Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 406/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 14g par. 1 w zw. z  art. 169 par. 1,4 w zw. z  art. 14b par. 3,  art. 120
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J.P. sp. z o.o. z siedzibą w J. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 lutego 2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.511.2023.3.MBD w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 grudnia 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.511.2023.2.JKU; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: Spółka, Wnioskodawca, Strona, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z dnia 29.02.2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.511.2023.3.MBD, utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 8.12.2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.511.2023.2.JKU o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Strony o wydanie interpretacji indywidualnej.

Postępowanie przed organem.

W dniu 6.09.2023 r. do DKIS wpłynął wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy prawa własności intelektualnej wskazane przez Spółkę w stanie faktycznym w literach a)-f) stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 24d ust. 2 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587, dalej: ustawa o CIT).

We wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny.

Skarżąca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja i sprzedaż wyrobów gotowych w postaci artykułów gospodarstwa domowego i wyposażenia ogrodów z tworzyw sztucznych. Poza produkcją seryjną wyrobów gotowych oraz ich sprzedażą, a także inną działalnością pomocniczą, Spółka prowadzi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 4a pkt 26)-28) ustawy o CIT.

Jednym z przejawów działalności badawczo-rozwojowej w Spółce są prace mające na celu stworzenie nowego produktu, który docelowo ma wzbogacić ofertę Spółki i przyczynić się do wzrostu jej konkurencyjności. Stworzenie prototypu produktu wymaga przeprowadzenia szeregu czynności, które są realizowane w ramach projektów badawczo-rozwojowych prowadzonych przez Spółkę. Działania te obejmują, w szczególności czynności opisane w punktach od 1 do 9 wniosku.

W trakcie realizacji projektu badawczo-rozwojowego Spółka pozyskuje ochronę prawną dotyczącą wdrażanych produktów. Wśród praw własności intelektualnej (dalej również PWI) pozyskiwanych przez Spółkę są m.in.:

a) patenty europejskie – ochrona na terytorium państw Europejskiej Organizacji Patentowej,

b) patenty niemieckie – ochrona na terytorium Niemiec,

c) wzory przemysłowe wspólnotowe – ochrona na terytorium Unii Europejskiej,

d) wzory przemysłowe niemieckie – ochrona na terytorium Niemiec,

e) wzory przemysłowe brytyjskie – ochrona na terytorium Wielkiej Brytanii,

f) wzory użytkowe niemieckie – ochrona na terytorium Niemiec.

Jak wyjaśniła Strona, rejestracja praw własności intelektualnej odbywała się odpowiednio za pośrednictwem odpowiednich lokalnych urzędów np. Niemiecki Urząd Patentów i Znaków Towarowych czy też instytucji europejskich tj. Urząd Unii Europejskiej Ds. Własności Intelektualnej oraz Europejski Urząd Patentowy. Wszystkie ww. prawa własności intelektualnej zostały zgłoszone i zarejestrowane na podstawie stosownych przepisów krajowych obowiązujących w danym państwie lub przepisów międzynarodowych.

W związku z powyższym opisem stanu faktycznego zadano następujące pytanie:

