Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 835/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 pkt 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi B.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009 - 2014 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części oznaczonej jako punkt 2 i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nr [...] w części oznaczonej jako punkty [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego B.N. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w punkcie 1 decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] nr [...] ustalającą B. i D. N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 w łącznej wysokości [...] zł w części dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r. i w tym zakresie umorzyło postępowanie, a w punkcie 2 decyzji utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałej części.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy C. ustalił B. N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014, od której podatnik odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, podnosząc m.in. iż podatnikami powinni być oboje małżonkowie, tj. B. i D. N. jako współwłaściciele nieruchomości. Nadto, Kolegium zobowiązało organ do poczynienia ustaleń faktycznych co do przedmiotów opodatkowania i wyjaśnienia okoliczności, czy za te same przedmioty opodatkowania podatnikom nie ustalono już zobowiązania podatkowego w decyzjach ostatecznych, co skutkować winno wznowieniem postępowania, jak też zobowiązał organ do załączenia do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów celem prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania.

Dalej, organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że podatnicy 16 stycznia 2008 r. umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego nabyli od Agencji Nieruchomości Rolnych własność działki gruntu oznaczonej numerami: [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonej w obrębie C. w miejscowości C. Z wypisu z rejestru gruntów wg stanu z rejestru gruntów na: 31 grudnia 2009 r., 31 grudnia 2010 r., 31 grudnia 2011 r., 31 grudnia 2012 r., 31 grudnia 2013 r. i od 1 stycznia 2014 r. do 13 czerwca 2014 r. wynika, że działki gruntu o numerach ewidencyjnych [...] o powierzchni [...] , [...] o powierzchni [...],[...] o powierzchni [...] i [...] o powierzchni [...] stanowiły teren zabudowy inny o symbolu Bi, ponadto na działce o nr ew. [...] wg stanu z rejestru gruntów na 31 grudnia 2009 r., 31 grudnia 2010 r., 31 grudnia 2011 r., 31 grudnia 2012 r., 31 grudnia 2013 r. i od 1 stycznia 2014 r. do 16 czerwca 2014 r. posadowione były budynki sklasyfikowane jako pozostałe budynki niemieszkalne. Wobec tego, nieruchomości gruntowa i budynkowa powinna być opodatkowane na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1-2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1-2, art. 5 ust. 1 pkt c i art.5 ust. 2 pkt e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2014.849 ze zm.), dalej zwanej: "u.p.o.l.", jak za grunty, które nie zostały sklasyfikowane jako użytki rolne. Nadto, podatnicy w 2008 r. nabyli własność działki o numerach ewidencyjnych: [...] o łącznej powierzchni [...] położonej w C. przy ul. [...], które stanowiły nieruchomość gruntową i były sklasyfikowane wg stanu na 23 stycznia 2014 r. w wypisie z rejestru gruntów, jako inne tereny zabudowane o symbolu Bi, a posadowiony na działce nr [...] budynek sklasyfikowany został jako inny niemieszkalny. Natomiast, pozostałe działki pozostawały zabudowane budynkiem magazynowym i wiatą oraz posadowione były na nich budowle w postaci ogrodzenia z płyt betonowych, placu utwardzonego, separatora i szamba.

Organ odwoławczy wskazał także, że działki o nr ewidencyjnych [...] wraz z posadowionymi budynkami i budowlami zostały przez podatników sprzedane 30 stycznia 2014 r. na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego, o czym podatnicy nie zawiadomili organu podatkowego i nie złożyli wymaganej informacji podatkowej do dnia wydania decyzji.

Organ ustalił również, że podatnicy opłacali podatek od nieruchomości z tytułu posiadania nieruchomości budynkowej położonej w C. przy ul. [...], na której posadowiony jest dom jednorodzinny o pow. użytkowej [...], a grunt pod budynkiem o pow. [...] sklasyfikowany jako B nie był obciążony podatkiem od nieruchomości i nie widnieje w żadnej decyzji wymiarowej za lata 2009-2014.

Według organu, w latach 2009-2014 r. podatnikom było ustalane łączne zobowiązanie pieniężne za nieruchomość gruntową i budynkową. Podatnicy w pismach z 30 maja 2014 r. i 24 czerwca 2014 r. podnosili, że wszystkie posiadane grunty wykorzystują na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, jednak nigdy nie złożyli informacji podatkowej na podatek rolny w tym zakresie, a organ podatkowy podatek wymierzał na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Podatnicy dopiero w 2014 r. poinformowali, że działki gruntowe położone w C. o nr ewidencyjnych [...] o łącznej powierzchni [...] o symbolu Bi przeklasyfikowali na symbole R-V i Br-RV. Organ podatkowy co do tych działek nie ustalał podatku, z uwagi na to, że podatnicy nigdy ich nie wykazali i nie złożyli informacji podatkowej, aż do momentu ich sprzedaży.

