Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 632/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 29 ust. 2 pkt 21,
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Elżbieta Polody po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lipca 2024 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2024 r., znak: [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako ‘’WINB "), po rozpatrzeniu zażalenia A. D. (dalej również jako ‘’inwestor" lub ’’skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej jako ‘’PINB") z dnia 29 maja 2024 r., nr [...] znak: [...]

Postanowienie WINB zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy.

W związku z petycją Stowarzyszenia [...] z 4 marca 2024 r. PINB wezwał M. D. i A. D. do złożenia wyjaśnień w związku z prowadzonymi inwestycjami, tj. budowa drogi asfaltowej na dz. nr [...], przesunięcie toru kolejowego na dz. na bocznicy kolejowej na dz. nr [...], budowa hali stanowiącej teren bazy pociągów na dz. nr [...], przebudowa mostku nad rzeką S. na dz. nr [...], ark. [...] obr. S..

Skarżąca złożyła wyjaśnienia w piśmie z 2 kwietnia 2024 r.

W piśmie z 21 marca 2024 r. Starosta S. przekazał informacje dotyczące powyższej inwestycji.

W dniu 10 maja 2024 r. i w dniu 20 maja 2024 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę w sprawie powyżej wskazanych robót.

Skarżąca w piśmie z dnia 17 maja 2024 r. złożyła wyjaśnienia do protokołu, wskazując między innymi, że wykonała utwardzenie działki a nie budowę drogi, przebudowa torowiska odbyła się zgodnie ze skutecznym zgłoszeniem, hala jest obiektem tymczasowym dla budowy węzła betoniarskiego, roboty na moście kolejowym na rz. S. wykonano zgodnie ze zgłoszeniem.

W dniu 21 maja 2024 r. do PINB wpłynęła informacja od Wojewody [...] o wniesionym odwołaniu od decyzji Starosty [...] z 21 marca 2024 r., znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę hali magazynowo- przemysłowej na terenie działki nr [...], [...].

Pismem z 28 maja 2024 r. PINB zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie legalności budowy hali magazynowo- przemysłowej w S., dz. nr [...] i [...] (odrębne postępowanie zostało wszczęte w sprawie budowy drogi).

PINB w dniu 31 maja 2024 r. wydał postanowienie nr [...] wstrzymujące A. D. prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie hali magazynowo- przemysłowej w S. na dz. nr ewid. [...] i [...] obr. S., w którym PINB poinformował również Skarżącą o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej.

Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniosła skarżąca.

Wydając wskazaną na wstępie decyzję WINB wskazał, iż Starosta [...] decyzją z dnia 21 marca 2024 r. odmówił Skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, która to decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 12 czerwca 2024 r. Ponadto organ wskazał, iż w aktach znajduje się kopia decyzji Starosty [...] o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia montażu hali magazynowej.

W dalszej części uzasadnienia WINB wskazał, iż nie podziela stanowiska inwestora, że przedmiotem postępowania jest obiekt tymczasowy. Konstrukcja obiektu, rozmiar, mocowanie do podłoża kotwami stalowymi w fundamencie przeczy tymczasowości obiektu. Podobnie o tymczasowości nie świadczy brak orynnowania czy obróbek blacharskich.

Organ wskazał, że PINB prawidłowo ustalił, że obiekt nie może stanowić zaplecza budowy węzła betoniarskiego na dz. nr [...], skoro usytuowany jest na innej działce niż inwestycyjna, tymczasem sformułowanie w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 21 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm. dalej: Prawo budowlane)obiekty pomocnicze nie wymagają pozwolenia, o ile są położone na terenie budowy, a przez teren budowy, zgodnie z art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego, należy rozumieć przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane, wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy.

WINB wyjaśnił, że organ I instancji przyjął prawidłową podstawę prawną do wydania swego postanowienia. Ponadto wskazał, że PINB prawidłowo wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, a także uczynił zadość obowiązkowi informacyjnemu, który został nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 48 ust 3 Prawa budowlanego.

