Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 503/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 12 kwietnia 2023 roku, nr NSP-VIII.7581.1.20.2022.PG w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. Spółka Akcyjna (dalej jako: skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej jako: Wojewoda) z dnia 12 kwietnia 2023 r., nr NSP-VIII.7581.1.20.2022.PG, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Gdańskiego (dalej jako: Starosta) wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia 31 grudnia 2021 r., nr GK.iK.GN.6821.6.69.1.2021.EL, orzekającej o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położona w obrębie K., gmina P., stanowiącej własność S. K., w celu realizacji przez inwestora – E. S.A., "budowy elektroenergetycznej linii kablowej nn 0,4 kV".

Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2020 r., uzupełnionym w dniu 25 stycznia 2021 r., Spółka wniosła o wydanie decyzji o ograniczeniu prawa własności na części nieruchomości położonej w miejscowości K., gmina P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 7.1279 ha, stanowiącej własność S. K., poprzez zezwolenie na wykonanie czynności związanych z "budową elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV" Jednocześnie Spółka wskazała, że "projektowana linia kablowa nn 0,4 kV, zostanie wybudowana w celu doprowadzenia zasilania dla zespołu budynków jednorodzinnych". Inwestor przyjął założenie realizacji celu publicznego podyktowanego interesem społecznym, dla zapewnienia odbiorcom zasilania w energię elektryczną. Jednocześnie inwestor poinformował o braku możliwości uzyskania prawa do dysponowania ww. nieruchomością ze względu na nieuzyskanie zgody właściciela na lokalizację inwestycji na przedmiotowej nieruchomości, co potwierdza załączona korespondencja.

Decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r. Starosta odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb K., gmina P. Organ stwierdził bowiem, że nie została spełniona przesłanka zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu podano, że organ dokonał analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Pruszcz Gdański, dla obrębu Krępiec, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Pruszcz Gdański nr XXXIV/190/2005 z dnia 27 października 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 141 z dnia 19 grudnia 2005 r., poz. 3356), zgodnie z którym działka nr [...] zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem R - tereny rolne. Z powyższej analizy wynika, że obowiązujący plan miejscowy nie przewiduje przebiegu linii elektroenergetycznej w działce nr [...], nie przewiduje bowiem inwestycji celu publicznego w postaci budowy takiej linii. Również na rysunku planu linia taka nie jest uwidoczniona. W treści planu brak jest też zapisu przewidującego wprost lokalizację tego rodzaju inwestycji. Jedynie zapis rozdziału 5 ww. planu w zakresie infrastruktury technicznej w § 35 pkt 12 określa, że sieci rozdzielcze należy projektować tworząc lokalne korytarze infrastruktury technicznej równolegle do pasów drogowych i kanałów systemu melioracyjnego oraz wykorzystując ciągi zieleni izolacyjnej i naturalnej lub w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi, natomiast pkt 16 ustala, że wszystkie korytarze techniczne określone na rysunkach mogą ulegać niezbędnym korektom wynikającym z przyczyn technicznych lub szczegółowości podkładów mapowych, ich szerokość zależy od parametrów technicznych sieci i aktualnie obowiązujących przepisów szczególnych z uwzględnieniem praw nabytych stron. Ustalenia zasad funkcjonowania systemu elektroenergetycznego ujęte w § 40 ww. rozdziału, określając w pkt 3, że projektowane i modernizowane linie 15 kV oraz linie NN w obszarach zainwestowania w maksymalnym stopniu skablowane należy prowadzić w lokalnych korytarzach infrastruktury technicznej wykonywanych wg zasad określonych w § 35 ust. 12 i 13. Proponowany przebieg linii energetycznej nie mieści się jednak, zdaniem organu, w określonych przez powyższy plan przebiegach korytarzy sieci infrastruktury technicznej opisanej symbolem "TE", tym samym nie spełnia warunków określonych w ww. planie miejscowym.

Ponadto Starosta poddał ocenie uciążliwość zamierzonej inwestycji dla właściciela nieruchomości i stwierdził, że inwestycja nie wpisuje się w przebieg istniejącego korytarza infrastruktury technicznej. Założenie i przeprowadzenie nowych przewodów i urządzeń w proponowanym przez inwestora miejscu spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, które wynikać będą z faktu istnienia linii w proponowanym przez inwestora kształcie. Zamierzenia inwestycyjne przedstawione w projekcie przez inwestora powodują nieuzasadnione obciążenie nieruchomości i ograniczenie prawa własności oraz spowodują konieczność znoszenia przez właściciela nieruchomości faktu istnienia na gruncie przewodów i urządzeń oraz ograniczeń wynikających z ustalenia kolejnego pasa technologicznego linii, co niesie ze sobą szereg zmian w zagospodarowaniu terenu i bezpowrotnie wyłączy część gruntu z zagospodarowania. Zdaniem organu, nie bez znaczenia pozostaje też konieczność zachowania wymaganych prawem zabezpieczeń ze względu na pas ochronny linii energetycznych. W związku z tym Starosta uznał, że omawiana inwestycja nie spełnienia też postulatu najmniejszej uciążliwości.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Starosty, nie zaistniały przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka. Pismo nie zawierało żadnych konkretnych zarzutów.

