Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1614/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 148 par. 1, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: Dorota Wasiłek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1620/20 w sprawie ze skargi T. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lipca 2020 r. znak: DON.7100.151.2020.MWG w przedmiocie umorzenia postępowania wznowionego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1620/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej GINB, z dnia 14 lipca 2020 r., znak: DON.7100.151.2020.MWG, którą uchylono decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 15 maja 2020 r., znak: ZOA-I.7721.24.2020, i umorzono postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Lubelskiego WINB z dnia 19 kwietnia 2019 r., znak: ZOA-VII.7721.42.1.2018, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", Miasta Zamość z dnia 26 lutego 2019 r., znak: PINB.7356.8.2018, o nakazie skarżącej jako właścicielce lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym przy ul. [...] w Zamościu, w terminie do dnia 31 maja 2019 r., usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w tym lokalu poprzez montaż nawietrzaków - 3 szt., na jego pierwszym poziomie.

Sąd wskazał, że skarżąca w swoim wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Określona w tym przepisie podstawa wznowienia postępowania, wymaga istnienia związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Z uwagi na szerokie pojęcie dowodu, wynikające z art. 75 § 1 K.p.a., fałsz dowodu może się przejawiać nie tylko w fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków i opiniach biegłych, lecz także w fałszu innych dowodów.

Ponadto Sąd wskazał, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

W odniesieniu do tej przesłanki, stosownie do treści art. 145 § 2 K.p.a., postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunkiem jednak wznowienia, jest oczywistość sfałszowania dowodu. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Ponadto musi zostać spełniony kolejny warunek, a mianowicie wznowienie musi być niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu, konieczne jest łączne wystąpienie obu wyżej wymienionych przesłanek (por. wyroki NSA: z 26 listopada 2018 r., II OSK 348/18; z 7 listopada 2013 r., II OSK 1214/12). Żadne z wyżej wskazanych okoliczności, nie występują w rozpoznawanej sprawie. Nie zostały one również nawet w najmniejszym stopniu wykazane we wniosku o wznowienie postępowania.

Zdaniem Sądu, słusznie wskazał organ odwoławczy, że argumentacja wniosku oraz kolejnych pism skarżącej sprowadza się do powtarzania tez podnoszonych wielokrotnie w toku różnych postępowań przed organami nadzoru budowlanego o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, o błędnym ustaleniu marki pieca znajdującego się w jej łazience, o niewskazaniu prawidłowego typu kuchenki w kuchni, o wadliwości ustaleń faktycznych powziętych przez terenowe organy nadzoru budowlanego oraz o złej woli tych organów. Jak wynika z pisma z 7 lipca 2019 r., kwestia nieprzekazywania przez organ powiatowy całości materiału dowodowego do organu wojewódzkiego, stanowi w ocenie skarżącej o sfałszowaniu dokumentów i dowodów w sprawie. Pomijając już okoliczność, że WINB zapoznał się ze wszystkimi przekazanymi mu materiałami, to z treści wniosku wynika w sposób oczywisty brak jakichkolwiek elementów przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Skarżąca nie przedstawiła żadnego orzeczenia stwierdzającego, że dowody, na podstawie których ustalono okoliczności istotne dla wydania decyzji WINB z 19 kwietnia 2019 r. okazały się fałszywe. Treść wniosku o wznowienie oraz kolejnych pism, świadczą o niezrozumieniu przez skarżącą wskazanej przez nią podstawy wznowienia.

Ponadto wniosek skarżącej o wznowienie postępowania została złożony pismem z 3 maja 2019 r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności, na które powołuje się we wniosku skarżąca, były jej znane już od dnia 24 kwietnia 2018 r., natomiast o treści protokołów oględzin, które obecnie kwestionuje, wiedziała już od chwili przeprowadzenia tych czynności, tj. odpowiednio od dnia 8 stycznia 2019 r. oraz od dnia 29 stycznia 2019 r. Skarżąca brała bowiem w nich udział, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na tych protokołach, tym samym przyjmując ich treść bez zastrzeżeń. Oznacza to, że wniosek o wznowienie został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a.

Z uwagi na to, że podanie skarżącej nie spełniało wymogów formalnych do zainicjowania postępowania wznowieniowego, organ odwoławczy zasadnie, zdaniem Sądu, uchylił w całości decyzję WINB z dnia 19 kwietnia 2019 r. i umorzył również w całości wszczęte postępowanie, jako bezprzedmiotowe.

