Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 58/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1 pkt 1 lit b i ust. 7 , art. 40 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1993
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Borys Marasek (spr.), Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. N. (N.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 listopada 2023 r. nr 2401-IOD-2.632.1.2023 UNP: 2401-23-255930 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej na rok podatkowy 2022 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 listopada 2023 r. nr 2401-IOD-2.632.1.2023, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ), po rozpoznaniu odwołania M. N. (dalej: podatnik, skarżący), od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T.(dalej: Naczelnik US) z dnia 27 kwietnia 2023 r., znak: [...] stwierdzającej wygaśnięcie decyzji tegoż organu z dnia 7 lutego 2022 r., znak: [...] ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2022, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, dalej: o.p.) przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1993 z późn. zm., dalej: u.z.p.d.o.f.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 20 stycznia 2020 r. do Urzędu Skarbowego w T. wpłynął wniosek skarżącego o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej PIT-16 wskazanej w nim działalności w zakresie mechaniki maszyn od 1 stycznia 2020 r. W ww. wniosku PIT-16 skarżący nie wykazał zatrudnionych osób. Decyzją z dnia 7 lutego 2022 r., znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. ustalił skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2022 zakresie działalności usługowej: usługi w zakresie mechaniki maszyn (numer z tabeli: 11), przy zatrudnieniu 0 (pracowników obliczeniowych) - w kwocie 388,00 zł miesięcznie.

W dniu 15 marca 2023 r. skarżący złożył w tym Urzędzie - przy piśmie z tego samego dnia stanowiącym wniosek o przywrócenie terminu - informację o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności PIT-16Z. W informacji tej, jak również ww. piśmie wskazano, że z dniem 1 listopada 2022 r. skarżący zatrudnił pracownika w ramach umowy o pracę. Podniesiono zarazem, że skarżący korzysta z usług doradcy podatkowego M.S., który nie poinformował go o obowiązku dokonania zgłoszenia ww. zatrudnienia pracownika do Urzędu Skarbowego. Dopiero gdy skarżący dowiedział się o tym wymogu, niezwłocznie powiadomił Urząd Skarbowy, jednakże po ustawowym terminie do tego zgłoszenia.

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2023 r., znak: [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku o przywrócenie 7-dniowego terminu do złożenia informacji o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności. W uzasadnieniu wskazano m. in., że termin zawarty w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu, a jego upływ powoduje wygaśnięcie praw, obowiązków materialnoprawnych. Na postanowienie to skarżący nie złożył zażalenia.

W świetle powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w T.- decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r., znak: [...] - stwierdził wygaśnięcie decyzji tegoż organu z dnia 7 lutego 2022 r., znak: [...] ustalającej skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2022.

Naczelnik US uznał bowiem, że skarżący utracił warunki do opodatkowania w formie karty podatkowej, gdyż nie zawiadomił organu podatkowego w ustawowym terminie o zmianach mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym DIAS w pierwszej kolejności wskazał, że Rozdział 20 ustawy Ordynacja podatkowa normuje zagadnienia procesowe związane z wygaśnięciem decyzji podatkowej, a więc zakończeniem jej funkcjonowania w obrocie prawnym. Stosownie do art. 258 § 1 pkt 4 tej ustawy organ podatkowy, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowych form opodatkowania. Organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji (§ 2).

Jak wynika z art. 36 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej (lit. a), mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia (...) - lit. b.

Z kolei stosownie do art. 40 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, w przypadku, gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7 (najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany), o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1.

W odniesieniu do 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. ww. decyzją z dnia 7 lutego 2022 r. ustalił skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej w zakresie prowadzonej w S. przy ul. [...] działalności usługowej: usługi w zakresie mechaniki maszyn (numer z tabeli: 11), przy zatrudnieniu 0 (pracowników obliczeniowych) - w kwocie 388,00 zł miesięcznie.

DIAS podkreślił przy tym, że powyższe wynika z treści tej decyzji, a ponadto w rozstrzygnięciu tym zawarto pouczenie - co pomija autor odwołania - że podatnik zobowiązany jest powiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie 7 dni od daty powstania okoliczności powodujących zmiany.

