Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 423/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z [...] maja 2020 r. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego po rozpoznaniu odwołania A. C. (dalej: Skarżąca), od decyzji z [...] marca 2020 r. znak: [...] Wójta Gminy K., odmawiającej umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w łącznej wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami, pobranych w okresie od 1.06.2018r. do 31.10.2018r. oraz od 1.11.2018r. do 31.10.2019r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję wydano w oparciu o następujące ustalenia:

Decyzją Wójta Gminy K. z [...].01.2020r. znak: [...]ustalono, że świadczenia rodzinne wypłacone Skarżącej w okresie od 1.11.2018r. do 31.10.2019r. w łącznej wysokości [...] są świadczeniami nienależnie pobranymi i podlegają zwrotowi łącznie z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń. Decyzja ta została odebrana przez Skarżącą 20.01.2020r. i nie wniesiono od niej odwołania. Natomiast decyzją z [...].01.2020r. znak: [...] ustalono, że świadczenia rodzinne wypłacone Skarżącej w okresie od 1.06.2018r. do 31.10.2018r. w łącznej wysokości [...] zł także są świadczeniami nienależnie pobranymi i zobowiązano do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Decyzja ta została odebrana 31.01.2020r. i również nie wniesiono od niej odwołania.

W dniu 19.02.2020r. wpłynął wniosek Skarżącej o umorzenie świadczeń. Organ I instancji przedstawił sytuację zdrowotną i finansową rodziny Skarżącej podając, że łączny średni miesięczny dochód rodziny wynosi [...] zł (opierając się na treści złożonych oświadczeń) i wskazał, że średniomiesięczny koszt utrzymania rodziny wyliczono na kwotę [...] zł. Organ ocenił, że rozpatrując sytuację wnioskodawczyni nie znalazł w niej cech szczególnie uzasadnionych okoliczności, które warunkowałyby prawo do umorzenia całości zadłużenia. Podniósł, że do decyzji strony pozostaje rozważenia możliwości skorzystania z ubiegania się o zastosowanie innych ulg, które nie będą "wyczerpujące finansowo" (np. rozłożenie na dogodne raty albo odroczenie spłaty zadłużenia), co pozwoli na zwrot nienależnie pobranych środków z budżetu państwa, a nie będzie rodziło konieczności po stronie organu administracji tak restrykcyjnego podejścia.

W odwołaniu Skarżąca zarzuciła błędne ustalenia faktyczne polegające na nie wzięciu pod uwagę wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej, w tym niewysokich dochodów pięcioosobowej rodziny. GOPS przyjął bowiem, iż jej dochody miesięczne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym Patrykiem oraz jej małżonka pozwalają na bieżące utrzymanie, jednak M. C. nie przekazuje żadnych pieniędzy na utrzymanie rodziny wobec czego Skarżąca zmuszona będzie założyć sprawę o alimenty z uwagi na zachowanie męża. Wskazała, że niepełnosprawny syn leczy się prywatnie neurologicznie, wizyta kosztuje ok. [...]zł, potrzeba wyjazdu jest raz na 2 miesiące, nadto koszt rzędu [...] zł tytułem wynajęcia kierowcy na wyjazd do R.. Zarzuciła, że organ nie uwzględnił kosztów wyżywienia wieloosobowej rodziny, niespodziewanych wydatków w postaci zakupu niezbędnej odzieży czy nagłego wyjazdu do lekarza co bezsprzecznie powoduje, iż wskazana kwota przychodów jest niewystarczająca do zaspokojenia niezbędnych potrzeb rodziny, w tym kosztów leczenia. Skarżąca wskazała, że i ona leczy się na [...], a dodatkowo w sezonie zimowym znaczną część dochodów pochłaniają koszty utrzymania domu. Organ nie dostrzega więc, że w przypadku braku umorzenia będzie musiała zadłużyć się aby spłacić należność, ewentualnie spowoduje to nadmierne zubożenie i tak już niewysokiego budżetu rodzinnego.