Ponadto, organ podatkowy wskazał, że podatnicy byli właścicielami gruntów rolnych o pow. [...] fizycznych i z tego tytułu opłacali i opłacają podatek rolny. W 2009 r. wobec podatników został ustalony podatek rolny za grunty orne kl. III b, kl. IV a, IVb, V i VI, rowy, nieużytki i inne; użytki zielone kl. IV, kl. V, kl.VI i kl. VI z oraz podatek od nieruchomości za budynek mieszkalny o pow. użytkowej [...]. W latach 2010-2014 podatek rolny od gruntów rolnych został ustalony od tych samych klas i od tej samej powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, jednak w żadnej decyzji wymiarowej za lata 2009-2014 nie został ustalony podatek od działek sklasyfikowanych jako Bi i za działkę położoną w C. przy ul. [...] sklasyfikowaną jako B, jak też za działki położone w C. sklasyfikowanych jako Bi. Podatnicy nie odwoływali się od tych decyzji wymiarowych i opłacali podatek rolny oraz od nieruchomości tylko za budynek mieszkalny.

Według organu, wszczęte z urzędu i przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że podatnicy pozostawali do 16 czerwca 2014 r., tj. do dnia przeklasyfikowania działek o nr ew. [...] w C. z Bi na role klasy R-V (dz. nr: [...]) i Br-RV (dz. nr [...]), właścicielami tych działek do momentu ich sprzedaży, czyli do 16 października 2014 r. Sprzedaży tych działek podatnicy również nie zgłosili organowi, pomimo wysłania do nich pisma z 24 listopada 2014 r. w celu złożenia informacji podatkowej o aktualnym stanie posiadania nieruchomości i poinformowania, kto jest nabywcą nieruchomości położonych w C.

Ww. decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji ustalił podatnikom wysokość podatku od nieruchomości na lata 2009-2014 w łącznej wysokości [...] zł. W odwołaniu od decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania lub uchylenie decyzji i umorzenie postępowania za 2009 r., a w pozostałej części o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Podatnicy zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 ze zm.), dalej zwanej: "O.p.", przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, naruszenie art. 212 O.p. przez orzeczenie w sprawach rozstrzygniętych innymi decyzjami ostatecznymi oraz naruszenie art. 68 O.p. poprzez ustalenie zobowiązania przedawnionego za 2009 r.

Uzasadniając dalej swoje rozstrzygnięcie podjęte w sprawie, organ odwoławczy wskazał, że obowiązkiem podatnika - unormowanym w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. - jest informowanie organu podatkowego wg właściwego formularza urzędowego o wejściu w posiadanie nieruchomości, z którymi wiąże się obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podatnicy obowiązku tego nie wykonali i dlatego doszło do skumulowanego wymiaru podatku od nieruchomości za kilka lat wstecz, z chwilą, gdy organ podatkowy powziął informację o tym, że podatnicy byli właścicielami nieopodatkowanych gruntów i budynków, którą organ powziął dopiero, gdy doszło do sprzedaży gruntów i budynków niemieszkalnych, przy czym nadal nie w formie urzędowej informacji podatkowej.

