Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2526/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2, 4 i 5 pkt 3, art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 481/20 w sprawie ze skargi R.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 481/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z [...] marca 2020 r. [nr [...]] (dalej postanowienie z [...] marca 2020 r.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej Wojewódzki Inspektor) utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] (dalej Prezydent) z [...] grudnia 2019 r. [nr [...]] (dalej postanowienie z [...] grudnia 2019 r.), odmawiające udzielenia R.K. (dalej skarżąca lub wnioskodawczyni) informacji o nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dotyczącej numeru księgi wieczystej gruntu, określenia jego właścicieli, numeru księgi wieczystej budynku o numerze porządkowym [...] przy ul. [...] w [...], [ numeru księgi wieczystej budynku o numerze porządkowym [...]] przy ul. [...] w [...], podania wartości katastralnej budynku i gruntu.

Wojewódzki Inspektor podzielił stanowisko Prezydenta, że udostępnienie żądanych danych nie było możliwe, bo wnioskodawczyni nie ma interesu prawnego w ich uzyskaniu. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są udostępniane na zasadach określonych art. 24 ust. 3-5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276, zm. poz. 284, dalej pgk). Ustawodawca uzależnił możliwość udostępnienia danych podmiotom nie posiadającym praw do nieruchomości przez wykazanie przez nich interesu prawnego.

Uzyskanie informacji o numerze księgi wieczystej pozwala na uzyskanie bezpośrednich informacji o właścicielu nieruchomości, dotyczących imienia, nazwiska, imion rodziców, numeru ewidencyjnego PESEL, co oznacza, że udostępnienie przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków numeru księgi wieczystej jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk. Organ prowadzący operat ewidencji gruntów i budynków jako administrator zbioru danych osobowych jest także obowiązany do stosowania i przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych. Danymi osobowymi są zarówno informacje o numerze ksiąg wieczystych, jak i wszelkie dane zawarte w księgach wieczystych dotyczące osób fizycznych.

Skoro skarżąca zwróciła się z wnioskiem o podanie numerów ksiąg wieczystych dla konkretnych nieruchomości, udzielenie żądanych informacji uzależnione jest od istnienia po jej stronie interesu prawnego. Przedmiotem jej wniosku było w istocie poszukiwanie majątku zobowiązanego względem skarżącej, co świadczy o istnieniu interesu faktycznego a nie prawnego. Poszukiwanie majątku zobowiązanego to czynność z zakresu prawa cywilnego i nie można jej dochodzić w postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Posiadanie interesu prawnego wynika z konkretnego stanu faktycznego, z którym związana jest określona norma prawa materialnego, przyznająca to uprawnienie.

Przywołane w zażaleniu nomy określone w art. 128, 133 § 2, art. 135 § 1, art. 137 § 2 kro i art. 6 kc potwierdzają jedynie istnienie między wnioskodawcą a zobowiązanym zależności faktycznej. Ograniczenie dostępu do danych ewidencji gruntów i budynków określone art. 24 ust. 5 pgk zawęża krąg podmiotów mogących pozyskać te dane do osób, których prawa i roszczenia mają charakter prawnorzeczowy. Takiego charakteru nie ma żądanie skarżącej, która wykazała jedynie istnienie zobowiązania finansowego między nią a zobowiązanym. Właściwym trybem poszukiwania czy weryfikacji majątku zobowiązanego nie jest tryb należący do sfery prawa administracyjnego a prawa cywilnego.

Prezydent prawidłowo wskazał, że nie może podać wartości katastralnej wskazywanych nieruchomości, bo ewidencja gruntów i budynków, do czasu przekształcenia jej w kataster nieruchomości, nie zawiera danych o wartości katastralnej nieruchomości.