Pismem z dnia 8 marca 2022 r., na wezwanie Wojewody, Wójt Gminy Pruszcz Gdański (dalej jako: Wójt) zaświadczył, że działka nr [...] objęta jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Pruszcz Gdański nr XXXIV/190/2005 z dnia 27 października 2005 r. Wskazano, iż nieruchomość położona jest na terenie: część nizinna A, oraz że postanowienia planu dopuszczają przeprowadzenie na niej inwestycji w postaci budowy linii kablowej 15 kV.

Pismem z dnia 2 czerwca 2022 r, na wezwanie Wojewody, inwestor przesłał dokumentację z przeprowadzonych rokowań, wyjaśnił, iż na przedmiotowej nieruchomości planuje się ułożenie linii kablowej na długości 100 m, metodą bez-wykopową, na głębokości 0,7 m - 1,2 m oraz wskazał, że obszar zajęcia trwałego wyniesie 50 m2. W dniu 5 lipca 2022 r. inwestor przesłał też projekt zagospodarowania terenu obrazujący planowaną inwestycję.

Pismem z 28 października 2022 r. Wojewoda wezwał inwestora do uzasadnienia wyboru poprowadzenia linii kablowej na przedmiotowej nieruchomości oraz wyjaśnienia, czy przy planowaniu przebiegu inwestycji inwestor kierował się przesłanką niezbędności w ingerencję w prawo własności, oraz czy istnieje możliwość poprowadzenia inwestycji w innym miejscu. Organ wyjaśnił, że uzasadniony interes właściciela wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla właściciela nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela był sprowadzony do niezbędnego minimum. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika natomiast, iż linia kablowa przebiegać ma przez całą nieruchomość, w znacznej odległości od granicy działki, co skutkuje znaczną ingerencją w chronione konstytucyjnie prawo własności.

Pismem z 14 listopada 2022 r. inwestor wyjaśnił, że sporna linia kablowa

nn 0,4 kV została zaprojektowana równolegle do istniejącej drogi gminnej, tworząc lokalny korytarz infrastruktury technicznej, w odległości około 12 metrów, w celu zapewnienia stabilności i nienaruszalności walu przeciwpowodziowego rzeki C. (metoda bezwykopowa -przewiert sterowany).

Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda - decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wojewoda uznał, że proponowany przez inwestora przebieg linii elektroenergetycznej nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest w planie na funkcję "tereny rolne" (symbol planu R). Położona jest na terenie: część nizinna A, w Obszarze Chronionego Krajobrazu Żuław Gdańskich, obszarze Żuław zagrożonym powodzią nadzwyczajną, w strefie ochrony konserwatorskiej obejmującej obszar historycznego krajobrazu żuławskiego, położonego pomiędzy rzeką Motławą a kanałem Czarna Łacha, oraz w projektowanym zespole przyrodniczo-krajobrazowym. Proponowany przebieg projektowanej infrastruktury technicznej nie wpisuje się zaś w zasady ustalone ww. uchwałą, w szczególności narusza ustalenia zawarte w § 35 ust. 12, który określa, że sieci rozdzielcze należy projektować tworząc lokalne korytarze infrastruktury technicznej równolegle do pasów drogowych i kanałów systemu melioracyjnego oraz wykorzystując ciągi, oraz ust. 13, który zakazuje prowadzenia sieci zarówno podziemnych jak i napowietrznych - przez tereny ukośnie.

