Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 663/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 3, ust. 4 i 5, art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 15-16, par. 6, par. 12 ust. 1 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 maja 2015 r. znak: [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołania Z. Ś., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 11 lutego 2014 r. znak: [...] zatwierdzającą na podstawie art.51 ust.4 ustawy Prawo budowlane z 1994r. projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, realizowanego na działce nr ew. 207/1 w W., gm. P. i udzielającą S. Ś. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nakładającą na niego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Z uzasadnienia organu II instancji wynika, że na skutek interwencji Z. Ś. pracownicy PINB przeprowadzili w dniu 22 stycznia 2014 r. kontrolę na działce nr ew. 207/1 w W., gm. P., podczas której stwierdzono, że realizowany jest tam budynek w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty nr [...] z dnia 13 listopada 2011 r. Istotne odstępstwo polegało na zmianie usytuowania budynku poprzez jego przesunięcie w kierunku południowym (do drogi) o około 1,5 m oraz zmianie charakterystycznych parametrów realizowanego budynku poprzez wybudowanie od strony północnej w poziomie poddasza nad garażem dodatkowego pomieszczenia o wymiarach w rzucie około 5 x 5 m, nieprzewidzianego w projekcie.

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2014 r. PINB, działając m.in., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, nakazał S. Ś. wstrzymać roboty budowlane związane z budową ww. budynku. Decyzją z dnia 19 marca 2014 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył zaś na niego obowiązek przedłożenia do dnia 30 maja 2014 r. 3 egz. projektu budowanego zamiennego. Z kolei Starosta, decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r., uchylił na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego decyzję własną z dnia 13 listopada 2011 r.

W dniu 2 czerwca 2014 r. S. Ś. przedłożył w organie I instancji 4 egz. opracowania zatytułowanego: "projekt budowlany zamienny". W dniu 1 sierpnia 2014 r. przedłożył zaś 3 egz. projektu budowlanego zamiennego, poprawionego i uzupełnionego zgodnie z postanowieniem organu I instancji z dnia 21 lipca 2014 r. Decyzją z dnia 7 lipca 2014 r. PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny ww. budynku i udzielił S. Ś. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Na skutek odwołania wniesionego przez Z. Ś., WINB uchylił ww. decyzję z uwagi na naruszenie przepisów postępowania. Po umożliwieniu stronom zapoznania się z całością materiału dowodowego organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 11 lutego 2015 r.

W odwołaniu i pismach uzupełniających Z. Ś. zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa, art. 6 w zw. z art. 7, art. 8 i art. 28 Kpa, art. 107 § 3 Kpa oraz art. 51 ust. 4 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego. W szczególności podniosła, w toku całego postepowania administracyjnego, że przedmiotowy budynek będzie wykorzystywany nie tylko na cele mieszkaniowe, lecz także na cele związane z prowadzeniem przez inwestora firmy transportowej. Zakwestionowała deklarowany przez inwestora sposób użytkowania garażu i zażądała obniżenia wjazdu do niego, tak aby nie mógł tam wjeżdżać samochodami ciężarowymi("tirami").

Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, nie stwierdzając aby doszło do naruszenia przepisów postępowania. Przywołał treść art. 51 ust. 4 oraz art. 35 ust. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wyjaśnił, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wójta Gminy P. z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie warunków zabudowy. Z kolei projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). W sytuacji gdy nie zostały naruszone odległości, o których mowa w tych przepisach, nie ma podstaw prawnych do nakazania likwidacji otworów okiennych wykonanych w ścianie wschodniej garażu w sposób odmienny niż to przewidywał pierwotny projekt budowlany. Wszelkie kwestie związane z uciążliwością tych okien pozostają poza właściwością organów administracji publicznej i mogą być rozstrzygane przed sądami powszechnymi.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony projekt budowlany zamienny jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, został sprawdzony i oceniony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Organ II instancji wyjaśnił, że nie było podstaw prawnych do nakazania inwestorowi obniżenia wjazdu do garażu do takiej wysokości, aby niemożliwe było wjeżdżanie do tego garażu samochodami ciężarowymi. Wysokość wjazdu określona w projekcie zamiennym jest bowiem taka sama jak w projekcie pierwotnym (4,5 m). Inwestor nie dopuścił się więc w tym zakresie istotnego odstąpienia od pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego. Podstawą prawną do nakazu obniżenia wjazdu nie może być także decyzja Wójta Gminy P. nr [...] z dnia 23 października 2014 r. nakazująca inwestorowi przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działki poprzez zakaz parkowania na terenie tej działki samochodów ciężarowych. Decyzja powyższa zabezpiecza interesy skarżącej w ten sposób, że inwestor nie będzie mógł użytkować przedmiotowego budynku, w szczególności znajdującego się w nim garażu, inaczej niż na cele mieszkaniowe. Gdyby inwestor zaczął użytkować przedmiotowy obiekt na cele prowadzonej działalności gospodarczej, to skarżąca będzie mogła żądać wyegzekwowania decyzji z dnia 23 października 2014 r. w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organy nadzoru budowlanego nie mają natomiast podstaw do tego aby z góry zakładać złą wolę inwestora objawiającą się w użytkowaniu ww. obiektu w sposób odmienny od zadeklarowanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, Z. Ś. wniosła uchylenie decyzji WINB z dnia 15 maja 2015 r., podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.:

