Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 646/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4, art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędziowie WSA Piotr Pyszny, Anna Rotter, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 marca 2024 r. nr SKO.F/41.4/14/2024/259 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z 25 marca 2024 r. nr SKO.F/41.4/14/2024/259, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z póżn. zm.), dalej: O.p., po rozpoznaniu odwołania J. S. (dalej: podatnik, skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: organ pierwszej instancji) z 26 października 2023 r. nr [...], ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2018 r. w kwocie 67.455,00 zł.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ pierwszej instancji postanowieniem z 10 stycznia 2022 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2018 r. i decyzją z 26 października 2023 r. ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania w kwocie 67.455,00 zł tytułem nieruchomości położonych przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...]. Do opodatkowania organ podatkowy przyjął budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. uż. 2.583,57 m2, budynki pozostałe o pow. uż. 239,95 m2, budynki lub ich części mieszkalne o pow. uż. 163,43 m2, grunty pozostałe o pow. 620,00 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 7.492,80 m2.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji podatnik wniósł odwołanie od ww. decyzji.

W złożonym odwołaniu podatnik zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez brak zebrania i nierozważenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało niewyjaśnieniem, na jakiej podstawie organ pierwszej instancji uznał, iż informacja podatkowa podatnika za 2018 r. była nieprawidłowa, co doprowadziło do wydłużenia do 5 lat okresu do wydania i doręczenia decyzji wymiarowej,

- art. 191 O.p. poprzez pominięcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności umowy z 5 lipca 2021 r. zawartej miedzy Gminą S. a podatnikiem i w konsekwencji błędne uznanie, że działki nr [...] i [...] są zajęte i przeznaczone na cele prowadzenia działalności gospodarczej, a nie są zajęte pod pas drogowy drogi publicznej,

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, złamanie zasady zupełności, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dokładnych oględzin budynku handlowo-usługowego (Zajazd "I") z udziałem podatnika w zakresie kondygnacji podziemnej tego budynku oraz oględzin działek nr [...] i [...], konsekwencją czego jest błędne ustalenie wysokości kondygnacji podziemnej (tj., że wynosi powyżej 2,20 m), a co za tym idzie, powierzchni użytkowej budynku stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz błędne uznanie, że działki nr [...] i [...] nie są zajęte pod pas drogowy drogi publicznej, lecz stanowią grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz w nieprawidłowym ustaleniu, iż sporne nieruchomości wykorzystywane są do działalności gospodarczej, pomimo faktu, iż podatnik nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej,

- art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych,

- art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do obywateli, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że nieruchomość stanowiła grunt, budynek i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji opodatkowanie nieruchomości najwyższą stawką związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy podatnik w złożonej informacji ujawnił wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego i w konsekwencji pominiecie, że zobowiązanie podatkowe za 2018 r. nie powstało, gdyż decyzja ustalająca to zobowiązanie została podatnikowi doręczona po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy,

- art. 68 § 2 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że podatnik nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, gdy tymczasem próżno szukać w treści decyzji podatkowej wskazania, o jakie dokładnie dane chodzi, jak również, które dane nie zostały ujawnione w sposób prawidłowy,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (aktualnie t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym w 2018 r.), dalej: u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do działki nr [...] (całej jej powierzchni) oraz do działki nr [...] (w zakresie powierzchni wynoszącej 125 m2), podczas gdy działki te są zajęte pod pas drogowy dróg publicznych,

- art. 4 ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie i niepomniejszenie powierzchni użytkowej budynku w 50% w zakresie części kondygnacji podziemnej,

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt oddania przez podatnika nieprowadzącego działalności gospodarczej, nieruchomości w posiadanie innemu podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą, uzasadnia jej związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i w związku z tym uznanie, że przedmiot opodatkowania podlega w całości opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związaną z działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy podatnik nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej.

Podatnik wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy w całości do ponownego jej rozpatrzenia przez ten organ.

Organ odwoławczy decyzją z 25 marca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków według stanu na 2018 r. nieruchomości położone przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] składają się z działek o nr: [...] o powierzchni 1015 m2, [...] o powierzchni 324 m2, [...] o powierzchni 323 m2, [...] o powierzchni 257 m2, [...] o powierzchni 352 m2, [...] o powierzchni 828 m2, [...] o powierzchni 899 m2 i [...] o powierzchni 4.465 m2.

