Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 59/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski Sędziowie Sędzia NSA Beata Cieloch (spr.) Sędzia del. WSA Artur Kot Protokolant Renata Galińska-Gaweł po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 września 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 341/21 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 8 lutego 2021 r. nr 1001-IOD-2.4102.39.2020.6/U23/PA w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. zasądza od R. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 1 000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 września 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 341/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę R. K. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 8 lutego 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok.

Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Zaskarżoną decyzją z 8 lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 28 sierpnia 2020 r. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2016 w kwocie 328.577 zł, i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2016 w kwocie 328.524 zł.

Decyzja organu pierwszej instancji była kolejną, jaka została wydana dla podatnika w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2016, bowiem organ odwoławczy decyzją z dnia 17 marca 2020 r. uchylił poprzednią decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 8 sierpnia 2019 r. do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji stwierdził, iż:

- w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2016 rok podatnik zaniżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 187.486.89 zł. Koszty, według załączonego do zeznania podatkowego PIT-36 zestawienia obrotów i sald, wynoszą 28.315.866,85 zł, koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów wynoszą zaś 53.184,21 zł, zatem koszty podatkowe stanowią kwotę 28.262.682,64 zł, podczas gdy w zeznaniu podatkowym wykazał on kwotę 28.075.195,75 zł.

- podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o łączna kwotę 25.594.03 zł. tj. z tytułu odpisów amortyzacyjnych dotyczących:

- skutera wodnego [...] o kwotę 4.222,25 zł,

- hali o łączną kwotę 9.031,90 zł (tj. odpis miesięczny 1.290,28 zł x 7 w okresie od czerwca do grudnia 2016 r.),

- placu manewrowego o kwotę odpisów od maja do grudnia o kwotę 11.392,50 zł (tj. odpis miesięczny 1.62 7,50 zł x 7 w okresie od czerwca do grudnia 2016 r.) z tytułu zakupu części do naprawy powypadkowej quada nieobjętego ubezpieczeniem AC, o kwotę 947,37 zł.

Decyzją z 28 sierpnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie 328.577 zł.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, nie zgadzając się z ustaleniami poczynionymi przez organ oraz zarzucając mu niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że skuter wodny został zakupiony w roku 2016 w celach zarobkowych tj. wynajmu na zbiorniku wodnym. Prace organizacyjne trwały do późnej jesieni, dlatego też w roku 2016 nie udało się podatnikowi przygotować oferty dla klientów. W 2017 r. podatnik wspólnie z żoną kupił działkę nad zbiornikiem wodnym, która, zgodnie z przepisami prawa, weszła w skład majątku wspólnego małżonków. Środki finansowe przeznaczone na zakup skutera wodnego pochodziły z prowadzonej działalności gospodarczej, z której to dochody zgodnie z przepisami prawa również wchodzą w skład majątku wspólnego małżonków.

Podatnik zarzucił organowi pierwszej instancji, iż nie dokonał analizy dokumentów zgromadzonych w materiale dowodowym, świadczących o związku przyczynowo -skutkowym pomiędzy poniesionym kosztem z tytułu odpisów amortyzacyjnych od skutera wodnego a osiągniętym dochodem, jak również nie dokonał analizy, czy w realiach niniejszej sprawy, koszt skutera mógł przyczynić się do osiągnięcia przychodu w ramach prowadzonej działalności. Ponadto skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organu pierwszej instancji dotyczącym zawyżenia odpisów amortyzacyjnych hali produkcyjnej za okres od czerwca do grudnia 2016 r. o kwotę 1.290 zł oraz zawyżenia odpisów amortyzacyjnych placu manewrowego za okres od maja do grudnia 2016 r. o kwotę 1.627,50 zł. Wskazał, że organ podatkowy nie uznał operatu szacunkowego z 2018 r. przedłożonego przez stronę, ponieważ zastosowana w operacie wycena nie została sporządzona na wymagany przepisami okres, tj. grudzień roku poprzedzającego założenie ewidencji lub sporządzenie wykazu oraz stanu i stopnia zużycia. Do określenia zaś wartości początkowej organ pierwszej instancji przyjął wycenę wartości odtworzeniowej na październik 2009 r., wg operatu z dnia 2 stycznia 2020 r.

