Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 337/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 3a, art. 20 ust. 1, art. 27
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: § 8 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 118 poz 1233
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków  zagospodarowania przestrzennego gminy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Radzymin od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1083/23 w sprawie ze skargi Gminy Radzymin na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 marca 2023 r., znak WNP-I.4131.48.2023.RM w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Radzymin na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1083/23, oddalił skargę Gminy Radzymin na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z 6 marca 2023 r., znak WNP-I.4131.48.2023.RM w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Mazowiecki stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 30 stycznia 2023 r., nr 710/LVI/2023 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu Słupno na terenie gminy Radzymin.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda Mazowiecki wskazał, że w dacie podejmowania zakwestionowanej uchwały nie podlegała wykonaniu uchwała Rady Miejskiej w Radzyminie nr 427/XXX/2021 z dnia 29 marca 2021 r. "w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin", w części w jakiej stanowiła powielenie ustaleń pierwotnej uchwały nr 157/X/2019 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 18 czerwca 2019 r.

Istotne znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia miały – zdaniem organu nadzoru – okoliczności, które związane są z bytem prawnym uchwały Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 18 czerwca 2019 r., nr 157/X/2019 "w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin". Uchwała ta podlegała dwukrotnym zmianom, na mocy uchwały Rady Miejskiej w Radzyminie:

– nr 427/XXX/2021 z dnia 29 marca 2021 r. "w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin",

– nr 680/LII/2022 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 21 listopada 2022 r. "w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin".

W dniu 8 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 127/22 ze skargi Wojewody Mazowieckiego, stwierdził niezgodność z prawem uchwały nr 157/X/2019 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 18 czerwca 2019 r. "w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin" w całości. Wyrok ten został doręczony organowi nadzoru 20 stycznia 2023 r., zatem w dniu podejmowania kwestionowanej uchwały w sprawie planu miejscowego, to jest 30 stycznia nie był jeszcze wyrokiem prawomocnym. Zdaniem Wojewody, stosownie do art. 152 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skutki prawne uchwały z dnia 18 czerwca 2019 r., nr 157/X/2019, zostały zawieszone do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego.

W ocenie Wojewody Mazowieckiego, z dniem ogłoszenia wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 127/22 nie podlega wykonaniu cała uchwała nr 157/X/2019 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 18 czerwca 2019 r. "w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin". Tym samym nie podlega również wykonaniu kolejna uchwała Rady Miejskiej w Radzyminie nr 427/XXX/2021 z dnia 29 marca 2021 r. "w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin", w tej części w jakiej stanowi powielenie ustaleń pierwotnej uchwały nr 157/X/2019. Z treści ujednoliconego, z wyróżnioną zmianą, tekstu zmiany studium z 2021 r. (s. 8 i 9 tekstu zmiany studium, część I pn. Wstęp, Rozdział 1. pn. "Wprowadzenie"), wynika że zmiany studium miały jedynie charakter punktowy i dotyczyły konkretnych wybranych zagadnień niedotyczących, co do zasady, obrębu Słupno. Powyższe oznacza, że plan miejscowy został oparty na uchwale w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin, która nie mogła wywoływać dla obszaru objętego planem skutków prawnych. Brak obowiązującego (wykonalnego) studium, na podstawie którego uchwalono plan miejscowy, oznacza zdaniem Wojewody konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu miejscowego, albowiem brak taki uznać należy za istotne naruszenie zasad oraz trybu uchwalania planu.