W ocenie Sądu, zarzuty podniesione w skardze są całkowicie bezzasadne. Nie zawiera ona jakichkolwiek merytorycznych argumentów, które mogłyby być podniesione w postępowaniu wznowieniowym. W postępowaniu wznowieniowym z uwagi na jego nadzwyczajny charakter, nie mogły być podniesione zarzuty związane ze zwykłym postępowaniem, w tym wskazany z skardze zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 oraz art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto zarzuty te nie były przedmiotem kontroli Sądu z uwagi na formalny charakter końcowego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie skargi w przeważającej części, stanowi streszczenie przebiegu postępowania administracyjnego oraz przytoczenie treści przepisów. Jej końcowa argumentacja w tym także dotycząca naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, związana jest wyłącznie z decyzją WINB objętą wnioskiem o wznowienie oraz poprzedzającą ją decyzją PINB. Nadto całkowicie bezzasadne jest podniesienie w skardze jednej z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, określonej art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa). Niniejsza sprawa jest bowiem rozpoznawana w postępowaniu wznowieniowym. Nie mogła być zatem w nim podnoszona jedna z przesłanek stwierdzenia nieważności z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę niekonkurencyjności nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji. Uruchomienie trybu wznowieniowego i trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji i sprawy administracyjnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 K.p.a. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, że weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) – por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 699.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tzn. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. przez uznanie, iż nie zaistniały powołane przez skarżącą okoliczności nie dające podstaw do wznowienia postępowania i jego merytorycznego rozstrzygnięcia;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. przez błędną ocenę, że organ nie uchylił się od wyjaśnienia istoty sprawy i zasadnie uznał, iż postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy postępowanie WINB polegające na wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2019 r., znak: ZOA-VII.7721.26.2019, nie było i nie stało się bezprzedmiotowe i wobec tego nie zachodziła podstawa do jego umorzenia;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. polegające na uznaniu za prawidłową decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania, mimo że przedmiotowe postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe i organy I, jak i II instancji były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, tj. ustalenia, czy w niniejszej sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia, na którą powoływała się skarżąca i wydać w tym zakresie merytoryczne rozstrzygnięcie w trybie art. 151 § 1 K.p.a.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. przez uznanie, że w warunkach niniejszej sprawy nie powinna zapaść decyzja kończąca postępowanie w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., lecz należało wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., a tego skutkiem niezasadne uznanie, że organ słusznie odstąpił od rozstrzygnięcia co do istoty sprawy przez umorzenie postępowania;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 151 § 1 K.p.a. przez uznanie za zasadne umorzenie postępowania przez organ oraz zasadność wydania rozstrzygnięcia proceduralnego przez organ w sytuacji, gdy organ, a w ślad za nim WSA de facto wypowiedział się w sprawie co do istoty analizując kwestię powołanej przez skarżącą przesłanki wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez uznanie, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i przeprowadził wszechstronną analizę zebranego materiału dowodowego podczas gdy organ pominął wskazaną przez skarżącą w skardze część materiału dowodowego, opisującego faktyczny i prawny stan sprawy, czego skutkiem organ orzekał w oparciu o niekompletny i fragmentaryczny materiał dowodowy;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że WSA jest zobowiązany do ponownej oceny zachowania przez skarżącą terminu do złożenia podania o wznowienie podczas, gdy kwestia ta została rozstrzygnięta w postanowieniu WINB z dnia 2 sierpnia 2019 r., znak: ZOA-VII.7721.26.2019, o wznowieniu postępowania (w treści uzasadnienia organ stwierdził, że został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1 K.p.a., jak też zostały wykazane okoliczności uzasadniające wznowienie, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.);

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 148 § 1 i 2 K.p.a. przez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu pomimo zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, w szczególności pomimo dochowania przez skarżącą ustawowego terminu do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak właściwego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku oraz merytorycznego odniesienia się w nim do wszystkich zawartych w skardze zarzutów oraz podniesionej w skardze argumentacji, a tego skutkiem niedostateczne ustosunkowanie się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów dot. naruszeń przy wydaniu zaskarżonej decyzji;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 150 § 2 K.p.a. przez przyjęcie, że WINB był organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a. (po przekazaniu mu sprawy przez GINB), podczas gdy wobec wniesienia przez skarżącą skargi z dnia 20 maja 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ostateczną decyzję WINB z dnia 19 kwietnia 2019 r., znak: ZOA-VII.7721.42.1.2018, niedopuszczalne ze względów przedmiotowych było wznowienie postępowania przez organ którego to decyzję z dnia 19 kwietnia 2019 r., znak: ZOA-VII.7721.42.1.2018, poddano wcześniejszej kontroli WSA w Lublinie, czego skutkiem organ wyższego stopnia (GINB) po otrzymaniu podania skarżącej z dnia 3 maja 2019 r. uzupełnionego pismem z dnia 7 lipca 2019 r. o wznowienie postępowania powinien wyznaczyć organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ odwoławczy niewadliwie w okolicznościach niniejszej sprawy zakończył postępowanie wznowieniowe w sposób formalny, tj. w wyniku zastosowania art. 105 § 1 K.p.a. i umorzenie postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., a dodatkowo – jak ocenił GINB – wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Oceny w tym zakresie nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej.

