Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1110/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 231/20 w sprawie ze skargi J.B. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2019 r. nr XXVIII/711/19 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki Północ" 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Gminy Kraków zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 231/20, oddalił skargę J.B. (dalej: skarżąca) na uchwałę nr XXVIII/711/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 listopada 2019 r. nr XXVIII/711/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki Północ". (dalej: "m.p.z.p.", "plan", "uchwała") zaskarżając ją w całości i wnosząc o uzupełnienie jej zgodnie ze stanem faktycznym tj. 1) zaznaczenie w części graficznej planu, którą stanowi rysunek planu w skali 1:1000, będący załącznikiem Nr 1 niniejszej uchwały odcinka ulicy [...] w zakresie: od skrzyżowania z ulicą[...] do skrzyżowania z ulicą [...] jako teren zagrożony osuwiskiem ze spadkiem powyżej 12%, ze szczególnym uwzględnieniem końcowego odcinka ulicy graniczącego z ulicą [...]; 2) naniesienie na mapę zasadniczą będącą podstawą części graficznej planu, którą stanowi rysunek planu w skali 1:1000, będący załącznikiem Nr 1 niniejszej uchwały, gminnego kanału burzowego biegnącego od posesji nr [...] do rowu melioracyjnego w ulicy [...] zinwentaryzowanego w 2016 przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. - pismo nr RU.534.401.2016.

W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżąca wskazała, że uchwała w rozdziale II wprowadza zapis: "Zasady utrzymania przebudowy, remontu, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej (..)

zagospodarowanie wód opadowych poprzez retencję w miejscu lub odprowadzenie do kanalizacji lub cieku, rowu strategicznego, rowu, z uwzględnieniem rozwiązań:

ułatwiających przesiąkanie wody deszczowej do gruntu,

spowalniających odpływ do odbiornika do ilości jaka powstaje na terenie przed zagospodarowaniem (przy współczynniku spływu 0,1),

zwiększających retencję;

dla terenów o spadkach powyżej 12% predysponowanych do występowania ruchów masowych:

zakaz rozsączania wód opadowych w gruncie,

nakaz odprowadzania wód opadowych w sposób zorganizowany tj. do rowu, cieku". Jednocześnie, jak podniosła skarżąca w planie nie są zaznaczone tereny wokół ulicy [...] od skrzyżowania z ulicą [...] do ul. [...] pomimo spadku terenu o 4 metry na odcinku ulicy wskazanym wyżej, ani działki nr [...], ani działki nr [...], które są terenami o spadkach powyżej 12% predysponowanymi do występowania ruchów masowych, co od lat się dzieje. Wobec nieskanalizowania wód opadowych w ulicy [...] i [...] wody opadowe z tych terenów zalewają posesje znajdujące się poniżej, ze szkodą dla ich zagospodarowania, w tym przede wszystkim posesji skarżącej, nie posiadających żadnego odbiornika wód opadowych. Uchwała sankcjonuje ten stan rzeczy i utrwala szkodliwe praktyki właścicieli nieruchomości. Nadto skarżąca wskazała, że m.p.z.p. pomija/zataja gminny kanał burzowy biegnący od posesji nr [...] do rowu melioracyjnego w ulicy [...] zinwentaryzowany w 2016 przez Zarząd infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.(pismo nr RU.534.401.2016), który winien być odbiornikiem wód opadowych napływających ze wzniesienia i pozostałych posesji znajdujących się w centralnej części osiedla. W odpowiedzi na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa Prezydent Miasta K. odpowiedział, że spadki terenu są o wiele mniejsze, chociaż ogólny spadek terenu jest w kierunku wschodnim. Nie wskazał przy tym, jakiej wielkości są to spadki terenu. Jeżeli Gmina Kraków będzie nadal sankcjonować rozsączanie wody w gruncie i sama podnosić teren w najniższym miejscu, to całe wzniesienie osunie się na ulicę [...] i być może nie będzie omawianych spadków w ogóle.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie zarzucając, iż skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą oraz że wnioski i zarzuty są nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołanym wyżej wyrokiem oddalił skargę. Na wstępie Sąd wskazał, iż stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020, poz. 713 ze zm.) dalej: u.s.g. skarżącej przysługuje legitymacja skargowa, gdyż jest ona właścicielką nieruchomości tj. działki ew. nr[...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] w K. Działka znajduje się na terenie objętym kwestionowanym planem.