Podatnik złożył druk informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 15 lipca 2016 r., w którym to nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jako przedmiot opodatkowania wykazano: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 10.092 m2, grunty pozostałe o powierzchni 620 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 973 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.566 m2. W kolejnych latach podatnik nie składał informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Niezabudowane działki nr [...], [...] i [...] położone przy ul. [...] w S. o łącznej powierzchni 1.662m m2 oraz działka nr [...] stanowią własność podatnika. Działki nr [...], [...], [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 2.336 m2 znajdują się w posiadaniu samoistnym podatnika. Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków na działkach o nr [...] oraz [...] usytuowane są dwa budynki: budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 209 m2 (1 kondygnacja nadziemna, 1 kondygnacja podziemna) oraz pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 510 m2 (1 kondygnacja podziemna, 4 kondygnacje nadziemne).

W ramach prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził trzykrotnie oględziny przedmiotowej nieruchomości: 18 września 2015r., 6 lipca 2016 r. oraz 5 kwietnia 2019 r. Budynek określony w ewidencji gruntów i budynków, jako inny niemieszkalny, objęty jest umową dzierżawy z P S.A w S. z 2 stycznia 2015 r. (aneks do umowy z 5 stycznia 2015 r.). Oględziny przeprowadzone 18 września 2015 r. oraz 6 lipca 2016 r. wykazały, iż jest on zajęty w części parterowej na restauracje "Z", a w wyniku pomiarów stwierdzono, iż jej powierzchnia użytkowa wynosi 201,65 m2. W piwnicy przedmiotowego budynku znajduje się bar "M", a jego powierzchnia użytkowa wynosi 168,44 m2. W budynku handlowo-usługowym mieści się Zajazd "I", który posiada cztery kondygnacje nadziemne i jedną podziemną. Część Zajazdu "I" wynajęta jest innym podmiotom na cele działalności gospodarczej. Natomiast pozostała część pokoi w Zajeździe, według oświadczenia podatnika złożonego do protokołu z oględzin przeprowadzonych 18 września 2015 r., wynajmowana jest na cele mieszkalne lub jest pusta.

P S.A. w S. (dalej: Spółka) wpisane było w 2018 r. do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Przedsiębiorców. Następnie na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z 30 czerwca 2021 r. Spółka została przekształcona w P sp. z o.o. Na stronie internetowej https: [...] wskazano, iż działalność Spółki koncentruje się na branży nieruchomości. Zajmuje się kompleksowym najmem powierzchni biurowych, przemysłowych i magazynowych, a także mieszkań pracowniczych, garaży i pomieszczeń gospodarczych. Dysponuje również kilkoma działkami inwestycyjnymi przeznaczonymi pod dzierżawę i bazą noclegową, na którą składa się Zajazd "I". Będące przedmiotem opodatkowania grunty wraz z posadowionymi na nich budynkami zostały oddane w posiadanie Spółki.

Z umowy dzierżawy z P S.A. w S. z 2 stycznia 2015 r. oraz aneksu do tej umowy z 5 stycznia 2015 r. wynika, iż wydzierżawiający wydzierżawia dzierżawcy, a dzierżawca bierze w dzierżawę działki gruntu nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] wraz z budynkami zlokalizowanymi przy ul. [...] w S., za wyjątkiem pokoi nr 20, 21, 22, 23, 24, 25, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, pokoi na parterze przy recepcji, pomieszczenia biurowo-magazynowego i pomieszczenia magazynowego wraz z kotłownią.

Na część lokali w Zajeździe "I", które pozostały do jego dyspozycji, tj. pokój na parterze przy recepcji, pokój nr 20, 22, 23, pomieszczenie biurowo-magazynowe, pomieszczenie biurowe i magazynowe - pomieszczenia biurowo-magazynowe nr 36, 37, 38, pomieszczenie hotelowe nr 30 i 31 oraz pomieszczenie magazynowe podatnik sporządził serie ujednoliconych umów dzierżawy z osobami fizycznymi, tj. z J.M., J1.M1., R. J., J. S., A. C., Z. M., A. G., W. W., A. B. W umowach tych w zawarto zapis, zgodnie z którym dzierżawca jest zobowiązany do ponoszenia rocznej opłaty z tytułu czynszu. W ramach oględzin przedmiotowej nieruchomości przeprowadzonych 18 września 2015 r., jak również 6 lipca 2016 r. ustalono, iż na drugim piętrze znajduje się sześć pokoi (nr 20-25), wyłączonych z umowy dzierżawy zawartej między podatnikiem a Spółką. Podatnik przedstawił kserokopie umów dzierżawy, z których wynika, iż pokoje te wydzierżawia osobom fizycznym. Z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika natomiast, iż A.G. prowadził działalność gospodarczą w 2018 r. Dodatkowym stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej był S. przy ul. [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy przyjął, że pomieszczenia wydzierżawione A. G. zajęte były pod prowadzenie działalności gospodarczej. W stosunku natomiast do pozostałych pokoi znajdujących się na trzecim piętrze o łącznej powierzchni 239,95 m2 (nr 30 - 40,66 m2, nr 31 - 39,74 m2, nr 32 - 39,74 m2, nr 33 - 39,3 m2, nr 34 - 39,3 m2, nr 35 - 41,21 m2), organ odwoławczy uznał, że powinny one podlegać opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków pozostałych, bowiem budynek w którym się znajdują nie jest budynkiem mieszkalnym.