Jak stwierdził organ, wprawdzie inwestor wyjaśnił w toku postępowania odwoławczego, że linia kablowa nn 0,4 kV została zaprojektowana równolegle do istniejącej drogi gminnej, tworząc lokalny korytarz infrastruktury technicznej, w odległości około 12 m, w celu zapewnienia stabilności i nienaruszalności wału przeciwpowodziowego rzeki C. (metoda bezwykopowa -przewiert sterowany), jednakże uzasadnienie to nie przekonuje organu. Pomimo wezwania inwestor bowiem jedynie lakonicznie wskazał, iż przebieg linii został zaprojektowany w sposób zapewniający stabilność i nienaruszalność wału przeciwpowodziowego. Nie wskazano natomiast żadnych okoliczności, które potwierdzałyby konieczność zachowania odległości 12 m od drogi, oraz pominięto fakt, iż przedmiotowy plan miejscowy wskazuje na poprowadzenie lokalnego korytarza infrastruktury technicznej w pasie drogowym. Inwestor nie wyjaśnił czy analizował taką możliwość, czy występował z wnioskiem o zgodę do zarządcy drogi. Co więcej, z projektu zagospodarowania terenu oraz z informacji zawartych we wniosku wynika, iż na sąsiadującej nieruchomości - oznaczonej jako działka nr [...], linia kablowa zaprojektowana jest w mniejszej odległości od wału przeciwpowodziowego/drogi, co poddaje w wątpliwość twierdzenia inwestora w zakresie zachowania odległości 12 m od drogi zapewniającej nienaruszalność wału przeciwpowodziowego.

Wojewoda zauważył też, że ciąg dalszy linii elektroenergetycznej kablowej, na nieruchomości sąsiadującej, oznaczonej jako działka nr [...], zaprojektowany został ukośnie, a nie równolegle do pasa drogowego. Co prawda nie jest to przedmiotem badania w niniejszej sprawie, jednakże należy to zauważyć, gdyż co do zasady podmiot występujący z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości posiada wiedzę specjalistyczną i to na nim ciąży obowiązek dokładnego udzielania wyjaśnień na wezwania organu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Jak wskazał dalej organ, obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa wprost teren, który przeznaczony jest pod realizację infrastruktury technicznej, na którym utworzono korytarze sieci przesyłowych, elektroenergetycznych (Rozdział 5 § 35 ust. 15) i planowany przebieg linii kablowej leży poza obszarem wyznaczonym w planie. Wprawdzie zapis § 35 ust. 12 planu dopuszcza możliwość tworzenia nowych korytarzy infrastruktury technicznej dla sieci rozdzielczych, jednakże określa je w ogólny sposób, który nie wiąże organu wydającego decyzję w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem w niniejszym przypadku, organ zobowiązany był do wyważenia interesów obu stron postępowania. W tym zaś zakresie stwierdził, że zaprojektowanie linii kablowej w znacznej odległości od granicy działki (12 m od drogi graniczącej z działką), biegnącej przez znaczną jej część po zachodniej stronie, stanowi daleko posuniętą ingerencję w nieruchomość, uniemożliwiającą ewentualne zagospodarowanie tej części działki. Co więcej, pomimo wezwań, inwestor nie wykazał, iż poprowadzenie linii w zaproponowanym przebiegu jest niezbędne i uzasadnione, że nie ma możliwości poprowadzenia inwestycji w innym miejscu, oraz że wybierając ten przebieg kierował się przesłanką niezbędności i jak najmniejszej uciążliwości w zakresie ograniczenia prawa własności. Właściciel nieruchomości podnosił natomiast, iż nie zgadza się na proponowany przebieg i w opinii organu jest to uzasadnione. Analiza map ujawnia bowiem, że sąsiadujące po zachodniej stronie działki nr [...] nieruchomości są zabudowane, a sama działka nr [...] powstała w wyniku podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i stanowi część nieruchomości składającej się z kilku działek. Świadczy to o tym, iż właściciel nieruchomości rozporządza swoją własnością zgodnie z posiadanym prawem, a ograniczanie go w tak dużym zakresie, o jaki wnioskuje inwestor, byłoby naruszeniem konstytucyjnie chronionego prawa własności. Zakres wnioskowanego ograniczenia wykracza poza ramy racjonalności i proporcjonalności oraz narusza słuszny interes strony. Ingerencja w tak znaczącym stopniu (linia kablowa znacznie oddalona od granicy działki, o 12 m od drogi graniczącej z nieruchomością) narusza istotę prawa własności. Nie trzeba wiedzy specjalistycznej aby stwierdzić, iż część nieruchomości, która ma zostać zajęta przez urządzenia elektroenergetyczne, posiada atrakcyjne położenie (przy drodze publicznej, w sąsiedztwie innych zabudowanych działek) i może stanowić podstawę planów inwestycyjnych właściciela.