R.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając postanowieniu z [...] marca 2020 r. naruszenie: art. 28 kpa w zw. z art. 24 ust. 5 pkt 3 i [art.] 40 pgk przez błędne uznanie braku interesu prawnego skarżącej w zakresie ubiegania się o pełne dane z operatu ewidencyjnego dla potrzeb postępowania sądowego o alimenty w sprawie III RC [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], czym sprzeniewierzono się zasadzie, że państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny ma służyć także potrzebom obywateli; art. 107 § 1 pkt 6 kpa polegające na błędnym uzasadnieniu faktycznym i prawnym, niemającym odzwierciedlenia w polskim systemie prawnym; art. 75 § 1 kpa przez złamanie zasady, że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Skarżąca niosła o uchylenie postanowień organów obu instancji podając, że posiada interes prawny w uzyskaniu żądanych informacji w oparciu o art. 135 § 1 kro, który określa zakres świadczeń alimentacyjnych, zależących od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Żądane dane pozwalają właściwie ocenić stan majątkowy zobowiązanego zgodnie z art. 135 § 1 kro. Zasada kontradyktoryjności nakazuje stronom procesu aktywnie uczestniczyć w zbieraniu dowodów. Argumenty, jakoby wywodziła swą legitymację do uzyskania informacji z pisma Sądu Rejonowego w [...] z 5 listopada 2019 r. są kuriozalne. Wywody zawarte w uzasadnieniu świadczą o całkowitym niezrozumieniu istoty postępowania dowodowego i uzasadniają zarzut naruszenia art. 75 kpa.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem III SA/Gd 481/20, uznając skargę za niezasadną, oddalił ją na podstawie art. 151 ppsa.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca domagała się podania danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących nieruchomości położonych przy ul. [...] oraz [...] w [...] - numeru księgi wieczystej gruntu oraz określenia jego właściciela, numeru księgi wieczystej budynku o numerze porządkowym [...] oraz [...] przy ul. [...] w [...] oraz właściciela, a także podania wartości katastralnej budynku i gruntu wskazując, że ma interes prawny w ich uzyskaniu z uwagi na sprawę o podwyższenie alimentów i roszczenie z art. 137 § 2 kro w Sądzie Rejonowym w [...] sygn. III RC [...] wobec zobowiązanego K.K. Wskazała na art. 128, art. 133 § 2, art. 135 § 1 kro i art. 6 kc.

Sąd I instancji przytoczył art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 [, zm. poz. 284], dalej pgk). Z przepisu tego wynika, że przedmiotem ewidencji gruntów i budynków są dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i 2 pkt 3 i 4 pgk) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 pgk). Zgodnie z art. 24 ust. 4 pgk każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Art. 24 ust. 5 pgk stanowi, że starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2a) operatorów sieci w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410); 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie. Z art. 24 ust. 5 pgk wynika, że zapisy operatu ewidencyjnego zawierają dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2.

W orzecznictwie przyjmuje się, że na żądanie wszystkich zainteresowanych w trybie art. 24 ust. 2 pgk udzielane mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym, a więc niezawierające danych podmiotowych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1.

Informacje dotyczące numeru księgi wieczystej obejmującej konkretną działkę ewidencyjną mają charakter mieszany - ze względu na występujące w nich równocześnie elementy podmiotowe i przedmiotowe, nazywane w orzecznictwie i piśmiennictwie danymi podmiotowo-przedmiotowymi. Uzyskanie informacji dotyczącej oznaczenia księgi wieczystej umożliwia w prosty sposób dostęp do treści całej księgi wieczystej, a więc wszystkich IV działów, w tym również do zawartych w niej danych podmiotowych osób w nich ujawnionych. Z tego względu dane te mają charakter podmiotowo-przedmiotowy.

Niewątpliwie dopuszczalność udostępnienia danych na podstawie art. 24 ust. 5 pgk powiązana została z posiadaniem własności lub faktem władania przez wnioskodawcę gruntem, budynkiem lub lokalem, posiadaniem statusu podmiotu publicznego albo podmiotu realizującego zadania publiczne, posiadaniem statusu operatora sieci albo z przysługiwaniem wnioskodawcy interesu prawnego w uzyskaniu danych.