W ocenie organu odwoławczego, wynajmowane przez podatnika pokoje na cele mieszkalne nie spełniają definicji samodzielnego lokalu mieszkaniowego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zgodnie bowiem z przeprowadzonymi oględzinami powierzchnia użytkowa Zajazdu "I" wynosi 1.787,99 m2. Wszystkie pokoje są jednakowe. W skład pokoi wchodzi przedpokój, łazienka i pomieszczenie wyposażone w łóżka, szafki i fotele. Pokoje nie posiadają kuchni. Do powyższej nieruchomości złożony został wniosek dotyczący standaryzacji (przebudowy) części pokoi hotelowych. Tym samym organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym i w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 1a ust. 1 pkt 2a u.p.o.l. przewidujący stawkę dla budynków mieszkalnych.

Wobec powyższego, organ odwoławczy wskazał, że nie podziela zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. i niezastosowania art. 4 ust. 2 u.p.o.l. bowiem organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził oględziny oraz właściwie ustalił powierzchnie użytkową Zajazdu "I". Ponadto podatnik przedstawił podczas oględzin przeprowadzonych 5 kwietnia 2019 r. rzuty poszczególnych kondygnacji Zajazdu "I", które były niekompletne - część z nich nie posiadała wykazu powierzchni. Nie wyraził ponadto zgody na wykonanie zdjęć przedmiotowych rzutów. Z uwagi na powyższe, pracownicy organu pierwszej instancji przepisali powierzchnię pomieszczeń z rzutów kompletnych. Zdaniem organu odwoławczego, działanie organu pierwszej instancji, uznać należy za prawidłowe, bowiem w ramach oceny dowodów (art. 191 O.p.) ocenia się nie tylko zebrany materiał dowodowy ale również odmowę przedstawienia dowodów. A zatem organ odwoławczy przyjął za poprawne ustalenie, że na każdym piętrze rzeczonego budynku wysokość jest taka sama, tj. wynosząca powyżej 2,20 m. Jednocześnie wskazał, iż podatnik nie przedstawił innego dowodu wskazującego na wysokość piwnicy. A więc art. 4 ust. 2 u.p.o.l. nie będzie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na przekroczenie wysokości pomieszczenia 2,20 m.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie pozwała na przyjęcie w sposób nie budzący wątpliwości, że znaczna część objętej opodatkowaniem nieruchomości jest zajęta i przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej ukierunkowanej przede wszystkim na odpłatne korzystanie z nieruchomości lub jej części. Wobec powyższego podatnik dysponował przedmiotową nieruchomością jak właściciel, a tym samym spełnił kryterium pozwalające uznać go w 2018 r. za posiadacza samoistnego nieruchomości położonej przy ul. [...], tj. działki nr [...] i [...], które zabudowane są zgodnie z ewidencją gruntów i budynków budynkiem handlowo-usługowym oraz budynkiem innym niezamieszkałym. Wskazano przy tym, iż działalność podatnika przenika się z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę, której był jedynym akcjonariuszem. Działka nr [...] według stanu na 2018 r. zabudowana jest budynkiem niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 632 m2 (1 kondygnacja nadziemna), budynkiem biurowym o powierzchni zabudowy 182 m2 (1 kondygnacja nadziemna) oraz budynkiem transportu i łączności o powierzchni zabudowy 103 m2 (1 kondygnacja nadziemna). 27 marca 2017 r., jak również 19 czerwca 2017 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] - działka nr [...], w toku których ustalono, iż budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 632 m2 zgodnie z oświadczeniem podatnika, został wynajęty Spółce, która wynajmuje część pomieszczeń innym podmiotom, a łączna powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku wynosi 572,44 m2. Natomiast budynek o powierzchni zabudowy 182 m2 jest oddzielony od pozostałej części działki murem. Podatnik oświadczył, iż budynek ten przeznaczony jest na cele mieszkalne, a jego powierzchnia użytkowa wynosi 163,43 m2. Trzeci budynek o powierzchni zabudowy 103 m2 stanowi przedmiot umowy najmu ze Spółką, z której wynika jego powierzchnia użytkowa potwierdzona w trakcie oględzin poprzez pomiary jego powierzchni, tj. 93 m2. Wskazano zatem, iż powierzchnia gruntu pod budynkiem mieszkalnym zgodnie z pomiarami dokonanymi na Ortofotomapie wynosi 620 m2, a grunt ten powinien podlegać opodatkowaniu ze stawka właściwą dla gruntów pozostałych. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji w prowadzonym postępowaniu prawidłowo zastosował art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.ł.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i art. 191 O.p., bowiem jego zdaniem, skoro będąca przedmiotem sporu droga nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych na mocy indywidualnego aktu właściwego organu administracji publicznej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W ocenie organu odwoławczego dla zastosowania wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości przewidzianego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., konieczne jest faktyczne istnienie na gruncie drogi publicznej w rozumieniu art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, tj. drogi oraz obiektów budowlanych i urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Droga może być zaliczona do kategorii dróg publicznych, wyłącznie po podjęciu przez właściwy organ indywidualnego aktu o jej zaliczeniu do jednej z określonych ustawowo kategorii dróg publicznych, tj. dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych lub gminnych. Natomiast z akt sprawy wynika, że zajęta pod pas drogi publicznej jest częściowo działka nr [...], jak również działka nr [...]. Jednocześnie działki nr [...] i [...] oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi, tj. inne tereny zabudowane, a zatem w ocenie organu odwoławczego, nie są zajęte pod pas drogowy drogi publicznej i podlegają opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Zatem w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał analizy zarówno działek zajętych pod pas drogi publicznej, jak i działek, które nie wchodzą w jej skład i prawidłowo dokonał oceny przedmiotowych działek, mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego w toku postępowania i dokonał jego swobodnej oceny.

