Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 433/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 61a § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 880/20 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 24 września 2020 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o sprawdzenie legalności budowy budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 21 października 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 880/20 oddalił skargę M.S. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 24 września 2020 r. nr 155/2020 znak WOP.7722.0763.2020.DB w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o sprawdzenie legalności budowy budynku mieszkalnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 23 czerwca 2020 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku (dalej: "organ I instancji") wpłynął wniosek W.S. (dalej: "skarżąca") o sprawdzenie legalności budowy budynku mieszkalnego wraz z przyłączami kanalizacji, wody i gazu na działkach nr ewid. [...] i [...] - obręb [...], położonych w . przy ul. [...] i [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku postanowieniem z 16 lipca 2020 r. nr 96/2020, znak: PINB.0718/40/KA/2020, w oparciu o przepis art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") odmówił wszczęcia postępowania w sprawie sprawdzenia legalności budowy budynku mieszkalnego wraz z przyłączami kanalizacji, wody i gazu na działkach nr ewid. gr. [...] i [...], obręb [...], położonych w R. przy ul. [...] i [...], z uwagi na brak przymiotu strony postępowania, wskazując przy tym, że skarżąca nie jest właścicielem żadnej z działek sąsiadujących z terenem inwestycji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła W.S..

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji") postanowieniem z 24 września 2020 r., nr 155/2020, znak: WOP.7722.0763.2020.BD, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, kwestionując zasadności tego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W toku postępowania przed sądem pismem z 9 lutego 2021 r. córka skarżącej zawiadomiła, iż W.S. zmarła. Z nadesłanego przez USC w R. skróconego odpisu aktu zgonu wynika, że skarżąca zmarła 4 stycznia 2021 r. Wobec powyższego postanowieniem z 26 lutego 2021 r. zawieszono postępowania, a następnie postanowieniem z 20 lipca 2021 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne z udziałem M.S. jako następcy prawnego zmarłej skarżącej W.S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanym na wstępie wyroku oddalił skargę M.S. uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdził także, że uzasadnienie kwestionowanego postanowienia odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że skarżąca odmiennie ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaznaczył, że wbrew stanowisku strony skarżącej organy prawidłowo ustaliły, iż prawo własności działki nr [...] nie przysługuje skarżącej, a w rezultacie prawidłowo oceniły przymiot strony przez pryzmat prawa skarżącej do działki o nr [...], co do której nie było wątpliwości, że wówczas była jej właścicielką.

Sąd I instancji przychylił się do stanowiska organu, że okoliczność znacznego oddalenia działki skarżącej od spornego budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. [...] i [...] (która to okoliczność wynika z materiału zebranego w sprawie) wyklucza możność takiego oddziaływania, które dałoby podstawę do wywiedzenia źródła interesu prawnego. Podkreślenia wszak wymaga, że elementem koniecznym, by uznać interes prawny właścicieli sąsiedniej nieruchomości jest to, że działka ta znajduje się w strefie oddziaływania konkretnego obiektu znajdującego się na drugiej działce. W niniejszej sprawie zdecydowanie nie może być mowy o oddziaływaniu hałasem, wzajemnym zacienianiu, zbliżeniu do wspólnej granicy czy ewentualnie innym oddziaływaniu spornego obiektu na działkę skarżącej.

W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie stwierdziły, iż brak jest przesłanek do wszczęcia postępowania i prawidłowo zastosowały art. 61a § 1 k.p.a., albowiem zachodziła przesłanka podmiotowa odmowy jego wszczęcia. Sąd nie miał wątpliwości, że organy prawidłowo stwierdziły, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżącej nie przysługuje przymiot strony w sprawie legalności budowy budynku mieszkalnego wraz z przyłączami na działkach nr ewid. [...] i [...]. Ustalenie to w pełni uzasadniało odmowę wszczęcia postępowania, o której orzeczono na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M.S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia organu II i poprzedzającego go postanowienia organu I Instancji, pomimo że organ nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie posiadania przez skarżącą interesu prawnego, co doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego i odmowy uznania skarżącej za stronę postępowania;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61a k.p.a. i art. 28 k.p.a. w zw. art. 84a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., zwana dalej: "Prawo budowlane") poprzez ich błędną wykładnię skutkującą odmową wszczęcia postępowania wobec przyjęcia, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie żądania kontroli legalności budowy budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...] położonych w R., przy ul. [...] i [...], bowiem skarżąca nie zamieszkuje na działce sąsiadującej bezpośrednio z ww. działkami - w sytuacji gdy:

1. brak bezpośredniego sąsiedztwa nie przekłada się z góry na brak "interesu prawnego" w rozumieniu art. 28 k.p.a. i tym samym brak statusu strony o którym mowa w art. 61a k.p.a.;

2. skarżąca wykazała załączoną do sprawy dokumentacją tytuł także do działki bezpośrednio sąsiadującej z ww. działkami o kontrolę zabudowy których wnosiła;

3. organ nadzoru budowlanego winien wszcząć i przeprowadzić postępowanie w przedmiocie kontroli legalności zabudowy działek nr ewid. [...] i [...], obręb [...] - z urzędu zgodnie z art. 84a ust 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a zatem niezależnie od oceny interesu prawnego wnioskodawcy, w tym również gdyby żądanie wszczęcia pochodziło od osoby trzeciej;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to jest:

2.1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie skutkujące tym oddaleniem skargi przez Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, gdy tymczasem Sąd winien sprawując kontrolę legalności, uchylić zaskarżone postanowienie organu II Instancji oraz poprzedzające je postanowienie organu I Instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania

2.2. art. 145 § 1 pkt. 1 litera c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący w odniesieniu do rzeczywistego adresu zamieszkania skarżącej W.S. oraz bez wymaganej wnikliwości skutkującej niespostrzeżeniem, że w jednym obrębie miasta R. funkcjonują dwie różne nieruchomości oznaczone różnymi numerami ewidencyjnymi działek - lecz o takim samym numerze porządkowym (tj. ul. [...]).

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej poprzez uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi, ewentualnie o uwzględnienie niniejszej skargi poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także zrzekła się rozpoznania niniejszej sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do normy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek uprawniających do stwierdzenia nieważności postępowania, a w konsekwencji Sąd przeszedł do rozpoznania skargi kasacyjnej w granicach podniesionego w jej treści zarzutu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna M.S. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zaznaczyć na wstępie należy, iż z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte. Na podstawie tego przepisu organ może odmówić wszczęcia postępowania tylko w sytuacji, gdy oczywistym jest, że podmiotowi wnioskującemu nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. W pozostałych przypadkach, a więc wówczas gdy brak przymiotu strony nie jest już oczywisty, postępowanie powinno być wszczęte, w celu szczegółowego zbadania interesu prawnego wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie spór sprowadza się do tego, czy brak interesu prawnego po stronie skarżącej jest oczywisty, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a., czy też tej oczywistości w sprawie brak, co winno skutkować wszczęciem postępowania i podjęciem czynności wyjaśniających mających na celu ustalenie czy wnioskodawczyni przymiot strony w sprawie przysługuje.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy na istotę zawartej w art. 61a § 1 k.p.a. regulacji, której celem jest odróżnienie postępowania wstępnego, polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy, co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. W intencji prawodawcy rozwiązanie takie w sposób bardziej zrozumiały dla wnioskodawców odróżnia etap wstępny dotyczący wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania od etapu merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku (żądania). Z powyższego wynika, że wszczęcie postępowania administracyjnego, jest uzależnione od wstępnej oceny, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, czy też nie posiada takiego przymiotu. Właściwe rozumienie unormowania zawartego w art. 61a § 1 k.p.a. musi prowadzić do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. Oczywistość ta (co do osoby niebędącej stroną) albo wynika już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafny jest pogląd Sądu wojewódzkiego znajdujący potwierdzenie w orzecznictwie, zgodnie z którym odmowa wszczęcia postępowania powinna mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma wątpliwości co do przyczyn podmiotowych takiego rozstrzygnięcia. Zastosowanie zatem art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone zasadniczo do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04; dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05; dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1501/08; dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 433/09; dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 321/11).

