Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 441/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy S. z dnia 13 lutego 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy S. decyzją z dnia 13.02.2023 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy na rzecz T. S. (dalej jako skarżący) dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rolnego obejmującego budynek mieszkalny jednorodzinny, budynek stodoły, studnię głębinową i zbiornik bezodpływowy na działce o nr ewid. [...], obręb Ł., gmina S.. Organ I instancji wyjaśnił, że decyzja odmowna była uzasadniona, ponieważ nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.), tj. wystąpił brak zgodności z przepisami odrębnymi. Jak dalej wyjaśniono, Dyrektor W. P. N. (dalej jako Dyrektor WPN) postanowieniem nr [...] z dnia 06.05.2022 r. nie uzgodnił projektu decyzji, a następnie Minister Klimatu i Środowiska (dalej jako Minister) postanowieniem z dnia 20.12.2022 r. utrzymał to postanowienie w mocy, zaś na rozstrzygnięcie to nie wpłynęła ciągu 30 dni skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący podnosząc, że w dniu 24.01.2023 r. wywiódł do WSA w Warszawie skargę na postanowienie Ministra z dnia 20.12.2022 r., a więc postanowienie to nie uprawomocniło się. W ocenie skarżącego Burmistrz Gminy S. wydał zaskarżoną decyzję na podstawie oczywiście błędnie ustalonego stanu faktycznego - postanowienie organu uzgadniającego będące podstawą wydania decyzji odmownej nie było prawomocne, a więc zaszła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 26.03.2023 r. skarżący uzupełnił odwołanie przedkładając organowi odwoławczemu odpis pisma z WSA w Warszawie – doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę, które to pismo miało potwierdzić, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Ministra.

Przedtem jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 23.03.2023 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wskazując, że postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 20.12.2022 r. było ostateczne, a zawieszenie postępowania byłoby niezasadne, ponieważ zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte z chwilą, gdy postanowienie organu uzgadniającego stało się ostateczne. Na poparcie swojej argumentacji Kolegium przytoczyło za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28.06.2019 r., sygn. akt II OSK 1489/18 (dostępny w CBOSA), że nadanie uzgodnieniu formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego i które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje, że jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 13.02.2023 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów z dokumentów:

- wyroku WSA w Warszawie z dnia 31.05.2022 r. (VII SA/Wa 2409/21), na fakt długości trwania niniejszego postępowania,

- skargi na bezczynność organu z dnia 21.11.2022 r., na fakt długości trwania niniejszego postępowania,

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącego nie jest zgodny z przepisami odrębnymi, gdyż Dyrektor WPN wydał ostateczne postanowienie o odmowie uzgodnienia decyzji,

2) art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) poprzez jego niezastosowanie i nie przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania z uwagi na fakt, że postanowienie Ministra w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia o odmowie uzgodnienia planowanej przez skarżącego inwestycji zostało zaskarżone przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i postępowanie w tej sprawie wówczas trwało.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19.05.2023 r., sygn. akt: VII SA/Wa 483/23 uchylił w całości postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 20.12.2022 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia nr [...] Dyrektora W. P. N. z dnia 06.05.2022 r. dotyczącego nieuzgodnienia warunków zabudowy działki skarżącego. Skarżący nadmienił, że w tym samym dniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Minister Klimatu i Środowiska w tej sprawie pozostawał w bezczynności i że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (sygn. akt VII SAB/Wa 19/23).

W przekonaniu skarżącego decyzja SKO w P. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy S. są nieprawidłowe, a co najmniej przedwczesne i jako takie winny zostać w całości uchylone przez Sąd.

Skarżący przyznał, że organ II instancji ma rację co do tego, że postępowanie uzgodnieniowe w niniejszej sprawie zostało ostatecznie zakończone przez organy administracji poprzez wydanie przez Ministra Klimatu i Środowiska postanowienia z dnia 20.12.2022 r. Dalej jednak podkreślił, że postanowienie to nie było wówczas prawomocne i w związku ze złożoną przez skarżącego skargą do sądu administracyjnego postępowanie w sprawie nadal się toczyło.

Zdaniem skarżącego organ II instancji w razie stwierdzenia, że decyzja Burmistrza Gminy S. nie jest nieprawidłowa i mając wiedzę o toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie uchylenia ostatecznego stanowiska organu uzgodnieniowego, winien był zawiesić toczące się postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący podkreślił, że mając na uwadze fakt, iż jedyna strona postępowania, zainteresowana w jego jak najszybszym zakończeniu, wnosiła o zawieszenie postępowania oraz że postanowienie organu uzgodnieniowego zostało zaskarżone do sądu administracyjnego, organ II instancji winien był wydać postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania. W przedmiotowej sprawie takie rozstrzygnięcie przyczyniłoby się – zdaniem skarżącego - do ostatecznego szybszego prawomocnego zakończenia postępowania.

