Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 352/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 2, art. 106 ust. 3, 8 i 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi M. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania E. B. (dalej: skarżąca, strona) od, wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Specjalisty Pracy Socjalnej Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] stycznia 2018 r. ([...]) przyznającej zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od dnia 1 grudnia 2017 r. do 30 grudnia 2018 r. w kwocie

- 604 zł w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.,

- 216 zł w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 stycznia 2018 r.

- 604 zł w okresie od 1 lutego 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.

oraz składkę zdrowotną w wysokości 9% kwoty zasiłku stałego w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W dniu 1 grudnia 2017 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie zasiłku stałego.

Do wniosku załączyła potwierdzenie złożenia wniosku do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. o ustalenie stopnia niepełnosprawności.

Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie pracuje. Do listopada 2017 r. utrzymywała się z zasiłku stałego w wysokości 604 zł. W dniu 17 listopada 2017 r. złożyła wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. ([...]) organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie o ustalenie uprawnienia skarżącej do zasiłku stałego. W uzasadnieniu wskazał, że w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. toczy się postępowanie w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności skarżącej. Zawieszenie postępowania jest niezbędne do czasu dostarczenia przez stronę orzeczenia, o którym mowa w art. 106 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] przyznano skarżącej zasiłek okresowy w terminie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w kwocie 418 zł.

Następnie postanowieniem dnia [...] stycznia 2018 r. ([...]) podjęto zawieszone z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku strony w zakresie przyznania zasiłku stałego. W dniu 8 stycznia 2018 r. strona dostarczyła orzeczenie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], którym została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na okres do 31 grudnia 2018 r.

Organ pierwszej instancji przyznał skarżącej zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od dnia 1 grudnia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. w kwocie: 604 zł w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., 216 zł w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 stycznia 2018 r., 604 zł w okresie o 1 lutego 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. oraz składkę zdrowotną w wysokości 9% kwoty zasiłku stałego w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca stwierdziła: "Niezrozumiałe dla mnie jest przyznanie w okresie od 01.12.2017 r. do 31.12.2017 r. w kwocie 604 zł, a nie obniżono o 418 zł kwoty zasiłku okresowego. W styczniu 2018 nie uzyskałam dochodu, a 418 zł przyznane w grudniu miało wystarczyć na grudzień 17 r. i styczeń 18, bo zasiłek otrzymałam dopiero w lutym 18 r. Dla mnie nie jest istotne, kiedy MOPS wysłał zasiłek, a jego otrzymanie. Nie zgadzam się na obniżenie zasiłku stałego o kwotę zasiłku okresowego w m-c 01.18 r.". Dodała także, że w 2016 r. przyznano jej zasiłek stały, ale interpretacja przepisu art. 37 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej była inna. Do odwołania załączyła kserokopię fragmentu uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji z 2016 r., gdzie wskazuje się, że ustalając wysokość zasiłku stałego nie wlicza się kwoty zasiłku okresowego przyznanego w okresie XI-XII 2015 r.

Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm.) zwana dalej "ustawą". Przyjęto w niej ogólną zasadę, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom, których dochód nie przekracza określonego przez ustawodawcę kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności, wymienionych w przepisie art. 7 ustawy, do których zalicza się m.in. bezrobocie, bezdomność, długotrwałą chorobę, niepełnosprawność.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy zasiłek stały przysługuje:

1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

Stosownie do art. 37 ust. 2 ustawy zasiłek stały ustala się w wysokości:

1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 604 zł miesięcznie;

2) w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie.

3) kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie.

Kolegium Odwoławcze podniosło, że z powołanych przepisów wynika, że jednym z warunków nabycia prawa do zasiłku stałego jest spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy. Przepisy przywołanej ustawy różnicują kryterium dochodowe w zależności od tego, czy osoba wymagająca wsparcia prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, czy pozostaje w rodzinie.

