Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 780/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 i art. 121 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia; skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 25 lutego 2010 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 120, art. 121 § 2 i § 4, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożono na M. G. grzywnę w wysokości 4 500 zł w celu przymuszenia jej do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Nałożono również obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości 68 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ wskazał, że wynikający z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 16 grudnia 2002 r., znak: [...] obowiązek rozbiórki pięciu domków letniskowych wybudowanych bez wymaganego prawem zgłoszenia na działce nr "1" położonej w S., pomimo upływu terminu nie został dobrowolnie wykonany. Rozbiórkę jednego domku z odzyskaniem materiału wyceniono na około 2 200 zł, co przy liczbie obiektów dało kwotę 11 000 zł. Dalej organ wskazał, że skarżąca zgodnie z wypisem z rejestru gruntów jest właścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni 11,90 ha i wspólnie z mężem właścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni 26,68 ha, co łącznie daje około 6 ha przeliczeniowego. Zgodnie z obwieszczeniem Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 23 września 2009 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2008 r. (M.P. Nr 62, poz. 829), przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2008 r. wynosił 2056 zł, co przy wielkości 6 ha przeliczeniowego wyniosło około 12 300 zł rocznie. Zdaniem organu dochód z tego gospodarstwa pozwala na uiszczenie nałożonej grzywny. W ocenie organu zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia jest środkiem mniej uciążliwym dla zobowiązanej, a zarazem bardziej skutecznym. Zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego z uwagi na ilość obiektów podlegających rozbiórce i zakres robót wykonawczych przy rozbiórce spowodowałoby większe obciążenie finansowe skarżącej, a koszt wykonania rozbiórki przez odpowiednią firmę budowlaną znacznie przewyższałby wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. G. zarzucając naruszenie przepisu art. 122 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niedoręczenie jej tytułu wykonawczego, naruszenie przepisu art. 7 § 2 k.p.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, a to art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydanie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca podniosła, że nie można uznać za wystarczające ogólnikowego stwierdzenia organu I instancji odnoszącego się do jej sytuacji majątkowej. Kwestia ta nie została bowiem poprzedzona żadnym postępowaniem wyjaśniającym. Organ I instancji nie uwzględnił tego, że skarżąca spłaca kredyty i pożyczki, a nadto z uwagi na swój stan zdrowia wydatkuje duże kwoty na leczenie. Całkowicie oderwane od rzeczywistości i nie poparte żadnym dowodem jest, zdaniem skarżącej, twierdzenie organu I instancji, że rozbiórka jednego domku letniskowego to koszt rzędu 2 200 zł. Przedmiotowe domki stanowią lekkie konstrukcje drewniane i w chwili obecnej ich stan kwalifikuje się wyłącznie do rozbiórki na opał, gdyż jakakolwiek próba przeniesienia ich w inne miejsce oznaczałaby ich zniszczenie. Skarżąca podniosła także, że wymierzenie grzywny w wysokości 4 500,00 nie jest zastosowaniem środka najmniej uciążliwego. Możliwości finansowe uniemożliwiają jej bowiem wykonanie takiej grzywny.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji stwierdzając, że wysokości nałożonej na skarżącą grzywny została ustalona prawidłowo w oparciu o art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż przedmiot objęty rozbiórką nie stanowi budynku lub jego części, co obligowałoby organ egzekucyjny do wyliczenia grzywny na podstawie § 5 w/w artykułu. Określając wysokość grzywny na kwotę 4 500 zł organ egzekucyjny nie wykroczył również poza ustaloną przez ustawodawcę maksymalną wysokość grzywny dla zobowiązanego będącego osobą fizyczną, tj. 10000 zł i zastosował taką dolegliwość wobec skarżącej, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na niej obowiązku rozbiórki. Skarżone postanowienie zawiera także wymagane w art. 122 § 2 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej. Zawiera również wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. W ocenie organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącej o naruszeniu przez organ I instancji przepisu art. 122 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niedoręczenie jej tytułu wykonawczego. Zgodnie z w/w przepisem wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny doręcza się zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, ale w przypadku, gdy nie został mu on doręczony wcześniej. Odpis tytułu wykonawczego z dnia 5 maja 2008 r. nr: [...] został doręczony M. G. osobiście w dniu 19 stycznia 2010 r. za pośrednictwem poczty, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Zatem, jeśli odpis tytułu wykonawczego został w niniejszej sprawie doręczony skarżącej w dniu 19 stycznia 2010 r., to organ egzekucyjny słusznie nie doręczył go ponownie wraz ze skarżonym postanowieniem. Nie można zatem uznać za słuszne twierdzenie skarżącej jakoby nie doręczono jej odpisu tytułu wykonawczego. Ustosunkowując się do uwag zażalenia odnośnie ustalenia wysokości nałożonej grzywny w sposób dowolny, bez przeprowadzenia stosownych wyliczeń, organ wyjaśnił, że zasady ustalania wysokości grzywny w celu przymuszenia reguluje art. 121 w/w ustawy. Organ zaznaczył, że ustawodawca, wprowadzając w art. 121 § 2 ustawy określił tylko górne granice kwot grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ egzekucyjny podał okoliczności przemawiające za nałożeniem na zobowiązaną grzywny w wysokości 4500 zł. Wskazał, że nałożenie grzywny w takiej wysokości jest wystarczające do osiągnięcia celu grzywny, a więc przymuszenia zobowiązanej do wykonania ciążącego na niej obowiązku rozbiórki i nie spowoduje znaczącego pogorszenia sytuacji materialnej skarżącej, co uargumentował posiadaniem przez skarżącą nieruchomości gruntowych, z których można czerpać korzyści, oraz porównaniem z kosztami wykonania rozbiórki przedmiotowych domków letniskowych przez odpowiednią firmę

