Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 307/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1 ust. 2, art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ust. 2c, art. 56
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 3 pkt 5 i pkt 5a, art. 29 ust. 1 pkt 7, ust. 5, art. 30 ust. 5f, art. 37a ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 11 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant: Asystent sędziego Tomasz Stańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2024 roku sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 stycznia 2023 roku znak: KO.420.293.2022, KO.420.294.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie wniosku o ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

Decyzją z 20 stycznia 2023 r., znak: KO.420.293.2022, KO.420.294.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej w skrócie jako: "k.p.a") uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Wielgomłyny z 29 września 2022 r., znak: IR.6733.9.2021.CzK ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43 m wraz z niezbędną infrastrukturą – RDM0002B – tymczasowy obiekt budowlany na części działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] na działkach o nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...], gm. W. .

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:

Wnioskiem z dnia 28 września 2021 r., który wpłynął do organu 4 października 2021 r., P Sp. z o.o. z siedzibą w W1, reprezentowana przez K.W. , wystąpiła do Wójta Gminy Wielgomłyny o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr RDM0002A operatora sieci PLAY wraz z niezbędną infrastrukturą. We wniosku wskazano, że stacja ma składać się z:

– masztu kratowego – przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA o łącznej wysokości max do 43 m,

– 8 anten sektorowych zawieszonych na wysokości 40,50 m n.p.t.,

– 3 anten radiolinii na wysokości 38,80 m n.p.t.,

– urządzeń sterujących i zasilających umieszczonych na ruszcie stalowym,

– niezbędnego okablowania łączącego anteny z urządzeniami,

– urządzeń nadawczo-odbiorczych zamocowanych na wieży,

– wewnętrznej linii zasilającej WLZ długości ok. 180 m, będzie to linia kablowa prowadzona na głębokości ok. 0,8 m pod poziomem gruntu,

– ogrodzenia o wysokości 2,77 m.

We wniosku wskazano również m.in., iż planowana stacja bazowa jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, ponieważ będzie obsługiwała abonamentów w promieniu maksymalnie do kilkunastu kilometrów, a ponadto wieża wraz z urządzeniami nie będzie kolidowała z istniejącą zabudową działki. Na stacji będą zamontowane następujące anteny:

– 4 anteny sektorowe: model ADU4516R6vO6, oznaczone jako: L081M1/L081M2, L082M1/L082M2, L083M1/L083M2,L084M1/L084M2, wysokość zawieszenia 40,50 m n.p.t.; azymuty odpowiednio 0°, 90°, 180°, 270°; pasmo pracy 800 MHz; moc wypromieniowana EIRP anten to 917,06 W, maksymalny TILT elektryczny 10°;

– 4 anteny sektorowe: model ATR4518R6vO6, oznaczone jako: G091/U091/L181/U211/L211,G092/U092/L182/U212/L212,G093/U093/L183/U213/L213, G094/U094/L184/U214/L214, wysokość zawieszenia 40,50 m n.p.t.; azymuty odpowiednio 0°, 90°, 180°, 270°; pasmo pracy 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz; moc wypromieniowana EIRP anten to 1925,01 W, maksymalny TILT elektryczny 10°;

– 3 anteny radioliniowe: RL1, RL2, RL3: - RL1: typ anteny: VHLPX2-18, średnica: 0,6 m, azymut: 95°, wysokość 38,8 m n.p.t., moc wypromieniowana 2755,00 W; - RL2: typ anteny: VHLPX2-18, średnica: 0,6 m, azymut: 230°, wysokość 38,8 m n.p.t., moc wypromieniowana 2755,00 W; - RL3: typ anteny: VHLPX2-18, średnica: 0,6 m, azymut: 130°, wysokość 38,8 m n.p.t., moc wypromieniowana 2755,00 W.

Ponadto we wniosku wskazano, iż ze względu na zastosowanie specjalistycznych konstrukcji wsporczych przy montażu anten sektorowych i ich trwałego mocowania do elementów nośnych wieży, pochylenie mechaniczne anten nie jest możliwe. Tilty mechaniczne dla wszystkich anten sektorowych wynoszą zero. Możliwe jest jedynie pochylenie elektryczne anten (Tilt elektryczny) i wynosi on maksymalnie 10°. Anteny montowane są za pomocą uchwytów systemowych do konstrukcji wsporczych firmy C. , będącej światowym liderem w produkcji antenowych konstrukcji wsporczych. Konstrukcje dedykowane są do odpowiednich typów anten oraz do konstrukcji wieży stalowej. Gwarantują pełne bezpieczeństwo zawieszonych anten zarówno przed awaryjnym oderwaniem od wieży, jak i przed niepożądaną zmianą azymutów oraz kątów nachylenia anten. Konstrukcje uwzględniają masę zainstalowanych anten jak i obciążenia spowodowane oddziaływaniem wiatru, śniegu i oblodzenia. Dodatkowo dostęp do wieży przed nieuprawnionym wejściem osób postronnych jest zabezpieczony na dwa sposoby - wieża jest ogrodzona ze wszystkich stron bez możliwości wejścia bez kluczy, zaś drabina włazowa jest zabezpieczona przed wejściem poprzez dodatkowe zamknięcie wymagające otwarcia kluczem. Nie ma zatem możliwości niekontrolowanej zmiany położenia anten, spowodowanej warunkami atmosferycznymi ani działaniem osób postronnych.