Czy prawa własności intelektualnej wskazane przez Spółkę w stanie faktycznym w literach a)-f) stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 24d ust 2 ustawy o CIT?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Wnioskodawca uznał, że prawa własności intelektualnej wskazane, przez Spółkę w stanie faktycznym w literach a)-f), stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 24d ust 2 ustawy o CIT. Zdaniem Strony, kwalifikowane prawo własności intelektualnej należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 24d ust. 2 ustawy o CIT i podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. Pewne wskazówki kwalifikacji praw własności intelektualnej do praw kwalifikowanych zgodnie z art. 24d ustawy o CIT zawierają objaśnienia w sprawie IP Box. Objaśnienia wskazują m.in., że katalog kwalifikowanych PWI jest katalogiem enumeratywnym. Do tego katalogu włączono m.in. patenty, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Dalej Strona wskazała, że zasady przyznawania ochrony prawnej dla poszczególnych kategorii kwalifikowanych PWI wynikają z postanowień właściwych krajowych ustaw szczególnych. Ponadto, w związku z bezpośrednim obowiązywaniem rozporządzeń unijnych w Polsce i każdym innym państwie członkowskim, warunek posiadania ochrony prawnej kwalifikowanego PWI w Polsce będzie spełniony wobec tych kwalifikowanych PWI, których ochrona przyznawana jest w sposób bezpośredni i zharmonizowany na szczeblu Unii Europejskiej. Dotyczy to ochrony prawnej dla wzorów wspólnotowych - wzorów przemysłowych, które mogą mieć przyznaną ochronę prawną zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U.UE.L.2002.3.1 z dnia 5.01.2002 r.). Zgłoszenia wzoru wspólnotowego dokonuje się bezpośrednio w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w Alicante, w Hiszpanii lub za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP. W konsekwencji, również wzory przemysłowe zgłoszone bezpośrednio w EUIPO mogą korzystać z preferencji IP Box. Objaśnienia odnoszą się również do patentów europejskich pozyskanych w Europejskim Urzędzie Patentowym oraz wskazują, że lista międzynarodowych i krajowych regulacji prawnych dotyczących, przyznawania ochrony prawnej dla poszczególnych kategorii kwalifikowanych PWI wraz z dostępem do ich oficjalnych wersji, znajduje się na stronie internetowej Urzędu Patentowego RP.

Strona zauważyła, że ochronę praw własności na terytorium Polski reguluje m.in. ustawa z dnia 30.06.2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1170, dalej: ustawa PWP), która odnosi się również do podmiotów zagranicznych czy też umów międzynarodowych np. konwencji paryskiej. Ustawa PWP określa również stosunek ustawy do przepisów umów międzynarodowych i aktów prawnych UE wskazując m.in. że jeżeli umowa międzynarodowa lub przepisy prawa Unii Europejskiej obowiązujące bezpośrednio w krajach członkowskich określają szczególny tryb udzielania ochrony na wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne lub topografie układów scalonych, w sprawach nieuregulowanych w tej umowie lub w tych przepisach albo pozostawionych w kompetencji organów krajowych przepisy ustawy stosuje się odpowiednio oraz że osoby zagraniczne korzystają z uprawnień wynikających z ustawy na podstawie umów międzynarodowych.

Zdaniem Strony, z punktu widzenia pozyskiwania ochrony prawnej za granicą, istotne znaczenie ma konwencja paryska oraz związane z nią porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej. Konwencja paryska odnosi się do Aktu sztokholmskiego Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. Zarówno przepisy konwencji jak i ustawy PWP są wyrazem zasady asymilacji nakazującej stosować przepisy krajowe do osób zagranicznych pochodzących z państw-stron takiej umowy. Zasada asymilacji sprawia, że zakres przyznanej na jej podstawie ochrony, a nawet samo jej istnienie, są w państwach, gdzie jest dochodzona, z reguły niezależne od istnienia i zakresu ochrony w kraju rodzimym osoby zagranicznej. Wyrażona w przepisie art. 2 konwencji paryskiej zasada stanowi, że osobom fizycznym i prawnym z któregokolwiek państwa członkowskiego związku będą przysługiwały we wszystkich innych państwach będących członkami związku - w sprawach ochrony własności przemysłowej - korzyści, jakie odnośne ustawy zapewniają obecnie lub zapewnią w przyszłości osobom fizycznym i prawnym z tych państw, nie naruszając praw specjalnie przewidzianych w tej konwencji. Zgodnie z tym będą one miały tę samą ochronę oraz te same środki prawne przeciw wszelkiemu naruszeniu ich praw, z zastrzeżeniem dopełnienia warunków i formalności wymaganych od osób fizycznych i prawnych danego państwa. Strona wyjaśniła, że możliwość stosowania preferencji IP Box w stosunku do praw własności intelektualnych, które to są chronione na terytorium innych państw niż Polska, jak również są chronione jako prawa europejskie lub unijne, potwierdził również DKIS w interpretacjach przytoczonych we wniosku.