Według organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji w ponownym postępowaniu, przeprowadzonym po uchyleniu poprzedniej decyzji, zgromadził wyczerpujące dane o nieruchomościach, pozwalające na jednoznaczne ustalenie powierzchni gruntów i budynków, ich kategorii podatkowej oraz okresu trwania obowiązku podatkowego. Jako nieuprawniony organ ocenił także zarzut naruszenia art. 212 O.p. przez orzeczenie w sprawach już rozstrzygniętych decyzjami ostatecznymi, gdyż w latach 2009-2014 skarżącym ustalany był podatek rolny za [...] gruntu rolnego i podatek od nieruchomości za budynek jednorodzinny o powierzchni użytkowej [...]. I tylko za te przedmioty skarżący płacili podatek rolny i podatek od nieruchomości. Poza opodatkowaniem pozostawał natomiast kupiony 16 stycznia 2008 r. grunt o powierzchni [...] położony w C., sklasyfikowany geodezyjnie do 16 czerwca 2014 r. jako inne tereny zabudowane o symbolu Bi oraz znajdujące się na nim budynki. Również, poza opodatkowaniem pozostawał grunt o powierzchni [...] nabyty 12 listopada 2008 r. położony w C. przy ulicy [...], sklasyfikowany geodezyjnie jako inne tereny zabudowane o symbolu Bi i położone na nim budynki. Skarżący nie zgłosili również do opodatkowania działki siedliskowej pod budynkiem mieszkalnym mającej powierzchnię [...], sklasyfikowanej geodezyjnie jako tereny mieszkaniowe o symbolu B. Nie mając informacji o tych nieruchomościach, organ podatkowy nie mógł ich opodatkowywać. Stąd twierdzenie, jakoby w obrocie prawnym funkcjonowały decyzje ostateczne, których przedmiotem były wymienione grunty i budynki, jest nieprawdziwe. Skarżący otrzymywali decyzje obejmujące podatek rolny i podatek od nieruchomości za budynek mieszkalny, to zaś oznacza, iż w obrocie prawnym nie funkcjonują decyzje ostateczne, w których opodatkowane byłyby podatkiem od nieruchomości grunty o symbolach Bi i B o łącznej powierzchni [...] ([...]) i znajdujące się na nich budynki pozostałe.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że podatek od nieruchomości został w zaskarżonej decyzji ustalony na podstawie wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego i na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa podatkowego. Organ jednak uchylił zaskarżoną decyzję w części, w której ustalono wysokość podatku od nieruchomości za 2009 r., gdyż w chwili ponownego orzekania zobowiązanie podatkowe za ten rok przedawniło się. Okoliczność tę organ stwierdził z urzędu. W latach 2010-2013 podatek od nieruchomości został ustalony za cały rok podatkowy według stawek obowiązujących w poszczególnych latach, a w 2014 r. prawidłowo całość gruntu opodatkowano tylko za styczeń, a w związku ze sprzedażą gruntu o powierzchni [...], od lutego do maja opodatkowano powierzchnię [...] w związku z tym, że od czerwca grunt o powierzchni [...] został przeklasyfikowany na użytek rolny, który podlegał podatkowi rolnemu, przez cały rok 2014 opodatkowana była działka siedliskowa o powierzchni [...].

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący B. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania podatkowego poprzez zastosowanie w sprawie art. 21 § 2 i § 3 O.p., podczas gdy w sprawie podstawą orzekania powinny być przepisy art. 274 lub 274a O.p.;

2. art. 122 O.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez nieustalenie w postępowaniu powierzchni przyjętych do opodatkowania budynków, skalsyfikowanych jako pozostałe;

3. orzekanie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami ostatecznymi, co może stanowić o nieważności zaskarżonej decyzji (art. 247 § 1 pkt 4 O.p.).

Uzasadniając skargę skarżący nie zgodził się z ustaleniami organu odnośnie do niezłożenia informacji podatkowej dotyczącej nieruchomości sprzedanych 30 stycznia 2014 r. i wskazał, że nieruchomości objęte decyzją zostały kupione przez niego i jego żonę w 2008 r. z przeznaczeniem na powiększenie gospodarstwa rolnego (§ 3 aktu) oraz złożył deklarację podatkową, wykazując w niej zakupione grunty jako grunty rolne i tak te grunty były opodatkowywane od 2009 r. Złożenie deklaracji potwierdzają też decyzje na łączne zobowiązanie pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości wydawane przez organ podatkowy za lata 2010-2014. W decyzjach tych jako uzasadnienie wymiaru podawano, że wysokość podatku została ustalona na podstawie złożonej deklaracji, tak jak było w rzeczywistości. Wobec tego, postępowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów działu V Ordynacji podatkowej "Czynności sprawdzające", tj. art. 274 § 1 lub art. 247a. To postępowanie pozwoliłoby na ustalenie, że złożona deklaracja obejmowała grunty objęte zaskarżoną decyzją. Skarżący dołączył do skargi kserokopię wypisu aktu notarialnego z 12 listopada 2008 r.

W dalszej części skargi, skarżący podniósł, że przy wydawaniu decyzji nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, czym naruszono art. 122 O.p., gdyż organy podatkowe bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania ustaliły, nie wiadomo na jakiej podstawie, powierzchnię przyjętych do opodatkowania budynków, chociaż nie składał on informacji co do powierzchni tych budynków oraz nie brał udziału w żadnym postępowania co do ustalenia ich powierzchni.

Według skarżącego, grunty opodatkowane w zaskarżonej decyzji były już raz opodatkowane wskazanymi w pkt 1 decyzjami jako grunty rolne, decyzje te są decyzjami ostatecznymi, a podatek w nich ustalony został zapłacony. Pomimo wskazywania przez skarżącego tych okoliczności nie przeprowadzono postępowania w celu ich wyjaśnienia. Orzekanie ponownie w tej samej sprawie, bez wyeliminowania z obrotu prawnego wskazanych decyzji (co do opodatkowanych gruntów), może stanowić o nieważności zaskarżonej decyzji.

