Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 41/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu i Turystyki
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4  art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)  art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 32
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 715
law: ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sportu i Turystyki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1051/19 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 25 lutego 2019 r. nr 99/26/DSW/2019 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1051/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 25 lutego 2019 r., nr 99/26/DSW/2019, w przedmiocie przyznania stypendium sportowego w pkt. 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt. 2. zasądził od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Organ zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. w zw. z art. 32 Konstytucji RP, prowadzące do nieuzasadnionego uznania, że Organ zastosował przepisy prawa materialnego niezgodne z Konstytucją RP, a nowelizacja związana z podniesieniem rangi przepisów przedmiotowego prawa materialnego z rozporządzenia do ustawy miała charakter pozorny;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niezasadnej uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 25 lutego 2019 r. nr 99/26/DSW/2019 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego oraz nieuwzględnienie faktu, że Organ działał w ramach przepisów prawa materialnego rangi ustawowej obowiązujących w dniu wydania decyzji administracyjnej, które nie zostały uznane za niezgodne z Konstytucją RP, jak również pominięcie obowiązku Organu traktowania sportowców pełnosprawnych jak i niepełnosprawnych na tych samych zasadach i w ramach tego samego systemu prawnego.

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż Organ nie podjął wszelkich czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia okoliczności uzasadniających wydanie decyzji odmawiającej przyznania stypendium sportowego, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uwzględnienia skargi

podlegającej oddaleniu i uchylenia zaskarżonej decyzji Organu mimo prawidłowo przeprowadzonego postępowania i prawidłowo wydanego rozstrzygnięcia;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zawarcie w uzasadnieniu wyroku oceny dotyczącej okoliczności faktycznych sprawy sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, realiami środowiska sportowego osób niepełnosprawnych oraz panujących w tej dziedzinie reguł, pominięcie wyczerpującego i obszernego stanowiska Ministra w zakresie uzasadnienia rozstrzygnięcia administracyjnego, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia przyjęcia odmiennego przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, co w konsekwencji wykluczyło możliwość ustalenia motywów orzeczenia, poznania słuszności zaprezentowanego przez Sąd poglądu i odtworzenia rozumowania Sądu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie przyznania stypendium sportowego stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnicze znaczenie dla oceny odnośnie do braku zgodności z prawem kontrolowanej decyzji miała wiążąca ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2633/17, którym Sąd ten orzekając w sprawie ze skargi strony na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 20 października 2017 r., nr 1051/26/DSW/2017, w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego, uchylił tę decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia 2 sierpnia 2017 r. Odwołując się w związku z tym – jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 153 p.p.s.a., Sąd I instancji stwierdził, że aktualnie kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem wymienionego przepisu prawa, albowiem – jak wynika to z prezentowanej w tej mierze argumentacji – w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się określone tym przepisem przesłanki odstąpienia od wiążącej oceny prawnej wyrażonej w pierwotnie wydanym w sprawie wyroku z dnia 6 lipca 2018 r. Stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie odpowiada bowiem normatywnej treści § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, którego konstytucyjność – z uwagi na brak korespondencji z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP – została zakwestionowana w pierwotnie wydanym w sprawie wyroku. Zdaniem Sądu I instancji nie doszło więc do zmiany stanu prawnego, a o braku zgodności z prawem (ponownie wydanej w sprawie) zaskarżonej decyzji – niezależnie od naruszenia art. 153 p.p.s.a. – należało również, zdaniem tego Sądu, wnioskować na podstawie niewłaściwego – w relacji do zgromadzonych dowodów – zastosowania art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie oraz braku rozważenia możliwości zastosowania art. 32 ust. 1j tej ustawy.

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

W odpowiedzi na zarzuty skargi kasacyjnej trzeba przede wszystkim podkreślić – co nie jest bez znaczenia dla oceny ich zasadności, a co za tym idzie skuteczności – że podstawowy charakter skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia, wynika przede wszystkim z faktu, że umożliwia ona z inicjatywy stron oraz niektórych organów państwowych przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli wyroków wydawanych w pierwszej instancji przez wojewódzkie sądy administracyjne oraz niektórych postanowień tych sądów kończących postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej, a istotą wywołanego skargą kasacyjną postępowania jest weryfikacja, w granicach wyznaczonych stawianymi zarzutami kasacyjnymi, zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Nie zaś – co trzeba podkreślić – ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie.

Jeżeli tak, to za nie mniej uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że skarga kasacyjna stanowi środek służący – albowiem tak właśnie należałoby do tego podejść – podjęciu na gruncie stawianych w niej zarzutów merytorycznej polemiki z zaskarżanym nią wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W tym też kontekście należy podnieść – co wymaga szczególnego podkreślenia – że ocena zasadności oraz skuteczności stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów nie może abstrahować od znaczenia konsekwencji wynikających z faktu, że w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).

Wobec zaś znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym powinny czynić zadość stawiane na ich podstawie zarzuty, ocena ich zasadności nie może pomijać tego, że z zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają właśnie zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).