Wojewoda stwierdził też, że choć w zaświadczeniu Wójta Gminy z dnia 8 marca 2022 r. wskazano, że obowiązujący dla przedmiotowej nieruchomości plan miejscowy dopuszcza realizację inwestycji polegającej na budowie linii kablowej, to jednak Wojewoda we własnym zakresie ocenia zgodność inwestycji z planem, uwzględniając cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zgodnie z przepisami prawa. Dopiero całościowe spojrzenie na okoliczności faktyczne i prawne pozwala w sposób zgodny z przepisami prawa ocenić spełnienie omawianej przesłanki. Zdaniem organu, inwestycja objęta przedmiotowym wnioskiem nie wypełnia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z tym, mimo iż inwestor wypełnił przesłankę przeprowadzenia rokowań z właścicielem, które to rokowania w niniejszej sprawie były rzeczowe, lecz nieskuteczne, to nie została spełniona przesłanka zgodności inwestycji z planem miejscowym, wobec czego zasadnym było wydanie decyzji odmownej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i jej uzupełnieniu z dnia 18 grudnia 2023 r. Spółka zarzuciła naruszenie:

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, pomimo wystąpienia przesłanek uzasadniających jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy,

art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n., poprzez wydanie decyzji odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, pomimo spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji zezwalającej,

art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 u.g.n. poprzez błędne ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji i uznanie, że skarżący nie spełnił przesłanki dotyczącej zgodności inwestycji z planem miejscowym, pomimo iż z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w szczególności z zaświadczenia Wójta z dnia 8 marca 2022 r., wynika wprost, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym dla nieruchomości planem miejscowym;

art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego dotyczącej konieczności zachowania odległości od drogi oraz wału przeciwpowodziowego w celu zapewnienia jego nienaruszalności, co skutkowało nieprawidłowym, niezgodnym z zasadami postępowania dowodowego ustaleniem, że proponowany przez skarżącą przebieg inwestycji jest niezgodny z postanowieniami planu miejscowego.

W związku z tymi zarzutami strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że zgodnie z § 35 ust. 15 planu miejscowego dopuszczona została możliwość tworzenia nowych korytarzy infrastruktury technicznej dla sieci rozdzielczych, a okoliczności faktyczne sprawy uzasadnia konieczność posadowienia infrastruktury w sposób, który należycie zabezpieczy stabilność i nienaruszalność istniejącego wału przeciwpowodziowego. Organ zaś ograniczył się w swej decyzji wyłącznie do stwierdzenia, że w jego ocenie przedstawiony projekt jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym nie przeprowadził w należyty sposób postępowania w zakresie wyjaśnienia technicznych możliwości odmiennego przeprowadzenia urządzeń przez nieruchomość, pomimo wskazania przez inwestora, że przedstawiony projekt miał na uwadze postanowienia planu oraz konieczność zapewnienia stabilności wału przeciwpowodziowego z uwagi na fakt, że wszelkie działania inwestycyjne na nieruchomościach objętych planem wymagają dostosowania rozwiązań projektowych do istniejącego systemu odwodnienia i ochrony przeciwpowodziowej.

Co więcej, zgodność inwestycji z planem miejscowym wynika z zaświadczenia Wójta z dnia 8 marca 2022 r., jednakże organ uznał, że zaświadczenie to nie ma charakteru wiążącego i we własnym zakresie ocenił zgodność zamierzenia z planem. Tymczasem, zdaniem skarżącej, ocena zgodności inwestycji z planem wymagałaby wiadomości specjalistycznych, dotyczących zasad i możliwości technicznych odmiennego przeprowadzenia infrastruktury w sposób "mniej uciążliwy" dla właściciela nieruchomości, natomiast organ niewątpliwie takich wiadomości nie posiada i w tym zakresie powinien dokonać ustaleń po przeprowadzeniu stosownego dowodu z opinii biegłego. Ponadto, nawet gdyby uznać, że przedstawione zaświadczenie ma walor wyłącznie dowodowy i jego treść może być podważana innymi dowodami, to w sprawie takich dowodów nie zgromadzono.

W piśmie z dnia 15 lutego 2024 r. S. K., uczestnik postępowania, wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu strona zwróciła uwagę, że zgodnie z § 35 ust. 12 i 13 planu miejscowego sieci rozdzielcze należy projektować tworząc lokalne korytarze infrastruktury technicznej równolegle do pasów drogowych i kanałów systemu melioracyjnego oraz wykorzystując ciągi zieleni izolacyjnej i naturalnej lub w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi. Ponadto obowiązuje zakaz prowadzenia sieci zarówno podziemnych jak i napowietrznych przez tereny ukośnie. Inwestor planuje przeprowadzić swoje zamierzenie inwestycyjne w bezpośrednim sąsiedztwie wału przeciwpowodziowego, co może powodować wątpliwość co do zapewnienia jego stabilności i nienaruszalności. Inwestor zignorował też sugestię zawartą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dotyczącą prowadzenia infrastruktury przy wykorzystaniu pasa drogi. Zasadne jest zatem stwierdzenie, iż planowane przedsięwzięcie inwestycyjne stoi w sprzeczności z uwarunkowaniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Dalej strona wskazała, że sąsiadujące po zachodniej stronie działki nr [...] nieruchomości są zabudowane, sama działka nr [...] powstała w wyniku podziału nieruchomości pierwotnie oznaczonej numerem [...]. Inwestor zdaje się zupełnie pomijać uzasadniony interes właściciela i nie sprowadza zakresu ingerencji w jego prawa do niezbędnego minimum. Posadowienie infrastruktury elektroenergetycznej 12 m od granicy działki skutecznie uniemożliwi dalsze jej zagospodarowanie, racjonalne korzystanie, czy podział. Natomiast, z uwagi na ograniczenia, jakie wiążą się z wydaniem decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. organy powinny brać pod uwagę możliwość realizacji celu publicznego w sposób mniej dotkliwy, to jest wydawać zgodę na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jedynie w sytuacji, gdy w inny sposób realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie może nastąpić.

