Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 379/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 21, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. d), pkt 5 lkit. d i g, art. 16 ust. 2 pkt 2, art. 23
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. W. na decyzję Rektora A w G. z dnia 11 maja 2012 r. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dziekana z dnia 24 marca 2012 r., 2/ zasądza od Rektora A w G. na rzecz skarżącej E. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E. W., reprezentowana przez pełnomocnika S. W., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Rektora Wyższej Szkoły "A" w G. z dnia 11 maja 2012r.

W skardze skarżąca wniosła o: 1.uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji, 2. zobowiązanie władz WS "A" w G. do wydania programu studiów zgodnie z wnioskiem złożonym do Dziekana Wydziału Studiów Europejskich z dnia 24 marca 2012r., 3. zobowiązanie organu dyscyplinarnego uczelni do ukarania pracowników , którzy odmówili dostępu do informacji publicznej, wbrew ciążącemu na nich prawu, 4. orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania.

Na mocy ww. decyzji Rektor WS "A" w G. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Studiów Europejskich z dnia 24 marca 2012r. odmawiającą E. W., wydania programu studiów pierwszego stopnia na kierunku Administracja.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 66 ust. 1, ust.2 pkt 3 i ust. 5, art. 70 ust. 2, art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. u nr 164z 2005 zez m.), § 11 ust.2 pkt 2,§ par. 15 ust.1 i § 16 pkt 1 Statutu WS "A" zatwierdzonego decyzją MNiSW z dnia 8 lutego 2010r.(tekst jednolity ustalony na mocy decyzji Założyciela z dnia 26 marca 2012r. w związku z § 56 ust. 1 Regulaminu Studiów WS "A", zatwierdzonego przez MNiSW na mocy decyzji z dnia 9 maja 2011r. oraz art. 138 § 1 ust. 1 kpa.

W uzasadnieniu decyzji Rektor wskazał, że po rozpatrzeniu odwołania stwierdził brak podstaw merytorycznych i prawnych do uwzględnienia odwołania i zmiany zaskarżonej decyzji. Wskazano, że Dziekan słusznie orzekł iż wniosek o wydanie programu studiów nie może zostać uwzględniony, ponieważ dokument ten objęty jest ochroną praw autorskich i nie podlega publikacji.

W skardze skarżąca podniosła, że decyzja Rektora narusza art. 2 ust.1, art. 5 ust. 2 i 3 oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, przez bezpodstawną odmowę dostępu do informacji publicznej oraz brak oznaczenia w decyzji podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji, art. 4 pkt 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994r. (tj. Dz. U. z 2006r., nr 90, poz. 631) przez bezpodstawne odwoływanie się do regulacji o ochronie praw autorskich. Zarzucono również, że decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji normy prawnej.

Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że w dniu 24 marca 2012r. złożyła do Dziekana Wydziału Studiów Europejskich WS "A" w G. wniosek o udostępnienie zatwierdzonego programu studiów dla kierunku administracja publiczna, który obowiązywał w chwili podjęcia nauki przez skarżącą w roku akademickim 2010/ 2011. Dokumentacja nie została wydana przez Dziekan Wydziału. W wyniku odwołania Rektor wydał zaskarżoną decyzję, którą skarżąca otrzymała w dniu 19 maja 2012r. Skarżąca podniosła, że odwołanie się do przepisów o ochronie praw autorskich nie ma zastosowania do przedmiotowej dokumentacji, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, urzędowe dokumenty nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego. Zgodnie z przepisem art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27 lipca 2005r. program studiów jest wprowadzany na podstawie uchwał rady podstawowej jednostki organizacyjnej. Skarżąca powołała się również na interpretację pojęcia programu studiów, udzieloną przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w opinii którego udostępnienie programu studiów jest czynnością materialno-techniczną i brak jest uzasadnienia dla odmowy wydania programu nauczania. W powołanej interpretacji podano, że w związku ze wzrastającą mobilnością studentów wydawanie programów nauczania jest praktyką często stosowaną w uczelniach.

Skarżąca powołując się na powyższe wskazała, że za uzasadnione należy uznać zobowiązanie organu dyscyplinarnego uczelni do ukarania pracowników, którzy wbrew ciążącemu na nich obowiązkowi odmówili dostępu do informacji publicznej, na podstawie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Rektor WS "A" w G. wniósł o odrzucenie skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiot skargi z dnia 25 maja 2012r. jest tożsamy ze skargą w niesioną do WSA z dnia 14 maja 2012r. Sprawa jest więc w toku postępowania sądowego, a wiec skarga powinna ulec odrzuceniu (art. 58 § 1 p.4 p.s.a.).