Organ II instancji rozpoznając sprawę w wyniku odwołania podniósł, że podstawę decyzji w sprawie zastosowania ulg w spłacie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych stanowi art.30 ust.9 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, według którego, organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w sposób dokładny obrazuje sytuację wnioskodawcy. Z protokołu przesłuchania Skarżącej z 3.03.2020r. oraz innych dokumentów wynika, że jej rodzina składa się z pięciu osób: Skarżącej, męża M. C. (lat 45) oraz trzech synów – K. C. (lat 20), P. C. (lat 21) i J. C. (lat 18). Syn P. legitymuje się orzeczeniem o [...] stopniu niepełnosprawności (niepełnosprawność istnieje od urodzenia). Źródłem utrzymania rodziny są: wynagrodzenie męża z tytułu zatrudnienia na pełny etat w firmie "[...]", które - za okres (listopad, grudzień, styczeń) wynosiło [...]zł netto; renta syna P. w wysokości [...] zł miesięcznie i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...] zł miesięcznie, świadczenie pielęgnacyjne Skarżącej w kwocie [...] zł miesięcznie, świadczenia rodzinne na syna J. w kwocie [...] zł miesięcznie i świadczenie wychowawcze w kwocie [...] zł. Syn K. jest bezrobotny. Mąż Skarżącej zatrudniony jest także na umowę zlecenie w firmie "[...]", lecz Skarżąca nie przedłożyła informacji o dochodzie z tej firmy gdyż - jak podała w oświadczeniu z 19.03.2020r. - nie posiada wiedzy o tym zatrudnieniu. W okresie od 15.02.2020r. do 26.02.2020r. mąż Skarżącej przebywał w szpitalu (uległ wypadkowi, którego następstwem jest [...]), zatem przez jakiś czas nie będzie pracował, ale - skoro zatrudnienie w pierwszej z wymienionych firm trwa od 2007r. na umowę o pracę, to będzie mógł pobierać (lub już pobiera) świadczenia z ubezpieczenia społecznego z ZUS. SKO, za organem I instancji ustaliło, że łączny dochód rodziny wyniósł - [...]zł. Stałe obciążenia finansowe rodziny (co wynika z treści protokołu przesłuchania strony) to: opłata za energię elektryczną [...] zł miesięcznie, opał [...] zł (za okres od października do kwietnia, tj. 7 miesięcy), czyli średnio miesięcznie [...]zł, telefon - [...] zł miesięcznie, wywóz śmieci - [...] zł na kwartał/ 3 miesiące - [...]zł, podatek od nieruchomości - [...] zł rocznie, czyli miesięcznie - [...]zł, wydatki związane z leczeniem syna P. , tj. wizyta neurologiczna - [...] zł miesięcznie, opłata za internet - [...] zł miesięcznie, butla gazowa - [...] zł miesięcznie. Wydatkami rodziny są ponadto bieżące potrzeby (wg oświadczenia z 3.03.2020r.): zakup żywności - [...] zł, środki czystości - [...] zł, zakup leków - [...] zł miesięcznie minus [...] zł z tytułu wizyty neurologicznej, którą uwzględniono już w wydatkach powyżej. Średni miesięczny koszt utrzymania rodziny wynosi zatem [...] zł. Do dyspozycji rodziny, po odliczeniu stałych miesięcznych wydatków podanych przez Skarżącą do protokołu, a także w oświadczeniu — pozostaje kwota [...] zł, która może służyć zabezpieczeniu innych potrzeb rodziny, ale jednocześnie - w ocenie SKO - pozwolić na spłatę nienależnie pobranych świadczeń. Z w/w ustaleń wynika, że sytuacji Wnioskodawczyni nie da się zakwalifikować jako wyjątkowej, uzasadniającej zastosowanie wobec niej instytucji w postaci umorzenia nienależnie pobranych świadczeń zatem nie zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności przemawiające za umorzeniem należności. Organ zauważył, że stosując ulgi w spłacie należności pochodzących ze środków publicznych, w tym w szczególności ulg najdalej idących, jaką niewątpliwie jest umorzenie należności, obowiązkiem organów administracji jest uwzględnianie interesu publicznego. Świadczenia rodzinne wypłacone Skarżącej sfinansowane zostały z budżetu państwa, a więc ze środków publicznych. W takiej sytuacji organy administracji publicznej muszą również dbać, aby nie tylko uwzględniać słuszny interes strony, ale również słuszny interes społeczny. Jeżeli natomiast Skarżąca nie jest w stanie spłacić jednorazowo kwoty należności, to może skorzystać z innej formy ulgi, bądź to w postaci odroczenia terminu płatności, czy rozłożenia na raty, o czym poinformował Skarżącą organ I instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zgromadzony materiał dowodowy w pełni zobrazował sytuację rodziny Skarżącej i był wystarczający do dokonania oceny na płaszczyźnie art. 30 ust.9 ustawy. Odnośnie kwestii niełożenia męża na utrzymanie rodziny, to jeżeli faktycznie sytuacja taka miałaby miejsce, SKO wskazało, że Skarżąca może wykorzystać możliwość wystąpienia z pozwem o alimenty. Kolegium wskazało, że w odwołaniu podano koszt wizyty neurologicznej syna[...]-[...] zł + [...] zł na koszty dojazdu. Wizyty mają odbywać się raz na dwa miesiące, co daje w przeliczeniu na miesiąc kwotę [...] - [...] zł. W piśmie z 2 marca 2020 r. A. C. te same koszty oceniła na kwotę [...] zł miesięcznie. Podobnie w protokole z 3 marca 2020 r. również określiła koszty wizyty na [...] zł miesięcznie. Zdaniem Kolegium rozbieżności w kwotach ww. wydatków powstały na skutek negatywnej decyzji z GOPS, a tym samym wykazywane w odwołaniu wydatki zostały zawyżone. Z tego względu dla celów rozpoznania sprawy o umorzenie wzięto pod uwagę kwoty podane przez Skarżącą w marcu 2020 r., jako wiarygodne. Kolegium dostrzegło też, że w okresie zimowym rodzina ponosi podwyższone wydatki związane z ogrzewaniem domu. Zgodnie z oświadczeniem strony w rozliczeniu ujęto kwotę [...] zł na poczet opału (1/7 z kwoty [...] zł). Niniejsza decyzja wydawana jest w maju 2020 r., czyli po zakończeniu "sezonu grzewczego" zatem obecnie sytuacja dochodowa rodziny z powodu braku kosztów ogrzewania jest lepsza niż w marcu 2020.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (nazwanej: "odwołaniem") Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na nie wzięciu pod uwagę wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej Skarżącej, w tym niewysokich dochodów rodziny. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu powtórzyła argumentacją zawartą w odwołaniu wskazując w szczególności, że kwota [...] nie wystarcza na utrzymanie pięcioosobowej rodziny, zwłaszcza, że pod koniec lutego mąż Skarżącej uległ wypadkowi którego następstwem było mnogie złamanie podudzia. Wskazała, że organ nie dostrzega, iż w przypadku braku umorzenia Skarżąca będzie musiała zadłużyć się by spłacić należność, co nadmiernie zuboży i tak już niewysoki budżet rodziny, która obecnie znajduje się w tragicznej sytuacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych rozstrzygnięć stanowił art. 30 pkt. 9 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111). W myśl tego przepisu organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na to, że redakcja zacytowanego przepisu wskazuje, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ może umorzyć". Przy działaniu w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma zatem prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co nie oznacza, że może ono nosić cechy dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego, wynika z przepisu prawa materialnego, jakim jest cytowany wyżej przepis art. 30 ust. 9 ustawy, a ograniczony jest ogólnymi regułami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach kpa. Mając to na uwadze – aby móc uznać podjętą, na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy decyzję, za zgodną z przepisami prawa, jej wydanie musi być poprzedzone zgromadzeniem materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranego materiału (art. 80 k.p.a.) przez pryzmat ustalenia "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących sytuacji rodziny" osoby wnioskującej, a kolejno oceny tych okoliczności z punktu widzenia zastosowania jednej z "ulg" w spłacie nienależnie pobranego świadczenia, o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy.