Wobec tego, zdaniem uczestnika, proponowany przez inwestora przebieg sieci elektroenergetycznej nie wypełnia przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto nie pozostaje on w zgodnie z uzasadnionym interesem właściciela nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jeżeli sąd nie dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c), oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przy czym, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 12 kwietnia 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Gdańskiego z dnia 31 grudnia 2021 r. o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni 7.1279 ha, położonej w obrębie K., gmina P., poprzez wydanie skarżącej zezwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej nn 0,4 V.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis ten reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji m.in. energii elektrycznej. Przy czym należy mieć na uwadze, że co do zasady celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać, bowiem kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej – albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać te wcześniejsze regulacje i rozstrzygnięcia i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Decyzja ta daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym stwarza warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody, jak również stanowi dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zatem, co do zasady, ustawodawca umożliwia przymusową, wbrew woli właściciela nieruchomości, realizację inwestycji celu publicznego na jego nieruchomości, przy tym jednak zastrzeżeniu, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest przy łącznym spełnieniu następujących przesłanek:

1. planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.,

2. ograniczenie ma być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub w jego braku z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego,

3. właściciel nie wyraża zgody na realizację inwestycji na jego działce, co potwierdzają udokumentowane rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielem.

Co więcej, nie można pominąć faktu, że ze względu na umiejscowienie przepisu art. 124 u.g.n. w rozdziale 4 zatytułowanym "Wywłaszczanie nieruchomości", do ograniczenia - na tej podstawie, sposobu korzystania z nieruchomości zastosowanie ma przepis art. 112 ust. 3 u.g.n., który stanowi, że wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Wywłaszczanie bowiem polegać może nie tylko na odebraniu prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, ale także na ograniczaniu tych praw do nieruchomości - na stałe lub czasowo.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja taka może zaopatrywać zarówno obiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii (w niniejszym przypadku elektrycznej), zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma co do zasady znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ogranicza się sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., I OSK 2418/16, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, budowa linii kablowej elektroenergetycznej, celem doprowadzenia zasilania do zespołu budynków jednorodzinnych, niewątpliwie stanowi inwestycję celu publicznego.

Podobnie nie jest sporne spełnienie wymogu, aby przed wystąpieniem z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości prywatnej w drodze decyzji administracyjnej, inwestor uprzednio przeprowadził rokowania z właścicielem nieruchomości, i aby rokowania te zakończyły się brakiem porozumienia stron.

Wyjaśnić przy tym trzeba, że rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., nie są negocjacjami w sensie cywilistycznym, a więc nie polegają one na przedstawianiu sobie wzajemnych propozycji aż do uzyskania konsensusu satysfakcjonującego obie strony. Przeciwnie, w orzecznictwie wskazuje się, że rokowania oznaczają taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei z niemożnością uzyskania zgody właściciela mamy do czynienia wtedy, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Powyższe oznacza więc, że rokowania nie zawsze muszą kończyć się sukcesem w postaci zawarcia porozumienia, a decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podejmowana jest dopiero w ostateczności, kiedy nie doszło do porozumienia między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Co przy tym istotne, w trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu, a następnie sądu, okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organów jest wyłącznie zbadanie faktu, czy rokowania w ogóle odbyły się, oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 31 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Gd 743/17, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z dokumentacji załączonej do wniosku uzupełnionego pismami

