Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 100/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 par.1 pkt 1 lit. a, art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 46 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2410
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 maja 2023 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącej T. Sp. z o.o. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżoną decyzją Wojewoda Warmińsko-Mazurski (Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a., Dz.U.2023, poz. 775 j.t.), po rozpatrzeniu odwołania T. Sp. z o.o. (Spółka) od decyzji Starosty O. z 22 września 2022 r. (Starosta) odmawiającej zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projekt zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz z urządzeniami zasilającymi na działce nr [...] obr.[...], m. O., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podzielił stanowisko Starosty, że przedmiotowa inwestycja z wieżą swoją wysokością (55,59 m n.p.t.) jest sprzeczna z zmianą miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. w obrębie osiedli: D., i M. w O. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 19 kwietnia 2000 r., dalej uchwala, m.p.z.p.), gdyż nie nawiązuje do skali (gabarytów) sąsiadującej istniejącej dwukondygnacyjnej zabudowy mieszkaniowej i usługowej (jest za wysoka). Planowane przedsięwzięcie znajduje się w obrębie jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem "MU9" - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Dla tego terenu szczegółowe zasady zainwestowania i kształtowania zabudowy przedstawiono w § 3 ust. 1 planu miejscowego i stanowią one w ujęciu tabelarycznym dla terenu oznaczonego symbolem "MU9" że możliwy jest dla obiektów budowlanych remont, rozbudowa, nadbudowa przebudowa i modernizacja w rozumieniu właściwych przepisów Prawa budowlanego. Zezwala się uzupełnienie zabudowy. Przedmiotowe uzupełnienie zabudowy powinno być realizowane w skali (gabarytach) sąsiedniej zabudowy istniejącej. Natomiast z § 3 ust. 3 planu miejscowego wynika, że przez zabudowę istniejącą rozumie się obiekty budowlane w rozumieniu właściwych przepisów ustawy Prawo budowlane, oddane do użytkowania do dnia uchwalenia niniejszej zmiany planu. Dodał, że plan miejscowy nie wprowadza zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jak również nie określa terenów przeznaczonych pod lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Powyższy plan miejscowy w § 5 i 7 reguluje lokalizowanie inwestycji celu publicznego oraz zadań własnych gminy z zakresu dróg publicznych oraz sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej. Dokumentacja planowanego przedsięwzięcia potwierdza, że dotyczy ona budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, będącej obiektem infrastruktury technicznej sieci telekomunikacyjnej. Projektuje się wieżę typu [...] o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. Wieża stanowi konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii wraz z rządzeniami pomocniczymi, jest budowlą w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W związku z tym do tego przedsięwzięcia odnosi się powołany w § 3 ust. 1 w ujęciu tabelarycznym planu miejscowego zapis określający wysokość uzupełniającej zabudowy, która ma swoją wysokością być zbliżona do wysokości istniejących obiektów budowlanych występujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Konkludował, że przeznaczenie trenu "MU9"na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej czyli zabudowy wielorodzinnej (§ 3 pkt 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r.) umożliwia lokalizację przedmiotowej wieży telekomunikacyjnej, jednakże wieża nie winna naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, tj. zakazu budowy nowych obiektów budowlanych wyższych od sąsiedniej istniejącej zabudowy. Za Starostą podał, że w zabudowie sąsiadującej z planowaną inwestycją nie występują budowle (wieże) oraz budynki o wysokości zbliżonej do wysokości, jak dla zabudowy z grupy wysokościowej, czyli powyżej 55 m n.p.t. (§ 8 pkt 4 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Na terenie sąsiadującym z inwestycją są zlokalizowane wyłącznie budynki z grupy wysokościowej niskie (§ 8 pkt 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - do 12 m włącznie n.p.t. lub o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie). Jak wynika z informacji w zbiorach danych przestrzennych prowadzonych przez Starostę, serwis "Geoportal Powiatu O.", zabudowa sąsiadująca z terenem inwestycji nie przekracza dwóch kondygnacji nadziemnych.

W skardze Spółka zarzucała naruszenie:

I/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji jako bezzasadna powinna zostać uchylona w całości i art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie uznania, że budowa wieży telekomunikacyjnej wraz z urządzeniami zasilającymi na działce nr [...] obr.[...], w O. narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu,