Sąd I instancji wyjaśnił, że aby stwierdzić nieważność uchwały w sprawie m.p.z.p. konieczne jest ustalenie, że plan obarczony jest wadami kwalifikowanymi. W ocenie Sądu przedmiotowa uchwała wad takich nie zawiera. Zaskarżony m.p.z.p. został sporządzony i uchwalony w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) dalej: u.p.z.p. W dniu 26 kwietnia 2017 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę LXX/1708/17 w sprawie przystąpienia do sporządzenia m.p.z.p. obszaru "Skotniki – Północ". Następnie Sąd I instancji opisał, jakie czynności podjęto w toku procedury planistycznej. Zaskarżona uchwała weszła w życie 6 grudnia 2019 r. Skarżąca uczestniczyła w procedurze planistycznej i złożyła uwagę do projektu planu podczas pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu projektu zaskarżonej uchwały, nie uczestniczyła natomiast w procedurze planistycznej podczas drugiego wyłożenia.

Sąd I instancji podniósł także, że nieruchomość skarżącej według wskazań obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. zmieniona uchwałą Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r.) znajduje się w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr [...] w kategorii zagospodarowania, jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone na rysunku Studium symbolem MN. Zgodnie ze Studium dla terenu obejmującego działkę skarżącej zostały określone funkcje zagospodarowania terenu - funkcja podstawowa to zabudowa jednorodzinna, zaś dopuszczalna - usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Z kolei według uregulowań zaskarżonego planu działka skarżącej znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną, oznaczony na rysunku planu symbolem MN. 18. Z uwagi na powyższe w zakresie działki skarżącej plan nie narusza ustaleń Studium.

Sąd I instancji wyjaśnił także, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie m.p.z.p., to jednak w przypadku stwierdzenia przez sąd istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego czy istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego strony skarżącej. W niniejszej sprawie skarżąca wywodzi swój interes prawny z prawa własności nieruchomości, zatem ewentualne stwierdzenie nieważności planu miejscowego mogłoby nastąpić, jedynie w odniesieniu do tych uregulowań planu, które dotyczą nieruchomości skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie żaden zarzut skargi nie odnosi się do jakichkolwiek ustaleń planu dotyczących nieruchomości należącej do skarżącej. Skarżąca wskazała natomiast, że organ planistyczny nie zakwalifikował określonych działek, jako terenów spadków powyżej 12 %, jak i nie został zaznaczony na rysunku planu przebieg kanału burzowego. Niemniej określenie na danym obszarze terenu o spadkach powyżej 12 % nie wynika z woli czy oczekiwań właścicieli nieruchomości, lecz z istniejącego stanu faktycznego występującego na danym terenie. Skoro na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą nie występują określone uwarunkowania geomorfologiczne, to nie zachodzą przesłanki do oznaczenia terenu o spadkach powyżej 12%. Również niewrysowanie na rysunku planu kanału burzowego, który nie jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności jakiejkolwiek części zaskarżonego m.p.z.p.