Organ odwoławczy nie uznał także zarzutu naruszenia art. 68 § 2, art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p., gdyż jego zdaniem organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił, iż podatnik złożył druk informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 15 lipca 2016 r., w którym to nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, a zatem poprawnie zastosował art. 21 § 5 O.p., a jego działanie odpowiada dyspozycji określonej w art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p.

Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia art. 68 § 1 O.p. albowiem podatnik w złożonym druku IN-1 nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wskazał, iż mając na uwadze, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy zobowiązania podatkowego na 2018 r. i została doręczona podatnikowi 2 listopada 2023 r., to nie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż regulacja określona w art. 68 § 1 O.p dotyczy przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej, a zatem nie odnosi się ona do przedawnienia, o którym mowa w art. 70 O.p., powodującego wygaśnięcie zobowiązania.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji posiada rozbudowane i szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ pierwszej instancji opisał w nim przebieg postępowania, przytoczył treść pism w sprawie, zacytował i dokonał wykładni zastosowanych przepisów prawa oraz prawidłowo dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zatem w ocenie organu odwoławczego, postępowanie zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający dyspozycji określonej w art. 121 § 1 O.p., a sporządzone uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest prawidłowe. Organ odwoławczy ponadto podzielił poglądy organu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu decyzji tego organu.

Skarżący wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez brak zebrania i nierozważenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało niewyjaśnieniem, na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał, iż informacja podatkowa skarżącego za 2018 r. była nieprawidłowa, co doprowadzić miało do wydłużenia do 5 lat okresu do wydania i doręczenia decyzji wymiarowej;

2. naruszenie art. 191 O.p. poprzez pominięcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności umowy z 5 lipca 2021 r. zawartej pomiędzy Gminą S. a skarżącym i w konsekwencji błędne uznanie, że działki nr [...] i [...] są zajęte i przeznaczone na cele prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym, że nie są zajęte pod pas drogowy drogi publicznej;

3. naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ odwoławczy wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo zaniechania zebrania materiału dowodowego;

4. błąd w ustaleniach faktycznych, a to poprzez przyjęcie, iż skarżący jest samoistnym posiadaczem całości nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją, podczas gdy posiadaczem samoistnym nieruchomości nr [...] - obręb [...], [...] - obręb [...], [...] - obręb [...] oraz [...] - obręb [...], w tym budynku Zajazdu "I" posadowionego w zakresie przedmiotowej decyzji na działce, jest P sp. z o.o. w S., co wynika ze skutecznych i zarejestrowanych aktów notarialnych;

5. błąd w ustaleniach faktycznych, a to poprzez przyjęcie, iż działka objęta podatkiem od nieruchomości za 2018 r. ma charakter niezabudowany, podczas gdy posadowiony jest na niej fragmentarycznie budynek Zajazdu "I";

