Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 784/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 października 2023 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga M. K. (zwanej dalej "wnioskodawczynią" lub "skarżącą") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 18 października 2023 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. (zwanego dalej "Burmistrzem" lub "organem I instancji") z dnia 3 lutego 2023 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad I. W. (ur. w 1938 r.) – jej matką. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny.

Pismem z dnia 22 grudnia 2022 r. wnioskodawczyni, reprezentowana przez pełnomocnika – adw. M. B. – zwróciła się do Burmistrza z wnioskiem o ustalenie prawa do ww. świadczenia w związku ze sprawowaną opieką nad jej matką. I. W. – matka wnioskodawczyni – jest wdową. Posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe. Stopień niepełnosprawności został ustalony w 2019 r.

W dniu 12 stycznia 2023 r. odbył się wywiad środowiskowy, który przeprowadził pracownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S.. Podczas wywiadu ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe ze swoim mężem oraz matką. I. W. posiada prawo do emerytury, które pobiera. Wnioskodawczyni nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu męża. I. W. choruje na chorobę Alzheimera, cukrzycę typu II, nadciśnienie tętnicze, wymaga ona leczenia specjalistycznego, wymaga pomocy innych. I. W. nie jest w stanie poruszać się po domu samodzielnie, korzysta z kul łokciowych i wymaga asysty osób trzecich. Z powodu choroby Alzheimera wymaga całodobowej opieki. Z przedstawionej przez wnioskodawczynię informacji, wynika, że nie pracuje ona od roku 2000.

Decyzją z dnia 3 lutego 2023 r. nr [...], znak: [...] Burmistrz nie przyznał wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad matką. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz stwierdził, że nie można mówić o tym, jakoby wnioskodawczyni zrezygnowała z pracy, skoro nie pracuje od roku 2000. Nie została więc spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615, zwanej dalej "u.ś.r."). Ponadto niepełnosprawność I. W. powstała po 80. roku jej życia, a więc nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Burmistrz ma świadomość zapadłego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13. Wyrok ten jednak nie derogował przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., a więc należy go nadal przestrzegać.

Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Podniesiono zarzut naruszenia:

1) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez zróżnicowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w przepisie z art. 17 ust. 1b u.ś.r. ze względu na moment powstania niepełnosprawności, pomimo że przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 został uznany za niezgodny z tym przepisem;

2) art. 17 ust. 1b u.ś.r., poprzez stwierdzenie, że wnioskowane świadczenie nie przysługuje z uwagi na wiek powstania niepełnosprawności u osoby potrzebującej opieki;

3) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórcze, a nie kompleksowe ustalenie w zakresie wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a w rezultacie niedążeniu do ustalenia przez organ I instancji prawdy obiektywnej.

Wnioskodawczyni wyjaśniła, że już we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne podniosła niemożność zastosowania przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. z uwagi na jego zakresową niekonstytucyjność. Przepis ten w zakresie, w jakim prawo do świadczenia pielęgnacyjnego uzależnia się od daty powstania niepełnosprawności podopiecznego, nie może być zatem podstawą prawną w procesie stosowania prawa. Wnioskodawczyni zwróciła także uwagę, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. przewiduje dwie możliwości – rezygnację z pracy lub jej intencjonalne niepodejmowanie. Wnioskodawczyni nie podejmuje pracy, ponieważ opiekuje się matką.

Decyzją z dnia 18 października 2023 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, za wnioskodawczynią, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. został uznany zakresowo za niekonstytucyjny, a więc w tym zakresie nie może zostać zastosowany przez żaden organ administracji publicznej. Stwierdził to Trybunał Konstytucyjny, a więc nie może być w tym miejscu żadnej polemiki, nawet jeśli przepis ten redakcyjnie nie uległ zmianie. SKO uznało jednak, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu.

Kolegium uznało, że nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją z pracy przez wnioskodawczynię a sprawowaną przez nią opieką nad matką. I. W. zapadła na chorobę Alzheimera w kwietniu 2018 r. Wnioskodawczyni nie pracuje od roku 2000. Oznacza to, że rezygnacja z pracy nie ma związku z chorobą matki, nawet jeśli teraz wnioskodawczyni opiekuje się nią.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia:

1) art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego, przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób stronniczy, niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie decyzji;

2) art. 17 ust. 1 u.ś.r., poprzez błędną wykładnię i wskazanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem przez wnioskodawczynię opieki nad niepełnosprawną matką, a skarżąca zrezygnowała z pracy z innych przyczyn niż konieczność opieki nad matką;

3) art. 10 § 1 i 2 w związku z art. 12 § 1 k.p.a., poprzez faktyczne uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w aktach.