Do odwołania podatnik dołączył wycenę wartości odtworzeniowej nawierzchni betonowej oraz budynków magazynowych dokonaną na dzień 31 grudnia 2015 r., które w jej ocenie winna stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 8 lutego 2021 r. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 28 sierpnia 2020 r., określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2016 w kwocie 328.577 zł i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie 328.524 zł.

Skarżący nie godząc się z ustaleniami organu, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie z uwagi na naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 22g ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm., dalej jako: "u.p.d.o.f."), poprzez nieuznanie za prawidłowe stanowiska podatnika w zakresie wyceny wartości początkowej poszczególnych składników majątku nabytych w drodze darowizny według cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia 2015 r. i nieuwzględnienie tym samym wartości poczynionych nakładów;

- przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1, art. 120, art. 121 § 1, 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "O.p."), poprzez niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, że chwilą założenia ewidencji środka trwałego, tj. hali i placu manewrowego, jest grudzień 2008 r. (przyjęty przez organ październik 2009 r.) czyli moment rozpoczęcia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy uwzględnił skargę. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestią sporną w niespornym stanie faktycznym jest interpretacja treści przepisu art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f. Sąd podzielił przy tym stanowisko organu, iż prawidłowe ustalenie wartości początkowej środka trwałego jest istotne w kontekście dokonywania odpisów amortyzacyjnych we właściwej wysokości.

W dalszej części uzasadnienia Sąd uznał, że organ odwoławczy nie przedstawił żadnych argumentów, które pozwalałyby uzasadnić twierdzenie, że przyjęcie wyceny środków trwałych na październik 2009 roku jest rzeczywiście korzystne dla strony, oraz że ceny jakie obowiązywały między grudniem 2008 roku, a październikiem 2009 roku są do siebie zbliżone.

Ponadto Sąd uznał, że organ odwoławczy działał bez podstawy prawnej w sposób jasny i jednoznaczny wskazując, iż przyjęte przez niego rozwiązanie (wycena na październik 2009 roku) stanowi odstępstwo od treści art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f. Takie działanie organu podatkowego w ocenie Sądu pierwszej instancji nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa a nawet linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Sąd podkreślił, że kwestia prawidłowego ustalenia wartości początkowej środka trwałego warunkuje dalsze czynności w rozpoznawanej sprawie i jest istotna w kontekście dokonywania odpisów amortyzacyjnych we właściwej wysokości.

