Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2680/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. i P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 913/13 w sprawie ze skargi A. G. i P. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenia na realizację inwestycji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 913/13 oddalił skargę A. G. i P. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Starosta Mławski decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 11a, ust. 1, art. 11f, ust. 1, art. 12, ust. 1-6, art. 17, ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej: specustawa) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Powiatowego Zarządu Dróg w Mławie:

-zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie skrzyżowania drogi powiatowej Nr P4640W Bieżuń - Szreńsk - Mława (ul. Sienkiewicza) z drogą powiatową Nr P2383W (ul. Powstańców Styczniowych) na skrzyżowanie typu "małe rondo" w Mławie wraz z dojazdami: - ul. Sienkiewicza (droga pow. nr P4640W) na odcinku od km 29+552,06 do km 29+952,00; ul. Powstańców Styczniowych (droga pow. Nr P2383W) od km 0+000,00 do km 0+106,21 - kat. obiektu - IV, na działkach o numerach ewid.: [...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]),[...] w obrębie nr 10 Miasto Mława wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: przebudowę kanalizacji deszczowej, sanitarnej, gazowej, wodociągowej, linii telekomunikacyjnej, linii energetycznej, oświetlenia ulicznego, wg projektu budowlanego zamiennego opracowania indywidualnego,

-zatwierdził projekt podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji wg załączników dla: Powiatu Mławskiego - Zarządu Powiatu Mławskiego,

-nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11 g ust. 1 pkt 1 specustawy, po rozpatrzeniu odwołania A. G. i P. G. od decyzji Starosty Mławskiego z dnia [...] grudnia 2012 r.:

1. uchylił:

a) zapis w decyzji znajdujący się na stronie 1, w wierszu 5 - "art. 28", b) zapis znajdujący się na stronie 4, w wierszu 12 i 13 - "Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: [...] w obrąbie nr 10 Miasto Mława", c) zapis znajdujący się na stronie 1, w wierszu 5 - "art. 34 ust. 4", d) zapis znajdujący się na stronie 3, w wierszu 4 - "ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2011 r. nr 185, poz. 1243)", e) zapis znajdujący się na stronie 3, w wierszu 9 i 10 - "rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 47, poz. 281)",

2. rozstrzygnął sprawy objęte uchyloną częścią decyzji w następujący sposób:

a) odstąpił od zastosowania w podstawie prawnej wydania decyzji art. 28 - Prawa budowlanego, b) zgodnie z art. 11i ust 1 specustawy odstąpił od określenia obszaru oddziaływania obiektu, c) uwzględniając zapis art. 11f ust. 1 punkt 7 specustawy odstąpił od zastosowania art. 34 ust. 4 - Prawa budowlanego, d) w miejsce uchylonego zapisu w decyzji, określonego w punkcie 1, podpunkcie d) niniejszej decyzji, ustalił nowy zapis: Ustawa o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 21), e) w miejsce uchylonego określonego w punkcie 1, podpunkcie f) niniejszej decyzji, ustalił nowy zapis: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., Nr 10, poz.1031),

3. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Analizując poszczególne zapisy zaskarżonej decyzji, organ drugiej instancji stwierdził, że zawierają one pewne uchybienia, uznał jednak, iż uchybienia te mogą zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym. Odpowiadając na zarzuty odwołujących się dotyczące naruszenia art. 11f ust. 1 punkt 4 specustawy, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem Starosta Mławski określił w punkcie 4 swojej decyzji wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wskazał, że Starosta Mławski pełni w procesie rozpatrywanej inwestycji drogowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 20 lutego 2013 r. złożyli A. G. i P. G., zaskarżając pkt 3 tej decyzji tj. utrzymanie decyzji w mocy w części niezmienionej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy. Decyzja zawiera zastrzeżenie, iż wymagana inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej. Zastrzeżenie to w istocie jest spełnione. Działka bowiem nadal ma dostęp do drogi publicznej. Dostęp ten został jednak utrudniony, albowiem wymaga od osób korzystających z nieruchomości nr. ew. [...] zachowania szczególnej ostrożności przy wjeździe i wyjeździe z posesji skarżących. Sąd stwierdził, że rację ma organ wydający decyzję, iż nie ma możliwości nakazania zmiany projektowanej inwestycji, albowiem sposób zaprojektowania ronda i jego lokalizacja nie naruszają prawa, a wyboru rodzaju rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno – wykonawczych dokonuje inwestor. Stąd, propozycje dokonania zmian w przedłożonym projekcie nie mogą w postępowaniu przed organem wywrzeć zamierzonego skutku. Organ słusznie podkreśla, że wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest uprawniony do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego w oparciu o dokumentację przedłożoną przez wnioskodawcę.