– art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez niewydanie decyzji nakazującej zaniechanie robót budowlanych lub rozbiórkę przedmiotowego obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, w sytuacji gdy inwestor decyzją z dnia 19 marca 2014 r. został zobowiązany do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego do dnia 30 maja 2014 r., a projekt przedłożył dopiero w dniu 2 czerwca 2014 r.;

– art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego sprzecznego z ustaleniami decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia 7 lipca 2011 r. o warunkach zabudowy w części dotyczącej gabarytów budynku – ilości kondygnacji (przekroczenia wysokości budynku liczonego od podstawy wjazdu do garażu) oraz w części dotyczącej wytwarzanych przez budynek immisji i innych uciążliwości;

– art. 7 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy związanych z wykorzystywaniem budynku jako garażu, miejsca remontów i konserwacji małych jednostek pływających oraz żagli; brak powołania biegłego szkutnika oraz żagielmistrza.

W uzasadnieniu skarżąca przyznała, że termin, o którym mowa w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem procesowym, to jednak dla jego przedłużenia konieczny jest wniosek strony (inwestora). Wyraziła ponadto obawę, że inwestor będzie wykorzystywał realizowany budynek z olbrzymim garażem do prowadzenia uciążliwej dla sąsiadów działalności w postaci bazy "ciężarówek". W takiej sytuacji ciężar udowodnienia nieprawidłowego wykorzystywania działki, czy też dochodzenia odszkodowań przed sądem cywilnym spadnie na skarżącą.

W kwestii niezgodności projektu zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy, skarżąca wskazała na naruszenie gabarytu projektowanego budynku poprzez wykonanie faktycznie trzech kondygnacji, przekroczenie wysokości budynku do okapu i kalenicy, niewyjaśnienie, o jakim rodzaju działalności mowa jest w pkt 10 projektu zamiennego, która to działalność "ma nie być wykonywana w nocy". W decyzji o warunkach zabudowy mowa jest o dwóch kondygnacjach nadziemnych, tymczasem projekt zamienny przedstawia cztery kondygnacje, z których tylko jedną można zdaniem skarżącej uznać za podziemną (choć i do niej doprowadzone jest światło dzienne). Kondygnacja druga jest już de facto kondygnacją nadziemną. Spadek nachylenia działki powoduje zaś, że w kierunku południowym przedmiotowy budynek przechodzi w obiekt czterokondygnacyjny.

Odnośnie do wysokości budynku, skarżąca wskazała, że stosownie do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, budynek powinien mieć wysokość do okapu do 7,5 m, a do kalenicy – do 12 m. Parametry te zdaniem skarżącej zostały zachowane tylko od strony północnej, natomiast od strony południowej, licząc od poziomu wjazdu do garażu, wysokość do okapu wynosi prawdopodobnie około 8 m, natomiast wysokość do kalenicy – około 13 m.

