Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 228/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1, art. 95 pkt 7, art. 99
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151, art. 145 § 1 pkt 1c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 454/19 w sprawie ze skargi [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 marca 2019 r. nr SKO.GN.4001.999.2018 w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza solidarnie od [...] i [...] na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 454/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 26 marca 2019 r.: nr SKO.GN.4001.999.2018 w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. uchylił zaskarżoną decyzję; 2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżących [...] i [...] solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wszczęło z urzędu postępowanie administracyjne, które zakończyło się decyzją z dnia 26 marca 2019 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji podziałowej Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 24 sierpnia 2018 r. nr WGN.6831.76.2018-1, którą zatwierdzono podział nieruchomości położonej w Gminie Swarzędz, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. 0,1614 ha w miejscowości [...]. W wyniku podziału nieruchomości powstały działki nr: [...] o pow. 0,0807 ha oraz [...] o pow. 0,0807 ha. Podziału dokonano pod warunkiem zapewnienia dostępu do drogi publicznej na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...] w sytuacji zbycia nowo wydzielonych działek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wskazało, że Burmistrz zatwierdzając podział nieruchomości, dokonał tego z rażącym naruszeniem art. 93 w związku z art. 95 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zmianami, zwana dalej "u.g.n."). W ocenie organu, Burmistrz dokonał podziału nieruchomości bez wskazania we wniosku Skarżących celu, ani podstawy prawnej. Kolegium wskazuje nadto, że analiza projektu podziału wskazuje na brak możliwości zapewnienia działce powstałej w wyniku podziału dostępu do drogi w sposób pośredni, czy też bezpośredni według rozwiązań wskazanych w art. 93 ust. 3 u.g.n.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wnieśli [...] i [...].

Sąd I instancji uznał, że skarga jest uzasadniona. Rozbieżność poglądów prezentowanych w orzecznictwie nie pozwala w żadnym wypadku uznać przyjęcia jako podstawy prawnej decyzji podziałowej art. 95 ust. 7 u.g.n. za rażące naruszenie prawa. Sąd nie podziela konstatacji organu o braku przedłożenia w formie graficznej lub opisowej propozycji sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej projektowanych działek. Kolegium wskazało, że analiza projektu podziału wskazuje na brak możliwości zapewnienia działce powstałej w wyniku podziału dostępu do drogi w sposób pośredni, czy też bezpośredni według rozwiązań wskazanych w art. 93 ust. 3 u.g.n. Organ w żaden sposób nie uargumentował jednak w jaki sposób została przeprowadzona analiza, której zwieńczeniem jest powyższa konstatacja. Tym samym wniosek ten nie poddaje się kontroli sądowej. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wskazuje na powołanie takich okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie wydania decyzji podziałowej z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez odmowę zastosowania art. 93 ust. 1 u.g.n., co doprowadziło do uznania, że wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu decyzja Burmistrza Swarzędza odpowiada prawu;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez nieuzasadnione zastosowanie i błędną wykładnię art. 95 pkt 7 u.g.n. polegającą na pominięciu przesłania niezbędności wydzielenia działki budowlanej do korzystania z istniejącego budynku mieszkalnego i uznanie, że podział nieruchomości dokonywany niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być sprzeczny z postanowieniami tego planu;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 95 ust. 3 w zw. z art. 99 u.g.n., polegającą na przyjęciu, że konieczność zapewnienia dostępu nowo wydzielanych działek do drogi publicznej nie wymaga konkretnych rozwiązań projektowych oraz, że podział nieruchomości jest dopuszczalny, choćby projektowane do wydzielenia działki gruntu nie miały bezpośredniego dostępu do drogi publicznej;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na uznaniu, że decyzja Burmistrza Swarzędza nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

5) co z kolei doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., polegające na jego błędnym zastosowaniu.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wnieśli [...] i [...] dochodząc jej oddalenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na rozprawie stosownie do art. 181 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.

Godzi się też przypomnieć – co znaczące – dla rozpoznawanej sprawy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od przyjętej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, która służy realizacji takich wartości jak pewność prawa, zaufanie do państwa, czy ochrona praw nabytych. W związku z tym wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą zwłaszcza w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. Rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom. Nie jest dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych. W szczególności dotyczy to osądu, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1149/19; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016r. sygn. akt II OSK 2868/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. R. Stankiewicz, Stwierdzenie nieważności decyzji, [w:] Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne. Redakcja naukowa M. Wierzbowski, R. Stankiewicz, Warszawa 2022, s. 275–282).

