Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 131/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 179 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi kasacyjnej K. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 131/15 odrzucającego skargę K. B. na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla postanowienie z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 131/15; II. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 marca 2015r. K. B. (dalej skarżący, wnioskodawca,) zwrócił się do Rady Miejskiej w N. o nadesłanie na podany adres poczty elektronicznej cyt. "zestawienia radnych, radnej obecnej kadencji Rady Miejskiej w N zawierające dane odnoszące się do każdego radnego w zakresie numeru telefonu, adresu poczty elektronicznej".

W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz N. pismem z dnia 7 kwietnia 2015r., Nr [...]poinformował skarżącego, że wykaz radnych opublikowany jest w Biuletynie Informacji Publicznej. W zakresie numerów telefonów i oraz adresów poczty elektronicznej wskazano natomiast, że Urząd jest w posiadaniu takich danych, ale są to dane o charakterze prywatnym, stąd podlegają one ochronie zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.). Wyjaśniono przy tym, że radni w chwili obecnej nie posiadają służbowych numerów telefonów, ani też służbowych adresów poczty elektronicznej. Jednocześnie podkreślono, że z radnymi można kontaktować się w dniach dyżurów (harmonogram dyżurów opublikowany jest także w Biuletynie Informacji Publicznej) pod nr. tel.75 7380681 lub 75 7380660, bądź też wysyłając e-mail na adres urząd@nowogrodziec.pl ze wskazaniem imienia i nazwiska radnego, do którego kierowana jest korespondencja.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2015r. wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 28 marca 2015 r. Skarżący wnosząc o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 28 marca 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wywiódł zarzut naruszenia art. 54 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 1 EKPC i art. 19 MPPOiP, art. 11 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 61 ust. 2 Konstytucji RP. oraz art. 1 ust.1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r., Nr [...]

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015r. Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie z powodu braku uiszczenia wpisu przez stronę skarżącą.

W piśmie z dnia 22 czerwca 2015 r., przesłanym drogą elektroniczną, skarżący wskazał, że wydane przez Sąd w/w postanowienie powinno być wyeliminowane, albowiem wpis został przez niego uiszczony. Na dowód powyższego skarżący przedstawił potwierdzenie uiszczenia wpisu w dniu 16 maja 2015 r.

Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2015r. Sąd wezwał skarżącego, w terminie 7 dni, do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 22 czerwca 2015 r. poprzez podpisanie w/w pisma, tj. nadesłanie odpisu pisma oryginalnie podpisanego, bądź podpisanie pisma w sekretariacie Sądu oraz wskazanie, jaki charakter ma w/w pismo, a to, czy stanowi skargę na działalność Sądu, czy ma ono charakter procesowy, jeżeli tak, to jaki.

W odpowiedzi na w/w wezwanie Sądu skarżący złożył skargę kasacyjną na opisane wyżej postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2015r. Skarżący wniósł o uchylenie wydanego postanowienia, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezasadne odrzucenie skargi w sytuacji należytego uiszczenia wpisu po wezwaniu Sądu. Skarżący stwierdził, że w dniu 16 maja 2015 r. dokonał przelewu bankowego wpisu do dwóch odrębnych spraw, których sygnatury wskazał w tytule przelewu, w tym do sprawy IV SAB/Wr 131/15. Jednocześnie skarżący przedstawił potwierdzenie dokonanego przelewu w niniejszej sprawie (k. 40 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Za trafny należy uznać zarzut naruszenia art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.

W niniejszej sprawie skarżący w wymaganym terminie uiścił należny wpis od skargi w kwocie 100 zł. Z akt innej sprawy, zarejestrowanej w Sądzie pod sygn. akt IV SAB/Wr 133/13 wynika bowiem bezspornie, że skarżący w dniu 16 maja 2015 r., czyli w terminie uiścił należne wpisy od skargi w kwocie 100 zł w dwóch sprawach – niniejszej, tj. IV SAB/Wr 131/15 oraz w sprawie IV SAB/Wr 133/15\ (k. 37 akt sądowych).

Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 179a p.p.s.a. postanowił jak w pkt I sentencji wyroku.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że w świetle przepisów z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta po myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a., obejmuje również co do zasady bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z bezczynnością organu mamy zaś do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza, że zarzut bezczynności można postawić organowi wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112,poz. 1198 ze zm.), dalej ustawa i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na wstępie należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tajemnice ustawowo chronione oraz prywatność osoby fizycznej ograniczają dostęp do informacji na zasadach wyrażonych w art. 5 ust. 1 i 2 w/w ustawy. Skutkiem ewentualnego przyjęcia, że spełnione są warunki z tych przepisów, jest wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Wnioskodawcy przysługuje wówczas tryb odwoławczy uregulowany w art. 16 ust. 2 ustawy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznej, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Zatem z bezczynnością na gruncie tej ustawy mamy do czynienia wówczas, gdy organ bądź podmiot zobowiązany do wydania decyzji lub aktu w ustawowym terminie tego nie czyni. Wobec faktu, że w omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej, pojęcie informacji publicznej nie zostało zdefiniowane ostro (art. 1 i art. 6 ustawy), rozpoznanie każdej sprawy o bezczynność jest dwuetapowe. Po pierwsze wymaga dokonania kwalifikacji wniosku pod kątem, czy zawiera on żądanie informacyjne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwalifikacji takiej Sąd dokonuje w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Dopiero merytoryczna ocena żądania strony przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala de facto stwierdzić, czy w sprawie o bezczynność ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu badania skargi – to jest do stwierdzenia, czy w sprawie występuje bezczynność.

