Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1058/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 7 stycznia 2011 r. do Prezydenta Miasta Ł. wpłynął wniosek Z. K. i A. K. - współwłaścicieli nieruchomości przy ul. K. [...] w Ł., o wymeldowanie M. B. z pobytu stałego mieszczącego się w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w Ł.. Wnioskodawcy wskazali, iż M. B. opuściła mieszkanie i od kilku lat w nim nie zamieszkuje. Pomimo ich nalegań, samodzielnie nie dokonała wymeldowania. Według natomiast posiadanej przez wnioskodawców informacji, M. B. przebywa i zamieszkuje na stałe pod adresem: ul. B. [...] w Ł..

Decyzją z dnia [...] roku, Ne [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o wymeldowaniu M. B. z pobytu stałego mieszczącego się w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w Ł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci kontroli meldunkowej oraz zeznań licznych świadków potwierdził, że M. B. opuściła miejsce pobytu stałego mieszczące się lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w Ł. bez wymeldowania i wraz z mężem skoncentrowała swoje centrum życiowe, przy ul. B. [...] w Ł., we własnej nieruchomości.

Od powyższej decyzji M. B. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i błędne przyjęcie, iż spełnione zostały materialnoprawne przesłanki do wymeldowania jej z pobytu stałego w spornym lokalu. W uzasadnieniu odwołania M. B. zakwestionowała wiarygodność zeznań wnioskodawców, co do jej wieloletniego pobytu w nieruchomości przy ul. B. [...] i podważyła wiarygodności zeznań powołanych świadków - D. K., która według jej oceny, nie może posiadać wiedzy w niniejszej sprawie, ponieważ przez ostatnie 2 lata nie przebywała na ul. K. [...] w Ł. oraz S. W., z którym jej rodzina nie utrzymuje kontaktów towarzyskich. Przeprowadzona natomiast przez organ pierwszej instancji kontrola meldunkowa w dniu 5 kwietnia 2011 r., zdaniem skarżącej nie potwierdziła jej zamieszkania i pobytu przy ul. B. [...] w Ł., ponieważ nieruchomość wystawiona jest na sprzedaż, a imienia "M." używa wyłącznie w sprawach urzędowych. Ponadto wskazała, że wnioskodawcy i powołani przez nich świadkowie nie posiadają rzetelnej wiedzy na temat przedmiotu sprawy, a ich zeznania stanowią zbiór pomówień i nie dają podstawy do uznania, iż trwale opuściła sporny lokal. Podniosła, iż z lokalem tym wiąże zamiar stałego pobytu, a chwilowe wyjazdy i powroty nie stanowią przesłanki do wymeldowania, bowiem w spornym lokalu skupione zostało jej centrum życiowe. Okoliczność natomiast posiadania prawa własności kilku nieruchomości i inwestowania środków finansowych na ich modernizację, nie stanowi przesłanki do wymeldowania jej z pobytu stałego.

