Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 770/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T. K. (dalej jako: Skarżący, Strona) wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu (dalej również jako: Organ) w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Organ podniósł, że Skarżący w ogóle nie wniósł ponaglenia w sprawie, co powinno skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd.

Wobec powyższego, Stronę wezwano do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono Stronie w dniu 19 maja 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Podnieść należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).

Odnosząc się do stanu faktycznego wynikającego z akt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że w toku postępowania przed Organem nie złożono ponaglenia. Aby skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Organu, to taką skargę musi poprzedzać ponaglenie (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie wniosku, iż Strona poprzedziła skargę na bezczynność Organu stosownym ponagleniem. Również Strona wezwana przez Sąd nie wykazała, iż takie ponaglenie wniosła. Wezwanie Sądu, doręczone Stronie w dniu 19 maja 2021 r. pozostało bowiem bez odpowiedzi.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że Skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał warunku, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Implikuje to konsekwencje wynikające z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w postaci odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, o czym orzeczono w pkt I sentencji.

Końcowo należy wskazać, że postanowieniem z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 770/21, I SPP/Wr 32/21 Sąd oddalił wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13).