Jednocześnie ocena istnienia "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących sytuacji rodziny" dających organom możliwość do umorzenia, odroczenia terminu płatności czy rozłożenia na raty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych winna być dokonywana w odniesieniu do aktualnej sytuacji życiowej (materialnej, dochodowej, zdrowotnej) rodziny wnioskodawcy. Organ administracji publicznej, rozpoznając sprawę administracyjną, ma bowiem obowiązek każdorazowo brać pod uwagę zarówno stan prawny, jak i stan faktyczny istniejący w chwili podejmowania decyzji, co jest szczególnie istotne właśnie w przypadku rozstrzygnięć wydawanych w przedmiocie "ulg" w spłacie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. Podstawą bowiem dla podjęcia decyzji w tym zakresie musi być ustalenie faktycznie istniejących ważnych powodów mających wpływ na funkcjonowanie rodziny i skonfrontowanie ich z konkretną (realną i aktualną) możliwością spłaty nienależnie pobranych świadczeń. Innymi słowy przesłanką zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności jest każdorazowo ustalenie sytuacji dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy oraz ocena tej sytuacji. Wspomniane tzw. uznanie administracyjne oznacza, jak już wskazano uprzednio, że organ ją podejmujący ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia zależnie od okoliczności sprawy, przy czym oczywistym przy tym jest, że rozstrzygnięcie to winno zapaść po wnikliwym wyjaśnieniu sprawy i rozważeniu wszystkich okoliczności, a decyzja winna być wyczerpująco i logicznie uzasadniona.