Wezwaniem z dnia 25.10.2023 r. DKIS poinformował Stronę, że wniosek ma braki formalne i poprosił o ich uzupełnienie w zakresie:

I. Uzupełnienia opisu stanu faktycznego, poprzez jednoznaczne wskazanie:

8. Czy wszystkie wymienione w opisie stanu faktycznego prawa własności intelektualnej podlegają ochronie prawnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? Jeśli tak, organ prosił o wskazanie podstawy prawnej tej ochrony. Prosił również o wyjaśnienie, czy w stosunku do wskazanych w opisie sprawy praw własności intelektualnej tj. patentów, wzorów przemysłowych oraz wzorów użytkowych znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, czy też postanowienia odpowiednich umów międzynarodowych, stosownie do art. 24d ust. 2 ustawy o CIT.

9. Kiedy dokonano zgłoszenia/złożenia wniosków o uzyskanie ochrony dla praw własności intelektualnej wskazanych w stanie faktycznym oraz kiedy została dokonana ich rejestracja?

II. Przeformułowania zadanego we wniosku pytania w taki sposób, aby wskazywało na konsekwencje podatkowe (skutki prawne w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych)

III. Przeformułowania własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego w odniesieniu do przeformułowanego w uzupełnieniu wniosku pytania.

Pismem z dnia 15.11.2023 r. Strona odpowiedziała na wezwanie organu. Wyjaśniła, że - jak wskazano w stanie faktycznym - PWI podlegają ochronie odpowiednio: − patenty europejskie – ochrona na terytorium państw Europejskiej Organizacji Patentowej,

− patenty niemieckie – ochrona na terytorium Niemiec,

− wzory przemysłowe wspólnotowe – ochrona na terytorium Unii Europejskiej,

− wzory przemysłowe niemieckie – ochrona na terytorium Niemiec,

− wzory przemysłowe brytyjskie – ochrona na terytorium Wielkiej Brytanii,

− wzory użytkowe niemieckie – ochrona na terytorium Niemiec.

Jednocześnie Strona podała podstawy prawne wydania ww. zastrzeżeń.

Strona wyjaśniła również, że procedura zgłoszeniowa prowadzona jest za pośrednictwem lokalnych kancelarii specjalizujących się w prawie ochrony własności przemysłowej. Spółka zakłada, że jako rezydent polski ma prawo ubiegać się o ochronę na podstawie ww. przepisów w oparciu o właściwe procedury zgłoszeniowe.

Spółka dodała, że zgłoszenia wniosków o uzyskanie ochrony dla praw własności intelektualnej dokonywała na bieżąco, w ramach prowadzonych projektów badawczo-rozwojowych. Wniosek o interpretację dotyczy zarówno zastrzeżeń zgłoszonych przed 2019 r., jak i po 2019 r.

Strona sformułowała na nowo pytanie: Czy prawa własności intelektualnej, wskazane przez Spółkę w stanie faktycznym w literach a)-f), stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 24d ust 2 ustawy o CIT, co umożliwi Spółce zastosowanie preferencji, o której mowa w art. 24d ustawy o CIT?

Postanowieniem z dnia 8.12.2023 r., wydanym w szczególności na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 2 oraz § 4, zw. z art. 14h, 14f § 2b, art.221 w związku z art. 239 i 236, art. 222 w związku z art. 239 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383, ze zm.; dalej: O.p.), DKIS pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Stwierdził, że Strona nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku, dlatego wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwe. Organ zauważył, że udzielone wyjaśnienie nie stanowi odpowiedzi na zadane pytanie. Kwestia potwierdzenia ochrony na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych winna stanowić element stanu faktycznego.

