Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 852/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 118 § 1; art. 121 § 1; art. 122 § 1; art. 145 § 1; art. 146; art. 148 § 2 pkt 1; art. 150; art. 150a; art. 151 § 1; art. 187 § 1; art. 191; art. 194 § 2; art. 212.
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1433/22 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2022 r., nr 1401-IEW4.4121.13.2022.MM/MP w przedmiocie odpowiedzialności podatkowa osób trzecich oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Zaskarżonym wyrokiem z 9 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1433/22,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi G.

z siedzibą w W. (dalej: "komplementariusz") uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28 kwietnia 2022 r., nr 1401-IEW4.4121.13.2022.MM/MP

oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa - Mokotów z 17 listopada 2021 r., nr 1433-SWE1.4121.10.2021 oraz umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności komplementariusza wraz ze spółką za jej zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2016 r. i 2017 r.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

2. Stan sprawy przyjęty przez sąd pierwszej instancji za podstawę wyrokowania.

W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Mokotów decyzją z 17 listopada 2021 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej komplementariusza spółki T. sp. k.

(dalej: "spółka"; dawniej: G. sp. k.) wraz z nią za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2016 r. i styczeń, luty, marzec i kwiecień 2017 r. w łącznej kwocie 84.175,58 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 33.234 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 7.764,90 zł.

Po rozpoznaniu odwołania organ drugiej instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie

organu pierwszej instancji.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest odpowiedzialność komplementariusza spółki za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W opinii sądu pierwszej instancji niewątpliwie rację ma komplementariusz twierdząc, że przepisy regulujące postępowanie podatkowe - ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - dalej: "O.p.") nie przewidują doręczenia pism na adres korespondencyjny osoby prawnej, nie będący adresem siedziby, ani adresem miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreślił, że w toku postępowania prowadzonego wobec komplementariusza, od momentu jego wszczęcia aż do wydania decyzji przez organ pierwszej instancji z 17 listopada 2021 r. korespondencja kierowana była na adres korespondencyjny, tj. ul. S. [...], [...] K., wynikający z wewnętrznych ustaleń organu, a nie na adres siedziby komplementariusza, tj. ul. L. [...] w W., który to adres został wpisany do rejestru przedsiębiorców KRS.

Zdaniem sądu pierwszej instancji akta sprawy nie potwierdziły, aby komplementariusz

składał wniosek do organu o kierowanie do niego korespondencji na adres korespondencyjny, a mimo to organ pierwszej instancji kierował całą korespondencję na taki adres. Sąd pierwszej instancji dostrzegł wyjaśnienia komplementariusza,

z których wynikało, że mimo widocznego od 2019 r. w KRS adresu siedziby, korespondencja była wysyłana na adres siedziby oddziału, który powstał dopiero

11 maja 2020 r. Zwrócił, również uwagę że działalność oddziału nie pozostaje

w żadnym związku ze zobowiązaniem opisanym w decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej.

Sąd pierwszej instancji rozwinął, że przy doręczeniu pierwszego pisma w sprawie

organ miał obowiązek ustalić adres siedziby podatnika, korzystając w tym celu z odpowiednich rejestrów, a także z wszelkich dostępnych mu danych i informacji. Znajomość adresu siedziby podatnika jest niezbędna dla skutecznego prowadzenia postępowania, a przede wszystkim do doręczenia rozstrzygnięcia organu.

Ponadto sposób doręczenia korespondencji należy oceniać rygorystycznie,

bowiem ma on wpływ na skutek prawny doręczenia i zachowanie praw procesowych strony postępowania.

Zdaniem sąd pierwszej instancji przedmiotowa decyzja nie została skutecznie doręczona komplementariuszowi i nie wywołała skutków prawnych związanych

z jej doręczeniem, w tym skutku w postaci wejścia do obrotu (art. 212 O.p.) i rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa

w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że wszelka korespondencja skierowana

do komplementariusza, od jego wszczęcia aż do wydania decyzji również była kierowana na nieprawidłowy adres. W sytuacji, gdy w KRS cały czas widniał określony adres komplementariusza i organy miały o nim wiedzę, to zdaniem sądu I instancji,

tym bardziej nieprawidłowe było kierowanie całej korespondencji na jego adres korespondencyjny. Sąd pierwszej instancji dostrzegł, że już w odwołaniu

profesjonalny pełnomocnik ustanowiony przez komplementariusza sygnalizował wadliwość doręczenia (co polegało na kierowaniu korespondencji przez organ

na adres oddziału, a nie adres siedziby komplementariusza).