Uwzględniając powyższe i operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi trzeba stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Nie jest bowiem zasadny zarzut z 2 ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Po pierwsze dlatego, że jego ocena nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13), bo na tej właśnie podstawie omawiany zarzut został postawiony. W tej zaś mierze trzeba przede wszystkim podkreślić, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi słowy wykazana, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej – co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z jej treści – wskazanego elementu nie zawiera, co nie jest bez znaczenia dla wniosku odnośnie do braku skuteczności omawianego zarzuty kasacyjnego.

Zwłaszcza, że podważeniu zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji wyznaczonej omawianym zarzutem kasacyjnym nie może służyć "zabieg" polegający na odwoływaniu się przez organ administracji do przywoływanych w skardze kasacyjnej judykatów Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. s. 8 – 9). Wbrew oczekiwaniom skarżącego kasacyjnie organu "zabieg" tego rodzaju nie może być uznany za przydatny – a co za tym idzie i za skuteczny – jeżeli nie wyjaśnia znaczenia konsekwencji poglądów prawnych wyrażonych w przywoływanych judykatach w relacji do podnoszonych wad i deficytów uzasadniania kontrolowanego wyroku, które powinny być przy tym – a tak nie jest – jasno i wyraźnie wskazane oraz nazwane. Ograniczenie się w tej mierze do twierdzenia, że "[...] uzasadnienie zaskarżonego wyroku [...] zawiera jedynie ogólnikowe wskazanie przepisów prawnych, z pominięciem wyjaśnienia odmiennego od Organu stanowiska w sprawie, odnieść wrażenia, iż WSA dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w sprawie, co nie pozostaje bez wpływu na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku powoduje, iż nie stanowi ono odzwierciedlenia toku badanej sprawy [...], przedstawiającego sposób rozumowania sądu uzasadniający wydanie takiego rozstrzygnięcia, które umożliwia stronie zrozumienie racji jakimi kierował się są badając legalność zaskarżonej decyzji [...]." (s. 8 skargi kasacyjnej), nie dość, że – wobec jego enigmatyczności – nie czyni zadość omawianemu oczekiwaniu, to również nie czyni zadość wymogom, o których była powyżej, a mianowicie wymogom wynikającym z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a.

W kontekście natomiast prezentowanego w "rekapitulacji" przywołanego stanowiska skarżącego kasacyjnie organu stwierdzenia, że "[...] Organ nie zgadza się z treścią zapadłego wyroku [...]" (s. 8 skargi kasacyjnej) – i zarazem po drugie – o braku zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego trzeba wnioskować również na tej podstawie, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.

Przypomnienia również wymaga, że zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

Co więcej, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., to również – jeżeli nie przede wszystkim, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów – zostało sporządzone w sposób, który nie dość, że umożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia, to również – co wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu trzeba podkreślić – w dostateczny sposób wyjaśnia motywy, którymi kierował się Sąd I instancji stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem.

Podkreślając w tym kontekście – oraz odwołując się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 184 in fine p.p.s.a. w zakresie, w jakim ocena odnośnie do braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji motywowana była przez Sąd I instancji niewłaściwym, w relacji do zgromadzonych w sprawie dowodów, zastosowaniem art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie oraz brakiem rozważenia możliwości zastosowania art. 32 ust. 1j tej ustawy (s. 5 – 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – że art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. pozostaje w ścisłym funkcjonalnym związku z art. 153 p.p.s.a. (którego naruszenia skarga kasacyjna nie zarzuca), przypomnienia wymaga, że utrata mocy wiążącej oceny prawnej, o której mowa w tym przepisie prawa (odnośnie do istoty oraz znaczenia związania oceną prawną por. np. wyroki NSA z dnia: 5 października 2022 r., sygn. akt III OSK 6512/21; 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt I OSK 14/21; 22 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 568/19; 17 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 922/21), między innymi, może nastąpić w przypadku zmiany stanu prawnego powodującej zdezaktualizowanie się (pierwotnie) wyrażonego poglądu prawnego – w tym również w związku z tzw. derogacją trybunalską – a także podjęcia w innej sprawie, w trybie art. 269 p.p.s.a., uchwały zawierającej odmienną wykładnię prawa niż wynikająca z wydanego wyroku (por. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08), jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych zaistniałych po wydaniu orzeczenia sądowego.

