Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 732/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust 1 i ust 2 pkt 1 lit a, oraz art 88 ust 3a pkt 4 lit a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik - Bury, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K.utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.nr [...]z [...] r. w przedmiocie określenia skarżącemu "A"Sp. z o.o. kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2011r. w wysokości [...] zł, to jest wyższej od zadeklarowanej o [...] zł.

II. W podstawie prawnej organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) - dalej powoływana jako O.p. oraz art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.).

III. 1. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że decyzją z 2 października 2013r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K.określił "A"Sp. z o.o. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2011r. w wysokości [...] zł, to jest wyższą od zadeklarowanej o [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego było konsekwencją ujęcia w rejestrze zakupów i w deklaracji VAT-7 faktury VAT nr [...] z [...] r. wystawionej przez firmę P.P.H.U.T. "B", D., ul. [...], NIP [...], wartość netto [...]zł, podatek VAT [...] zł w sytuacji, gdy przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało, że przedmiotowa faktura nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, tj. wykonania robót remontowych przez ww. firmę w wynajmowanym przez Spółkę lokalu położonym w D.przy ul. [...].

Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny organ stwierdził, że Spółce "A" nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wykazanego w ww. fakturze.

2. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki złożył odwołanie od wskazanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z [...] r.

3. W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w K.utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły ustalenia organu kontroli skarbowej wskazujące, iż Spółka "A" odliczyła podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez P.P.H.U.T. "B" w sytuacji, gdy - zdaniem ww. organu - zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że faktura wystawiona z tytułu wykonania usługi remontowej, a stanowiąca podstawę odliczenia tego podatku, nie dokumentuje rzeczywiście przeprowadzonej transakcji. Przy czym organ nie zakwestionował wykonania usług w ogóle, a jedynie przez "C" Sp. z o.o.

W wyniku przeprowadzenia postępowania kontrolnego, zakończonego zaskarżoną decyzją, został zgromadzony następujący materiał dowodowy:

- protokół badania ksiąg "A" Spółka z o.o. z 18 lipca 2013r.;

- protokół zdawczo-odbiorczy lokalu użytkowego położonego w D.przy ul. [...], podpisany 1 sierpnia 2010r. przez "D" s.c. [...](wynajmującego) i "A"sp. z o.o. (najemcę);

- pismo "A"sp. z o.o. z 1 stycznia 2011r. skierowane do J.T. współwłaściciela "D" s.c. [...]z prośbą o wyrażenie zgody na przeprowadzenie remontu w wynajmowanym lokalu na własny koszt, bez możliwości potrącenia;

- protokół przesłuchania w charakterze świadka B.N.- współwłaściciela firmy "D" s.c. [...]z 15 marca 2013r., która wyjaśniła, że spółka "D" nie ingeruje w remonty przeprowadzane przez najemców dotyczące malowania, tapetowania, położenia dodatkowych, np. kabli, tj. takich remontów, które nie naruszają konstrukcji budynku. Odnośnie remontu przeprowadzonego przez Spółkę "A" ww. oświadczyła, że Spółka ta otrzymała zgodę na przeprowadzenie remontu; nie pamiętała natomiast, czy i kiedy remont był przeprowadzony. Potwierdziła, że pomimo zapisów w umowie dotyczących przeprowadzania okresowych kontroli, takich kontroli nie przeprowadzano;

- umowa z 1 stycznia 2011r. zawarta pomiędzy P.P.H.U.T. "B" (wykonawcą) a "A"Sp. z o.o. (zleceniodawcą) na wykonanie robót remontowych w wynajmowanym przez Spółkę lokalu w D. przy ul. [...]. W umowie został określony termin rozpoczęcia robót na 1 marca 2011r. i zakończenia na 31 marca 2011r. oraz wynagrodzenie w kwocie brutto [...]zł, w tym kwota netto [...]zł, podatek VAT [...]zł. W przedmiotowej umowie nie określono żadnego zakresu prac do wykonania, jak również nie zawarto ustaleń dotyczących zgody na podzlecenie wykonania prac remontowych przez firmę inną niż z którą zawarto umowę;

- protokół odbioru robót-końcowy z 23 marca 2011r. podpisany przez "A"Sp. z o.o. (zamawiającego) i P.P.H.U.T. "B" (wykonawcę), w którym zostały szczegółowo opisane wykonane prace;

- protokół z czynności sprawdzających w P.P.H.U.T. "B" z 22 lutego 2013r. w zakresie kontroli transakcji handlowych zawartych w 2011r. z "A"Sp. z o.o. Odnośnie usług remontowych wykonywanych w D.przy ul. [...] stwierdził on, że: do zakresu tych prac wchodziły poprawki ścian i sufitów wykonanych z regipsów, malowanie, częściowe kafelkowanie; materiały zużyte do remontu nabyła jego firma; prace remontowe wykonywali pracownicy spółki "C"; należność wynikająca z faktury VAT nr [...] z [...] r. wystawionej przez spółkę "C"dla firmy "B" została zapłacona gotówką. Ponadto M.W. oświadczył, że wykonanie usług transportowych, najmu samochodu, porządkowych, remontowych i budowlanych podzlecił wyszukanej przez niego w internecie spółce "C"; z A.M. kontaktował się telefonicznie i umawiał na spotkania; pisemnie żadnych umów nie sporządzali;

