Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 263/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 1, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Gminy Piekoszów z dnia 30 września 2015 r. nr XIV/86/2015 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej 220 kV Radkowice - Kielce Piaski na obszarze Gminy Piekoszów oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 września 2015 r. Rada Gminy Piekoszów podjęła uchwałę nr XIV/86/2015 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej 220 kV Radkowice – Kielce Piaski na obszarze Gminy Piekoszów.

W dniu 23 grudnia 2015 r. A. S. działający przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł – za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej – skierowane do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego ww. uchwałą. Na wezwanie to organ nie udzielił żadnej odpowiedzi.

W dniu 22 lutego 2016 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na ww. uchwałę zarzucając temu aktowi mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie następujących przepisów postępowania:

1. art. 2 i art. 94 Konstytucji RP;

2. art. 14 i 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013r. poz. 594 ze zm.), dalej usg;

3. art. 17 i 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2015.199 j.t. ze zm.), dalej ustawa o planowaniu;

4. § 38 ust. 1 oraz § 43 ust. 3 i 4 statutu gminy Piekoszów,

które to naruszenie polegało na podjęciu uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, której projekt nie został wcześniej poddany wyłożeniu ani konsultacjom wymaganym przez ustawę o planowaniu oraz na podjęciu uchwały w oparciu o projekt, który został już skonsumowany wcześniejszym jego uchwaleniem. W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwalony na nadzwyczajnej sesji Rady Gminy w Piekoszowie w dniu 31 października 2014 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej 220 kV Radkowice – Kielce Piaski na obszarze gminy Piekoszów został na skutek skargi A. S. wyeliminowany z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 14 maja 2015 r., II SA/Ke 316/15, stwierdzającym nieważność uchwały Nr LXVI11/465/2014. Następnie Rada Gminy Piekoszów, nie powtarzając całej procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonej w art. 17 i 19 ustawy o planowaniu, podjęła nową uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej 220 kV Radkowice – Kielce Piaski na obszarze gminy Piekoszów na podstawie tego samego projektu, który był już wcześniej uchwalony jako poprzednia uchwała z dnia 31 października 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem uchwalenie tej wcześniejszej uchwały skonsumowało ten projekt, a jej późniejsze unieważnienie wyeliminowało ten akt z porządku prawnego. Takie postępowanie narusza, zdaniem autora skargi, wskazane w skardze przepisy ustawy o planowaniu, ustawy o samorządzie gminnym i statutu gminy Piekoszów, a także rażąco narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego poprzez ponowne głosowanie tego samego projektu uchwały, który został już raz uchwalony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Odpowiadając na zarzuty skargi wskazał, że unieważnienie uchwały nr LXVI11/465/2014 z dnia 31 października 2014 r. na skutek wyroku WSA w Kielcach z 1 maja 2015 r. nie stanowi okoliczności wskazanych w art. 19 ustawy o planowaniu. Uchwała ta została bowiem uznana za nieważną z powodu naruszenia przepisów postępowania dotyczących procedury podjęcia samej uchwały, a nie ze względu na naruszenie procedury planistycznej o której mowa w przepisach art. 14 do 19 ustawy o planowaniu, w tym procedury uzgodnień, konsultacji, czy uzyskania odpowiednich zgód. WSA w Kielcach nie wskazał w szczególności na naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, czy jego trybu. Rada gminy nie stwierdziła przy tym konieczności dokonania jakichkolwiek zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego. Czynności, o jakich mowa w art. 14 – 17 ustawy o planowaniu dokonane przed podjęciem uchwały z dnia 31 października 2014 r., istnieją niezależnie od samej uchwały. W szczególności w obrocie prawnym pozostaje uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu określająca obszar objęty planem i zobowiązująca do podejmowania kolejnych czynności planistycznych. Na poparcie swojego poglądu organ przywołał treść art. 28 ust. 2 ustawy o planowaniu, zgodnie z którym czynności przewidziane w procesie sporządzania projektu studium bądź planu (art. 11 i 17 ustawy o planowaniu), ponawia się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawnymi. Dyspozycja ponowienia czynności tylko w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu z przepisami prawa oznacza, że zasadą jest uznanie czynności za niewymagające powtórzenia. Obowiązek powtórzenia czynności jest wyjątkiem, który pojawia się tylko w takiej sytuacji, w której niepowtórzenie czynności oznaczałoby zachowanie działań sprzecznych z prawem.

