Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 780/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 par. 1, art. 33 par. 1, art. 34 par. 1, 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 7 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi L.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z [...] o oddaleniu zarzutów L.K. sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lutego 2018 r.

nr [...].

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że postanowieniem z [...] Prezydent Miasta Ł. oddalił zarzuty L.K. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lutego 2018 r. nr [...]. Zobowiązany zarzucił wykonanie obowiązku w zakresie I raty podatku za 2017 r. (zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz brak wymagalności obowiązków skierowanych do egzekucji z uwagi na brak ostatecznego rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty spłaty egzekwowanych zaległości (zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny uznał, że okoliczność złożenia wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej nie stanowi podstawy uzasadnionego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż złożenie takiego wniosku nie wstrzymuje wykonania obowiązku i nie jest prawdą twierdzenie zobowiązanego o uregulowaniu należności przed wystawieniem tytułu wykonawczego.

W zażaleniu skarżący zarzucił postanowieniu organu I instancji naruszenie art. 8 k.p.a. przez niezastosowanie, brak rozstrzygnięcia, co do umorzenia kosztów egzekucji i nieprawidłowe ustalenia faktyczne.

Organ II instancji podtrzymując stanowisko organu I instancji podniósł, że egzekucja administracyjna jest etapem postępowania administracyjnego, który obejmuje stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie. Prezydenta Miasta Ł. jest zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym. W takim przypadku przyjmuje się, że datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte [...] lutego 2018 r., a egzekucja administracyjna została natomiast wszczęta 20 marca 2018 r. (art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a.). Tym samym obowiązek (odpowiadający I racie podatku za 2017 r.) nie wygasł przed wystawieniem tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy został wystawiony [...] lutego 2018 r. i odpowiadał stanowi faktycznemu istniejącemu w dniu jego wystawienia. Przed wystawieniem 20 marca 2018 r. zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego zaktualizowano wysokość dochodzonej należności. Egzekucja administracyjna została wszczęta jedynie w przedmiocie pozostającej do zapłaty II raty podatku za 2017 r.. Wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o zmianie wysokości należności pieniężnej objętej tytułem wykonawczym wynikającej z jej wygaśnięcia w całości lub w części, w szczególności gdy wygaśnięcie jest wynikiem zapłaty do wierzyciela egzekwowanej należności pieniężnej (§ 15 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych – tekst jedn.: Dz. U. 2017 r. poz. 1483). Wierzyciel obejmuje tytułem wykonawczym należności pieniężne wymagalne na dzień jego wystawienia. W ocenie organu II instancji nie można uwzględnić zarzutu braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, który sprowadza się do kwestionowania możliwości wszczęcia i prowadzenia egzekucji w przypadku, gdy nie został jeszcze rozstrzygnięty wniosek zobowiązanego o udzielenie ulgi. Zawisłość postępowania o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie stanowi przeszkody dla wszczęcia postępowania egzekucyjnego i podjęcia w jego ramach egzekucji administracyjnej. Częściowe uregulowanie zobowiązania, jak i wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ulgi, w kontekście oceny istnienia przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego – "uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku", nie niweczy stanu, w którym zobowiązanie pozostaje niewykonane. Wszczęcie postępowania w przedmiocie rozłożenia należności na raty nie obligowało organu egzekucyjnego do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Częściowe uregulowanie zobowiązania, jak i złożenie wniosku o zastosowanie ulgi nie stanowi obligatoryjnej przesłanki odstąpienia od podjęcia przez wierzyciela działań, o których mowa w art. 6 § 1 u.p.e.a., jak również nie wpływa na dopuszczalność postępowania egzekucyjnego. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie obejmuje swoim zakresem kwestii kosztów egzekucyjnych. Przepisy dotyczące kosztów egzekucyjnych znajdują swoją regulację w rozdziale 6 Dział I u.p.e.a. Zarówno postępowanie w sprawie kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 7 u.p.e.a.), jak i postępowanie w sprawie umorzenia w całości lub w części kosztów egzekucyjnych (art. 64e u.p.e.a.) są postępowaniami odrębnymi od postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tym samym brak było podstaw prawnych, aby organ egzekucyjny rozstrzygał w przedmiocie kosztów egzekucyjnym. Może to być przedmiotem, ale odrębnego postępowania, po ostatecznym rozstrzygnięciu postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zdaniem organu II instancji, organ egzekucyjny prawidłowo sformułował rozstrzygnięcie postanowienia. Rozstrzygnięcie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu dotyczy innej sytuacji uregulowanej w art. 34 § 1a u.p.e.a..