W ocenie WSA organ odwoławczy również wskazał niewłaściwą datę, na którą powinna być sporządzona wycena wskazanych składników majątku. Sąd podzielił w tym zakresie argumentację strony skarżącej, że właściwą datą sporządzenia wyceny jest 31 grudnia 2015 roku, z uwagi na wprowadzenie majątku prywatnego do ewidencji środków trwałych 31 maja 2016 roku.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., przez błędne przyjęcie daty, na którą powinna być sporządzona wycena wskazanych składników majątkowych nabytych w drodze darowizny w 2005 r. W sytuacji, gdy podatnik prowadził działalność gospodarczą od 17 października 2009 r., a nabytą w drodze darowizny nieruchomość (działki nr [...], [...], [...]) wskazywał jako miejsce prowadzenia działalności, a majątek w postaci hali produkcyjnej oraz placu manewrowego był wykorzystywany przez podatnika w działalności gospodarczej przed dniem 31 maja 2016 r., a już w 2013 r. na poczet ww. składników majątkowych dokonywał nakładów i dokonywał od nich odpisów amortyzacyjnych, co znalazło potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (protokole kontroli z dnia 6 kwietnia 2017 r., zaskarżonej decyzji, oświadczeniach podatnika składanych w toku kontroli). Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 O.p., w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., przez błędne uznanie, że organ nie przedstawił żadnych argumentów, które pozwalałyby uzasadnić twierdzenie, że przyjęcie wyceny środków trwałych na październik 2009 roku jest rzeczywiście korzystne dla strony, oraz że ceny jakie obowiązywały między grudniem 2008 roku, a październikiem 2009 roku są do siebie zbliżone. W sytuacji gdy, organy wyjaśniły powody przyjęcia danych wynikających z operatu na październik 2009 r. i wskazały na korzyści dla podatnika z takiego rozwiązania. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 O.p., w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., przez błędne uznanie, że majątek w postaci hali produkcyjnej i placu manewrowego, do dnia złożenia przez podatnika oświadczenia z dnia 31 maja 2016 r. był majątkiem prywatnym i użytkowany był prywatnie, a z dniem 31 maja 2016 r. został przekazany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd oparł się na gołosłownym oświadczeniu podatnika, które stoi w opozycji do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (protokołu kontroli, skarżonej decyzji, oświadczeniach podatnika). Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 141 § 4 p.p.s.a., przez wydanie organowi wytycznych, które są niejasne i mogą powodować trudności przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd, bowiem wskazał, że organ winien w pierwszej kolejności ustalić z pełną stanowczością okoliczności, które determinują dalsze postępowanie w sprawie, biorąc pod uwagę wskazane przez sąd argumenty. Przy czym argumenty te nie zostały wskazane. A nadto Sąd zarzucił organom podatkowym brak analizy relacji cen w okresie grudzień 2008 roku - październik 2009 roku, i zobowiązał je do dokonania takich ustaleń, a jednocześnie przesądził, że organ winien przyjąć operat z 31.12.2015 r., jako podstawę do wyceny wartości początkowej środka trwałego - w postaci hali produkcyjnej i placu manewrowego - do dokonywania odpisów amortyzacyjnych we właściwej wysokości. Powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f., przez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w stanie sprawy organy nie miały prawa do zastosowania tego przepisu, bowiem nie dysponowały wyceną spornych środków trwałych na grudzień poprzedzający rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia, tj. na grudzień 2008 r. W sytuacji gdy organ odstąpił od treści przepisu art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., ale wyłącznie w części dotyczącej okresu, z jakiego powinno się uwzględniać ceny rynkowe i to jedynie w ten sposób, że przyjął operat szacunkowy z innego okresu jako odpowiadający temu okresowi, na jaki ów przepis prawa nakazuje podatnikom przedłożyć operat. Organ uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie i wykazał, że takie rozwiązanie jest korzystne dla podatnika. Powyższe uchybienie ma wpływ na wynik sprawy;

- art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 22d ust. 2 i 22 n ust. 1 i 4 u.p.d.o.f., przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że podatnik ma prawo do założenia kolejnej ewidencji środków trwałych i dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w sytuacji gdy (do już założonej i prowadzonej ewidencji środków trwałych wprowadził w 2013 roku nakłady ponoszone na sporne nieruchomości jako inwestycje w obcym środku trwałym dokonując od nich odpisów amortyzacyjnych w latach poprzedzających rok 2016, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego). Powyższe uchybienie ma wpływ na wynik sprawy.

W ocenie organu, konsekwencji powyższych naruszeń WSA w Łodzi niezasadnie, z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję, zamiast na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalić skargę podatnika. Wskazane naruszenia - zdaniem organu - mają istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ocena prawna wyrażona w zaskarżonym wyroku jest wiążąca. Oznacza to, że organy podatkowe ponownie badając sprawę muszą uwzględnić wskazane przez Sąd przepisy, które mają zastosowanie w tej sprawie, a także sposób ich interpretacji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej trafnie powołał zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi art. 141 § 4 p.p.s.a.

Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, a więc takie, które zawiera konieczne elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a, ma pomóc stronie oraz sądowi odwoławczemu w prześledzeniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także w zapoznaniu się z procesem myślowym, który doprowadził Sąd pierwszej instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia Sądu (por. wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 986/09 i z dnia 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13).

Należy podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej, iż zarzut naruszenia postanowień art. 141 § 4 p.p.s.a. jest w pełni zasadny. Uchybienie powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd pierwszej instancji sprzecznie argumentował swoje rozstrzygnięcie. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało w sposób uchybiający regułom przekonywania, co w konsekwencji uniemożliwia poznanie motywów podjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia.