Obszar oddziaływania stacji bazowej został wyznaczony na podstawie sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów pola o poziomach wyższych od dopuszczalnych występujących na wysokości zawieszenia anten (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448) i zlokalizowany jest na działkach o nr ewid.: [...] oraz [...]. Obszar występowania pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych pokazany został szczegółowo na kopii mapy zasadniczej dołączonej do wniosku. Obszary, o których mowa powyżej, występują: dla az. 0°, Tilt 10° - na wysokości powyżej 39,6 m n.p.t, dla az. 90°, Tilt 10° - na wysokości powyżej 38,6 m n.p.t, dla az. 180°, Tilt 10° - na wysokości powyżej 39,4 m n.p.t, dla az. 270°, Tilt 10° - na wysokości powyżej 38,4 m n.p.t. W odległościach od anten sektorowych, określonych zgodnie z Rozporządzeniem, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania tych anten, nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Ponadto planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Do wniosku dołączono opracowania pn. "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych instalacji radiokomunikacyjnej instalacji telefonii komórkowej RDM 0002 A" oraz "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej P. pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 10.09.2019 r., Dz.U. 2019 poz. 1839".

Pismem z dnia 18 października 2021 r. Wójt Gminy Wielgomłyny wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia braków wniosku oraz do określenia, czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zamierza prowadzić zgodnie z trybem określonym w art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej również jako: "Prawo budowlane").

W piśmie z dnia 19 października 2021 r. pełnomocnik inwestora przedłożył żądane przez organ dokumenty, a także wyjaśnił, że zamierzenie budowlane będzie prowadzone trybem określonym w art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego i będzie polegało na adaptacji przenośnego masztu antenowego na stację bazową telefonii komórkowej P. nr RDM0002A wraz z niezbędną infrastrukturą – tymczasowy obiekt budowlany na okres 40 lat.

W dniu 16 listopada 2021 r. Wójt Gminy Wielgomłyny zawiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Tego samego dnia organ zwrócił się do Marszałka Województwa Łódzkiego, Dyrektora Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie i do Starosty Radomszczańskiego o uzgodnienie decyzji w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2021 r., znak: GKIII.7634.1739.2021.RA Marszałek Województwa Łódzkiego bez uwag uzgodnił projekt decyzji. Pozostałe organy nie udzieliły odpowiedzi w wyznaczonym terminie, co uznano za milczące uzgodnienie.

Decyzją z dnia 12 stycznia 2022 r. nr 9/2021, znak: IR.6733.9.2021.CzK Wójt Gminy Wielgomłyny ustalił dla P Sp. z o.o. z siedzibą w W1 warunki i zasady zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji publicznej.

Z notatki służbowej, sporządzonej przez Kierownika Referatu Inwestycji i Rozwoju Gminy mgr inż. A.G. , wynika, iż w dniu 19 października 2021 r. P. Sp. z o.o. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji celu publicznego polegającej na adaptacji przenośnego masztu antenowego na stację bazową telefonii komórkowej P. nr RDM0002A operatora sieci PLAY wraz z niezbędną infrastrukturą (tymczasowy obiekt budowlany na okres 40 lat na części działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. W. , gm. W. ). Jednakże 29 października 2021 r. organ administracji architektoniczno – budowlanej wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czego inwestor w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 25 listopada 2021 r., nie zrobił. Złożył jednak wniosek o przywrócenie terminu w dniu 2 grudnia 2021 r. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2021 r. Starosta Radomszczański odmówił przywrócenia terminu, jednak inwestor złożył zażalenie na ww. postanowienie, w związku z czym akta zostały przesłane Wojewodzie Łódzkiemu w dniu 29 grudnia 2021 r. Do dnia wydania decyzji przez Wójta Gminy Wielgomłyny Wojewoda nie rozstrzygnął, czy zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto do dnia wydania decyzji nr 9/2021 nie wydano żadnego nakazu rozbiórki tego obiektu przez PINB w Radomsku.