W skardze na powyższe postanowienie L.K. wniósł o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zobowiązanie organu I instancji do wydania w określonym terminie postanowienia ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz Prezydenta Miasta Ł. do złożenia akt postępowania dotyczącego wniosku z 31 lipca 2017 r. w przedmiocie rozłożenia na raty podatku od nieruchomości za 2017 r., akt postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] lutego 2018 r. nr [...], obejmujących także postępowanie w zakresie rozpatrzenia zarzutów z 3 kwietnia 2018 r. oraz postępowanie zażaleniowe.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że złożenie wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej nie powoduje wyłączenia wymagalności obowiązku administracyjnego, umożliwiając egzekucję całej należności publicznoprawnej jeszcze przed ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie wniosku o udzielenie ulgi w jej spłacie, przewidzianej w art. 67a i w art. 67b o.p.;

2. art. 8 k.p.a. przez jego niezastosowanie, polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego przeciwko stronie, pomimo trwającego postępowania o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, co stanowi przyczynę pogłębienia się nieufności obywateli do organów władzy publicznej, gdyż tworzy i utrwala przekonanie, że organy władzy publicznej, wspierane odpowiednią wykładnią przepisów dokonywaną przez niektóre sądy administracyjne, mogą podejmować dowolne działania w celu wyegzekwowania należności, przy jednoczesnym naruszeniu powyższej normy generalnej, czyniąc równocześnie przepisy, dotyczące udzielania ulg w postaci rozłożenia zobowiązania podatkowego lub zaległości na raty w takich sytuacjach za martwe i nieosiągalne dla obywatela w takich okolicznościach;

3. art. 6 k.p.a. przez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu wykładni przepisów prawa procesowego, umożliwiającej organowi administracji wyegzekwowanie zobowiązania publicznoprawnego przed zakończeniem postępowania o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty, co czyni możliwość skorzystania z ulgi w spłacie zaległości podatkowej, złożenie wniosku o rozłożenie zobowiązania podatkowego na raty regulacją iluzoryczną, z której obywatel w rzeczywistości nie może efektywnie skorzystać;

4. art. 12 k.p.a. przez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu wykładni przepisów, która zachęca organy administracji publicznej do przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wniosku o rozłożenie zobowiązania na raty, gdyż umożliwia organowi administracji publicznej wyegzekwowanie tego zobowiązania przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie o udzielenie ulgi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2017r. poz.1370 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r. poz.1201 ze zm.), dalej u.p.e.a. oraz przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r. poz.800 ze zm.), dalej o.p.

Zgodnie z treścią art.33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W myśl art.34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.

Zgodnie z treścią art.34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie uwzględnienia następujących zarzutów:

1.) wykonania obowiązku w zakresie pierwszej raty podatku od nieruchomości za 2017r.

2.) braku wymagalności obowiązku i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na złożenie wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej

Ad 1)

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. Prezydent Ł. ustalił wobec M. K. i L.K. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017r. w kwocie 4013 zł z terminem płatności:

- 14 dni od daty odbioru – 1003 zł

- do dnia 15 maja 2017r. – 1003 zł

- do dnia 15 września 2017r. – 1003 zł

- do dnia 15 listopada 2017r. – 1004 zł.

W dniu 19 stycznia 2018r. M. i L. K. dokonali wpłaty kwoty 1018 zł, która została zaliczona na poczet czwartej raty za 2017r. (1004 zł – należność główna + 14 zł – odsetki za zwłokę). W dniu [...] lutego 2018r. Prezydent Ł. wystawił tytuł wykonawczy, który został doręczony skarżącemu w dniu 29 marca 2018r. zaś zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego doręczono A w dniu 20 marca 2018r. W dacie wystawienia tytułu wykonawczego ([...] lutego 2018r.) jego treść co do wysokości należnego podatku odpowiadała stanowi faktycznemu istniejącemu w dniu [...]lutego 2018r. Należy zaznaczyć, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu [...] lutego 2018r. (wystawienie tytułu wykonawczego) zaś egzekucję administracyjną wszczęto w dniu 20 marca 2018r. (data doręczenia A zawiadomienia o zajęciu wierzytelności – art.26 § 5 pkt.2 u.p.e.a.). W dniu 13 marca 2018r. skarżący zapłacił kwotę 1094,60 zł, która została zaliczona na poczet pierwszej raty za 2017r. (1003 zł – należność główna + 80 zł – odsetki + 11,60 zł – upomnienie). Nastąpiło to już po wystawieniu tytułu wykonawczego ([...] lutego 2018r.). Oznacza to, że obowiązek w zakresie pierwszej raty podatku za 2017r. nie został wykonany przed wystawieniem tytułu. Nieuzasadniony jest zatem zarzut skarżącego w tym zakresie. Dodać jedynie należy, iż po dokonaniu wpłaty kwoty 1094,60 zł w dniu 13 marca 2018r. wierzyciel dokonał aktualizacji tytułu wykonawczego pismem z dnia 15 marca 2018r. (w aktach administracyjnych) zaś egzekucję wszczęto jedynie w przedmiocie pozostałej do zapłaty II raty podatku za 2017r. Aktualizacja tytułu wykonawczego przez wierzyciela została dokonana zgodnie z treścią § 15 ust.1 pkt.1d.) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (Dz.U. z 2017r. poz. 1483). Organ egzekucyjny trafnie odmówił uwzględnienia zarzutu w tym zakresie.