Ponadto, w ocenie organu PINB prawidłowo zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego skierował zaskarżone postanowienie do inwestora, będącego jednocześnie współużytkownikiem wieczystym działek inwestycyjnych. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego (ust. 1). Koszty związane z wykonaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego (ust. 2).

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła A. D. zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 7 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji uznanie, iż istniejący obiekt tymczasowy stanowi halę magazynowo- przemysłową, którego budowę można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na to, że istniejący obiekt tymczasowy nie stanowi hali magazynowo - przemysłowej i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

- art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez uznanie na podstawie m.in. dokumentów kontrolnych (m.in. protokołu z kontroli), iż inwestor zrealizował budynek hali przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, podczas gdy kontrola została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy bowiem kontrolujący nie weszli na teren nieruchomości, a przedmiotową kontrolę przeprowadzali z nieruchomości sąsiednich wysuwając błędne wnioski m.in. to, iż główny szkielet nośny hali stanowią słupy metalowe, które są trwale połączone z gruntem;

2. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 2 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, iż:

- Skarżąca zrealizowała budynek hali przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, podczas gdy Skarżąca zrealizowała jedynie infrastrukturę towarzyszącą budowie podwójnego węzła betoniarskiego, o czym świadczy również Decyzja Starosty Powiatu [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 21 września 2020 r., nr decyzji: [...];

- infrastruktura towarzysząca (obiekt tymczasowy) nie została zrealizowana na terenie budowy węzła betoniarskiego, który miał być zrealizowany na działce nr [...], a zbudowano ją na działkach [...] podczas gdy działka niniejsza znajduje się w bliskiej odległości terenu budowy węzła betoniarskiego, a na jej terenie znajduje się konieczna infrastruktura, zasadnym więc było umiejscowienie obiektu tymczasowego na przedmiotowej działce.

Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Jednocześnie skarżąca wniosła o:

- przeprowadzenie dowodu z odpisu decyzji nr [...] z dnia 21 września 2020 roku, celem wykazania faktu i ustalenia tego, iż została wydana Decyzja przez Starostę Powiatu [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmująca budowę podwójnego węzła betoniarskiego z infrastrukturą towarzyszącą na terenie dziatki o nr ewid. [...], obręb S., gmina S.;

- zwrócenie się przez Sąd do Organów Nadzoru budowlanego w celu ustalenia faktów, że hala stanowiąca zaplecze budowy znajdowała się wcześniej na ul. [...] w P., a następnie została zdemontowana i przeniesiona na działkę Skarżącej, tym samym uznać należy, iż jest obiektem tymczasowym możliwym do zdemontowania i przeniesienia i nie stanowi zrealizowanej hali przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, o które Skarżąca wystąpiła;

- zwrócenie się przez Sąd do spółki X. sp. z o.o., prowadzącej działalność pod adresem: ul. [...], [...] P. , KRS: [...], dokonującej demontażu hali w celu ustalenia faktów, że hala stanowiąca zaplecze budowy znajdowała się wcześniej na ul. [...] w P., a następnie została zdemontowana przez pracowników przedmiotowej spółki i przeniesiona na działkę Skarżącej, tym samym uznać należy, iż jest obiektem tymczasowym możliwym do zdemontowania i przeniesienia i nie stanowi zrealizowanej hali przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, o które Skarżąca wystąpiła.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwijając zarzuty skargi podkreśliła, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem tymczasowym, który znajdował się wcześniej w innych miejscach. Skarżąca powołała się na liczne orzecznictwo w którym stwierdzono, iż "przykręcenie śrubami elementów konstrukcyjnych, tworzących szkielet garażu do betonowej płyty fundamentowej powoduje trwałe połączenie podwaliny obiektu z betonowym fundamentem". Ponadto Skarżąca wyjaśniła, iż zrealizowała jedynie infrastrukturę towarzyszącą budowie węzła betoniarskiego, o czym świadczy decyzja Starosty z dnia 21 września 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wstrzymującego roboty budowlane.

