Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1030/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art.119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 3 czerwca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak As. Sąd. Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej sp. z o.o. w [...] na postanowienie Inspektor Pracy z dnia [...] września 2019 nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. nałożył na Spółkę B w D. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł. Grzywna została nałożona w związku z prowadzonym przeciwko zobowiązanej postępowaniem egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], tj. urządzenia dla pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi, oddzielnego pomieszczenia i urządzeń higieniczno- sanitarnych takich jak szatnie przepustowe, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy i jadalnie.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 roku, nr rej. [...] inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. , wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], oddalił zarzuty Spółki B ul. [...], [...] D. (dalej: "skarżąca" lub "zobowiązana").

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w piśmie z dnia [...] lipca 2019 roku zobowiązana podniosła zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...] wystawionym przez inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. , to jest niezasadność wystawienia tytułu z uwagi na to, że wykonała zasadniczo nałożony na nią nakazem z [...].10.2017r. obowiązek, zapewniając dla pracowników posiadających bezpośrednią styczność z odpadami komunalnymi wymagane pomieszczenia i infrastrukturę za wyjątkiem odpowiedniej ilości szafek dla pracowników.

Wskazano, że "okoliczności te - wykonanie nakazu poza zakresem szafek - zostały jednoznacznie stwierdzone w dniu [...] czerwca 2019r. Konieczność tą stwierdzał kolejny nakaz z dnia [...] czerwca 2019r., zakreślając termin wykonania obowiązku do dnia [...] lipca 2019r. Ponadto zobowiązana podniosła, że nie otrzymała protokołu z dnia [...] lipca 2019r. więc trudno jest się jej odnieść do treści zawartej w tym protokole, jednakże uważa ,że wystawienie tytułu jest wadliwe bowiem obejmuje on obowiązki które zostały wykonane.

Inspektor pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. wskazał, że przesłanką wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być - zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - wykonanie obowiązku. W przedmiotowej sprawie obowiązek w postaci decyzji inspektora pracy Okręgowego inspektoratu Pracy w P. wskazanej w punkcie 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr rej. [...], istnieje i pozostaje przez zobowiązaną niewykonany.

W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. zobowiązana podniosła zarzut, że wykonała zasadniczo nałożony na nią nakazem z [...].10.2017r. obowiązek .zapewnienia dla pracowników posiadających bezpośrednią styczność z odpadami komunalnymi wymaganych pomieszczeń i infrastruktury za wyjątkiem odpowiedniej ilości szafek dla pracowników.

Z ustaleń dokonanych przez inspektora pracy i udokumentowanych w protokole z kontroli sygnatura [...], przeprowadzonej [...] czerwca 2019r. wynika jednoznacznie, że nie wykonano decyzji nr [...] w części dotyczącej urządzenia oddzielnego pomieszczenia jadalni dla pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi. Natomiast kwestia dotycząca wyposażenia szatni w szafki na odzież własną, ochronną i roboczą pracowników nie jest przedmiotem toczącego się postępowania egzekucyjnego.

Podkreślono, że działający w imieniu pracodawcy W.S. - prezes zarządu spółki, potwierdził własnoręcznym podpisem fakt otrzymania jednego egzemplarza w/w protokołu i nie wniósł zastrzeżeń do ustaleń w nim zawartych.

Podkreślono, że w przypadku wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nałożona grzywna może być - zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - umorzona lub zwrócona. Jeżeli zobowiązana wykona decyzję określoną w punkcie 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr rej. [...] [...], w całości, może wystąpić do organu egzekucyjnego I instancji z wnioskiem o umorzenie nałożonej grzywny w trybie art. 125 u.p.e.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosło Spółka B w D. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie egzekucji.