Decyzją z dnia [...] roku, [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż materialnoprawną podstawę prawną decyzji stanowią przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Na podstawie art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Przepis ten ma charakter porządkowy, odzwierciedlający aktualny stan rzeczywisty, związany z pobytem osoby w konkretnym lokalu. Definicję pojęcia pobytu stałego zawiera natomiast art. 6 ust. 1 ustawy, który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Odwołując się do ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy wskazał, że przyjmuje się, że miejscem pobytu stałego określonej osoby jest miejsce (lokal), w którym znajduje się jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie zaś w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu i spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych (por wyrok NSA z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Opuszczenie więc miejsca zameldowania na pobyt stały, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, występuje wówczas, gdy jest ono trwałe i dobrowolne. Rozważając w kontekście przedstawionych unormowań stan faktyczny, jaki zaistniał w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że poczynione ustalenia faktyczne pozwalają przyjąć, że doszło do trwałego opuszczenia przez skarżącą miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż M. B. nie zamieszkuje i nie przebywa w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w Ł., a jej kontakt z lokalem jest okazjonalny i związany z odwiedzinami córki - J. O. i sprawowaniem opieki nad wnuczką. Skarżąca od ponad trzech lat, skupiła swoje centrum życiowe we własnym domu przy ul. B. [...] w Ł., gdzie przebywa i zamieszkuje wspólnie z mężem - I. B., który zameldowany jest pod wskazanym adresem na pobyt stały. Ustalono, że na domofonie widnieją inicjały małżonków, a na terenie nieruchomości zamieszkują i są zameldowani: syn M. B. - P. O. wraz z córką J. Sama natomiast skarżącą w piśmie z dnia 15 maja 2011 r. wskazała, iż: od kilkunastu miesięcy spędza dużo czasu na swojej posesji przy ul. B. [...] w Ł. nadzorując prace remontowe, a w zależności od warunków pogodowych spędza całe weekendy z wnuczką, która korzysta z ogrodu. Powyższe okoliczności, zdaniem organu administracji korespondują również z treścią protokołu z dnia 20 kwietnia 2011 r., w którym skarżąca oświadczyła, że "pobyt na posesji możliwy jest od 2008 r., Część należących do niej rzeczy została przewieziona do jej domu, a w chwili obecnej na ul. K. [...] jest 2-3 razy w tygodniu, zdarza się także, że nocuję. Powyższe okoliczności potwierdziła córka skarżącej - J. O., która zeznała, iż w chwili obecnej mama przebywa przy ul. K. [...] m. [...]: dwa razy w tygodniu, a dopiero po rozpoczęciu nauki przez jej córkę w przedszkolu, mama ma przejąć pełną opiekę nad wnuczką i wtedy będzie przebywać w przedmiotowym lokalu. Ponadto J. O. podkreśliła, iż jej matka dzieli swój czas między mieszkaniem przy ul. K. [...] a domem przy ul. B. [...], koncentrując swoje życie w miejscu, w którym aktualnie przebywa. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że czasowe i nieregularne wizyty M. B. w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. K. [...] w Ł. oraz pozostawienie tam części swoich rzeczy, nie świadczą o tym, iż to miejsce stanowi nadal jej centrum życiowe. Opuszczenie lokalu nie musi być bowiem połączone z jego opróżnieniem z wszystkich rzeczy należących do opuszczającego lokal. Pozostawienie rzeczy nie świadczy zatem o skoncentrowaniu spraw życiowych w miejscu zameldowania (por. wyrok WSA z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa, Lex nr 553622).

Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne organ odwoławczy uznał, iż M. B. skupiła swoje centrum życiowe w domu przy ul. B. [...] w Ł., gdzie zamieszkuje wraz z mężem (który posiada tam zarejestrowaną firmę), synem i wnuczką, pomimo braku odbioru technicznego budynku, co w ocenie organu odwoławczego tylko dodatkowo potwierdza, że wskazane miejsce, stanowi centrum jej życia osobistego, rodzinnego i spraw majątkowych. Wystawienie natomiast nieruchomości na sprzedaż, jak wskazuje skarżąca nie stanowi okoliczności świadczącej, o tym, że M. B. nie zamieszkuje w domu przy ul. B. [...] w Ł. na stałe. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż okoliczność niezamieszkiwania skarżącej w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. K. [...] w Ł. potwierdziły wyjaśnienia wnioskodawców - Z. K. i A. K., kontrole meldunkowe przeprowadzone przez funkcjonariuszy V Komisariatu Policji w Ł. oraz zeznania córki skarżącej - J. O. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy podkreślił, że powołani przez skarżącą świadkowie nie potwierdzili jednoznacznie, iż przebywa ona w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Przesłuchany w charakterze świadka –T. E. (protokół z dnia 30 marca 2011 r.) złożył wyjaśnienia opierając się wyłącznie na informacji przekazanej przez ciotkę -M. B., bowiem sam mieszka poza nieruchomością, a w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w Ł. bywa nieregularnie. Świadek – E. N. (protokół z dnia 30 marca 2011 r.) zeznała natomiast, że nie wie gdzie skarżąca zamieszkuje na stałe, a J. K. w oświadczeniu złożonym w dniu 15 maja 2011 r. wskazał, iż M. B. przebywa na tej posesji. W świetle ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy stanął na stanowisku, że deklarowany przez skarżącą zamiar przeniesienia się na ul. B. [...] w Ł. (protokół z dnia 5 kwietnia 2011 r. oraz protokół z dnia 20 kwietnia 2011 r.) stanowi w istocie rzeczy usankcjonowanie stanu faktycznego, związanego z jej pobytem na stałe na ul. B. [...], a jednocześnie próbą zachowania prawa do spornego lokalu, który stanowi, jej zdaniem, własność rodzinną, gdzie ma prawo przebywać i zamieszkiwać. Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, Wojewoda Ł. stwierdził, iż w niniejszej sprawie M. B. opuściła lokal w sposób trwały, stąd też dalsze utrzymywanie zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w Ł., w którym nie przebywa z zamiarem pobytu stałego, byłoby utrzymywaniem rejestracji fikcyjnej, odbiegającej od rzeczywistości, co z kolei pozostawałoby w sprzeczności z celem przepisów ewidencyjnych i obowiązkiem organów meldunkowych w tym zakresie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podtrzymała zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż orzekające w sprawie organy administracji nie wykazały, że na dzień 7 stycznia 2011 roku opuściła lokal nr [...] przy ul. K. [...] w Ł. w sposób trwały i dobrowolny. Kwestionując zeznania złożone przez D. K. i S. W. skarżąca zaakcentowała, że okoliczność, iż osoby te przebywają codziennie na terenie posesji przy ul. K. [...] w Ł. i nie widują jej w spornym lokalu nie może w ocenie skarżącej przesądzać o określeniu miejsca koncentracji jej centrum życiowego. Ponadto skarżąca wskazała, że twierdzenie organu administracji o przeprowadzce jej i jej córki do własnych domów jest nieprawdziwe. Organy administracji nie podjęły bowiem żadnych kroków w celu weryfikacji uzyskanej informacji. Skarżąca wyjaśniła, iż jej córka –J. O. nie posiada własnego domu, a czasowe opuszczenie przez nią lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w Ł. spowodowane było koniecznością przeprowadzenia remontu z uwagi na zły stan techniczny lokalu, głównie z powodu zagrzybienia stanowiącego zagrożenie dla zdrowia. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że nigdy nie deklarowała zamiaru przeniesienia się do domu przy ul. B. [...], a podniesione przez organ odwoławczy okoliczności dotyczące nieporozumień w zakresie prawa własności posesji przy ul. K. [...] w Ł. nie mają znaczenia w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 6 grudnia 2011 roku do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe Wojewody Ł., z którego wynika, że w dniu 13 października 2011 roku M. Bamberg zameldowała się na pobyt stały w B. D. ul. D. [...]. Jako potwierdzenie przedstawionych okoliczności organ załączył kserokopię wypisu z rejestru ewidencji ludności.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 roku pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż skarżąca w październiku 2011 roku zameldowała się na pobyt stały w B. D. ul. D. [...], aby móc uzyskać dowód osobisty, który był niezbędny w związku z planowanym pobytem w szpitalu. Wskazał również, iż od czerwca 2011 roku skarżąca rzadziej przebywa w lokalu mieszkalnym (dwa, trzy razy w tygodniu). Lokal jest zagrzybiony i nie nadaje się do zamieszkania. Istnieje potrzeba przeprowadzenia remontu lokalu i dachu, na który nie wyrażają zgody współwłaściciele nieruchomości. Pełnomocnik wskazał, iż obecnie przed Sądem Rejonowym w Ł. toczy się postępowanie w sprawie o zasiedzenie nieruchomości przez matkę skarżącej.