W oparciu o ww. zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. zawiera alternatywę. Mowa jest o rezygnacji z pracy lub jej intencjonalnym niepodejmowaniu z uwagi na konieczność sprawowania opieki. To, że od ponad 20 lat skarżąca nie pracuje, nie przeszkadza w tym, aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne. Ze względu na rozmiary opieki, jaką skarżąca sprawuje wobec matki, nie może ona podjąć się pracy bez uszczerbku dla zdrowia matki.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". Składając skargę do tut. Sądu, skarżąca zaznaczyła, że wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Kolegium nie wniosło o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2024 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 15 lutego 2024 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do uwzględnienia okoliczności, jakie mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, nawet jeśli nie zostały one wyeksponowane w skardze.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja SKO [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na jej matkę – I. W.. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.

Zanim Sąd przejdzie do rozważań nad zasadniczymi motywami zapadłego wyroku, należy zwrócić uwagę na prawidłową argumentację SKO co do zastosowania przez Burmistrza przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. Sąd w ostatnich latach obserwuje uporczywe, konsekwentne i niezrozumiałe zarazem stosowanie powołanego przepisu przez organy administracji publicznej, szczególnie organy rozpoznawcze mimo tego, iż mają wiedzę o zapadłym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13. Argumentacja tych organów sprowadza się do następującego wniosku, który jest bezrefleksyjnie powielany – w wyniku wydania tego wyroku nie doszło do derogacji rzeczonego przepisu, a więc pozostaje on nadal elementem systemu prawnego, stąd niezmiennie stanowi podstawę prawną w procesie stosowania prawa. Z tym twierdzeniem nie można się zgodzić w żadnym aspekcie, co zasadnie podkreśliło Kolegium. Sąd w składzie orzekającym obserwuje niekorzystne zjawisko poprzestawania na efektach wykładni językowej, by rzec wręcz literalnej, co jest niedopuszczalne. Zdaniem Sądu, ale także przedstawicieli doktryny oraz teorii prawa, każdy przepis prawa należy w pierwszej kolejności poddać analizie z punktu widzenia zastosowania dyrektyw wykładni językowej, a jej efekty poddać następnie sprawdzeniu z udziałem dyrektyw wykładni celowościowej (por. uchwałę NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, dostępną na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA", zob. także M. Gutowski, P. Kardas, Wykładnia i stosowanie prawa w procesie opartym na Konstytucji, Warszawa 2017 s. 275 i powołana tam literatura oraz orzecznictwo).

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodnym z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP jest przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim uzależnia się przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od daty powstania niepełnosprawności podopiecznego. Jest to tzw. wyrok zakresowy, w którym co prawda Trybunał Konstytucyjny nie deroguje, tj. nie eliminuje z obrotu prawnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, jednakże w zakresie, w jakim orzeczono jego niekonstytucyjność nie może stać się podstawą prawną w procesie stosowania prawa (zob. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 42). Burmistrz uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że skoro nie nastąpiła derogacja, to związany zasadą praworządności nie może uciec od zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. Sąd w składzie orzekającym nie podziela tej argumentacji. Mimo, iż ustawodawca nie wykonał "wezwania" Trybunału Konstytucyjnego i nie zmienił we wskazanym zakresie u.ś.r., podmioty stosujące prawo, w tym organy administracji publicznej są zobowiązane do stosowania przepisów prawa, w taki sposób, aby odpowiadały one wymogom konstytucyjnym. Sąd ponadto w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że: "Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Nie można tym samym zaakceptować stanowiska, iż wyrok zakresowy nie ma zastosowania w sprawie i jest skierowany wyłącznie do ustawodawcy (obligując go do zmiany zakwestionowanego przepisu ustawy), gdyż przywołany przepis Konstytucji nie różnicuje mocy prawnej i skutków wywoływanych przez wszystkie rodzaje wyroków Trybunału. W tym nurcie wykładni przepisów Konstytucji pozostaje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w szeregu orzeczeń przyjął, że skoro ustawodawca nie podjął działań zmierzających do ustalenia stanu zgodnego z prawem, to sądy i organy administracji muszą interpretować normy prawne tak, aby były one zgodne z Konstytucją." (wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt III OSK 3567/21, dostępny w CBOSA). Ponadto znamienne jest to, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają charakter erga omnes, a więc każdy podmiot stosujący prawo, w tym każdy organ administracji publicznej jest zobowiązany do respektowania orzeczeń organu władzy sądowniczej – Trybunału Konstytucyjnego, zwanego niekiedy "ustawodawcą negatywnym". Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego nie ogranicza się jedynie do eliminowania poszczególnych przepisów, czy też całych aktów normatywnych, ale ma również wpływ na wykładnię przepisów prawa. "Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji posiadają uprawnienie do działania jedynie na mocy obowiązujących przepisów. Nie mogą więc stanowić podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego przepisy, które z uwagi na swoją niekonstytucyjność zostały zakwestionowane. Natomiast niekonstytucyjność stwierdzona orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego istnieje od momentu wejścia w życie zakwestionowanych przepisów." (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 370/20, dostępny w CBOSA). Burmistrz nie mógł zatem zastosować przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. w omówionym zakresie.

