Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 26/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 7, par. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 178
law: z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi G. W., M. W., K. W., B. W., T. W., J. K.-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu odwołania K. W., B. W., T. W., M. W., G. W. i J. K. od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w parterze na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej przy ul. [...] w L. (dostępnej z pasa drogowego drogi gminnej stanowiącej działkę nr ew. 43 - ul. [...])

– na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm. – dalej jako "u.p.z.p.") oraz § 3 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – dalej jako "rozporządzenie"), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 546/15 poprzednio wydanej w tej sprawie decyzji organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]), Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta L., powołaną wyżej decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. ponownie rozpatrzył wniosek A. B. z dnia [...] grudnia 2014 r., ustalając warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w parterze na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w L.. Organ zaznaczył, że A. B. zwróciła się o rozpatrzenie ww. wniosku łącznie z wnioskiem M. W. dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...]. Wnioskodawczyni stwierdziła bowiem, że zabudowa ul. [...] ma charakter pierzejowy i zachodzi konieczność dostosowania obu zamierzeń do tejże zabudowy. Nadto, poinformowała, że zmienił się stan faktyczny sprawy z uwagi na uzyskanie przez właściciela działki nr ew. [...] przy ul. [...] - B. C., decyzji o warunkach zabudowy, co ma duże znaczenie, gdyż wszystkie te inwestycje w zakresie m.in. wysokości obiektów czy intensywności wykorzystania terenu powinny być realizowane na zasadzie równorzędności.

Uwzględniając wniosek inwestorki organ pierwszej instancji stwierdził, że planowane zamierzenie spełnia warunki określone w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., bowiem stanowi przede wszystkim kontynuację zabudowy występującej w analizowanym obszarze.

Powołując się na wyniki analizy obszaru organ ustalił następujące warunki projektowanego zamierzenia inwestycyjnego:

1. obowiązującą linię nowej zabudowy oznaczył na załączniku graficznym nr [...] do decyzji linią koloru niebieskiego,

2. wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określił jako max. 44% przy min. 20% udziale powierzchni biologicznie czynnej,

3. szerokość elewacji frontowej określił jako całą szerokość frontu działki – w granicach działki,

4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (mierzoną od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku) wyznaczył do 9,5 m,

5. ustalił geometrię dachu jako przykrycie wielospadowe o nachyleniu połaci dachu do 40°,

6. określił wysokość kalenicy - do 13,0 m (dopuszczając możliwość realizacji dachu płaskiego).

Ponadto organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do zapewnienia dla działek nr ew. [...] i [...] dostępu do drogi publicznej, tj. ul. [...] (dopuszczono do realizacji przejazdu bramowego).

W treści decyzji organ zaznaczył także, iż w odniesieniu do terenu inwestycji, tj. działki nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w L. wydana została na rzecz Z. B. decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego z usługami w parterze (kancelaria prawna).

Organ pierwszej instancji podkreślił również, że przed wydaniem w dniu [...] sierpnia 2016 r. ponownej decyzji w sprawie dokonał uzgodnienia jej projektu z zarządcą drogi, tj. z Z. L.. Uzgodnienie zostało dokonane bez uwag (pismo z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...]).

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnieśli wspólnie: K. W., B. W., T. W., M. W., G. W., J. K.. Domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji w całości odwołujący zarzucili organowi pierwszej instancji zignorowanie stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 546/15. Podnieśli, że nowy budynek, w części przyległej bezpośrednio do "starego" budynku, powinien mieć tę samą wysokość, co wynika z konieczności zabezpieczenia interesów osób trzecich oraz ma na celu zapewnienie właściwej pracy kominów w tym budynku. Zdaniem odwołujących sporządzona przez organ pierwszej instancji analiza obszaru pomija te okoliczności. Dopuszczenie do realizacji wnioskowanej inwestycji stanowi w konsekwencji naruszenie prawa własności gwarantowanego przez Konstytucję RP.

W konkluzji strony zapewniły, że nie sprzeciwiają się całkowicie planowanej budowie (dobudowie), jednak oczekują poszanowania interesów osób trzecich, którego - w ich przekonaniu – podjęta decyzja nie gwarantuje.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w niniejszej sprawie sporne pozostają ustalenia dotyczące wyznaczenia szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W tym kontekście zwróciło więc uwagę, że WSA w Lublinie w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 546/15, odnosząc się do szerokości elewacji frontowej podkreślił, iż zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Sąd podzielił tym samym ówczesne stanowisko organu w zakresie wyznaczenia tego parametru jako 14,5 m ze względu na realizację inwestycji w formie pierzejowej. Taka wartość wynikała z ustalenia, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 13,5 m, co przy tolerancji 20% daje wartość 16,2 m, a zatem wartość większą niż ustalona w obecnie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że w powołanym wyroku Sąd uznał, iż okoliczność realizacji nowego obiektu w maksymalnej szerokości frontu działki, co może spowodować konieczność dokonania zmian w budynku należącym do odwołujących, nie podlega ocenie na tym etapie postępowania.

