Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 625/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezczynności w sprawie wykonania robót budowlanych postanawia: 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić skarżącemu B.Ż. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku 100 (sto) złotych uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

B. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym organ ten stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopuścił się bezczynności w sprawie wykonania robót budowlanych. Uzasadnienia postanowienia zawiera pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie.

Wraz ze skargą uiszczony został wpis sądowy w wysokości 100 zł.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej odrzucenie, wskazując że kontrola sądowa nie obejmuje postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które nie przysługuje zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 oraz § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W szczególności zaś, w odniesieniu do kontroli rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji w formie postanowień - a właśnie taki akt uczyniono przedmiotem skargi - zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (podkreślenie sądu).

Mając na uwadze powyższe, w celu ustalenia, czy postanowienie będące przedmiotem skargi może być kontrolowane przez sąd administracyjny, należy sprawdzić, czy mieści się ono w ww. kategorii postanowień, a więc czy jest ono zaskarżalne zażaleniem, czy kończy postępowanie, bądź też jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Niewątpliwie, postanowienie zawierające wskazanie, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności, wydawane w trybie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.) nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, a także nie jest to postanowienie orzekające o istocie sprawy, gdyż ma wyłącznie charakter procesowy.

Pozostaje zatem do oceny, czy postanowienie to jest zaskarżalne zażaleniem. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny. Jak wskazuje się w orzecznictwie, postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jako że jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne. Jak wskazano powyżej, nie kończy też ono postępowania administracyjnego, a jednocześnie - art. 37 § 6 k.p.a. nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Wobec tego orzecznictwo przyjmuje, że postanowienie tego rodzaju jest niezaskarżalne (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1139/18 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko wyrażano także przed zmianą treści art. 37 k.p.a., który do dnia 1 czerwca 2017 r. przewidywał środek prawny pod nazwą zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a także na gruncie wcześniej obowiązujących przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Skoro zatem postanowienie, będące przedmiotem skargi, nie stanowi aktu, który podlega kontroli sądów administracyjnych, bowiem nie stanowi aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to wniesiona na nie skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych powodów niż wymienione w pkt 1 - 5a tego przepisu, jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Natomiast sąd zaznacza, że skarżącemu nadal przysługuje skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego w każdym czasie, skoro wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarga, jako obejmująca akt niewymieniony w art. 3 § 2 p.p.s.a., jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie z urzędu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w wysokości 100 zł sąd orzekł na podstawie art. 232 pkt 1 p.p.s.a.