Decyzją z dnia 20 maja 2022 r., znak: KO.420.34.2022, KO.35.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 12 stycznia 2022 r. nr 9/2021, znak: IR.6733.9.2021.CzK i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało m.in., iż Wójt Gminy Wielgomłyny nie ustalił wyczerpująco stanu faktycznego sprawy, choćby poprzez brak jednoznacznego wskazania, na czym będzie polegać przedmiotowa inwestycja. Według inwestora jej przedmiotem będzie adaptacja przenośnego masztu antenowego na stację bazową telefonii komórkowej, jednakże w aktach organu I instancji brak jest jakichkolwiek danych odnośnie obiektu usytuowanego na terenie inwestycyjnym, którego adaptacji zamierza dokonać inwestor. Ponadto na mapie załączonej do uzupełnienia wniosku nie przedstawiono pełnego planowanego sposobu zagospodarowania terenu, tj. usytuowania ogrodzenia, jak również kierunków (azymutów) anten, nie zaznaczono również obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać. Ponadto karty katalogowe anten nie zostały załączone w języku polskim, zaś inwestor nie przedłożył dokumentacji określającej maksymalną moc EIRP anten na każdym kierunku emisji z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych, jak i mechanicznych.

Pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. organ I instancji wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku. K.W. piśmie z dnia 21 lipca 2022 r. wskazał m.in., iż wnosi o zmianę nazwy przedmiotowej inwestycji na "budowa przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43m, wraz z niezbędną infrastrukturą – RDM0002B – tymczasowy obiekt budowlany". Przedmiotowe postępowanie dotyczy legalizacji masztu antenowego hexaBOT DATURA 43 m wraz z niezbędną infrastrukturą. Na obiekcie nie planuje się zmiany parametrów zamontowanych urządzeń.

Ponadto pełnomocnik inwestora wskazał, iż na działkach, których dotyczy postępowanie, obecnie nie istnieje żadna stacja bazowa. Dotychczas istniejący przenośny maszt antenowy wybudowany został zgodnie z prawem budowlanym. Dla inwestycji uzyskano zgłoszenie prac budowlanych na podstawie art. 30 ust. 5f w zw. z art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego. Zgłoszenie zostało przyjęte przez Starostwo Powiatowe w Radomsku w dniu 10 marca 2021 r. dla tymczasowego przenośnego wolno stojącego masztu antenowego. Zgodnie z zaświadczeniem o przyjęciu zgłoszenia, rozbiórka lub przeniesienie masztu musiało nastąpić nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia robót budowlanych. Dlatego po upływie tego terminu oraz po bezskutecznej próbie uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego przedsięwzięcia (brak decyzji o lokalizacji celu publicznego), obiekt musiał zostać rozebrany 26 lutego 2022 r. Inwestor wystąpił ponownie z wnioskiem zgłoszenia dla tej inwestycji (dla tymczasowego przenośnego wolno stojącego masztu antenowego) w dniu 1 marca 2022 r., co spotkało się z decyzją odmowną Starosty Radomszczańskiego. Po odwołaniu się od tej decyzji przez inwestora, Wojewoda Łódzki decyzją nr 116/2022 z dnia 13 maja 2022 r. uchylił decyzję Starosty i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Decyzja Wojewody umożliwia wybudowanie ponownie tymczasowego przenośnego wolno stojącego masztu antenowego na 180 dni, jednak inwestor nie realizuje tego przedsięwzięcia ze względu na brak decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pełnomocnik podkreślił, że inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, jeżeli przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy złoży wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego. Jednak aby taki wniosek mógł być pozytywnie rozpatrzony przez organ I instancji, musi być on kompletny, a zatem zawierać prawomocną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Aby uniknąć sytuacji, która zaistniała przy poprzedniej inwestycji, gdzie maszt musiał zostać rozebrany z powodu niekompletności wniosku o pozwolenie na budowę, w tym przypadku inwestor w pierwszej kolejności chce uzyskać prawomocną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie przystąpi do realizacji przedsięwzięcia na podstawie przyjętego zgłoszenia. Przed upływem 180 dni od wybudowania stacji inwestor wystąpi z wnioskiem o pozwolenie na budowę, mając pewność że wniosek jest kompletny, zaopatrzony w prawomocną decyzję o lokalizacji celu publicznego. Tak przeprowadzona procedura nie narazi inwestora na ryzyko konieczności rozbiórki stacji i poniesienie kolejnych kosztów.

Do swojego pisma pełnomocnik inwestora załączył m.in. "Graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych" w wersji elektronicznej, poprawiony załącznik graficzny oraz wyjaśnienia U. K. z dnia 30 czerwca 2022 r., z których wynika, iż sumaryczne zasięgi występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej dla każdego azymutu anten sektorowych wynoszą 5,86 m, dla anten radiolinii – 4,70 m. Odległość tych obszarów od miejsc dostępnych dla ludności w płaszczyźnie pionowej wynosi 38,4 – 40,1 m.