Jednocześnie judykatura uwypukla, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1956/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę oparto na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a.. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni i stosowania prawa materialnego.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zagadnieniem spornym w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie jest to, czy zasadnie Sąd I instancji uchylił decyzje administracyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 26 marca 2019 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji podziałowej Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 24 sierpnia 2018 r., którą zatwierdzono podział nieruchomości położonej w Gminie Swarzędz, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. 0,1614 ha w miejscowości [...]. Jak wynika bezspornie z akt sprawy w wyniku podziału nieruchomości powstały dwie działki: nr [...] o pow. 0,0807 ha oraz nr [...] o pow. 0,0807 ha. Podziału dokonano pod warunkiem zapewnienia dostępu do drogi publicznej na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...] w sytuacji zbycia nowo wydzielonych działek. Wokół powyższego skupiają się zarzuty środka odwoławczego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej jako "u.g.n."). W myśl art. 95 pkt 7 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonano wykładni art. 95 pkt 7 u.g.n. Podkreślono, że w przypadku, gdy dotychczasowa, zabudowana już nieruchomość ma być przedmiotem podziału w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n., podział taki jest możliwy, jeśli zmierza do wydzielenia tej części dzielonej nieruchomości, która – tworząc działkę budowlaną, w rozumieniu u.g.n. – zapewni zgodne z celem i przeznaczeniem korzystanie z posadowionych na niej budynków i znajdujących się na niej urządzeń. Przy podziale nieruchomości zabudowanej chodzi więc o zapewnienie prawidłowego (zgodnego z celem) i racjonalnego (zgodnego z przeznaczeniem) korzystania z budynków i urządzeń położonych na wydzielanej działce, przez co należy rozumieć podział w oparciu o kryteria faktyczne (dotychczasowa legalna zabudowa), który nie będzie sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności. W tego typu sprawie istotne jest to, czy wydzielana działka budowlana ma odpowiednią wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej, by następnie pod tym kątem stwierdzić, czy projektowany podział umożliwi właścicielom prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego i urządzeń położonych na tej działce (zob. wyrok NSA z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt I OSK 5/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądowym wskazano również, że przypadek uregulowany w art. 95 pkt 7 u.g.n. dopuszcza dokonanie podziału nieruchomości pod warunkiem spełnienia określonego celu. Jest nim wydzielenie działki budowlanej "niezbędnej" do korzystania z budynku mieszkalnego. Omawiany przepis służy utworzeniu dla już istniejącego budynku mieszkalnego działki gruntu o takich parametrach, które będą zgodne z wymaganiami, jakie winny być spełnione, jeśliby budynek ten był obecnie budowany. Celem więc wydzielenia owej działki jest powstanie działki budowlanej w rozumieniu art. 4 ust. 3a u.g.n., której parametry umożliwiają prawidłowe, bezkonfliktowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń na niej położonych. W postępowaniu o zatwierdzenie podziału, dokonywanego w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n. przedmiotem oceny organu nie jest nieruchomość dzielona, lecz działka z niej wydzielana zabudowana budynkiem mieszkalnym. Wydzielenie działki budowlanej w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n. musi być niezbędne do korzystania z budynku mieszkalnego. Niezbędność taka zachodzi zaś wtedy gdy do korzystania z budynku mieszkalnego wydzielenie działki budowlanej jest konieczne (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1027/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2022 r. I SA/Wa 372/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Także literatura przedmiotu podkreśla, że zakresie stosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. przedmiotem oceny jest dopuszczalność wydzielenia dla istniejącego budynku mieszkalnego działki, która musi spełnić kryteria określone w art. 4 pkt 3a u.g.n. Podział ten, jak akcentuje piśmiennictwo, nie może jednak skutkować – co istotne – pozbawieniem reszty wydzielanej nieruchomości walorów użytkowych wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Działka gruntu wydzielana jako reszta pozostającego obszaru nieruchomości nie może bowiem posiadać takiej konfiguracji przestrzenno–obszarowej, która byłaby sprzeczna z powszechnie obowiązującym prawem. Jeżeli bowiem ewidencyjny podział nieruchomości w warunkach art. 95 u.g.n. zatwierdzany jest decyzją administracyjną, to powstanie takiej działki gruntu byłoby skutkiem prawnym tej decyzji. Decyzja o zatwierdzeniu podziału nie może jednak wywoływać skutku sprzecznego z prawem, ponieważ w takim przypadku byłaby dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Taki skutek decyzji administracyjnej oznaczałby, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (zob. M. Wolanin, Komentarz, [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2021, s. 443).

Przenosząc powyższe w okoliczności rozpoznawanej przez Sąd odwoławczy sprawy należy stwierdzić, że przedmiotowa nieruchomość (działka nr [...] o pow. 0,1614 ha w miejscowości [...]) jest położna na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Swarzędz – wprowadzonego uchwała nr XIX/138/2004 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 4 lutego 2004 r. oraz zmianą tego planu wprowadzoną uchwałą nr LV/410/2006 z dnia 18 kwietnia 2006 r. – jako "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej".