Z jednej strony bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości, a przedmiotem sporu jest jedynie interpretacja art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f.

Natomiast z drugiej strony stanowisko Sądu pierwszej instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powoduje trudności z odczytaniem i zrozumieniem wskazań co do dalszego postępowania organu. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji wskazał, że " organ winien w pierwszej kolejności ustalić z pełną stanowczością okoliczności, które determinują dalsze postępowanie w sprawie, biorąc pod uwagę wskazane przez sąd argumenty". Jednocześnie WSA w Łodzi nie wskazał jakie konkretnie okoliczności istotne dla tej sprawy podatkowej miałyby zostać ustalone. W tym miejscu wskazać należy, że nie jest rolą organów, ani sądu kasacyjnego domyślanie się, jakie wskazania co do dalszego postępowania miał na myśli Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę strony, gdyż winny one być sformułowane w uzasadnieniu wyroku w sposób precyzyjny, jasny i jednoznaczny, tak aby organ nie musiał przy ponownym orzekaniu opierać się na przypuszczeniach i mógł uniknąć powielenia tych samych błędów, które spowodowały uchylenie poprzedniej decyzji.

Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał również, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie przedstawił analizy, która wskazywałaby na trafność jego wniosków, tj. "nie przedstawił żadnych argumentów, które pozwalałyby uzasadnić twierdzenie, iż przyjęcie wyceny wykonanej na październik 2009 r. jest rzeczywiście korzystne dla strony oraz, że ceny jakie obowiązywały w rocznym odstępie czasu tj. w grudniu 2008 r. i październiku 2009 r. są do siebie zbliżone. Okoliczność ta, nawet gdyby miała oparcie w obowiązujących przepisach prawa, powoduje, iż niemożliwe jest przeprowadzenie jej ewentualnej weryfikacji i poddanie jakiejkolwiek ocenie." Jednocześnie Sąd podzielając stanowisko podatnika niejako przesądził, iż organ jako podstawę do wyceny wartości początkowej środka trwałego tj. hali produkcyjnej oraz placu manewrowego znajdujących się na działce, której jest właścicielem jest podatnik, powinien przyjąć operat z 31 grudnia 2015 r.

Skoro zatem organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy winny uwzględnić wskazywane przez Sąd argumenty, że właściwą datą dla dokonania wyceny wartości początkowej środków trwałych w postaci hali produkcyjnej i placu manewrowego jest data 31 grudnia 2015 r. to jednocześnie nie będą one w stanie wypełnić zaleceń WSA co do ustaleń "okoliczności, które determinują dalsze postępowanie w sprawie".

W świetle powyższych dywagacji, trudno dociec jakie w gruncie rzeczy stanowisko zajął Sąd administracyjny pierwszej instancji, a tym bardziej – w jaki sposób organ podatkowy ma wykonać wyrok oparty na tak niekonsekwentnej ocenie. Wewnętrzna sprzeczność uzasadnienia wyroku powoduje po stronie organu podatkowego uzasadnione wątpliwości co do dalszego postępowania w sprawie.

Należy również zaakcentować, że orzeczenia przywołane przez Sąd pierwszej instancji na poparcie swojego stanowiska, nie mogą zostać uznane za istotne w realiach rozpoznawanej sprawy. Przedmiotem sporu w przywołanych przez Sąd wyrokach była prawidłowość zastosowania metod wyliczenia wartości początkowej środków trwałych zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.d.o.f., oraz art. 22g ust. 8 tej ustawy. Na gruncie niniejszej sprawy spór zaistniały pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi dotyczy prawidłowej interpretacji art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f. Nie dotyczy natomiast zastosowania tego przepisu w ogóle.

Przytoczone powyżej okoliczności jednoznacznie pozwalają stwierdzić, że na gruncie niniejszej sprawy, wskazany przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się zasadny, a wadliwość uzasadnienia wyroku mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Jednocześnie uznanie za trafny zarzutu naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. czyni przedwczesnym odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Rozpoznając ponownie sprawę, WSA winien uwzględnić w swojej ocenie wyżej przedstawione uwagi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 tej ustawy.