Decyzją z dnia 29 września 2022 r., znak: IR.6733.9.2021.CzK Wójt Gminy Wielgomłyny ustalił dla P. Sp. z o.o. warunki i zasady zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.B. , reprezentowany przez pełnomocnika Z.G. oraz K.R. W toku postępowania odwoławczego Kolegium wystąpiło m.in. do Starosty Radomszczańskiego o przesłanie kserokopii zgłoszenia budowy tymczasowego przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43 m wraz z niezbędną infrastrukturą - RDM0002B - tymczasowy obiekt budowlany na części działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] z dnia 1 marca 2022 r., decyzji tego organu dotyczącej sprzeciwu odnośnie ww. inwestycji oraz decyzji Wojewody Łódzkiego nr 116/2022 z dnia 13 maja 2022 r., a ponadto o podanie informacji czy w obrocie prawnym jest ważne zgłoszenie ww. inwestora, na podstawie którego może realizować ww. inwestycję, oraz czy przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. tymczasowego obiektu budowlanego. Organ odwoławczy zwrócił się także do pełnomocnika inwestora o informację, czy inwestor rozpoczął budowę ww. obiektu tymczasowego (jeśli tak, to kiedy) oraz w sytuacji rozpoczęcia budowy, czy złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. tymczasowego obiektu budowlanego (jeśli tak, to kiedy).

W odpowiedzi pełnomocnik inwestora pismem z dnia 20 grudnia 2022 r. wyjaśnił, iż inwestor nie rozpoczął budowy ww. obiektu tymczasowego oraz nie złożył wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. tymczasowego obiektu budowlanego. Z rozpoczęciem budowy inwestor planuje wstrzymać się do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o lokalizacji celu publicznego.

Natomiast wnioskowane dokumenty oraz informacje od Starosty Radomszczańskiego wpłynęły do Kolegium w dniu 17 stycznia 2023 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r., znak: KO.420.293.2022, KO.294.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, odnosząc się do odwołania K.R. , że żaden przepis u.p.z.p. ani przepisy odrębne nie wymagają uzyskania zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich na lokalizację inwestycji celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych. Kwestie te, w tym dotyczące szczegółowego usytuowania obiektów w stosunku do granic sąsiedniej nieruchomości należą w istocie do materii normowanej przez przepisy Prawa budowlanego i przepisy wykonawcze do tej ustawy. Dlatego też twierdzenie skarżącej K.R. , iż "nie wyraża zgody na lokalizację inwestycji w granicy jej działki nr [...]", nie może wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji.

Natomiast odnośnie odwołania M.B. Kolegium podkreśliło, iż ze względu na przedmiot zaskarżenia w niniejszym postępowaniu ocenie podlega jedynie decyzja Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 29 września 2022 r. znak IR.6733.9.2021.CzK. W postępowaniu odwoławczym od ww. decyzji nie podlega ocenie kwestia procedowania zmian przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odnośnie instalacji radiokomunikacyjnych. Z uwagi na to, iż inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego (tymczasowy obiekt budowlany) w związku z procedurą przewidzianą w art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, Kolegium nie ma podstaw do kwestionowania przedmiotu inwestycji.

W dalszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, iż mając na uwadze wyjaśnienia pełnomocnika inwestora zawarte w piśmie z dnia 21 lipca 2022 r., należy uznać, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43 m, wraz z niezbędną infrastrukturą - RDM0002B - tymczasowy obiekt budowlany, którą to inwestycję inwestor planuje zrealizować w procedurze wynikającej z art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast, zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wydaje się w sytuacji, kiedy roboty budowlane nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Natomiast art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jako jeden z przykładów tymczasowego obiektu budowlanego podaje właśnie przenośny wolno stojący maszt antenowy. Taki obiekt jest przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie.