Przywoływany plan miejscowy, będący aktem prawa miejscowego, przewiduje minimalną powierzchnię działki 1.500,00 m2, gdzie działka przeznaczona do podziału o nr [...] ma powierzchnię 1.614,00 m2 (por. P. Sarnecki, System źródeł prawa w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2002, s. 55– 58).

Z akt rozpoznawanej sprawy, w tym zwłaszcza z treści samego wniosku (podania) skarżących z dnia 23 lipca 2018 r. o podział tej nieruchomości skierowanego do organu oraz treści decyzji podziałowej Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz (w tym zwłaszcza uzasadnienia) z dnia 24 sierpnia 2018 r. nr WGN.6831.76.2018-1 – nie wynika z pewnością – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w sprawie zaistniała (wstąpiła) przesłanka z art. 95 pkt 7 u.g.n., tj. konieczność wydzielania działki budowalnej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Nie zostały w przedmiotowej sprawie administracyjnej wskazane przez wnioskodawców ani Burmistrza jakiekolwiek okoliczności (dowody, motywy, etc.) uzasadniające wydanie decyzji podziałowej w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n., co uszło uwadze Sądu I instancji. Jest to rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), bowiem Burmistrz wydał decyzje podziałową bez wystąpienia po stronie wnioskodawców wymaganego w tym zakresie niezbędnego stanu faktycznego uprawniającego organ do wydania pozytywnego dla stron rozstrzygnięcia w oparciu o art. 95 pkt 7 u.g.n. Jak już wyżej ustalono wydzielenie działki budowlanej w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n. musi być niezbędne do korzystania z budynku mieszkalnego. Niezbędność taka zachodzi zaś wtedy gdy do korzystania z budynku mieszkalnego wydzielenie działki budowlanej jest konieczne. Na gruncie rozpoznawanej sprawy w ocenie Sąd kasacyjnego nie zachodzi niezbędność wydzielania działki budowalnej do korzystania z budynku mieszkalnego, co Sąd wojewódzki pominął w zakresie zrealizowanej pierwszoinstancyjnej kontroli sądowoadministracyjnej.

Ponownie podkreślić należy, że zastosowanie trybu z art. 95 pkt 7 u.g.n. może mieć miejsce, o ile istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu nie uniemożliwia wnioskującym o podział korzystanie z zabudowanej działki, w tym realizacji uprawnień budowlanych związanych z budynkiem mieszkalnym. Wnioskowana do podziału działka jest już działką budowlaną przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną wolno stojącą o powierzchni, która zapewnia konieczną obsługę dla posadowionego na niej budynku mieszkalnego, nie ma więc podstaw do stosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. (por. E. Bończak–Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2023, s. 689–690).

Tym samym działka o nr [...] nie mogła ulec dalszemu podziałowi, tak jak to rozstrzygnęła decyzja podziałowa Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 24 sierpnia 2018 r., bowiem prowadziłoby to także do wydzielina działek w szczególności niezgodnie z normatywem powierzchni wynikającym z planu miejscowego (1.500,00 m2), a tym samym doszło ewidentnie do rażącego naruszenia wskazywanych w środku odwoławczym przepisów prawa ulokowanych w u.g.n. Jak wynika bezspornie z decyzji podziałowej Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 24 sierpnia 2018 r. w rezultacie podziału nieruchomości powstały działki nr: [...] o pow. 0,0807 ha oraz [...] o pow. 0,0807 ha. Podziału dokonano pod warunkiem zapewnienia dostępu do drogi publicznej na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...] w sytuacji zbycia nowo wydzielonych działek. Tak dokonanym podziałem wydzielona nowa działka nr [...] ze względu na brak dostępu do drogi publicznej, stosownie do treści art. 4 pkt 3a u.g.n., została również pozbawiona walorów użytkowych określnych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ("tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej").

Nie powinno budzić jakichkolwiek zastrzeżeń stwierdzenie, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n.).

W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu odwoławczego decyzja podziałowa Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 24 sierpnia 2018 r. nr WGN.6831.76.2018-1, którą zatwierdzono podział nieruchomości położonej w Gminie Swarzędz, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. 0,1614 ha w miejscowości [...], ze względu na oczywiste (kwalifikowane) naruszenia przywoływanych w skardze kasacyjnej przepisów u. g. n. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 24 sierpnia 2018 r., wbrew stanowisku Sądu wojewódzkiego, nie jest możliwa do zaakceptowania bowiem prowadziłaby do wywołania skutku sprzecznego z prawem, nie może być też uznana za akt wydany przez organ demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1956/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl. Zob. B. Adamiak, Weryfikacja decyzji i postanowień w trybach nadzwyczajnych, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2022, s. 449–473).

Sąd odwoławczy stwierdza, że sformułowane wobec wyroku Sądu I instancji zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania są uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i na podstawie art. 188 w związku z art. 151 uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.