- protokół przesłuchania w charakterze świadka M.W. z 3 kwietnia 2013r., który oświadczył m.in. że: działalność gospodarczą prowadzi od 2001r. pod nazwą P.P.H.U.T. "B"; przedmiotem działalności firmy są przede wszystkim usługi budowlane; w 2011r. poza dwoma osobami zatrudnionymi w salonie fryzjerskim, nie zatrudniał żadnych innych osób; jego firma nie posiada żadnych środków trwałych, jak również innych urządzeń niezbędnych do wykonywania prac budowlanych. Odnośnie prac remontowych w siedzibie Spółki "A" zeznał, że prace zlecił spółce "C". Wyjaśnił, że prace te polegały na wyremontowaniu zalanej siedziby Spółki mieszczącej się w D. przy ul. [...]. Prace dotyczyły: wymiany płyt kartonowo- gipsowych na sufitach, częściowej wymiany ocieplenia i wygłuszenia dachu, częściowej wymiany glazury podłogowej, malowania ścian. Zeznał, że część materiałów do remontu zakupił osobiście (nie pamięta, czy ma dowody zakupu), a część materiałów przekazała Spółka "A"; nie pamięta, kiedy usługi remontowe były wykonane. Z przedmiotowego przesłuchania wynika, że M.W. do współpracy pozyskał firmę "C" przez internet; kontaktował się jedynie z A.M., faktury odbierał od niego osobiście w D.podczas spotkań, które miały miejsce poza siedzibami obu firm; nigdy nie był w siedzibie spółki "C"; podczas spotkań A.M. podpisywał faktury za wykonane usługi, a M.W. dokonywał zapłaty gotówką (taką formę płatności za wykonane usługi narzucił mu A.M.). M.W.zeznał także, że nigdy nie nadzorował wykonanych usług transportowych, natomiast był w miejscach wykonywanych usług remontowych lub budowlanych; nigdy nie zdarzyło się by na budowie jednocześnie był obecny A.M., jego pracownicy i on. Na zakończenie przesłuchania świadek oświadczył, że oprócz prac polegających na porządkowaniu budowy na posesji w D.przy ul. [...] o wartości około [...] zł, osobiście nie wykonał żadnych innych prac zleconych przez Spółkę "A"; znalazł A.M., który miał te usługi wykonać; nie może jednoznacznie stwierdzić, że usługi, które zlecił do wykonania spółce "C"faktycznie zostały wykonane;

- protokół z czynności sprawdzających w P.P.H.U.T. "B" z 14 czerwca 2013r. w zakresie kontroli transakcji handlowych zawartych w 2011r. z "A" Sp. z o.o. Na okoliczność przeprowadzonych czynności sprawdzających M.W. nie przedłożył żadnych faktur dokumentujących nabycie towarów związanych z wykonaniem prac zleconych przez Spółkę "A", dotyczących wykonania usług remontowych w siedzibie Spółki oraz wykonania ogrodzenia nieruchomości położonej w D. przy ul. [...]. Oświadczył on do protokołu, że nie nabywał żadnych towarów, które następnie miałyby zostać wykorzystane przy wykonywaniu usług na rzecz Spółki "A", jak również żadnych towarów związanych z tymi usługami nie przekazał spółce "C", która w jego imieniu miała świadczyć ww. usługi na rzecz "A";

- protokół przesłuchania w charakterze świadka A.M. z 20 maja 2013r., przebywającego w Zakładzie Karnym w W.. Ww. zeznał, że prezesem zarządu spółki "C"jest od 2010r. do nadal; spółka w 2010r. zajmowała się prezentacją i handlem pościelą w hotelach i salach gimnastycznych, pod koniec 2010r. spółka przebranżowiła się i od tego czasu zajmowała się pracami budowlanymi; w latach 2010-2011 zatrudniała od 8 do 10 osób. Odnośnie miejsca przechowywania dokumentacji spółki oświadczył m.in. że jest przechowywana w S. u osoby o nazwisku B., jednak dokładnego adresu nie pamięta; B. przebywa obecnie poza granicami kraju, dlatego wgląd w te dokumenty będzie możliwy po jego przyjeździe, gdzieś pod koniec czerwca 2013r. (świadek zobowiązał się poinformować telefonicznie o tym fakcie, ale do dnia zakończenia postępowania kontrolnego organ nie otrzymał od niego żadnej informacji). Odnośnie znajomości z M.W. zeznał, że poznał go gdzieś pod koniec 2011r., współpracę nawiązali za pośrednictwem internetu, nigdy nie spotkali się w żadnej z obu firm, najczęściej spotykali się w barze "[...]" na trasie do S. lub w restauracjach [...]. Następnie A.M. oświadczył, że na zlecenie M.W. wykonywał jakieś drobne prace remontowe biura polegające na malowaniu, wykonaniu gładzi gipsowych, częściowym ociepleniu dachu, położeniu płytek podłogowych na całej powierzchni; prace te wykonali Panowie R. i K.; materiałów do remontu osobiście nie kupował; podczas jego pobytu w miejscach, gdzie wykonywane były usługi nikogo ze Spółki "A"nie spotkał, nie nadzorował wykonania żadnych prac, natomiast co do M.W., to - jak stwierdził świadek - nie pokazywał się w miejscach, gdzie były świadczone usługi. Zeznał, że z wykonanych prac rozliczał się z M.W.wyłącznie gotówką, osobiście wystawiał faktury VAT i dowody KP;