Powierzenie księgowości doradcom podatkowym/profesjonalnym biurom rachunkowym nie zwalnia podatnika od odpowiedzialności podatkowej za skutki popełnionych przez nich błędów. Natomiast podatnik, który poniósł szkodę w związku z uchybieniami powstałymi z winy doradcy podatkowego/biura rachunkowego może dochodzić swoich roszczeń w drodze powództwa cywilnego.

Skarżący poinformował naczelnika urzędu skarbowego o zmianie stanu faktycznego, tj. zatrudnieniu od 1 listopada 2022 r. pracownika w ramach umowy o pracę, jednakże z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 36 ust. 7 ww. ustawy z 20 listopada 1998 r., który upłynął 8 listopada 2022 r.

Jeżeli podatnik zdecyduje się na poddanie się tej uproszczonej i niedostępnej dla wszystkich podatników formie opodatkowania, obowiązany jest ściśle stosować się do wymogów, od których uzależnione jest prawo do opodatkowania na zasadach karty podatkowej.

W rezultacie-zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 3 tej ustawy - obowiązkiem Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. było wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie jego decyzji z dnia 7 lutego 2022 r., znak: [...] ustalającej skarżącemu wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2022.

DIAS podkreślił, że przepis ten nie daje organowi podatkowemu możliwości odstąpienia od stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji z dnia 7 lutego 2022 r. w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w tej regulacji, jak w realiach sprawy, ani też zastosowania uznania administracyjnego w tym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił jej naruszenie:

1. art. 121 § 1 oraz art. 122 o.p., polegające na zaniechaniu podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy, w przypadku wydawania kolejnych decyzji ustalających wysokość stawki karty podatkowej, w konsekwencji czego postępowanie podatkowe było przeprowadzone w sposób niebudzący po stronie podatnika zaufania do organów podatkowych;

2. art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny, przy zastosowaniu niedopuszczalnej w postępowaniu podatkowym formalnej teorii dowodów, co skutkowało przyjęciem przez organ podatkowy, iż tylko pisemne zawiadomienie o zatrudnieniu pracownika przez skarżącego, jest dowodem wypełnienia przez podatnika obowiązków informacyjnych wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b. Ryczałtu w sytuacji, gdy składane przez podatnika deklaracje roczne o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy, PIT-4R od pracowników oraz bierność organów podatkowych dowodzą, iż skarżący wykonał obowiązek wskazany w tym przepisie;

3. art. 40 ust. 1 pkt 3 Ryczałtu poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, gdy w rzeczywistości organ podatkowy nie wykazał, aby skarżący przestał spełniać warunki do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej, a tym samym niewykazanie, aby spełnione zostały kumulatywne przesłanki umożliwiające zastosowanie przedmiotowego przepisu.

4. art. 121 § 1 oraz art. 122 o.p. polegające na zaniechaniu podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy i zaniechaniu ustalenia, że organ został faktycznie zawiadomiony o zmianie stanu zatrudnienia w deklaracji PIT-4R;

5. art. 2a o.p. w zw. z art. 84 w zw. z art. 2 i art. 32 oraz art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez brak ich zastosowania i wydanie decyzji z naruszeniem zasady in dubio pro tributario w ten sposób, że występujące w sprawie, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego (w szczególności w zakresie rozumienia pojęć "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej i "związania" z prowadzeniem działalności gospodarczej) zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Jednocześnie wniósł o:

1. sporządzenie wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie zgodności przepisu art. 41 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne z przepisem art. 2 oraz 22 Konstytucji RP w brzmieniu: Czy przepis art. 41 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczny w brzmieniu W razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 40, kwoty wpłacone z tytułu karty podatkowej zalicza się na podatek dochodowy określony na ogólnych zasadach za dany rok podatkowy jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP, w szczególności zasadą pewności prawa, trwałości decyzji administracyjnych, zakazu lex retro non agit oraz przepisem art. 22 Konstytucji RP.

2. zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego, o którym mowa w pkt 1.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że dnia 1 listopada 2022 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnił na umowę o pracę pracownika. Podkreślił, iż korzysta z usług profesjonalnego doradcy podatkowego M. S. - Doradca Podatkowy nr [...]. Nie posiada wiedzy na temat podatków, dlatego skorzystał z usług zawodowego doradcy podatkowego

Kiedy dowiedział się o ustawowym obowiązku, niezwłocznie zgłosił zatrudnienie pracownika do Urzędu Skarbowego w T., jednakże przekroczył ustawowy 7 dniowy termin do zgłoszenia zatrudnienia pracownika.

Z kolei kwestia niewykonania obowiązku zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego - jako czynność podatnika - powinna być zdaniem orzecznictwa rozpatrywana przez obiektywne kryterium możliwości dokonania tej czynności.

Skoro zatem podatnik powierzył prowadzenie spraw księgowo-kadrowych profesjonalnemu pełnomocnikowi, w szczególności zaś sporządzenie wszelkich dokumentów oraz formalności związanych z zatrudnieniem pracownika, pozostawał w uzasadnionym przeświadczeniu, że działający na jego rzecz profesjonalista dochowa wszelkich formalności w stosunku do urzędu skarbowego.

W kontekście wniosku o zasadnie pytania prawnego, skarżący podkreślił, że wniosek ten jest w pełni zasadny, z uwagi na fakt, że o decyzja o wygaszeniu karty podatkowej została wydana w dniu 27 kwietnia 2023 r., a skutki podatkowe dla skarżącego dotyczą roku 2022. Podatnik prowadząc działalność gospodarczą winien znać wymiar danin publicznych, a w szczególności podatku dochodowego od osób fizycznych. Biorąc pod uwagę fakt, że decyzja ostateczna w sprawie zobowiązań skarżącego za rok 2022 stała się ostateczna dopiero w dniu 24 listopada 2023 r., stanowić to może naruszenie słusznych praw skarżącego jak przedsiębiorcy oraz obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przyjętą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy, że w analogicznych sprawach zapadły wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r., sygn. II FSK 2567/15, II FSK 2568/15 i II FSK 2908/15 oraz z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. II FSK 2873/19 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko przedstawione w uzasadnieniu tego wyroku w odniesieniu do kwestionowanych transakcji, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela, i z tego względu częściowo posłuży się argumentacją w nim zawartą.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że tzw. karta podatkowa nie jest odrębnym podatkiem, lecz formą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, przeznaczoną dla prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach. Nie jest zatem dostępna dla wszystkich podatników. Skorzystanie z tej uproszczonej formy opodatkowania ma charakter fakultatywny, uzależnione jest też od spełnienia szeregu ściśle określonych warunków. Jeżeli więc podatnik wybierze taką formę opodatkowania, zobligowany jest w pełni zastosować się do szczególnych wymogów przewidzianych w przepisach "Rozdziału 3" u.z.p.d.o.f., dotyczących tzw. karty podatkowej. Odnosi się to zwłaszcza do restrykcyjnie uregulowanych obowiązków informacyjnych wobec właściwego organu podatkowego w zakresie wszelkich zmian, które nastąpiły u podatnika, a które mogą mieć wpływ na możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej, jak również na ustaloną wysokość stawki karty podatkowej. Konsekwencje zaniedbania tych obowiązków są daleko idące, gdyż polegają na utracie prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstaniu obowiązku płacenia podatku dochodowego na tzw. zasadach ogólnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2016 r., sygn. II FSK 3921/13, opubl. w CBOSA).

Stosownie do treści art. 40 ust. 1 pkt 1 i 3 u.z.p.d.o.f., w sytuacji, gdy podatnik poda, we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w tej formie, bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, lub nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7 u.z.p.d.o.f., o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia (...), naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej (zob. też: S. Babiarz, S. Bogucki, A. Dumas, R. Pęk, S. Presnarowicz, J. Pustuł, Ryczałty w prawie podatkowym, Warszawa 2012, s. 257 i n.).