Jak wynika z przepisów art. 8 przywołanej ustawy kryterium dochodowe dla osób samotnie gospodarujących i osób w rodzinie wynosi aktualnie odpowiednio 634 zł i 514 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz. U. z 2015 r., poz. 1058).

Organ odwoławczy podkreślił, że z wywiadu środowiskowego oraz zgromadzonych akt sprawy wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Do listopada 2017 r. pobierała zasiłek stały i składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Wniosek o kolejny zasiłek stały złożyła w dniu 1 grudnia 2017 r. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. ([...]) została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności a orzeczenie wydano do 31 grudnia 2018 r.

Organ odwoławczy zaznaczył, że w zakwestionowanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że do ustalenia zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej nie stosuje się – co oznacza, że przy ustalaniu wysokości zasiłku stałego do dochodu wlicza się kwotę zasiłku okresowego. Kwotę przyznanego stronie w grudniu 2017 r. zasiłku okresowego uznano za dochód E. B. Jej dochód, brany pod uwagę przy ustalaniu wysokości zasiłku stałego za styczeń 2018 r. wynosił zatem 418 zł. Organ zobowiązany był więc obniżyć wysokość przyznanego zasiłku stałego za styczeń 2018 r.

Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy w aktualnym brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. Stosownie do art. 106 ust. 7 ustawy w przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku stałego, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego:

1) w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia;

2) w przypadku niespełnienia któregokolwiek z warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 lub 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy - odmawia się przyznania zasiłku stałego.

Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy wnioskodawca aktualnie nie dysponuje orzeczeniem uprawniającym do otrzymania zasiłku stałego, a więc także sytuacji, w której znalazła się skarżąca, która składając wniosek o przyznanie zasiłku stałego, nie dysponowała jeszcze stosownym orzeczeniem. Organ zatem słusznie wszczął, a następnie zawiesił postępowanie w jej sprawie.

Na okres zawieszenia postępowania przyznaje się z urzędu zasiłek okresowy w wysokości i na zasadach określonych w art. 38 ustawy (art. 106 ust. 8 ustawy). Jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego. Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 nie stosuje się (art. 106 ust. 9 ustawy). Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2174).

Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ pierwszej instancji zastosował więc obowiązujący od dnia 1 stycznia 2017 r. przepis art. 106 ust. 3 ustawy w związku z art. 106 ust. 9 ustawy. Zgodnie z intencją ustawodawcy skarżąca przedłożyła orzeczenie, z którego wynika, że ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności, prawo do zasiłku stałego można więc było w jej przypadku ustalić od grudnia 2017 r. a więc od miesiąca złożenia wniosku.

Zdaniem Kolegium, brzmienie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, nie pozostawia interpretacyjnych wątpliwości. Uprawnienie do zasiłku stałego istnieje pod warunkiem, że kryterium dochodowe na osobę w rodzinie jest niższe zarówno od dochodu na osobę w rodzinie, jak i dochodu na osoby ubiegającej się o zasiłek. Za dochód osoby ubiegającej się o zasiłek musi być potraktowany dochód w postaci zasiłku okresowego przyznanego na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy, po złożeniu przez stronę wniosku o zasiłek stały. Zasiłek okresowy jest w tym wypadku substytutem zasiłku stałego, przyznanym na okres zawieszenia postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego.

Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji poprawnie ustalił, że zasiłek okresowy przyznany stronie w grudniu 2017 r. stanowi jej dochód i fakt ten uwzględnić należy w ustaleniu wysokości zasiłku stałego w następnym miesiącu, a więc w styczniu 2018 r. Poprawnie zatem ustalił, że skarżącej przysługuje zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej od dnia 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. w kwocie 604 zł, a w związku z tym, że w grudniu 2017 r. wypłacono jej zasiłek okresowy w wysokości 418 zł należało uwzględnić to przy ustaleniu wysokości zasiłku stałego przyznanego w styczniu 2018 r., zmniejszając jego wysokość.