Odnośnie argumentacji skarżącej, że w sprawie sfałszowano ustalenia zawarte protokołach kontroli, należy stwierdzić, że na okoliczność, iż wskazywane protokoły zostały sfałszowane skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Poza tym podczas kontroli skarżąca była obecna, jak i podpisała się pod tymi protokołami, a więc także pod dokonanymi przez organ nadzoru budowalnego ustaleniami. Oznacza to, że skarżąca nie może skutecznie twierdzić, iż o stosownych okolicznościach dotyczących ustaleń dowiedziała się w innym terminie niż w dacie podpisania odpowiednich protokołów podczas kontroli, tj. 8 i 29 stycznia 2019 r. Nadto wynika z tego, że skarżąca o tych okolicznościach wiedziała jeszcze przed wydaniem w trybie "zwykłym" decyzji przez organ I instancji, a zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. wznowić można postępowanie zakończone decyzją ostateczną. W tych warunkach Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że przedmiotowy wniosek o wznowienie został wniesiony z naruszeniem terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Przypomnijmy, czynności kontrolne organu miały miejsce w dniu 8 i 29 stycznia 2019 r. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przedmiotowy wniosek został zaś wniesiony przy piśmie z 3 maja 2019 r.

Ponadto odnotowania wymaga, że decyzje organów nadzoru budowlanego wydane w trybie "zwykłym" były przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 351/19, oddalił skargę skarżącej na decyzję Lubelskiego WINB z dnia 19 kwietnia 2019 r. nr ZOA-VII.7721.42.1.2018. Wyrok ten stał się prawomocny. Jak wynika z uzasadnienia tegoż wyroku, przedmiotem jego oceny była już argumentacja skarżącej, podważająca wiarygodność ustaleń organów, że organ błędnie ustalił, iż "w pomieszczeniu kuchni zainstalowana jest kuchnia gazowa", gdyż w rzeczywistości od 2001 r. zainstalowana jest kuchnia gazowo-elektryczna (dwa palniki gazowe), pozostałe dwa wraz z piekarnikiem o działaniu elektrycznym, natomiast w łazience zainstalowany jest piec gazowy "Vaillant", a nie jak stwierdziły organy – piec "Immergas". Pomimo takiej argumentacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wydając w sprawie II SA/Lu 351/19 wyrok, nie doszukał się wskazywanego przez skarżącą naruszenia prawa procesowego, stwierdzając, że wbrew zarzutom skargi, postępowanie w zakresie dokładnego ustalenia przyczyn zadymienia, by następnie określić, w jaki sposób możliwe jest usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, zostało przeprowadzone wyczerpująco, zgodnie z art. 7, art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto w wyroku tym Sąd, wprost odnosząc się do ww. argumentacji skarżącej, ocenił, że okoliczności te zostały ustalone podczas kontroli, w których skarżąca brała udział – podpisywała protokoły nie zgłaszając zastrzeżeń. W związku z tym podnoszone przez nią obecnie uwagi dotyczące nieprawidłowych ustaleń w tym zakresie, nie podważają wiarygodności przeprowadzonych przez organy dowodów. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dlatego skarga kasacyjna w powyższym zakresie nie mogła być skuteczna; zaś Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku wykazania przez skarżącą najpóźniej w skardze kasacyjnej, że w sprawie zostały sfałszowane dowody, związany jest prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie o sygn. akt II SA/Lu 351/19, w którym wprost wyrażono ocenę, zgodnie z którą podnoszone przez skarżącą uwagi dotyczące nieprawidłowych ustaleń, nie podważają wiarygodności przeprowadzonych przez organy dowodów.

W tych warunkach prawnych Sąd I instancji niewadliwie zaaprobował ocenę GINB zawartą w zaskarżonej decyzji, że podanie skarżącej o wznowienie postępowania nie spełniało wymogów formalnych, tj. z uwagi na brak przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. i jednocześnie złożenie podania z naruszeniem terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Należy skarżącej wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego, nie zamyka ostatecznie kwestii oceny zachowania terminu do wznowienia postępowania. Organ także po wznowieniu postępowania, ma obowiązek z urzędu weryfikować, czy termin określony w art. 148 K.p.a. został zachowany, ponieważ tylko podanie wniesione z zachowaniem terminu należy uznać za dopuszczalne. Jeżeli organ po wznowieniu postępowania dostrzeże jednak, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 § 1 K.p.a., wówczas powinien zastosować art. 105 § 1 K.p.a. (a organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a.) i takie postępowanie umorzyć (por. wyroki NSA: z 19 grudnia 2019 r., II OSK 3307/18; z 24 maja 2017 r., II OSK 2306/15).

W skardze kasacyjnej strona skarżąca gołosłownie zaś twierdzi, że wniosek został złożony w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. W świetle przedstawionej powyżej oceny skarżąca nie może skutecznie argumentować, że prowadzone postępowanie administracyjne stanowi nadużycie prawa w zakresie interesu strony czy zasad współżycia społecznego. Poza tym legalność nałożonego na skarżącą obowiązku została już prawomocnie oceniona przez Sąd Administracyjny – o czym wyżej była mowa, a w tym zakresie skarżąca nie może już skutecznie kontestować nałożonego na nią obowiązku w kontekście ustalenia przyczyny wydobywania się czadu w łazience skarżącej. W tamtej sprawie ustalono bowiem przyczynę nieodpowiedniego stanu technicznego i wskazano sposób w jaki skarżąca ma doprowadzić lokal do odpowiednich warunków technicznych w związku z § 155 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422).

Dlatego wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 151 § 1 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a.; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 K.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 148 § 1 i 2 K.p.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 150 § 2 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.