Zaskarżony wyrok zapadł w związku z oceną, że skarżąca nie wykazała w sprawie interesu prawnego, warunkującego uzyskanie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W skardze kasacyjnej, tej oceny nie podważono skutecznie. Istnienie interesu prawnego wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego, który jest nośnikiem określonych praw lub obowiązków podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania administracyjnego. Wskazania wymaga, że gdy brak interesu prawnego podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania jest oczywisty, organ powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Jednocześnie organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania i ujawniania interesu prawnego w sprawie za podmiot, który wnosząc o wszczęcie postępowania, wykazuje w tym zakresie całkowitą bierność (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2022 r. sygn. akt II OSK 2118/19, LEX nr 3435125).

Należy zgodzić się z oceną zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak i organów orzekających w sprawie, że skarżącej nie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości graniczących z terenem kwestionowanej przez nią inwestycji. Zasadnie również podniesiono, że należąca do skarżącej nieruchomość znajduje się w takiej odległości, że nie było potrzeby analizowania nawet potencjalnego oddziaływania inwestycji na tą nieruchomość. Dodatkowo za brakiem interesu prawnego skarżącej przemawia również treść wniosku o wszczęcie postępowania oraz innych pism procesowych, w których nie wskazuje konkretnej normy prawnej, która mogłaby stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym wymaga bowiem istnienia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu, z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania. Z kolei sam przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej do uznania danej osoby za stronę postępowania, gdyż ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest więc związany z przepisem prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu ( por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 2531/22, LEX nr 3513697 oraz wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2000/21 LEX nr 3502037 ). W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie takiej normy nie wskazała.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie jest również wystarczające powołanie się na tytuł prawny do drogi, która przylega do terenu inwestycji, gdyż uprawnienia właściciela wyprowadzone z art. 144 k.c., same w sobie nie stanowią o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym, bez wskazania w jaki sposób inwestycja oddziałuje na tą drogę i ogranicza prawa jej właściciela. Natomiast zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu wojewódzkiego, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia zapisy w księdze wieczystej nie potwierdzały tytułu prawnego skarżącej do nieruchomości drogowej i brak było podstaw do kwestionowania wynikającego z tego faktu domniemania, iż prawo jawne wpisane jest do księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Przy ocenie prawidłowości wydanego przez Sąd wojewódzki rozstrzygnięcia, bez znaczenia pozostaje podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że dla dwóch działek o różnych oznaczeniach został nadany ten sam numer porządkowy, bowiem nie ulega wątpliwości, że żadna z tych działek nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Skarżąca kasacyjnie nie przeczy tym faktom, jednocześnie nie wskazuje żadnego przepisu prawa materialnego z którego wynikałby jej interes prawny w niniejszej sprawie, tj. wskazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a jej sytuacją prawną, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną skarżącej w zakresie jej pozycji materialnoprawnej. Zatem jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudowę jego działki względem działki skarżącej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek skarżącej zgodnie z ich przeznaczeniem, to wówczas przysługiwałby jej status strony. To że w pewnych sytuacjach interes prawny mogą mieć właściciele nieruchomości, które nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji, między innymi ze względu na charakter inwestycji, czy też jej parametry, które mogą powodować, że będzie ona oddziaływać także na nieruchomości oddalone od terenu inwestycji, nie oznacza, że tak jest również w tym przypadku, bowiem kwestionowana przez skarżącą kasacyjnie inwestycja dotyczy budowy budynku mieszkalnego wraz z przyłączami. Właściciele nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 613/19, LEX nr 3335163 oraz wyrok NSA z dnia 15 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3286/17, LEX nr 2774524).

Chybione są również zarzuty kasacyjne wskazujące na naruszenie art. 3 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjnej sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zakres takiej kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. O naruszeniu tego przepisu można mówić, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego przepisu tylko w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Z kolei naruszenie przywołanego art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. W sytuacji gdy sąd wydając zaskarżone orzeczenie nie stwierdził naruszeń prawa, to nie istniała przesłanka do uwzględnienia skargi, co czyniło zasadnym jej oddalenie.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nierozpatrzenie przez Sąd wojewódzki materiału dowodowego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić jedynie w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09, LEX nr 597986 oraz z dnia 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, LEX nr 1675977). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wojewódzkiego wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, w sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.