Odnosząc się do treści odwołania, Kolegium stwierdza, że organ pierwszej instancji, wskazując termin wypłaty świadczenia, nie przekroczył swoich kompetencji ani nie działał na niekorzyść strony. Termin przygotowania przekazu pocztowego był uzależniony od niezbędnych czynności technicznych, które należy wykonać. Organ pierwszej instancji dystrybuując środki publiczne - musi to czynić z należną dyscypliną finansów, popartą stosowną dokumentacją. Dodać należy, że w grudniu 2017 r. wypłacono stronie oprócz zasiłku stałego i okresowego także zasiłek celowy w kwocie 570 zł (decyzja z [...] grudnia 2017 r. nr [...]), a styczniu 2018 r. także zasiłki celowe na łączną kwotę 470 (decyzje z [...] stycznia 2018 r. nr [...] i [...]). Skarżąca nie pozostawała więc bez wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:

"a) art. 7a § 1 kpa poprzez ograniczenie skarżącej uprawnienia i zmniejszenie kwoty zasiłku M stałego z kwoty 604 zł do kwoty 216 zł w okresie od 01.01.2018 r. do 31.01.2018 r., gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej art. 106 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej z 12.03.2004 r. oraz rozstrzygnięcie tych wątpliwości nie na korzyść skarżącej, gdy nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, i na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ;

b) art. 8 kpa poprzez wydanie decyzji przez organy administracji publicznej, która nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

c) art. 12 kpa poprzez niedziałanie przez organy administracji publicznej w sprawie wnikliwie i szybko;

d) art. 35 kpa poprzez niedziałanie przez organy administracji publicznej w sprawie bez zbędnej zwłoki;

e) art. 138 kpa § 1 pkt. 1) poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji zamiast jej uchylenia i przekazania sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

II. naruszenie prawa materialnego, to jest:

a) art. 106 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej z 12.03.2004 r. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przy ustalaniu wysokości zasiłku stałego do dochodu wlicza się kwotę zasiłku celowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia przemawia za innym rozwiązaniem tej kwestii;

b) art 103 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej, poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż w art. 103 nie występuje w ogóle ust. 9. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania."

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując poczynione w zaskarżonej decyzji ustalenia i towarzyszącą im argumentację uznając tym samym skargę za nieuzasadnioną.

Odnosząc się do treści skargi Kolegium wskazało, że:

1) wbrew twierdzeniu skarżącej, przepisy relewantne z punktu widzenia określenia wysokości przysługującego jej zasiłku stałego w styczniu 2018 r., nie wywołują wątpliwości interpretacyjnych;

2) art. 7a § 1 kpa w analizowanym przypadku nie ma zastosowania, gdyż przedmiotem decyzji Kolegium i decyzji ją poprzedzającej jest kwestia przyznania uprawnienia, a nie nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia;

3) na stronie piątej decyzji Kolegium omyłkowo powołano się na art. 103 "ust. 9 ustawy, (powinno być art. 106 ust. 9 ustawy), co jednak nie ma jakiegokolwiek wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. W kontekście zauważyć trzeba, że skarżąca - zapewne także omyłkowo - w kilku miejscach skargi wskazała, że Kolegium błędnie przyjęło, iż "przy ustalaniu zasiłku stałego do dochodu wlicza się kwotę zasiłku celowego", zamiast zasiłku okresowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1769 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą".

Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.

Zasiłek stały ustala się w wysokości: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej – różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 604 zł miesięcznie (ust. 2).

Według art. 8 ust. 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł (§ 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2015 r. poz. 1058).

Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, z zastrzeżeniem ust. 7-11. W myśl art. 106 ust. 7 w przypadku złożenia przez osobę, która nie posiada orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wniosku o przyznanie zasiłku stałego wraz z wymaganą dokumentacją oraz potwierdzeniem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia uzależnionego od niezdolności do pracy albo wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wszczyna się postępowanie o ustalenie uprawnienia do zasiłku stałego, a następnie po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 4, z wyłączeniem warunku całkowitej niezdolności do pracy – postępowanie zawiesza się do dnia dostarczenia orzeczenia. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej na okres zawieszenia postępowania przyznaje się z urzędu zasiłek okresowy w wysokości i na zasadach określonych w art. 38.

