Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 572/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92a, art. 92c
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi N. spółki z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [....] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej N. spółki z o.o. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] – na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.; dalej u.t.d.) – nałożył na D.A. karę pieniężną w wysokości 11750 zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone następujące naruszenia:

- Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, sankcjonowane jest karą w wysokości 800 zł, za każdą zmianę;

- Ip. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł;

- Ip. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas do 1 godziny, co sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 zł;

- Ip. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 zł,

- Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 550 zł;

- Ip. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d. - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, o czas do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 zł, o czas powyżej 4 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 450 zł;

- Ip. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: o czas do mniej niż 3 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 zł, o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 450 zł, o czas od 12 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 550 zł;

- Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 zł, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, karą w wysokości 250 zł, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, karą w wysokości 350 zł, międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut - karą w wysokości 50 zł, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin - karą w wysokości 100 zł;

- Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane jest karą w wysokości 50 zł;

- Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane jest karą w wysokości 500 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w przedsiębiorstwie strony przeprowadzono kontrolę pod względem przestrzegania regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie z okazanymi dokumentami, przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał średnio 18 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem.

W odwołaniu od powyższej decyzji D.A. zarzuciła organowi naruszenia przepisów:

- art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej k.p.a.), polegające na niewyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie,

- art. 80 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, polegający na świadomym pominięciu wyjaśnień złożonych przez stronę,

- art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, przez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa, w zakresie pominięcia dowodów świadczących o braku podstaw do wydania skarżonej decyzji administracyjnej, a także błędne zastosowanie sankcji w odniesieniu do stwierdzonego stanu faktycznego.

W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości lub umorzenie postępowania tego organu.

W uzasadnieniu odwołania strona szczegółowo odniosła się do stwierdzonych przez organ naruszeń i co do naruszenia z Ip. 6.3.17 wskazała, że informowała organ kontrolny, że kierowca w okresie od [...] do [...] października 2021 r. nie prowadził pojazdu, miał czas wolny. Odnośnie naruszenia z Ip. 5.6 wskazała, że kierowca K.J. w dniu [...] października 2021 r. przerwał regularny dzienny odpoczynek zjazdem z promu trwającym 59 min. Zgodnie z wyjaśnieniami, strona informowała organ, że kierowca omyłkowo załączył selektor w godz. 20:38 do 20:42 dnia [...] października 2021 r. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż omyłkowe przełączenie selektora we wskazanym okresie nie miało znaczenia w zakresie naruszenia dotyczącego skrócenia drugiej części odpoczynku dziennego przy korzystaniu przez kierowcę z dzielonego odpoczynku dziennego - albowiem gdyby strona nie złożyła wyjaśnień w zakresie błędnego operowania selektorem (zaznaczenie innej pracy zamiast odpoczynku) zjazd z promu trwałby 1 godzinę i 3 minuty, co stanowiłoby naruszenie. Odpoczynek kierowcy wyniósł 14h i 55 minut, a nie jak podaje organ 7 godzin i 19 minut. Z kolei kierowca J.R. w dniu [...] października 2021 r. błędnie zakończył dzienny okres prowadzenia pojazdu, tj. zakończył go o 11:36 dnia 19 października 2021 r., a według wyjaśnień kierowcy dzienny okres prowadzenia pojazdu zakończył o godz. 14:25, w związku z czym odpoczynek kierowcy wyniósł 13 godzin i 19 minut. Ponadto kolejny dzienny okres prowadzenia rozpoczął się w dniu [...] października 2021 r. o godz. 04:28, a tym samym rozpoczął się 24 godzinny okres rozliczeniowy. W podanym okresie kierowca odebrał 11 godzin i 49 minut odpoczynku. Odnośnie naruszenia z Ip. 5.7 strona wskazała, że kierowca M.B. odebrał jedynie 8 godzin i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 03:08 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godz. 11:48 dnia [...] sierpnia 2021 r. Kierowca odebrał 16 godzin i 59 minut odpoczynku, a nie jak podaje organ 8 godzin i 40 minut. Kierowca przerwał odpoczynek dzienny wjazdem na prom trwającym 15 minut. Odnośnie naruszenia dot. C.M. strona wskazała, iż kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 15:40 dnia [...] września 2021 r. do godz. 00:34 dnia [...] września 2021 r. Kierowca odebrał 11 godzin i 2 minuty odpoczynku, a nie jak podaje organ 8 godzin i 54 minuty. Kierowca przerwał odpoczynek dzienny wjazdem na prom trwającym 9 minut i zjazdem z promu trwającym 7 minut.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., Ip. 1.5, Ip. 5.2, Ip. 5.5, Ip. 5.6, Ip. 5.7, Ip. 5.9, Ip. 5.10, Ip. 5.11, Ip. 6.3.8, Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1) – uchylił zaskarżoną decyzje organu I instancji w całości i nałożył na D.A. karę pieniężną w wysokości 11000 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał treść stanowiących podstawę wydanej decyzji przepisów u.t.d. Następnie odniósł się kolejno do stwierdzonych podczas kontroli przedsiębiorstwa naruszeń, i tak co do naruszenia z:

- lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść tego przepisu oraz art. 7a i art. 14 u.t.d., a następnie na podstawie protokołu kontroli w przedsiębiorstwie oraz okazanych dokumentów, stwierdził że: na dzień rozpoczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy (tj. [...] stycznia 2022 r.) w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji [...] figurował pojazd o nr rej. [...]; organ kontrolny wezwał przedsiębiorcę do złożenie wyjaśnień w zakresie czy pojazd o nr rej. [...] jest w prawnej dyspozycji przedsiębiorstwa i ewentualnie okazanie dokumentów związanych z pojazdem; w odpowiedzi na wezwanie przedsiębiorca przesłał kserokopie dowodów rejestracyjnych pojazdu; z dokumentów wynika bezspornie, że dnia [...] lutego 2020 r. nastąpiła zmiana numeru rejestracyjnego z [...] na [...] - wobec tego organ odwoławczy stwierdził iż, nie została zgłoszona w ustawowym terminie 28 dni zmiana numeru rejestracyjnego pojazdu do licencji [...]. Ponadto strona w odwołaniu nie odniosła się do powyższych naruszeń. Ponowna analiza dokonana przez organ II instancji stwierdzonych naruszeń wykazała, że ustalenia organu I instancji w powyższym zakresie są prawidłowe. Kara pieniężna za opisany stan faktyczny wynosi łącznie 800 zł;

- lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 lit. k i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 oraz lp. 5.2.1 i 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca A.Ł. w dniu [...] października 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę. Okres jazdy dziennej zawierał się od godz. 00:08 do godz. 14:24 dnia [...] października 2021 r. i wyniósł 11 godzin. Obliczenie odniesiono do normy 10 godzin. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Ponadto analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca Ł.T. w dniu [...] października 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 17 minut. Okres jazdy dziennej zawierał się od godz. 04:41 dnia [...] października 2021 r., do godz. 07:21 dnia [...] kwietnia 2021 r. i wyniósł 10 godzin i 17 minut. Obliczenie odniesiono do normy 10 godzin. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Kara pieniężna za opisany stan faktyczny wynosi łącznie 300 zł;

- lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 lit. f i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza zapisów danych cyfrowych z kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca M.C. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 05:15 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 8 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 18:52 dnia [...] września 2021 r. do godz. 04:05 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 52 minuty. W tym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Z kolei kierowca R.G. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 05:55 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 18:33 dnia [...] września 2021 r. do godz. 05:55 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 8 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Natomiast kierowca M.K. w dniu [...] sierpnia 2021 r. o godz. 06:42 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:36 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godz. 06:42 dnia 21 sierpnia 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 3 minuty. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Kierowca A.Ł. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 06:52 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 19:55 dnia [...] października 2021 r. do godz. 06:52 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 39 minut. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponadto kierowca M.O. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 04:58 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 19:02 dnia [...] października 2021 r. do godz. 04:58 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 4 minuty. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Kierowca M.P. w dniu [...] sierpnia 2021 r. o godz. 07:28 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:58 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godz. 07:28 dnia [...] sierpnia 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 39 minut. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Kierowca J.R. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 07:31 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:58 dnia [...] września 2021 r. do godz. 07:31 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 49 minut. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Dalej kierowca M.S. w dniu [...] sierpnia 2021 r. o godzinie 07:16 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 22:15 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godz. 07:16 dnia [...] sierpnia 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 11 minut. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Ponadto kierowca M.S. w dniu [...] października 2021 r. o godzinie 06:40 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:12 dnia [...] października 2021 r. do godz. 06:40 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 11 minut. Kara za powyższe wynosi 200 zł. 10. Z kolei kierowca Ł.T. w dniu [...] października 2021 r. o godzinie 04:41 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:19 dnia [...] października 2021 r. do godz. 04:41 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 53 minuty. Kara za powyższe wynosi 350 zł. Mając to wszystko na uwadze organ wskazał, iż łączna kara pieniężna za opisane naruszenia wynosi 1950 zł;

- lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 lit. f i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca K.J. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 20:38 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 19 minut, tj. od godz. 13:19 dnia [...] października 2021 r. do godz. 20:38 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 41 minut. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Kierowca J.R. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 23:02 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 23 minuty, tj. od godz. 16:39 dnia [...] października 2021 r. do godz. 23:02 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 37 minut. Kara za powyższe wynosi 350 zł. Kierowca Ł.T. w dniu [...] sierpnia 2021 r. o godz. 20:30 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 48 minut, tj. od godz. 13:42 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godz. 20:30 dnia [...] sierpnia 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 12 minut. Kara za powyższe wynosi 350 zł. Kierowca A.W. w dniu [...] września 202 r. o godz. 04:41 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 43 minuty, tj. od godz. 19:58 dnia [...] września 2021 r. do godz. 04:41 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 17 minut. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca A.W. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 07:32 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 24 minuty, tj. od godz. 23:08 dnia [...] października 2021 r. do godz. 07:32 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Mając to wszystko na uwadze organ wskazał, iż łączna kara pieniężna za opisane naruszenia wynosi 1300 zł;

- lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 lit. g i art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca M.B. w dniu [...] sierpnia 2021 r. o godz. 22:47 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 03:08 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godz. 11:48 dnia [...] sierpnia 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 20 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. 2. Kierowca M.B. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 08:23 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 18:31 dnia [...] października 2021 r. do godz. 02:23 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 8 minut. Kara za powyższe wynosi 350 zł. Kierowca M.C. w dniu [...] września 2021 r. o godzinie 06:00 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym i kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 15:40 dnia [...] września 2021 r. do godz. 00:34 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Kierowca M.D. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 05:42 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 36 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 11:59 dnia [...] września 2021 r. do godz. 20:35 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 24 minuty. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Kierowca W.D. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 05:16 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym odebrał jedynie 8 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:24 dnia [...] września 2021 r. do godz. 05:16 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 8 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. 6. Kierowca R.G. w dniu [...] września 2021 r. o godzinie 04:44 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 22:37 dnia [...] września 2021 r. do godz. 04:44 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 53 minuty. Kara za powyższe wynosi 550 zł. Kierowca A.Ł. w dniu [...] sierpnia 2021 r. o godz. 06:35 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:45 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godziny 06:35 dnia [...] sierpnia 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 10 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Kierowca A.Ł. w dniu [...] października 2021 r. o godzinie 04:51 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 19:57 dnia [...] października 2021 r. do godz. 03:53 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 4 minuty. Kara za powyższe wynosi 350 zł. Kierowca K.L. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 04:05 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 37 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 12:01 dnia [...] września 2021 r. do godz. 20:38 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 23 minuty. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Kierowca M.O. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 04:22 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 52 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 12:15 dnia [...] października 2021 r. do godziny 20:07 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 8 minut. Kara za powyższe wynosi 350 zł. Kierowca M.P. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 15:31 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 3 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 01:47 dnia [...] września 2021 r. do godz. 09:50 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 57 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Kierowca M.S. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 15:13 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:49 dnia [...] października 2021 r. do godz. 06:50 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Kierowca Ł.T. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 10:05 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 01:35 dnia [...] września 2021 r. do godz. 10:05 dnia [...] września 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 30 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Kierowca Ł.T. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 04:09 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 47 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 20:22 dnia [...] października 2021 r. do godz. 04:09 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 13 minut. Kara za powyższe wynosi 350 zł. Kierowca D.W. w dniu [...] sierpnia 2021 r. o godz. 06:02 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym odebrał jedynie 8 godzin i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 21:14 dnia [...] sierpnia 2021 r. do godziny 06:02 dnia [...] sierpnia 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 12 minut. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Mając to wszystko na uwadze organ wskazał, iż łączna kara pieniężna za opisane naruszenia wynosi 3450 zł;

- lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 lit. i, h oraz art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i lp. 5.9.1-5.9.3 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza danych cyfrowych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca R.G. po przyjętym okresie rozliczeniowym od [...] sierpnia 2021 r., godz. 00:00 do [...] września 2021 r., godz. 23:59 odebrał jedynie 23 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 14:56 dnia [...] września 2021 r. do godz. 14:20 dnia [...] września 2021 r., podczas gdy powinien był odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 36 minut. Kara za powyższe wnosi 200 zł;

- lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 4 lit. i, g oraz art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 14 i art. 31c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1412 ze zm.), lp. 5.10.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza danych cyfrowych pobranych z kart kierowców wykazała, iż kierowca W.D. od zakończenia w dniu [...] października 2021 r. o godz. 14:44 regularnego odpoczynku tygodniowego trwającego co najmniej 45 godzin do rozpoczęcia następnego odpoczynku tygodniowego, tj. do dnia [...] października 2021 r. o godz. 16:38 (w tym przypadku regularnego odpoczynku tygodniowego) minął dłuższy okres niż 144 godziny. Okres ten wyniósł 145 godzin i 54 minuty. Przekroczono więc o 1 godzinę i 54 minuty - sześć kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku bez rozpoczęcia odbierania odpoczynku tygodniowego. Kara za powyższe wnosi 350 zł. Kierowca A.Ł. od zakończonego w dniu [...] września 2021 r. o godz. 13:45 regularnego odpoczynku tygodniowego trwającego co najmniej 45 godzin do rozpoczęcia następnego odpoczynku tygodniowego, tj. do dnia [...] września 2021 r. o godz. 14:27 (w tym przypadku regularnego odpoczynku tygodniowego) minął dłuższy okres niż 144 godziny. Okres ten wyniósł 144 godziny i 42 minuty. Przekroczono więc o 42 minuty - sześć kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku bez rozpoczęcia odbierania odpoczynku tygodniowego. Kara za powyższe wnosi 350 zł. Wobec tego organ wskazał, iż łączna kara pieniężna za opisane naruszenia wynosi 700 zł;

- lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że kierowca C.M. dnia [...] października 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godz. 16:33 do godz. 21:51 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca J.K. dnia [...] sierpnia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godz. 06:48 do godz. 11:29 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca Ł.A. dnia [...] października 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godz. 12:38 do godz. 17:42 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponadto dnia [...] października 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 14 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 44 minuty w okresie od godz. 07:37 do godz. 12:55 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca S.M. dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 12 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 42 minuty w okresie od godz. 15:35 do godz. 21:24 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca T.Ł. dnia [...] sierpnia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godz. 13:19 do godz. 18:17- kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia 1[...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 13 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 43 minuty w okresie od godz. 16:55 do godz. 22:06- kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godz. 09:59 do godz. 15:11 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godz. 02:33 do godz. 07:13- kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godz. 11:51 do godz. 16:46 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godz. 15:33 do godz. 20:35 -kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 39 minut w okresie od godz. 09:05 do godz. 15:05 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia [...] października 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godz. 22:59 do godz. 03:53- kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca W.A. dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godz. 11:07 do godz. 16:58 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca W.D. dnia [...] sierpnia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godz. 14:07 do godz. 19:33 - kara za powyższe wynosi 100 zł. Dnia [...] września 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 42 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 12 minut w okresie od godz. 15:25 do godz. 22:02 - kara za powyższe wynosi 250 zł. Mając to wszystko na uwadze organ wskazał, iż łączna kara pieniężna za opisane naruszenia wynosi 1750 zł. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że organ I instancji błędnie wyliczył i nałożył łączną karę w wysokości 1650 zł, jednakże mając na uwadze fakt, iż organ odwoławczy nie może orzec na niekorzyść strony należało orzec jak w sentencji decyzji;

- lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 34 ust. 1-8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. oraz lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych oraz złożonych wyjaśnień, wykazała, że kierowca K.L. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia dziennego okresu pracy w dniu [...] września 2021 r. - kara za powyższe wynosi 50 zł. Kierowca J.R. nie zarejestrował wymaganych danych dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia dziennego okresu pracy w dniach: [...] października 2021 r. - kara za powyższe wynosi 100 zł. Wobec tego łączna kara pieniężna za opisany stan faktyczny wynosi 150 zł;

- lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. w pierwszej kolejności powołał treść art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. oraz lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., a następnie wskazał, że analiza danych cyfrowych z kart kierowców wykazała, iż strona nie dochowała wyznaczonego przepisami prawa, maksymalnego okresu na wczytywanie danych z karty kierowcy M.S.. Przedsiębiorca okazał plik z odczytu karty kierowcy w dniu [...] października 2021 r. oraz z dnia [...] listopada 2021 r. Pomiędzy tymi terminami na karcie kierowcy zarejestrowano automatycznie 29 dni aktywności. W tej sytuacji kara pieniężna wynosi 500 zł.

W dalszej części uzasadnienia decyzji GITD odniósł się do treści odwołania. W kwestii naruszenia Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. strona wskazała, iż informowała organ kontrolny, że kierowca w okresie od [...] do [...] października 2021 r. nie prowadził pojazdu, miał czas wolny. W związku z tym GITD wskazał, że organ kontrolny prawidłowo wyliczył okres o jaki przedsiębiorca przekroczył termin na wczytanie danych. Dniami zarejestrowanej działalności są dni, które w myśl art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 r. powinny zostać zarejestrowane w sposób automatyczny na karcie kierowcy lub za pomocą wpisów manualnych, tj. okresy jazdy, innej pracy, gotowości, przerw lub odpoczynków. Okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności, czyli okresy, w których przebywał na urlopie wypoczynkowym, zwolnieniu chorobowym, nie są traktowane jako dni zarejestrowanej działalności i jako takie nie są wliczane do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy. Wskazane dni od [...] do [...] października 2021 r., należy uznać za dni działalności.

Z kolei co do naruszenia Ip. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. strona wskazała, że kierowca K.J. w dniu [...] października 2021 r. przerwał regularny dzienny odpoczynek zjazdem z promu trwającym 59 min. Zgodnie z wyjaśnieniami, kierowca omyłkowo załączył selektor tego dnia w godz. 20:38 do 20:42. W związku z tym GITD stwierdził, iż w sprawie bezspornym jest, że w dniu [...] października 2021r. o godz. 20:38 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 19 minut, tj. dnia [...] października 2021 r. od godz. 13:19 do godz. 20:38. W konsekwencji kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 41 minut, bowiem 24 godzinny okres rozliczeniowy minął o godzinie 20:38 dnia [...] października 2021 r. W dalszej kolejności strona wskazała, że kierowca J.R. w dniu [...] października 2021 r. błędnie zakończył dzienny okres prowadzenia pojazdu, tzn. zakończył go o godz. 11:36 dnia [...] października 2021 r., a według wyjaśnień kierowcy dzienny okres prowadzenia pojazdu zakończył o godz. 14:25, w związku z czym odpoczynek kierowcy wyniósł 13 godzin i 19 minut. Ponadto kolejny dzienny okres prowadzenia rozpoczął się w dniu [...] października 2021 r. o godz. 04:28, tym samym rozpoczął się 24 godzinny okres rozliczeniowy. W podanym okresie kierowca odebrał 11 godzin i 49 minut odpoczynku. Odnosząc się do powyższego GITD stwierdził, że analiza danych cyfrowych bezspornie potwierdza fakt zaistnienia naruszenia. Kierowca J.R. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 23:02 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 23 minuty, tj. dnia [...] października 2021 r. od godz. 16:39 do godz. 23:02. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 37 minut. W sytuacji gdy kierowca zorientował się, iż popełnił błąd powinien sporządzić stosowny wydruk. Dokument taki nie została okazany.