Końcowo skarżący wskazał, że jest właścicielem na terenie Gminy C., gruntów rolnych, leśnych oraz nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym i - zgodnie z art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym stanowiącym, że: "Osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym)." - organ podatkowy ustalał zobowiązania podatkowe w decyzjach o podatku leśnym, o podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu jest kwestia zasadności i prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości niektórych z gruntów i budynków niemieszkalnych będących od 2008 r. w posiadaniu skarżącego (i jego żony) za lata 2010-2014 (w zakresie roku podatkowego 2009 umorzono postępowanie; decyzja jest ostateczna).

Według skarżącego, niektóre z przedmiotów opodatkowania, tj. grunty, zostały już opodatkowane decyzjami ostatecznymi wydanymi za lata 2010-2014 w zakresie podatku rolnego, w formie łącznego zobowiązania podatkowego, które wykazał w informacji złożonej do organu podatkowego I instancji, natomiast powierzchnia budynków niemieszkalnych objętych opodatkowaniem nie została prawidłowo ustalona, gdyż nie wynika ona z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a skarżący tych przedmiotów nie zgłaszał do opodatkowania i nie wskazywał ich powierzchni. Natomiast, według organów podatkowych, grunty nabyte przez skarżącego z budynkami niemieszkalnymi w 2008 r. nie zostały opodatkowane, gdyż skarżący nie wskazał ich w informacji o przedmiotach opodatkowania; nie został także opodatkowany grunt pod budynkiem mieszkalnym, położony na terenie gospodarstwa rolnego, dlatego nie było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie za lata 2010-2014, za które wydano decyzje ostateczne, gdyż możliwe było wydanie kolejnych decyzji za te same lata, jeżeli obejmie się opodatkowaniem nowe przedmioty opodatkowania, a taka okoliczność wystąpiła w sprawie.

W sprawie znajdują zastosowanie następujące przepisy prawa materialnego i postępowania podatkowego:

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia,

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przewiduje natomiast, że powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Przepisy postępowania podatkowego stanowią, m.in. w art. 122 O.p., że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a w art. 187§ 1 O.p., że organy podatkowe są obowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Niewyjaśnienie bowiem sprawy w ww. zakresie stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe uregulowania, należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organy podatkowe przyjęły do opodatkowania dane wynikające z załączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów i budynków. Jednak z analizy załączonych wypisów dotyczących powierzchni budynków nie wynika, aby w wypisach tych wskazano ich powierzchnię użytkową, jak wymagają tego przepisy art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W wypisach dotyczących pozostałych budynków niemieszkalnych położonych na działce [...] nabytej przez skarżącego 16 stycznia 2008 r. od Agencji Nieruchomości Rolnych (o łącznej powierzchni [...]) w obrębie C. w miejscowości C., wykazano nie powierzchnię użytkową budynku, lecz powierzchnię zabudowy wynoszącą [...], natomiast w odniesieniu do budynku innego niemieszkalnego nabytego przez skarżącego 12 listopada 2008 r. od B. i H. małż. P. położonego na działce o numerze ewidencyjnym: [...] (nabytej w łącznej powierzchni wynoszącej [...]) położonej w C. przy ul. [...], organy przyjęły do opodatkowania [...], chociaż w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałaby taka powierzchnia. W szczególności, brak jest wypisów z ewidencji gruntów i budynków dotyczących powierzchni użytkowej tego budynku; także ze znajdujących się w aktach sprawy umów nabycia w 2008 r. i zbycia w 2014 r. tych gruntów przez skarżącego z zabudowaną działką o nr [...] nie wynika, jaka jest (była) powierzchnia tego budynku. W umowie nabycia (sprzedaży nieruchomości) wskazano, że działka o numerach ewidencyjnych: [...] zabudowana jest budynkiem magazynu o kubaturze [...] i budynkiem wiaty o kubaturze [...]. Natomiast w umowie zbycia tej nieruchomości z 30 stycznia 2014 r. w opisie nieruchomości wskazano, że te działki gruntu są zabudowane budynkiem magazynowym i wiatą, bez wskazania jakiejkolwiek powierzchni budynków, czy to użytkowej, czy ich kubatury.

Także z powszechnie dostępnych treści ksiąg wieczystych dotyczących ww. nieruchomości, nie wynika, jaka jest powierzchnia użytkowa budynków, gdyż w KW nr [...], dotyczącej pierwszej z wymienionych nieruchomości, brak jest w ogóle wpisu dot. budynku, a w KW nr [...], dotyczącej drugiej z ww. nieruchomości, wpisano kubaturę magazynu i wiaty w wielkościach przyjętych w umowie sprzedaży ([...] i [...] ³). Fakty te, jako powszechnie znane, na podstawie art. 187 § 3 O.p., nie wymagają dowodu.