W rozpoznanej sprawie było dokonanie oceny, czy zaistniała choćby jedna przesłanka do wydania w trybie art. 40 ust. 1 u.z.p.d.o.f. decyzji o wygaśnięciu uprzednio wydanej decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej. W sprawie poza sporem pozostaje, że decyzja ustalająca wysokość stawki karty podatkowej zawierała zapis, że wysokość ta została ustalona przy braku zatrudnienia, zgodnie z deklaracją skarżącego. Organ w oparciu o dane zawarte przez skarżącego we wniosku przyjął w roku podatkowym 2022 stawkę miesięczną podatku 388 zł, dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników. Z tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej wynika wprost, że zatrudnienie pracownika ma istotny wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Dlatego stosownie do treści art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 7 u.z.p.d.o.f., fakt ten powinien być organowi podatkowemu zgłoszony w ściśle określonym terminie (7 dni) od powstania okoliczności powodujących zmiany. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w niniejszej sprawie zgłoszenie takie nie miało miejsca. Nie może bowiem za takie zgłoszenie być uznane złożenie deklaracji PIT-4R, czy PIT-11, których cel jest zupełnie inny. Z art. 36 ust. 7 u.z.p.d.o.f. wynika bowiem jednoznacznie, że o zmianach, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, podatnik jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Natomiast deklaracja PIT-4R składana jest do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. Formularz ten przeznaczony jest dla innych celów – należy w deklaracji tej zawrzeć informacje o łącznej sumie wypłat z tytułów zobowiązujących płatników do pobrania zaliczki, a więc służy on realizacji jednego z obowiązku płatników, jakim jest obowiązek odprowadzenia pobranych zaliczek na konto urzędu skarbowego. Nie można deklaracji PIT-4R, czy PIT-11 traktować na gruncie przepisów u.z.p.d.o.f. jako formy informowania organu podatkowego o zmianach mających wpływ na opodatkowanie w formie karty podatkowej. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze nie można przyjąć, że poprzez złożenie powyższych deklaracji skarżący zrealizował w istocie obowiązek informacyjny względem organu, o którym mowa w art. 36 ust. 7 u.z.p.d.o.f. W sprawie nie zostało ono złożone w ściśle określonym terminie, wynikającym z art. 36 ust. 7 zd. 1 u.z.p.d.o.f. W tym stanie rzeczy w sprawie nie doszło do naruszenia reguł wynikających z Ordynacji podatkowej, a rozstrzygnięcie organu zapadło po dokładnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynikało, że skarżący nie poinformował we właściwym terminie organu podatkowego o zmianach dotyczących warunków prowadzonej działalności.

Prawidłowa wykładnia art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f. i związane z nią poprawne określenie przez organ podatkowy okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia podatkowo-prawnego stanu faktycznego, czynią bezzasadnymi zarzuty naruszenia art. 121 § 1 i art. 122 o.p., a także art. 180 § 1 w związku z art. 187 i art. 191 o.p. W niniejszej sprawie nie można utożsamiać złożenia jakichkolwiek dokumentów (np. PIT-4R, czy PIT-11) do właściwego organu i oczekiwać, że będzie on wykorzystywał w innych celach aniżeli zostały złożone. Skarżący nie podważył stanu faktycznego i nie wykazał realizacji ustawowego obowiązku w ściśle określonym terminie, wynikającego z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 7 u.z.p.d.o.f. Skarżący nie wykazał by dokonał zgłoszenia organowi w terminie 7 dni zmian w okolicznościach faktycznych, które miały wpływ na wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Tym samym w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.o.f. Zmiana polegająca na zatrudnieniu pracownika miała bowiem wpływ na wysokość stawki podatku. Powinna ona być zatem niezwłocznie zgłoszona (najpóźniej w terminie 7 dni), a uchybienie temu obowiązkowi uzasadniało stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość opodatkowania w formie karty podatkowej za 2022 r.

Sąd podzielił również stanowisko organu, że powierzenie księgowości doradcom podatkowym/profesjonalnym biurom rachunkowym nie zwalnia podatnika od odpowiedzialności podatkowej za skutki popełnionych przez nich błędów. Natomiast podatnik, który poniósł szkodę w związku z uchybieniami powstałymi z winy doradcy podatkowego/biura rachunkowego może dochodzić swoich roszczeń w drodze powództwa cywilnego.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego.

Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.