Dalej, odnośnie naruszenia Ip. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., strona podała w odwołaniu, że kierowca M.B. odebrał jedynie 8 godzin i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. dnia [...] sierpnia 2021 r. od godz. 03:08 do godz. 11:48. Kierowca odebrał 16 godzin i 59 minut odpoczynku, a nie jak podał organ 8 godzin i 40 minut. Kierowca przerwał odpoczynek dzienny wjazdem na prom trwającym 15 minut. Odnosząc się do powyższego GITD stwierdził po analizie danych cyfrowych, że kierowca odebrał 8 godzin i 40 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. dnia [...] sierpnia 2021 r. od godz. 03:08 do godz. 11:48, następnie kierowca przerwał odpoczynek i przez 2 sekundy miał jazdę, później 4 sekundy innej pracy, 9 sekund jazdy po czym 8 godzin i 19 minut odpoczynku. Z uwagi na fakt, iż odpoczynek na promie został przerwany trzema czynnościami, organ odwoławczy nie uznał argumentacji strony. Oznacza to, iż i kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 20 minut. Co do kierowcy M.C. strona wskazała, iż kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 15:40 dnia [...] września 2021 r. do godz. 00:34 dnia [...] września 2021 r. Kierowca odebrał 11 godzin i 2 minuty odpoczynku, a nie jak podaje organ 8 godzin i 54 minuty. Kierowca przerwał odpoczynek dzienny wjazdem na prom trwającym 9 minut i zjazdem z promu trwającym 7 minut. Odnosząc się do tego GITD stwierdził po analizie danych cyfrowych kierowcy, że kierowca odebrał 8 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godz. 15:40 dnia [...] września 2021 r. do godz. 00:34 dnia [...] września 2021 r. Następnie kierowca przerwał odpoczynek i przez 7 sekund miał jazdę, później 1 godzinę i 54 minuty odpoczynku, i kolejne 3 godziny i 58 minut jazdy. Wobec tego GITD stwierdził, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 minut, bowiem łączny czas odpoczynku przerwany podjazdem na promie wyniósł 10 godzin i 48 minut. Mając na uwadze treść odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 92c u.t.d. nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy.

Następnie, odnośnie naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., strona wskazała, że naruszenia tego dopuścili się kierowcy, wobec czego przedsiębiorca nie powinien być karany. Kierowcy ci byli przeszkoleni i posiadali niezbędną wiedzę, aby postępować zgodnie z prawem. W odwołaniu strona nie wskazała na żadne okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Wobec tego GITD wyjaśnił, że okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92b i art. 92c u.t.d., powinien wykazać sam przedsiębiorca (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 7 maja 2015 r., II SA/Op 123/15 i wyroki WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2015 r., II SA/Gl 933/14 i z dnia 6 lutego 2015 r., II SA/Gl 1173/14). GITD uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) nr (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie znajduje zastosowania w sprawie przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ponadto przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Organ odwoławczy zważył, iż w sprawie konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodna z linią orzeczniczą NSA (zob. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2021 r., II GSK 1753/21), który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy ITD. I wskazał, że kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) zał. nr 3 do u.t.d.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) N sp. z o.o. (dawniej D.A. PUH) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów:

- art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a., przez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej,

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie,

- art. 8 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, polegający na świadomym pominięciu wyjaśnień złożonych przez stronę,

- art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a., polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania i zatajenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Następnie w uzasadnieniu zaś skargi skarżąca zakwestionowała poszczególne elementy zaskarżonej decyzji. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d. nie zgodziła się z organem, iż dni [...].10.202Ir. należy wliczać do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy z uwagi na to, iż kierowca nie był w zadaniu transportowym i ja jako pracodawca udzieliłam pracownikowi dni wolnych a nie urlopu. Pracownik powrócił do siedziby przedsiębiorstwa w dniu [...].10.2021r. a od [...].10.20221r. do [...].10.202lr. przebywał na wolnym (nie na urlopie). Gdyby odwrócić sytuację i ten sam pracownik w podanym okresie, czyli od [...].10.2021r. do [...].11.202Ir. przebywałby na urlopie to organ nie wliczałby tego okresu do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy. Według skarżącej w świetle przepisów prawa unijnego w sytuacji gdy pojazd nie rejestruje żadnych parametrów związanych z ruchem, to pamięć masowa urządzenia rejestrującego nie zostaje zapełniona i bezsensownym staje się pobieranie danych. Ponadto organ powinien dokonać niezbędnej analizy tylko i wyłącznie w zakresie okresu wskazanego do kontroli tj. w okresie od dnia [...].08.2021r. do dnia [...].10.2021r.

Odnośnie naruszenia z lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. skarżąca podniosła, że organ w sposób wadliwy nałożył karę za naruszenie z uwagi na to, iż lp. 6.3.8. nie uwzględnia rozgraniczenia naruszeń art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wprowadzonego w załączniku I pkt 2 rozporządzenia unijnego nr 2016/403; gdzie ustawodawca unijny rozgraniczając poszczególne naruszenia art. 34 (poz. tabeli od 13 do 23) dokonał rozgraniczenia poziomu przewinienia dla poszczególnych naruszeń. 3.

Ponadto zdaniem skarżącej organ błędnie wyliczył karę za naruszenia: str. 8 pkt 2 decyzji, gdyż zgodnie z lp. 5.5 kara za skrócenie dziennego czasu odpoczynku za powyższe naruszenie o czas do jednej godziny wynosi 100 zł. Podobnie co do str. 11 pkt 5 decyzji, gdzie nałożono karę 200 zł, a zgodnie z lp. 5.6 kara za skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny wynosi 100 zł.

Odnośne naruszenia z lp. 5.6 dotyczącego kierowcy K.J. skarżąca podała, że w dniu [...].10.2021r. przerwał regularny dzienny odpoczynek zjazdem z promu trwającym 59 min. Zgodnie z wyjaśnieniami, które złożyła informowała organ, że kierowca omyłkowo załączył selektor w godz. 20:38 do 20:42 dnia [...].10.2021r. Nie zgodziła się z organem, że kierowca rozpoczął 24- godzinny okres rozliczeniowy dnia [...].10.2023r. o godzinie 03:01, załączając wykres tygodniowy dla zobrazowania powyższej sytuacji. Podobnie zdaniem skarżącej organ dokonał błędnej interpretacji naruszenia co do kierowcy J.R.. Kierowca w dniu [...].10.2021r. błędnie zakończył dzienny okres prowadzenia pojazdu tj. zakończył go o 11:36 dnia [...].10.202Ir., a według wyjaśnień kierowcy dzienny okres prowadzenia pojazdu zakończył o godz. 14:25, w związku z czym odpoczynek kierowcy wyniósł 13 godzin i 19 minut. Ponadto kolejny dzienny okres prowadzenia rozpoczął się w dniu [...].10.2021r. o godz. 4:28, a tym samym rozpoczął się 24 godzinny okres rozliczeniowy. W podanym okresie kierowca odebrał 11 godzin i 49 minut odpoczynek.