Stanowisko skarżącego jest również zdaniem organu niezgodne z zasadą wyjątkowości ponawiania procedury planistycznej wywiedzioną przez orzecznictwo i doktrynę z treści art. 19 ust. 1, art. 28 ust. 2 oraz z art. 33 ustawy o planowaniu.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów § 38 ust. 1 oraz § 43 ust. 3 i 4 statutu gminy Piekoszów wójt tej gminy stwierdził, że obowiązki określone w tych przepisach zostały spełnione. Zaskarżona uchwała wskazuje bowiem jej cele, analizę zasadności jej podjęcia i określenie stopnia zgodności przewidywanych w planie rozwiązań z ustaleniami studium, a więc wymogi, o jakich mowa w § 43 ust. 3 statutu gminy Piekoszów.

Odnośnie zarzutów naruszenia art. 14 usg dotyczącego quorum niezbędnego do podjęcia uchwały oraz obowiązku jawnego głosowania organ zauważył, że głosowanie nad zaskarżoną uchwałą odbyło się jawnie i wzięli w nim udział wszyscy radni. Nie naruszono też art. 41 ust. 1 usg, gdyż zaskarżony plan miejscowy został przyjęty przez Radę Gminy Piekoszów w formie uchwały.

Odpowiadając na zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 94 Konstytucji RP, organ wyjaśnił, że w zgodzie z tym przepisem oraz powiązanymi z nim przepisami art. 20 ustawy o planowaniu i art. 40 i 41 usg Rada Gminy Piekoszów, która jest jednostką samorządu terytorialnego (art. 164 Konstytucji RP), na podstawie upoważnienia ustawowego podjęła uchwałę, czyli akt prawa miejscowego.

W piśmie z dnia 9 września 2016 r. skarżący dodatkowo zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie mających wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania, tj.:

1. art. 21 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz ust. 3 ustawy o planowaniu;

2. art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 2 i art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art.2 pkt 1 ustawy o planowaniu.

Odnośnie pierwszego z tych zarzutów podał, że powołane przepisy chronią własność, co na gruncie przepisów o planowaniu realizowane jest przez ważenie interesu publicznego i prywatnego, przy uwzględnieniu analiz ekonomicznych, zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu. Naruszenie tych zasad w okolicznościach sprawy polegało na określeniu w zaskarżonym planie przebiegu linii elektroenergetycznej 220 kV w sposób, który nie wykorzystuje przestrzeni w sposób ekonomiczny i nie uwzględnia słusznego interesu skarżącego. Zamiast bowiem uzgodnić z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad maksymalne zbliżenie projektowanej linii do drogi S-7, aby uzyskać oszczędność przestrzeni w pojedynczym korytarzu komunikacyjnym, zdecydowano się odsunąć linię od drogi przez umieszczenie jej w głębi nieruchomości skarżącego. Skarżący stwierdził przy tym, że kwestię tę zgłaszał Radzie Gminy Piekoszów przed uchwaleniem planu.

Uzasadniając drugi zarzut skarżący wyraził pogląd, że z wymienionych przepisów wynika, że plan miejscowy powinien obejmować obszar stanowiący pewną funkcjonalną całość i regulować umiejscowienie infrastruktury technicznej w odniesieniu do obszarów zabudowy oraz innych obszarów określonych funkcjonalnie. Tymczasem zaskarżona uchwała sprzecznie z tymi zasadami dotyczy jedynie wąskiego pasa gruntu zawierającego samą linię elektroenergetyczną. Taki plan nie może kształtować ładu przestrzennego, bo obejmuje zbyt mały obszar, dobrany w sposób wybiórczy. Plan w takiej formie jest sprzeczny z istotą planowania.