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Rektor podał, że w ustawowym 30 dniowym terminie rozpoznał odwołanie skarżącej i utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału dotyczącą odmowy wydania skarżącej programu studiów obowiązującego w 2010r., wskazując że na podstawie art. 70 ust. 2 i art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27 lipca 2005r. przed organami uczelni obowiązuje dwuinstancyjny tryb postępowania administracyjnego.

Wyższa Szkoła "A" w G. jest uczelnią niepubliczną i nie wykonuje zadań publicznych. Uczelnię powołały osoby fizyczne w oparciu wyłącznie o fundusze prywatne. Uczelnia wykonuje usługi edukacyjne na rzecz osób prywatnych za pełną odpłatnością i nie są one finansowane z funduszu Skarbu Państwa lub samorządów. Uczelnia nie wykonuje zadań publicznych w sprawach publicznych. Uczelnia prywatna nie ma obowiązku zapewnienia powszechnej dostępności do usług edukacyjnych, bezpłatnych i nie wykonuje zadań publicznych i nie posiada informacji o charakterze publicznym. Z powyższych przyczyn, zdaniem Rektora, w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej-lecz obowiązuje tryb przepisów szczególnych przewidzianych w ustawie o szkolnictwie wyższym, regulaminie studiów i kpa i z tych przyczyn nie jest on zobowiązany do udostępnienia informacji skarżącej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponadto programy studiów (kształcenia) są dziełami autorskimi nauczycieli akademickich prowadzących zajęcia (wykłady, ćwiczenia, seminaria) z przedmiotów objętych planem studiów, wraz z ustalonymi dla tych przedmiotów punktami ECTS oraz tzw. sylabusami(art. 164 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Programy nauczania są uchwalane przez Radę Wydziału i są obowiązujące dla realizacji toku kształcenia na danym Wydziale. Jako dzieła autorskie nie podlegają publikacji i udostępnianiu.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Rektor wskazał również, że chybione są wywody skargi określające programy kształcenia, jako dokumenty urzędowe. Obowiązują one w uczelni i opracowane zostają tylko na potrzeby nauczania na konkretnym kierunku studiów na Wydziale. Są to opracowania autorskie prowadzących nauczanie nauczycieli akademickich z poszczególnych przedmiotów i obowiązujących na dany rok akademicki. Student natomiast w ramach tzw. planu studiów na każdym roku (i semestrze) otrzymuje szczegółowy opis nazw przedmiotów, godzin zajęć i terminów, egzaminów (ewentualnie zaliczeń) i osób wykładowców. Obowiązek taki wynika z regulaminu studiów. Regulamin WS "A" nakłada obowiązek podania do wiadomości studentów określonego przez dziekanów i zatwierdzonego przez Rektora szczegółowego planu studiów – na 7 dni przed rozpoczęciem semestru lub roku akademickiego. Skarżąca więc na potrzeby studenta dysponuje wiedzą wystarczającą dla orientacji co studiuje (jakie przedmioty, według planów obowiązujących, ilości godzin). Może również na potrzeby własne notować treść zajęć podczas wykładów. oraz ma pełny dostęp do nauczycieli, jak i władz uczelni.

Odnosząc się do treści pisma Ministerstwa Nauki (maila) podniesiono, że odnosi się on do uczelni publicznej, nadto przedmiotem informacji, o której mowa w mailu są zaświadczenia a nie programy nauczania, których domaga się skarżąca.

W piśmie z dnia 20 lipca 2012 roku skarżąca odnosząc się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje stanowisko, że również podmioty niepubliczne, w tym szkoły niepubliczne, mogą być powołane do wykonywania zadań publicznych. Uczelnia niepubliczna, jak podniesiono, nie będąc organem administracji publicznej, jest jednostką , która powołana została do wykonywania zadań publicznych.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Niespornym jest, że w dniu 24 marca 2012r. skarżącą zwróciła się do Dziekana Wydziału Studiów Europejskich Wyższej Szkoły "A" w G. o wydanie programu studiów pierwszego stopnia dla Wydziału Europeistyki na kierunku Administracja, specjalność Administracja Publiczna (ustalonego dla studentów rozpoczynających naukę w 2010r. na Wydziale Administracji). Po odmowie wydania programu przez Dziekana Wydziału, skarżąca wniosła odwołanie do Rektora podając, że żądana informacja jest informacją publiczną. Brak udzielenia tej informacji narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej( art. 2 ust1 i 2 art. 13 ust. 1 ustawy). Nadto w odwołaniu podniesiono, że uczelnia wyższa podlega obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej.

