Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 664/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1,
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 31 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na uchwałę Rady Miejskiej w J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Rada Miejska w J. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w J. w rejonie Domu Kultury, ograniczonego Al. J., ul. M., ul. K. i ul. K. W dniu 26 lipca 2011r. J.R. złożył w Urzędzie Miejskim w J. pismo skierowane do Przewodniczącego Rady Miasta w J., w którym, powołując się na naruszenie swojego interesu prawnego i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Miejską w J. do uchylenia ww. uchwały w żądanym przez siebie zakresie.

Rada Miejska w J. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, a w dniu 7 września 2011r. J.R. wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi, zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia

w sprawie. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60), wyjaśnił, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że skargę na uchwałę rady gminy, w trybie art. 101 u.s.g., należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego,

a jeżeli rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania.

J.R. składał już do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miejskiej

w J. z dnia [...] Nr [...] w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., poprzedzoną wniesieniem do Przewodniczącego Rady Miasta w J. wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] Z uwagi na przekroczenie terminu do wniesienia powyższej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, prawomocnym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011 r. sygn. II SA/Ke 304/11, odrzucił skargę (dowód: akta II SA/Ke 304/11).

W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że wezwanie skierowane do organu w dniu 26 lipca 2011 r., poprzedzające skargę złożoną w niniejszej sprawie, jest powtórnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dotyczącym tej samej uchwały. Bieg terminu do wniesienia skargi należy jednak liczyć od dnia pierwszego wezwania datowanego na 25 stycznia 2011 r. (złożonego w dniu [...]).

Ugruntowane stanowisko prezentowane przez sądy administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.g.n. traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby takie działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Ilekroć ustawodawca mówi w przepisach prawnych o środkach odwoławczych, ma na myśli prawo określonego podmiotu do jednokrotnego wniesienia danego środka od danego aktu administracyjnego. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako substytut środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne

z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Jeżeli skarga

z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu zostanie odrzucona, to ponowne wniesienie jej w tej samej sprawie byłoby podważeniem sensu istnienia rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w postanowieniach NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. OSA 2/02, z dnia 20 września 2006 r. sygn. II GSK 212/06, z dnia 26 lutego 2009 r. II OSK 264/09, z dnia 13 czerwca 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08 (wszystkie dostępne w internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż skarżący wyczerpał uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., a kolejne wezwane nie mogło wywołać skutku procesowego polegającego na przesunięciu początku biegu terminu do wniesienia skargi. Tym samym należy przyjąć, że termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę (w tym przypadku 60 dni) należy liczyć od daty złożenia pierwszego wezwania tj. od dnia [...], zatem niniejsza skarga została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.

W związku z powyższym należało stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.