W tej sytuacji, przyjęcie w decyzji organu I instancji i zaakceptowanie przez organ odwoławczy wadliwych ustaleń faktycznych dotyczących powierzchni użytkowej budynków, odpowiednio o powierzchni [...] i [...], narusza przywołane ww. regulacje prawa materialnego (art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.), jak te przepisy postępowania (art. 122 O.p i w art. 187§ 1 O.p.), gdyż wadliwie ustalono podstawę opodatkowania budynków niemieszkalnych.

Nadto, do akt sprawy nie złączono informacji złożonej przez skarżącego dotyczącej przedmiotów opodatkowania objętych podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości, chociaż z uzasadnienia ostatecznych decyzji wymiarowych wydanych za lata 2010-2013 wynika, że taka informacja została złożona. Analiza tej informacji zezwoliłaby na ustalenie, czy skarżący w złożonej informacji wykazał także grunty nabyte w 2008 r. jako grunty rolne, co także dałoby podstawę do wyjaśnienia, czy w sprawie zachodziła podstawa do wznowienia postępowań zakończonych decyzjami wymiarowymi w zakresie łącznego zobowiązania obejmującego podatek rolny i podatek od nieruchomości, na podstawie przywołanego art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję), czy też możliwe było wydanie kolejnych decyzji obejmujących przedmioty opodatkowania pominięte opodatkowaniem w decyzjach ostatecznych.

Należy także uznać, że dla prawidłowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy konieczne było przywołanie w decyzjach organów podatkowych numerów ewidencyjnych tych działek rolnych, których powierzchnie wymienione zostały w decyzjach ostatecznych w tabelach nr 1 (podatek rolny) i opodatkowane, bowiem dopiero porównanie numerów ewidencyjnych już opodatkowanych decyzjami ostatecznymi działek z numerami ewidencyjnymi działek nabytych przez skarżącego w 2008 r. i sprzedanych w 2014 r. pozwoliłoby wyjaśnić zasadność zarzutu ich podwójnego opodatkowania za te same okresy, podnoszonego przez skarżącego w toku postępowania podatkowego i postępowania sądowoadministracyjnego. A, bez załączenia do akt sprawy podatkowej brakującej informacji złożonej przez skarżącego i bez zestawienia porównawczego ww. działek ewidencyjnych niemożliwe jest w sprawie ustalenie, czy opodatkowaniem nie objęto ponownie tych samych działek uznanych przez skarżącego za rolne o symbolach Bi oraz B i, czy nie należało w sprawie wszcząć postępowania w przedmiocie wznowienia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi za lata 2010-2013.

Uznając w tej sytuacji, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego I instancji wydane zostały tak z naruszeniem przepisów prawa materialnego określonych w art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., które miało wpływ na wynik sprawy (opodatkowaniem objęto nie powierzchnię użytkową budynków), jak i przepisów postępowania określonych w art. 122 O.p i w art. 187§ 1 O.p. (mogło dojść do podwójnego opodatkowania tych samych przedmiotów opodatkowania), i w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (nie wznowiono postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi, chociaż mogła ku temu istnieć podstawa prawna), które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. – należało orzec jak w pkt 1 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 ze zm.).

Na podstawie art. 153 p.p.s.a., sąd wskazuje, że w dalszym postępowaniu konieczne będzie zebranie pełnego materiału dowodowego umożliwiającego ustalenie powierzchni użytkowej budynków niemieszkalnych, jak też załączenie do akt sprawy informacji złożonej przez skarżącego dotyczącej przedmiotów opodatkowania objętych podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości, oraz sporządzenie zestawienia porównawczego obejmującego numery ewidencyjne działek i ich powierzchni już opodatkowanych decyzjami ostatecznymi z numerami ewidencyjnymi działek i ich powierzchni nabytych przez skarżącego w 2008 r., i sprzedanych w 2014 r., a - po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego - konieczne będzie dokonanie oceny zasadności lub braku zasadności wznowienia postepowań w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi za lata 2010-2013, bądź też wydanie decyzji wymiarowych za lata 2010-2014 w trybie zwyczajnym.

W tej sytuacji, wobec konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Jednocześnie sąd wskazuje, że wymiar podatku w trybie zwyczajnym nie może być wyższy niż ustalony w zaskarżonej decyzji, zgodnie z zasadą reformationis in peius (art. 134 § 2 p.p.s.a.).