- protokół przesłuchania w charakterze świadka M.G..z 13 lipca 2012 r., który zeznał, iż z A.M.łączy go to, że w 2011r. kupili razem spółkę "C", której przedmiotem działalności miał być handel i produkcja pościeli i kołder wełnianych; on jest w 100% udziałowcem spółki, a A.M.miał być prezesem; po zakupie spółki w kwietniu lub maju 2011r. M. zniknął, tzn. świadek nie ma z nim żadnego kontaktu osobistego ani telefonicznego; jest on nadal prezesem spółki, ale żadnego wynagrodzenia nie otrzymuje; spółka nie prowadzi żadnej działalności; według jego wiedzy A.M.nie zajmował się niczym innym. Oświadczył także, że nie dysponuje żadnymi dokumentami, ponieważ spółka nie podjęła żadnej działalności od momentu zakupu; A.M.nie zostawił u niego żadnych dokumentów w postaci faktur i innych rozliczeń;

- faktura VAT nr [...] z 29 marca 2011r. wystawiona przez "C"sp. z o.o. dla P.P.H.U.T. "B" z tytułu wykonania usługi remontowo- budowlanej w D., ul. [...]. Z treści tej faktury wynika, że została wystawiona na takie same kwoty, na jakie opiewa faktura VAT nr [...] z dnia 29 marca 2011r. wystawiona przez firmę P.P.H.U.T. "B" dla "A"Sp. z o.o., tj. na kwotę netto [...]zł, podatek VAT [...]zł. Fakt ten świadczy, że firma M.W.dokonała odsprzedaży - refakturowania poniesionych kosztów z tytułu wykonania usługi remontowej, której faktycznie sama nie wykonała;

- protokół przesłuchania w charakterze strony M.K. - wiceprezesa zarządu "A"Sp. z o.o. z 26 kwietnia 2013r. Odnośnie M.W.zeznała, że zna go od wielu lat, poznali się prowadząc dzieci do tego samego przedszkola; wiedziała, że prowadzi firmę budowlaną, która zajmuje się pracami ogólnobudowlanymi i wykończeniowymi, dlatego wyszła z propozycją wobec M.W.dotyczącą przeprowadzenia w siedzibie Spółki, w biurze o powierzchni około [...] m2, remontu kapitalnego polegającego na wymianie płyt kartonowo-gipsowych położonych na suficie w związku z jego zalaniem, malowaniu ścian i sufitów, uzupełnieniu izolacji termicznej i przeciwwilgociowej dachu, wymianie oświetlenia ogólnego i wymianie ubytków w płytkach podłogowych. M.K. oświadczyła, że na wykonanie wymienionych prac remontowych została zawarta z firmą "B" umowa; koszty materiałów związanych z tym remontem ponosił M.W.; Spółka nie nabywała żadnych materiałów związanych z ich wykonaniem.

Jednocześnie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że:

- Spółka "A"wynajmowała lokal w D.przy ul. [...] od firmy "D" s.c. [...]z/s jak wyżej;

- w związku ze zleceniem przez P.P.H.U.T. "B" prac remontowych spółce "C", 8 marca 2013r. podjęto próbę przeprowadzenia czynności sprawdzających w siedzibie tej spółki w G. przy ul. [...]. Na tę okoliczność została sporządzona notatka z 11 marca 2013r. Wynika z niej, że czynności te nie zostały przeprowadzone z uwagi na nieprowadzenie pod tym adresem działalności gospodarczej przez ww. spółkę od czerwca 2011r. Ustalono, że wskazany powyżej adres jako siedziba spółki w dalszym ciągu figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym. Lokal w G. przy ul. [...], ww. spółka wynajmowała na podstawie umowy zawartej w 2007r. z "E"sp. z o.o. z/s w G. ul. [...]. Z informacji uzyskanych od zarządcy nieruchomości wynika, że spółka "C"opuściła wynajmowane pomieszczenia pod koniec maja 2011r., nie płacąc swoich zobowiązań z tytułu najmu. Przedmiotem działalności spółki było świadczenie usług telemarketingowych, organizowanie pokazów sprzedawanych towarów (pościeli antyalergicznej i garnków) na terenie kraju. Informacje dotyczące przedmiotu działalności spółki zostały również potwierdzone przez pracowników Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. Z dokumentów podatnika złożonych w tym organie wynika, że głównym przedmiotem działalności spółki była pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepów, straganami i targowiskami - PKD 4799 Z - zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2 z 26 stycznia 2009r. W zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-2 z 16 sierpnia 2010r. podano, że księgi spółki prowadzone są przez Biuro Rachunkowe "F", ul. [...]. Ustalono, że księgi rachunkowe spółki były prowadzone przez to biuro do marca 2011r. W dniu 18 kwietnia 2011r. umowa została rozwiązana przez biuro, które obecnie nie posiada żadnej dokumentacji spółki. Z danych wykazanych w KRS wynika, że obecnie funkcję prezesa zarządu spółki pełni A.M.. Zmiana zarządu spółki wykazana w KRS z 29 czerwca 2011r. nie została zgłoszona w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w G.;

- w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia czynności sprawdzających w siedzibie spółki "C", na podstawie wpisu do KRS z 29 czerwca 2011r. ustalono, że jedynym udziałowcem spółki jest firma "G"sp. z o.o. z/s w K., ul. [...];