W świetle powyższych przepisów budowa przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, jako obiektu tymczasowego, jest realizowana na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor dokonał zgłoszenia budowy przenośnego wolnostojącego masztu antenowego w dniu 1 marca 2022 r. w zgłoszeniu tym wskazał planowany termin rozpoczęcia - 18 marca 2022 r. oraz termin rozbiórki lub przeniesienia - 14 września 2022 r. Decyzją z dnia 11 marca 2022 r. znak GB.6743.8.15.2022.TF.AF Starosta Radomszczański, na podstawie art. 30 ust. 5g Prawa budowlanego wniósł sprzeciw w sprawie budowy objętej ww. zgłoszeniem. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 13 maja 2022 r. nr 116/2022, znak GPB-III.7721.90.2022 AS uchylił ww. decyzję Starosty Radomszczańskiego i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W decyzji tej przesądzono, iż inwestycja objęta zakresem przedmiotowego zgłoszenia spełnia definicję przenośnego wolno stojącego masztu antenowego zgodnie z art. 3 pkt 5a Prawa budowlanego - pod warunkiem jego przeznaczenia do wielokrotnego montażu i demontażu bez utraty wartości technicznej. Zgodnie z treścią zgłoszenia obiekt został przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w terminie 180 dni od deklarowanego terminu rozpoczęcia budowy. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, inwestor nie rozpoczął budowy ww. obiektu tymczasowego na podstawie zgłoszenia z dnia 1 marca 2022 r. ze względu na brak decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla tego przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy podkreślił jednak, iż przepisy Prawa budowlanego nie przewidują dołączenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego (przenośnego masztu antenowego) objętego zgłoszeniem na podstawie art. 30 ust. 5f w zw. z art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego. Dopiero w przypadku wybudowania tymczasowego obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia, to od inwestora zależy, czy podejmie decyzję o rozbiórce lub przeniesieniu tego obiektu budowlanego w inne miejsce przed upływem 180 dni od jego wybudowania, czy też zamierza pozostawić ten obiekt budowlany w tym samym miejscu na dłuższy czas. Aby umożliwić legalne dłuższe pozostawienie tymczasowego obiektu budowlanego w tym samym miejscu, ustawodawca wprowadził odrębną instytucję prawną - decyzję o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego. Z przepisu art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że inwestorowi przyznane zostało prawo do złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy określonego w zgłoszeniu, natomiast skutkiem złożenia takiego wniosku, w myśl ust. 2 tego przepisu, jest możliwość powstrzymania się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce ww. tymczasowego obiektu budowlanego, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W rozpatrywanej sprawie, jak sam inwestor wskazuje, obecnie na działkach, których dotyczy postępowanie, nie istnieje żadna stacja bazowa, przedmiotowy masz został rozebrany. W rozpatrywanej sprawie inwestor w pierwszej kolejności chce uzyskać prawomocną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie przystąpi do realizacji przedsięwzięcia na podstawie przyjętego zgłoszenia. Przed upływem 180 dni od wybudowania stacji, inwestor wystąpi z wnioskiem o pozwolenie na budowę, mając pewność, że wniosek jest kompletny, zaopatrzony w prawomocną decyzję o lokalizacji celu publicznego. Jednakże do chwili obecnej inwestor nie złożył wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. W sytuacji więc, gdy inwestor dokonał zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 5f w zw. z art. 29 ust. 8 Prawa budowlanego budowy przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43 m wraz z niezbędną infrastrukturą - RDM0002B - tymczasowy obiekt budowlany na części działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...] położonych w gminie W. , jednak tego obiektu nie zrealizował w tym trybie i nie złożył wniosku o pozwolenie na budowę w trybie art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, to wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy przenośnego wolno stojącego masztu antenowego jest bezprzedmiotowy. W tej sytuacji, w myśl art. 105 § 1 k.p.a., organ zobowiązany jest do wydania decyzji o umorzeniu postępowania.

Skargę na powyższą decyzję złożyła P. Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W1, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zasługiwała na uchylenie;

2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jako bezprzedmiotowego, pomimo że inwestycja jest planowana na obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym spółka jest obowiązana uzyskać decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla niniejszej inwestycji w celu skutecznego zainicjowania postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

3. art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji dowodów, na których oparł się organ II instancji rozstrzygając sprawę, ustalając jej stan faktyczny, w szczególności poprzez błędną interpretację zasadnych wyjaśnień inwestora złożonych w toku postępowania, jak również nieprawidłowe przyjęcie, że w związku z brakiem realizacji zgłoszenia i brakiem wniesienia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, niniejsze postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bezprzedmiotowe, a także brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji;

4. normy art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 roku Nr. 78 poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 6, 7 oraz 8 k.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji sprzecznej z obowiązującym prawem i brak stania na straży zasady praworządności oraz prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów państwa;

II. przepisów prawa materialnego:

1. art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 30 ust. 5f w zw. z art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, w której jest ona wymagana, albowiem na przedmiotowym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor jest zobowiązany załączyć decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2. art. 56 u.p.z.p. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji umarzającej niniejsze postępowanie w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, w związku z czym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącą praw, w tym zwrot wynagrodzenia radcy prawnego.

W uzasadnieniu inwestor wskazał, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa.

Skoro zatem inwestor złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, to nieprawidłowe jest działanie SKO w Piotrkowie Trybunalskim, które uchyliło prawidłową decyzję organu I instancji i umorzyło przedmiotowe postępowanie tylko na tej podstawie, iż niniejsza inwestycja ma zostać posadowiona na zgłoszenie. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że SKO miało pełną świadomość, ze przedmiotowa decyzja jest niezbędna, aby inwestor w terminie przewidzianym w art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego mógł złożyć ewentualny wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie jest rolą organu antycypowanie dalszych działań inwestora związanych z przedmiotowym przedsięwzięciem, które będą oceniane przez organ architektoniczno-budowlany na etapie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tego względu, zdaniem skarżącej, organ powinien rozpoznać wniosek inwestora merytorycznie, a niniejsze postępowanie nie zasługuje na umorzenie. W szczególności bez znaczenia pozostaje podnoszona przez SKO okoliczność braku zrealizowania przedmiotowych robót budowlanych.