W zakresie naruszenia z lp.5.7 dotyczącego kierowcy M.B. skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami organu, że kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 40 minut nieprzerwalnego odpoczynku, tj. od godziny 03:08 dnia [...].08.2021r. do godziny 11:48 dnia [...].08.202 Ir. Wyjaśniła, że kierowca przerwał odpoczynek dzienny wjazdem na prom trwającym i jej zdaniem organ błędnie zinterpretował naruszenie (załączyła wykres tygodniowy). Podobnie co do kierowcy M.C.. Według skarżącej w okresie od [...].09.2021r. do [...].09.2021 r. kierowca odebrał 11 godzin i 2 minuty odpoczynku, a nie jak organ podaje 8 godzin i 54 minuty, bo przerwał odpoczynek dzienny wjazdem i zjazdem z promu. Naruszenia związane z przeprawą promową w/w powstały w wyniku nieprawidłowego zaznaczenia przez kierowców zakończenie dnia pracy tzn. kierowcy na tachografle nie w tym czasie w którym powinni wcisnąć zakończenie dnia pracy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiot tak rozumianej skargi stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] uchylająca decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] o nałożeniu na D.A. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą PHU D.A. kary pieniężnej w wysokości 11.750 zł i nakładająca karę pieniężną w kwocie 11.000 zł.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż nie budziło wątpliwości na gruncie przedmiotowej sprawy przysługująca skarżącej Spółce legitymacja skargowa, mimo że adresatem zaskarżonej decyzji w I i II instancji jest D.A., a nie skarżąca Spółka. Z akt sprawy (k. 19-21 akt sądowych - odpis pełny KRS) wynika, iż Spółka w dniu [...] czerwca 2023 r. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym, a powstała ona z przekształcenia w trybie art. 584 1 Kodeks spółek handlowych (dalej jako k.s.h.) przedsiębiorcy tj. D.A.. Mimo, iż przekształcenie miało miejsce przed datą wydania przez organ II instancji decyzji, organ prawidłowo adresatem jej uczynił D.A., gdyż kontrola i stwierdzone w jej wyniku naruszenia, które stały się podstawą do wymierzenia kary pieniężnej, miały miejsce przed dokonaniem przekształcenia, kiedy to D.A. prowadziła własną działalność gospodarczą. Natomiast Spółka była uprawniona do wniesienia skargi na decyzję GITD z dnia [...] lipca 2023 r., gdyż zgodnie z art. 584 2 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego. Powyższe oznacza, iż spółce przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. i w związku z tym prawo do wniesienia skargi do tutejszego Sądu na w/w decyzję.

Przechodząc do oceny merytorycznej rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia kary pieniężnej za naruszenia w transporcie drogowym stwierdzone w wyniku przeprowadzonej u D.A. (prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego), dotyczącej m.in. przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., organ stwierdził szereg wskazanych w zaskarżonej decyzji naruszeń przepisów u.t.d., związanych z wykonywaniem przewozów drogowych szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji GITD. Kontrola rozpoczęta została [...] stycznia 2022 r. i zakończona [...] lutego 2022 r., a obejmowała okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] stycznia 2022 r., w tym odnośnie czasu pracy kierowców za okres od [...] sierpnia 2021 r. do [...] października 2021 r. (k. 115 akt administracyjnych). Z kontroli tej sporządzony został protokół z dnia [...] lutego 2022 r., w którym wskazano na dostrzeżone naruszenia, a dodatkowo potem organ w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. (k.89 akt administracyjnych) zawiadomił o rozszerzeniu stwierdzonych naruszeń. Dodać jedynie należy, iż skarżąca złożyła do organu zastrzeżenia dotyczące niektórych ustaleń kontroli (pismo z dnia [...] lutego 2022 r. – k. 98 akt administracyjnych).

Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż przeprowadzona przez organ kontrola przeprowadzona została z zachowaniem wymogów określonych przepisami ustawy, a sporządzony z niej protokół nie budzi zastrzeżeń Sądu. Skarżąca została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, stosownie do przepisu art. 48 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Podkreślenia także wymaga, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym i zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Zasadą jest przy tym, że datą końcową przedstawiania przez kontrolowanego jakichkolwiek dokumentów w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy jest dzień zakończenia kontroli. Dlatego późniejsze próby uzupełnienia materiału dowodowego przez kontrolowanego nie sanują jego zaniedbań z okresu prowadzonej kontroli, kiedy zobowiązany był do przedstawienia wszystkich żądanych przez kontrolującego dokumentów.

Konsekwencją stwierdzonych w w/w trybie przez organy naruszeń było nałożenie na D.A. kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., który przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Przy czym w myśl art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (w przypadku skarżącej było to 17 kierowców – k. 115). kary te zostały określone w załączniku nr 3 do u.t.d. w sposób sztywny, zaś organy Inspekcji Transportu Drogowego są związane tymi regulacjami i nie mają możliwości miarkowania tych kar, czy też stosowania jakichkolwiek tolerancji.

Wskazać należy, iż stanowiący podstawę wymierzenia stronie kary pieniężnej art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. m.in. wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II GSK 2460/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla ustalenia tejże odpowiedzialności wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyroki NSA z 23 listopada 2018 r., II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., II GSK 2096/17). Nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a jej istotą jest wyegzekwowanie respektowania nakazów i zakazów dotyczących przewozów drogowych (por. m.in. wyroki NSA z 28 czerwca 2022 r., II GSK 1703/18 oraz z 10 października 2019 r., II GSK 3116/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę uznaną przez ustawodawcę za szczególnie istotną.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność ponosi zawsze to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (wyrok NSA z 24 czerwca 2022 r., II GSK 219/19).

Ustawodawca umożliwił wprawdzie obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. Jednakże w zaskarżonej decyzji GITD prawidłowo ocenił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do zastosowania powyższych przepisów, zwłaszcza że okoliczności objęte ich hipotezą powinien udowodnić przewoźnik, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów.