Skarżąca zarzuciła :

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, iż stronie prawidłowo doręczono protokół z dnia [...] czerwca 2019 r., podczas, gdy protokół ten nie został spółce do dnia sporządzenia zażalenia doręczony, w związku z czym, strona nie mogła wnieść do przedmiotowego protokołu zastrzeżeń;

- błędne ustalenie, iż spółka nie wykonała obowiązku nałożonego na nią w drodze zaleceń z dnia [...] czerwca 2019 r., podczas, gdy skarżąca obowiązki te wykonała.

- naruszenie art. 33 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie.

Okręgowy Inspektor Pracy w P. postanowieniem z [...].09.2019r. nr rej. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że argumentacja dotycząca braku doręczenia protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], w którym zawarta była informacja o niewykonaniu egzekwowanego obowiązku, nie mieści się w katalogu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przewidzianym w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), wobec czego nie może być rozpatrywana w ramach postępowania zainicjowanego wniesieniem zarzutu i ograniczonego do rozpatrzenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W zażaleniu zarzucono, że obowiązki wynikające z decyzji wskazanej w punkcie 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr rej. [...], stanowiące obowiązek egzekwowany w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym, zostały wykonane. Teza zobowiązanej o wykonaniu egzekwowanego obowiązku nie znajduje oparcia w dokumentacji powstałej w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektora pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. w Spółce B. w D. w dniu [...] czerwca 2019 roku. Na stronie 4 protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], znajduje się zapis: stwierdzono, że nie wykonano decyzji nr 5 w części dotyczącej urządzenia oddzielnego pomieszczenia jadalni dla pracowników mający bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi.

Okoliczność, że zobowiązana urządziła dla zatrudnionych pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi oddzielne pomieszczenia i urządzenia higieniczno-sanitarne: szatnię przepustową, umywalnię z natryskami i ustęp, natomiast nie urządziła oddzielnej jadalni, nie uzasadnia też tezy o częściowym wykonaniu nakazu w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wskazano, że częściowa realizacja egzekwowanych decyzji w żadnym wypadku nie może być uznana za ich realizację.

W ocenie Okręgowego Inspektora Pracy w P. organ egzekucyjny słusznie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2019 roku, nr rej. [...] do zarzutu wykonania obowiązku podniesionego przez zobowiązaną w piśmie z dnia [...] lipca 2019 roku. Wprawdzie nie ustosunkował się do pozostałych przesłanek zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej określonych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku, umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia i wygaśnięcia obowiązku, jednakże pismo zobowiązanej z dnia [...] lipca 2019 roku wskazywało tylko wykonanie egzekwowanego obowiązku jako podstawę wnoszonego zarzutu. Dopiero w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] lipca 2019 roku zobowiązana, nadal podkreślając szczególnie zarzut wykonania egzekwowanego obowiązku, przywołała wszystkie podstawy zarzutu określone w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być każda ze wskazanych wyżej okoliczności. Dlatego też w uzasadnieniu swego postanowienia Okręgowy Inspektor Pracy w P. odniósł się nie tylko do podkreślanego przez zobowiązaną zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku, co uczynił powyżej, ale także do zarzutu umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku.

Organ odwoławczy stwierdził, że żadna z przesłanek zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przewidziana w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. wykonanie lub umorzenie w całości lub w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, nie zaistniała w niniejszym postępowaniu. Wobec powyższego, podobnie jak wskazał organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2019 roku, nr rej. [...], Okręgowy Inspektor Pracy w P. nie dostrzegł podstaw dla uznania za zasadny zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku w całości lub w części, a także nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu umorzenia w całości lub w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku.