W ocenie inwestora nie można podzielić stanowiska SKO w Piotrkowie Trybunalskim, które z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wyprowadziło wniosek, że skoro roboty budowlane opierające się na zgłoszeniu budowalnym zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to zbędne stało się prowadzenie postępowania w celu uzyskania lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wyjaśnił inwestor, uzyskanie przedmiotowej decyzji jest niezbędne dla ewentualnego dalszego etapu postępowania, prowadzonego po posadowieniu obiektu tymczasowego w oparciu o art. 37a Prawa budowalnego. W postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dysponentem postępowania jest wnioskodawca, natomiast organ w ramach decyzji stwierdza jedynie, czy inwestycja jest dopuszczalna na wskazanym przez inwestora terenie w świetle obowiązujących przepisów prawa, co świadczy o tym, iż decyzja ta stanowi przykład typowych administracyjnych aktów związanych. Dlatego też organ nie ma uprawnień kształtujących, w tym nie może w omawianej decyzji wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. To, że w świetle art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p dla określonych robót budowlanych nie jest wymagane uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zdaniem skarżącej nie oznacza, że inwestor nie może o taką decyzję wystąpić. Niesłusznie więc organ II instancji z tego przepisu wywiódł argument o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania w sytuacji, gdy inwestor wystąpił o wydanie decyzji i posiada w tym uzasadniony interes prawny. Choć organ odwoławczy nie wydał negatywnej decyzji merytorycznej, to w istocie ograniczył prawo inwestora, uniemożliwiając mu posadowienie inwestycji, która jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jak słusznie wskazał organ I instancji w niniejszej sprawie.

Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącej, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że roboty budowlane w niniejszej sprawie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, skoro wedle art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego docelowo inwestycja posadowiona na zgłoszenie tego wymaga. Organowi II instancji w niniejszej sprawie umyka nader istotny fakt, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wymagana dla etapu realizacji inwestycji, dla którego zgodnie z przywołanym powyżej przepisem wymagane jest uprzednie uzyskanie przedmiotowej decyzji. Jak już szczegółowo wyjaśniał inwestor w toku niniejszego postępowania, na terenie, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, złożenie wniosku o pozwolenie na budowę jest obarczone brakiem formalnym, którego uzupełnienie jest niemal niewykonalne w terminie 180 dni, w związku z czym antycypując konsekwencje, jakie będą wynikać z braku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, spółka w niniejszej sprawie zainicjowała przedmiotowe postępowanie, w związku z czym nie zasługuje ono na umorzenie, jak to uczynił organ II instancji. Skarżąca wskazała też, że nawet gdyby przyjąć argumentację SKO, iż roboty budowlane w niniejszej sprawie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, to inwestor zamiast dokonania zgłoszenia może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 5 Prawa budowlanego).

Z uwagi na powyższe okoliczności strona skarżąca wniosła jak w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim i w konsekwencji wniosło o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 307/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne wobec śmierci uczestniczki postępowania K.R. . Postępowanie zostało podjęte w drodze postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 307/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest przywołana powyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 20 stycznia 2023 r. uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy Wielgomłyny z dnia 29 września 2022 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43 m wraz z niezbędną infrastrukturą i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w całości.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2022 r., poz. 503 z późn. zm. – dalej zwanej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. W myśl art. 50 ust. 2 u.p.z.p., nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2) niewymagające pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej zwanej: "p.b.") nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Natomiast ilekroć w Prawie budowlanym jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego). Zaś pod pojęciem przenośnego wolno stojącego masztu antenowego należy rozumieć wszelkie konstrukcje metalowe bądź kompozytowe, samodzielne bądź w połączeniu z przyczepą, rusztem, kontenerem technicznym, lub szafami telekomunikacyjnymi, posadowione na gruncie, wraz z odciągami, balastami i innymi elementami konstrukcji, instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, przeznaczone do wielokrotnego montażu i demontażu bez utraty wartości technicznej (art. 3 pkt 5a Prawa budowlanego). Stosownie do art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego do wykonywania robót budowlanych polegających na budowie lub przebudowie przenośnych wolno stojących masztów antenowych w przypadku, gdy inwestorem jest podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 8, można przystąpić w terminie 3 dni roboczych następujących po dniu doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1b.