Na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. pełnomocnik skarżącego przyznał, że jedyne uwagi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jakie w toku postępowania planistycznego zgłaszał skarżący zostały zawarte w piśmie z dnia 28 kwietnia 2014 r. Skarżący odniósł się przy tym w tych uwagach nie do wyłożonego wówczas projektu planu, ale do wcześniejszego projektu, który był omawiany na komisji Rady Gminy Piekoszów, ale później został zmieniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była uchwała Rady Gminy Piekoszów Nr XIV/86/2015 z dnia 30 września 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej 220 kV Radkowice- Kielce Piaski na obszarze Gminy Piekoszów.

Skarga A. S. na ww. uchwałę została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z przedstawionych Sądowi akt wynika, że skarżący spełnił opisane wyżej wymogi formalne, a mianowicie pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. (k. 13,14 akt sądowych) wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego ww. uchwałą z dnia 30 września 2015 r., a następnie - wobec braku odpowiedzi Rady Gminy Piekoszów - wniósł skargę na ten akt prawa miejscowego w dniu 22 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie - k. 15), tj. w ustawowym terminie 60 dni od daty wezwania. Jak wynika bowiem z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60, do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie przepis art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a., a skarga jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.

Nie budzi również wątpliwości Sądu okoliczność naruszenia przez zaskarżony w niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej - interesu prawnego skarżącego. A. S. jest bowiem właścicielem nieruchomości położonych w obrębie S., gmina P., w gminie C., objętych zaskarżoną uchwałą, to jest działek o nr ewid.: [...], położonych na obszarze objętym ww. planem, przez które ma przechodzić linia elektroenergetyczna (okoliczność niesporna). Tym samym ustalenia przedmiotowego planu ingerują w sposób oczywisty w prawo własności skarżącego poprzez ograniczenie jego wykonywania.

Naruszenie interesu prawnego skarżącego nie powoduje automatycznie konieczności wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego, ale otwiera drogę do jej kontroli sądowoadministracyjnej polegającej na merytorycznej ocenie i zbadaniu, czy w konsekwencji wydania tego aktu nie doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Zakres kontroli uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z treści art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu. Według tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W doktrynie zasadnie przyjmuje się, że zasady sporządzania planu miejscowego, o jakich mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu należy rozumieć jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Z kolei przez istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu należy rozumieć takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Co do naruszeń trybu decyduje wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego.

W okolicznościach niniejszej sprawy, ze względu na zarzuty sformułowane w skardze należy zauważyć, że konieczne było na wstępie rozstrzygnięcie, czy rzeczywiście niesporne zaniechanie powtórzenia przed podjęciem zaskarżonej uchwały, przewidzianej w art. 14 – 19 ustawy o planowaniu procedury poprzedzającej uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiło istotne naruszenie trybu sporządzania planu, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu. Podzielając w tym zakresie pogląd organu sprowadzający się do uznania, że w sprawie nie zaistniała potrzeba ponowienia czynności przewidzianych w art. 14 -19 ustawy o planowaniu, Sąd kierował się następującymi argumentami.

Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie NSA i w doktrynie pogląd, że daleko idące skutki stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego nie oznaczają przekreślenia całej przeprowadzonej procedury planistycznej. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy o planie zagospodarowania przestrzennego oznacza wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko tej jednej - choć najważniejszej uchwały podejmowanej w procesie planowania. W obrocie prawnym pozostaje w szczególności uchwała rady o przystąpieniu do sporządzania planu, określająca obszar objęty planem i - co więcej - zobowiązująca do podejmowania kolejnych czynności planistycznych. Te zaś przy założeniu nie zmienionego stanu faktycznego i prawnego pozostają aktualne. Mogą być zatem uznane - choć należy to czynić ostrożnie - za nie wymagające powtórzenia, a gwarancją rzetelności w tej mierze stają się uprawnienia nadzorcze wojewody (wyrok NSA z 22 marca 1999 r., IV SA 1628/98). Ponadto wynikająca z art. 28 ust. 2 ustawy o planowaniu dyspozycja ponowienia czynności jedynie w zakresie niezbędnym do doprowadzenia zgodności projektu z przepisami prawa oznacza, że zasadą jest uznanie czynności za niewymagające powtórzenia (Niewiadomski, (w:) Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wydanie 3. art. 28, Nb 10, Warszawa 2006).