Organy administracji publicznej w uzasadnieniu swoich decyzji wskazały, że w niniejszej sprawie sytuacji rodziny Skarżącej nie sposób uznać za szczególnie uzasadnioną i dającą prawo do umorzenia należności. W uzasadnieniu organ podkreślił, że jej rodzina składa się z pięciu osób: Skarżącej, jej męża M. (lat 45) oraz trzech synów – K. (lat 20), P. (lat 21) i J. (lat 18), przy czym P. jest od urodzenia osobą niepełnosprawną (legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności), a K. jest bezrobotny. Źródłem utrzymania rodziny są: wynagrodzenie męża z tytułu zatrudnienia na pełny etat w firmie "[...]", w wysokości [...]zł netto; renta P. [...] zł miesięcznie, zasiłek pielęgnacyjny [...]zł miesięcznie, świadczenie pielęgnacyjne Skarżącej [...] zł miesięcznie, świadczenia rodzinne na syna J. [...]zł miesięcznie i świadczenie wychowawcze 500 zł. Organ ustalił też, że mąż Skarżącej zatrudniony jest także na umowę zlecenia w firmie "[...]", lecz nie uwzględnił dochodów z tego tytułu bowiem Skarżąca nie przedłożyła informacji o dochodzie z tej firmy podając w oświadczeniu z 19.03.2020r., że nie ma wiedzy o tym zatrudnieniu. SKO uwzględniło również eksponowany w skardze fakt, iż od 15.02.2020r. do 26.02.2020r. mąż Skarżącej przebywał w szpitalu w związku z wypadkiem, którego następstwem jest mnogie złamanie podudzia, wskazując, że przez jakiś czas nie będzie pracował, ale - skoro zatrudnienie w pierwszej z wymienionych firm trwa od 2007r. na umowę o pracę, to będzie mógł pobierać (lub już pobiera) świadczenia z ubezpieczenia społecznego z ZUS. Skarżąca w skardze nie podważyła ustaleń organów, iż łączny dochód rodziny wyniósł [...] zł. Zasadnie też ustalono stałe obciążenia finansowe rodziny na które składa się: opłata za energię elektryczną [...] zł miesięcznie, opał [...] zł (za okres od października do kwietnia, tj. 7 miesięcy)- średnio miesięcznie [...]zł, telefon - [...] zł miesięcznie, wywóz śmieci - [...] zł na kwartał/ 3 miesiące - [...] zł, podatek od nieruchomości - [...] zł rocznie, a miesięcznie - [...]zł, wydatki związane z leczeniem P. (wizyta neurologiczna - [...] zł miesięcznie), opłata za internet - [...] zł miesięcznie, butla gazowa - [...] zł miesięcznie. Wydatkami rodziny są ponadto bieżące potrzeby: zakup żywności - [...] zł, środki czystości - [...] zł, zakup leków - [...] zł miesięcznie minus [...] zł z tytułu wizyty neurologicznej, którą uwzględniono powyżej. Prawidłowe są zatem ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania rodziny na kwotę [...] zł. Uwzględniając powyższe rozliczenie zasadnie wskazują organy, że do dyspozycji rodziny, po odliczeniu stałych miesięcznych wydatków podanych przez Skarżącą w toku postępowania administracyjnego, pozostaje kwota ok. [...] zł, która może służyć zabezpieczeniu innych potrzeb rodziny, ale jednocześnie pozwoli na spłatę nienależnie pobranych świadczeń, której to spłaty Skarżąca może dokonywać choćby w stosownych ratach.