Obecny na rozprawie uczestnik postępowania A. K. wnosząc o oddalenie skargi podniósł, iż sporny lokal jest zagrzybiony, ale istniejące zagrzybienie można usunąć w ciągu jednego dnia. Wskazał, iż nie ma potrzeby przeprowadzenia remontu dachu, ponieważ pomiędzy lokalem a dachem jest wolna przestrzeń. Nikt natomiast nie zgłaszał konieczności przeprowadzenia remontu. Podkreślił, iż od czerwca 2011 roku nikt nie mieszka w spornym lokalu, skarżąca wyprowadziła się z lokalu pięć lat temu ale nadal utrzymuje, że mieszka w przedmiotowym lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych(Dz.U. nr 87 z 2001r. poz.960 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.15 ust.2 wymienionej ustawy organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką wymeldowania konkretnej osoby jest opuszczenie przez nią, bez wymeldowania, dotychczasowego miejsca pobytu. Przez "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" należy rozumieć takie opuszczenie, które ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanej osoby a nie z bezprawnego działania innych osób. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy natomiast zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych oraz brak woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu można mówić wtedy gdy zainteresowana osoba nie ma zamiaru powrotu do miejsca swojego zameldowania. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Został on wyrażony w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2001r. w sprawie V S.A. 3169/00(Lex nr 50123), z 21 marca 2001r. w sprawie V S.A. 2950/00(Lex nr 80643), z 10 lutego 1989r. w sprawie S.A./Wr 789/88(ONSA nr 2 z 1989r. poz.72) i z 18 marca 1987r. w sprawie S.A./Gd 1073/86(nie publikowany), z 7 grudnia 2005r. w sprawie II OSK 302/05 (Lex nr 190696).