Kierując się przedstawionymi poglądami nie można podzielić zapatrywania skarżącego, że projekt miejscowego planu uchwalony przez Radę Gminy Piekoszów w dniu 30 września 2015 r. uległ "skonsumowaniu" na skutek jego wcześniejszego uchwalenia w dniu 31 października 2014 r. Stwierdzenie nieważności tej wcześniejszej uchwały spowodowało bowiem - właśnie poprzez wyeliminowanie jej z obrotu prawnego - możliwość oraz wynikającą z obowiązującej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu powinność ponownego podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej 220 kV Radkowice – Kielce Piaski na obszarze Gminy Piekoszów – oczywiście po usunięciu naruszeń prawa popełnionych przy jego uchwalaniu przez Radę Gminy Piekoszów w dniu 31 października 2014 r., a następnie wytkniętych w wyroku WSA w Kielcach z dnia 14 maja 2015 r. Ponieważ wśród tych naruszeń prawa nie było takich, które dotyczyłyby zasad sporządzania planu, bądź istotnych naruszeń trybu jego sporządzania (nie licząc wskazanych przez WSA w Kielcach w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. naruszeń dotyczących procedury podjęcia samej uchwały w sprawie miejscowego planu),nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, że postępowanie poprzedzające podjęcie zaskarżonej uchwały powinno zostać w całości powtórzone. Nawiązując więc do omawianego zarzutu skargi można rzec, że na skutek uchwalenia w dniu 31 października 2014 r., a następnie unieważnienia przez WSA w Kielcach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trasy linii elektroenergetycznej 220 kV Radkowice – Kielce Piaski na obszarze Gminy Piekoszów, projekt tamtego planu nie uległ "skonsumowaniu", ale reaktywacji. Skoro tak, to uprawniona była ponowna merytoryczna ocena zaskarżonej uchwały w zakresie wyznaczonym przez przytoczony wyżej przepis art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu. W toku tej oceny Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), nie dostrzegł takich naruszeń zasad sporządzania planu, czy też istotnych naruszeń trybu jego sporządzania, ani też naruszenia właściwości organów, które wymagałyby wyeliminowania zaskarżonej uchwały z porządku prawnego. W szczególności nie zaistniały w sprawie naruszenia prawa wskazane przez skarżącego w piśmie z dnia 9 września 2016 r.

Pierwszy z zarzutów sformułowanych w tym piśmie sprowadza się do twierdzenia, że zaplanowana trasa linii elektroenergetycznej na terenie działek skarżącego nie uwzględnia jego słusznego interesu, gdyż przebiega w większej odległości od ekspresowej drogi krajowej S-7, niżby mogła w razie uzyskania pozytywnego uzgodnienia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKA), w wyniku czego bez technicznego uzasadnienia marnuje przestrzeń na nieruchomości A. S. Odnosząc się do takiego zarzutu wspartego treścią między innymi art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu ("Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne."),należy zauważyć, że przytoczony przepis, którego naruszenie skarżący zarzucił, został dodany przez art. 41 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 października 2015 r. (Dz.U.2015.1777) zmieniającej ustawę o planowaniu z dniem 18 listopada 2015 r. Nie mógł więc zostać naruszony przy uchwalaniu zaskarżonego planu miejscowego w dniu 30 września 2015 r.

Pomijając jednak wskazany przepis trzeba dostrzec, że omawiany zarzut dotyczy domniemanego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Jedną z tych zasad jest wynikające z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu prawo gminy do przeznaczania jej terenu na poszczególne cele, czyli tzw. władztwo planistyczne. Zgodnie z przywołanym przepisem ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie należy do kompetencji rady gminy (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu). W ramach swojego władztwa planistycznego gmina ma prawa ustalić przeznaczenie danego terenu położonego na jej obszarze. Jedyna możliwość kwestionowania ustaleń planu miejscowego na etapie poprzedzającym jego uchwalenie, przewidziana została w art. 18 ustawy o planowaniu. Polega ona na zgłaszaniu uwag do projektu planu miejscowego. Brak tych uwag uniemożliwia organowi powzięcie wątpliwości co do proponowanych rozwiązań planistycznych.