Reasumując, DKIS uznał, że przesłane przez Stronę uzupełnienie w zakresie pytań oznaczonych w części I wezwania nr 8 i 9 nie odpowiada w sposób wyczerpujący wystosowanej w wezwaniu prośbie, co powoduje, że niemożliwym stało się wydanie interpretacji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony z 2.01.2024r., postanowieniem z 29.02.2024 r., DKIS utrzymał w mocy własne postanowienie wydane w I instancji. Organ wyjaśnił, że będące przedmiotem wezwania elementy opisu stanu faktycznego były niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, tj. oceny zawartego w nim stanowiska Skarżącej w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia. Dalej wskazał, że jak stanowi art. 24d ust. 2 ustawy o CIT, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:

1. patent,

2. prawo ochronne na wzór użytkowy,

3. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,

4. prawo z rejestracji topografii układu scalonego,

5. dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,

6. prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,

7. wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz.U. z 2021 r. poz. 213),

8. autorskie prawo do programu komputerowego

- podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

DKIS zaznaczył, że kwestia potwierdzenia ochrony na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych winna stanowić element stanu faktycznego. Ciężar dowodu odnośnie spełnienia przesłanki z art. 24d ust. 2 ustawy o CIT, tj. podlegania ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, obciąża podmiot wywodzący swoje prawa z tego przepisu. W świetle powyższego, uzupełnienie opisu przedstawionego we wniosku było, zdaniem organu II instancji, niezbędne dla oceny stanowiska Strony. Dalej organ wywiódł, że z odpowiedzi udzielonej na pkt I 8 wezwania nie wynika, czy wszystkie wymienione w opisie stanu faktycznego prawa własności intelektualnej podlegają ochronie prawnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie wyjaśniono również, czy w stosunku do wskazanych w opisie sprawy praw własności intelektualnej tj. patentów, wzorów przemysłowych oraz wzorów użytkowych znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, czy też postanowienia odpowiednich umów międzynarodowych. Organ skonkludował, że wobec nieudzielenia odpowiedzi na zadane pytania nie miał możliwości wydania interpretacji indywidualnej.

DKIS wyjaśnił również, że Strona w odpowiedzi na wezwanie w zakresie pkt III, stwierdziła że Jej stanowisko, wskazane we wniosku o indywidualną interpretację podatkową, nie uległo zmianie. W związku z tym organ wskazał, że nowo sformułowane przez Stronę pytanie, nie jest spójne ze stanowiskiem Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego oraz określonym zakresem wniosku i wskazanymi przepisami prawa podatkowego, będącymi przedmiotem interpretacji indywidualnej. Tym samym, nie można stwierdzić, że uzupełnienie Strony jest wyczerpujące i "pełne".

Podsumowując, organ wyjaśnił, że brak uzupełnienia stanu faktycznego oraz przeformułowania własnego stanowiska w sprawie, uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej, bowiem organ w dalszym ciągu "nie dysponuje" jasną i niepozostawiającą wątpliwości wiedzą wyznaczoną przez zakres wezwania.

Strona, ani w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, ani w jego uzupełnieniu, które stanowiło odpowiedź na wezwanie organu I instancji, nie wskazała wszystkich elementów niezbędnych do jego merytorycznego rozpatrzenia i dla prawidłowego wydania (w tym skonstruowania uzasadnienia) interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionych przez Stronę zagadnień dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych.

W konkluzji DKIS uznał, że organ I instancji wydał w sprawie właściwe rozstrzygnięcie, bowiem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.

Postępowanie przed Sądem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5.03.2023r. zarzucono naruszenie:

1) art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g i 14h O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego powinno obejmować wskazanie przez Skarżącą, że w stosunku do opisanych praw własności intelektualnej tj. patentów, wzorów przemysłowych oraz wzorów użytkowych znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej lub też postanowienia odpowiednich umów międzynarodowych, stosownie do art. 24d ust. 2 ustawy o CIT poprzez powtórzenie wyrażeń zawartych w pytaniu organu podatkowego i tym samym przerzucanie ciężaru interpretacyjnego na Skarżącą podczas, gdy ocena ta powinna zostać dokonana przez Organ, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., na podstawie opisu okoliczności faktycznych wskazanych w stanie faktycznym wniosku;

2) art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g i 14h O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego powinno wskazywać, kiedy dokonano zgłoszenia/złożenia wniosków o uzyskanie ochrony dla poszczególnych praw własności intelektualnej wskazanych w stanie faktycznym oraz kiedy została dokonana ich rejestracja, podczas gdy pozostaje to bez wpływu na ocenę wątpliwości powziętych przez Skarżącą;