z 6 i 25 sierpnia 2020 r., 22 września 2020 r. oraz 27 października 2020 r., inwestor zwrócił się do właściciela działki nr [...] o wyrażenie zgody na ułożenie na tej działce linii kablowej nn 0,4V odpłatnie. W pismach wskazywano, że wszelkie koszty budowy ponosi inwestor, a jednocześnie zwrócono się z prośbą o przedstawienie ewentualnych żądań finansowych. Przesłano także wzór oświadczenia woli, które właściciel winien złożyć, jeżeli zgodzi się na przeprowadzenie przez swoją nieruchomość linii kablowej. Pisma te pozostały bez odpowiedzi ze strony właściciela nieruchomości, mimo ich prawidłowego doręczenia. Jak wskazuje się zaś w orzecznictwie, rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w szczególności w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ zaś – a za nim i sąd – ustala jedynie fakt istnienia rokowań, a nie bada przyczyn i braku zgody stron ( zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3371/18, LEX nr 2753461). Proces ten (rokowania) nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, spełniona została zasadnicza z punktu widzenia wystąpienia przesłanki przeprowadzenia rokowań okoliczność, a mianowicie to, że propozycja ze strony inwestora padła, a właściciel jej nie zaakceptował. Rokowania zakończyły się więc w chwili, w której właściciel gruntu zignorował przesłane do niego, kolejne pisma inwestora. W takiej sytuacji nieracjonalnym byłoby składanie mu dalszych propozycji. Wobec braku zgody właściciela odnośnie zamierzonej inwestycji, inwestor miał prawo skorzystania z możliwości określonej w art. 124 ust. 1 u.g.n., co też uczynił.

Organy uznały jednak w tej sprawie, że inwestor nie wykazał aby planowana inwestycja spełniała wymóg zgodności zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Pruszcz Gdański, dla obrębu Krępiec, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Pruszcz Gdański nr XXXIV/190/2005 z dnia 27 października 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 141 z dnia 19 grudnia 2005 r. poz. 3356). Zdaniem Sądu to stanowisko jest prawidłowe.

Jak wynika z treści planu miejscowego, działka nr [...] położona jest w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem R - tereny rolne. W § 35 ust. 12 planu określono, że sieci rozdzielcze należy projektować tworząc lokalne korytarze infrastruktury technicznej równolegle do pasów drogowych i kanałów systemu melioracyjnego oraz wykorzystując ciągi zieleni izolacyjnej i naturalnej lub w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi. W ust. 13 ustalono zaś zakaz prowadzenia sieci zarówno podziemnych jak i napowietrznych przez tereny ukośnie. Natomiast w ust. 16 ustalono, że wszystkie korytarze techniczne określone na rysunkach mogą ulegać niezbędnym korektom wynikającym z przyczyn technicznych lub szczegółowości podkładów mapowych, ich szerokość zależy od parametrów technicznych sieci i aktualnie obowiązujących przepisów szczególnych z uwzględnieniem praw nabytych stron. Dodatkowo, ust. 18 stanowi, że plan miejscowy jest podstawą realizacji wszystkich sieci infrastruktury technicznej jako celu publicznego, niezbędnych dla funkcjonowania całego obszaru planu jak i jego części. Ustalenia zasad funkcjonowania systemu elektroenergetycznego ujęte zostały z kolei w § 40 uchwały planistycznej i w ust. 3 przewidują, że projektowane i modernizowane linie 15 kV oraz linie NN w obszarach zainwestowania w maksymalnym stopniu skablowane należy prowadzić w lokalnych korytarzach infrastruktury technicznej wykonywanych wg zasad określonych w § 35 ust. 12 i 13.

W ocenie Sądu, jak słusznie zauważyły organy, proponowany przebieg linii energetycznej nie mieści się w określonych przez powyższy plan przebiegach korytarzy sieci infrastruktury technicznej opisanej symbolem "TE", co wynika wprost z analizy części rysunkowej planu. Wprawdzie plan dopuszcza w § 35 ust. 12 tworzenie nowych korytarzy infrastruktury technicznej dla sieci rozdzielczych, a zgodnie z ust. 18 - plan stanowi podstawę dla budowy wszystkich sieci infrastruktury technicznej jako celu publicznego, jednakże te ustalenia planu są bardzo ogólne i nie mogą stanowić wystarczającej przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości prywatnej, bez uwzględnienia innych okoliczności danej sprawy. Odnosząc się do tej kwestii wyjaśnić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizację. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z ww. przepisu przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci elektroenergetycznej w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. W związku z tym akceptuje się dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie postanowień planu przewidujących (dopuszczających) infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie jej przebiegu, podkreślając jednocześnie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n.

