Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1447/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: art. 15zzzzzn2
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr SKO.4120/71/2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 czerwca 2022 r. nr KM-R.5410/K/577/2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1447/22

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 18 sierpnia 2022 r. nr SKO.4120/71/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania P.K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 2 czerwca 2022 r., nr KM-R.5410/K/577/2022 w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezawiadomienia w terminie 30 dni o nabyciu pojazdu.

Jak wynika z akt sprawy, 27 lipca 2021 r. P.K. złożył wniosek o rejestrację i zawiadomił o nabyciu zarejestrowanego pojazdu marki [...]. Do zawiadomienia została dołączona faktura z 23 marca 2021 r., z której wynika, że nabycie pojazdu nastąpiło 23 marca 2021 r.

Po wszczęciu postępowania, Prezydent Miasta [....], decyzją z 2 czerwca 2022 r., nr KM-R.5410/K/577/2022 nałożył na P.K. karę pieniężną w wysokości 400 zł z tytułu niewykonania obowiązku, określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegającego na nie zawiadomieniu w terminie 30 dni o nabyciu pojazdu marki [...].

Organ I instancji wskazał, że nabycie ww. pojazdu nastąpiło 23 marca 2021r., zatem strona do 22 kwietnia 2021 r. miała obowiązek zawiadomić organ o nabyciu przedmiotowego pojazdu. Obowiązku tego w ustawowym terminie strona nie dopełniła. Prezydent wskazał, że sankcję za niezawiadomienie organu o nabyciu pojazdu w terminie 30 dni określa art. 140 mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto, organ I instancji wskazał, iż wysokość kary, w myśl art. 140n ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uzależniona jest od zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń oraz korzyści finansowej uzyskanej z tytułu naruszenia ustawy. Wskazano więc, że Strona była w opóźnieniu w wykonaniu obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu 96 dni. Zatem zakres naruszenia był znaczny. Ponadto naruszenie to jest kolejnym, jakiego dopuściła się strona w badanym okresie. Stąd też, organ uznał, iż zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 400 zł, tj. w wysokości wynikającej z powtarzalności oraz ilości dni opóźnienia, jaką przepis art. 140 mb pkt 2 Prawo o ruchu drogowym, przewiduje za niezawiadomienie organu w ustawowym terminie 30 dni o nabyciu pojazdu.

Prezydent rozważył możliwość zastosowania w rozpatrywanej sprawie instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, określonej w art. 189fk.p.a. Uznał, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania ww. przepisu, mając na uwadze że strona w wykonaniu obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu była w opóźnieniu 96 dni i jest to kolejne naruszenie.

Odnosząc się do żądania Strony o umorzenie postępowania lub odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Organ stwierdził, że termin określony w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie mieści [pic]się w kategorii terminów określonych w art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P.K., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., bezprawne zaniechanie zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, błędne przyjęcie jakoby Skarżący nie wywiązał się z obowiązku zgłoszenia nabycia w terminie do 30 dni pojazdu, co skutkowało bezpodstawnym nałożeniem na Skarżącego kary pieniężnej, a także naruszenie art. 140mb pkt 2 w zw. z art. 140n ust. 2a i ust. 4 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Po rozpoznaniu odwołania SKO w Rzeszowie decyzją z 18 sierpnia 2022r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...].

W uzasadnieniu Kolegium wskazało na bezsporne okoliczności faktyczne, tj., że 23 marca 2021 r. Skarżący nabył odpłatnie prawo własności pojazdu marki [...] za cenę 87.286,00 zł brutto, co potwierdza faktura nr [...] z 23 marca 2021 r. Zawiadomienie o nabyciu przedmiotowego pojazdu nastąpiło 27 lipca 2021 r., na co wskazuje data prezentaty. Powyższe okoliczności nie były kwestionowane przez P.K. Ponadto, odwołujący się nie kwestionował w odwołaniu, że naruszenie to jest kolejnym naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (poprzednie 2) w badanym okresie.