Podstawę materialnoprawną zapadłych w niniejszej sprawie postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725) - dalej: "Prawo budowlane".

Na gruncie prawa budowlanego obowiązuje generalna zasada wyrażona w art. 28, przewidująca, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31.

Mając to na uwadze stwierdzić trzeba, że warunkiem zainicjowania postępowania legalizacyjnego jest stan faktyczny konkretnej sprawy, z którego wynika, że inwestor pomimo obowiązku nie dokonał zgłoszenia bądź nie uzyskał pozwolenia na budowę obiektu, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej.

W tej sytuacji istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienie czy inwestycja prowadzona przez Skarżącą budowa hali wymagała uzyskania pozwolenia na budowę czy też stanowiła, jak oczekuje tego Skarżąca tymczasowy obiekt budowlany o którym mowa art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego czy też obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy (art. 29 ust. 2 pkt 21 Prawa budowlanego).

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym.

W ocenie Sądu przedmiotowej hali nie można kwalifikować jako tymczasowego obiektu budowlanego, ponieważ zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 P.b., takim obiektem jest "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe".

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie obiektu jest na tyle trwałe, żeby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5641/21, dostępny jw.). "Ocenę trwałości związania z gruntem należy rozważać nie tyle poprzez akcentowaną przez skarżącą możność łatwego przeniesienia obiektu, będącą pochodną jego szybkiego montażu/demontażu, ale poprzez powyższe cechy, co powoduje, że jeżeli przyjęte przy projektowaniu i wykonywaniu obiektu jego techniczne właściwości zapewniają jego trwałą stabilizację w miejscu zlokalizowania, to obiekt ten pozostaje obiektem budowlanym charakteryzującym się trwałym związaniem z gruntem" (tak NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1264/21, dostępny jw.). Wobec tego stwierdzenie trwałego połączenia z gruntem danych obiektów uniemożliwia przypisanie im cech właściwych tymczasowym obiektom budowlanym wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, co tym samym nie pozwala wyłączyć ich z zakresu przedmiotowego obiektów, których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W orzecznictwie na tle art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (definicja budynku) uznaje się, że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie w inne miejsce (por. wyroki NSA z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 3683/19, 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 125/19, 9 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 582/21, 26 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1312/18, 20 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 989/18 i 19 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 697/18 - orzeczenia dostępne jw.).

Sąd mając na uwadze powyższe podziela stanowisko organu, iż konstrukcja obiektu, rozmiar, mocowanie do podłoża kotwami stalowymi w fundamencie przeczy tymczasowości obiektu.

W tym miejscy wskazać, iż w trakcie kontroli pracownicy organu stwierdzili istnienie hali o wym. 18,4 m x 60,5 m. Hala jednokondygnacyjna, z konstrukcji stalowej, główny szkielet hali- słupy stalowe kotwione kotwami stalowymi w fundamencie. Obudowa hali z płyt warstwowych. Przez halę przebiegają dwa tory kolejowe, w ścianach szczytowych hali po dwie bramy wjazdowe, wewnątrz hali suwnica o udźwigu 8 t. Powyższe ustalenia organu znajdują potwierdzenie w obszernej dokumentacji fotograficznej załączonej do akt administracyjnych.

Analiza powyższych zdjęć nie pozwala na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie przedmiotowa hala nie jest trwale związana z gruntem.

W ocenie Sądu przedmiotowa hala ma cechy trwałego związania z gruntem, ponieważ obiekt jest stabilny i dzięki temu ma możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Podobnie zgodzić należy się z organem, iż o tymczasowości nie świadczy brak orynnowania czy obróbek blacharskich.

Odnosząc się do wniosków dowodowych mających na celu wykazanie, iż przedmiotowa hala znajdowała się w innym miejscu Sąd wskazuje, że powyższa okoliczność nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku w wyroku z dnia 06 czerwca 2017 r., sygn. akt: II OSK 2477/15 (LEX nr 2417990), iż "o tym czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania."