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że organ podatkowy mimo przywoływania treści

art. 151 O.p., z którego wywiódł prawidłowe wnioski, że ustawodawca wskazał dwa równorzędne miejsca, w których pisma można doręczyć osobom prawnym:

w lokalu siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności, to jednak dowolnie przyjął,

że dokonanie doręczenia na adres korespondencyjny było skuteczne i równoważne

z doręczeniem pod wskazanym w KRS adresem siedziby. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby komplementariusz składał wniosek do organu o kierowanie

do niego korespondencji na adres korespondencyjny (tj. adres zastosowany przez organ podatkowy).

W opinii sądu pierwszej instancji sposób doręczenia jaki miał miejsce w analizowanej sprawie stoi w oczywistej sprzeczności do przepisu art. 151 O.p., ponieważ przepisy O.p. nie przewidują możliwości wskazania przez osobę prawną (osoby fizyczne ją reprezentujące) adresu korespondencyjnego.

Sąd pierwszej instancji dodatkowo wskazał (w zakresie podstawy umorzenia postępowania administracyjnego) na upływ 5-letniego terminu liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa za wskazane

okresy rozliczeniowe, których to terminy przedawnienia upływały odpowiednio

z końcem 2021 r. i 2022 r. (art. 118 § 1 O.p.). W konsekwencji postanowił o umorzeniu postępowania prowadzonego w stosunku do komplementariusza, stwierdzając,

że nie ma możliwości wszczęcia i prowadzenia takiego postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej wraz ze spółką odpowiedzialności podatkowej za przedmiotowe zaległości podatkowe.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że wynikający z art. 118 § 1 O.p. termin do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest niezmienny

i zawsze wynosi 5 lat - od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa. Brak jest okoliczności, które powodowałyby przerwanie lub zawieszenie biegu tego terminu. W konsekwencji nie może on ulec przedłużeniu, a zawsze kończy się ostatniego grudnia danego roku. Zatem nie można do niego odnieść przesłanki

z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., czy art. 70 § 4 O.p.

Końcowo sąd pierwszej instancji ze względu na umorzenie postępowania podatkowego, uznał za bezprzedmiotowe formułowanie wobec organu podatkowego wytycznych, a także odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

3. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.

1. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, organ drugiej instancji

na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 oraz art. 145 § 1, art. 212

i art. 187 § 1 w zw. z art. 122 § 1, art. 191 i art. 194 § 2 O.p. poprzez przyjęcie przez

sąd pierwszej instancji, że decyzja organu pierwszej instancji nie została skutecznie doręczona i nie wywołała skutków prawnych związanych z jej doręczeniem, z uwagi

na fakt, że skierowana została na nieprawidłowy adres, podczas gdy ustawodawca wskazał dwa równorzędne miejsca, w których pisma można doręczać osobom prawnym, tj. w lokalu siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności, co oznacza

że organ podatkowy może skorzystać z każdego z wyżej wymienionych sposobów doręczania pism i doręczenie decyzji do któregokolwiek z tych miejsc oznacza jej skuteczne doręczenie wywołujące skutki prawne;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 151 § 1 O.p. poprzez niepełną analizę akt sprawy i uznanie przez sąd pierwszej instancji, że organ nieprawidłowo kierował do strony postępowania korespondencję w sprawie, podczas gdy wszelka korespondencja

wobec komplementariusza była kierowana na wskazany przez nią adres korespondencyjny, korespondencja ta była odbierana przez osobę do tego upoważnioną (w toku postępowania okoliczność ta nie była przez stronę postępowania kwestionowana), a z wydruku z KRS wynika, że adres ten został ujawniony

w KRS jako oddział, co uprawniało organ w stanie faktycznym sprawy do kierowania wszelkiej korespondencji pod ten adres.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uwzględnienie skargi kasacyjnej i oddalenie skargi komplementariusza, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2. Komplementariusz wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od organu drugiej instancji

na jego rzecz kosztów postępowania przed NSA, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma wskazał, że rzeczą oczywistą jest wadliwe doręczenie komplementariuszowi przez organ pierwszej instancji w toku postępowania m.in. decyzji podatkowej. Komplementariusz podkreślił, że organ podatkowy nie wysyłał skierowanej do niego korespondencji na adres jego siedziby, choć ten widnieje w rejestrze przedsiębiorców od 2019 r. Pisma wysyłane były na adres siedziby oddziału, który powstał dopiero 11 maja 2020 r. i którego działalność nie pozostaje w żadnym związku ze zobowiązaniem ujętym w decyzji podatkowej.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu bowiem zawarte w niej zarzuty są niezasadne.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje

sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Kontrola dotyczy zgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony

do samodzielnego badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia,

która wykracza poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to,

że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną

przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się, także okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną

jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

2. W złożonej skardze kasacyjnej powołano dwa zarzuty, oba w oparciu

o podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli w oparciu o naruszenie przepisów postępowania, z zastrzeżeniem że uchybienie to mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy.

Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 oraz art. 145 § 1, art. 212 i art. 187 § 1 w zw. z art. 122 § 1, art. 191 i art. 194 § 2 O.p. po przez przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że decyzja organu pierwszej instancji nie została skutecznie doręczona i nie wywołała skutków prawnych związanych z doręczeniem, z uwagi na fakt, iż skierowana była na nieprawidłowy adres. Skarżący organ wskazuje także na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 4 p.p.s.a.w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 151 § 1 O.p. poprzez niepełną analizę akt sprawy i uznanie przez sąd pierwszej instancji, że organ pierwszej instancji, że nieprawidłowo skierował do komplementariusza korespondencję w sprawie, podczas gdy wszelka korespondencja była kierowana na wskazany przez niego adres korespondencyjny.

Przed przystąpieniem do szczegółowej analizy zarzutów kasacyjnych, wskazać

należy na zasadniczy przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Jego istota sprowadza

się do rozstrzygnięcia, czy doręczenie decyzji przez organ pierwszej instancji nastąpiło skutecznie i w konsekwencji, czy wywołało skutki prawne z nim związane.

W związku z tym rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego koncentrują

się na ocenie prawidłowości doręczenia przedmiotowej decyzji i skutków prawnych wywołanych doręczeniem.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezasadne były zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1, § 122, art. 191 O.p. polegające na niepełnej analizie akt sprawy. Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że materiał dowodowy sprawy okazał się kompletny w stopniu pozwalającym na jednoznaczne uznanie, że organ podatkowy dopuścił się naruszenia zasad doręczenia decyzji.

Odnosząc się do istoty zarzutów kasacyjnych, podkreślić należy że kwestia dokonywania doręczeń w postępowaniu podatkowym uregulowana została w przepisach działu IV, rozdziału 5 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 151 § 1 O.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby

lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150

i art. 150a stosuje się odpowiednio.

Bezsporna w niniejszej sprawie jest okoliczność, że komplementariusz jest osobą prawną i jako takiej, zgodnie z art. 151 § 1 O.p., pisma doręcza się w lokalu jej siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Jak wynika z zapisu zamieszczonego w KRS, siedziba komplementariusza mieściła się (w dacie doręczenia decyzji) w W. przy ul. L. [...]. Dodać należy, że w KRS zamieszczona została, również informacja o oddziale z siedzibą w K. przy ul. S. [...].

Bezsporne jest, także dokonane przez organ pierwszej instancji doręczenie przedmiotowej decyzji orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej komplementariusza, właśnie na adres przy ul. S. [...], [...] K..

Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego ten adres sam organ określił, jako adres korespondencyjny.

Jak, więc wynika z analizy materiału dowodowego sprawy adres, pod którym dokonano doręczenia decyzji nie jest adresem siedziby komplementariusza. Wyjaśnić należy, że przepisy ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wskazania przez osobę prawną (osoby fizyczne ją reprezentujące) adresu korespondencyjnego. Zgodzić się, zatem należy ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że dokonując doręczeń na adres korespondencyjny, organ podatkowy naruszył przepis art. 151 O.p.

Przyjęte w sprawie stanowisko należy weryfikować z uwzględnieniem całokształtu sprawy. Wbrew twierdzeniom organu podatkowego (zamieszczonym w skardze kasacyjnej) doręczenie nie było skuteczne. Nie ulega wątpliwości, że korespondencja nie była kierowana na adres siedziby osoby prawnej, choć taki adres był wskazany we właściwym rejestrze przedsiębiorców od 2019 r. Doręczenie oczywiście, jak to już wyżej wyjaśniono, nie musi nastąpić tylko i wyłącznie na adres siedziby spółki. Równoważny charakter ma w tym zakresie adres miejsca prowadzenia działalności. Dostrzec należy, że mimo doręczenia korespondencji na adres, który widniał w KRS to w stanie faktycznym sprawy nie było to doręczenie na adres miejsca prowadzenia działalności, lecz na adres korespondencyjny. Organ drugiej instancji stwierdził, że wszelka korespondencja wobec strony postępowania była kierowana na wskazany przez nią od 20 września 2019 r. adres korespondencyjny. Jednakże, z akt sprawy nie wynika aby komplementariusz składał wniosek do organu o kierowanie do niego korespondencji na adres korespondencyjny. Co więcej wpis dotyczący oddziału i adresu tego oddziału nastąpił w KRS dopiero 22 czerwca 2020 r. (oddział powstał bowiem dopiero 11 maja 2020 r.), a jego działalność nie pozostaje w żadnym związku ze zobowiązaniem stanowiącym przedmiot decyzji podatkowej.