Kolegium stanęło na stanowisku, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o COVID-19 nie ma zastosowania do terminu na dokonanie zgłoszenia nabycia lub zbycia pojazdu z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

SKO argumentowało, że rozwiązania zawarte w art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o COVID-19 nie stanowią samoistnej podstawy do przywrócenia terminów naruszonych przez stronę. Art. 15zzzzzn2 ust. 1 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o uchybieniu określonym kategoriom terminów. Konsekwencją takiego stwierdzenia jest wyznaczenie stronie 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W sytuacji, gdy strona złoży taki wniosek w ww. terminie, jest on rozpatrywany w trybie art. 58 k.p.a. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny, powstałe na tle ww. przepisu, jednoznacznie podnoszą, że wbrew zastosowanej terminologii nie wszystkie terminy mogą polegać przywróceniu. Przywróceniu nie podlegają terminy materialne, chyba że taką możliwość przewidują wyraźnie przepisy prawa. Kolegium wskazało, że termin wynikający z art. 78 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, na dokonanie zgłoszenia nabycia lub zbycia pojazdu jest terminem materialnym a to oznacza, że nie podlega on przywróceniu. Treści art. 15zzzzm2 ust. 1 ustawy o COVID-19 nie można uznać za wyraźne dopuszczenie do przywrócenia terminów materialnych. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że termin określony w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie mieści się w kategorii terminów określonych w art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie zaistniała żadna z przesłanek z art. 189f § 1 k.p.a. do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Organ I instancji prawidłowo rozważył, czy w danej sprawie istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia (wymierzenia) kary pieniężnej z tego tytułu. Następnie, wymierzył w sposób prawidłowy karę pieniężną Skarżącemu na podstawie art. 140mb ustawy. Kolegium podzieliło zapatrywanie Organu I instancji, że P.K. pozostawał w opóźnieniu w wykonaniu obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu 96 dni, a więc zakres naruszenia był znaczny. Ponadto, naruszenie to jest już kolejnym (2 naruszenia) naruszeniem, jakiego dopuścił się P.K. w badanym okresie. W związku z tym, organ I instancji zasadnie uznał, że nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 400zł, wynikającej z art. 140 mb pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że w dolnej części faktury nr [...] z 23 marca 2021 r. dot. nabycia pojazdu [...] umieszczono informację, że "w związku ze zmianą ustawy Prawo o ruchu drogowym pragniemy poinformować, iż od dnia 1 stycznia 2020 r. niezawiadomienie starosty o nabyciu niniejszego pojazdu (o którym mowa w art. 78 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym) może skutkować nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym." Zatem Skarżący posiadał informację odnośnie obowiązku zawiadomienia organu I instancji o nabyciu przedmiotowego pojazdu i skutkach niedopełnienia tego obowiązku.

P.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr SKO.4120/71/20221, zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego, jak również dokonanie istotnych w sprawie ustaleń sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności:

a) nieuzasadnione stwierdzenie, że przypisane Skarżącemu naruszenie - opóźnienie w terminowym zawiadomieniu Organu o nabyciu pojazdu nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy uznane za znikome naruszenie prawa, które by uzasadniało odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na szczególne - powoływane przez Skarżącego w piśmie z 30 maja 2022 r. okoliczności dot. zgłoszenia nabycia i obowiązującego w stanie epidemii stanu prawnego i jego licznych zmian, co skutkowało bezpodstawnym uznaniem, że nie zaistniały ustawowe przesłanki umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej,

b) nieuzasadnione przyjęcie, że przypisane Skarżącemu naruszenie stanowi kolejne naruszenie prawa - co w ocenie Organu wykluczało możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy, ani z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, żeby w chwili wydawania zaskarżonej decyzji jakiekolwiek postępowanie w sprawie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za to samo naruszenie było ostatecznie zakończone, co wyklucza możliwość powoływania się na tę okoliczność jako podstawę odmowy odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej,

c) zaniechanie ustosunkowania się do wyjaśnień Skarżącego objętych pismem z 30 maja 2022 r. i pominięcie powoływanych przez niego okoliczności przy ocenie charakteru przypisanego mu naruszenia, w sytuacji gdy Skarżący działał w usprawiedliwionym przekonaniu, że czynności obejmujące rejestrację i zgłoszenie nabycia pojazdu podejmowane są zgodnie z obowiązującym terminem, z uwagi na szczególne regulacje obowiązujące w okresie epidemii i nieustannie zmieniające się w tym czasie przepisy; jak również pominięcie w tym zakresie, że Skarżący wywiązał się z obowiązku zgłoszenia nabycia poiazdu bez uprzedniego wezwania Organu; a ponadto:

2) bezprawne zaniechanie zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 15zzzzzn 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez zaniechanie uprzedniego zawiadomienia Skarżącego o zaistniałym w ocenie Organu uchybieniu ustawowego terminu do zgłoszenia nabycia pojazdu i nieuzasadnione (przedwczesne) wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej z uwagi na uchybienie terminu i w konsekwencji:

3) błędne przyjęcie jakoby Skarżący nie wywiązał się z obowiązku zgłoszenia nabycia w terminie do 30 dni pojazdu marki [...], co skutkowało bezpodstawnym nałożeniem na Skarżącego kary pieniężnej;

4) art. 140mb pkt 2 w związku z art. 140n ust. 2a i ust. 4 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 450 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie w niniejszej sprawie wobec nieuzasadnionego nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek nałożenia tej kary;

5) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez zaniechanie konkretnego wyjaśnienia przyczyn uzasadniających rzekomo przyjęcie, że przypisane Skarżącemu naruszenie (przekroczenie ustawowego terminu zgłoszenia nabycia pojazdu) nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy uznane za znikome naruszenie prawa uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, w sytuacji gdy ze względu na obowiązujące w czasie epidemii przepisy - Skarżący działał w usprawiedliwionym przekonaniu, że czynności zgłoszenia nabycia pojazdu dokonuje terminowo i wywiązał się z tego obowiązku bez uprzedniego wezwania Organu;

6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące prawo.

W oparciu o ww. zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z 2 czerwca 2022 r. nr KM-R.5410/K/577/20221, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn dotyczących wadliwej wykładni art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r, poz. 1842, dalej: ustawa covid).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że do naruszenia obowiązku, wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm., dalej: p.r.d.) doszło w kwietniu 2021r. Skarżący winien był do 22 kwietnia 2021r. zawiadomić Starostę o nabyciu pojazdu, podczas gdy uczynił to 27 lipca 2021r. w czasie obowiązywania stanu epidemii.

Do naruszenia art. 78 ust .2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym doszło więc w okresie, w którym nie obowiązywał już art. 31i ust. 1 ustawy covid, w czasie którego obowiązywał wydłużony do 180 dni termin na zawiadomienie o nabyciu pojazdu (do 31 grudnia 2020r.), a przed wydłużonym do 60 dni okresem dla tegoż zawiadomienia na mocy art. 31ia ust. 1 ustawy covid (od 1 lipca 2021r.). Co do zasady więc Skarżącego obowiązywał 30-dniowy termin do zrealizowania obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu.

Sąd nie podziela przedstawionej w zaskarżonej decyzji argumentacji co do tego, że w stosunku do 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym – nie może mieć zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy covid. W tym zakresie Sąd w zupełności podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2023r. II GSK 821/22, w którym Naczelny Sąd wskazał, kierując się wykładnią celowościową i funkcjonalną, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy covid, wprowadzający szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii, ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem także do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym (dalej: p.r.d.) Intencją ustawodawcy było objęcie zakresem art. 15zzzzzn2 ustawy covid wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków. Od przewidzianego w tym przepisie obowiązku zawiadomienia strony o uchybieniu terminu oraz wyznaczenia stronie 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie, nie przewidziano żadnych wyjątków.

W przepisie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy covid ustawodawca odwołuje się do stwierdzenia uchybienia terminu przewidzianego "przepisami prawa administracyjnego", co wskazuje na to, że chodzi o wszystkie przepisy wchodzące w skład tej dziedziny prawa. W sześciu punktach zostały wymienione dokładnie, o jakiego rodzaju terminy chodzi (np. terminy zawite, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, terminy do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, terminy przedawnienia). Zauważyć należy, że cechą wspólną tych terminów jest to, że są to terminy, których upływ powoduje, że strona traci prawo żądania ukształtowania jej sytuacji prawnej poprzez podjęcie przez organ określonego rozstrzygnięcia. Jednocześnie w ust. 2 i w ust. 3 art. 15 zzzzzn2 ustawodawca wprost dopuścił możliwość złożenia wniosku o ich przywrócenie odwołując się przy tym do art. 58 § 2 k.p.a., a więc do konstrukcji prawa procesowego dotyczącej wyłącznie terminów procesowych.