Zgodnie z treścią art.6 ust.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Miejscem pobytu stałego jest lokal w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy życiowe, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż istnieją dwie wersje stanu faktycznego. Pierwsza przedstawiona przez uczestników postępowania Z. K. i A. K. oraz znajdująca potwierdzenie w relacjach S. W., D. K. jak również w wynikach kontroli meldunkowej pracowników organu administracji oraz funkcjonariuszy Policji. Z wersji tej wynika, iż miejscem pobytu stałego skarżącej jest dom przy ul. B. [...]. Druga wersja została przedstawiona przez M. B. i znajduje ona wsparcie w zeznaniach jej córki J. O. oraz częściowo w relacjach T. E. Wersja ta wskazuje, że centrum życiowym skarżącej jest lokal nr [...] przy ul. K. [...].

W przekonaniu sądu organy administracji trafnie oceniły zebrany materiał dowodowy i słusznie uznały, iż spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącej.

Przede wszystkim należy podnieść, iż pomiędzy skarżącą a uczestnikami postępowania istnieje głęboki konflikt dotyczący spraw majątkowych. Matka M. B. była siostrą poprzedniego właściciela nieruchomości C. K., który zmarł w 1991r. Po jego śmieci współwłaścicielem nieruchomości stali się jego spadkobiercy Z. K. i A. K. zaś skarżąca została pominięta jako spadkobierczyni. Stało się to źródłem konfliktu pomiędzy M. B. a obecnymi współwłaścicielami zaś obecnie przed sądem powszechnym toczy się postępowanie o zasiedzenie nieruchomości przez matkę skarżącej. Dodać również należy, iż jak wynika z wyjaśnienia uczestników postępowania (k.99-102 akt administracyjnych), M. B. jako spokrewniona ze współwłaścicielami nieruchomości na skutek ich życzliwości korzystała z mieszkania nigdy nie płacąc za niego czynszu. W kwietniu 2011r. uczestnicy postępowania próbowali wręczyć J. O. do podpisania umowę najmu z określeniem czynszu lecz córka skarżącej odmówiła. Istnienie głębokiego konfliktu pomiędzy stronami należy uwzględnić oceniając zebrany materiał dowodowy.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż M. B. około 3-4 lata temu wyprowadziła się ze spornego lokalu. Było to związane z faktem, iż skarżąca wyszła za mąż za I. B. Jej mąż posiada dom przy ul. B. [...] i tam też mieszka i prowadzi swoją firmę. W domu tym mieszka również syn skarżącej P. O. wraz z wnuczką J. Okoliczność wyprowadzenia się skarżącej ze spornego mieszkania wynika zarówno z zeznań obu uczestników postępowania jak również z relacji S. W. i D. K. Zeznania świadków S. W. i D. K. w tej kwestii są spójne, wzajemnie się potwierdzają i trudno zarzucić im brak obiektywizmu. Nie są bowiem stronami postępowania ani nie mają żadnego interesu aby zeznawać nieprawdę. Ich relacje są zgodne co do tego, iż widzieli jak w 2008r. M. B., w związku z wyjściem za mąż, wyprowadziła się ze spornego lokalu wynosząc meble i inne rzeczy i od tego czasu jedynie przychodzi do córki aby pomóc w opiece nad wnuczką B. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści wywiadu sporządzonego przez funkcjonariuszy Policji z 21 stycznia 2011r., który wskazuje, iż skarżąca nie przebywa w spornym mieszkaniu od 2-3 lat a miejsce jej pobytu to B. [...]. Fakt ten znajduje również wsparcie w wyniku kontroli meldunkowej pod adresem B. [...], z którego wynika, że wskutek rozpytania sąsiadów posesji nr 36 i 27 ustalono, że skarżąca mieszka tam od kilku lat. Dodać należy iż na domofonie przy ul. B. [...] znajduje się napis "M. i I. B.".

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż skarżąca często przychodziła do spornego lokalu, z różną częstotliwością, czasami codziennie, niekiedy kilka razy w tygodniu. Czasami tam nocowała. Nie było to jednak jej centrum życiowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu w nim wolnego czasu oraz zaspakajaniu w nim swoich funkcji życiowych. Lokal nr [...] przy ul. K. [...] nie był takim miejscem dla skarżącej. Nie negując faktu, iż M. B. często przychodziła do swojej córki i opiekowała się wnuczką to od daty wyprowadzenia się nie było to jej miejsce stałego pobytu.

Organy administracji trafnie odmówiły wiarygodności wersji skarżącej i jej córki, iż sporny lokal stanowi miejsce stałego pobytu M. B. Wersja ta nie znalazła potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Zgłoszony przez skarżącą świadek E. N. w ogóle nie wiedziała gdzie mieszka skarżąca. T. E. natomiast przyznał, iż do swojej cioci przychodził kilka razy w miesiącu i o tym gdzie ona faktycznie zamieszkuje wie z jej relacji. Jego zeznania nie pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym gdyż M. B. faktycznie często przebywała u swojej córki.