II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ("ustawa szerokopasmowa"), poprzez akceptację błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania tego przepisu, skutkujące uznaniem planowanej przez Skarżącą inwestycji za naruszającą ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji odmową udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia wymagań określonych w art. 33 i nast. "P.b." i at. 35 ust 4 P.b. poprzez akceptację błędnej interpretacji i niezastosowanie tego przepisu, skutkujące odmową wydania pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez Skarżącą wymagań określonych w art. 33 i nast. P.b. Zdaniem Skarżącej treść planu miejscowego, który z jednej strony dopuszcza na obszarze całego terenu lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej, jednakże dla terenu MU9 ogranicza wysokość zabudowy dla inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej do wysokości zabudowy sąsiedniej (dwóch kondygnacji czyli ok. 12 m) stanowi zakaz pośredni, o którym jest mowa w art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się co do zasady do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2022, poz. 2492 t.j.) i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023, poz. 259, dalej p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym (art. 133 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie tego przepisu Sąd analizuje całokształt sprawy objętej zaskarżonym aktem. Badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Wojewoda, za Starostą, wydając zaskarżoną decyzje oparł się na przepisie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) i zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 19 kwietnia 2000 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. w obrębie osiedli: D., i M. w O..

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (dalej pb) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego.

Natomiast stanowiący podstawę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b. stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Z kolei przywołana jednostka redakcyjna art. 35 p.b. statuuje, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.

Wieża antenowa jako obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej mieści się w pojęciu "infrastruktury technicznej" zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2023.733 t.j., dalej ustawa dalej jako " u.w.r.u.s.t.,"), zgodnie z którym infrastruktura techniczna - to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy (z wyłączeniem szczegółowo wskazanych obiektów). Ten sposób kwalifikowania "wieży" wspiera również art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę urządzeń telekomunikacyjnych. Treść wymienionych przepisów jednoznacznie wskazuje zatem na to, że wolnostojąca wieża telefonii komórkowej jest specyficznym obiektem realizowanym w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowiąc szczególny rodzaj infrastruktury technicznej. Jej funkcja techniczna odnoszona do parametru wysokości służy do zapewniania powszechnie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Powyższy kierunek wykładni wskazujący, że wolno stojący maszt antenowy lub wieżę antenową należy postrzegać jako wchodzące w zakres pojęcia obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych nie budził dotąd zresztą zasadniczych zastrzeżeń (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r. sygn. II OSK 1604/14; wyrok NSA z 25 lutego 2015 r. sygn. II OSK 1775/13: wyrok NSA z 24 lutego 2015 r. sygn. II OSK 1748/13). Wskazać należy, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/05 i z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 521/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Art. 35 ust. 1 pb nakazuje sprawdzać zgodność projektu budowlanego z (m. in.) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. W niniejszym przypadku działka zamierzonej inwestycji, tj.[...], obręb [...], m. O. usytuowana jest w jednostce planistycznej o symbolu MU9, która wg ustaleń zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. w obrębie osiedli: D., i M. w O. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia 19 kwietnia 2000 r.) ma przeznaczanie "Dla obiektów budowlanych możliwy jest remont, rozbudowa, nadbudowa przebudowa i modernizacja w rozumieniu właściwych przepisów prawa budowlanego. Zezwala się na uzupełnienie zabudowy. Przedmiotowe uzupełnienia zabudowy powinny być realizowane w skali (gabarytach) sąsiedniej zabudowy istniejącej".

Organy interpretując przywołane zapisy, także w kontekście art. 46 u.w.r.u.s.t., stanowiącego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust.1). Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust.1a). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust.2).

Orzekające organ uznały, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie umiejscowił inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to przeznaczenie terenu "MU9" na cele zabudowy mieszkaniowo-usługowej, czyli zabudowy wielorodzinnej umożliwia lokalizację przedmiotowej wieży telekomunikacyjnej. Jednakże wieża ta winna nie naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, tj. zakazu budowy nowych obiektów budowlanych wyższych od sąsiedniej istniejącej zabudowy. Natomiast na terenie sąsiadujących z inwestycją występują wyłącznie budynki z grupy wysokościowej niskiej – do 12 m włącznie n.p.t. lub o wysokościach do 4 kondygnacji nadziemnych w łącznie. W konsekwencji zamierzeniu inwestycyjnego Spółki sprzeciwiają się uregulowania planistyczne ograniczające wysokości obiektów budowlanych do wysokości istniejącej zabudowy, czyli do 12 m n.p.t. w strefie "MU9", czego nie można było pominąć przy zastosowaniu art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t.

Z prezentowaną interpretacją ustaleń planu miejscowego w sposób oczywisty nie sposób się zgodzić. Wstępnie należy dostrzec, że art. 46 u.w.r.u.s.t. został wprowadzony do porządku prawnego celem usunięcia barier prawnych, które m.in. przez liczne zakazy i ograniczenia w planach miejscowych, często nieuzasadnionych merytorycznie, prowadziły do tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych. Dlatego jako zasadę zaproponowano regułę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej musi być bowiem zgodna z przepisami odrębnymi. Omawiany przepis obejmuje zatem swoją treścią także inne wartości, które w obowiązującym systemie prawa są chronione, a więc wymagają uwzględnienia. To wyraz uwzględnienia zasady proporcjonalności - wyważania różnych, często sprzecznych grup interesów. A zatem niejako z założenia omawiany przepis stanowi punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa. Takie wskazania wynikają z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2546). Przywołane wyżej cele zawiera właśnie treść obowiązującego ww. przepisu, albowiem plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznie z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. II OSK 1632/16).