Stwierdzone przez organ naruszenia znajdują odzwierciedlenie w szczegółowo zebranym, obszernym materiale dowodowym. W ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń ustalony przez organ stan faktyczny i prawny w sprawie. Przy czym zauważyć należy, iż objęta skargą decyzji GITD jest decyzją uchylająca decyzję organu I instancji i orzekającą ponownie w przedmiocie kary tj. obniżona została wysokość wymierzonej kary. Jak wyjaśnił organ wymierzenie kary w niższej wysokości było wynikiem interpretacji przepisów prawa związanej z wyrokiem NSA z dnia 24 listopada 2011 r., II GSK 1753/21. W wyroku tym NSA orzekł, iż kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do u.t.d. Wobec błędnego naliczenia kar przez organ I instancji poprzez zakwalifikowanie naruszenia do więcej niż jednej pozycji, GITD ponownie ustalił wysokość kar za poszczególne naruszenia tj. z lp. 5.5, 5.6, i 5.7 zał. nr 3 do u.t.d., ograniczając przyporządkowanie jednej stawki kary do jednego naruszenia, co spowodowało obniżenie łącznie wymierzonej kary do kwoty 11.000 zł. Sąd uznał uchylenie przez GITD decyzji organu I instancji ze wskazanych względów za prawidłowe. Stanowisko wyrażone w w/w wyroku NSA zostało podzielone także w innych wyrokach NSA: z dnia 22 lutego 2023 r., II GSK 965/22, z dnia 18 listopada 2022 r., II GSK 312/21 i inne).

Zauważyć należy, iż treść będącej przedmiotem rozpoznania skargi wskazuje, iż skarżąca zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji, jednocześnie jednak zakwestionowała nałożenie kary jedynie co do wybranych naruszeń, w pozostałej części nie kwestionując zaskarżonej decyzji i nałożonych kar za poszczególne naruszenia. Skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń co do wymienionych w decyzji naruszeń z l.p. 1.5, 5.2, 5.9, 5.10, 5.11. Ponieważ elementy zaskarżonej decyzji, których skarżąca nie kwestionowała, nie budzą zastrzeżeń Sądu co do prawidłowości stwierdzonych naruszeń, zastosowanych przepisów prawa i ustalonej wysokości kary pieniężnej, za uzasadnione uznać należało dokonanie w dalszej części uzasadnienia wyroku szczegółowego odniesienia się do elementów decyzji przez skarżącą zakwestionowanych.

Skarżąca Spółka zarzuciła skarżonemu organowi błędne wyliczenie kary za naruszenia z lp. 5.6 zał. Nr 3 do u.t.d. w pkt 5, str. 11 decyzji, gdyż zamiast 200 zł kara powinna wynosić 100 zł. W w/w punkcie decyzji organ II instancji ustalił, iż kierowca A.W. w okresie [...] października 2021 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut i podał, że kara za to wynosi 200 zł, choć wcześniej przytoczył treść lp. 5.6 zał. Nr 3 do u.t.d. podając, że za kara za skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny wynosi 100 zł. W tym zakresie Sąd uznał zarzut skargi za uzasadniony, gdyż jak słusznie zwróciła uwagę skarżąca, w opisanym przypadku kara za w/w naruszenie zgodnie z lp. 5.6. zał nr 3 do u.t.d. wynosi 100 zł, a zatem kara określona przez GITD została określona nieprawidłowo tj. została zawyżona o 100 zł, co stanowi naruszenie cyt. lp. 5.6. zał nr 3 do u.t.d.

Natomiast dodatkowo Sąd, działając w oparciu o treść art. 134 p.p.s.a., z urzędu dostrzegł, iż odnośnie naruszeń z lp. 5.6 zał nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy błędnie określił łącznie karę na kwotę 1300 zł, zamiast prawidłowo 1100 zł. Nawet jeżeli zliczy się kary cząstkowe z pkt 1 do 5 to łącznie kara wynosiłaby 1200 zł (nawet po uwzględnieniu błędnie naliczonej przez organ kary 200 zł zamiast należnych 100 zł). Oznacza to, że GITD nieprawidłowo tj. bez podstawy prawnej i uzasadnienia, doliczył dodatkowo 100 zł kary.

Powyższe zadecydowało o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, jako określającej w sposób nieprawidłowy wysokość wymierzonej w decyzji kary, nie znajdujący odzwierciedlenia w przepisach prawa. Przy czym powyższej nieprawidłowości nie można było jednak uznać za błąd rachunkowy skoro suma kary zarówno liczbowo, jak i słownie określona została na kwotę 1.300 zł, co nie odpowiada stwierdzonym przez organy naruszeniom i odpowiadającym tym naruszeniom określonym karom. Do tego ostatecznie łączna kara wymierzona w treści zaskarżonej decyzji to kwot 11.000 zł, podczas gdy powinna wynosić ona 10.800 zł.

Natomiast za nieuzasadnione Sąd uznał pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Co do błędnego określenia kary w kwocie 200 zł zamiast 100 zł za naruszenie dotyczące lp. 5.5 zał nr 3 do u.t.d. (str. 8 decyzji pkt 2) polegającego na skróceniu przez kierowcę R.G. dziennego czasu odpoczynku o 8 minut, Sąd zwraca uwagę, iż w istocie powyższe wskazuje na dopuszczenie się przez organ odwoławczy omyłki w w/w zakresie, gdyż ostatecznie suma w zakresie naruszeń z lp. 5.5. zał. nr 3 do u.t.d. została prawidłowo określona na łączną kwotę 1950 zł, czyli uwzględniającym w istocie karę za naruszenie w/w kierowcy w 100 zł a nie 200 zł. Z powyższych względów stwierdzić należy, iż w opisanym zakresie organ odwoławczy nie dopuścił się więc naruszenia.

Sąd nie uwzględnił także zarzutów skargi odnoszących się do błędnego stwierdzenia przez organy naruszenia z lp. 5.6 zał. Nr 3 do u.t.d. dotyczącego skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowców J.R. i K.J.. Wymogi określające dzienny czas odpoczynku kierowcy określa art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, a wysokość katy określa lp. 5.6 zał nr 3 do u.t.d. W myśl art. 8 ust. 1 w/w rozporządzenia kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku (ust. 2). Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 3). Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku (ust. 4). Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin (ust. 5). Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin (ust. 7). Regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz dowolny tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejsze skrócone tygodniowe okresy odpoczynku nie mogą być wykorzystywane w pojeździe. Muszą one być wykorzystane w odpowiednim dla każdej płci miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednią infrastrukturę noclegową i sanitarną (ust. 8).

Analiza danych cyfrowych dokonana przez organ wykazała, że kierowca K.J. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 20:38 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 19 minut, tj. od godz. 13:19 dnia [...] października 2021 r. do godz. 20:38 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 41 minut. Natomiast kierowca J.R. w dniu [...] października 2021 r. o godz. 23:02 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 23 minuty, tj. od godz. 16:39 dnia [...] października 2021 r. do godz. 23:02 dnia [...] października 2021 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 37 minut.