W okolicznościach sprawy należy zauważyć, że A. S. w dniu 28 kwietnia 2014 r. na podstawie art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu zgłosił uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, domagając się zmiany rozmiarów obszaru oznaczonego w projekcie planu symbolem "E" poprzez zwężenie tego obszaru o 20 metrów i przyłączenie terenów usuniętych z obszaru "E" do obszarów sąsiadujących z przeciwnej strony niż obszar "KD-S". Domagał się również uzupełnienia § 13 ust. 2 projektu planu przez dodanie słów: "przy czym w miejscach, gdzie tereny oznaczone na rysunku symbolem "E" graniczą z terenami oznaczonymi na rysunku symbolem "KD-S", pas technologiczny przebiega przez oba te tereny" – k. 384 akt administracyjnych. Do uwag tych odniósł się organ w rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trasy linii przesyłowej 220 kV Kielce Piaski – Radkowice na obszarze Gminy Piekoszów, stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały Rady Gminy Piekoszów z dnia 30 września 2015 r. Stwierdzono w nim, że nie uwzględnia się uwagi złożonej przez A. S. pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. dotyczącej zmiany ustaleń projektu planu dla terenu oznaczonego symbolem "E" w granicach działek numer [...], ponieważ ustalenia projektu planu ani w tekście, ani na rysunku nie zawierają terenu oznaczonego symbolem "E", przez co treść uwag nie jest możliwa do rozpatrzenia. Wyjaśniono też, że obszar wymienionych w uwadze działek położony jest w granicach terenu 7.R przeznaczonego pod tereny rolnicze obejmujące użytki rolne i pas technologiczny linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Kielce Piaski. Jak wynika z oświadczenia złożonego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 22 września 2016 r., oprócz uwag zawartych w piśmie z dniu 28 kwietnia 2014 r., nie zgłosił on w toku całego postępowania planistycznego żadnych innych. Należy też zauważyć, że podane przez organ powody nieuwzględnienia uwag skarżącego oparte są na prawdziwych przesłankach, a skarżący ani w toku postępowania planistycznego, ani w skardze, ani w toku postępowania przed Sądem nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do sposobu rozpatrzenia przez organ jego uwag do projektu planu zawartych w piśmie z 28 kwietnia 2014 r. W tej sytuacji nie można w ocenie Sądu przypisać Radzie Gminy Piekoszów jakiegokolwiek naruszenia trybu sporządzania planu, czy też zasad jego sporządzenia. Skoro bowiem A. S. nie zgłosił uwag do wyłożonego w dniach 31 marca – 30 kwietnia 2014 r. do publicznego wglądu projektu przedmiotowego planu miejscowego (k. 317 – 321 akt administracyjnych), to organ nie mógł tym zagadnieniem się zajmować. Dysponując natomiast pozytywnym uzgodnieniem tego projektu planu ze strony GDDKA (postanowienie z dnia 17 lutego 2014 r. – k. 253 akt administracyjnych), a więc organu uprawnionego do oceny zgodności usytuowania planowanej linii elektroenergetycznej względem położonej tuż obok krajowej drogi ekspresowej S-7, z przepisami o drogach publicznych, Rada Gminy miała podstawy, aby w ramach przysługującego Gminie Piekoszów władztwa planistycznego zaplanować takie usytuowanie projektowanej linii elektroenergetycznej, jak w zaskarżonym planie. Dodatkowo należy zauważyć, że zaplanowane usytuowanie tej linii nie narusza zasad sporządzania planu miejscowego wskazanych w piśmie skarżącego z dnia 9 września 2016 r. Z załączników graficznych do zaskarżonej uchwały, a także z przytoczonego wyżej fragmentu rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu wynika, że działki skarżącego oznaczone numerami [...], położone są w granicach obszaru 7.R przeznaczonego pod tereny rolnicze obejmujące użytki rolne i pas technologiczny linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Kielce Piaski. Oznacza to, że zaplanowany sposób wykorzystania nieruchomości skarżącego odpowiadający dopuszczalnemu sposobowi ich użytkowania, w żaden istotny sposób nie ucierpi z powodu kwestionowanego przez skarżącego, projektowanego usytuowania przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Uprawa gruntów rolnych pod taką linią jest bowiem możliwa i dopuszczalna. Nie można więc mówić o zarzucanym w piśmie skarżącego z dnia 9 września 2016 r., marnowaniu przestrzeni na nieruchomości skarżącego z naruszeniem zasady określonej w art. 1 ust.2 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu.