6. naruszenie zasad swobodnej oceny dowodu i błąd w ich ocenie, a to poprzez oparcie ustaleń na podstawie oględzin wykonanych w latach 2015 - 2016 dla celów naliczenia podatku od nieruchomości za 2018 r., podczas gdy przedmiotowe oględziny odnoszą się do stanów zaprzeszłych, przed przebudową budynku Zajazdu "I" i przed wygrodzeniem części nieruchomości na rzecz potrzeb prywatnych, a także przed prawidłowym pomiarem powierzchni skosów;

7. naruszenie art. 122 O.p. i innych, a to poprzez przyjęcie całkowitej powierzchni podlegającej opodatkowaniu w wymiarze 1.787,66 m2, podczas gdy organ pierwszej instancji w swojej decyzji najpierw wskazał, iż wskutek przeprowadzonych oględzin 19 czerwca 2019 r. i dokonania pomiarów korytarza na drugim piętrze stwierdzono, iż powierzchnia użytkowa korytarza wynosi 53,78 m2, a zatem jest mniejsza o 27,09 m2, a następnie dokonał odliczenia od sumy całkowitej powierzchni 27,09 m2, tak więc dokonał błędu logicznego i matematycznego odliczając powierzchnię korytarza w pozycji, natomiast nie odejmując jej od powierzchni całkowitej, która winna zgodnie ze stanowiskiem organu pierwszej instancji wynosić 1.760,90 m2. (1.787,66 m2 – 1.760,90 m2);

8. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że skarżący zobowiązany jest regulować podatek od nieruchomości związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy nie prowadzi on działalności gospodarczej, ani też takowej nie zarejestrował, gdyż prowadzi czynności incydentalnej dzierżawy przedmiotów swojej własności, ale nade wszystko nie czyni tego w sposób zorganizowany, trwały oraz w celu uzyskiwania stałych dochodów. Skarżący wskazał, że nawet gdyby przyjąć, iż dzierżawa prowadzona przez niego na rzecz P sp. z o.o. w S. ma charakter działania, jako przedsiębiorca w tym zakresie, w którym jego dzierżawca działa, jako przedsiębiorca, to i tak znaczne, a nieuwzględnione obszary przedmiotowej nieruchomości, podlegają wyłącznie działalności gospodarczej prowadzonej przez najemcę skarżącego, zwłaszcza w zakresie powierzchni zajmowanych na stałe cele mieszkaniowe skarżącego oraz pokoi udostępnionych nieodpłatnie pracownikom i osobom trzecim, tu zwłaszcza A.G.;

9. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż pomieszczenie o pow. 9 m2 winno podlegać zapłacie podatku w stawce pełnej pomimo stwierdzonej wielokrotnie wysokości 1,60 m2 w skosie, co nie pozwala na zastosowanie przedmiotowej stawki;

10. naruszenie art. 122 O.p. poprzez gołosłowne twierdzenie, iż na działkach nr [...] i [...] prowadzona była działalności gospodarcza przez skarżącego lub jego dzierżawcę, podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji zawarł ze skarżącym ugodę konstytuującą odszkodowanie, która to ugoda jasno wskazuje, iż w 2018 r. wskazane działki wykorzystywane były przez Gminę celem zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności w zakresie transportu poprzez przejazd pojazdów należących na P sp. z o.o. w S., a więc były wyjęte spod władania skarżącego na jakikolwiek cel, nie tylko gospodarczy;

11. naruszenie art. 122 O.p. w zw. z art. 292 O.p. polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym, a to w szczególności: dokonania oględzin pomieszczeń przyjętych, jako podlegające podatkowi w stawce 100% pomimo, iż nie mają stosownej wysokości, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem świadków istotnych dla ustalenia prowadzenia, bądź nieprowadzenia działalności gospodarczej oraz wysłuchania stron;

12. naruszenie art. 187 § 1 O.p. w związku z przystąpieniem do oceny prawnej sprawy bez uprzedniego należytego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności wobec niepodjęcia koniecznych czynności, a wątpliwości i to możliwych do rozstrzygnięcia, rozpatrzenia na niekorzyść skarżącego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w analogicznej do niniejszej sprawie skarżącego zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 września 2022 r., sygn. I SA/Gl 893/21 i z 10 października 2023 r., sygn. I SA/Gl 321/22 (wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oba wyroki są prawomocne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z 21 sierpnia 2024 r., odpowiednio sygn. akt III FSK 1414/23 i sygn. akt III FSK 137/24 oddalił skargi kasacyjne skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 września 2022 r., sygn. I SA/Gl 893/21 oraz od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 października 2023 r., sygn. I SA/Gl 321/22. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 593/23 oddalił skargę skarżącego w analogicznym stanie faktycznym i prawnym dotyczącym podatku od nieruchomości za rok 2017 r. (wyrok nie jest prawomocny).