- w wyniku zapoznania się w 18 lipca 2013r. w Sądzie Rejonowym [...] Wydziale Gospodarczym Krajowego Rejestru Sądowego w G. z aktami rejestracyjnymi "C" sp. z o.o. ustalono, że A.G.wspólnik spółki "C"zbył wszystkie swoje udziały w ww. spółce na rzecz "G"sp. z o.o. (umowa z 13 maja 2011r.); na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników spółki "C"13 maja 2011r. zostały podjęte dwie uchwały, tj. w sprawie odwołania A.G.z funkcji prezesa zarządu oraz powołania A.M. na funkcję prezesa zarządu (notatka urzędowa z 19 sierpnia 2013r.);

- 14 marca 2013r. podjęto próbę ustalenia miejsca przechowywania ksiąg rachunkowych przez spółkę "C". Po udaniu się do siedziby spółki "G" ustalono, że pod tym adresem mieści się siedziba firmy "H". Od pracownika tej firmy uzyskano informacje, że wskazany adres udostępniany jest firmom wyłącznie w celu dokonania ich rejestracji. Jest to tzw. "biuro wirtualne". Pod wyżej wymienionym adresem odbierana jest korespondencja kierowana do firm, które jako siedzibę wskazują ten właśnie adres, pod którym faktycznie działalność gospodarcza danej firmy nie jest prowadzona. Niemniej umowa jaka została zawarta na najem adresu wygasła z dniem 15 lutego 2013r.; na powiadomienie o wygaśnięciu umowy prezes zarządu spółki - P.G.nie odpowiedział do 14 marca 2013r. Ponadto uzyskano informację, że spółka "G"w lutym 2013r. została sprzedana; informacja o sprzedaży spółki do dnia 15 marca 2013r. nie została odnotowana w KRS (notatka z 15 marca 2013r.);

- w trakcie rozmowy telefonicznej pracownik firmy "H" potwierdził, że umowa zawarta ze spółką "G" na najem ww. adresu wygasła w lutym 2013r.; na powiadomienie o wygaśnięciu umowy prezes zarządu spółki - P.G.nie odpowiedział; z firmą "H" nie skontaktował się również nowy właściciel spółki "G", dlatego korespondencja kierowana na ww. adres spółki nie jest odbierana (notatka z 21 maja 2013r.);

- pismem z 18 lipca 2013r. organ zwrócił się do właścicieli "D" s.c. - wynajmujących Spółce "A"l okal w D.przy ul. [...] o wyjaśnienie czy po wynajęciu przedmiotowego lokalu do lutego 2011r. miało miejsce jego zalanie czy fakt ten został zgłoszony oraz czy ww. nieruchomość została ubezpieczona od zalania, jeżeli tak to czy szkody związane z zalaniem zostały zgłoszone ubezpieczycielowi. Z nadesłanej odpowiedzi z 29 lipca 2013r. wynika, że po wynajęciu lokalu przez Spółkę "A"w okresie do lutego 2011r. miało miejsce jego zalanie; fakt zalania sufitów oraz ściany w wynajmowanym lokalu najemca zgłosił ustnie wynajmującym; przedmiotowa nieruchomość była w tym okresie ubezpieczona od ognia i innych żywiołów (od 8 lutego 2010r. do 7 lutego 2011r.) oraz od ognia i innych zdarzeń losowych (od 8 lutego 2011r. do 7 lutego 2012r.); wynajmujący nie zgłaszał ubezpieczycielowi szkody z tytułu zalania.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał, zdaniem organu, na stwierdzenie, że faktura VAT nr [...] z 29 marca 2011r. wystawiona przez firmę P.P.H.U.T. "B", która została ujęta przez Spółkę "A"w ewidencji zakupów prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług, nie dokumentuje rzeczywistej transakcji handlowej i jest fakturą fikcyjną, co w konsekwencji powoduje brak prawa kontrolowanej Spółki do odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego.

IV. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K."A"Sp. z o.o., złożyła skargę z 17 kwietnia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniosła w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu administracyjnym.

1. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż trudno stwierdzić do jakiego podmiotu jest skierowana zaskarżona decyzja, gdyż nazwę podmiotu określono na "A"Sp. z o.o. NIP [...], gdy tymczasem kontrolowany był podmiot o nazwie "I"Sp. z o.o. NIP [...].

2. Następnie pełnomocnik stwierdził, że sposób rozumowania zaprezentowany w zaskarżonej decyzji jest niezrozumiały i sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania i świadczy nie o swobodnej, lecz o dowolnej ocenie dowodów. Niezrozumiała jest teza, że "być może jest prawdziwa hipoteza wysunięta przez pełnomocnika w odwołaniu, zgodnie z którą M.W.wykonał remont przy wykorzystaniu osób zatrudnionych na "czarno", a puste faktury służyły mu tylko do stworzenia kosztów uzyskania przychodu", a mimo to organy kontrolujące uznały, iż nie ma potrzeby dopuszczenia wniosków dowodowych zmierzających do potwierdzenia tej tezy. Zaś żaden przepis ustawy o podatku VAT nie uzależnia możliwości uznania faktury VAT dot. robót budowlanych od legalności zatrudnienia pracowników realizujących usługi. Fakt zatrudnienia " na czarno" i fakt skorzystania z pustej faktury może obciążać tylko M. Widerę, a w żadnym wypadku, przy przyjęciu, że roboty zostały faktycznie wykonane nie noże obciążać kontrolowanej spółki.

3. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez zapoznania się przez organ I instancji z wypowiedzeniem się strony w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz nieustosunkowanie się do tej wypowiedzi i nierozpatrzenie zasadności żądania przeprowadzenia dowodów. Według pełnomocnika, świadczy o tym fakt, że przedmiotowe wypowiedzenie wpłynęło do siedziby organu kontroli skarbowej w dniu wydania decyzji.

Na zakończenie pełnomocnik podkreślił, że według zaskarżonej decyzji ustosunkowanie się do wniosków dowodowych zawartych w piśmie z 30 września 2013r. nastąpiło w postanowieniach wydanych 21 sierpnia 2013r. i 19 września 2013r. Z twierdzeń tych wyciąga wniosek, iż organy kontrolujące Spółkę "I"miały a priori wyrobiony pogląd na wyniki kontroli.

Następnie pełnomocnik strony złożył pismo procesowe, w którym sprostował omyłkę pisarską zawartą w wywiedzionej skardze, a polegającą na błędnym podaniu NIP skarżącej i wskazał prawidłowy NIP – [...].

V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

1.Odnośnie zarzutów, które dotyczą błędnie podanej nazwy Spółki "A"zamiast "A"oraz NIP [...] zamiast [...] organ podniósł, że w toku postępowania odwoławczego, we wszystkich pismach adresowanych do Spółki, podano poprawną nazwę Spółki, tj. "A", a jedynie w zaskarżonej decyzji omyłkowo została podana nazwa "A". Pozostałe dane identyfikujące podmiot, dla którego została wydana decyzja zostały wskazane poprawnie, dlatego nie budzi wątpliwości kto jest jej adresatem. W kwestii podania w zaskarżonej decyzji w części dotyczącej oznaczenia strony błędnie numeru NIP, organ przyznał, że jest to uchybienie organu, ale ma ono charakter oczywistej omyłki i nie ma wpływu na wynik sprawy. Nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika, iż trudno stwierdzić do jakiego podmiotu jest skierowana zaskarżona decyzja. Wskazał, że oznaczenie strony postępowania ma pozwalać na prawidłową jej identyfikację, a w niniejszej sprawie na żadnym etapie nie było jakichkolwiek wątpliwości, co do strony postępowania.

2. W zakresie zarzutów dotyczących niewykonania usług remontowych przez M.W .ani Spółkę "C"organ zauważył, że zlecił on wykonanie usług remontowych Spółce "C", ale nie potrafił jednoznacznie stwierdzić, czy usługi, które zlecił do wykonania spółce "C"faktycznie zostały wykonane (t. II, k. 7). Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w ocenie organu odwoławczego, pozwalał stwierdzić, że prac remontowych nie wykonała spółka "C". Wskazuje na to m.in. fakt, że jak zeznali przedstawiciele firm: "A"(t. II, k. 33), P.P.H.U.T. B M.W.(t. II, k. 172) i "C"(t. II, k. 85), żadna z tych firm nie nabyła materiałów niezbędnych do przeprowadzenia remontu. Z zakresu prac przedstawionego w protokole końcowego odbioru robót z 25 marca 2011r. (t. II, k. 38) wynika, że do ich wykonania niezbędne były liczne, niejednokrotnie kosztowne materiały, których jak zeznali przedstawiciele ww. firm nikt nie nabył. Odnośnie hipotetycznie możliwego wykonania usługi przez M.W. przy pomocy pracowników zatrudnionych "na czarno" organ zauważył, że ewentualne jej potwierdzenie nie może mieć dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż i tak nie zmieniłoby to faktu, że faktyczny przebieg zdarzeń gospodarczych byłby inny niż to wynika z faktur VAT, a które wskazują, że wykonawcą robót remontowych była Spółka "C", a M.W. refakturował te usługi na rzecz "A"Sp. z o.o. Tylko wtedy można byłoby uznać, że M.W. dokonał odsprzedaży – refakturowania poniesionych kosztów z tytułu wykonania usługi remontowej, której faktycznie sam nie wykonał, gdyby Spółka "C"wykonała usługi remontowe udokumentowane fakturą VAT wystawioną dla niego, a taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie.

Organ wskazał też, że każdy podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą, a powinien oceniać okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu transakcji i dołożyć wszelkiej staranności w doborze właściwego kontrahenta.

3. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 200 O. p. i wydania decyzji przez organ I instancji w tym samym dniu, w którym wpłynęło pismo Spółki z 30 września 2013r., co zdaniem pełnomocnika wskazuje, że nie było ono wzięte pod uwagę przy wydaniu decyzji organ zauważył, iż te same wnioski dowodowe, o które strona wniosła w tym piśmie, były już podnoszone w toku postępowania kontrolnego i dlatego były znane i przeanalizowane przez organ przed wydaniem decyzji. Z tego też względu organ kontroli skarbowej mógł ustosunkował się do nich już w wydanych postanowieniach z 21 sierpnia 2013r. i 19 września 2013r. Takie działanie nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej że pełnomocnik w odwołaniu z 15 października 2013r. nie wykazał wpływu kwestionowanego trybu postępowania organu na jej wynik.