Organ podkreślił ponadto, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, a środkiem przymusu, który ma doprowadzić do wykonania egzekwowanego obowiązku. Konstrukcja przedmiotowych domków letniskowych, ich wartość nie ma zatem wpływu na wysokość grzywny. Grzywna ma być efektywna, skutecznie przymusić do wykonania obowiązku, tak aby zamiast jej zapłaty zobowiązany obowiązek wykonał. Dlatego też o jej wysokości nie może decydować też tylko i wyłącznie sytuacja majątkowa oraz rodzinna zobowiązanego. Na końcu organ zaznaczył, że podnoszona przez skarżącą kwestia zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, była już przedmiotem badania przez organ właściwy do jego rozpoznania, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jako organ egzekucyjny, który ustosunkował się do powyższej kwestii w postanowieniu z dnia 15 marca 2010 r. znak: [...], uznając zarzut złożony przez M. G. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadniony.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła M. G.. Skarżąca zarzuciła naruszenia przepisu art. 121 § 2 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na ustaleniu grzywny w dowolny sposób, naruszenie art. 122 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy poprzez niedoręczenie skarżącej tytułu wykonawczego, naruszenie przepisu art. 7 § 2 ustawy poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Skarżąca podniosła, że organy administracji nie przeprowadziły żadnych wyliczeń, co do wysokości nałożonej grzywny określonych w art. 125 § 5 ustawy, nie przeprowadził też żadnego postępowania wyjaśniającego. Nie poparte żadnym dowodem jest również twierdzenie organu, że rozbiórka jednego domku letniskowego to koszt 2 200 zł. Skarżąca zarzuciła również, że otrzymała od organu jedynie postanowienie o nałożeniu grzywny, nie otrzymała zaś tytułu wykonawczego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozpoznanie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego II instancji utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia jej do wykonania obowiązku określonego w doręczonym jej tytule wykonawczym.

Zarzuty jakie w skardze (oraz wcześniej w odwołaniu) sformułowała skarżąca są bezzasadne.