Dokonane przez organ ustalenia znajdują potwierdzenie w załączonym do akt materiale dowodowym (k.301 akt administracyjnych). Przy czym skarżąca podniosła, podobnie jak wcześniej w odwołaniu, że kierowca K.J. błędnie operował selektorem, i w istocie czas wypoczynku nie naruszał przepisów. Organ odwoławczy wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że bezspornie [...] października 2021 r. o godz. 20.38 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy w czasie którego powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach co najmniej 3 i 9 godzin, czyli do 13:19 dnia [...] października 2021 r. Tymczasem skarżąca dopiero w skardze zakwestionowała, ze 24-godzinny okres rozliczeniowy rozpoczął się [...] października 2021 r. o 03.01. Powyższego nie mogą potwierdzać przygotowane przez skarżącą wykresy, zawierające modyfikacje, nie załączone w toku postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ potwierdza w prawidłowość nałożonej w w/w zakresie kary. Dodatkowo zauważyć należy, iż omyłkowe przełączenie selektora, na które powołała się skarżąca, nie zostało w żaden sposób odnotowane, brak wyjaśnienia kierowcy i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Także wyjaśnienia w w/w zakresie nie znalazły odzwierciedlenia w wyjaśnieniach po doręczeniu przez organ protokołu kontroli stronie. W istocie konieczność odmiennego wyliczenia czasu odpoczynku nie znajduje uzasadnienia.

Podobnie odnośnie kierowcy J.R. co do którego kontrola wykazała naruszenie w postaci skrócenia dziennego czasu odpoczynku o 2 godziny i 37 minut w okresie [...] do [...] października 2021 r. (k.326 akt administracyjnych) i organ stosownie do lp. 5.6 zał nr 3 do u.t.d. wymierzył karę 350 zł. Skarżąca podniosła, podobnie jak wcześniej w odwołaniu, że kierowca błędnie zakończył dzienny okres prowadzenia pojazdu. Jak słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kierowca mimo błędu, na który wskazała skarżąca, nie sporządził wydruku, nie były złożone wyjaśnienia. Zatem brak podstaw do uznania stanowiska organu za nieprawidłowe.

Za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty skargi dotyczące naruszeń z lp. 5.7 zał nr 3 do u.t.d. czyli skrócenia dziennego czasu odpoczynku w przypadku kierowców M.B. (w okresie [...] sierpnia 2021 r.) i M.C. (w okresie [...] września 2021 r.). Skarżąca podniosła, iż przerwanie odpoczynku kierowców związane było z odprawą promową. Jednocześnie podniosła, iż w istocie kierowcy nieprawidłowo zaznaczyli zakończenie dnia pracy, stąd nałożona kara jest bezzasadna. Twierdzenia skarżącej co do błędnego zaznaczenia przez nich zakończenia dnia pracy nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy (brak wyjaśnień kierowców na wydrukach) i nie było podnoszone w toku kontroli ani w wyjaśnieniach do protokołu kontroli. Z powyższych względów brak podstaw do uznania stanowiska organu w w/w zakresie za błędne. Organ przy tym wskazała w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż za błędne zachowanie kierowców w opisanym zakresie odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca.

Sąd nie uwzględnił również zarzutów skargi co do naruszenia z lp. 6.3.17 zał. Nr 3 do u.t.d. polegającego na przekroczeniu przez przedsiębiorcę wynikającego z art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w zw. z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych, obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy M.S.. Organ, na podstawie okazanego przez przedsiębiorcę pliku z odczytu karty kierowcy, ustalił, iż dopuszczalny termin na wczytanie danych został przekroczony, gdyż pomiędzy odczytami [...] października a [...] listopada 2021 r. zarejestrowano 29 dni aktywności (k. 362 akt administracyjnych). Zdaniem skarżącej, podobnie jak w odwołaniu, organ błędnie nie uwzględnił, iż kierowca w tym okresie w dniach od [...] do [...] października 2021 r. miał ,,wolne", nie prowadził pojazdu, miał czas wolny. Jak słusznie wskazała w uzasadnieniu decyzji organ, dniami zarejestrowanej działalności są dni, które w myśl art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. powinny zostać zarejestrowane w sposób automatyczny na karcie kierowcy lub za pomocą wpisów manualnych, tj. okresy jazdy, innej pracy, gotowości, przerw lub odpoczynków. Okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności, czyli okresy, w których przebywał na urlopie wypoczynkowym, zwolnieniu chorobowym, nie są traktowane jako dni zarejestrowanej działalności i jako takie nie są wliczane do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy.

Stosownie do treści art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006: a) przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa; b) do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85; c) Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane.

Jak stanowi art. 1 pkt 3 lit. a i b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L z 2010 r. nr 168, str. 16), maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej oraz 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Oznacza to, że podmiot wykonujący przewóz naruszy powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, a danych z tachografu cyfrowego co najmniej raz na 90 dni. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo zatem organy uznały, że przedsiębiorca dopuścił się naruszeń określonych w Ip. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d., ponieważ nie dopełnił obowiązków w zakresie wczytywania wymaganych prawem danych.

Po pierwsze należy wskazać, iż twierdzenia skarżącej nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Według zestawień załączonych do akt w okresie od [...] października do [...] listopada 2021 r. kierowca miał 29 dni aktywności. Sąd zwraca uwagę, iż kontrolowany przedsiębiorca w tym zakresie w toku kontroli został przez organ poproszony o wyjaśnienia i podano, że w tym okresie kierowca nie miał urlopu, ani nie przebywał na zwolnieniu lekarskim (k. 356 akt administracyjnych). Natomiast w wyjaśnieniach do protokołu kontroli skarżąca podała wówczas jedynie, iż w/w ,,kierowca nie kierował pojazdem w okresie [...]-[...].10.21". Powyższe nie wskazuje, aby kierowca korzystał wówczas z urlopu lub zwolnienia lekarskiego, a jednocześnie skarżąca jedynie lakonicznie podała, że miał ,,wolne". Z kolei w skardze skarżąca podała, iż udzieliła kierowcy w w/w okresie ,,wolnego" bez sprecyzowania o jakim charakterze, na czym to ono polegać w stosunku do kierowcy zatrudnionego na umowę o pracę. Dni zarejestrowane działalności to dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Dni niezarejestrowanej działalności to dni kiedy kierowca nie podlega obowiązkowi wczytywania danych i są to dni kiedy nie prowadzi i nie podlega odpoczynkowi, są m.in. urlopy, okresy zwolnienia lekarskiego. Powyższa wykładnia pozostaje w zgodzie z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010. Dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku, składają się na okresy, w których nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy (wyrok NSA z dnia 30 października 2017 r., II GSK 2932/17z dnia 12 grudnia 2018 r., II GSK 3987/16 oraz Alicja Renata Rychter, Obowiązek wczytywania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy – unijne rozporządzenie nr 561/2006, LEX 2016).