Analiza treści tego przepisu niewątpliwie wskazuje, że z woli ustawodawcy w okresie stanu epidemii dopuszczalne stało się przywrócenie terminów materialnych, których zgodnie z obowiązującym systemem prawa nie można przywrócić i których upływ oznacza utratę roszczenia, czy ochrony prawnej.

Ustawodawca ze względu na szczególne okoliczności związane z pandemią zabezpieczył interesy stron w postępowaniu administracyjnym w ten sposób, że przewidział możliwość przywrócenia tych terminów, których upływ w normalnych okolicznościach powodowałby obowiązek nałożenia na stronę kary pieniężnej. Oznacza to, że w każdym przypadku niezachowania przez stronę terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, od zachowania których uzależniona jest m.in. ochrona prawna przed organem administracji publicznej, organ taki w okresie epidemii powinien zastosować się do treści art. 15 zzzzzn2 ust. 1 ustawy covid i wynikającego z niego obowiązku zawiadomienia strony o przekroczeniu terminu i wyznaczeniu terminu trzydziestu dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Nie oznacza to jednak, że już sam stan epidemii zobowiązywał organ do przywrócenia terminu w każdym przypadku stwierdzenia jego uchybienia. Omawiany przepis nie wskazuje też, aby intencją ustawodawcy było automatyczne przeniesienie na organ ciężaru inicjatywy dowodowej związanej z przywróceniem uchybionego terminu. Chociaż ustawodawca wprost nie wskazał w ww. przepisie, to przyjąć trzeba, że rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym, poprzedzone zawiadomieniem organu w trybie art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy covid, powinno być prowadzone przez organ w trybie art. 58 i nast. k.p.a. z uwzględnieniem modyfikacji wprowadzonej przez art. 15 zzzzzn2 ustawy covid, jedynie w zakresie terminu do złożenia wniosku o przewrócenie terminu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. termin do zawiadomienia organu o nabyciu/zbyciu pojazdu ma charakter materialny. Niezachowanie terminu do zawiadomienia organu o nabyciu/zbyciu pojazdu w świetle p.r.d. wywołuje ujemny skutek dla strony, którym jest obowiązek wszczęcia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w zakreślonym przez ustawę terminie o nabyciu pojazdu ( art. 140mb pkt 2 p.r.d.).

Organ stwierdzając uchybienie przez Skarżącego terminu - z uwagi na zgłoszenie o nabyciu pojazdu, które miało miejsce 27 lipca 2021 r. - powinien był w pierwszej kolejności zawiadomić stronę o tym uchybieniu, wyznaczając jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe czynności w kontrolowanej sprawie nie zostały jednak przez organ podjęte.

Skoro w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie zastosował przepisu art.15zzzzzn2 ustawy covid i nie wyznaczył stronie 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, a SKO błędnie przyjęło, że ww. przepis nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, to należało stwierdzić, że doszło do pozbawienia Skarżącego możliwości skorzystania z zagwarantowanej w tym przepisie instytucji przywrócenia terminu, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem ewentualne przywrócenie terminu spowoduje, że Skarżącemu nie będzie można przypisać naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d.

Zatem w pierwszej kolejności Organ I instancji winien będzie zawiadomić Skarżącego w trybie art. 15zzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy covid o uchybieniu terminu i wyznaczyć stronie 30 – dniowym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Od złożenia takiego wniosku i wyniku jego rozpoznania zależy tok dalszego procedowania. Dopiero po przyjęciu, że Skarżący naruszył termin do zgłoszenia staroście zawiadomienia o nabyciu pojazdu, a więc po przyjęciu, że Skarżący w ogóle powinien ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 140mb pkt 2 p.r.d. organ zobowiązany będzie do rozważenia zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Zastosowanie art. 189f § 1 k.p.a. organ rozważy dopiero po stwierdzeniu przesłanek do nałożenia kary administracyjnej wynikającej z art. 140mb pkt 2 p.r.d.

Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z 2 czerwca 2022r. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości stanowiącej równowartość uiszczonego wpisu sądowego.