Skargę na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka B w D. wnosząc na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o rozważenie uchylenia przez Sąd, na podstawie art. 135 p.p.s.a. postanowienia organu I instancji, a także na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania,

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono :

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w z w. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przejawiające się w uznaniu, iż:

- obowiązki wynikające z decyzji wskazanej w pkt 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr [...] nie zostały przez skarżącą wykonane - podczas gdy obowiązki te - wbrew twierdzeniom organu - zostały przez skarżącą wykonane w drodze zaleceń wynikających z w/w decyzji;

- protokół kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku został skarżącej doręczony, podczas gdy skarżąca do dnia dzisiejszego nie otrzymała w/w protokołu, wbrew odmiennym ocenom organów postępowania - przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia niezbędnych dowodów, w tym w szczególności przesłuchania strony (za stronę: prezesa Spółki), a także pracowników organu odpowiedzialnych za doręczenie protokołu; a w konsekwencji powyższego naruszenie art. 33 § 1 u.p.e.a., poprzez oddalenie zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, zgłoszonego przez skarżącą

2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji, podczas gdy postanowienie to jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania powinno zostać przez organ II instancji uchylone.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, iż wbrew twierdzeniom organu, obowiązki wynikające z decyzji wskazanej w pkt 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr [...] zostały przez skarżącą wykonane, co znajduje oparcie w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Organ błędnie ustalił, iż skarżąca nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku. Stosowanie więc jakiegokolwiek środka egzekucyjnego w celu wyegzekwowania nałożonych obowiązków nie znajdowało uzasadnienia. Egzekucja w tym zakresie była zatem w świetle prawa niedopuszczalna. Należy podkreślić, że obowiązek określony w pkt 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr [...], egzekwowany w postępowaniu przed Inspektorem Pracy Państwowej Inspekcji Pracy - Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. został mało precyzyjnie określony. Z brzmienia pkt 5 nakazu wynika wprost zapis "Urządzić dla pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi, oddzielne pomieszczenia i urządzenia higieniczno - sanitarne takie jak szatnie przepustowe, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy i jadalnie". Nie określono bowiem ilości szafek, jaka dokładnie w pomieszczeniu szatni powinna zostać zorganizowana dla pracowników mających bezpośrednią styczność z odpadami komunalnymi. Nie sposób zatem zgodzić się z organem aby obowiązek określony w pkt 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku został określony w sposób precyzyjny i wyczerpujący a tym samym możliwy do zweryfikowania w drodze kontroli.

Istotne uchybienie ze strony organu stanowił również brak doręczenia skarżącemu protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku. Wbrew twierdzeniom organu, strona skarżąca do dnia dzisiejszego nie otrzymała w/w protokołu. Praktyka inspektora prowadzącego kontrolę polega na sporządzeniu protokołu, odebraniu podpisu, a następnie przesłaniu kontrolowanemu kopii protokołu drogą pocztową. Do dnia dzisiejszego skarżąca nie otrzymała protokołu kontroli. Tym samym, organ nie był uprawniony do wyciągania względem skarżącej jakichkolwiek konsekwencji, albowiem termin do wniesienia zastrzeżeń co do jego treści jeszcze wówczas nie upłynął. Jego bieg rozpocząłby się bowiem formalnie dopiero od daty doręczenia protokołu skarżącej.

Organ, co istotne, nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia, czy stronie rzeczywiście doręczono sporny protokół. W przypadku, w którym strona to kwestionuje, organ powinien jednoznacznie te okoliczności wyjaśnić, w szczególności przesłuchać osoby mogące mieć w tym zakresie wiedzę, w charakterze świadków.

Poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ naruszył art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, która nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym.

Organ wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalił faktów, które miały znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli dla zastosowania określonej normy prawa. Nadto brak ujawnienia w wydanym przez organ rozstrzygnięciu procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi naruszenie jednej z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

Konsekwencje powyżej przedstawionych naruszeń stanowi niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 33 § 1 u.p.e.a., przejawiające się w oddaleniu zarzutu skarżącej w sprawie prowadzonej przeciwko niej egzekucji administracyjnej.

Okręgowy Inspektor Pracy w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa.

Przedmiotem kontroli sądu było w niniejszej sprawie postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w P. z [...].09.2019r. nr rej. [...], w którym utrzymano w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2019 roku, nr rej. [...] Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w P. oddalające zarzuty skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...]