Wymaga zarazem podkreślenia, że zasadnie zwrócono uwagę w orzecznictwie, iż ciążący na organie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie zwalnia strony ze współdziałania z organem w ich wyjaśnieniu, zwłaszcza gdy przedstawienie dowodów potwierdzających jej twierdzenia leży w interesie strony i tylko z jej udziałem możliwe jest ich ewentualne pozyskanie. To przedsiębiorca prowadzi dokumentację działalności i to on - jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą - powinien posiadać pełną dokumentację związaną z tą działalnością. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej dysponując już określonym materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zebranego materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r, II GSK 756/16, CBOSA). W niniejszej sprawie powyższe oznacza, że o ile na organie ciążył obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez skarżącą przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu nie było możliwe przyjęcie twierdzeń zawartych w skardze za uzasadnione. W trakcie kontroli organ zwrócił się do strony o wyjaśnienie w w/w zakresie. Skarżąca natomiast, poza gołosłownym i lakonicznym stwierdzeniem, że kierowca miał dni wolne, nie przedstawiła dowodów, że w okresie w którym stwierdzono naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku wczytywania danych z kart kierowców miały miejsca dni nierejestrowanej działalności np. z powodu pobytu kierowcy na urlopie lub zwolnieniu lekarskim, czy też z powodu uszkodzenia, naprawy pojazdu (zob. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II GSK 1360/16). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zarzut skarżącej za nieuzasadniony. Organy prawidłowo uznały, iż dni [...] października 2021 r. to dni działalności (aktywności) i zasadnie oceniły powstałe naruszenie.

Błędne jest także stanowisko skarżącej wskazujące, że organ nie był uprawniony do analizy w powyższym zakresie, gdyż kontrola dotyczyła okresu od [...] sierpnia do [...] października 2021 r. Sąd zwraca uwagę, iż wskazany przez skarżącą okres dotyczył kontroli w zakresie czasu pracy kierowców, natomiast kontrola w pozostałym zakresie obejmowała okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] stycznia 2022 r., a obowiązek i stwierdzone przez organ naruszenie z lp. 6.3.17 zał nr 3 do u.t.d. dotyczyło nie czasu pracy kierowcy, ale obowiązku przedsiębiorcy polegającego na terminowym wczytywaniu danych z tachografów cyfrowych lub karty kierowcy. Stąd zarzut skargi uznać należało za nieuzasadniony.

Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut dotyczący naruszenia z lp. 6.3.8. zał. Nr 3 do u.t.d. polegającego na braku zarejestrowania przez kierowców w trzech przypadkach ([...] września, [...] października i [...] października 2021 r.) danych dotyczących symboli państwa rozpoczęcia dziennego okresu pracy. Obowiązek w tym zakresie wynika z treści art. 34, w tym ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. W myśl ust. 3 cyt. przepisu

Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b)jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

Stosownie zaś do art. 34 ust. 7 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Od dnia [...] lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał. Ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu. W przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia. Państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.

Z kolei rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej rozporządzenie nr 2016/403 - w załączniku I pkt 2 określa Grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf). Ustawodawca unijny w ww. rozporządzeniu podzielił naruszenia na trzy kategorie naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń bądź zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego. W przypadku naruszeń z załącznika I pkt 2 ww. rozporządzenia dotyczących tachografu, Tabela określa: Podstawę prawną naruszenia, Rodzaj naruszenia oraz Poziom przewinienia z podziałem na NN – najpoważniejsze naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie, PN – poważne naruszenie.

Skarżąca zwróciła w skardze uwagę na przypisaną do stwierdzonego w decyzji naruszenia, wg rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, podnosząc, że w zał nr 3 do u.t.d. brak rozróżnienia w tym zakresie co do naruszeń ujętych w art. 34 ust. 3 i ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, a jedynie przewidziano, że za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy przypisana jest kategoria BPN - według zał I pkt. 2 poz. 17 rozporządzenia nr 2016/403, podczas gdy w zał. I pkt 2 poz. 22 rozporządzenia nr 2016/403 za naruszenie w postaci niezarejestrowanych danych dotyczących symbolu państwa przypisana została kategoria PN.

Sąd uznał, iż określone przez organ naruszenie prawidłowo zostało przez organ zakwalifikowane wg lp. 6.3.8. zał. Nr 3 do u.t.d. jako związane z określonym w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014. Naruszeniem i nie budzi ono zastrzeżeń Sądu. Skarżąca nie kwestionowała stwierdzonego naruszenia. Dodać przy tym należy, iż rozróżnienie na jakie wskazała skarżąca w zał. I w pkt 2 rozporządzenia nr 2016/403 wprowadzone zostało dopiero w maju 2022 r., podczas gdy naruszenia ustalone przez organ, które skutkowały nałożeniem kary, powstały we wrześniu i październiku 2021 r., kiedy regulacja przywołana przez skarżącą (wprowadzająca naruszenie) nie obowiązywała i jedynie obowiązywał zał I pkt. 2 poz. 17 rozporządzenia nr 2016/403. Zatem zachowana została prawidłowa waga naruszenia wynikająca z przepisów prawa.

Ponadto w treści skargi skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej. Powyższy zarzut nie został jednak rozwinięty w uzasadnieniu skargi, pozostając bez wyjaśnienia w istocie dokładnie na czym w/w naruszenie miało polegać. Zdaniem Sądu brak podstaw do stwierdzenia na gruncie przedmiotowej sprawy, aby organy, w tym organ I instancji, działały bez podstawy prawnej. Przepisy będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji przytoczone zostały we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku, a przede wszystkim szczegółowo przytoczone były one w treści uzasadnienia decyzji. Wobec powyższego zarzut uznać należało za nieuzasadniony.

Sąd stwierdził także, wbrew zarzutom skargi, brak naruszenia przepisów k.p.a. Sprawa została przez organy wyjaśniona co do istoty, prawidłowo zebrany został materiał dowodowy (na co wskazują załączone do akt sądowych akta administracyjne), następnie został on przez organy prawidłowo oceniony i organ odwoławczy prawidłowo także (poza wskazanym wcześniej przez Sąd uchybieniem) zastosował przepisy prawa materialnego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i zawiera ustosunkowanie się przez organ odwoławczy do zastrzeżeń i zarzutów strony odwołującej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd zasądził koszty postępowania sądowego w kwocie 400 zł (pkt II sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie, mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a., uwzględnić ocenę prawną i wskazania Sądu przytoczone powyżej co do nieprawidłowego określenia wysokości kary wymierzonej skarżącej i określić ją na nowo w kwocie niższej o 200 zł.

-----------------------

#

2