Przedmiotem skargi jest decyzja Rektora Wyższej Szkoły "A" w G. z dnia 11 maja 2012r. utrzymująca w mocy decyzję Dziekana dot. odmowy wydania programu studiów na kierunku Administracja publiczna ustalonego dla studentów rozpoczynających naukę w 2010r. na wydziale Administracji.

Art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.)- zw. dalej ustawą, stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270).

Zgodnie z art. 145 §1 ust. 1 Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, w pierwszej kolejności należało ocenić czy żądana informacja jest informacją publiczną.

W rozpoznawanej sprawie Rektor Wyższej Szkoły "A" w G. kwestionował obowiązek udzielenia żądanej informacji podnosząc, że w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej a WS "A" nie jest uczelnia publiczną i nie wykonuje zadań publicznych.

Powyższe stanowisko Rektora, w ocenie Sądu, jest błędne.

Zgodnie z ukształtowaną dotychczas linią orzeczniczą sądów administracyjnych, oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych nawet wtedy, gdy są one wykonywane przez szkoły niepubliczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 roku, sygn. akt I OSK 1630/11, Baza Orzeczeń Lex nr 1109517).

Dostęp do informacji publicznej stanowi prawo zagwarantowane już na poziomie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a katalog podmiotów zobowiązanych do realizacji tego prawa wymieniony został w jej art. 61. Podmiotami zobowiązanymi do udzielania informacji o swojej działalności są przede wszystkim organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego, a także inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. Stosownie do treści tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Wyliczenie to ma jedynie przykładowy charakter - wskazuje kategorie, których charakter jako informacji publicznej nie budzi wątpliwości; nie stanowi ono zatem podstawy do zawężającej interpretacji pojęcia informacji publicznej.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności podmioty, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym.

Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej, a w szczególności w zakresie w jaki podmioty te dysponują majątkiem publicznym.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. d, pkt 5 lit. d i g ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 - 5, majątku, którym dysponują (pkt 2); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d); danych publicznych - w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a); majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa

w lit. a - c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach oraz pomocy publicznej

(pkt 5 lit. d i g).

Wykonywanie zadań władzy publicznej połączone zostało w Konstytucji z jednoczesnym gospodarowaniem mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa. Natomiast wykonywanie zadań publicznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy dotyczyć będzie także zadań o charakterze niewładczym i nie łączących się z koniecznością dysponowania majątkiem publicznym. Użycie spójnika "lub" oznacza, że wykonywanie zadań publicznych przez osoby i jednostki organizacyjne może, ale nie musi być związane z dysponowaniem majątkiem publicznym. Zadania publiczne, to zadania, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych, przypisane państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie (przykładowo por. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005; St. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych, Problematyka prawna. PWN Warszawa 1994).

Reasumując uznać należy, że Wyższa Szkoła "A" w G. jest uczelnią , która mieści się w katalogu podmiotów wykonujących zadania publiczne w postaci oświaty i kształcenia, które jak to wyżej wskazano, nie muszą łączyć się z koniecznością dysponowania majątkiem publicznym. W konsekwencji na wniosek Uczelnia zobowiązana jest udostępnić dane będące informacją publiczną w zakresie określonym w cyt. przepisie art. 6ust. 1 ustawy.

Wniosek skarżącej dotyczył wydania programów studiów pierwszego stopnia wskazanych we wniosku z dnia 24 marca 2012r. Zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 2 ustawy o szkolnictwie wyższym plan studiów i program kształcenia uchwalany jest przez radę podstawowej jednostki organizacyjnej po zasięgnięciu opinii właściwego organu samorządu studenckiego, zgodnie z wytycznymi ustalonymi przez senat uczelni publicznej lub organ kolegialny uczelni niepublicznej. Obowiązujący program studiów (program kształcenia) na uczelni, na konkretnym kierunku studiów, w uczelni publicznej, jak i niepublicznej, służy realizacji celu publicznego, jakim jest edukacja i kształcenie. W wyroku NSA z dnia 15 2011r. sygn. akt I OSK 667/11 Sąd stwierdził, że "informacja publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu." Ważnym jest by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych. W rozpoznawanej sprawie programy kształcenia obowiązujące i wprowadzone w trybie powołanej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, na określonym kierunku studiów służą niewątpliwie do zrealizowania powierzonego prawem zadania publicznego i ich celem jest realizacja celu publicznego jakim jest kształcenie studentów.

