Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 903/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 217 § 2 pkt 1 art. 218 § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2388/18 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 lipca 2018 r. nr KOC/5714/Zs/17 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2388/18 oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 lipca 2018 r. nr KOC/5714/Zs/17 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył C. sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez akceptację wadliwych ustaleń faktycznych w kontrolowanym postanowieniu, m.in. brak wyjaśnienia, dlaczego zaakceptowany został Rysunek poglądowy z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, pomimo że zawiera on oznaczenie "ul. [...]", którego nie ma ani w rysunku planu ani w tekście Miejscowego Planu, brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie można przyjąć, iż oznaczenie "ul. [...]" odnosi się wprost/należy utożsamiać z oznaczeniem "K", brak oceny tego, że materiały sprawy nie zawierają ustalenia, czy lokalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego jest na terenie oznaczonym symbolem K w rysunku planu stanowiącym integralną część Miejscowego Planu i w tekście Miejscowego Planu, brak oceny tego, że materiały sprawy nie zawierają nawet porównania terenu oznaczonego "ul. [...]" z terenem oznaczonym symbolem K, w celu ustalenia, czy teren "ul. [...]" jest dokładnie tym samym terenem, co teren oznaczony symbolem K, brak wyjaśnienia dlaczego organy administracji posługują się oznaczeniem "ul. [...]" (oznaczenie to nie występuje w Miejscowym Planie, tj. ani w rysunku planu ani w tekście Miejscowego Planu) zamiast oznaczeniem "K" (oznaczenie to występuje w Miejscowym Planie, tj. w rysunku planu i w tekście Miejscowego Planu), brak kontroli postanowienia z zastosowaniem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz w związku z art. 76 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez akceptację w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnych materiałów i opartych na nich ustaleń faktycznych kontrolowanego postanowienia, a przyczyny nie dokonania ich kontroli nie zostały wyjaśnione, brak oceny naruszeń prawa w odniesieniu do materiałów sprawy, brak oceny materiałów sprawy z zastosowaniem art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego oraz art. 76 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego: braku w wydruku z systemu GEO-MAP i w dokumentacji zdjęciowej oznaczenia granic terenu oznaczonego symbolem "K", podpisu i daty, co dyskwalifikuje ww. wydruk z systemu GEO-MAP i ww. dokumentację zdjęciową, jako dokumenty oraz dowody, ponieważ nie stwierdzają jakiegokolwiek istotnego faktu, nie stwierdzają usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego na terenie tras komunikacyjnych "K"; niewyjaśnioną odmowę akceptacji dowodu z dokumentu (protokołu kontroli Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 2015 r.) wykazującego, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest usytuowany co najmniej 12,90 m od krawędzi jezdni ul. [...];

3) art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.), w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., w związku z art. 136 k.p.a., art. 140 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., w związku z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego niezachowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a.;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a., w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., w związku z art. 136 k.p.a., art. 140 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., w związku z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., art. 218 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że Kolegium odniosło się również do zarzutów zawartych w zażaleniu w zakresie zaliczenia przez organ do materiału dowodowego sprawy Rysunku poglądowego z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, niewyjaśnienie i nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego niezachowania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.pa., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) § 15 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w gminie Warszawa - Białołęka zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXIX/517/01 Rady Gminy Warszawa - Białołęka z dnia 30 marca 2001 r. ("Miejscowy Plan") przez błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie przedmiotowego nośnika reklamowego zrealizowanego w 2008 r., to jest po wejściu w życie Miejscowego Planu, pomimo że § 15 pkt 2 Miejscowego Planu ustala przeznaczenie do wyburzenia jedynie obiekty istniejące, a więc takie, które zostały wybudowane przed wejściem w życie Miejscowego Planu;

