W. Z kolei pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący poinformował organ, że po powrocie z urlopu będzie przebywał na stałe w lokalu przy ul. [...]. Uczestniczka postępowania w dniu [...] sierpnia 2012 r. do protokołu oświadczyła, że skarżący nocował pod tym adresem w dniach od [...] do [...] sierpnia 2012 r. oraz potwierdziła pobyt skarżącego w dniu [...] sierpnia oraz w dniu [...] sierpnia 2012 r., co pozostaje w zgodzie z oświadczeniami skarżącego. Z kolei do protokołu sporządzonego z jego przesłuchania w dniu [...] października 2012 r. skarżący oświadczył, że w okresie od [...] do [...] września 2012 r. przebywał w sanatorium w P. Z., prywatnie - dlatego pobytu tego nie może udokumentować, a aktualnie przebywa na działce u córki w M. Skarżący oświadczył również, że z obawy o swoje życie pod adresem przy ul. [...] nie przebywa (dowód: karta nr 100-verte akt administracyjnych sprawy). Uwzględniając powyższe wyjaśnienia skarżącego podzielić należy stanowisko organów, iż z faktu pobytów skarżącego w spornym lokalu nie sposób wywodzić, iż miejsce to stanowi centrum jego spraw życiowych.

Oceny tej nie zmienia pozostawanie w lokalu ruchomości skarżącego, opisanych w protokołach z oględzin jego rzeczy osobistych, kosmetyków, kawy herbaty oraz niewielkiej ilości żywności, jak również deklarowania tego lokalu jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Istotnym w sprawie jest, co przyznaje sam skarżący, że posiłki spożywa poza lokalem za wyjątkiem herbaty i drobnych posiłków, a kąpie się u córki. Zeznania uczestniczki postępowania, a właścicielki nieruchomości, nie pozostają w sprzeczności z tymi ustaleniami. Zważyć także należy, że skarżący jedynie sporadycznie jest widywany przez sąsiadów. Powtórzyć zatem należy za organem I instancji, iż nieruchomość jest tylko wówczas stałym miejscem pobytu przebywającej w nim osoby, gdy stanowi dla niej wyłączne centrum życiowe, a więc gdy jest to nieruchomość, w której koncentrują się jej wszystkie codzienne sprawy, w której dana osoba, przebywa, wypoczywa, prowadzi gospodarstwo domowe. Tymczasem skarżący w spornym lokalu przebywa sporadycznie, rzadko nocuje, realizuje poza lokalem sprawy bytowe, takie jak jedzenie, pranie, spędzanie czasu wolnego i to pomimo posiadania w nim rzeczy ruchomych i osobistych. Bez znaczenia dla sprawy pozostają również kwestie poczynionych przez skarżącego nakładów na nieruchomości oraz związanych z tym rozliczeń z jej właścicielką.

W świetle powyższego Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, iż w okresie objętym postępowaniem, w tym bezpośrednio przed wydaniem decyzji, skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu przepis art. 6 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W opinii Sądu w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji zasadnie pouczono skarżącego, iż z ponownym wnioskiem o zameldowanie może wystąpić w sytuacji, gdy faktycznie będzie już przebywał pod adresem przy ul. [...] w P. – z zamiarem pobytu stałego, gdy lokal ten będzie pełnił rolę centrum jego spraw życiowych.

Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji, prowadząc postępowanie na zasadach określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa prawidłowo orzekły, iż w sprawie nie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zameldowanie skarżącego na pobyt stały w nieruchomości przy ul. [...] w P.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.