Ad 2)

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w dniu 2 sierpnia 2017r. M. i L.K. złożyli do Prezydenta Ł. wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2017r. Decyzją z dnia [...] listopada 2017r. Prezydent Ł. odmówił uwzględnienia wniosku zaś po wniesieniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie Prezydent Ł. w lipcu 2018r. wydał dwie decyzje w przedmiocie rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu podatku. W pierwszej decyzji umorzono postępowanie jako bezprzedmiotowe odnośnie dwóch rat podatku zaś drugą decyzją odmówiono rozłożenia na raty zaległości podatkowej od której L.K. złożył odwołanie zaś S.K.O. w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

Kwestia czy wymagalny jest obowiązek podatkowy i dopuszczalna jest egzekucja administracyjna w sytuacji złożenia przez zobowiązanego wniosku o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązania (np. wniosku o rozłożenie zobowiązania podatkowego na raty, wniosku o odroczenie terminu płatności i.t.p.) była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Orzecznictwo sądów w tym zakresie jest zgodne co do tego, że złożenie przez zobowiązanego wniosku o udzielenie takiej ulgi nie powoduje utraty wymagalności obowiązku ani niedopuszczalności egzekucji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia takiego wniosku. Złożenie takiego żądania przez zobowiązanego nie może uchylać obowiązku wierzyciela określonego w art.6 § 1 u.p.e.a. czyli obowiązku podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. W każdym przypadku gdy obowiązek jest wymagalny a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania wierzyciel ma obowiązek podjąć czynności, o których mowa w art.6 § 1 u.p.e.a. Jedynie pozytywne rozstrzygnięcie wniosku zobowiązanego o udzielenie ulgi w płacie zobowiązania może mieć wpływ na postępowanie egzekucyjne a nie sam fakt złożenia wniosku w tym przedmiocie. W przeciwnym wypadku oznaczałoby to, że zobowiązany mimo uchylania się od wykonania obowiązku mógłby skutecznie bronić się przed stosowaniem wobec niego środków egzekucyjnych składając różne wnioski o udzielnie ulg w spłacie zobowiązania. Wierzyciel w takim przypadku byłby pozbawiony możliwości dochodzenia realizacji obowiązku do czasu ostatecznego zakończenia wszystkich postępowań zainicjowanych przez zobowiązanego. Nie ulega wątpliwości, że byłoby to dla zobowiązanego skutecznym sposobem uchylania się od podjęcia przeciwko niemu środków egzekucyjnych. Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że samo złożenie przez zobowiązanego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania nie ma wpływu na wymagalność zobowiązania ani też nie powoduje niedopuszczalności egzekucji. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 19 listopada 2010r. w spr. II FSK 1957/10, z 14 lipca 2016r. w spr. II FSK 1637/14, z 3 sierpnia 2018r. w spr. II FSK 2180/16 i z 21 grudnia 2010r. w spr. II FSK 1722/09. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach.

W rozpoznawanej sprawie skarżący faktycznie złożył wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2017r. lecz okoliczność ta nie powoduje utraty wymagalności obowiązku ani nie skutkuje niedopuszczalnością egzekucji do czasu rozstrzygnięcia tego wniosku. Prezydent Ł. jako wierzyciel jest zobowiązany do podjęcia czynności określonych w art.6 § 1 u.p.e.a. i z obowiązku tego nie zwalnia go fakt złożenia przez skarżącego wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Złożenie takiego wniosku przez L.K. nie obligowało organu egzekucyjnego do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Organy administracji obu instancji trafnie odmówiły uwzględnienia zarzutu w tym zakresie.

Zgodzić się natomiast należy z zarzutem podniesionym w skardze, że w przypadku złożenia przez zobowiązanego wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania wierzyciel może doprowadzić do wyegzekwowania całego zobowiązania zanim wniosek zobowiązanego zostanie ostatecznie rozstrzygnięty. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam organ i jest on zainteresowany szybkim wyegzekwowania obowiązku a nie szybkim rozpatrzeniem wniosku strony. W związku z czym wierzyciel może celowo zwlekać z rozpoznaniem wniosku zobowiązanego do czasu wyegzekwowania całego świadczenia w drodze egzekucji administracyjnej.

Aby nie dochodziło do takich sytuacji zobowiązanemu przysługują środki prawne mające na celu wymuszenie załatwienia jego wniosku w wymaganym terminie. Może on złożyć ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania lub na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku oraz ewentualnie może wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie jego wniosku. Zobowiązany dysponuje zatem środkami prawnymi zmierzającymi do zmuszenia organu do rozpoznania jego żądania w zakreślonym terminie. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby skarżący w niniejszej sprawie korzystał z takich środków prawnych w celu zmuszenia organu do rozpatrzenia jego wniosku w wymaganym terminie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji trafnie odmówiły uwzględnienia obu zarzutów. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę L.K.

k.ż.