W konsekwencji uznać należy, że żądanie przez skarżącą udostępnienia programu studiów opisanych we wniosku stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Takie stanowisko nie przesądza jeszcze o obowiązku udostępnienia przedmiotowej informacji (organ ma rozpatrzeć wniosek skarżącej bądź poprzez udzielenie informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie. Może też zażądać od skarżącej jego sprecyzowania). Jeśli więc zdaniem organu istnieją ustawowe przeszkody do udostępnienia informacji w określony sposób lub w określonej formie, bądź istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej, to organ zobligowany jest do załatwienia wniosku w formie procesowej decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów kpa.

Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie decyzja taka została wydana, lecz jej wydanie nastąpiło z naruszeniem zasad postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Za zasadny należy uznać zarzut skarżącej, że decyzja narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przy czym wyjaśnienie podstawy prawnej nie może zostać zastąpione przytoczeniem w sentencji decyzji przepisów prawa, w tym wewnętrznych regulacji obowiązujących na Uczelni (zatwierdzony Statut Regulamin studiów). W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja wymogów z art. 107 § 3 kpa nie spełnia albowiem nie zawiera zarówno uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego, tym bardziej że obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się do wszystkich żądań i zarzutów strony zwłaszcza zawartych w odwołaniu. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości decyzji oraz motywów rozstrzygnięcia. Takich wymogów nie spełnia uzasadnienie zawarte w decyzji zaskarżonej do sądu. Powyższej oceny nie może zmienić treść uzasadnienia odpowiedzi na skargę, w tym argumenty dotyczące udostępnienia skarżącej planu studiów, skoro argumentacja w niej zawarta nie stanowi uzasadnienia decyzji z dnia 11 maja 2012r. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżąca mogła zasadnie oczekiwać, że jej odwołanie rozpatrzone zostanie rzetelnie i wszechstronnie a podjęte rozstrzygnięcie zostanie w sposób przekonujący uzasadnione, zgodnie z zasadami postępowania wyrażonymi w art. 7-9 kpa (zasadą prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów i zasada udzielania informacji).

Ustawa w art. 16 ust. 2 pkt 2 zawiera niezbędne elementy uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w przypadku wydania decyzji odmownej. Nie zostały one zastosowane przez organ, z uwagi na twierdzenie, że nie jest podmiotem, który ma obowiązek takiej informacji udzielić.

Powyższe naruszenie zasad postępowania administracyjnego oznacza, że organy obu instancji wydały decyzje, które nie odpowiadają wymaganiom przywołanych przepisów procesowych.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zastosować się do wskazań zawartych w uzasadnieniu, z uwzględnieniem zasad postępowania i z uwzględnieniem zasad zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi, to z akt sprawy II SAB/Gd 45/12 wynika, że skarżąca ponownie w dniu 26 kwietnia 2012r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Rektora, zawierający między innymi wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie zatwierdzonego programu studiów dla kierunku Administracja, specjalność Administracja Publiczna dla studentów rozpoczynających naukę w roku akademickim 2010/2011. Zatem ww. wniosek w opisanym zakresie jest tożsamy z wnioskiem z dnia 24 marca 2012r., którego dotyczy rozpoznawana sprawa, skierowanym do Dziekana Wydziału. Jednakże wniosek z dnia 26 kwietnia 2012r. nie został dotychczas rozpoznany poprzez wydanie decyzji administracyjnej, nie zachodzi więc podstawa do odrzucenia skargi w niniejszej sprawie. Zarówno Dziekan Wydziału, jak i Rektor są uprawnieni do rozpoznania wniosku i ewentualnego udzielenia informacji publicznej. Natomiast ewentualne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie wniosku z dnia 26 kwietnia 2012r. winno być przez Rektora uwzględnione przy ewentualnym rozpatrywaniu odwołania od decyzji organu I instancji (w związku z rozpoznaniem wniosku z dnia 24 marca 2012r.).

Pozostałe wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie, tj. wniosek o ukaranie pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 23 ustawy i art. 38 kpa oraz wniosek o zobowiązanie Rektora do udostępnienia dokumentów. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji, w rozpatrywanej sprawie kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, i nie jest nie jest adresatem normy zawartej w art. 23 ustawy stanowiącym, że kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie udostępnia informacji publicznej podlega grzywny , karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od Rektora Wyższej Szkoły "A" w G. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.