Na rozprawie 28 października 2014r. sprawy od III SA/Gl 731/14 do III SA/Gl 739/14 połączono do wspólnego rozpoznania lecz odrębnego wyrokowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

1. Na wstępie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazuje, że za podstawę wyroku przyjął prawidłowe i obszerne ustalenia stanu faktycznego przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K..

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa.

2. Na wstępie wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności pozbawienia skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez "B" M.W.za rzekomo wykonane przez niego usługi remontowe.

3. Jako materialnoprawne podstawy rozstrzygnięcia organ prawidłowo wskazał przepisy art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

Art. 86 ust. 1 ustawy o VAT jest podstawowym przepisem określającym prawo do odliczenia podatku naliczonego. Stosownie do jego treści, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Ust. 2 powołanego artykułu wskazuje, że kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7:

1) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

a) z tytułu nabycia towarów i usług.

Z kolei zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:

4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:

a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Z przytoczonych przepisów wynika, że art. 86 ust. 1 ustawy VAT kreuje fundamentalne prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Prawo to jednak może być realizowane tylko wówczas, gdy faktury odzwierciedlają czynności, które rzeczywiście miały miejsce w obrocie gospodarczym, co wynika z powołanego art. 88 ust. 3a ustawy o VAT. Oznacza to, że podatek naliczony może być odliczony, ale tylko wówczas, gdy wynika z faktur poprawnych formalnie (zawierających wszystkie elementy wskazane w przepisach wykonawczych do ustawy o VAT), jednakże tylko z tych, które potwierdzają rzeczywiście dokonane nabycie towarów i usług w warunkach zgodnych z treścią faktury (co do podmiotów uczestniczących w transakcji i jej przedmiotu). Brak nabycia towarów czy usług lub ich nabycie niezgodne z treścią faktury jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Z powyższego wynika, że faktura dokumentująca transakcję, która nie została dokonana (przez co należy rozumieć sytuację, gdy nie została dokonana w ogóle, jak również nie została dokonana pomiędzy podmiotami wskazanymi w treści faktury jako strony transakcji) nie może być uwzględniona w prowadzonej przez nabywcę ewidencji dla celów podatku VAT, gdyż nie odpowiada treści art. 86 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy VAT oraz jako wymieniona w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a tej ustawy nie może stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

4. Natomiast zdaniem Sądu orzekającego organ II instancji wykazał ponad wszelką wątpliwość, że zakwestionowana transakcja jest fikcyjna, a M.W. nie nabył usług remontowych - następnie sprzedanych skarżącej Spółce - od "C"Sp. z o.o., gdyż ta ich nie wykonała.

Świadczą o tym zgromadzone dowody, analizowane we wzajemnym połączeniu. I tak:

- M.W.osobiście oświadczył, że nie wykonał prac remontowych w lokalu wynajmowanym przez kontrolowaną Spółkę, gdyż w 2011r. w swojej firmie poza dwoma osobami zatrudnionymi w salonie fryzjerskim nie zatrudniał żadnych innych osób, które prace remontowe mogłyby wykonać i brak podstaw, aby twierdzeniu temu nie dać wiary. Wykonanie tych usług zlecił spółce "C", a dokładniej A.M.. Z zeznań M.W.wynika, że ani nie był w siedzibie tej firmy, ani nie znał jej pracowników, kontaktował się jedynie z A.M., tzn. z nim się spotykał, zawsze poza siedzibą firmy; od niego odbierał faktury VAT za wykonane usługi i jemu przekazywał zapłatę, zawsze w gotówce. Nie potrafił jednoznacznie stwierdzić, czy usługi, które zlecił do wykonania spółce "C"faktycznie zostały wykonane. Natomiast materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że prac remontowych nie wykonała spółka "C". Przedstawiciele firm: "A", P.P.H.U.T. "B" i "C"zeznali, że żadna z tych firm nie nabyła materiałów niezbędnych do przeprowadzenia remontu. Z protokołu końcowego odbioru robót z 23 marca 2011r. podpisanego przez zamawiającego - "A"Sp. z o.o. i wykonawcę - P.P.H.U.T. "B" M.W.wynika, że prace remontowe polegały m.in. na: usunięciu skutków zalania sufitu i ścian łącznie z pracami demontażowymi, uzupełnieniu izolacji termicznej i przeciwwilgociowej dachu, montażu wraz z gipsowaniem płyt gipsowych, gruntowaniu ścian, wykonaniu nowej gładzi gipsowej, malowaniu ścian, wymianie oświetlenia ogólnego, uzupełnieniu ubytków w płytkach podłogowych, wymianie wykładziny na poddaszu biura. Z przedstawionego zakresu prac wynika, że do ich wykonania niezbędne były liczne, niejednokrotnie kosztowne materiały, chociażby takie jak: wełna mineralna i folia termoizolacyjna, płyty kartonowo-gipsowe, gładź szpachlowa, farby, wykładzina podłogowa, płytki ceramiczne, klej, fuga. A zatem nasuwa się pytanie, jeśli nie wyżej wymienione firmy nabyły niezbędne materiały do przeprowadzenia remontu, to kto je nabył skoro, jak utrzymuje strona, remont miał miejsce. Jeśli nawet prawdziwa jest hipoteza pełnomocnika stronny podnoszona w skardze, zgodnie z którą M.W.wykonał remont przy wykorzystaniu osób zatrudnionych "na czarno", a puste faktury służyły mu tylko do stworzenia kosztów uzyskania przychodów, to taka sytuacja dalej pozostawałaby w sprzeczności z wystawionymi fakturami, zgodnie z którymi wykonawcą usług remontowych jest Spółka "C". Dla uznania prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury z 29 marca 2011r. wystawionej przez firmę P.P.H.U.T. "B" M.W.istotne byłoby ustalenie, że spółka "C"faktycznie wykonała usługi remontowe, udokumentowane fakturą VAT z 29 marca 2011r. wystawioną dla P.P.H.U.T. "B", gdyż tylko wtedy można byłoby uznać, że M.W.dokonał odsprzedaży - refakturowania poniesionych kosztów z tytułu wykonania usługi remontowej, której faktycznie sam nie wykonał.