Te wszystkie okoliczności pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na stwierdzenie, że słusznie sąd pierwszej instancji uznał, iż nie doszło do skutecznego doręczenia komplementariuszowi decyzji. Nie weszła ona zatem do obrotu prawnego, a co za tym idzie nie wywołała skutków prawnych wobec jej adresata.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozostając w zgodności z uznanym za ugruntowany, poglądem że jedynie doręczenie odpowiadające przepisom wywołuje skutki prawne i dopóki decyzja nie zostanie doręczona w sposób zgodny z przepisami o doręczeniach, dopóty nie wchodzi ona do obrotu prawnego. Prawidłowe doręczenie decyzji to zdarzenie mające istotne znaczenie prawne, rodzące określone skutki procesowe i materialne tak w stosunku do strony, jak i organu, który decyzję tę wydał, i dlatego doręczenie to musi być pewne, niebudzące wątpliwości, zgodne z przepisami prawa i wykluczające dowolność w jego stwierdzeniu czy jakąkolwiek uznaniowość.

W świetle przedstawionych wyżej regulacji stwierdzić należy, że przesyłka

pocztowa zawierająca decyzję z 28 kwietnia 2022 r., wbrew twierdzeniom zawartym

w skardze kasacyjnej – nie mogła zostać uznana za doręczoną prawidłowo i skutecznie. Decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny

podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, w zakresie istotnego błędu w ustaleniu właściwego adresu dla doręczenia decyzji. Adres, na który skierowano przesyłkę

nie został ustalony zgodnie z regulacją art. 151 § 1 O.p., co wykluczało przyjęcie doręczenia za skuteczne.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny

nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że doręczenie na adres korespondencyjny

było dopuszczalne i nie zmienia tej oceny fakt, iż adres ten widniał w KRS

jako adres oddziału. Istotne jest bowiem prawidłowe zdefiniowanie adresu albo

jako adresu siedziby albo adresu miejsca prowadzenia działalności. Ponownie podkreślić należy, że ustalenia w sprawie nie pozwoliły na stwierdzenie,

że uznanie adresu oddziału jest adresem miejsca prowadzenia działalności komplementariusza, w rozumieniu art. 151 § 1 O.p.

Dodatkowo i jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje,

że prawidłowo sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżona decyzję i poprzedzającą

ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mimo, więc wszczęcia postępowania w sprawie wobec komplementariusza

w terminie zakreślonym w przepisie art. 118 § 1 O.p., to wykazana powyżej wadliwość doręczania korespondencji (w tym postanowienia o wszczęciu,

jak i pism w toku postępowania, ale i decyzji) przesądziła o nieskuteczności wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie. Prawidłowo,

sąd pierwszej instancji uznał, że nie ma obecnie możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej wraz ze spółką odpowiedzialności komplementariusza. Nastąpiło, bowiem przedawnienie możliwości orzekania w sprawie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może odnieść zamierzonego

przez autora skargi kasacyjnej skutku argumentacja, zmierzająca do wykazania,

iż materiał dowodowy i wynikający z niego stan faktyczny sprawy pozwala

na przesądzenie skuteczności doręczenia decyzji. W świetle powyższych ustaleń

co do prawidłowości zaskarżonego wyroku, zasadności dokonanej kontroli rozstrzygnięcia organu drugiej instancji i trafności stwierdzonych jej wad,

niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skoro bowiem sąd pierwszej instancji uchylił sporną decyzję i poprzedzającą

ją decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż były one wadliwe w zakresie zastosowania przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, to brak było podstaw po stronie sądu pierwszej instancji do zastosowania regulacji zawartej art. 151 p.p.s.a.

3. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

s. Anna Sokołowska (spr.) s. Krzysztof Winiarski s. Sławomir Presnarowicz