Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 378/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek spr. Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 lutego 2007r., Nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

III SA/Kr 378/07

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 7 sierpnia 2007r.

Decyzją z dnia 28 lutego 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2006r., [...] nakładającą na J. S. karę pieniężną w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1-5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym i pkt 2.2.3. załącznika do tej ustawy oraz §4, §5, §6, §7, §9 i §10 załącznika nr 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego, a także art. 138 §1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzona w dniu [...] października 2006r. na przystanku C. - szpital kontrola wykonywania przewozów na linii regularnej K. – C. wykazała, że kierowca autobusu marki [...] nr rej. [...] J. S. o godz. [...] zatrzymał autobus na terenie parkingu szpitalnego w miejscu postoju taksówek wysadzając pasażerów, a miejsce to nie jest przystankiem komunikacyjnym. Organ wskazał w decyzji, że w toku postępowania J. S. wyjaśnił, że podjechał przed wejście do szpitala na prośbę trzech pasażerów, w tym starszej pani z opiekunką, jednakże nie zwalnia go to z odpowiedzialności za naruszenie zasad wykonywania transportu drogowego, albowiem odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny, niezależny od winy osoby wykonującej transport. Organ dodał ponadto, że jeśli przedsiębiorca widzi potrzebę dowożenia pasażerów bliżej szpitala, winien poczynić starania o uzyskanie zgody na usytuowanie przystanku na terenie parkingu szpitala, a następnie wystąpić o zmianę posiadanego zezwolenia.

J. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze podniósł zarzuty dotyczące niekonstytucyjności podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji tj. ustawy o transporcie drogowym z powodu zastosowania w tej ustawie zaostrzonego kryterium sanacyjnego opierającego się na zasadzie odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie przepisów. Tymczasem materia prawa karnego, karnego skarbowego oraz prawa wykroczeń opiera się na zasadzie nullum crimen sine culpa. W ocenie skarżącego narusza to konstytucyjną zasadę równości, gdyż w przypadkach o podobnej wadze w stypizowanych zachowaniach na gruncie prawa karnego i wykroczeń oskarżeni /obwinieni posiadają gwarancje materialne i procesowe do dowiedzenia okoliczności wyłączających bezprawność, których brak w ustawie o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Podkreślono, że skarżący nie kwestionuje, iż o godz. [...] zatrzymał się na obszarze parkingu szpitalnego w celu wysadzenia pasażerów, parking szpitalny zaś nie jest ujęty jako przystanek w obowiązującym rozkładzie jazdy. Naruszony zatem został zakaz z art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu [...] sierpnia 2007r. skarżący dodatkowo zarzucił, że podwiózł pasażerów pod szpital już po zakończonym kursie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności a więc zgodności z obowiązującym prawem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r., nr 204, póz. 2088 z późn. zm.), a w szczególności treść art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1-5 oraz pkt 2.2.3.załącznika do tej ustawy w związku z art. 1 Sb ust; 1 pkt 3 i art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 1 a tej ustawy. Z przepisów tych wynika, że wykonywanie usług przewozowych wymaga uzyskania zezwolenia, w którym określa się w szczególności przebieg trasy przewozów i miejscowości, w których znajdują się przystanki, a załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o transporcie drogowym). Wśród licznych zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym ustawodawca wymienia m.in. to, że wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywać się ma tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (18b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym). Sankcje za naruszenie tych zasad określone zostały w rozdziale 11 ustawy dotyczącym kar pieniężnych. W art. 92 ust. 1 wskazano mianowicie, że kto wykonuje przewóz drogowy naruszając warunki określone w ustawie podlega karze pieniężnej w wysokości od 50zł do 15 tyś. zł., którą nakłada się w drodze decyzji administracyjnej (art. 93 ust. 1). W załączniku do w/w ustawy wyszczególnione zostały naruszenia ze wskazaniem konkretnych wysokości kar za poszczególne naruszenia. W punkcie 2.2.3. wskazano, że wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3 tyś. zł.

Analiza treści przytoczonych przepisów w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne w sposób prawidłowy te przepisy zastosowały. W ocenie sądu zatem złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja jest bowiem zgodna z prawem.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest stan faktyczny, a więc to że po wysadzeniu pasażerów na końcowym przystanku przy ul. [...] w autobusie pozostało jeszcze kilku pasażerów, którzy zostali podwiezieni dalej, pod drzwi szpitala. Skarżący potwierdza bowiem, że pasażerowi ci wysadzeni zostali w pobliżu wejścia głównego do szpitala, które to miejsce nie jest ujęte jako przystanek w obowiązującym rozkładzie jazdy. Na rozprawie przed sądem skarżący zarzucił jednak, że to podwiezienie pasażerów zostało dokonane już po zakończeniu przewozu, a więc nie narusza zasad przewozu. W ocenie Sądu organ prawidłowo zakwalifikował powyższą sytuację jako naruszającą ustawowe warunki przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym określone w art. 18b ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy tej ustawy przez krajowy transport drogowy rozumie się podejmowanie i wykonywanie na terytorium RP działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami zarejestrowanymi w kraju. Niewątpliwie przewiezienie osób, co do których przedsiębiorca świadczył w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej usługę przewozu osób poza wskazaną rozkładem jazdy trasę przejazdu i wysadzenie ich poza przystankiem mieści się w ramach cytowanego powyżej ustawowego pojęcia krajowego transportu drogowego i narusza zakaz z art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Organ administracyjny prawidłowo zatem nałożył na skarżącego karę pieniężną.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi dotyczących niekonstytucyjności przepisów ustawy o transporcie drogowym i wyjaśnień skarżącego co do przyczyn podwiezienia pasażerów pod szpital Sąd stwierdza, że podniesione przez skarżącego argumenty odwołujące się do zasad prawa karnego nie są trafne, albowiem kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym są regulacją administracyjną a nie karną, podlegają więc regułom prawa administracyjnego. Należy zwrócić uwagę, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają nałożenia kary od ustalenia winy przedsiębiorcy, lecz jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2005r., VI SA/Wa 1674/05, LEX nr 192566). Organ administracyjny dokonuje w toku postępowania administracyjnego jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ administracji nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005r., VI SA/Wa 1920/05, LEX nr 190933). Organy administracyjne stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony. W postępowaniu z zakresu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ustalają jedynie czy doszło do naruszenia tych przepisów, a w przypadku stwierdzenia naruszeń mają obowiązek nałożenia stosownej kary i od obowiązku tego odstąpić nie mogą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2005r., VI SA/Wa 73/05, LEX nr 190705). Stwierdzając zaś naruszenie warunków wykonywania transportu i wymierzając karą pieniężną nie mają możliwości miarkowania wysokości tej kary, lecz są związane stawkami ustalonymi przez ustawodawcę w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł w niniejszej sprawie przesłanek wymienionych w art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym do skierowania pytania prawnego, a także przesłanek wymienionych w 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powodujących konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.