Wobec przedstawionej sytuacji rodziny Skarżącej, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że dochody rodziny Skarżącej pozwalają na pełne pokrycie niezbędnych kosztów utrzymania jej i jej rodziny, a także na zwrot nienależnie pobranych przez nią świadczeń. Natomiast argumentacja i interpretacja faktów przedstawiona przez organy orzekające w sprawie jest zrozumiała.

W niniejszej sprawie organ zebrał obszerny materiał dowodowy, który ocenił z zachowaniem zasad doświadczenia życiowego i logiki. Ocena ta w żadnym wypadku nie jest dowolna, a uzasadnienie obu decyzji zostało sporządzone z zachowaniem wszelkich wymogów procesowych. Pozwalało to na zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenę prawną, z której wynika ze wbrew swoim twierdzeniom Skarżąca znajduje się w sytuacji obiektywnie umożliwiającej spłatę zobowiązań, a w sprawie nie występują okoliczności uzasadniające umorzenie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Tym samym skoro z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynikają okoliczności o jakich mowa w art. 30 ust.9 ustawy nie można zarzucić organom obu instancji błędnej wykładni tego przepisu. Podnoszenie, że mąż Skarżącej nie łoży na utrzymanie rodziny jest okolicznością ważną, ale zdaniem Sądu, nie przesądzającą o braku możliwości dokonania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, w sytuacji gdy Skarżąca nie wystąpiła z pozwem przeciwko mężowi o alimenty. Sama okoliczność pozostawania w trudnej sytuacji finansowej nie stanowi podstawy do umorzenia nienależnie pobranych świadczeń gdyż pozostawanie w trudnej sytuacji jest w ogóle przesłanką pobierania danego świadczenia – zwłaszcza że jest ono uzależnione właśnie od niskich dochodów na osobę w rodzinie.

Zdaniem Sądu, organy wykazały, że zebrany materiał dowodowy obrazuje w sposób oczywisty, że sytuacja rodziny Skarżącej w dacie orzekania przez organy nie była wyjątkowo trudna, a tym samym nie zachodziły wobec niej szczególne okoliczności, dotyczące sytuacji rodziny, o których mowa w art. 30 ust. 9 ustawy. Natomiast uznanie administracyjne, towarzyszące wydaniu decyzji, oznacza, że organ ją podejmujący ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia zależnie od okoliczności sprawy, przy czym oczywistym jest, że rozstrzygnięcie to powinno zapaść po wnikliwym wyjaśnieniu sprawy i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a decyzja powinna być wyczerpująco uzasadniona ze szczególnie skrupulatnym uwzględnieniem przez organ obowiązków płynących z zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szerszego uzasadnienia niż decyzje o charakterze związanym, gdyż powinny wskazywać, jakie względy zdecydowały o wyborze danego rozstrzygnięcia. Dokonana w tej mierze analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organy dokonały pełnej i wszechstronnej oceny sytuacji dochodowej i rodzinnej Skarżącej.

Uwzględniając powyższe Sąd oddalił skargę nie dostrzegając naruszenia przez organy obu instancji art. 30 ust. 9 ustawy ani żadnego z przepisów procedury administracyjnej. Organy dokonały szczegółową analizę ustalonego w sprawie stanu faktycznego, wzięły pod uwagę wskazane powyżej okoliczności sprawy i dowody, a następnie dokonały ich oceny zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Organy uzasadniły swoje stanowisko w sprawie z zachowaniem wymogów płynących z art. 11 kpa i szczegółowo określonych w art. 107 § 3 kpa wskazując fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.