Przedstawione wyżej wywody, a zwłaszcza pogląd Sądu odnośnie braku potrzeby powtarzania procedury planistycznej przeprowadzonej przed podjęciem uchwały Rady Gminy Piekoszów z dnia 31 października 2014 r. powodują, że bezzasadne są przedstawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 2 i art. 94 Konstytucji RP, art. 14 i 41 ust. 1 usg, art. 17 i 19 ustawy o planowaniu oraz § 38 ust. 1 oraz § 43 ust. 3 i 4 statutu gminy Piekoszów. Ich naruszenia bowiem autor skargi upatrywał właśnie w tym, że w sprawie doszło do podjęcia uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, której projekt nie został wcześniej poddany wyłożeniu, ani konsultacjom wymaganym przez ustawę o planowaniu oraz na podjęciu uchwały w oparciu o projekt, który został już skonsumowany wcześniejszym jego uchwaleniem. Skoro ten pogląd okazał się bezzasadny, a wymagania wynikające z przywołanych w skardze przepisów zostały wypełnione w toku procedury planistycznej przeprowadzonej przed podjęciem uchwały Rady Gminy Piekoszów z dnia 31 października 2014 r., co znajduje potwierdzenie w braku stwierdzenia naruszenia tych przepisów w prawomocnym wyroku WSA w Kielcach z dnia 14 maja 2015 r. – nie mogło być wątpliwości co do bezzasadności omawianego zarzutu skargi.

Niezasadny okazał się również drugi zarzut z wspomnianego wyżej pisma pełnomocnika skarżącego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie został wyrażony pogląd, który podziela Sąd w niniejszym składzie, że rada gminy może uchwalać plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu, który wydzieli do takiego opracowania, i nie ma obowiązku jednorazowo opracowywać i uchwalać planu zagospodarowania dla całego terenu danej miejscowości (wyrok NSA z 7 października 1999 r., IV SA 338/99; wyrok WSA w Poznaniu z 5 maja 2010 r., IV SA/Po 178/10; (Niewiadomski, (w:) Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wydanie 3. art. 14, Nb 13, Warszawa 2006). Z art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu wynika, że uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy podejmuje w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego. Ponieważ zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, nie może być zdaniem Sądu wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może być uchwalony również wyłącznie w celu ustalenia przeznaczenia terenów dla takiej inwestycji celu publicznego, jak budowa przesyłowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. O takiej możliwości dodatkowo przekonuje specyfika takiej inwestycji, która z racji jej długości (około 25 kilometrów) oraz przesyłowego charakteru, musi być funkcjonalnie powiązana nie z obszarami przez które ma przebiegać, ale z kolejnymi odcinkami tej linii położonymi na obszarze sąsiednich gmin oraz z Krajowym Systemem Elektroenergetycznym, którego część ma stanowić. Nie można więc w wypadku takiej inwestycji celu publicznego oczekiwać, że plan miejscowy jej dotyczący, będzie regulować umiejscowienie infrastruktury technicznej w odniesieniu do obszarów zabudowy oraz innych obszarów określonych funkcjonalnie. Przesądza to o braku zarzucanego przez skarżącego naruszenia przez zaskarżoną uchwałę przepisów art. 14 ust. 1, 15 ust. 2 pkt 2 oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.