Taki sposób udostępniania danych z ewidencji gruntów i budynków pozostaje w zgodzie z art. 40 pgk, z którego wynika, że państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy gospodarce narodowej, obronności państwa, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli.

Jak wynika z wniosku i twierdzeń skarżącej, poszukuje ona majątku osoby, obciążonej wobec niej, na podstawie art. 128 kro, obowiązkiem alimentacyjnym (K.K.), na potrzeby postępowania dotyczącego alimentacji. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie służą do poszukiwania majątku konkretnej osoby w celach dochodzenia czy też egzekwowania należności cywilnoprawnych. Skoro skarżąca chce posłużyć się uzyskanymi z ewidencji gruntów i budynków danymi na potrzeby postępowania w sprawie o alimenty, innymi słowy - chce wykazać przed sądem powszechnym sytuację majątkową tej osoby w celu uzyskania, bądź podwyższenia alimentów, to jest to przejaw realizacji jej interesu ekonomicznego. Słusznie organy obu instancji uznały, że skarżąca wykazała się jedynie istnieniem interesu faktycznego a nie prawnego.

Stanowisko skarżącej nie jest spójne - z jednej strony wskazuje na konkretne nieruchomości w związku z obowiązkiem alimentacyjnym konkretnej osoby, a z drugiej - domaga się podania imion i nazwisk właścicieli tych nieruchomości, co może oznaczać, że zobowiązany do alimentacji i właściciel nieruchomości nie jest tą samą osobą.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 lutego 2011 r. I OSK 548/10 (cbosa) wskazał, że interes prawny związany być musi z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu z ewidencji gruntów i budynków, wobec czego dostęp do danych podmiotowych ograniczony jest tylko do tych osób, których roszczenia mają charakter prawnorzeczowy i jako takie wiążą się z nieruchomością, a takiego charakteru nie ma zobowiązanie pieniężne.

Z twierdzeń skarżącej, powołującej się m.in. na art. 6 kc, który dotyczy ciężaru dowodu wynika bezsprzecznie, że żądane dane mają posłużyć jako dowody w sprawie o alimenty. Powołanie się przez skarżącą na wskazywane przez nią przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, dotyczące obowiązku alimentacyjnego, nie mogło być uznane za wykazanie przez nią istnienia interesu prawnego, o jakim mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3 pgk.

Właściwie organy wskazały, że nie było możliwe podanie wartości katastralnej nieruchomości także z tego względu, że danych takich ewidencja gruntów i budynków jeszcze nie zawiera.

Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 75 §1 kpa, bo nie przeprowadzały one w istocie postępowania dowodowego, a skarżąca nie wyjaśniła bliżej, na czym naruszenie tego przepisu miałoby polegać. Nie podała też, jakiego wnioskowanego przez nią dowodu, organy nie przeprowadziły. Stawiając omawiany zarzut skarżąca nie sprecyzowała, jaki jej wniosek "nie jest sprzeczny z prawem i spełnia wymogi opisane wyżej". O ile ten zarzut skarżącej dotyczył jej wniosku o udostępnienie danych z ewidencji, to nie załatwienie go w sposób oczekiwany przez skarżącą nie może być postrzegane jako naruszenie art. 75 §1 kpa.

Ewentualne niedoskonałości uzasadnień wydanych przez organy postanowień można rozpatrywać jedynie w kategorii naruszenia przepisów postępowania, a naruszenie takie tylko wówczas skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu, gdyby mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Sąd I instancji uznał, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy ani przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy i nie podzielił zarzutów skargi.