2) § 15 pkt 5 Miejscowego Planu przez niezastosowanie w sprawie przedmiotowego nośnika reklamowego zrealizowanego w 2008 r., pomimo że § 15 pkt 5 Miejscowego Planu ustala, że zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania terenu nie związana z realizacją urządzeń komunikacyjnych musi uwzględniać wymogi określone w ustawie o drogach publicznych, więc ustalenia te odnoszą się do przedmiotowego nośnika reklamowego zrealizowanego w 2008 r., to jest po wejściu w życie Miejscowego Planu, przy czym ustalenie zgodności z § 15 pkt 5 Miejscowego Planu wymagało informacji zarządcy drogi, czy lokalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego uwzględnia wymogi ustawy o drogach publicznych;

3) naruszenia § 9 ust. od 1 do 5 Miejscowego Planu w związku z § 3 pkt od 1 do 12 Miejscowego Planu oraz w związku z § 4 ust. od 1 do 3 Miejscowego Planu oraz w związku z załącznikiem nr 1 do Miejscowego Planu (rysunek planu stanowiący integralną część Miejscowego Planu) przez niezastosowanie § 9 ust. od 1 do 5 Miejscowego Planu oraz § 3 pkt od 1 do 12 Miejscowego Planu oraz załącznika nr 1 do Miejscowego Planu (rysunek planu stanowiący integralną część Miejscowego Planu) oraz przez błędną wykładnię § 4 ust. 1 do 3 Miejscowego Planu - przez przyjęcie, że istnieją ustalenia dla terenu oznaczonego "jako tereny tras komunikacyjnych - ul. [...] pomimo, że Miejscowy Plan nie zawiera ustaleń dla terenu oznaczonego "tereny tras komunikacyjnych - ul [...] " oraz niezastosowanie postanowień § 9 ust. od 1 do 5 Miejscowego Planu, które obowiązują dla terenu działki ew. nr [...] z obrębu [...], m.in. dla lokalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego, które nie zawierają ograniczeń dotyczących umieszczenia reklam;

4) niezastosowanie przy wykładni postanowień Miejscowego Planu art. 4 Prawa budowlanego, a tym samym naruszenie zasady wolności budowlanej, niezastosowanie art. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a tym samym naruszenie zasady państwa prawa i zasady proporcjonalności, niezastosowanie art. 8, art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, a tym samym naruszenie zasady przyjaznej interpretacji przepisów oraz zasady proporcjonalności, dokonanie rozszerzającej interpretacji Miejscowego Planu:

(i) pominięcie wyrazów "obiekty istniejące" przy wykładni i zastosowaniu § 15 pkt 2 Miejscowego Planu. Gdyby zaskarżony wyrok uwzględnił pełną treść § 15 pkt 2 Miejscowego Planu, to jest wyrazy "obiekty istniejące" nie można byłoby zastosować § 15 pkt 2 Miejscowego Planu do przedmiotowego nośnika reklamowego, ponieważ nie był on obiektem istniejącym w dniu wejścia w życie Miejscowego Planu, został zrealizowany w 2008 r., to jest około 7 lat po wejściu w życie Miejscowego Planu;

(ii) pominięcie postanowienia § 15 pkt 5 Miejscowego Planu przy wykładni § 15 Miejscowego Planu, z którego wynika, że zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania terenu nie związana z realizacją urządzeń komunikacyjnych musi uwzględniać wymogi określone w ustawie o drogach publicznych. Postanowienia § 15 pkt 5 Miejscowego Planu dotyczą zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania

terenu, więc odnoszą się do przedmiotowego nośnika reklamowego zrealizowanego w 2008 r. to jest około 7 lat po wejściu w życie Miejscowego Planu;

(iii) przyjęcie, że istnieją ustalenia dla terenu oznaczonego "jako tereny tras komunikacyjnych – ul. [...]", pomimo że Miejscowy Plan nie zawiera ustaleń dla terenu oznaczonego "tereny tras komunikacyjnych - ul [...] " oraz niezastosowanie postanowień § 9 ust. od 1 do 5 Miejscowego Planu, które obowiązują dla terenu działki ew. nr [...] z obrębu [...], m.in. dla lokalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego, które nie zawierają ograniczeń dotyczących umieszczenia reklam.

Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, ewentualnie zmianę w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w mocy postanowienia wydanego z upoważnienia Zarządu Dzielnicy Białołęka m.st. Warszawy znak UD-II-WAB. 6727.284.2016.JLI (K2/8597/16) z dnia 28 sierpnia 2017 r., oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie Spółka wystąpiła o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie wolnostojącego podświetlanego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości 8,9 m w postaci dwóch tablic reklamowych (w układzie V) na działce o nr ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Warszawa - Białołęka Nr XXXIX/517/01 z dnia 30 marca 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 115, poz. 1530), dalej m.p.z.p.

Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Takim przepisem w niniejszej sprawie był art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), który stwarzał podstawę do uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia nałożył właściwy organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Wobec wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy postanowienia z dnia 4 kwietnia 2016 r. nakładającego na skarżącą kasacyjnie Spółkę obowiązek przedstawienia zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., zaświadczenie, o które wnioskowała skarżąca kasacyjnie Spółka należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa. Zaświadczenie to nie jest wyłącznie prostym urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, gdyż wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić w nim o zgodności wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. To oznacza, że organ w pierwszej kolejności dokonuje analizy i interpretacji przepisów aktu prawa miejscowego i ocenia możliwość ich zastosowania w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Dopiero po tak dokonanych ustaleniach organ może stwierdzić, czy zrealizowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1277/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 678/16, orzeczenia.nsa.gov.pl, A. Gliniecki [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 671-672).

Stosownie do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Stwierdzić należy, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, nie naruszając wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia braku zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli postanowień organów, nie naruszając powołanych w skardze kasacyjnej przepisów p.p.s.a., a wynik tej kontroli znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku zawierającym wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku odniesiono się zaś do wszystkich zarzutów skargi mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, organy, a następnie Sąd I instancji zasadnie przyjęły, że sporny nośnik reklamowy położony jest na terenie oznaczonym jako tereny tras komunikacyjnych "K" - ul. [...]. Wynika to z zestawienia rysunku poglądowego z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (k.31-32) i wydruku z systemu GEO-MAP (k. 30). Porównanie rysunku planu i ww. wydruku, wykonanych w tej samej skali – 1:1000, wyklucza możliwość uznania, że sporny nośnik reklamowy posadowiony został na terenie oznaczonym w m.p.z.p. jako UM - tereny zabudowy usługowo - mieszkaniowej. Na wydruku z systemu GEO-MAP wyraźnie widać usytuowanie spornego obiektu, a zestawiając wskazany wydruk z rysunkiem planu, nie ulega wątpliwości, że znajduje się on na terenie tras komunikacyjnych "K" - ul. [...].

Wskazać należy, że rysunek planu, zgodnie z § 4 ust. 1 m.p.z.p. jest integralną częścią planu. W aktach sprawy znajduje się fragment rysunku planu - Rysunek poglądowy z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w skali 1:1000, przedstawiający relewantny dla sprawy obszar planu, na którym znajduje się sporny nośnik reklamowy. Rysunek poglądowy z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego stanowi fragment rysunku planu, będącego załącznikiem do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem jego integralną częścią, więc niezrozumiałe są zarzuty braku wyjaśnienia, dlaczego został zaakceptowany w sprawie. Na rysunku oznaczono ul. [...], gdyż – wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki - takie oznaczenie przyjęto w tekście planu. Wskazać należy, że zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p., dla ulic zapewniających powiązania zewnętrzne układu komunikacyjnego z podstawowym układem komunikacyjnym Warszawy przyjmuje się klasyfikację funkcjonalną: ul. [...] – droga główna – G. Stąd też zasadnie w sprawie uznano, że oznaczenie "ul. [...]" należy utożsamiać z oznaczeniem "K". Należy dodatkowo zauważyć, że przy innych ulicach na rysunku planu obok oznaczenia "K" wskazywano również oznaczenie zgodnie z przyjętą w § 16 m.p.z.p. klasyfikacją funkcjonalną, np. K ul. [...] (lokalna) – zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p.; K ul. [...] (dojazdowa) – zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p.

