Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 128/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 12
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 kwietnia 2024 r. G. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że w sprawie nastąpiła bezczynność w załatwieniu jego wniosku oraz o udostępnienie możliwości kopiowania i przenoszenia informacji publicznej na odpowiedni nośnik danych informacji publicznej w celu ponownego jej wykorzystania w terminie 7 dni. Ponadto, skarżący wystąpił o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł.

Skarżący wskazał, że bezczynność zaskarżonego organu dotyczy odmowy przeniesienia i kopiowania informacji publicznej w celu jej ponownego wykorzystania na odpowiedni nośnik danych z Biuletynu Informacji Publicznej, o czym mowa w art. 12 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego przepis art. 12 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma pierwszeństwo przed zarządzeniem Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w sprawie udostępniania osobom pozbawionym wolności, na które powołał się organ w udzielonej na wniosek odpowiedzi z dnia 12 kwietnia 2024 r. Komputery w zakładzie karnym umożliwiają kopiowanie danych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem wniósł o oddalenie skargi bowiem działanie organu nie nosi cech bezczynności.

Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 2 kwietnia 2024 r. skarżący zwrócił się o umożliwienie mu kopiowania oraz przenoszenia na odpowiedni nośnik danych informacji publicznej z Biuletynu Informacji Publicznej w ramach stanowiska komputerowego, przeznaczonego dla osadzonych. W odpowiedzi organ wskazał skarżącemu, że zgodnie z zarządzeniem nr 37/20 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 20 maja 2020 r. w sprawie udostępniania osobom pozbawionym wolności Biuletyn Informacji Publicznej, udostępnianie osadzonym stron BIP polega na umożliwieniu im przeglądania tych stron na zasadach określonych w tym zarządzeniu. Zakład Karny w Czarnem nie ma obowiązku umożliwiania osobom pozbawionym wolności umożliwiania kopiowania tych stron na odrębny nośnik danych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W realiach rozpatrywanej sprawy, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.", która kształtuje prawo do informacji publicznej, określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona przez G. K. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stanął bowiem na stanowisku, że żądanie wniosku de facto nie stanowi zapytania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na wstępie wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowanie przywołanego przepisu stanowi art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, nie tworząc jednak zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się w związku z tym, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Z tym zastrzeżeniem, że informacja publiczna musi odnosić się do sfery faktów. Inaczej rzecz ujmując informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku oraz odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, bliższa analiza art. 6 u.d.i.p. wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Podobnie wypowiedział się tutejszy Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r., III SAB/Gd 80/23 wskazując, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Żądana od organu informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego stanu rzeczy (czynności już przez organ dokonanych). Wniosek nie może służyć wytworzeniu nowej informacji, wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej.

Przenosząc powyższe w realia rozpoznawanej sprawy, wyjaśnienia wymaga, że przedmiotowym wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2024 r. G. K. nie wystąpił o udostępnienie konkretnej informacji publicznej, a o umożliwienie kopiowania i przenoszenia na odpowiedni nośnik danych informacji publicznej z Biuletynu Informacji Publicznej, który jest zlokalizowany przy stanowisku komputerowym dostępnym dla osadzonych w zakładzie karnym. Skarżący domagał się zatem zapewnienia mu technicznych możliwości korzystania z Biuletynu Informacji Publicznej, a nie udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym w ustawie. Jednocześnie skarżący powołał się na brzmienie art. 12 u.d.i.p., z którego wynika, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość:

1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub

2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji (art. 12 ust. 2 u.d.i.p.).

Zdaniem Sądu, przepis który reguluje bezwnioskowy tryb udzielania informacji publicznej, a więc za pośrednictwem stron Biuletynu Informacji Publicznej nie może jednak stanowić - tak jak tego oczekuje skarżący - podstawy zarzutu bezczynności z uwagi na odmowę umożliwienia m.in. kopiowania zawartych tam danych. Z literalnego brzmienia stanowiącego żądanie skarżącego przepisu wynika jedynie, że zmaterializowany w jego treści obowiązek skierowany jest do podmiotu udostępniającego informację publiczną i dotyczy on jedynie zapewnienia możliwości dokonywania wymienionych w pkt 1 i 2 przepisu działań. Możliwość skorzystania z wynikającego z ustawy uprawnienia leży natomiast już po stronie podmiotu zainteresowanego w uzyskaniu informacji publicznej (w realiach sprawy jest to skarżący).

Sformułowanie w art. 12 u.d.i.p. potwierdza sposób pojmowania prawa do informacji jako prawa do uzyskania określonej wiadomości, wiedzy o informacji publicznej, nie zaś jako prawa dysponowania określonym nośnikiem informacji. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, według którego prawo dostępu do informacji nie obejmuje nośników tej informacji, a więc form, w jakich ta informacja występuje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2004 r., OSK 205/04). Wobec tego prawo wglądu do dokumentu jako podstawowego nośnika informacji oznacza prawo zapoznania się z jego treścią, a nie prawo dysponowania samym dokumentem (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 12).

Z twierdzeń samego skarżącego wynika jednocześnie, że ma on sposobność i możliwość korzystania ze stanowiska komputerowego i w ten sposób - poprzez internetowy serwis Biuletynu Informacji Publicznej - realizuje uprawnienie do dostępu do informacji publicznej, polegającego na odczycie i zapoznaniu się z treścią stron BIP, co wynika z § 2 ust. 2 zarządzenia nr 37/20 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 20 maja 2020r w sprawie udostępniania osobom pozbawionym wolności Biuletynu Informacji Publicznej.

W konsekwencji przedstawionych zapatrywań Sąd uznał, że treść wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2024 r. nie stanowi wniosku o dostęp do informacji publicznej w trybie ustawy tę kwestę regulującej, a zatem odmawiając skarżącemu kopiowania danych albo przeniesienia ich na odpowiedni nośnik danych, organ nie dopuścił się zarzucanej w skardze bezczynności.

Wobec braku bezczynności organu w rozpoznaniu złożonego przez skarżącego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: "https://orzeczenia.nsa.gov.pl