Abstrahując już nawet od tego, że skarżący kasacyjnie organ nie wykazał, że w rozpatrywanej sprawie zaktualizowały się przesłanki odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2633/17 – a mianowicie, że wobec zaistnienia którejkolwiek z powyżej przywołanych sytuacji utraciła wiążącą moc ocena prawna wyrażona w przywołanym i prawomocnym wyroku – trzeba stwierdzić, że zmiany stanu prawnego skutkującej zdezaktualizowaniem się (pierwotnie) wyrażonego w sprawie poglądu prawnego z całą pewnością nie sposób jest wiązać z konsekwencjami zmian wprowadzonych do ustawy o sporcie ustawą nowelizującą z dnia 20 lipca 2017 r., z mocą obwiązującą od dnia 29 listopada 2017 r. Zestawiając normatywną treść przepisu art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie z normatywną z treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej – którego konstytucyjność, z uwagi na brak korespondencji z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP została zakwestionowana w pierwotnie wydanym w sprawie prawomocnym wyroku z dnia 6 lipca 2018 r. – za uzasadniony trzeba bowiem uznać wniosek, że określone tymi przepisami prawa przesłanki przyznania stypendium sportowego nie uległy zmianie i są takie same. Jeżeli tak, to nie sposób jest twierdzić, że we wskazanym zakresie oraz w relacji do pierwotnie obowiązującego stanu prawnego doszło do jakiejkolwiek jego zmiany – zwłaszcza, że wobec tożsamości treściowej przywołanej regulacji prawnej, o jej zmianie nie sposób jest wnioskować w oparciu o argument z kryterium mocy prawnej aktu normatywnego – a w konsekwencji, że utraciła moc wiążąca ocena prawna wyrażona w przywołanym powyżej prawomocnym wyroku z dnia 6 lipca 2018 r., w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2633/17.

W tym też kontekście – w tym zwłaszcza w korespondencji do przedstawionych na wstępie uwag ze znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – za pobawiony usprawiedliwionych podstaw, a tym samym za nieskuteczny należało uznać zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut błędnej wykładni przepisów art. 32 ust. 1i ustawy o sporcie oraz art. 32 Konstytucji RP.

W tej mierze przypomnienia wymaga bowiem, że błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz, jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, i co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii sporne, a więc innymi, słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. no. wyroki NSA z dnia: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2368/18; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21).

O braku skuteczności omawianego zarzutu kasacyjnego należy więc wnioskować przede wszystkim na tej podstawie, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w odniesieniu do przywołanych przepisów prawa oraz w kontekście wskazywanym przez skarżący kasacyjnie organ, Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne, w rezultacie których w błędny sposób miałby ustalić treść normy prawnej (norm prawnych) rekonstruowanej (rekonstruowanych) z wymienionych przepisów prawa zwłaszcza, że w skardze kasacyjnej nie podjęto nawet próby wykazania na czym zarzucany błąd wykładni miałby polegać. Natomiast teza skarżącego kasacyjnie organu, jakoby ów błąd wykładni polegał na uznaniu, że "[...] Organ zastosował przepisy prawa materialnego niezgodne z Konstytucją RP, a nowelizacja związana z podniesieniem rangi przepisów przedmiotowego prawa materialnego z rozporządzenia do ustawy miała charakter pozorny", w oczywisty wręcz sposób nie odnosi się do wykładni normy prawnej, lecz do jej stosowania w okolicznościach sprawy. Jeżeli przy tym, z uzasadniania zaskarżonego wyroku wynika – co należy uznać za aż nadto jasne i oczywiste (zob. s. 4) – że kwestionowane we wskazany powyżej sposób stanowisko Sąd I instancji wyraził na gruncie stosowania w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 153 p.p.s.a., którego naruszenia skarga kasacyjna nie zarzuca, to w korespondencji do wszystkich przedstawionych argumentów omawiany zarzut kasacyjny tym bardziej należało uznać za niezasadny, a co za tym idzie za nieskuteczny.

Skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ – co należy podkreślić w korespondencji do przedstawionych powyżej uwag wprowadzających – nie mogły również odnieść zarzuty z pkt 2 ppkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, na gruncie których, odpowiednio, zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 3 §1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Podkreślając w punkcie wyjścia, że przepisy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. regulują właściwość sądu administracyjnego, która w rozpatrywanej sprawie z całą pewnością nie została naruszona, trzeba przede wszystkim podnieść, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a., jako tzw. przepisy wynikowe, nie mogą stanowić samodzielnej (samoistnej) podstawy kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z dnia: 20 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 425/18; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 297/16; 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2547/17).

Przepisy te bowiem – co, aż nadto jasno i wyraźnie wynika z ich treści – odnoszą się do kompetencji sądu administracyjnego realizowanej w rezultacie rozpoznania skargi wniesionej na zaskarżony akt. Oznacza to, że warunkiem ich zastosowania jest zaktualizowanie się hipotezy rekonstruowanej z nich normy prawnej, a mianowicie stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia prawa, to jest – odpowiednio – naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. jest więc zawsze następstwem naruszenia innych przepisów stanowiących wzorce kontroli legalności zaskarżonego aktu i nie może tym samym stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. W związku z tym, zmierzając do wykazania naruszenia wymienionej regulacji – poprzez niezasadne uwzględnienie skargi w miejsce jej oddalenia – skarżący kasacyjnie organ powinien powiązać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z zarzutem (zarzutami) naruszenia konkretnych przepisów prawa, którym – jej zdaniem – uchybił wojewódzki sąd administracyjny stosując je, jako wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanych przepisów wynikowych nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł, jak w sentencji wyroku.