Ponadto, zgodnie z art. 106 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej, jeżeli orzeczenie, o którym mowa w ust. 7, zostanie dostarczone w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania, zawieszone postępowanie podejmuje się, a prawo do zasiłku stałego ustala się, począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz z potwierdzeniem (...).

Do ustalenia kwoty zasiłku stałego za okres pobierania zasiłku okresowego, w trakcie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 nie stosuje się.

W świetle powyższych regulacji określenie miesiąca, od którego ustala się prawo do zasiłku stałego determinowane jest momentem dostarczenia przez wnioskodawcę orzeczenia o całkowitej niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenia o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (odpowiednio: począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie zasiłku stałego wraz ze stosowanym potwierdzeniem albo począwszy od miesiąca, w którym dostarczono uzyskane orzeczenie).

Powyższe regulacje zostały dodane do ustawy o pomocy społecznej mocą art. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2174).

Bezspornym w sprawie jest, że w dniu 1 grudnia 2017 r. skarżąca wystąpiła do organu pierwszej instancji z wnioskiem o przyznanie zasiłku stałego, dołączając do niego potwierdzenie złożenia wniosku do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Nawiązując do powyższego organ pierwszej instancji przeprowadził wywiad środowiskowy, z którego wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie pracuje. Do listopada 2017 r. utrzymywała się z zasiłku stałego w wysokości 604 zł. W dniu 17 listopada 2017 r. złożyła wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności. W tym stanie rzeczy organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia uprawnienia skarżącej do zasiłku stałego i w tym samym dniu decyzją nr [...] przyznano skarżącej zasiłek okresowy w terminie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w kwocie 418 zł.

W dniu 8 stycznia 2018 r. skarżąca przedłożyła organowi orzeczenie z dnia [...] grudnia 2017 r. w [...], którym została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w okresie do 31 grudnia 2018 r. Okoliczność ta pozwoliła organom do podjęcia zawieszonego postępowania i przyznania zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej od dnia 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. – w kwocie: 604 zł w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.; 2016 zł w okresie od stycznia 2018 r. do 31 stycznia 2018 r.; 604 zł w okresie od 1 lutego 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. oraz składkę zdrowotną w wysokości 9% kwoty zasiłku stałego w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca kwestionuje "obniżenie zasiłku stałego o kwotę zasiłku okresowego w m-cu 01.18 r."

W rzeczonej kwestii organ, powołując się na obowiązujące przepisy ustawy "że w okresie zawieszenia postępowania art. 37 ust. 6 ustawy nie stosuje się, co oznacza, że przy ustalaniu wysokości zasiłku stałego do dochodu wlicza się kwotę zasiłku okresowego (art. 106 ust. 8 ustawy). Zasiłek okresowy przyznany skarżącej w grudniu 2017 r. stanowi jej dochód i fakt ten uwzględnić należy w ustaleniu wysokości zasiłku stałego w następnym miesiącu, a więc w styczniu 2018 r. Wypłacony zasiłek okresowy w wysokości 418 zł należało uwzględnić przy ustaleniu wysokości stałego przyznanego w styczniu 2018 r., zmniejszając jego wysokość.

Z przedstawionych powodów ustalenia faktyczne oraz wykładnia prawa dokonana przez organy w decyzjach obu instancji są prawidłowe i zgodnie z prawem doszło do zmniejszenia wysokości zasiłku stałego w styczniu 2018 . Zarzutom skargi nie można przypisać doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy w aspekcie badania legalności zaskarżanej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.).

Orzeczenie w pkt II znajduje uzasadnienie w art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 21 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1714).