Podzielając stanowisko wyrażone w powołanych wyrokach, Sąd w składzie orzekającym przyjmuje argumentację tam wyrażoną za własną i częściowo posłuży się nią w dalszych rozważaniach.

Spór dotyczy zasadności zastosowania stawki podatku przewidzianej dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w odniesieniu do całości gruntów oraz jednej z kondygnacji budynku posadowionego na nieruchomości. Nadto skarżący kwestionuje opodatkowanie części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o brzmienie przepisów prawa materialnego, obowiązujące w badanym roku podatkowym.

Sąd wyjaśnia, że podstawowy termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 68 § 1 O.p. wynosi 3 lata, licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Natomiast w myśl art. 68 § 2 O.p. jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Tak więc trzyletni termin dla dokonania wymiaru podatku ustanowiony w art. 68 § 1 O.p. znajduje zastosowanie wówczas, gdy podatnik złoży pełną informację podatkową pozwalającą na prawidłowe opodatkowanie. Nie chodzi tutaj zatem o złożenie jakiejkolwiek informacji podatkowej dotyczącej opodatkowanych nieruchomości, lecz informacji pełnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 O.p. dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień, mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 864/15).

Podatnik powinien zatem wskazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia tej informacji. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji, stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 O.p.

Uznanie, że podatnik w informacji ma wykazać nieruchomości obojętnie w jakiej ich kategorii, czy powierzchni, prowadziłoby do uprzywilejowania podatników błędnie wypełniających deklaracje, wobec tych, którzy prawidłowo wywiązują się ze swoich obowiązków.

Już samo brzemiennie przepisów art. 68 § 1 i § 2 O.p. wskazuje, że decyzja ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za dany rok podatkowy może zostać wydana także po upływie tego roku (lecz musi zostać wtedy doręczona nie później niż odpowiednio w ciągu 3 lub 5 lat od zakończenia tego roku podatkowego). Stosownie do art. 21 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

W zasadzie nie budzi już wątpliwości możliwość zmiany decyzji wymiarowej w postępowaniu odwoławczym, w sytuacji gdy w trakcie tego postępowania upłynął termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku. W przypadku, gdy podatnikowi doręczono decyzję wymiarową w terminie, a następnie odwołał się on od niej i w trakcie postępowania odwoławczego upłynął omawiany termin przedawnienia, organ odwoławczy może nie tylko utrzymać w mocy tę decyzję, lecz także ją uchylić i orzec merytorycznie. Znajduje to potwierdzenie np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4779/21, w którym stwierdzono, że "obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie podatkowe w dacie doręczenia podatnikowi decyzji organu pierwszej instancji. Termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku nie ogranicza zatem możliwości rozpoznania odwołania, a nawet wydania decyzji reformatoryjnej. Decyzja organu odwoławczego nie może być jednak mniej korzystna dla podatnika niż uchylona. Skorygowanie przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej nie jest ustaleniem zobowiązania podatkowego – ono już istnieje po doręczeniu decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, ale jest przejawem kontroli poprawności tego ustalenia i w razie stwierdzenia uchybień, ich wyeliminowania. Korekta decyzji organu pierwszej instancji wymaga jej uchylenia w całości lub w części i orzeczenia co do meritum przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 O.p."

W rozpoznawanej sprawie podatnik złożył informację podatkową 15 lipca

2016 r. i okazała się ona nieprawidłowa. Zatem zastosowanie znalazł art. 68 § 2 pkt 2 O.p. przewidujący wydłużony 5 letni okres do wydania i doręczenia decyzji wymiarowej.

Co do powietrzni gruntów przyjętych do opodatkowania organy oparły się na danych z ewidencji gruntów, w tym odnośnie działki nr [...]. Dane wykazane w ewidencji gruntów, z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Zatem z powołanego przepisu wynika wprost, że podstawą wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych szeroko jest akceptowany pogląd o wiążącym charakterze ewidencji gruntów i budynków. Dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Co prawda, od zasady tej istnieją wyjątki - wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 - jednakże okoliczności takie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Natomiast twierdzenia skarżącego, o błędnych obmiarach nie są niczym poparte.

Organy podatkowe nie wydały decyzji z naruszeniem art. 122 O.p. oraz art. 187 § 1 O.p. W zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe. Postępowanie to doprowadziło do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, znajdujących podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, co do kompletności materiału dowodowego wskazać należy, że organ pierwszej instancji czterokrotnie (18 września 2015 r., 6 lipca 2016 r., 5 kwietnia 2019 r. i 19 czerwca 2019 r.) przeprowadził oględziny nieruchomości, w celu zbadania prawnopodatkowego stanu faktycznego.

Co do wyłączenia z opodatkowania części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w pierwszej kolejności trzeba wskazać, że w myśl art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.