Jak wskazał Sąd, projektowane rondo należy do rond tzw. małych, opisanych w § 75 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W prawie brak jest przepisu, który regulowałby kwestię obecności zjazdów z ronda – na rondzie. Sytuacja, jaka występuje w sprawie skarżących wynika z faktu, że rondo jest projektowane w miejscu, w którym już znajdują się zjazdy na posesję. Sytuacja taka z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest niewątpliwie niekorzystna i wymaga zachowania szczególnej ostrożności przez osoby włączające się do ruchu na rondzie, o czym stanowi art. 17 § 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1977 r. Prawo o ruchu drogowym. Powyższa sytuacja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza tego przepisu, albowiem przepis ten może naruszyć tylko uczestnik ruchu drogowego, na którego prawo nakłada obowiązek.

Skarżący podnoszą naruszenie § 77 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, powołany przepis nie może mieć zastosowania w sprawie, albowiem ma on zastosowanie na etapie projektowania i budowy zjazdu. W rozpoznawanej sprawie, zjazd na posesję już istnieje. Analiza, czy spełnia on wymagania wskazane w przepisie § 77 rozporządzenia jest niecelowa. Z tych samych przyczyn, nie jest zasadny zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia.

W dalszej kolejności skarżący podnoszą zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie ich możliwości zgłoszenia nowego dowodu uzupełniającego z wyjaśnień inżyniera J. K., autora "roboczej" propozycji rozwiązań projektowych, pozwalających na zapewnienie dla działki nr [...] bezpiecznego dostępu do drogi publicznej. W ocenie Sądu, przyjmując, że doszło do naruszenia prawa procesowego, albowiem pełnomocnik skarżących nie zdążył, wobec wydania decyzji, złożyć stosownego wniosku dowodowego, należy przyznać rację organowi, że powyższe naruszenie prawa nie jest istotne. Skarżący brali aktywnie udział w postępowaniu, przedłożyli propozycje zmian w projekcie ronda, które nie zostały przyjęte przez składającego wniosek o wydanie decyzji. Oznacza to, że kolejne propozycje składane organowi w tym przedmiocie są bez znaczenia. Organ bowiem wydaje decyzję w oparciu o projekt przedłożony przez inwestora. Nie ma, co wielokrotnie podkreślał, uprawnień, by dokonać samodzielnie zmiany w przedłożonym projekcie.

Wobec powyższego, Sąd stwierdził, iż w sprawie nie doszło do naruszenia zasad ogólnych z art. 7 k.p.a., ani art. 77 i 80 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był materiałem zebranym w sposób wyczerpujący, uniemożliwienie (z uwagi na zamknięcie postępowania) uzupełnienia opinii przez pełnomocnika skarżących nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został oceniony w sposób kompleksowy i racjonalny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.

Od powyższego wyroku A. G. i P. G. wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości.

1/ Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez przyjęcie, że nie istotnym w sprawie było pozbawienie skarżących możliwości udziału w postępowaniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie przez Starostę Mławskiego decyzji z dnia [...].12.2012 r. oraz pozbawienie możliwości zgłoszenia nowego wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyjaśnień inżyniera J. K. autora "roboczej" propozycji rozwiązań projektowych pozwalających na zapewnienie dla działki o nr ew. [...] zachowania bezpiecznego dostępu do drogi publicznej, tj. dowodu, który mógłby mieć wpływ na istotę sprawy,

b/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału dowodowego w sprawie i zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności w szczególności ustalenia czy i jaki wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego będzie mieć zaprojektowana przebudowa zjazdu na działkę skarżących.