3) art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 w zw. art. 14h i art. 169 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy jest uprawniony do ingerencji w treść pytania wnioskodawcy;

4) art. 14b § 3 w zw. art. 14h i art. 169 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest nie tylko do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, ale także do wyczerpującego przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego;

5) art. 14b § 1, art. 14g § 1 w związku z art. 14h art. 169 § 1 i 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie stanowiska organu I Instancji o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, podczas gdy spełnione zostały wymogi określone w art. 14b § 3 O.p., tj. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zawierał wyczerpujący opis zaistniałego stanu faktycznego oraz opis stanowiska własnego w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego;

6) art. 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis powinien zostać zastosowany, a interpretacja wydana;

7) art. 169 § 1 w związku z art. 14h, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez nieuzasadnione wzywanie przez organ podatkowy wnoszącego wniosek o indywidualną interpretację prawa podatkowego do usunięcia braków w terminie 7 dni oraz bezpodstawną ingerencję w treść wniosku, podczas gdy wniosek zawierał wszystkie elementy wymagane prawem.

Skarżący wniósł o:

– uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia DKIS;

– zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Strona wyjaśniła, że w sposób precyzyjny i jednoznaczny wskazała terytoria, na których patentom, wzorom przemysłowym i wzorom użytkowym przysługuje ochrona prawna oraz podstawy prawne pozyskania tej ochrony, w konsekwencji stanowisko DKIS o braku odpowiedzi oraz braku wyczerpującego opisu stanu faktycznego sprawy jest nieuzasadnione. Skarżąca argumentowała, że zdecydowała się na wniesienie wniosku, ponieważ chciała uzyskać odpowiedź czy prawa ochronne pozyskiwane przez nią stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej, a więc czy, według organu podatkowego, spełniają definicję zawartą w ustawie o CIT. Udzielając odpowiedzi zgodnie z żądaniem organu, a więc posługując się pojęciami prawnymi charakterystycznymi dla definicji kwalifikowanych praw własności intelektualnej w rozumieniu ustawy o CIT, Skarżąca w rzeczywistości sama odpowiedziałaby na pytanie, które skierowała do organu podatkowego. Tym samym Skarżąca nie mogłaby uzyskać prawnopodatkowej ochrony, jaką przewiduje instytucja indywidualnych interpretacji prawa podatkowego.

Strona podała również, że organ podatkowy nie może domagać się podania jako stanu faktycznego czegoś co w istocie należy do sfery oceny prawnej, a więc takiej, która dotyczy obowiązków organu wydającego indywidualne interpretacje prawa podatkowego. Natomiast, jeśli organ podatkowy miał wątpliwości co do stanu faktycznego i tego, czy opisane przez Spółkę prawa stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej w rozumieniu definicji ustawowej, mógł skierować do Skarżącej pytania dotyczące okoliczności faktycznych towarzyszących procesom pozyskiwania ochrony.

W odpowiedzi na skarg DKIS podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przechodząc do omówienia motywów wydanego wyroku, należy wskazać, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone, jeśli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to zastrzeżenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się do przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem, przywołać należy art. 14b § 1 O.p., zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14g § 1 O.p., wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. – który ma odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej na mocy art. 14h O.p. – jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W kontekście art.14b § 3 O.p., w judykaturze określenie "wyczerpujący" wyjaśniane jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyroki NSA: z 10.04.2015 r., II FSK 2356/13; z 22.10.2015 r., II FSK 2215/13; z 19.10.2018 r., II FSK 1864/16; z 14.06.2019 r., I FSK 804/17; z 2.03.2021 r., II FSK 3255/18). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Lexis Nexis 2013, s. 125). Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego, jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić zainteresowanemu informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym, organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach. Organ interpretacyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego odnośnie do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Należy stwierdzić, że organ nie ma również kompetencji do uzupełniania elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wskazanego we wniosku, poprzez domniemywanie jakie inne zdarzenia będą towarzyszyć przedstawionemu zdarzeniu przyszłemu. Postępowanie interpretacyjne nie daje podstaw prawnych do uzależnienia wydania interpretacji indywidualnej od rekonstrukcji przez organ interpretacyjny ciągu zdarzeń, zachowań wnioskodawcy, których on sam nie przedstawia jako stan faktyczny.