I tak, w myśl art. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie.

Przepis zaś art. 6 ustawy wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Przy czym nie jest to zamknięty katalog, co wynika z treści tego przepisu. Za kryterium udostępnienia informacji przyjmuje się to, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Jeżeli chodzi o informacje dotyczące innych podmiotów niż władza publiczna i osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych, to charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Istotne jest przy tym, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji "osoby pełniącej funkcję publiczną", którym to zwrotem posłużył się ustawodawca w art. 5 ust. 2 ustawy. Definicja taka znajduje się natomiast w art. 115 § 19 w zw. z art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.). Osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową. Natomiast funkcjonariuszem publicznym jest: Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, poseł, senator, radny, poseł do Parlamentu Europejskiego, sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy, osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych, osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej, funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, osoba pełniąca czynną służbę wojskową, pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe.

Z powyższego wynika zatem, że radny jest osobą pełniącą funkcję publiczną.

Pomimo szerokiego zakresu pojęcia informacji publicznej, powołana ustawa w art. 1 ust. 2 stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że nie każdy wniosek, z którego treści wynika żądanie udostępnienia informacji publicznej może zostać załatwiony w trybie przepisów tej ustawy. Nadto według Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne ale w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 - Lex nr 1264728). Nadto o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje, bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2115/13 – Lex nr 1460714). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania dotyczące szeroko pojętej istoty informacji publicznej, należy wskazać, że w ocenie Sądu wskazany w skardze Burmistrz nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 28 marca 2015 r. Wniosek ten bowiem w zakresie podlegającym regulacjom ustawy został rozpoznany zgodnie z jej przepisami. Okolicznością niekwestionowaną przez strony jest fakt, że żądane przez skarżącego informacje, są informacjami pochodzącymi od podmiotu wykonującego zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy. Oznacza to, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z podmiotem zobowiązanym.

Pozostaje natomiast do wyjaśnienia kwestia zakresu przedmiotowego badanego wniosku. Skarżący domagał się w nim bowiem obok podania zestawienia radnych obecnej kadencji Rady Miejskiej w Nowogrodźcu, danych w zakresie ich numeru telefonu i adresu poczty elektronicznej.

W tym kontekście jako prawidłowe należy ocenić stanowisko wyrażone przez organ ( podmiot zobowiązany) w w/w piśmie organu z dnia 7 kwietnia 2015 r. skierowanym do skarżącego. Organ uznając, że strona domaga się podstawowych danych mających związek z pełnieniem funkcji publicznych , tj. imienia i nazwiska radnych czyli osób bezsprzecznie pełniących właśnie funkcje publiczne odesłał wnioskodawcę do oficjalnego publikatora w postaci Biuletynu Informacji Publicznej, w którym te informacje zostały zawarte. Stosownie bowiem do treści art. 7 omawianej ustawy, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4).