Zgodnie z § 15 m.p.z.p., na terenach tras komunikacyjnych, oznaczonych symbolem K obowiązują następujące zasady zagospodarowania:

1) adaptuje się istniejący układ drogowy, z wyjątkiem:

- zachodniego odcinka ulicy [...], w związku z projektowaną realizacją Trasy M.,

- północnego odcinka ul. [...] i sposobu jej powiązania z ul. [...]

2) przeznacza się do wyburzenia obiekty istniejące w liniach rozgraniczających ulic;

3) do czasu realizacji projektowanych dróg dopuszcza się dotychczasowy sposób zagospodarowania;

4) w granicach dróg wyznaczonych liniami rozgraniczającymi dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w zakresie uzgodnionym z zarządcą drogi;

5) zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania terenu nie związana z realizacją urządzeń komunikacyjnych musi uwzględniać wymogi określone w ustawie o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985r. (Dz.U. Nr 14, poz. 60).

Prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że skoro zgodnie z postanowieniami § 15 pkt 2 m.p.z.p., obiekty istniejące w liniach rozgraniczających ulic przeznacza się do wyburzenia, a sporny nośnik reklamowy został posadowiony w liniach rozgraniczających ul. [...], tj. na terenie oznaczonym w planie jako "K" - ul. [...], brak jest podstaw do dopuszczenia jego lokalizacji w tym miejscu.

Z § 15 pkt 2 m.p.z.p. wynika, że w liniach rozgraniczających ulic nie mogą być usytuowane żadne obiekty, skoro te, które już istnieją przeznacza się do wyburzenia. Przepis ten zawiera zatem zakaz sytuowania obiektów w liniach rozgraniczających ulic. Stanowisko skarżącej kasacyjnie, że skoro obiekt nie istniał przed wejściem w życie planu, to nie dotyczy go § 15 pkt 2 m.p.z.p., a więc przewidziany w tym przepisie zakaz zabudowy, stanowi odwrócenie logiki przyjętej regulacji planu. Z ustaleń § 15 m.p.z.p. wyraźnie wynika, że celem tej regulacji jest wprowadzenie zakazu zabudowy w liniach rozgraniczających ulic. Zgodnie z § 15 pkt 4 m.p.z.p., w granicach dróg wyznaczonych liniami rozgraniczającymi dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w zakresie uzgodnionym z zarządcą drogi. Nośnik reklamowy nie jest ani siecią, ani urządzeniem infrastruktury technicznej, dlatego nie może być usytuowany na tym terenie.

Sporny obiekt powstał w 2008 r., a więc nie mają do niego zastosowania zapisy § 15 pkt 3 i 5 m.p.z.p., które dotyczą obiektów powstałych przed wejściem w życie planu. Zgodnie z § 15 pkt 3 m.p.z.p., do czasu realizacji projektowanych dróg dopuszcza się dotychczasowy sposób zagospodarowania. Regulacja ta odnosi się do zagospodarowania istniejącego przed wejściem w życie planu, bowiem od momentu jego wejścia w życie obowiązuje na tym terenie przeznaczenie wynikające z planu. Również nie będzie miał zastosowania § 15 pkt 5 m.p.z.p. stanowiący, że zmiana dotychczasowego sposobu użytkowania terenu nie związana z realizacją urządzeń komunikacyjnych musi uwzględniać wymogi określone w ustawie o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz.U. Nr 14, poz. 60). Przed wejściem w życie planu sporny nośnik nie był posadowiony na tym terenie, nie może być zatem mowy o zmianie "dotychczasowego" sposobu użytkowania terenu.

Stwierdzić zatem należy, że Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że budowa nośnika reklamowego na dz. nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscu, w którym jest on obecnie usytuowany, jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., co uzasadniało odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą kasacyjnie Spółkę.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329).