Niemniej jednak, nie można tracić z uwagi tego, że graniczenie prawa własności w omawianym trybie nie jest dopuszczalne, jeżeli nie jest możliwe stwierdzenie zgodności zamierzenia z ustaleniami planu. Natomiast pojęcie "zgodności z planem" wymaga nie tylko porównania zamierzenia inwestycyjnego z ogólnymi ustaleniami planu, ale przede wszystkim z ustaleniami szczegółowymi. Nie chodzi bowiem tylko o to, aby wykazać brak sprzeczności zamierzenia z planem, ale aby możliwe było niebudzące wątpliwości potwierdzenie, że zamierzona inwestycja została w planie przewidziana w określonym miejscu. W ocenie Sądu, w przypadku inwestycji liniowej, stanowiącej niewątpliwie inwestycję celu publicznego, wskazanie w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ogólnej możliwości tworzenia nowych korytarzy infrastruktury technicznej, bez określenia granic terenu, który może być pod nią zajęty, dla wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. nie jest wystarczające. Brak jest bowiem w takiej sytuacji w pełni miarodajnego wzorca pozwalającego na stwierdzenie zgodności zamierzenia z planem (por. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1540/19 dostępny w CBOSA).

Zatem, w sytuacji, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, tj. kiedy proponowany przebieg linii kablowej nie mieści się w określonych przez plan przebiegach korytarzy sieci infrastruktury technicznej, a jednocześnie plan w sposób ogólny dopuszcza tworzenie nowych korytarzy infrastruktury technicznej dla sieci rozdzielczych, bez określenia ich terenowego przebiegu, organ zobowiązany był do wyważenia interesów obu stron postępowania. Należy bowiem dążyć do ochrony interesu indywidualnego właściciela tak dalece, jak jest to tylko możliwe w okolicznościach konkretnej sprawy, co do zasady aż do momentu, w którym ochrona interesu indywidualnego wykluczałaby ziszczenie się interesu publicznego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 532/21, dostępny jw.). Taki cel przyświecał też ustawodawcy tworzącemu omawiane regulacje, gdyż w art. 112 ust. 3 u.g.n. sam przewidział, że decyzja ograniczająca właściciela w wykonywaniu jego prawa musi być poprzedzona zbadaniem możliwości uniknięcia konieczności odjęcia lub ograniczenia własności. Zastrzeżenie to musi być więc uwzględniane przez organy orzekające w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt I OSK 74/09, dostępny jw.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony.

Jak wynika bowiem z wniosku i załączonej do niego mapy obrazującej przebieg planowanej linii kablowej, inwestor przewidział jej przebieg w znacznej odległości od granicy działki nr [...] (12 m od drogi graniczącej z działką), w ten sposób, że inwestycja obejmuje znaczną część nieruchomości po zachodniej stronie. Zarówno w ocenie organów, jak i Sądu, jest to daleko posunięta ingerencja we własność prywatną, uniemożliwiająca ewentualne racjonalne zagospodarowanie tej części działki. Natomiast na tle przesłanek wynikających z art. 124 ust. 1 u.g.n. możliwe jest ograniczenie właściciela w sposobie korzystania z nieruchomości tylko w niezbędnym zakresie. Co więcej, organ w toku postępowania zmierzał do wyjaśnienia zasadności tak znacznej ingerencji w prawo własności nieruchomości, jednakże inwestor wskazał jedynie, że przedmiotowa linia kablowa została zaprojektowana równolegle do istniejącej drogi gminnej, a zlokalizowanie jej w odległości 12 m w głąb działki miało na celu zapewnienie stabilności i nienaruszalności wału przeciwpowodziowego. O ile należy zaakceptować sposób przestrzennego posadowienia linii, tj. równolegle do drogi gminnej, jak wymaga tego § 35 ust. 12 planu, to jednocześnie nadal inwestor nie wykazał, dlaczego nie było możliwe posadowienie jej w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi, zgodnie z dalszą treścią tego przepisu. Tym samym inwestor wybrał większe ograniczenie praw osoby prywatnej, niż zarządcy drogi publicznej, bez przedstawienia okoliczności, które faktycznie przemawiałyby za tym rozwiązaniem, ani nie wyjaśnił, czy w ogóle analizował możliwość przeprowadzenia linii w pasie drogowym, czego nie można zaakceptować. W szczególności w kontekście tego, iż właściciel działki nie zgadza się z zaproponowanym przebiegiem. Takie usytuowanie linii na działce nr [...] jest natomiast o tyle niezrozumiałe i może być uznane za zbyt uciążliwe, jeżeli uwzględni się, że na działce sąsiedniej, nr [...], linia ta została zaprojektowana w mniejszej odległości od wału powodziowego (który wg inwestora występuje na tym terenie), jednocześnie nie spełniając wymogu sytuowania sieci równolegle do pasów drogowych, co poddaje też w wątpliwość wyjaśnienia inwestora, iż przyczyną tak dalekiej ingerencji w działkę nr [...] była ochrona tego wału.