Przesłankami wymeldowania z pobytu stałego jest dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu. Opuszczenie spornego mieszkania przez skarżącą miało charakter dobrowolny gdyż z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby była ona do tego zmuszona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało również, iż opuszczenie to miało charakter trwały. Świadczy o tym długi okres niezamieszkiwania (około 3-4 lat) oraz fakt wyjścia za mąż skarżącej i zamieszkanie przez nią wraz z mężem przy ul. B. [...]. O braku trwałości opuszczenia mieszkania nie może przesądzać fakt, iż M. B. często odwiedzała córkę i opiekowała się wnuczką B. W przekonaniu sądu organy administracji trafnie uznały, iż spełnione zostały przesłanki wymeldowania skarżącej. Dodać należy, iż w dniu 13 października 2011r. M. B. zameldowała się na pobyt stały pod adresem B. D. ul. D. [...].

Zarzuty podniesione w skardze nie są uzasadnione.

Skarżąca podniosła, iż nie wykazano aby na dzień 7 stycznia 2011r. trwale i dobrowolnie opuściła sporny lokal. Zakwestionowała również ustalenia organów dokonane na podstawie wyników kontroli meldunkowych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Policji i organu administracji jak również na podstawie zeznań uczestników postępowania oraz relacji S. W. i D. K.

Przede wszystkim należy podnieść, iż organy administracji opierają się na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dacie rozstrzygnięcia. Rozpoznanie sprawy następuje w oparciu o ustalenia faktyczne z daty wydania decyzji. Ustalenia z tej daty są miarodajne dla rozstrzygnięcia sprawy. Decydujące są zatem ustalenia na dzień wydania zaskarżonej decyzji a nie na dzień 7 stycznia 2011r.

Wbrew twierdzeniom skarżącej przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż M. B. dobrowolnie i trwale opuściła sporny lokal. W zaskarżonej decyzji dokonano oceny zebranego materiału dowodowego i szczegółowo wyjaśniono na podstawie jakich dowodów dokonano ustaleń faktycznych. W przekonaniu sądu ocena ta mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Zdaniem sądu brak jest podstaw aby kwestionować wyniki kontroli meldunkowych dokonanych przez organ administracji i funkcjonariuszy Policji. Jest rzeczą zrozumiałą, iż w czasie takich kontroli przeprowadza się rozmowy z sąsiadami i nie ma powodów aby odmówić wiarygodności ustaleniom kontroli jakie przeprowadzili pracownicy organu administracji i policjanci. W ocenie sądu brak jest również podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań S. W. i D. K. Obaj świadkowie nie są zainteresowani rozstrzygnięciem sprawy i nie mieli żadnych powodów aby składać nieprawdziwe zeznania. Ich relacje znajdują potwierdzenie w zeznaniach Z. K. i A. K. oraz wynikach przeprowadzonych kontroli meldunkowych. Wymienione dowody układają się w logiczną całość uzasadniającą stwierdzenie, iż spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącej.

Odnośnie kwestii prawdziwości relacji T. E. i E. N. to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił dlaczego nie mogły one stanowić podstawy ustalonego stanu faktycznego.

Jeżeli chodzi o to, że M. B. zmuszona była wyprowadzić się ze spornego lokalu ze względu na zły stan techniczny to okoliczność ta została podniesiona po raz pierwszy w skardze. W dniu 19 lipca 2011r. uczestnicy postępowania powiadomili organ administracji, iż w czerwcu 2011r. skarżąca wraz z córką wyprowadziły się z lokalu lecz nie przekazały do niego kluczy i od tego czasu nie ma dostępu do mieszkania. Mimo pouczenia M. B. o przysługującej jej uprawnieniach nie odniosła się ona do tej kwestii. Trudno zatem ustosunkować się do zarzutu w tym zakresie podniesionego w skardze.

Nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżąca mieszkała w spornym lokalu przez kilkadziesiąt lat. Jej zachowanie w toku prowadzonego postępowania dowodzi, iż za wszelką cenę zamierza ona utrzymać w nim swoje zameldowanie choć, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, nie ma żadnego tytułu prawnego do tego lokalu. Ocenę jej postępowania trafnie charakteryzuje oświadczenie A. K. złożone na rozprawie, iż M. B. do dzisiaj mówi, że jest to jej mieszkanie. Okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lecz ukazuje głębokość konfliktu pomiędzy skarżącą a współwłaścicielami nieruchomości.

Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż M. B. dobrowolnie i trwale opuściła sporny lokal. Organy administracji trafnie uznały, iż spełnione zostały przesłanki do jej wymeldowania. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę M. B.

A. B.