Skarżąca zarzuciła organowi brak ustaleń, w oparciu o opinie biegłego szkutnika lub żagielmistrza, odnośnie tego czy garaż w zaproponowanym kształcie będzie mógł pełnić rolę miejsca konserwacji żaglówek i żagli. Nie wyjaśniono, czy wprowadzanie do garażu jachtu z podniesionym masztem i rozpostartym dachem nie będzie stanowić zagrożenia dla osób przebywających na działce inwestora i działce skarżącej. Zdaniem skarżącej również konserwacja żaglówki i żagli niesie ze sobą zagrożenie immisjami.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że uchybienie terminu do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie skutkuje obligatoryjnym obowiązkiem wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, organ wyjaśnił, że zgodnie z projektem zamiennym budynek ma mieć wysokość, mierzoną zgodnie z § 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, do kalenicy – 9,34 m, a do okapu – 4,35 m od poziomu przy najniżej położonym wejściu do budynku. Wysokość budynku nie może być więc w niniejszej sprawie mierzona od wjazdu do garażu, usytuowanego w poziomie piwnicy. W kwestii opinii biegłego szkutnika oraz żagielmistrza organ stwierdził, że opinia taka nie miałaby żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca sama przy tym nie wskazała co taki dowód miałby wykazać i jaki miałoby to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W piśmie z dnia 10 września 2015 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżąca podniosła dodatkowo zarzut naruszenia § 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych poprzez nieprzyjęcie, że wysokość budynku powinna być mierzona od poziomu terenu przy wjeździe do garażu, a nadto § 3 pkt 17 ww. rozporządzenia, poprzez nieprzyjęcie, że przedmiotowy budynek posiada cztery kondygnacje i ani jednej podziemnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że inwestor dopuścił się istotnych odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia 13 listopada 2011 r., polegających na zmianie usytuowania budynku poprzez jego przesunięcie w kierunku południowym (do drogi) o około 1,5 m nie przekraczając przy tym obowiązującej linii zabudowy oraz zmianie charakterystycznych parametrów realizowanego budynku poprzez wybudowanie od strony północnej w poziomie poddasza nad garażem dodatkowego pomieszczenia o wymiarach w rzucie około 5 x 5 m, nieprzewidzianego w projekcie. W konsekwencji organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), regulujący tryb naprawczy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1 cyt. ustawy. Przepis ten przewiduje, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Postępowanie kończy decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 lub 5 Prawa budowlanego - po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Z przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika wprost, że do projektu budowlanego zastępczego odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące projektu budowlanego. Z kolei z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (art. 35 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3). Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie sprawdza więc, czy inwestor rzeczywiście zrealizuje obiekt budowlany, którego projekt przedstawił do zatwierdzenia, a jedynie dokonuje oceny, czy przedłożony projekt spełnia wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez niewydanie decyzji nakazującej zaniechanie robót budowlanych lub rozbiórkę przedmiotowego obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, podkreślić należy, że termin określony w art. 51 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy ma charakter procesowy. W związku z tym przyjąć należy, że na wniosek strony termin ten może być przedłużony, aby umożliwić stronie wykonanie nałożonych obowiązków, bądź przywrócony (art. 58 Kpa; por. wyroki NSA: z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2113/10; z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2496/11). Skarżąca z takim stanowiskiem co do zasady się zgadza. Uważa więc, że z uwagi na brak inicjatywy inwestora (tj. brak wniosku o przedłużenie lub przywrócenie terminu), powinna być wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Nie zauważa jednak istotnej okoliczności dotyczącej tak rozumianego terminu, a mianowicie, że termin procesowy nie stanowi materialnoprawnego elementu rozstrzygnięcia. Upływ terminu zakreślonego przez organ nadzoru budowlanego nie powoduje, że wygasają obowiązki nałożone na inwestora przez organ i uprawnienie strony do wykonania nałożonych na nią obowiązków. Jeżeli więc inwestor uchybił wyznaczonemu wprawdzie przez organ terminowi, ale wykonał nałożony na niego obowiązek, w tej sprawie z małym opóźnieniem , bo projekt zamienny złożył 2 czerwca 2014r., to wówczas samo niedochowanie terminu procesowego z art. 51 ust. 1 pkt 3 nie może być samoistną podstawą do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 5. Skoro więc, obowiązek wykonania przez inwestora określonych czynności nie wygasa, to tym samym nadal ciąży na stronie, a więc w sytuacji gdy strona czyni mu zadość także po terminie, organ ma obowiązek uwzględnić tę okoliczność (por. wyroki NSA: z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OSK 993/12; z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. II OSK 991/13).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie liczby kondygnacji. W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że w projekcie zamiennym przedstawiono budynek o dwóch kondygnacjach nadziemnych, zgodnie z pkt 2 lit a ppkt 1 decyzji Wójta Gminy P. nr [..] z dnia 7 lipca 2011 r. o warunkach zabudowy. W myśl § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m (...). Pod pojęciem kondygnacji podziemnej należy zaś rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację (§ 3 pkt 17). Poziom terenu to z kolei przyjęta w projekcie rzędna terenu w danym miejscu działki budowlanej (§ 3 pkt 15).