Ten podany stan faktyczny jest "wiążący" dla organu interpretacyjnego. Nie można bowiem dokonywać weryfikacji podanych okoliczności faktycznych ani ich w jakikolwiek sposób modyfikować. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega więc m.in. na tym, że organ wydający interpretację niejako "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ wydający interpretację jest niejako związany zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. W konsekwencji opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zawarty we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jest wiążący zarówno dla organu interpretacyjnego, a także dla sądu administracyjnego kontrolującego taki akt administracyjny. Stanowisko powyższe jest obecnie ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18.12.2020 r., sygn. akt II FSK 2482/18; z 31.03.2021 r., sygn. akt I FSK 480/18; z 23.09.2021 r., sygn. akt I FSK 1383/19; z 13.10.2021 r., I FSK 1898/18; z 19.05.2022 r., sygn. akt II FSK 1567/20, CBOSA).

Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny jest uznanie go za niewyczerpujący, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 § 1 O.p. (zob. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1915/14).

Ponadto wskazać trzeba, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację w wyznaczonym przez ten organ terminie. Należy też pamiętać, że skierowane do wnioskodawcy wezwanie powinno jednoznacznie wskazywać wątpliwe elementy stanu faktycznego, precyzować informacje ich dotyczące konieczne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy z wyjaśnieniem, dlaczego organ interpretacyjny uznał je za istotne z punktu widzenia przedstawionego we wniosku pytania. Wnioskodawca ma bowiem prawo nie tylko wiedzieć, w jakim celu żąda się od niego uzupełnienia wniosku, ale także jak w sprawie niniejszej stanowisko organu w tym zakresie zakwestionować, wykazując, że żądane dane są nieistotne, bądź wezwanie organu zmierza jedynie do przedłużenia postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 26.07.2023 r. II FSK 2107/20).

Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. i art. 169 § 1 i 4 O.p., a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku Strony o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa w zakresie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego czy też, jak wywodzi Skarżąca, wniosek zawiera wyczerpujący stan faktyczny oraz stanowisko własne, dlatego DKIS obowiązany był do wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Ponieważ stanowiska prawne Stron, w tym zarzuty skargi, zostały przedstawione w tzw. części historycznej nin. uzasadnienia, Sąd odstępuje od ich ponownej, szczegółowej prezentacji, podkreślając jedynie, że oś sporu koncentruje wokół tego czy Skarżąca dokonała właściwego uzupełnienia - w trybie art. 169 § 1 i 4 O.p. - doprecyzowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu oraz, w szczególności, czy odpowiedź na skierowane przez organ pytania były pytaniami o fakty, czy też stanowiły pytanie o ocenę prawnopodatkową, do której powinien odnieść się organ podatkowy, a nie Skarżąca. Zdaniem organu, Skarżąca pomimo wezwania, nie uzupełniła opisu stanu faktycznego w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie wyznaczonym przez pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, natomiast, zdaniem Skarżącej, przedstawiła ona opis stanu faktycznego w sposób zupełny i kompletny, zaś odpowiedź na pytanie zadane w wezwaniu organu stanowiłby element oceny prawnej.

W tak zarysowanym sporze należy podzielić stanowisko Skarżącej. Zasadniczym powodem wydania zaskarżonego postanowienia przez organ był brak udzielenia przez Skarżącą odpowiedzi na pytania zawarte w punkcie I 8 wezwania z dnia 25.10.2023 r. o treści: Czy wszystkie wymienione w opisie stanu faktycznego prawa własności intelektualnej podlegają ochronie prawnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej? Jeśli tak, prosimy o wskazanie podstawy prawnej tej ochrony. Prosimy również o wyjaśnienie, czy w stosunku do wskazanych w opisie sprawy praw własności intelektualnej tj. patentów, wzorów przemysłowych oraz wzorów użytkowych znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, czy też postanowienia odpowiednich umów międzynarodowych, stosownie do art. 24d ust. 2 ustawy o CIT? Na tak zadane pytania Skarżąca odpowiedziała w przytoczonym piśmie z dnia 15.11.2023 r. Strona, jak słusznie wskazano w skardze, w sposób precyzyjny i jednoznaczny wskazała terytoria, na których patentom, wzorom przemysłowym i wzorom użytkowym przysługuje ochrona prawna oraz podstawy prawne pozyskania tej ochrony, obowiązujące na terytorium tych państw oraz na terytorium Unii Europejskiej.