Zgodnie zaś z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, zamieszczenie informacji na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej zwalnia zobowiązany podmiot od obowiązku udzielenia żądanych wiadomości na wniosek (por. np.wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 listopada 2011r., sygn.. akt IV SAB/Gl 40/11 https://cbois.nsa. gov.pl). Zatem przekazanie tej informacji skarżącemu w ustawowym terminie (art. 13 ust.1 ustawy) stanowi o wymaganej reakcji podmiotu zobowiązanego na złożony wniosek w tym zakresie. Natomiast w odniesieniu do pozostałych danych objętych wnioskiem organ wobec braku służbowych telefonów i adresów poczty elektronicznej poinformował skarżącego o przyjętym w urzędzie miasta sposobie komunikacji z urzędującymi radnymi poprzez podanie numerów telefonów stacjonarnych pod którymi dyżurują i adresu e-mail, pod który należy wysyłać ewentualną korespondencję drogą elektroniczną. Jednocześnie trafnie wskazano, potwierdzając to stanowisko w odpowiedzi na skargę, że dane dotyczące prywatnych numerów telefonów i adresów poczty elektronicznej, jako dane prywatne podlegające ochronie ustawowej nie stanowią informacji publicznej. Także i w tym aspekcie działaniu organu nie można przypisać bezczynności. Organ, bowiem mając na względzie zarówno zakres wniosku, którym był związany tj. podanie danych w zakresie nr telefonu i adresu poczty elektronicznej każdego radnego bez wskazania charakteru tych danych –prywatny czy służbowy, jak i charakter oraz cel konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, z jednej strony udzielił informacji poprzez wskazanie, że poszczególni radni nie posiadają służbowych telefonów ani adresów poczty elektronicznej, z drugiej zaś strony prawidłowo uznając, że żądanie w zakresie udzielenia informacji o prywatnych numerach telefonu i adresach poczty elektronicznej nie stanowi informacji o sprawach publicznych poinformował o tym fakcie wnioskodawcę. Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia bowiem trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Jednocześnie w orzecznictwie ugruntowało się stanowisko, że jeśli organ oceni, że informacja objęta wnioskiem nie ma charakteru informacji publicznej wówczas winien tak jak to uczyniono w rozpatrywanej sprawie, poinformować o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. Zdaniem sądu informacją publiczną mogą być bowiem tylko te numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, które służą wykonywaniu funkcji publicznych. Numer telefonu i adres e-mail osoby pełniącej funkcje publiczne w tym przypadku funkcjonariusza publicznego w osobie konkretnego radnego, aby został udostępniony na podstawie ustawy musi mieć bezpośredni związek z pełnieniem tej funkcji. Innymi słowy dane te, jako należące do wyłącznej dyspozycji tej osoby nie są informacją o charakterze publicznym. Szczególnie wobec istnienia i wskazania w stosownym piśmie, stanowiącym odpowiedź na wniosek odpowiednich, zbiorczych form komunikowania się na drodze "służbowej" tj w ramach pełnienia owych funkcji publicznych, tymi środkami komunikacji. Nie należy bowiem zapominać, że prawo dostępu do informacji publicznej jest jednym z najważniejszych praw w katalogu praw obywatelskich i politycznych. Ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, poprzez zwiększenie transparentności w działaniach władzy publicznej, chronić i umacniać zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawa, wreszcie zapewniać społeczną kontrolę nad działaniami organów władzy publicznej. Przejrzystość procesu decyzyjnego umacnia demokratyczny charakter instytucji oraz zaufanie obywateli do administracji (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1149/10 - https://cbois.nsa.gov.pl). Nie można jednak stracić z pola widzenia istotnego faktu, że cechą z kolei prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. (por. wyr. SN z dnia 24 czerwca 2003 r. sygn. akt III RN 95/02, Wokanda 2004 nr 2, str.19).

Także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006r. ,sygn.akt K 17/05 na temat ochrony prywatności w związku dostępem do informacji publicznej podał, że istnieje możliwość ingerencji w sferę życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne, wskazując, że osoby te, ze względu na prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, muszą się liczyć z obowiązkiem ujawnienia przynajmniej niektórych aspektów swego życia prywatnego. Trybunał wskazał jednak, że konstytucyjne prawo strony do informacji publicznej nie może ograniczać prawa do prywatności osób trzecich. Nie istnieje formuła "zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę" (wyrok z 19 czerwca 2002 r., K 11/02). W orzeczeniu tym Trybunał wprawdzie nie odniósł się wprost do kwestii wytyczenia granicy między sferą publiczną i prywatną, nie wykluczył jednak jednoznacznie możliwości ingerencji w tę ostatnią za pomocą instrumentu w postaci prawa do informacji publicznej. Podkreślono przy tym, że wykluczona jest nadmierna ingerencja w sferę życia prywatnego. Prawo dostępu do informacji nie ma bowiem charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego z art. 31 ust. 3, i wartości art. 61 ust. 3 Konstytucji jako dopuszczalnych kryteriów ograniczenia zasady dostępności. Chodzi zatem o prawidłowe zachowanie proporcji, między tymi konstytucyjnymi dobrami. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie owe proporcje, biorąc pod uwagę stanowisko Burmistrza wyrażone w piśmie z dnia 7 kwietnia 2015 r. zostały zachowane. W konsekwencji powyższych ustaleń, wobec wykazania, że wniosek skarżącego w zakresie podania numerów telefonów i adresów poczty elektronicznej radnych odnoszący się do danych prywatnych nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, brak było podstaw do podejmowania w tym zakresie działań przewidzianych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wbrew zatem zarzutom skargi, organowi zobowiązanemu nie można zarzucić bezczynności. Burmistrz zrealizował bowiem obowiązek udzielenia skarżącemu informacji, ustosunkowując się do wniosku skarżącego, poprzez odesłanie (w zakresie pierwszej części wniosku, czyli wykazu radnych ) do danych opublikowanych na stronie BIP Urzędu Miasta, oraz zasadnie informując (stwierdzając), że żądanie w pozostałym zakresie nie stanowi informacji publicznej. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że jeżeli żądanie strony nie stanowi informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Działanie zobowiązanego, tak jak w rozpatrywanej sprawie ogranicza się wówczas do poinformowania wnioskodawcy o takim fakcie. W kontekście zarzutów skargi, należy ponadto wskazać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż ma on obowiązek zbadać z własnej inicjatywy te aspekty sprawy, które mają znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego aktu, a które nie zostały podniesione w skardze przez strony postępowania. Sąd w niniejszym składzie nie znalazł podstaw, by stwierdzić naruszenie przez organ powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, przepisów Konstytucji i ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym. Wskazać należy, iż powołane przez skarżącego przepisy nie miały w ocenie sądu znaczenia dla oceny legalności kwestionowanego skargą sposobu rozpatrzenia wniosku strony także wobec jednoznacznego stwierdzenia braku zarzucanej bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. , orzeczono w pkt II sentencji wyroku.