Nieuprawniony jest wyrażony przez skarżącą pogląd, iż organ egzekucyjny nieprawidłowo bo w oparciu o złą podstawę prawną ustalił wysokość nałożonej na nią grzywny. Zdaniem skarżącej grzywna powinna być nałożona na podstawie art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. (dalej PostEgzU) a nie w oparciu o art. 121 § 2 PostEgzU. Przepis na który powołuje się skarżąca - art. 121 § 5 PostEgzU mówi, iż wysokość grzywny, o której mowa w § 4 (spełnienie przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego) stanowi w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w niniejszym postępowaniu, gdyż wprawdzie egzekucja skierowana do skarżącej dotyczy spełnienia przez nią obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, ale obowiązek rozbiórki nie został orzeczony w stosunku do budynku lub jego części.. Pojęcie "budynek" definiowane jest przepisem art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 roku, póz. 1118 tekst jedn. z późn. zm.). Zgodnie z tą definicją ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Definicja ta ma bezpośrednie zastosowanie do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Do prawa budowlanego odwołuje się bowiem wprost przepis art. 121 § 4 PostEgzU, a ten z kolei przywołany jest w art. 121 § 5 PostEgzU. Organy prawidłowo zatem zastosowały (w zakresie ustalenia wysokości grzywny) przepis art. 121 § 2 PostEgzU, gdyż obiekty budowlane w stosunku do których orzeczono przymusową rozbiórkę – niepołączone trwale z gruntem (co przyznaje sama skarżąca w skardze) domki letniskowe nie są budynkami w rozumieniu art. 121 § 5 PostEgzU. Zdaniem sądu obiekty te należy zakwalifikować jako tymczasowe obiekty budowlane o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane tj. obiekty do których zastosowania nie ma przepis art. 121 § 5 PostEgzU.

Nieuzasadniony jest także zarzut niedoręczenia skarżącej tytułu wykonawczego. W aktach administracyjnych pod kartą 48 (akta I instancji) znajduje się dowód doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego w dniu 19 stycznia 2010 r. Fakt niedoręczenia jej tytułu wykonawczego wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny jest bez znaczenia, gdyż obowiązujące przepisy nie przewidują takiego obowiązku. Mianowicie art. 122. § 1. PostEgzU stanowi, iż grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie o nałożeniu grzywny.

Przepis art. 32 PostEgzU przesądza natomiast, iż organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Wskazane wyżej przepisy należy tłumaczyć w ten sposób, iż organ egzekucyjny przystępując do egzekucji świadczenia niepieniężnego i doręczając zobowiązanemu postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, jest obowiązany doręczyć jednocześnie tytuł wykonawczym, ale jedynie wtedy, kiedy tytuł ten wcześniej zobowiązanemu nie został doręczony. W sytuacji doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego wcześniej, organ nie ma obowiązku doręczania go ponownie, a nawet dokonanie takiego doręczenia (ponownego) należało by uznać za niecelowe a wręcz nieprawidłowe, gdyż zobowiązany bez prawnego uzasadnienia były w posiadaniu dwu identycznych tytułów wykonawczych dotyczących tego samego postępowania egzekucyjnego, co nie wpłynęło by korzystnie na przejrzystość postępowania.

Bezzasadne są zarzuty nieuwzględnienia wartości domków przy określeniu wysokości grzywny. Brak w obowiązujących przepisach regulacji, które by te kwestie wiązały tj. uzależniały wysokość grzywny w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku rozbiórki niebędących budynkami obiektów budowlanych, od wartości tych obiektów. Przepisy te natomiast stanowią jedynie, iż grzywna w celu przymuszenia nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (art. 122 § 1 PostEgzU) oraz, że może być orzeczona tylko raz (art. 122. § 4 PostEgzU). Grzywna ta by spełnić swój cel musi być dla zobowiązanego dotkliwa na tyle by skłonić go do wykonania obowiązku. Powiązanie tych dwóch wartości miałoby skutek odwrotny, a jak mowa wyżej nie znajduje prawnego uzasadnienia. Wskazać jednak należy, iż dobrowolne wykonanie przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym przed uiszczeniem grzywny, może być podstawą do jej umorzenia (art. 125 PostEgzU) lub zwrotu po jej uiszczeniu (art. 126 PostEgzU).