Przechodząc do zasadniczych motywów, które przemawiały na rzecz konieczności oddalenia skargi, Sąd w składzie orzekającym wskazuje na dokonanie przez skarżącą błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r.: "Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji". Skarżąca zasadnie podniosła, że zacytowany przepis wyraża alternatywę łączną, dzięki zastosowaniu spójnika "lub". Mowa jest oczywiście o sytuacji opiekuna, a więc chodzi o rezygnację z pracy lub intencjonalnym jej niepodejmowaniu przez opiekuna. Zdaniem skarżącej, wystarczające jest to, że nie podejmuje ona pracy, ponieważ opiekuje się swoją matką. Trzeba mieć jednak na uwadze to, że skarżąca nie pracuje od roku 2000 i dotąd nie zadeklarowała chęci podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Nie jest oczywiście wykluczone, że osoba po wieloletniej przerwie, niezależnie od swojego wieku, mogłaby podjąć zatrudnienie albo inną pracę zarobkową, jednakże w niniejszej sprawie skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego nie wykazała, że kiedykolwiek podjęła jakąkolwiek próbę znalezienia pracy. Oczywistym jest, że obecnie sprawowana opieka nad matką uniemożliwia podjęcie jej pracy, ale jej bierność zawodowa trwająca dziesięcioleciami nie pozwala na skonstatowanie, że pojęłaby ją, gdyby nie opieka nad matką. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym, prawidłowa wykładnia przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje też konieczność poszukiwania związku – także czasowego – pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia) a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 303/23, dostępny w CBOSA). Należy wykazać, że opiekun podejmował próby znalezienia pracy, ale przez wzgląd na konieczność podjęcia się opieki nad osobą bliską, musiał zaprzestać poszukiwań, ponieważ sprawowana opieka wyklucza możliwość podjęcia się jakiejkolwiek pracy.

Rozważania przedstawione w poprzednim akapicie są zbieżne z celem świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie to przysługuje opiekunowi, jako swoista rekompensata za niemożność zarobkowania w czasie sprawowania opieki, która to opieka jest poparta obowiązkiem alimentacyjnym. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje każdemu, kto opiekuje się osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. To świadczenie jest przeznaczone dla osób w wieku produkcyjnym, które są związane albo jeszcze niedawno były związane z pracą zarobkową. Jeżeli skarżąca od ponad 20 lat nie pracuje, nie zachodzą znamiona po jej stronie, jakie mogłyby stanowić desygnat aktualizujący normę prawną z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Nie ma wymaganego związku przyczynowego pomiędzy intencjonalnym niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką. Skarżąca nie wykazała, że podejmowała starania o znalezienie pracy, ale w związku z choroba jej matki zaprzestała tych poszukiwań, aby zaopiekować się matką. To zaś uniemożliwia przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego.

Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich niezasadnośc. Nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 108 k.p.a. Organ II instancji dysponował całokształtem materiału dowodowego, aby dokonać należytej oceny aktywności Burmistrza i podjąć decyzję. Każde swoje twierdzenie omówił szeroko w uzasadnieniu decyzji. To, że skarżąca nie zgadza się z taką argumentacją, nie może prowadzić do wniosku, że SKO nie dopełniło obowiązku uzasadnienia decyzji. Organy obu instancji posiadały materiał dowodowy w postaci wywiadu środowiskowego, a także dokumentacją pochodzącą od skarżącej. Nie było podstaw do prowadzenia postępowania uzupełniającego w myśl art. 136 k.p.a.

Nie naruszono przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Wbrew twierdzeniom skarżącej, SKO dokonało prawidłowej wykładni podniesionego przepisu. Nie istnieje związek przyczynowy, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ponieważ skarżąca nigdy nie podjęła starań o pracę, a więc nie jest tak, że ona intencjonalnie jej nie podejmuje. To, że teraz opiekuje się matką, nie może prowadzić do odmiennych wniosków na polu wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r. Gdyby było odwrotnie, do aktualizacji hipotezy normy z powołanego przepisu należałoby zakwalifikować desygnat, który nie jest objęty tą hipotezą.

Kolegium nie naruszyło przepisu art. 10 § 1 i 2 w związku z art. 12 § 1 k.p.a., a przynajmniej nie w zakresie, w jakim miałoby to świadczyć o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Zapoznanie się z aktami sprawy przez skarżącą nie wpłynęłoby na zapadnięcie innego rozstrzygnięcia, niż to miało miejsce.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.