Zdaniem Sądu, badając te kwestie, tj. ważąc interesy stron oraz stopień uciążliwości przedmiotowego zamierzenia dla praw właściciela nieruchomości, organ działał zgodnie z obowiązkami wynikającymi z art. 7 i art. 8 k.p.a. Jak wskazuje się orzecznictwie, zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 7 k.p.a. oznacza, że treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji sięgają do granic kolizji z interesem społecznym (zob. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 57). W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) stwierdzono ponadto, że w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli.

To wszytko, w okolicznościach niniejszej sprawy oznaczało konieczność wyważania konkurujących w sprawie: słusznego interesu indywidualnego i interesu społecznego. Organy więc prawidłowo uwzględniły, że budowa elektroenergetycznej linii kablowej nn 0,4V jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n., jednakże jej przebieg na działce nr [...] nie został wprost przewidziany w planie, a uregulowania uchwały planistycznej dopuszczające tworzenie nowych korytarzy sieci, szczególnie w tym wypadku, wymagały uwzględnienia interesu właściciela nieruchomości i takiego zaprojektowania przebiegu linii, aby był on jak najmniej uciążliwy, a przy tym zgodny z zapisami planu. Strona skarżąca natomiast nie wykazała, aby przeprowadzona przez organy ocena była wadliwa.

Reasumując całość rozważań Sąd doszedł do przekonania, że organy rozpoznające wniosek Spółki o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb K., gmina P., prawidłowo stwierdziły, że nie została spełniona przesłanka zgodności budowy elektroenergetycznej linii kablowej na tej działce z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przy czym ocena ta, z uwagi na brak określenia w planie precyzyjnego przebiegu tego rodzaju inwestycji, prawidłowo uwzględniała analizę uciążliwości zamierzenia dla nieruchomości obciążanej, czyniąc tym samym zadość obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 112 ust. 3 u.g.n. Jednocześnie analiza ta nie została przeprowadzona z naruszeniem art. 80 k.p.a. W szczególności należy zauważyć, że inwestor, który miał możliwość lokalizacji linii w pasie drogowym zgodnie z zapisami planu, nie wyjaśnił, dlaczego nie skorzystał z tego rozwiązania, decydując się jedynie na spełnienie wymogu posadowienia linii równolegle do pasów drogowych, zaś samą inwestycję przesuwając znacznie w głąb działki nr [...]. Przy tym wyjaśnić trzeba, że nie może mieć przesądzającego znaczenia dla kwestii zgodności inwestycji z planem zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy z dnia 8 marca 2022 r., gdyż – jak wynika z jego treści – wskazuje ono jedynie, że zapisy planu na przedmiotowym terenie dopuszczają inwestycję polegającą na budowie linii kablowej 15 kV, tymczasem przedmiotowy wniosek dotyczy linii kablowej nn 0,4 kV.

Za niewystarczające wyjaśnienie dla takiego sposobu posadowienia należy także uznać ogólnie podnoszoną przez Spółkę kwestię ochrony wału przeciwpowodziowego, gdyż nie zostało wyjaśnione przez skarżącą w jaki sposób takie działanie wał ten ochroni, szczególnie w sytuacji gdy na sąsiedniej działce linia została poprowadzona bliżej tego wału, a przede wszystkim dlaczego miałoby ono wyłączać zupełnie ochronę interesu prywatnego właściciela działki nr [...].

Nie ma przy tym racji skarżąca twierdząc, że ocena zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego wymagała wiadomości specjalistycznych, dotyczących zasad i możliwości technicznych odmiennego przeprowadzenia infrastruktury w sposób "mniej uciążliwy" dla właściciela nieruchomości, i w tym zakresie dokonania ustaleń przez organ po przeprowadzeniu stosownego dowodu z opinii biegłego. Zdaniem Sądu to skarżąca powinna wykazać, jako inwestor, że dołożyła należytych starań aby zaprojektować przebieg spornej inwestycji z jak najmniejszym pogwałceniem prawa własności przedmiotowej nieruchomości, czego w tej sprawie nie uczyniła, a na co zasadnie zwróciły uwagę organy. W szczególności w żaden sposób nie wyjaśniła dlaczego nie chce przeprowadzić tej inwestycji w pasie drogowym, co byłoby zgodne z zapisem planu, a jednocześnie bardzo korzystne dla właściciela działki nr [...].

Wydane decyzje nie naruszają zatem prawa procesowego, ani materialnego, gdyż prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające doprowadziło do właściwego zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez odmowę projektowanego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił jako niezasadną.

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż wniosek w tej sprawie złożył organ, a żadna ze stron w wyznaczonym terminie nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.