2/ Na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a to:

a/ art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w związku z uznaniem, że dostęp do drogi publicznej prowadzący do naruszenia zasad bezpieczeństwa, odpowiada pojęciu "dostępu do drogi publicznej" w myśl art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

b/ art. 17 § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędzie w subsumpcji tj. przyjęciu, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie w/w normy prawnej, a w konsekwencji uznanie, że przyjęte rozwiązanie projektowe prowadzące do wymuszania pierwszeństwa na rondzie jest zgodne z prawem,

c/ § 77 w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędzie w subsumpcji tj. przyjęciu, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie w/w normy prawnej, a w konsekwencji uznanie, że projekt budowlany inwestycji drogowej odpowiada prawu a w szczególności przepisom dotyczących zasad bezpieczeństwa ruchu na drodze i zasadnie został zatwierdzony przez organ I instancji mimo, że przyjęte rozwiązania projektowe zmuszają użytkownika ruchu do wymuszania pierwszeństwa stwarzając zagrożenie dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymująca w części w mocy decyzję Starosty Mławskiego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie skrzyżowania drogi powiatowej Nr P4640W Bieżuń - Szreńsk - Mława (ul. Sienkiewicza) z drogą powiatową Nr P2383W (ul. Powstańców Styczniowych) na skrzyżowanie typu "małe rondo" w Mławie wraz z dojazdami i infrastrukturą towarzyszącą.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej skarżący kasacyjnie – A. G. i P. G. oparli skargę kasacyjną na obu wymienionych podstawach. Sądowi I instancji zarzucono więc naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, art. 17 § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 77 w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 10 k.p.a. i art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, główny zarzut polega na tym, że realizacja projektowanego ronda pogorszy wyjazd z nieruchomości skarżących, co w ich ocenie, będzie naruszać zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż dopiero po stwierdzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku, na podstawie ustaleń organu administracji, jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do kontroli procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego.

Za niezasadny uznać trzeba podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżących możliwości udziału w postępowaniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie przez Starostę Mławskiego decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., oraz pozbawienie możliwości zgłoszenia nowego wniosku dowodowego z wyjaśnień inżyniera J. K. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, skarżący oraz ich pełnomocnik zostali przez Starostę Mławskiego, pismem z dnia 19 grudnia 2012 r., zawiadomieni o zakończeniu postępowania dowodowego oraz pouczeni o prawie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Z prawa tego skarżący skorzystali, pismem z dnia 24 grudnia 2012 r. zgłaszając swoje uwagi i wnioski. Odnośnie zarzutu dotyczącego pozbawienia możliwości zgłoszenia wniosku dowodowego z opinii inżyniera J. K. zauważyć należy, że skarżący mieli prawo zgłaszać nowe wnioski dowodowe także w trakcie toczącego się przed organem II instancji postępowania odwoławczego, z którego to prawa, jak wynika z akt sprawy – skarżący jednak nie skorzystali. Ponadto, jak trafnie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, i co potwierdzają akta sprawy - skarżący brali aktywnie udział w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji, m.in. poprzez przedłożenie propozycji zmian w projekcie ronda, które nie zostały jednak uwzględnione. Powyższe uzasadnia ocenę, że skarżący jako strony postępowania administracyjnego w sprawie realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej mieli zapewniony w nim czynny udział, stosownie do art. 10 k.p.a. Zapewnienie czynnego udziału stronie postępowania administracyjnego nie oznacza jednak, że organ jest zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia jej uwagi i żądań co do treści kończącej to postępowanie decyzji administracyjnej.

Tak samo nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym zakresie podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że materiał dowodowy został zgromadzony w sprawie w sposób wyczerpujący oraz oceniony w sposób kompleksowy i racjonalny. Nie można więc tym samym uznać, że w sprawie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym organ II instancji odniósł się do zarzutów skarżących dotyczących kwestii rozwiązań projektowych spornej inwestycji.