W skardze skarżąca zakwestionowała zapisy § 13 ust. 3 pkt 7 i 8 uchwały, które stanowią ogólne zasady dotyczące odprowadzania ścieków oraz wód opadowych. Zdaniem skarżącej jej działka mylnie została pominięta na załączniku graficznym planu, na którym zostały zaznaczone tereny o spadku powyżej 12%. Sąd podzielił stanowisko organu, iż w toku prowadzonej procedury planistycznej, na podstawie analizy mapy zasadniczej ustalono, że pomimo faktycznego nachylenia terenu w kierunku wschodnim spadki są znacznie mniejsze niż 12%. Zatem w stosunku do działki skarżącej obowiązują zapisy § 13 ust. 3 pkt 7 planu. Sąd I instancji podzielił również stanowisko organu I instancji w odniesieniu do zarzutu skargi nieuwzględnienia na załączniku graficznym "gminnego kanału burzowego nr 17". Przepisy obowiązującego prawa nie nakładają na prawodawcę lokalnego obowiązku uwzględniania na rysunku planu wszystkich istniejących zbiorników odpływowych. Ustalenia m.p.z.p. mają jedynie wprowadzić ogólne zasady odprowadzania wód opadowych.

Reasumując Sąd I instancji podniósł, iż zarzuty i wnioski skargi należy uznać za pozbawione podstaw. Z kolei podstaw prawnych dla rozwiązania problemów skarżącej związanych z odprowadzaniem wód czy zalewaniem należącej do niej działki, należy poszukiwać w przepisach ustawy Prawo wodne.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. w zw. z § 4 pkt 9 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 r. nr 164 poz. 1587) w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kanał deszczowy biegnący od posesji nr [...] przy ul. [...] w K. do rowu melioracyjnego w ulicy [...] w K. nie podlega uwzględnieniu na rysunku (części graficznej) m.p.z.p. (jako nie stanowiący głównego obiektu; magistralnego przewodu infrastruktury technicznej) podczas gdy powołany przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi o obowiązku określenia w ustaleniach projektu tekstu planu miejscowego (obok układu komunikacyjnego) także sieci infrastruktury technicznej, do której należy wymieniony kanał deszczowy tak, iż wymieniony kanał deszczowy powinien zostać ujawniony w załączniku graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki-Północ;

2) pkt 260 - 263 załącznika nr 5 w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(Dz.U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.) dalej: p.g.i.k., zgodnie z którymi istniejące kanały deszczowe powinny stanowić elementy mapy zasadniczej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kanał deszczowy biegnący od posesji nr [...] przy ul. [...] w K. do rowu melioracyjnego w ulicy [...] w K. nie podlega ujawnieniu na mapie zasadniczej, podczas gdy powołane przepisy stanowią o obowiązku ujawnienia istniejących kanałów deszczowych, jako elementów mapy zasadniczej;

II. przepisów postępowania tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona uchwała powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ze względu na brak uwzględnienia w projekcie tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jego elementu obligatoryjnego w postaci infrastruktury technicznej, a to kanału deszczowego biegnącego od posesji nr [...] przy ul. [...] w Krakowie do rowu melioracyjnego w ulicy [...] w K., który powinien zostać uwzględniony w części graficznej m.p.z.p. obszaru "Skotniki-Północ;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz ,U. z 2019 r. poz. 735 ze zm.) dalej: k.p.a., przez brak wyczerpującego zbadania materiału dowodowego sprawy, z którego wynika fakt stanowienia przez kanał deszczowy biegnący od posesji nr [...] przy ul. [...] w K. do rowu melioracyjnego w ulicy [...] w K. elementu infrastruktury technicznej w obszarze objętym zapisami zaskarżonego aktu prawa miejscowego, który w związku z pełnioną funkcją powinien zostać uwzględniony w ustaleniach projektu tekstu planu miejscowego i jego części graficznej (rysunek planu).

Mając powyższe na względzie, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych oraz o wnoszę o zasądzenie pełnomocnikowi z urzędu kosztów pomocy prawnej udzielonej w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy zgodnie z normami przepisanymi, przy czym pełnomocnik oświadczył, że kosztów tych nie otrzymał w całości ani w części. Skarżąca oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

W świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (wyrok NSA z 17 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 363/19). Istotne naruszenie zasad sporządzenia planu to takie, które jest nieakceptowalne z punktu widzenia zasad planowania przestrzennego i kształtowania ładu przestrzennego.