Użyte w art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. sformułowanie "nie wymagają" sugeruje, że nie ma podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji we wskazanych tam przypadkach. Roboty budowlane "nie wymagają" wydania decyzji lokalizacyjnej, co należy odczytać, jako brak kompetencji organu do pozytywnego rozpatrzenia wniosku w tej sprawie, nie zaś prawo inwestora do wykonania robót bez decyzji albo na jej podstawie, zależnie od jego uznania. Wykładnię tę potwierdza nowelizacja wprowadzająca art. 50 ust. 2c u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem inwestor realizujący inwestycję celu publicznego, o której mowa w ust. 2, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego związanej z obronnością i bezpieczeństwem państwa albo ochroną granicy państwowej. Powyższe unormowanie, jako swoisty wyjątek od wyjątku, pozwala jednak na wydanie decyzji lokalizacyjnej w sytuacjach objętych regulacją ust. 2. Ustęp 2c, posługując się słowem "może", przesądza, że inwestor ma prawo, jeśli uzna to za stosowne, do ubiegania się o wydanie decyzji lokalizacyjnej albo może prowadzić roboty budowlane wskazane w ust. 2 bez wydania tej decyzji. Prawo to ogranicza się do inwestycji celu publicznego odpowiadających wskazanemu w przepisie interesowi publicznemu. Gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie zasady ich lokalizacji w drodze decyzji, wprowadzono by nowelizację wyłączającą wobec nich stosowanie ust. 2. (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2023). Powyższy pogląd potwierdza stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 2010 r., sygn. I OSK 489/09, w którym to Sąd stwierdził, że prace, polegające na umieszczeniu na budynkach urządzeń do odbioru drogą radiową sygnału umożliwiającego korzystanie z Internetu oraz okablowanie tych budynków, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem nie wydaje się decyzji lokalizacyjnej na tego rodzaju inwestycje (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej jako: CBOSA)

Zważyć także należy przywołany przez stronę skarżącą przepis art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którym inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w ust. 1, lub robót budowlanych, o których mowa w ust. 3, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten wszedł w życie 19 września 2020 r. na skutek modyfikacji treści art. 29 Prawa budowlanego dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.). Przed 19 września 2020 r. analogiczne brzmienie miał art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego, który stanowił, iż inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczącego robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie sposób przy tym zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, zawartym w odpowiedzi na skargę, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie może dotyczyć inwestycji polegającej na budowie obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, skoro art. 29 ust. 5 tejże ustawy obejmuje swoją dyspozycją wszystkie rodzaje robót, wskazane w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak jednak wskazał NSA w wyroku z 13 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3233/17 "określone w art. 50 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dotyczy robót budowlanych, które zostały ustawowo zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budową, niezależnie od tego czy inwestor zamiast dokonania zgłoszenia z własnej woli wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na podstawie art. 30 ust. 1a ustawy - Prawo budowlane". Sąd podkreślił ponadto, iż ustawodawca w przypadkach, w których chciał wprowadzić obowiązek uzyskania warunków zabudowy w odniesieniu do robót budowlanych zwolnionych ustawowo z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę a wymagających dokonania zgłoszenia właściwemu organowi, to taki obowiązek wprost w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadził.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, przedstawiony powyżej pogląd znajduje zastosowanie w aktualnym stanie prawnym w odniesieniu do wprowadzonej na mocy art. 29 ust. 5 p.b. możliwości wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, dla której ustawa wymaga dokonania zgłoszenia.

Istotą sporu w kontrolowanej sprawie pozostaje natomiast kwestia czy organ zasadnie wydał zaskarżoną decyzję, wobec zarzutu naruszenia art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 30 ust. 5f w zw. z art. 37a ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Jak wynika z art. 37a ust. 1 p.b., inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, lub przed upływem 2 lat, w przypadku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 30a. Przepisy art. 32-36 stosuje się.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że na mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r., poz. 1815), która weszła w życie w dniu 25 października 2019 r., zmieniony został art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu nadanym przywołaną ustawą, przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Zatem na mocy powyższej nowelizacji ustawodawca zaliczył wprost mobilne maszty antenowe do tymczasowych obiektów budowlanych (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 1291/19, CBOSA). Zatem przedmiotowy przenośny wolno stojący masz antenowy stanowi tymczasowy obiekt budowlany. Świadczy o tym również treść art. 30 ust. 5f Prawa budowlanego.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż tymczasowe, przenośne, wolno stojące maszty antenowe są możliwe do realizacji w trybie zgłoszeniowym wyłącznie w przypadku, gdy są przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Taka właśnie sytuacja ma miejsce w kontrolowanej sprawie. W ocenie Sądu prawidłowość ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości. Nie było sporne w sprawie, że dla objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.), który do celów publicznych w rozumieniu ustawy zalicza m.in. wykonywanie obiektów łączności publicznej i sygnalizacji. Nie jest także kwestionowane, że inwestor dokonał w dniu 1 marca 2022 r. zgłoszenia dla przedmiotowej inwestycji na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 7., jako dla tymczasowego przenośnego wolno stojącego masztu antenowego, wskazując planowany termin rozpoczęcia budowy 18 marca 2022 r. oraz termin rozbiórki lub przeniesienia 14 września 2022 r. Starosta Radomszczański decyzją z dnia 11 marca 2022 r. wniósł sprzeciw w sprawie budowy objętej powyższym zgłoszeniem, jednakże Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 13 maja 2022 r. uchylił decyzję Starosty Radomszczańskiego i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Inwestor nie przystąpił do realizacji inwestycji na podstawie przyjętego zgłoszenia. Pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 21 lipca 2022 r. określa inwestycję, której dotyczy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako "budowę przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43m, wraz z niezbędną infrastrukturą - RDM0002B – tymczasowy obiekt budowlany". Jednocześnie pełnomocnik wskazuje, że na działkach, których dotyczy postępowanie nie istnieje obecnie żadna stacja bazowa oraz oświadcza, że inwestor zrealizuje przedsięwzięcie na podstawie zgłoszenia. W konsekwencji zasadnie przyjął organ II instancji, że inwestycja będąca przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie ma być zgodnie z zamiarem inwestora realizowana w trybie zgłoszeniowym a zatem jest przewidziana do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Dopiero w kolejnym kroku inwestor deklaruje złożenie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego na podstawie art. 37a ust. 1 p.b. Jednakże należy podkreślić, że budowa określona w zgłoszeniu nie została rozpoczęta, zaś dzień jej rozpoczęcia został określony w zgłoszeniu na18 marca 2022 r.