Na koniec stwierdzić należy, iż bezzasadne są zarzuty skarżącej (zgłaszane głównie w zażaleniu) nieustalenia przez organ jej sytuacji finansowej i błędnego ustalenia kosztów rozbiórki domków letniskowych. Organy egzekucyjne w tym zakresie (przy wyborze środka egzekucyjnego) przeprowadził prawidłowe postępowanie tak co do ustalenia dochodów skarżącej jak i kosztów przymusowej rozbiórki przedmiotowych domków letniskowych – określając dochód skarżącej na postawie wielkości posiadanego przez nią gospodarstwa rolnego i danych GUS, a koszty rozbiórki w oparciu o sporządzony kosztorys. Zarzuty te były związane z innym podniesionym tak w zażaleniu jak i w skardze zarzutem – zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem sądu jednakże zarzut ten nie może być rozpatrywany w niniejszym postępowaniu, gdyż nie można skutecznie podnosić go na etapie zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia a następnie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu II instancji nie uwzględniającego tego zarzutu. Odrębnym bowiem trybem wzruszania tytułu egzekucyjnego jest zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. O prawie do złożenia zarzutów i terminie do ich wniesienia, zobowiązany jest informowany w samym tytule egzekucyjnym (art. 27 § 1 pkt 7 PostEgzU). Zarzuty są odrębnym od zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, środkiem prawnym służącym zobowiązanemu do zwalczania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Świadczy o tym przepis art. art. 122 § 3 PostEgzU, który stanowi, iż zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Z przepisu tego wynika, iż ustawa odrębnie traktuje możliwość zgłoszenia zarzutów do sposobu prowadzenia egzekucji z przyczyn o których mowa w art. 33 i odrębnie możliwość zaskarżenia postanowienia o nałożeniu grzywny. Przepis art. 33 pkt 8 PostEgzU stanowi z kolei iż podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Tym samym należy przyjąć, iż zastosowanie przez organ zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, może być zgłoszony w formie zarzutu, w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Podzielenie poglądu, iż ta sama okoliczność może być podnoszona w odwołaniu od postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia i w zarzutach na prowadzenie postępowania egzekucyjnego, prowadziłoby, zdaniem sądu do nieuprawnionego poglądu, o występującej w ustawie możliwości dublowania się dwóch odrębnych sposobów zaskarżania aktów wydawanych przez organy administracji w postępowaniu egzekucyjnym, wydawanych na różnych etapach tego postępowania, oraz co do których obowiązują inne terminy do ich wniesienia: 7 dni od daty otrzymania przez zobowiązanego tytułu wykonawczego w przypadku zarzutów, oraz 30 dni od daty otrzymania postanowienia w przypadku zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. W konsekwencji - wygaśnięcie możliwości podnoszenia tej okoliczności w formie zarzutów, nie wykluczałoby możliwości ich zgłaszania w formie zażalenia. Przeczyłoby to zasadzie domniemania racjonalności ustawodawcy. Dlatego też zdaniem sądu, aczkolwiek nie wynika to wprost z przepisów, w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, można podnosić jedynie te okoliczności, których strona nie mogła zaskarżyć na wcześniejszym etapie postępowania, tj. przez złożenie zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego - o których mowa w art. 33 PostEgzU, między innymi co do zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. I choć z uwagi na termin wniesienia zarzutów (7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego) niemożliwym jest go zachować w przypadku zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w sytuacji kiedy tytuł wykonawczy doręczony jest znacznie wcześniej niż postanowienie o zastosowaniu konkretnego środka egzekucyjnego (jak miało to miejsce w niniejszym postępowaniu) - i w tym zakresie zasada określona w art. 34 § 5 PostEgzU doznaje wyjątku (co do terminu do złożenia zarzutu) to jednak zasada ta jest zachowana co do samej możliwości zaskarżenia aktu bazując na zarzucie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego tj., iż możliwe jest tylko w formie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji a nie zażalenia na postanowienie o zastosowaniu konkretnego środka egzekucyjnego. Zarzuty w przedmiocie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, były zresztą przedmiotem postępowania przed organami egzekucyjnymi, gdyż skarżąca zarzuty takie złożyła. Sprawa ta była także przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Kr 781/10.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.