W ocenie Sądu pytania sformułowane w punkcie I 8 wezwania, zmierzały w istocie do pozyskania od Spółki oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Ponadto organ wezwał Skarżącą do przedstawienia podstawy prawnej, a więc przepisów prawnych odnoszących się do opisanego we wniosku zdarzenia stanu faktycznego. Organ interpretacyjny nie wezwał Spółki do uzupełnienia stanu faktycznego o jakiekolwiek nowe fakty, ale o dokonanie kwalifikacji prawnej (wskazanie podstawy prawnej i oceny prawnej) faktów przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Do tego bowiem sprowadzało się pytanie DKIS: "Czy wszystkie wymienione w opisie stanu faktycznego prawa własności intelektualnej podlegają ochronie prawnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" oraz jego dalsza część wzywająca do wyjaśnienie, czy w stosunku do wskazanych w opisie sprawy praw własności intelektualnej znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, czy też postanowienia odpowiednich umów międzynarodowych, stosownie do art. 24d ust. 2 ustawy o CIT? W rezultacie organ interpretacyjny poprzez wezwanie i zadane pytania zmierzał do tego, aby Skarżący sam przesądził kwestię będącą przedmiotem wniosku o interpretację. Rolą organu było udzielenie odpowiedzi na zadane przez spółkę pytanie, a nie domaganie się, aby to Spółka w opisie stanu faktycznego sama dokonała takiej kwalifikacji. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 1.06.2023 r. sygn. akt II FSK 1165/22 (CBOSA), przyjęcie poglądu organu interpretacyjnego prowadziłoby do podważenia sensu wydawania interpretacji podatkowych, jeśli sam wnioskodawca miałby udzielić odpowiedzi na zadane przez siebie organowi pytanie. Dodatkowo - zdaniem Sądu - podkreślenia wymaga, że nie można ograniczać obowiązku udzielania pisemnej interpretacji wyłącznie do ustaw zawierających z racji swej nomenklatury pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego, stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa, stanowią część jednego porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przyjęcie odmiennego stanowiska wypaczyłoby sens wydawania interpretacji i nie zapewniłoby wnioskodawcom ochrony, o której była mowa w Ordynacji podatkowej. Przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r., sygn. II FSK 1392/16).

Wadliwość stanowiska DKIS, przyjętego w zaskarżonym postanowieniu, jednoznacznie wynika ze sformułowania użytego na str. 13 zaskarżonego postanowienia. Organ stwierdził, że ciężar dowodu odnośnie spełnienia przesłanki z art. 24d ust. 2 ustawy o CIT, tj. podlegania ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, obciąża podmiot wywodzący swoje prawa z tego przepisu (podkreślenie Sądu). Innymi słowy oznacza to, że organ uchylił się od udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku, błędnie zakładając, że na pytanie to powinien odpowiedzieć tylko podatnik. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, niewydanie przez organ interpretacji podatkowej świadczy o zaniechaniu realizacji obowiązku organu podatkowego, nałożonego na niego na mocy przepisów art.14b § 1 O.p.

Podsumowując, w trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny nie jest uprawniony w świetle art.14b § 3 w związku z art.14g O.p do wezwania Strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku o podanie podstawy prawnej i oceny prawnej opisanego w ramach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Organ interpretacyjny nie może zażądać niedopuszczalnego w świetle przepisów O.p. rozbudowania stanu faktycznego o elementy, które stanowią w istocie ocenę prawną stanu faktycznego, do której to oceny on, a nie wnioskodawca, był obowiązany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.06.2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1670/15, CBOSA). Należy również zauważyć, że organ nie wyjaśnił w sposób precyzyjny, dlaczego braki wskazane w wezwaniu w postaci niewskazania podstawy prawnej ochrony prawnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, praw własności intelektualnej opisanych we wniosku, uniemożliwiają wydanie interpretacji indywidualnej.