W tak ustalonym stanu faktycznym należy wskazać, że stosownie do treści art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego zdarzeniem wyznaczającym początek biegu terminu na złożenie wniosku o pozwolenie na budowę jest dzień rozpoczęcia budowy określony w zgłoszeniu a termin ten kończy się z upływem 180 dni od tej daty. Wobec upływu powyższego terminu wynikającego z treści zgłoszenia z dnia 1 marca 2022 r. i niezłożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę obiektu tymczasowego a także nierozpoczęcia budowy obiektu, którego dotyczy zgłoszenie, trafnie wskazuje organ odwoławczy, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bezprzedmiotowy. Bez wątpienia przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę przenośnego wolno stojącego masztu antenowego wraz z niezbędną infrastrukturą, będącego tymczasowym obiektem budowlanym, realizowanym na podstawie zgłoszenia. Według niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu odwoławczego, skarżący nie złożył wniosku o pozwolenie na budowę przenośnego wolno stojącego masztu antenowego hexaBOT DATURA 43m, wraz z niezbędną infrastrukturą RDM0002B na części działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] na działkach nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...]. W konsekwencji w kontrolowanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 37a ust. 1 p.b. Przepis ten przyznaje bowiem inwestorowi prawo do wnioskowania o pozwolenie na budowę obiektu tymczasowego, jednakże we wskazanym w tym przepisie terminie przy spełnieniu określonych w nim przesłanek, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W realiach niniejszej sprawy nie doszło do zrealizowania uprawnienia skarżącego/inwestora do złożenia wniosku o pozwolenie budowlane na podstawie art. 37a ust. 1 p.b. Jeżeli zatem roboty budowlane objęte przedmiotowym wnioskiem zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to w świetle art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. zbędne jest prowadzenie postępowania w celu uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Trafnie zatem podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, że w kontrolowanej sprawie brak podstawy prawnej upoważniającej organ administracji do merytorycznego załatwienia żądania skarżącego w drodze orzeczenia administracyjnego. Za nieuzasadniony należało zatem uznać zarzut naruszenia art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej zwanej: "k.p.a.") Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - zarówno pozytywne, jak i negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, kończąc jej zawisłość w danej instancji. Umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu - organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość muszą być stwierdzone i wykazane w decyzji o umorzeniu postępowania (por. np. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2024 r., sygn. III SAB/Gl 347/24; WSA w Gdańsku z 14 sierpnia 2024 r., II SA/Gd 383/24, CBOSA). W zaskarżonej decyzji organ wykazał brak podstaw materialnoprawnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Zasadnie zatem uchylił w całości decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 50 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 30 us. 5f w w. z art. 37a ust. 1 p.b. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 56 u.p.z.p., który przewiduje, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (ust. 1 ). Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 2 ). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem powyższy przepis oznacza, że organ nie działa na podstawie uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli nie stwierdzi niezgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to obowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem inwestora, natomiast może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej (por. np. wyroki: WSA z Olsztynie z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. II SA/Ol 30/24, WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. II SA/Po 107/24, WSA w Rzeszowie z 26 marca 2024 r., sygn. II SA/Rz 1937/23, CBOSA). W kontrolowanej sprawie organ nie odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ze względu na niezgodność zamierzenia z przepisami odrębnymi lub ze względu na sprzeczność z wartościami wymienionymi w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 56 u.p.z.p.

Wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, należało zatem ustalić, że w sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowody jest kompletny i pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał fakty, jakie uznał za udowodnione oraz wskazał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy ani też przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

IB