W tym kontekście domaganie się przez skarżącą stwierdzenia nieważności kwestionowanych ustaleń planu miejscowego z tego tylko powodu, że naruszają zasady sporządzenia planu miejscowego jest niezasadne. Dlatego też wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego, w których wskazuje się na naruszenie poszczególnych norm prawa materialnego bez związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. już tylko z tego powodu nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Samo naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego nie może bowiem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności planu miejscowego.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zgodnie z § 4 pkt 9 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustala się następujące wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego: - ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Analiza treści planu miejscowego prowadzi do wniosku, że zasady te zostały szczegółowo określone w § 13 planu, gdzie określono zasady utrzymania, przebudowy, remontu, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej, w tym również określono warunki powiązań sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej także kwestionowany rysunek planu zawiera niezbędne elementy sieci technicznej i ich powiązania z układem zewnętrznym. Zasadnie przy tym wskazał Sąd I instancji, że nie ma obowiązku umieszczania na rysunku planu wszystkich istniejących urządzeń technicznych. Taki wymóg niewątpliwe skutkowałby brakiem przejrzystości rysunku planu. Stąd też fakt nie umieszczenia na rysunku planu fragmentu jednego z kanałów deszczowych nie stanowiło naruszenia zasad sporządzania planu, które winno skutkować stwierdzeniem jego nieważności. Co czyni tym samym bezpodstawnym zarzut kasacyjny naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 4 pkt 9 lit. b powołanego rozporządzenia.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia pkt 260 - 263 załącznika nr 5 w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 7 p.g.i.k., pomijając przy tym jego wadliwą konstrukcję. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (por. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Przedmiotowy zarzut tych wymogów nie spełnia. Skarżąca kasacyjnie zarzuca niewłaściwą wykładnię wskazanych przepisów, w sytuacji gdy nie były one podstawą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i nie podlegały ocenie Sądu I instancji. Powołane rozporządzenie określa zakres informacji gromadzonych w bazie danych obiektów topograficznych o szczegółowości zapewniającej tworzenie standardowych opracowań kartograficznych oraz tryb i standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej i zostały wydane w oparciu o delegację zawartą w art. 19 ust. 1 pkt 7 p.g.i.k. Należy zauważyć, że w ramach skargi na postanowienia planu miejscowego nie można skutecznie podważać prawidłowości danych przyjętych do zasobów geodezyjnych.

Nadto należy wskazać, że procedura planistyczna związana z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego zmianą) jest odrębną procedurą od postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie. Uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest według trybu przewidzianego dla aktu tworzenia prawa, określonego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie według procedury administracyjnej. Tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zatem określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Tym samym do uchwalania planu nie mają zastosowania przepisy k.p.a., a uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym, wiąże obywateli i organy administracyjne w toku prowadzonych indywidualnych postępowań administracyjnych. Na podstawie regulacji zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – przepisy k.p.a. nie są stosowane wprost ani odpowiednio w toku procedury planistycznej. W konsekwencji w najmniejszym stopniu nie można podzielić zarzutu skarżącej, że zarówno organ uchwałodawczy gminy jak i Sąd I instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a mimo to oddaliłby skargę. Charakter omawianego przepisu powoduje, że nie może on stanowić samoistnej podstawy skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej. Chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany bezpośrednio powiązać go z naruszeniem innych konkretnych przepisów, które to naruszenie Sąd I instancji wadliwie zaakceptował, czego w realiach tej sprawy fachowy pełnomocnik zaniechał.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Jednocześnie mając na względzie sytuację życiową i majątkową skarżącej w I instancji, której przyznano prawo pomocy, uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia od skarżącej w I instancji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z tego względu na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku.

Wskazać jednocześnie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. W związku z tym należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika za wykonaną pomoc prawną z urzędu (także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.