Analiza części graficznej przedłożonego projektu zamiennego, w szczególności rys. A-8 (przekrój A-A), prowadzi do wniosku, że najniższa kondygnacja przedmiotowego budynku zagłębiona jest ze wszystkich stron całkowicie poniżej poziomu terenu, natomiast kondygnacja druga, licząc od dołu, zagłębiona jest więcej niż połowę w stosunku do poziomu terenu. Okoliczność, że w kondygnacji podziemnej pomieszczenia mają dostęp do światłą dziennego (od strony południowej) w żaden sposób nie przesądza o uznaniu ich za kondygnacje nadziemne. Decydują bowiem proporcje zagłębienia w stosunku do poziomu terenu. Teren, na którym są posadowione obie kondygnacje podziemne cechuje spadek i stąd inwestor miał możliwość zaprojektowania w nich otworów okiennych od strony frontu (k.30 projektu budowlanego zamiennego, egz.3 z czerwca 2014r.). Idąc tokiem rozumowania skarżącej poziom terenu należałoby w niniejszej sprawie ustalić na poziomie ław fundamentowych kondygnacji najniższej.

W świetle powyższego, również zarzut niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości budynku do okapu i kalenicy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 6 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Jak wynika z projektu budowlanego zamiennego z czerwca 2014 egz.3 , k.33 nr rysunku A-11 najniżej położonym wejściem do budynku w pierwszej kondygnacji nadziemnej jest wejście do planowanego budynku od strony północnej. W związku z tym prawidłowo organy nadzoru budowlanego od poziomu terenu przy tym wejściu ustaliły wysokość budynku i trafnie uznały, że wysokość ta nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Wysokość do kalenicy wynosi bowiem 9,34 m, a do okapu – 4,35 m i mieści się w ustaleniach wynikających z decyzji o warunkach zabudowy (odpowiednio 12 m i 7,5 m).

W pkt 10 części opisowej do projektu zagospodarowania działki istotnie zawarto stwierdzenie, że w porze nocnej w obiekcie nie będzie prowadzona działalność. Jednakże ze stwierdzenia tego nie można wysuwać wniosku, jakoby projekt zamienny przewidywał prowadzenie przez inwestora jakiejkolwiek działalności gospodarczej na tym obiekcie. O sposobie użytkowania przedmiotowego budynku przesądzają bowiem decyzja o warunkach zabudowy i decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny, gdzie wyraźnie stwierdzono, że chodzi o budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Dodatkowo Wójt Gminy P. wydał w dniu 23 października 2014 r., na podstawie art. 59 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), decyzję nr [...] (znak: [...]), z której wynika, że inwestor nie może parkować na terenie działki nr 207/1 samochodów ciężarowych.

Zatwierdzony projekt budowlany zamienny, jak wynika z projektu zagospodarowania terenu nie narusza także norm odległościowych wyznaczonych przepisami § 12 ust.1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odniesieniu do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność, że zaprojektowany garaż nie nadaje się do przechowywania żaglówki, to organ trafnie wskazał, że ustalenia w tym przedmiocie nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zamienny jest bowiem zgodny w przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co oznacza, że nawet gdyby przedmiotowy garaż nie spełniał warunków do przechowywania w nim żaglówki, to nie byłoby podstaw do odmowy zatwierdzenia przedłożonego projektu. Ocenie organów podlegał projekt budowlany z określoną w nim funkcją budynku, a nie hipotezy skarżącej o innych niż w projekcie budowlanym zamierzeniach inwestora. Inwestor, jako właściciel ma prawo rozporządzać swoim garażem w sposób dowolny, pod warunkiem, że nie będzie się to kłóciło z mieszkalną funkcją budynku. Podsumowując, że w sytuacji gdy inwestor spełnił obowiązek nałożony na niego decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a organ dokonał oceny projektu budowlanego zamiennego w zakresie w jakim o jakim mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zobligowany był do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 tej ustawy zatwierdzając przedłożony projekt budowlany zamienny, jednocześnie nakładając obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zatwierdzony projekt budowlany zamienny nie narusza w świetle powyższych ustaleń art.5 ust.1 pkt 9 zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 Ppsa.