Przechodząc do zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinna zawierać w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Określenie tych wymagań znalazło się w pkt 4 decyzji Starosty Mławskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. Jednym z nich był warunek, aby projektowana inwestycja nie ograniczała dostępu do drogi publicznej. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, warunek ten został w stosunku do posesji skarżących spełniony. Co prawda, skutkiem przyjętego rozwiązania projektowego będzie to, że wyjazd z nieruchomości skarżących będzie utrudniony, jednak nie można zasadnie twierdzić, iż skarżący zostaną przez to pozbawieni dostępu do drogi publicznej. Decyzja Starosty Mławskiego nie narusza zatem powołanego wyżej przepisu art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.

W skardze kasacyjnej podniesiono również zarzuty nawiązujące do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, tj. § 77 w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Stosownie do § 77 rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie niniejszej mamy do czynienia z pewnego rodzaju niekorzystną sytuacją z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, polegającą na tym, że projektowane rondo będzie usytuowane w miejscu, gdzie już znajdują się zjazdy na posesje. Powołany przepis § 77 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. nie wskazuje, jakim szczegółowym parametrom powinien odpowiadać zjazd z drogi publicznej. Parametry te zostały określone w § 78 i § 79, których naruszenia jednak skarżący nie zarzucili. Przepis § 77 rozporządzenia stanowi jedynie ogólnie, że zjazd powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze. Przepis ten znajduje jednakże swoje zastosowanie na etapie projektowania i budowy. Tymczasem w sprawie niniejszej, której przedmiotem jest realizacja inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie skrzyżowania na skrzyżowanie typu "małe rondo" – zjazd ten już istnieje. Nawet jednak rozważając wpływ rozwiązań projektowych przyjętych w tejże inwestycji na istniejący już zjazd z drogi publicznej, nie można w sposób uzasadniony twierdzić, że będzie on tego rodzaju, by mógł w sposób niedopuszczalny pogorszyć bezpieczeństwo ruchu drogowego.

W rozpoznawanej sprawie trzeba mieć bowiem na uwadze również okoliczność, że projektowana inwestycja drogowa, polegająca na budowie tzw. małego ronda, także musi odpowiadać warunkom technicznym zawartym w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r., w tym spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa użytkowania, w szczególności bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej (§ 1 rozporządzenia) oraz zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego, projektant dokonał analizy rozwiązań projektowych proponowanych przez skarżących, uznając jednak, że ich wprowadzenie spowodowałoby niemożność przejazdu dużych pojazdów bez uszkodzenia elementów ronda bądź samych pojazdów. Ponadto, jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy opinii Dyrektora SP ZOZ w Mławie z dnia 12 grudnia 2012 r., inwestycja usprawni ruch drogowy, pozwalając sprawniej dotrzeć do szpitala karetkom ratownictwa medycznego. Z kolei, z pisma Powiatowego Zarządu Dróg w Mławie z dnia 10 grudnia 2012 r. wynika, że realizacja ronda z uwagi na powtarzające się kolizje pojazdów wywołane złą rozpoznawalnością skrzyżowania, poprawi bezpieczeństwo ruchu drogowego, w tym ruchu pieszych. W takiej sytuacji uzasadniona jest ocena, że choć po realizacji inwestycji skarżący będą zobowiązani do zachowania szczególnej ostrożności przy włączaniu się do ruchu na rondzie – stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, to ogólny poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego w tym miejscu nie tylko nie ulegnie pogorszeniu, lecz powinna nastąpić wręcz jego poprawa. Ponadto, powołany wyżej przepis nie mógł być w sprawie niniejszej, dotyczącej realizacji inwestycji drogowej, naruszony, gdyż jako regulujący zachowania uczestników ruchu drogowego nie znajduje w niej swojego bezpośredniego zastosowania. Warto też podkreślić w tym miejscu, że organ administracji publicznej, zgodnie z art. 7 k.p.a., obowiązany jest do uwzględniania z urzędu nie tylko słusznego interesu obywateli (stron), ale również interesu społecznego (publicznego), który w sprawie niniejszej polega na usprawnieniu i poprawie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, odbywającego się na skrzyżowaniu dróg powiatowych w Mławie. Biorąc pod uwagę powyżej wskazane argumenty, podniesione zarzuty naruszenia § 77 w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz art. 17 § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym – należało uznać za nieusprawiedliwione.

Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.