Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 716/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku N. E. Sp. z o.o. w D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 31 sierpnia 2022 r.: nr [...], nr[...], nr[...], w sprawie ze skargi kasacyjnej N. E. Sp. z o.o. w D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Rz 21/23 w sprawie ze skargi N. E. Sp. z o.o. w D. S. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 25 października 2022 r. – nr 9009-2022-128, nr 9009-2022-129, nr 9009-2022-130 w przedmiocie płatności rolnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 31 sierpnia 2022 r.: nr [...], nr [...], nr [...].


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 21/23 oddalił skargi N. E. Sp. z o.o. z siedzibą w D. S. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 25 października 2022 r.: – nr 9009-2022-128 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zaliczkowych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, – nr 9009-2022-129 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zaliczkowych dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW), – nr 9009-2022-130 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zaliczkowych z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego (PROW 2014-2020).

N. E. Sp. z o.o. z siedzibą w D. S. w złożonej skardze kasacyjnej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 31 sierpnia 2022 r.: nr 0183-00000053891/22, nr 0183-2022-005628, nr 01830-2022-005629 na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wskazała, że konieczność zwrotu przez Skarżącą kwot wynikających z decyzji spowoduje, że do czasu wydania wyroku w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny Skarżącej grozi upadłość i likwidacja. Skarżąca w roku 2022 poniosła koszty związane z prowadzeniem działalności rolniczej i realizacją pakietów rolno-środowiskowo-klimatycznych. Otrzymane płatności zaliczkowe Skarżąca w ramach dobrej wiary wydała na utrzymanie maszyn, urządzeń opłatę dla pracowników sezonowych pracujących w gospodarstwie rolnym, opłatę podatków i zakup materiałów rolniczych.

Z treści dostarczonych sprawozdań finansowych Skarżącej wynika, że w 2022 roku spółka poniosła ogromne straty finansowe. Tym samym aby dokonać spłaty nałożonych na Skarżącą zobowiązań wynikających z prawomocnych decyzji Skarżąca musiałaby pozbyć się części maszyn rolniczych lub ogłosić likwidację spółki lub ogłosić jej upadłość. Przytoczona przez skarżącą okoliczność w postaci niebezpieczeństwa likwidacji przedsiębiorstwa lub sprzedaży jego aktywów lub widmo ogłoszenia upadłości uzasadnia zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Do wniosku załączyła sprawozdanie finansowe za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15).

Zatem Strona skarżąca, zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (postanowienie NSA z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19, tamże). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

To, że zwrot określonej kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącej szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji finansowej wnioskodawcy.

W sprawie niniejszej możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wykazania, że zwrot określonej kwoty doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. To w interesie skarżącego leży takie uzasadnienie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń.

Do wniosku skarżąca co prawda załączyła sprawozdanie finansowe za rok 2022 jednak nie jest to wystarczające, ponieważ we wniosku nie opisała swojej sytuacji finansowej. Spółka poza ogólnikowymi stwierdzeniami – w istocie nie wykazała wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla działalności Spółki. We wniosku nie zostały przedstawione żadne wyjaśnienia wskazujące na faktyczny rozmiar szkody finansowej związanej z zaprzestaniem działalności Spółki. Rzetelne zobrazowanie i opisanie sytuacji finansowej Spółki z uwzględnieniem jej stanu majątkowego we wniosku pozwoliłoby na stwierdzenie, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku skarżąca wskazała, że z treści sprawozdania finansowego wynika, że w 2022 roku Spółka poniosła ogromne straty finansowe. Należy zauważyć, że w obrocie gospodarczym przyjmuje się, że wykazanie strat z prowadzonej działalności nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji, bowiem strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza zatem jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12).

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.