- fakturę VAT wystawioną przez "C"sp. z o.o. z 29 marca 2011r. podpisał A.M.jako prezes zarządu tej spółki, gdy tymczasem został powołany na funkcję prezesa zarządu uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników tej spółki z 13 maja 2011r., zatem oznacza, że przedmiotowa faktura została podpisana przez osobę nieupoważnioną do jej podpisania.

Organ odwoławczy dokonał nie tylko oceny pojedynczych, przedstawionych powyżej dowodów indywidualnie (zeznań i oświadczeń świadków, pism, umów), ale również w ich wzajemnym powiązaniu oraz na tle innych, także wymienionych powyżej dowodów (dokumentów bądź ich braku oraz pozostałych ustaleń dokonanych przez organ), a Sąd podziela poczynione na ich podstawie ustalenie, że faktura VAT z 29 marca 2011r., dokumentująca usługę remontową była fikcyjna, przy czym organ nie zakwestionował faktu wykonania usług w ogóle, lecz pomiędzy stronami wskazanymi w fakturze.

Oceniając stan świadomości strony co do nierzetelności transakcji wskazać trzeba, że TSUE w wyroku wydanym w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 wskazał, że aktualne jest jego stanowisko, że tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą z przestępstwem czy to w zakresie podatku VAT, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji, bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT. Trybunał nie uznał za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszelkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym. Jeśli natomiast istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności.

Przenosząc tezy zawarte w powołanym wyroku TSUE na stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że Spółka mogła przypuszczać, że uczestniczy w transakcjach będących nadużyciem prawa. Z zeznań M.K. z 26 kwietnia 2013r. wynika, że nie pamięta szczegółów transakcji, udokumentowanej fakturą na kwotę brutto 55.965,00 zł. Nie potrafiła podać danych osób wykonujących prace remontowe w siedzibie Spółki pomimo tego, że przez cały okres remontu biuro normalnie funkcjonowało, a osoby te miały do nich dostęp. W zakresie transakcji przeprowadzonych z firmą P.P.H.U.T. "B" przesłuchiwana zeznała, że współpracę z ww. nawiązała bez zweryfikowania informacji o działalności tej firmy jakie posiadała, tzn. że firma ta zajmuje się pracami ogólnobudowlanymi i wykończeniowymi, a M.W. znała jedynie prywatnie jako ojca koleżanki córki z przedszkola, natomiast nie znała go jako przedsiębiorcy prowadzącego profesjonalną działalność gospodarczą. Przed podpisaniem umowy na wykonanie usług strona nie sprawdziła, czy firma M.W.posiada możliwości wykonania powierzonych mu prac i czy w ogóle jest kontrahentem wiarygodnym i rzetelnym. Ponadto w zawartych już umowach, które opiewały na znaczne kwoty nie określono zakresu prac, a przed ich podpisaniem nie zażądano przedstawienia kosztorysów i kalkulacji kosztów, jakoby strona zupełnie zrezygnowała z ich weryfikacji. Nie sprawdzono także, czy M.W., z którym zawarto kilka umów na wykonanie bardzo różnorodnych usług posiada odpowiednie kwalifikacje oraz zaplecze kadrowe i sprzętowe by te umowy zrealizować.

Na tej podstawie Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, że Spółka "A"nie podjęła wszelkich racjonalnych działań w celu ustalenia, czy zawierane transakcje nie są elementem obejścia przepisów o podatku od towarów i usług lub innego nadużycia popełnionego przez kontrahenta.