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 26 § 1 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułów wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego - art. 26 § 5 pkt 1 - 2 ustawy egzekucyjnej.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie zatem wynika, iż badanie to obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony oraz czy doręczone zostało upomnienie, jeśli jego doręczenie jest wymagane. Postępowanie organu egzekucyjnego w tym zakresie ma zatem charakter czysto formalny, ponieważ zasadą jest, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Stwierdzić zatem należy, że na podstawie art. 29 ustawy egzekucyjnej organowi przysługuje prawo badania dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie przepis ten wyłącza prawo organu do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. A contrario regulacja z art. 29 ustawy egzekucyjnej nie obliguje i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Organ egzekucyjny stosownie do art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej nie może badać zasadności obowiązku podlegającego egzekucji. Oznacza to, że nie może badać, czy decyzja na mocy której nałożono obowiązek, była zgodna z prawem i słuszna (zob. wyrok z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK [...], wyrok z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK [...], wyrok z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt I OSK [...] dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl-dalej "CBOSA").

Podkreślić należy, że zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie - art. 7 § 1 ustawy egzekucyjnej. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do kontroli istniejących decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy.

Stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej tytuł wykonawczy zawiera między innymi pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Z treści art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej wynika, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Jednocześnie zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.

Stosownie do art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Wskazane w przepisie art. 33 § 1 pkt 1-10 ustawy egzekucyjnej zarzuty stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, których rola sprowadza się przede wszystkim do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Jednak prawo do ich wniesienia może być wykorzystane wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego, stosownie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Zobowiązany po upływie 7 dniowego terminu o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów ani w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów, ani ewentualnego postępowania zażaleniowego, ani tym bardziej w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Również sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w postępowaniu przed tym sądem (zob. wyrok z dnia [...] września 2016 r., w sprawie sygn. akt II FSK [...], wyrok z [...] lutego 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK [...]).

Stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez zobowiązanego w zarzutach zgłoszonych w siedmiodniowym terminie wyznaczają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpatrzenia tego środka prawnego. Zatem postępowanie w sprawie zarzutów może się zatem toczyć jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego zarzuty w terminie, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej.

Przypomnieć raz jeszcze należy, że w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej wskazano, iż podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

W ocenie Sądu organy egzekucyjne słusznie przyjęły, że w przedmiotowej sprawie obowiązek w postaci decyzji Inspektora Pracy Okręgowego inspektoratu Pracy w P. wskazanej w punkcie 5 nakazu (w części dotyczącej urządzenia oddzielnego pomieszczenia jadalni dla pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi) z dnia [...] października 2017 roku, nr rej. [...], istnieje i pozostaje przez zobowiązaną niewykonany.

Sąd wskazuje, że zobowiązana podniosła kilkakrotnie zarzut, że wykonała zasadniczo nałożony na nią nakazem z [...].10.2017r. obowiązek zapewnienia dla pracowników posiadających bezpośrednią styczność z odpadami komunalnymi wymaganych pomieszczeń i infrastruktury za wyjątkiem odpowiedniej ilości szafek dla pracowników. Oznacza to, że zobowiązana sama przyznaje, że nie wykonała w pełni obowiązku nałożonego na nią decyzją z [...].10.2017r., jednak kwestia wyposażenia szatni w szafki na odzież własną, ochronną i roboczą pracowników nie była przedmiotem toczącego się postępowania egzekucyjnego.

Sąd wyjaśnia, że o wykonaniu egzekwowanego obowiązku można mówić tylko wtedy, gdy decyzja będąca obowiązkiem egzekwowanym w toku postępowania egzekucyjnego zostanie wykonana w całości.