Zdaniem Sądu, zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 4 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 120 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że wniosek Skarżącej nie spełnia wymogu wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, w zakresie braku: wskazania podstawy prawnej i dokonania oceny prawnej czy opisane we wniosku PWI podlegają ochronie prawnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak słusznie zarzucono w skardze, w istocie organ domaga się od Skarżącej dokonania kwalifikacji prawnej opisanego we wniosku stanu faktycznego. Jak słusznie wskazano w wyroku NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1019/09 "... w trosce o swoje bezpieczeństwo prawne zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać (...) wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi." Sąd w składzie orzekającym ten pogląd podziela. Reasumując, organ nie był uprawniony do wezwania Strony do wskazania podstawy prawnej i oceny prawnej stanu faktycznego wnioski, a jedynie do ewentualnego doprecyzowania opisu stanu faktycznego w zakresie danych faktów (nie zaś ich podstawy prawnej i kwalifikacji prawnej).

Podsumowując powyższe, Sąd podziela zarzuty skargi, że organ interpretacyjny nie był uprawniony do wezwania Spółki o uzupełnienie opisu stanu faktycznego o wskazane i opisane elementy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., bowiem zagadnienie podstawy prawnej oraz oceny prawnej, o uzupełnienie którego wzywał organ, wykraczało poza treść art.14b § O.p. Sąd w realiach sprawy nie wyklucza jednak, co nie jest przedmiotem kontroli w sprawie, uprawnienia DKIS do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Koresponduje to ze stanowiskiem Spółki ze skargi, zgodnie z którym, jeśli organ podatkowy miał wątpliwości co do stanu faktycznego i tego, czy opisane przez Spółkę prawa stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej w rozumieniu definicji ustawowej, mógł skierować do Skarżącej pytania dotyczące okoliczności faktycznych towarzyszących procesom pozyskiwania ochrony. Podsumowując powyższe, naruszenie przepisów prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W konsekwencji błędnie zatem organ postanowił o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Wnioskujący ma bowiem ustawowe prawo wystąpienia do organu o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. To, w jakim zaistniałym stanie faktycznym, jak jest sformułowane pytanie i co jest jego przedmiotem, tj. interpretacji jakich przepisów prawa podatkowego oczekuje wnioskodawca, jest pozostawione wyłącznie woli wnioskodawcy. Ryzyko pominięcia określonych informacji – lecz przedstawienie ich w stopniu wystarczającym do dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy – albo podanie ich w sposób niezgodny z rzeczywistością obciąża wnioskodawcę w zakresie ochronnej funkcji interpretacji indywidualnej. Natomiast procedura uzupełniania braków formalnych wniosku nie może być wykorzystywana przez organ do unikania merytorycznej wypowiedzi w sprawie albo do przerzucania na wnioskodawcę ciężaru dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ nie może przy tym oczekiwać, że stanowisko wnioskodawcy w sprawie stanie się jednym z elementów przedstawionego stanu sprawy. Takie żądanie, to w istocie oczekiwanie, aby wnioskodawca wyręczył organ w dokonaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia naruszają art. 14b § 3 o.p. w związku z art. 14g § 1 o.p. oraz art. 169 § 1 i § 4 o.p. w związku z art. 14h o.p. Naruszenie prawa w tym zakresie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało pozostawieniem wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, podczas gdy wniosek nie zawierał takich braków wskazanych w wezwaniu do jego uzupełnienia, które uzasadniałyby takie zakończenie postępowania przez organ interpretacyjny.

Powyższe powodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia je poprzedzającego, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a.

Uwzględnienie skargi powoduje, że organ zobligowany będzie ponownie przystąpić do rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, przy czym organ podatkowy zobowiązany jest do uwzględnienia oceny poczynionej przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.

W związku z uwzględnieniem skargi Sąd orzekł również w pkt II sentencji wyroku o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmujący zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł) oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł), a także wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej będącego doradcą podatkowym (480 zł).