Uchylając natomiast poprzednie decyzje organów obu instancji Sąd wytknął jedynie niewłaściwe wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.

Mając powyższe na uwadze Kolegium przytoczyło treść § 7 ust. 1 rozporządzenia oraz wyjaśniło, że ponowna analiza obszaru przeprowadzona na potrzeby określenia parametrów zabudowy na niej się znajdującej zawiera (w pkt VI ppkt 4) opis budynków mieszkalnych, których wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi od 4,0 m do 14,5 m, a zatem średnia wysokość to 9,5 m. Taką też wysokość dla nowego obiektu wyznaczył organ pierwszej instancji.

Ponadto w kwestionowanej obecnie decyzji ustalono wysokość kalenicy na poziomie do 13,0 m, co organ poparł stwierdzeniem, że średnia wysokość kalenicy budynków znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wynosi 11,5 m, z tym, że na działce nr ew. [...] wysokość kalenicy wynosi 13,0 m, a na działce nr ew. 48 - 13,5 m. W ocenie Kolegium ustalenie wskazanego parametru na poziomie 11,5 m ma zatem oparcie w wynikach analizy obszaru, bowiem mieści się w przedziale geometrii dachów budynków występujących w tym obszarze.

Odnosząc się zarzutów odwołania organ drugiej instancji uznał je za niezasadne podkreślając, że z częścią z nich polemizował już Sąd w powołanym wyżej wyroku z dnia [...] stycznia 2016 r.

Końcowo organ odwoławczy zaznaczył, że odwołanie ma charakter grupowy i jako takie zostało wniesione w dniu [...] września 2016 r., co nakazuje stwierdzić, że T. W., K. W., B. W. i J. K. wnieśli przedmiotowe odwołanie z uchybieniem terminu, nie występując przy tym o jego przywrócenie (Kolegium wyjaśniło, że w przypadku tych odwołujących doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2016 r., a zatem termin do wniesienia odwołania dla nich wpłynął z dniem [...] sierpnia 2016 r.). W odniesieniu do wymienionych osób - jak stwierdziło Kolegium - ma więc zastosowanie art. 134 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję ostateczną złożyli wspólnie: G. W., T. W., M. W., K. W., B. W. i J. K.. Wnosząc w skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości skarżący podnieśli, iż utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji narusza przepisy rozporządzania w następującym zakresie:

- wysokości planowanej inwestycji, gdyż zezwala na wybudowanie budynku bezpośrednio przylegającego do już istniejącego o wysokości półtora kondygnacji wyższej;

- posadowienie nowego budynku z naruszeniem prawa do naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (w tym kontekście skarżący podnieśli, że decyzja organu pierwszej instancji wyznacza linię zabudowy od strony północnej na całą szerokość działki, zaś taka zabudowa spowoduje zamurowanie okien w łazienkach w ich mieszkaniach).

Dodatkowo skarżący zarzucili, że organy orzekające w sprawie nie uwzględniły istniejącego drzewostanu, podczas gdy planowana budowa bezpośrednio zagraża blisko stuletniej brzozie o walorach pomnika przyrody. Stwierdzili także, że decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo własności gwarantowane Konstytucją RP, gdyż wydano ją bez uzyskania od nich zgody na budowę w granicy w sposób umożliwiający inwestorowi "doklejenie się" do ściany budynku stanowiącego ich własność.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium oceniło je jako bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r. wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcia te nie naruszają przepisów prawa materialnego ani też przepisów prawa procesowego w stopniu dającym podstawy do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie na wniosek A. B. warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w parterze na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...], położonej przy ul. [...] w L.. Przypomnieć należy, że wniosek ten został uwzględniony ww. decyzją organu pierwszej instancji, która mocą zaskarżonej decyzji organu odwoławczego została utrzymana w mocy.