Na zasadzie art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zaznaczyć należy, że postępowanie dowodowe ma charakter wyjątku, jego zastosowanie musi być rozumiane zawężająco, celem zaś art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego w sprawie, lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest niezbędne, jeżeli bez tych dowodów nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości związanych z oceną prawidłowości ustalonego przez organy stanu faktycznego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd może zatem przeprowadzić dowód uzupełniający, gdy poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2015r. II OSK 23331/12 publ.: LEX nr 1754715).

Tym samym skoro dla kwalifikacji przedmiotowej hali nie mają znaczenia okoliczności, że stała ona poprzednio w innej lokalizacji, to tym samym wnioski dowodowe w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Natomiast odnośnie wniosku o przeprowadzenie dowodu z decyzji [...] wskazać należy, iż decyzja ta znajduje się w aktach administracyjnych, a Sąd odwoła się do niej w dalszej części uzasadnienia.

Podsumowując dotychczasową część rozważań podkreślić należy, iż konstrukcja obiektu, w tym jego gabaryty oraz zamontowanie suwnicy o udźwigu 8 ton, wymaga trwałego związania z gruntem to zaś prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Ponadto Sąd podziela również stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy (art. 29 ust. 2 pkt 21 Prawa budowlanego).

W przedmiotowej sprawie, co nie jest kwestionowane przez organ, Skarżąca uzyskała decyzję nr [...] z dnia 21 września 2020 r. wydaną przez Starostę Powiatu [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmująca budowę podwójnego węzła betoniarskiego z infrastrukturą towarzyszącą na terenie dziatki o nr ewid. [...], obręb S., gmina S..

Istotny w niniejszej sprawie jest fakt, iż przedmiotowe pozwolenie dotyczyło inwestycji na działce [...]. Natomiast przedmiotowa hala zrealizowana została na działce [...] i [...], a więc niewątpliwie nie na działce objętej decyzją nr [...].

Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko reprezentowane w orzecznictwie, iż obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych powinny być położone na terenie budowy i powinny być funkcjonalnie i czasowo powiązane z realizacją rzeczywiście wykonywanych robót budowlanych, prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Nawet samo umieszczenie w obiekcie materiałów budowlanych, bez ww. wyraźnego związku funkcjonalnego z prowadzoną budową, stwarzać może jedynie pozór legalnego wykorzystywania tego obiektu, zmierzający do ominięcia wymaganej reglamentacji prawnobudowlanej (patrz: wyrok NSA z 30 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1344/18).

Nie ulega wątpliwości, iż w świetle art. 29 ust. 2 pkt 21 Prawa budowlanego i jego jednoznacznego brzmienia obiekty pomocnicze aby być objęte dyspozycją powyższego przepisu muszą być położone na terenie budowy, a nie działkach sąsiednich. Przy czym Sąd dodatkowo wskazuje, iż przedmiotowe działki, co wynika z wydruku mapy na k. 180, nawet ze sobą nie graniczą.

Tym samym słusznie uznały organy, iż przedmiotowy obiekt nie może stanowić zaplecza budowy węzła betoniarskiego na dz. nr [...], skoro usytuowany jest na innej działce niż inwestycyjna.

Z tych też względów za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt Prawa budowlanego jaki i zarzut art. 7 w zw. z art. 77 § 2 oraz art. 80 k.p.a.

Wbrew stanowisku skarżącego zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i pozwalający na rozpoznania niniejszej sprawy, a ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności.

Odnosząc się zaś do zarzutu art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego uznanie na podstawie m.in. dokumentów kontrolnych (m.in. protokołu z kontroli), iż inwestor zrealizował budynek hali przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, podczas gdy kontrola została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy bowiem kontrolujący nie weszli na teren nieruchomości, wskazać należy, iż zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna z kontroli jednoznacznie wskazuje, że kontrolerzy weszli na teren nieruchomości i do środka przedmiotowej hali, co pozwoliło im na dokonanie szczegółowej oceny sposobu i materiałów wykonania przedmiotowego obiektu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.