5.1. Odnosząc się do zarzutów skargi, w szczególności do tego z nich, który stwierdza, że nie wiadomo, do jakiego podmiotu decyzja była adresowana stwierdzić trzeba, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z przedłożonego do skargi odpisu KRS skarżącym jest "A"Sp. z o.o., NIP [...]. Przyznać trzeba, że w dokumentach postępowania pojawiają się pisma zawierające inne oznaczenia strony, tym niemniej skarżąca Spółka nie miała wątpliwości do kogo w istocie są adresowane. I tak zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli adresowane było do "A"Sp. z o.o., a w związku z tą właśnie kontrolą udzielone zostało pełnomocnictwo do reprezentowania w jej toku Sp. z o.o. "A"(T.1., k.11). Zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków były kierowane i na Sp. z o.o. "A"i na Sp. z o.o. "A", które w obu przypadkach odbierała osoba o nazwisku K., pełnomocnik "A"dla spraw związanych z kontrolą. Jest też wiele dokumentów wskazujących prawidłową stronę postępowania, m.in. postanowienie organu I instancji o odmowie przeprowadzenia dowodów adresowane do "A"Sp. z o.o., postanowienie o możliwości zapoznania się z materiałami kontroli, do którego odniósł się merytorycznie pełnomocnik strony, wreszcie decyzja organu I instancji wydana na "A"Sp. z o.o. i powołana w rozstrzygnięciu drugoinstancyjnym dla wykazania, że to odwołanie od tej decyzji jest przedmiotem rozstrzygnięcia odwoławczego. Wreszcie wspomnieć trzeba, że nie tylko organ podatkowy popełniał oczywiste omyłki w pisowni nazwy strony, jako że sam skarżący dołączając do odwołania pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania go wskazał, że udzieliła go "A"Sp. z o.o., nr NIP [...](czyli podał błędny NIP). Również w skardze w oznaczeniu skarżącego wskazano, że jest nim "A"Sp. z o.o., NIP [...], a w uzasadnieniu skargi podnosząc zarzut niewłaściwego oznaczenia strony pełnomocnik stwierdził, że w decyzji II instancji "nazwę podmiotu określono na "A"Sp. z o.o. NIP [...], gdy tymczasem kontrolowany był podmiot o nazwie "I"Sp. z o.o. NIP [...]", a zatem wskazał NIP poprawny, ale pominął określenie "[...]" (akapit 1. uzasadnienia skargi). Wreszcie w piśmie procesowym z 17 kwietnia 2014r. sprostował wskazany w skardze NIP skarżącego i podał prawidłowy numer NIP [...], z czego wynika, że pomyłka pełnomocnika dotyczyła zarówno NIP-u , jak i nazwy Spółki. Biorąc pod uwagę fakt, że w toku całego postępowania nie było wątpliwości, kto jest jego stroną oraz okoliczność, że zgadzały się inne dane dotyczące skarżącej (osoby reprezentujące Spółkę, jej adres) Sąd uznał, że zarzut, iż nie wiadomo, do kogo adresowana jest decyzja jest chybiony.

5.2. Stanowisko Sądu w przedmiocie zarzutu dot. możliwości wykonania prac przez pracowników zatrudnionych nielegalnie zostało już przedstawione.

Odnosząc się jednak do zawartego w skardze stwierdzenia pełnomocnika strony, że "żaden przepis ustawy o podatku VAT nie uzależnia możliwości uznania faktury VAT dot. robót budowlanych od legalności zatrudnienia pracowników realizujących usługi" stwierdzić wypada, że co do zasady stwierdzenie to jest prawdziwe. Tym niemniej zauważyć należy, że Kodeks pracy nie zna pojęcia "zatrudnienia na czarno". Zgodnie zaś z art. 218 § 1 Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w marcu 2011r., zawartym w Rozdziale XXVIII "Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową" kto, wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Oznacza to, że zatrudnienie w warunkach naruszających prawa pracownika, wypełniających hipotezę cytowanego przepisu, stanowi przestępstwo. Nadto zgodnie z art. 281 pkt 2 Kodeksu pracy, kto, będąc pracodawcą lub działając w jego imieniu nie potwierdza na piśmie zawartej z pracownikiem umowy o pracę, podlega karze grzywny (...), co oznacza, że takie zaniecanie stanowi wykroczenie.

Tak więc, czyniąc uwagi o charakterze ogólnym, Sąd stwierdza, że żaden podatnik nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków podatkowych z nielegalnego działania swego kontrahenta, gdyby takowe rzeczywiście miało miejsce.

5.3. W kwestii zarzutu obrazy art. 200 O.p., co nastąpić miało przez wydanie obszernej decyzji w tym samym dniu, w którym wpłynęło pismo strony zawierające wypowiedź co do zgromadzonych materiałów i wnioski dowodowe Sąd stwierdza, że sam fakt wydania decyzji w tym samym dniu, w którym wpłynęło pismo Spółki z 30 września 2013r. nie świadczy jeszcze o tym, że organ nie zapoznał się przez organ z jego treścią, ale o tym, że stanowisko strony było konsekwentne, znane już organowi i przezeń przeanalizowane, dlatego jego kolejne przedstawienie nie wpłynęło na zmianę jego oceny sprawy. Ponadto faktem jest, że organ nie ustosunkował się w decyzji do wniosków dowodowych podniesionych w przedmiotowym piśmie, ale faktem jest również, iż te same wnioski były już podnoszone w toku postępowania kontrolnego i organ ustosunkował się do nich w wydanych postanowieniach z 21 sierpnia 2013r. i z 19 września 2013r. Z faktu, że nie uczynił tego po raz kolejny w zaskarżonej decyzji nie wynika, że nie ustosunkował się do tego wniosku, lecz że nie uległo zmianie jego poprzednie a znane już stronie stanowisko.

Oceniając przestrzeganie przez organ przepisów procesowych Sąd również nie dostrzegł ich obrazy. Stosownie do art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa i w ocenie Sądu wszelkie działania organów i podjęte rozstrzygnięcie znajdowało umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, a żadna z podjętych w toku postępowania czynności nie była dokonana w okolicznościach nie budzących zaufania do organów kontrolnych i podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Wreszcie zauważyć wypada, że organ szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi się kierował wydając zaskarżoną decyzję (art. 124 O.p.), albowiem bardzo szeroko opisał zgromadzone dowody, ustalony na ich podstawie stan faktyczny sprawy i dokonaną jego ocenę prawną.

W tym stanie rzeczy, uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.