Sąd podkreśla, że przesłanka określona w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. dotyczy sytuacji, gdy obowiązek zostanie wykonany przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, tj. przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego i postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Wykonanie obowiązku po wszczęciu egzekucji może być wyłącznie podstawą umorzenia grzywny w celu przymuszenia, a nie umorzenia postępowania egzekucyjnego wskutek wniesienia zarzutu. Jeżeli zobowiązany wykonał obowiązek po podjęciu pierwszej czynności egzekucyjnej, to brak omawianej podstawy zarzutu i jednocześnie przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż obowiązek istniał jeszcze w chwili wszczęcia egzekucji (por. Przybysz P., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, W. 2003).

Sąd wskazuje, że częściowa realizacja egzekwowanych decyzji w żadnym wypadku nie może być uznana za ich realizację. Stanowisko takie znajduje pełne oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów (por. II FSK [...]). Ponadto organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu.

Organy słusznie wskazały, że w przypadku wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nałożona grzywna może być - zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - umorzona lub zwrócona. Jeżeli zobowiązana wykona decyzję określoną w punkcie 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr rej. [...], w całości, może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o umorzenie nałożonej grzywny w trybie art. 125 u.p.e.a.

Rację ma organ odwoławczy, że argumentacja dotycząca braku doręczenia protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], w którym zawarta była informacja o niewykonaniu egzekwowanego obowiązku, nie mieści się w katalogu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przewidzianym w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), wobec czego nie może być rozpatrywana w ramach postępowania zainicjowanego wniesieniem zarzutu i ograniczonego do rozpatrzenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przytoczone wyżej okoliczności mogą być natomiast przedmiotem analizy w toku postępowania zażaleniowego wywołanego złożeniem przez zobowiązanego zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W przedmiotowej sprawie zobowiązana takie zażalenie złożyła i przywołała w nim ww. okoliczności. W wyniku rozpatrzenia tego zażalenia Okręgowy Inspektor Pracy w P. wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2019 roku, nr rej. [...], w którego uzasadnieniu szczegółowo ustosunkował się do argumentacji podnoszonej przez zobowiązaną.

Na marginesie tylko Sąd wyjaśnia, że na stronie 6 protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], znajduje się zapis: W dniu [...] czerwca 2019 roku otrzymałem jeden egzemplarz protokołu. Bezpośrednio pod tym stwierdzeniem widnieje odręczny podpis W. S., Prezesa Zarządu Spółki B, w D.. Na tej samej stronie protokołu poniżej znajduje się zapis: Podmiotowi kontrolowanemu przysługuje prawo zgłoszenia, przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. (...) Do ustaleń zawartych w protokole zastrzeżeń nie wniesiono. Także pod tym stwierdzeniem widnieje odręczny podpis W. S.. Tym samym nie można przyjąć, że zobowiązana nie otrzymała protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku i nie mogła odnieść się do jego treści poprzez wniesienie zastrzeżeń.

Sąd wskazuje, że na stronie 4 protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 roku, nr rej. [...], znajduje się zapis: stwierdzono, że nie wykonano decyzji nr [...] w części dotyczącej urządzenia oddzielnego pomieszczenia jadalni dla pracowników mający bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi. Tym samym na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania kontrolnego i opisanego w ww. protokole kontroli stwierdzono, iż decyzja określona w punkcie w punkcie 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr rej. [...], pozostała niewykonana. Decyzja nakazywała urządzić dla pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi oddzielne pomieszczenia i urządzenia higieniczno-sanitarne: szatnie przepustowe, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy i jadalnię. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2019 roku inspektor pracy ustalił, że adresat nakazu urządził dla pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi następujące oddzielne pomieszczenia i urządzenia higieniczno-sanitarne: szatnię przepustową, umywalnię z natryskami i ustęp, natomiast nie urządził oddzielnej jadalni. Tym samym o fakcie niewykonania decyzji określonej w punkcie 5 nakazu z dnia [...] października 2017 roku, nr rej. [...], przesądza brak oddzielnej jadalni dla pracowników mających bezpośredni kontakt z odpadami komunalnymi.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny.

Skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z powyższych przyczyn oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

-----------------------

13