W kontekście oceny legalności powyższych rozstrzygnięć istotne znaczenie ma fakt, że zostały one wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, będącego skutkiem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (na skutek skargi tych samych osób, co obecnie) prawomocnym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 546/15 poprzednio wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] maja 2015 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Uchylając owe, uprzednio wydane w sprawie decyzje (również orzekające o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem A. B.), Sąd zakwestionował przyjęty w nich sposób określenia parametru projektowanego budynku w postaci wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Sąd uznał bowiem, że organy wadliwie zastosowały przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia, odwołując się przy ustalaniu wysokości zabudowy na działce nr ewid. [...] wyłącznie do innych decyzji o warunkach zabudowy, wydanych dla inwestycji na działkach sąsiednich. Sąd podkreślił w tym względzie, że parametry nowej zabudowy ustala się wyłącznie w odniesieniu do zabudowy już istniejącej. W konsekwencji za niewystarczające uznał ustalenia zawarte w załączonej do ówczesnej decyzji organu pierwszej instancji analizie uwarunkowań zagospodarowania terenu, sprowadzające się do jedynie ogólnikowej informacji, iż w obszarze analizowanym znajdują się "budynki mieszkalne o wysokości od II do IV kondygnacji nadziemnych o zasięgu od 9,0 m do 15,0 m nad terenem, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych mieści się w przedziale od 4,0 m do 14,0 m". Sąd stwierdził bowiem, że z informacji tych nie wynika, jakiej wysokości są poszczególne budynki, zwłaszcza znajdujące się na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestora, ani też jakie konkretnie budynki zostały w analizie uwzględnione. Wskazane braki, w ocenie Sądu, uniemożliwiały ocenę, czy zaistniały przesłanki ustalenia wysokości planowanej zabudowy w inny sposób, niż określony w § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia.

Jednocześnie Sąd w powołanym wyżej wyroku jako niezasadne ocenił pozostałe zarzuty skargi. W szczególności podkreślił, że organ prawidłowo określił szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku, ustalając ten parametr jako 14,5 m. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że z analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu, w której - w przeciwieństwie do wysokości - szczegółowo wskazano szerokości budynków znajdujących się w obszarze nią objętym, wynika, że średnia szerokość elewacji frontowej wynosi 14,7 m, a więc jest większa, niż ustalona w zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił przy tym, że okoliczność, iż realizacja obiektu o maksymalnej szerokości może wymagać zmian w budynku należącym do skarżących, nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Okoliczność tę bierze bowiem pod uwagę organ architektoniczno–budowlany już na etapie udzielania pozwolenia na budowę, uwzględniając przepisy techniczno-budowlane, w tym art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. – dalej jako "Pr. bud."), dotyczący ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Powyższe uwagi są o tyle istotne, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") ocena prawna przedstawiona w powołanym wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 546/15 wiązała na dalszym etapie postępowania organy administracji, jak i wiąże obecnie Sąd. Przepis ten stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z poglądem wyrażonym we wcześniej wydanym w sprawie prawomocnym wyroku, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1865/11, Lex nr 1293568).

Analiza ustaleń przedstawionych w obecnie zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. prowadzi do wniosku, że organy prawidłowo zastosowały się do wytycznych wyrażonych w ww. wyroku z dnia [...] stycznia 2016 r., uwzględniając jednocześnie wyrażoną przez Sąd ocenę prawną.

Wykonaną ponownie analizę zagospodarowania terenu, stanowiącą załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, w części odnoszącej się do parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, uzupełniono o ustalenie, iż w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od 4,0 m do 14,5 m, której średnia wynosi 9,5 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych położonych na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] i [...], z którymi przedmiotowy budynek będzie tworzył całość architektoniczną nie przekracza 9,5 m. Wartość tę organ przyjął zatem za parametr dla wnioskowanej inwestycji.

Powyższe ustalenie poparto obliczeniami wskaźników zabudowy przedstawionymi w formie tabeli, z której wynika, że omawiany parametr dla działek sąsiednich względem działki nr [...] (najbliżej tej działki położonych z obu jej stron) wynosi odpowiednio: dla działki nr [...] – 11,5 m, dla działki nr [...] – 8,5 ma, dla działki nr [...] – 9,5 m oraz dla działki nr [...] – 8,5 m.

Organ ustalił więc na nowo wysokość planowanego obiektu, prawidłowo stosując w tym względzie § 7 ust. 3 rozporządzenia. Skoro bowiem z przytoczonych wyżej ustaleń jednoznacznie wynikało, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, na działkach sąsiednich względem działki przeznaczonej pod przedmiotową inwestycją, przebiega tworząc uskok, zasadnie wysokość nowej zabudowy określono jako średnią wielkość tego parametru występującą na obszarze analizowanym. Nie budzi przy tym wątpliwości, że tym razem organ parametru tego nie odnosił do obiektów jeszcze nie istniejących, dla których dopiero została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy.