Zatem przepisy art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. określają reguły w zakresie tworzenia przepisów dotyczących sytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej w nowo uchwalanych planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego, jak też są wskazówkami w zakresie wykładni postanowień planów miejscowych, które obowiązywały w dacie wejścia w życie powołanych przepisów. Przepisy u.w.s.t. mają w pewnym sensie korygować postanowienia planu, a z pewnością postanowienia planu muszą być interpretowanie zgodnie celem ustawy wyrażonym w jej art. 46. Z ustępu 1 art. 46 wynika reguła ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w ust. 2 ustawodawca wyraził swoistą regułę interpretacyjną w stosunku do terenów przeznaczonych w planie na cele zabudowy wielorodzinnej oraz na cele rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne, że lokalizowanie na takich terenach infrastruktury telekomunikacyjnej jest dopuszczalne, chyba że zakaz takiej zabudowy wynika z ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ratio legis powołanego przepisu art. 46 ust. 2 u.w.s.t. jest zatem prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie.

Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w takim przypadku, jak stanowi się w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, jednakże interpretując ten fragment powołanego przepisu należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepisy te bardzo wyraźnie są związane z celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, mianowicie zapewnieniem zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Ten cel też musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Zatem trzeba przyjąć, że szczególna sankcja przewidziana w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. zachodzi także wtedy, gdy w planie miejscowym, co prawda umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale w taki sposób, że w istocie, przy wykorzystaniu mechanizmu określonego w tym przepisie, sprowadzałoby się to uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałoby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Jak wynika z przytoczonych postanowień ustawy, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae należy przyjąć, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w m.p.z.p. muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy.

Z takową sytuacją nie mieliśmy jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Należy dostrzec oczywisty fakt, że uzupełnienie zabudowy w jednostce plastycznej "MU9" mające być realizowane w skali (gabarytach) sąsiedniej zabudowy istniejącej odnosi się tylko i wyłącznie do uzupełnienia zabudowy (zd. 2 m.p.z.p.), co wynika wprost z zapisu "Przedmiotowe uzupełnienia zabudowy(...)" zd. 3 tychże ustaleń i co najistotniejsze rzeczone uzupełnienie zabudowy odnosi się wprost do rodzaju zabudowy zdefiniowanej w przywołanej jednostce planistycznej "MU9", czyli dotyczy tylko i wyłącznie zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W rezultacie powyższego analizowane ustalenia planu nie odnoszą się do wieży telekomunikacyjnej i w konsekwencji nie mogą stanowić podstawy odmowy zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Innymi słowy ustalenia planistyczne nie są przejawem zakazu (właściwie ograniczenia) w rozumieniu art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. a na tymże opiera się argumentacja organów stwierdzająca niezgodność zamierzenia inwestycyjnego Spółki z ustaleniami m.p.z.p. Jako, że stacje bazowe telefonii komórkowej zaliczają się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to lokalizacja takiej inwestycji na terenie działki stanowiącej według planu miejscowego teren przeznaczony na cele mieszkaniowo-usługowe, przy jednoczesnym braku ustanowionych w planie zakazów (ograniczeń), jest zgodna z zapisami tego planu. Skoro wprowadzone ograniczenia w wysokości zabudowy w planie zagospodarowania przestrzennego na terenie elementarnym MU9 w sposób oczywisty nie odnoszą się do infrastruktury telekomunikacyjnej, to posadowienie w ramach inwestycji wieży telekomunikacyjnej o całkowitej wysokości 55,95m n.p.t. nie stoi w sprzeczności z zapisami planu w tym zakresie.

Podsumowując, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. w z. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. ).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżona decyzje oraz decyzję ją poprzedzającą.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Organy ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., wezmą pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku oraz przeprowadzą postępowanie na okoliczność możliwości lokalizacji wieży telekomunikacyjnej w miejscu wskazanym przez inwestora mając na względzie brak sprzeczności lokalizacji z planem miejscowym, o którym mowa powyżej, a w konsekwencji o zgodności zamierzonej inwestycji z art. 35 ust. 1 pkt 1 pb z w w. z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t.

Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym, na wniosek organu przy braku sprzeciwu skarżącej Spółki.