Wyjaśnić należy, że właściwe odczytanie pojęcia "grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych", może zostać dokonane wyłącznie w oparciu o przepisy, do których w sposób wyraźny i jednoznaczny odesłano, a więc w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Niezbędnym jest wobec powyższego odwołanie się do legalnej definicji "drogi publicznej", jak też regulacji jej dotyczących, zawartych w art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. obecnie Dz.U. z 2023 r. poz. 645), dalej: u.d.p. Jednocześnie, wobec tak kategorycznej treści przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., nie jest możliwym posłużenie się potocznym rozumieniem pojęcia "drogi publicznej", czy też odwoływanie się do przepisów, do których nie odesłano (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2011 r., sygn. II FSK 1037/10).

Drogą publiczną (art. 1 u.d.p.) jest droga zaliczona na podstawie u.d.p. do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.p. ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Ulice leżące w ciągu danych dróg, należą do tej samej kategorii, co te drogi (art. 2 ust. 2 u.d.p.). Stosownie do art. 2a ust. 1 i 2 u.d.p., drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne - własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przepisy art. 5-7 u.d.p. określają z kolei, jakie drogi są zaliczane do poszczególnych kategorii dróg publicznych i wskazują na procedurę ich zaliczania do danej kategorii dróg publicznych. W przypadku dróg krajowych, ustawodawca przewidział w art. 5 ust. 2 u.d.p., że minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw administracji publicznej, spraw wewnętrznych oraz obrony narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw, a w miastach na prawach powiatu - opinii rad miast, w drodze rozporządzenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajowych, mając na uwadze kryteria zaliczenia określone w ust. 1, a w przypadku dróg gminnych ustawodawca w wskazał, że zaliczenie do tej kategorii dróg następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Również ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 7 ust. 2 i 3 u.d.p.).

Podkreślić należy, że o zaliczeniu drogi do odpowiedniej kategorii (dróg publicznych), przesądzają zatem regulacje u.d.p. i określone w tej ustawie organy administracji państwowej lub samorządowej, nie zaś sposób wykorzystania danego odcinka drogi i jego położenie.

O możliwości zaliczenia drogi do kategorii drogi publicznej, nie przesądzają takie cechy jak połączenie z siecią dróg publicznych, powszechna dostępność, brak możliwości innego wykorzystania, aniżeli jako drogi powszechnie dostępnej.

Aby droga była uznana w świetle prawa za publiczną musi stanowić własność organu publicznoprawnego i w drodze aktu prawnego musi zostać zaliczona do danej kategorii dróg.

Natomiast, jak wnika z pisma Naczelnika Wydziału Organizacji Zarzadzania Drogami i Ruchem Drogowym Urzędu Miejskiego w S. z 18 stycznia 2017 r., działka nr [...] obręb [...] nie jest zajęta pod pas drogowy żadnej drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Zatem w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że pod drogę publiczną (ul. [...]) zajęta jest część działki [...] obręb [...] o powierzchni 54,5 m2, oraz [...] w części wynoszącej 101,7 m2. Łączna powierzchnia gruntów wyłączonych spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyniosła 156,2 m2.

Co do opodatkowania najwyższą stawką podatkową przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy przywołać treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 i 1276), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

W myśl omawianego przepisu przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości będzie traktowany jako związany (zajęty) na prowadzenie działalności gospodarczej również, jeżeli właściciel sam nieprowadzący działalności gospodarczej, oddał ten przedmiot w posiadanie innemu podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą. Jeżeli właściciel nieruchomości oddał ją w całości lub części w najem innemu podmiotowi, który prowadzi z jej wykorzystaniem działalność gospodarczą, to taka nieruchomość lub jej część musi zostać opodatkowana stawką najwyższą. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarżący zawarł z P S.A. w umowę dzierżawy z 2 stycznia 2015 r. zmienioną aneksem z 5 stycznia 2015 r. Zaś P S.A. aktywnie prowadziła działalność gospodarczą z wykorzystaniem wydzierżawionej nieruchomości.

Pokoje 20-25 wyłączone z umowy dzierżawy z P o łącznej powierzchni 239,95 m2 - to jak oświadczył skarżący pomieszczenia, które wynajmuje na cele mieszkaniowe osobom fizycznym i przedstawił kserokopie umów dzierżawy.