Pismem z dnia 26.07.2023 r. skarżący uzupełnił skargę wnosząc o przeprowadzenie dowodu z wyroku WSA w Warszawie z dnia 19.05.2023 r., sygn. akt: VII SA/Wa 483/23 na fakt uchylenia postanowienia Ministra, a następnie pismem z dnia 07.08.2023 r. wskazał, że ww. wyrok uprawomocnił się.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Uzupełniająco Kolegium podkreśliło, że zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte z chwilą, gdy postanowienie organu uzgadniającego stało się ostateczne, zatem nie istniała przeszkoda do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

Pismem z dnia 08.08.2023 r. uczestnik postępowania Dyrektor WPN wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15.04.2023 r.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23.03.2023 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Gminy S. z dnia 13.02.2023 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.).

W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a. w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Powołany wyżej przepis określa zatem przesłanki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji niebędącej inwestycją celu publicznego. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek spełnienia tych przesłanek w odniesieniu do inwestycji polegającej na zabudowie danego terenu, obejmuje konieczność ich kumulatywnego wypełnienia. Zdaniem organów obu instancji, niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. stanowiło w niniejszej sprawie podstawę odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przypomnieć należy, że postanowieniem nr [...] z dnia 06.05.2022 r. Dyrektor W. P. N. odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Następnie postanowieniem z dnia 20.12.2022 r. Minister Klimatu i Środowiska, na skutek rozpatrzenia zażalenia skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora WPN.

W niniejszych okolicznościach rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o warunkach zabudowy było więc uzależnione od rozstrzygnięcia wydanego w trybie uzgodnienia przez m.in. Dyrektora WPN. Jest jednak bezsporne, że w dacie wydania decyzji Burmistrza Miasta S. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora WPN było ostateczne. Postanowienie wydane w trybie uzgodnienia pozostawało w obrocie prawnym także w dacie wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23.03.2023 r.

W międzyczasie skargę na postanowienie Ministra wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 19.05.2023 r., sygn. akt: VII SA/Wa 483/23, uchylił zaskarżone postanowienie Ministra. Z Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach wynika, że wyrok ten jest prawomocny.

Stwierdzić wobec tego należy, że na kanwie niniejszej sprawy nie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy z uwagi na wniesienie skargi na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora WPN w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że choć przepis nie określa wprost, czy rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być ostateczne, czy prawomocne, to jednak z orzecznictwa sądowoadministracyjnego płynie jednoznaczny wniosek, że w zaistniałym przypadku chodzi o ostateczność, a nie o prawomocność decyzji uzgodnieniowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26.05.2022 r., sygn. akt: II OSK 1154/19 (dostępny w CBOSA) wyjaśnił, że skoro w trybie określonym w art. 60 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 53 ust. 5 i art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie przewidziano orzeczenia sądu (powszechnego, czy też administracyjnego), nie ma podstaw do przyjęcia, że mogła w grę wchodzić zawarta w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka uzależnienia decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. W orzecznictwie wskazuje się, że dopóki decyzja ostateczna (stanowiąca o zagadnieniu wstępnym) nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wstrzymane jej wykonanie, dopóty zawieszenie przez organ postępowania jedynie z powodu wszczęcia takiego postępowania, naruszałoby nie tylko art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ale również zasadę trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 26.04.2023 r., II OSK 1470/20, LEX nr 3559798). Podsumowując powyższe należy więc podkreślić, że w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) zagadnienie wstępne zostaje rozstrzygnięte, gdy rozstrzygnięcie innego organu stało się ostateczne (tak też: wyrok NSA z 4.07.2022 r., II OSK 1922/19, LEX nr 3390683).

Zastosowanie dyspozycji z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. było więc w niniejszej sprawie możliwe i konieczne, w razie zaistnienia przesłanki uzależnienia decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, ale – co wymaga podkreślenia - wyłącznie do czasu uzyskania przez to rozstrzygnięcie statusu ostateczności. Toteż nie było błędem organu I instancji, ani tym bardziej organu odwoławczego orzekanie na podstawie ostatecznego (choć nieprawomocnego) postanowienia Ministra. Organy nie naruszyły prawa, nie zawieszając postępowania toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p., do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na postanowienie o odmowie uzgodnienia decyzji. Nie musiały bowiem oczekiwać na prawomocność ostatecznego postanowienia uzgodnieniowego. Wypada jednak zauważyć, że organ I instancji oczekując na ostateczne postanowienie Ministra, powinien rozważyć potrzebę zawieszenia toczącego się przed nim postępowania, aby uniknąć zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

O konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przesądził fakt skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 20.12.2022 r. Za sprawą prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 19.05.2023 r., sygn. akt: VII SA/Wa 483/23, przedmiotowe postanowienie Ministra zostało uchylone, co spowodowało, że postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powróciło do etapu odwoławczego. W konsekwencji decyzja Burmistrza Gminy S. o odmowie ustalenia warunków zabudowy oraz utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w P. wydane zostały w oparciu o postanowienie, które nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawy te zostały zaś określone w art. 145 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie m.in., jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (145 § 1 pkt 8 k.p.a).

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że wobec stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.

Ponownie prowadząc postępowanie organy zastosują się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w treści niniejszego uzasadnienia, a w szczególności rozważą potrzebę zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uzyskania ostatecznego postanowienia wydanego w ramach rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W razie uzyskania ostatecznego postanowienia wydanego w ramach postępowania uzgodnieniowego wydadzą stosowną decyzję uwzględniającą jego treść.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając w punkcie 2 wyroku od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 500 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535), wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł zgodnie z § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.