W ocenie Wojewody zmiana studium jest przykładem nowelizacji, a nie derogacji aktu prawnego i zastąpienia go całkiem nowym aktem.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego wniosła Gmina Radzymin domagając się jego uchylenia w całości. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucono niezgodność z prawem ze względu na naruszenie art. 9 ust. 3a w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z poźn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. Nr 118, poz. 1233, dalej jako: "rozporządzenie projektowe"), co skutkowało przyjęciem przez organ nadzoru, że przedmiotowa uchwała narusza przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. ze względu na sprzeczność rzeczonego planu miejscowego z ustaleniami studium.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy uchwalenie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (w kontekście powołanych przepisów art. 9 ust. 3a w zw. z art. 27 u.p.z.p. w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia projektowego) skutkuje obowiązywaniem "ujednoliconego studium" czy też możliwe jest obowiązywanie tylko "części zmieniającej" studium. W ocenie wnoszącej skargę kwestionowany skarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym plan miejscowy został uchwalony w oparciu o ujednolicone studium uchwalone przez Radę Gminy w 2021 r. – które w żaden sposób nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Przyjęcie za słuszną wykładnię Wojewody oznaczałoby, że celem ujednolicenia studium podczas jego zmiany jest tylko i wyłącznie "zapewnienie czytelności studium dla jego adresatów". Oznaczałoby to zredukowanie powołanych przepisów art. 9 ust. 3a u.p.z.p. w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia projektowego do "zasad techniki" redagowania aktu normatywnego, jakim pozostaje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zdaniem skarżącej Gminy ujednolicona forma projektu studium, która stanowi załącznik do uchwały uchwalającej studium – nie tylko ma prowadzić do "zapewnienia czytelności studium", ale przede wszystkim stanowić gwarancję ciągłości planowania przestrzennego na obszarze gminy.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu rację ma Wojewoda, że wobec orzeczenia przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2022 r., iż uchwała z dnia 18 czerwca 2019 r., nr 157/X/2019 "w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Radzymin" została podjęta niezgodnie z prawem, z chwilą ogłoszenia wyroku uchwała ta nie mogła wywoływać już skutków prawnych. Zgodnie z art. 152 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. WSA w Warszawie w wyroku w sprawie VII SA/Wa 127/22 nie postanowił inaczej.

Sąd nie podzielił wykładni dokonanej przez skarżącą. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia § 8 ani § 9 rozporządzenia projektowego, nie doszło także do naruszenia art. 9 ust. 3a w zw. z art. 27 u.p.z.p., ponieważ przedmiotem skargi nie była uchwała o zmianie studium.

Według Sądu rację ma Wojewoda Mazowiecki, że uchwała o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może prawnie funkcjonować bez studium "pierwotnego" – zmienianego. Zmiany studium podlegają uchwaleniu m.in. w trybie § 8 rozporządzenia projektowego. Z przepisu tego wynika, że projekt zmiany studium polegający na uzupełnieniu studium o pojedyncze ustalenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 u.p.z.p., wykłada się publicznego wglądu w formie ujednoliconego projektu studium z wyróżnieniem projektowanej zmiany. Przepisy rozporządzenia projektowego (§ 8 ust.1) stosuje się do projektu zmiany studium, ale tylko w zakresie projektowanej zmiany. Okoliczność, że sposób prezentowania zmian przybiera formę "ujednoliconą", o której mowa w § 8 ust. 3 rozporządzenia, nie powoduje że "pierwotna" uchwała traci moc na rzecz uchwały o zmianie studium, która ją zastępuje, tak jak uważa skarżąca.

W ocenie Sądu, zmiana studium polega na modyfikacji części "pierwotnego" aktu, nie zaś na jego uchyleniu i zastąpieniu nowym aktem. Jeśli zatem studium uchwalone w roku 2019 r. nie mogło być wykonywane, to w istocie pozostały w mocy tylko te ustalenia, które zawierała uchwała o zmianie studium nr 427/XXX/2021, które miały charakter punktowy i nie dotyczyły obrębu Słupno.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Radzymin, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.:

– naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

o art. 9 ust. 3a w zw. z art. 27 u.p.z.p. w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia projektowego przez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że uchwała o zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może funkcjonować bez studium "pierwotnego" – zmienianego, która to błędna wykładnia doprowadziła do przyjęcia przez organ nadzoru, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku, że przedmiotowa uchwała narusza przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. ustawy ze względu na sprzeczność rzeczonego planu miejscowego z ustaleniami studium, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do konkluzji, iż Rada Miejska w Radzyminie uchwalając przedmiotowy plan miejscowy zachowała brak sprzeczności ze studium, które w wersji ujednoliconej uchwałą z 2021 r. obowiązywało w dniu 30 stycznia 2023 r., kiedy to Rada Miejska przyjmowała stosowną uchwałę planistyczną, co w konsekwencji skutkowało wydaniem przez Sąd I instancji skarżonego wyroku niezgodnie z prawem, tj. błędnie wykładając powołane przepisy art. 9 ust. 3a w zw. z § 8 ust. 3;

– naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

o art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do okoliczności i faktów podniesionych w odpowiedzi na skargę, jak też przez wadliwą ocenę prawną ustaleń faktycznych, z pominięciem całokształtu stanu faktycznego, wynikającego z treści skargi, co w ocenie skarżącego kasacyjnie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wadliwa ocena stanu faktycznego doprowadziła do oddalenia skargi.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego (znak WNP-I.4131.48.2023.RM) Wojewody Mazowieckiego z 6 marca 2023 r. stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w Radzyminie nr 710/LVI/2023 z dnia 30 stycznia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu Słupno na terenie gminy Radzymin w całości, ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie – Gminy Radzymin kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczono o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Mazowiecki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a nadto w związku z dyspozycją art. 182 § 2 p.p.s.a., o oddalenie skargi kasacyjnej Gminy Radzymin w całości oraz zasądzenie na rzecz Wojewody Mazowieckiego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a, jednocześnie strona zakwestionowała zasadność samych zarzutów w niej podniesionych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Niezasadny okazał się zarzut błędnej wykładni art. 9 ust. 3a w zw. z art. 27 u.p.z.p. w zw. z § 8 ust. 3 rozporządzenia projektowego.

W pierwszej kolejności należało zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia § 8 rozporządzenia projektowego, czy też art. 9 ust. 3a w zw. z art. 27 u.p.z.p., ponieważ przedmiotem skargi nie była uchwała o zmianie studium (w zaskarżonym wyroku Sąd wymienia również w tym kontekście § 9 rozporządzenia, choć w skardze nie ma mowy o naruszeniu tego przepisu).

Poza tym Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, zgodnie z którym, ujednolicenie tekstu uchwały w sprawie studium, tak samo zresztą jak sporządzenie tekstu jednolitego, w rozumieniu art. 16 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1461 r.) oraz przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 283, dalej: "ZTP"), jest zabiegiem redakcyjnym z zakresu techniki prawodawczej (mającym na celu scalenie pierwotnej wersji aktu normatywnego z przepisami nowelizującymi ten akt), któremu przysługuje domniemanie autentyczności i prawidłowości (por. Orzeczenie TK z 21.01.1997 r., K 18/96, OTK 1997, nr 1, poz. 2). Nie ma natomiast charakteru normotwórczego ani derogacyjnego wobec treści aktu ujednolicanego. Charakter taki mają odpowiednio akty zmieniające (w tym derogujące częściowo poprzednią wersję) oraz akty uchylające.

Z tego samego powodu nie można też tekstu ujednoliconego studium postrzegać jako aktu "nowego", zastępującego akt dotychczasowy. Dlatego też należało zgodzić się z organem nadzoru oraz Sądem I instancji, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2022 r., stwierdzający niezgodność z prawem uchwały nr 157/X/2019 Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Radzymin w całości, obejmował wszystkie ustalenia tej uchwały, nieobjęte kolejnymi nowelizacjami studium, które następnie podlegały scaleniu z pierwotną w wersją studium w jego ujednoliconym tekście.

Skoro więc, na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2022 r. w związku z dyspozycją w art. 152 § 1 p.p.s.a., zaskarżone studium nie wywoływało skutków prawnych w dacie podejmowania uchwały w sprawie planu miejscowego, to przy procedowaniu tej uchwały brak było możliwości dopełnienia wymogu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. in principio.

Nie odniósł również zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania.

Naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera niedające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanego aktu nadzoru, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by Sąd musiał się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku.

Wypada też wskazać, że zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15.02.2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., Nr 3, poz. 39).

Wskazany zaś w tym zarzucie art. 151 p.p.s.a. należy do tak zwanych przepisów wynikowych, co oznacza że chcąc skutecznie powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu należy wykazać (czego we wniesionej skardze kasacyjnej nie dokonano), że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które prowadziłoby do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.