Pozostałe parametry planowanej inwestycji zostały określone w sposób analogiczny, jak w poprzednio wydanej decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2015 r., zaś akceptacja tych ustaleń przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r., czyni ponowne rozważania w tym zakresie zbędnymi. Zbędne jest tym samym również ponowne odnoszenie się do podtrzymanych przez skarżących w obecnie złożonej skardze zarzutów dotyczących realizacji spornego budynku jako bezpośrednio przylegającego do budynku na działce sąsiedniej, stanowiącego własność skarżących (w tym do uwypuklonej w skardze kwestii ewentualnej konieczności zamurowania otworów okiennych), jak też związanej z tym konieczności wprowadzenia zmian w tym ostatnim obiekcie. Aktualna pozostaje bowiem ocena, iż określenie szerokości elewacji frontowej dla projektowanego budynku jako wartości odpowiadającej całej szerokości działki nr [...] (14,5 m), jest prawidłowe w świetle średniej szerokości elewacji frontowej budynków występujących w obszarze analizowanym (dodatkowo w tym miejscu należy zgodzić się z Kolegium, że realizacja planowanego obiektu jako bezpośrednio przylegającego do ścian budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich wpisuje się także w pierzejową formę zabudowy wzdłuż ul. [...]), zaś konieczność ewentualnych zmian w budynku skarżących będzie oceniana dopiero na etapie orzekania przez właściwy organ architektoniczno-budowlany w ramach postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu może być bowiem dopiero badane zachowanie przez inwestora wymogów wynikających z Pr. bud. oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Dotyczy to również kwestii istniejącego na działce skarżących drzewostanu, albowiem do zasad projektowania obiektów budowlanych - których zachowanie kontroluje organ architektoniczno-budowlany oceniający projekt budowlany – należy również spełnienie wymagań dotyczących środowiska (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "c" Pr. bud.).

Mając na względzie treść zarzutów skargi podkreślić ponadto trzeba, że również geometria dachu projektowanego budynku określona została prawidłowo, tj. zgodnie z dyspozycją § 8 rozporządzenia – w sposób analogiczny do pokryć dachu zabudowy mieszkaniowej występującej na działkach sąsiednich (w szczególności na działkach nr [...] i [...]), z zachowanie wysokości kalenicy do 13 m.

Podsumowując stwierdzić należy, iż organy administracji zasadnie w niniejszej sprawie uznały, że inwestycja objęta wnioskiem A. B. spełnia łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności nie budzi żadnych wątpliwości, że projektowana inwestycja wpisuje się w funkcję zabudowy już istniejącej na danym obszarze (funkcja mieszkaniowa). Zasadnie więc po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, określając przy tym warunki jej realizacji w sposób odpowiadający stanowisku wyrażonemu w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 546/15.

Końcowo konieczne jest odniesienie się do kwestii zachowania terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r. przez poszczególnych odwołujących, na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawidłowo bowiem Kolegium zauważyło, że w przypadku T. W., K. W., B. W. i J. K. doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2016 r. (potwierdzenia odbioru przy karcie 108 akt adm.), a zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przez te osoby upływał z dniem [...] sierpnia 2016 r. Tymczasem wspólne odwołanie wszystkich skarżących od tej decyzji zostało wniesione dopiero w dniu [...] września 2016 r. Bezspornym przy tym pozostaje, że w przypadku G. W. i M. W., którym decyzję pierwszoinstancyjną doręczono odpowiednio w dniu [...] sierpnia 2016 r. i w dniu [...] sierpnia 2016 r., termin do wniesienia odwołania został zachowany.

Powyższa okoliczność winna skutkować rozpatrzeniem przez Kolegium w drodze merytorycznej decyzji wyłącznie odwołań G. W. i M. W., zaś w odniesieniu do odwołań: T. W., K. W., B. W. i J. K. – wydaniem na podstawie art. 134 k.p.a. odrębnego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wydanie zaskarżonej decyzji na skutek – jak wynika z jej sentencji – rozpatrzenia odwołań wszystkich ww. osób, nie stanowi jednak istotnego naruszenia prawa, pozostając bez wpływu na wynik sprawy. W szczególności - w świetle przedstawionych wyżej okoliczności – nie sposób uznać, że Kolegium dopuściło się naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), skoro kontrola decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r. w ramach postępowania odwoławczego była dopuszczalna i konieczna ze względu na skuteczność odwołań pochodzących od dwóch spośród sześciu osób, które wniosły wspólne odwołanie.

Z tych wszystkich względów Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.