Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 476/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi Elektrociepłowni Z. W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za styczeń 2006 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Sprawa toczy się ze skargi A. Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym, zapłaconym w związku ze sprzedażą energii elektrycznej na rzecz dystrybutorów oraz innych podmiotów, nie będących ostatecznymi nabywcami.

W trakcie rozprawy pełnomocnik organu wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny zawartego w postanowieniu NSA z dnia 15 października 2009 r. (sygn. akt I FSK 240/08) pytania, czy przepisy Działu III Rozdziału 9, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim nie warunkują stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i jej zwrotu od tego, kto poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku są zgodne z art. 2 Konstytucji RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 powołanej ustawy). Stosownie do przepisu art. 131 p.p.s.a. postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romanowska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s. 189 - 190).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, celowe jest zastosowanie powyższego unormowania. Przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się bowiem wszczęte postanowieniem NSA z dnia 15 października 2009 r., postępowanie w sprawie tego, w czy przepisy Działu III Rozdziału 9, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim nie warunkują stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i jej zwrotu od tego, kto poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku są zgodne z art. 2 Konstytucji RP. Kwestia ta jest przedmiotem sporu między stronami w niniejszej sprawie, ma więc kluczowe znaczenie dla wyniku tej sprawy. Podnieść nadto należy, iż na gruncie tego zagadnienia w orzecznictwie sądowym występuje rozbieżność poglądów, o czym świadczy zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 roku, P 7/2000, publ. OTK – A z 2002 roku, Nr 2, poz. 13, jak i uchwała NSA z dnia 13 lipca 2009r., I FPS 4/09, CBOS, wraz ze zdaniem odrębnym do nich.

Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o powołany wyżej art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Ż.K.