Z tych też względów zasadnie organ z łącznej powierzchni użytkowej budynków 2.157,17 m2 objętych stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyłączył powierzchnię 239,95 m2 lokali niemieszkalnych znajdujących się na III p. budynku Zajazd "I" i opodatkował stawką dla budynków pozostałych, w miejsce przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wielkość powierzchni lokali III piętra objętych opodatkowaniem stawką dla budynków lub ich części pozostałych organ ustalił w oparciu o dane, co do powierzchni lokali, zebrane w ramach oględzin przeprowadzonych, w których szczegółowo podano także powierzchnię pokoi oznaczonych nr 30-38. Pokoje 36, 37, 38 zajęte przez A.G. prowadzącego działalność gospodarczą posiadały powierzchnię 113,36 m2.

Natomiast wskazana powierzchnia 239,95 m2 nie mogła zostać opodatkowana stawką dla powierzchni mieszkalnych, gdyż nie zostały zmienione dane w ewidencji gruntów i budynków – oznaczenie Bi. Ponadto zważywszy na twierdzenia skarżącego organy podatkowe ustaliły, że jak wnika z pisma Urzędu Miejskiego w S. Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej z 29 czerwca 2015 r. nie odnaleziono żadnej dokumentacji dotyczącej zmiany funkcji użytkowej Zajazdu "I".

Podsumowując uznać należy, iż zgromadzony materiał sprawy pozwała na przyjęcie w sposób nie budzący wątpliwości, że znaczna część objętej opodatkowaniem nieruchomości jest zajęta i przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej ukierunkowanej przede wszystkim na odpłatne korzystanie z nieruchomości lub jej części. Wobec powyższego skarżący dysponował przedmiotową nieruchomością jak właściciel, a tym samym spełnił kryterium pozwalające uznać go w roku 2018 za posiadacza samoistnego nieruchomości położonej przy ul. [...], tj., działki [...], i [...], które zabudowane są zgodnie z ewidencją gruntów i budynków budynkiem handlowo-usługowym oraz budynkiem innym niezamieszkalnym. Należy wskazać, iż działalność skarżącego, przenika się z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę, której był jedynym akcjonariuszem. Działka nr [...] według stanu na 2018 r. zabudowana jest budynkiem niemieszkalnym o powierzchni zabudowy 632 m2 (1 kondygnacja nadziemna), budynkiem biurowym o powierzchni zabudowy 182 m2 (1 kondygnacja nadziemna) oraz budynkiem transportu i łączności o powierzchni zabudowy 103 m2 (1 kondygnacja nadziemna). W dniu 27 marca 2017 r., jak również w 19 czerwca 2017 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] - działka nr [...]. W toku dokonanych oględzin ustalono, iż budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 632 m2 zgodnie z oświadczeniem skarżącego został wynajęty Spółce, która wynajmuje część pomieszczeń innym podmiotom, a łączna powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku wynosi 572,44 m2. Natomiast budynek o powierzchni zabudowy 182 m2 jest oddzielony od pozostałej części działki murem. Skarżący oświadczył, iż budynek ten przeznaczony jest na cele mieszkalne, a jego powierzchnia użytkowa wynosi 163,43 m2. Trzeci budynek o powierzchni zabudowy 103 m2 stanowi przedmiot umowy najmu ze Spółką, z której wynika jego powierzchnia użytkowa potwierdzona w trakcie oględzin poprzez pomiary jego powierzchni, tj. 93 m2. Wskazać należy, iż powierzchnia gruntu pod budynkiem mieszkalnym zgodnie z pomiarami dokonanymi na Ortofotomapie wynosi 620 m2, a grunt ten powinien podlegać opodatkowaniu ze stawka właściwą dla gruntów pozostałych. Wobec powyższego organy podatkowe obu instancji prawidłowo zastosował art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego ustalenia powierzchni budynku, Sąd wskazuje, że w piśmie z dnia 22 lutego 2020 r., zatem złożonym do organu po przeprowadzeniu oględzin w dniu 19 czerwca 2019 r., skarżący podnosił, że łączna powierzchnia budynku handlowo-usługowego wynosi 1789,99 m2, natomiast organy wyliczyły powierzchnię 1787,99 m2, zatem o 2 m2 niższą od wskazywanej przez skarżącego.

Z kolei odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zaliczenia zmierzonej powierzchni do podstawy opodatkowania w 100 %, wskazać należy, że sam skarżący w złożonej informacji nie wskazywał, aby jakakolwiek powierzchnia miała zostać zaliczona w 50 %.

Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji, co zaakceptował organ odwoławczy, przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości:

1. powierzchnie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 7.492,80 m2,

2. powierzchnie gruntów pozostałych - 620 m2,

3. powierzchnie użytkową budynków mieszkalnych - 163,43 m2,

4. powierzchnie użytkową budynków pozostałych - 239,95 m2,

5. powierzchnie użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 2.583,57 m2.

Niezasadne zatem okazały się zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego podniesione w skardze.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) oddalił skargę.