Skargę kasacyjną wywiodła R.K., będąca radcą prawnym, która w całości zaskarżyła wyrok III SA/Gd 481/20, zarzucając wyrokowi naruszenie:

1. prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z naruszeniem szeregu przepisów pgk (Dz. U. z 2020 r. poz. 276, zm. poz. 284, 782, 1086 w 2020 r.) w tym:

- art. 20 ust. 1, polegającym na błędnym przyjęciu, że dane zawarte w ustępie 1 tego artykułu, w szczególności oznaczenia ksiąg wieczystych gruntów wymagają wykazania interesu prawnego, co stanowi naruszenie zasady jawności zawartej w art. 24 ust. 2 i zasady udostępniania każdemu zawartej w art. 24 ust. 4 pgk w zw. z naruszoną zasadą służenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego także dla potrzeb obywateli zawartej w art. 40 pgk;

- art. 24 ust. 5 pkt 3 przez błędne uznanie braku interesu prawnego po stronie skarżącej w zakresie ubiegania się o pełne dane z operatu ewidencyjnego nieruchomości położonej przy ulicy [...] i [...] w [...], której właścicielem jest syn K.K. dla potrzeb postępowania sądowego o alimenty w sprawie III RC [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] dla ochrony własnych potrzeb wynikających z art. 128, art. 133 § 2, art. 135 § 1, art. 137 § 2 i art. 138 kro i art. 6 kc;

opisane wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego wypełniają dyspozycję z art. 174 pkt 1 ppsa;

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 w zw. z naruszeniem art. 153 i art. 170 ppsa i przekroczeniem swobodnej oceny dowodów z art. 80, art. 7 i art. 77 kpa polegające na: a) uznaniu błędnego stanowiska Prezydenta i Wojewódzkiego Inspektora za prawidłowe i zgodne z prawem; b) błędnym przyjęciu, że skarżąca poszukuje bliżej nieokreślonych nieruchomości w majątku zobowiązanego K.K.; c) swój interes prawny opiera wyłącznie na art. [1]28 kro, co stoi w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym; WSA naruszył ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania z art. 153 i art. 170 ppsa; opisane zarzuty wypełniają dyspozycję z art. 174 pkt 2 ppsa.

Wniesiono o: uznanie skargi kasacyjnej za zasadną; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i "zaskarżonej decyzji i decyzji" [winno być "zaskarżonego postanowienia i postanowienia"] Prezydenta; zobowiązanie Prezydenta do wydania na rzecz skarżącej zaświadczenia zawierającego pełne dane ewidencyjne gruntów i budynków jak we wniosku z 11 grudnia 2019 r. z poprawką na podanie wartości szacunkowej nieruchomości wobec uchylenia z dniem 31 lipca 2020 r. pkt 5 art. 20 ust. 2 pgk pojęcia wartości katastralnej nieruchomości (Dz.U. z 2020 r. poz. 782); zasądzenie na rzecz skarżącej poniesionych kosztów postępowania w kwocie 23,60 zł z ewentualną poprawką, jeśli koszt przesłania niniejszej skargi kasacyjnej do WSA w Gdańsku przekroczy koszt 5,90 zł; ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że zwrot "w szczególności", używany powszechnie w praktyce adwokacko-radcowskiej przy opisywaniu podstaw kasacyjnych przed wymienieniem przepisów uznawanych przez skarżącego za naruszone, jest semantycznie pusty, co oznacza, że Sąd Najwyższy [Naczelny Sąd Administracyjny] rozpoznając kasację [skargę kasacyjną] uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w kasacji [skardze kasacyjnej] jako naruszone (postanowienie SN z 26.9.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39; uzasadnienie wyroku SN z 27.1.1999 r. II CKN 151/98, OSNC 1999/7-8/134; wyrok NSA z: 22.1.2013 r. II OSK 1474/11; 6.6.2013 r. I FSK 825/12). Rozumowanie to odnosi się odpowiednio do zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej sformułowania "naruszenie przepisów prawa materialnego ... art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z naruszeniem szeregu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ... w tym". Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się tylko do tych przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako wzorce kontroli (uchwała I OPS 10/09).

Nieprecyzyjnie skarżąca kasacyjnie przywołała brzmienie tekstu jednolitego ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na datę wydania zaskarżonego postanowienia, tj. na dzień [...] marca 2020 r., obowiązywał on w brzmieniu określonym w Dz. U. z 2020 r. poz. 276, zm. poz. 284 a nie "Dz. U. z 2020 r. poz. 276, zm. poz. 284, 782, 1086 w 2020 r." (zmiana poz. 1086 nastąpiła 24 czerwca 2020 r., zaś poz. 782 - 31 lipca 2020 r.).

Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/12, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 860, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie: SN z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39; NSA z 5.8. 2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 ppsa).

Art. 40 pgk składa się z 10 ustępów, z który ustępy: 3, 3e, 5, 8 składają się z kilku punktów o różnorodnej treści normatywnej. Skarżąca kasacyjnie nie dookreśliła w pkt 1 tiret 1 skargi kasacyjnej, który ustęp (bądź punkt) art. 40 pgk miała na uwadze podnosząc ów zarzut. Z przytoczonej podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia (s. 5 akapit 3 i 6) wynika jednak, że zarzut ten został ograniczony do art. 40 ust. 1 pgk i w takim też zakresie został rozpoznany.

Art. 77 kpa składa się z 4 paragrafów, o różnej treści normatywnej. Autorka skargi kasacyjnej ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie wskazała paragrafu, którego naruszenia się dopatruje. Z tej przyczyny zarzut naruszenia "art. 77 kpa" nie nadawał się do rozpoznania (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej).

Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2 i 4 w zw. z art. 40 ust. 1 pgk (Dz. U. z 2020 r. poz. 276, zm. poz. 284).

Rację ma skarżąca kasacyjnie, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne (art. 24 ust. 2 pgk), a państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy m.in. potrzebom obywateli (art. 40 ust. 1 pgk). Udostępnienie informacji musi jednak czynić zadość wymaganiom wskazanym w art. 24 ust. 4 i 5 pgk. Zgodnie z art. 24 ust. 4 pgk, każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Ogólna zasada jawności i dostępu do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym doznaje ograniczenia w przypadku danych ewidencji gruntów i budynków zawierających dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1. Takich właśnie informacji żądała skarżąca kasacyjnie (tj. numeru księgi wieczystej gruntu, określenia jego właścicieli, numerów księgi wieczystej obu budynków; nie są to informacje określone w art. 20 ust. 1 pgk - wyroki NSA z 26.9.2018 r.: I OSK 11/17, Lex 2573629; I OSK 2192/16, Lex 2737991). By organ mógł udostępnić ww. informacje, musiałby o te dane wystąpić jeden z podmiotów, o których mowa w pkt 1, 2, 2a lub 3 art. 24 ust. 5 pgk. Bezspornie skarżąca kasacyjnie nie jest właścicielem przedmiotowych nieruchomości (pkt 1), organem administracji albo osobą realizującą zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami (pkt 2), operatorem sieci (pkt 2a), a zatem konieczne jest, by miała interes prawny w tym zakresie (pkt 3).

Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 24 ust. 5 pkt 3 pgk w zw. z art. 128, art. 133 § 2, art. 135 § 1, art. 137 § 2, art. 138 kro i art. 6 kc.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22.2.2007 r. I OSK 560/06 (Lex 349769) uznał, że fakt prowadzenia przez przedsiębiorcę postępowania egzekucyjnego - zmierzającego do ustalenia majątku dłużników - nie stanowi interesu prawnego w rozumieniu przepisów ogólnego postępowania administracyjnego oraz prawa geodezyjnego i kartograficznego i jako taki nie może być traktowany jako przesłanka do żądania od organu wydania zaświadczenia - wypisu z ewidencji gruntów. NSA podniósł, że przedmiotem żądania skarżącej Spółki nie jest uzyskanie zaświadczenia konkretnej, określonej treści, lecz poszukiwanie majątku nieruchomego dłużników. Do tego - jak słusznie uznały organy - nie są one właściwe lecz komornik i - w pewnych sytuacjach - sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. W szczególności służy temu postępowanie o wyjawienie majątku dłużnika regulowane przepisami art. 913-9201 kpc, a także inne przepisy egzekucyjne wskazane przez sąd I instancji. Trafne jest stwierdzenie z zaskarżonego wyroku, że skarżąca Spółka nie wskazała swego interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia. Na brak tego interesu wskazuje też fakt, że może ona realizować swoje prawa - jako wierzyciel (...) - w innym, przewidzianym przez prawo szczególnym trybie (wyroki NSA z: 10.3.2010 r. I OSK 734/09, Lex 595503; 21.4.2020 r. I OSK 4198/18, Lex 3020309).

Powyższe rozważania można w pełni przenieś na grunt niniejszej sprawy. Skarżąca kasacyjnie jest zainteresowana uzyskaniem informacji o stanie majątkowym swojego syna, od którego domaga się spełnienia obowiązku alimentacyjnych (na marginesie należy zauważyć, że skarżąca kasacyjnie żąda od organu informacji, kto jest właścicielem nieruchomości, a zarazem sama w petitum skargi kasacyjnej i uzasadnieniu jako właściciela wskazuje swego syna; s. 2 i 3 skargi kasacyjnej). Fakt ten nie świadczy jednak, że ma interes prawny w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 3 pgk. W orzecznictwie podkreśla się, że uzyskanie przedmiotowych informacji jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego, uzasadniającego ich wydanie. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego, zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (wyrok I OSK 734/09). Art. 128, art. 133 § 2, art. 135 § 1, art. 137 § 2, art. 138 kro i art. 6 kc nie świadczą, że skarżąca kasacyjnie może skutecznie domagać się informacji, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk. Na podstawie wskazanych przepisów skarżąca kasacyjnie może wystąpić z wnioskiem o nakazanie dłużnikowi wyjawienia majątku do właściwego sądu powszechnego (art. 913 i n. kpc). Z informacji ujawnionych przez skarżącą kasacyjnie wynika, że takowe postępowanie jest już prowadzone przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. III RC [...]). Wyjawienie majątku pozwanego może dokonać się w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, a także na etapie postępowanie egzekucyjnego, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Nie jest jednak możliwe w trybie art. 24 ust. 5 pkt 3 pgk.

Art. 151 ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zawierają przeciwstawne normy wynikowe i nie mogą pozostawać ze sobą w związku, regulując sposób rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 11.3.2015 r. I OSK 2383/14, Lex 1666121).

Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7 i 80 kpa.

Strona wnosząca skargę kasacyjną winna mieć na względzie, że kształt postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie wyznaczają normy prawa materialnego, a sposób, w jaki winny zostać wyjaśnione kwestie wynikające z normy prawa materialnego, musi być zgodny z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie organ trafnie uznał, że skarżąca kasacyjnie nie ma interesu prawnego w zakresie udzielenia jej informacji objętej art. 20 ust. 2 pkt 1 pgk. Wobec ustalenia powyższej okoliczności, dalsze postępowanie było zbędne.

Organ trafnie poinformował skarżącą kasacyjnie, że nie dysponuje informacją o wartości katastralnej nieruchomości, wobec czego nie może jej udzielić (art. 20 ust. 2 pkt 5 pgk).

Niniejsze postępowanie nie obejmowało wniosku z 11 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim dotyczyło podania powierzchni gruntu i powierzchni obu budynków.

Skoro Prezydent prawidłowo odmówił skarżącej udzielenia informacji, to zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie z [...] grudnia 2019 r., a Sąd I instancji oddalił skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora z [...] marca 2020 r. Odpowiednio organ II instancji oraz Sąd I instancji odnieśli się do podniesionych w zażaleniu i skardze przepisów (nie ograniczyli się tylko do art. 128 kro), z których skarżąca kasacyjnie wywodziła swój interes prawny.

Nierelewantny był zarzut naruszenia art. 153 i art. 170 ppsa. Sąd I instancji prawidłowo nie uwzględnił skargi, a zatem brak było podstaw do zastosowania art. 153 ppsa (art. 141 § 4 zd. 2 ppsa). Organy nie były związane art. 153 ppsa. W sprawie nie zostało wydane prawomocne orzeczenie, które zgodnie z art. 170 ppsa wiązałoby strony, sąd lub inne organy, w szczególności organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.