Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 672/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 3 par. 2 pkt 8-9
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. w K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 lutego 2024 r. I. stwierdza, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Wrocławiu dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy w zakresie dotyczącym punktów: 20, 23 i 24 wniosku; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu do rozpatrzenia wniosku w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 11 II 2024 r. P. w K. (dalej "skarżący") zwróciło się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej "PPIS") z następującymi pytaniami:

1.Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenze, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce?

2. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych po podaniu pozostałych szczepionek obowiązkowych i zalecanych w rozbiciu na dzieci i dorosłych?

3. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje - w zakresie pytania 1 oraz 2.

4. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne?

5. W jaki sposób i przez kogo jest ustalana aktualna sytuacja epidemiologiczna na terytorium Polski, w oparciu o którą jest opracowywany Program Szczepień Ochronnych na dany rok?

6. Czy jest Państwu znane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczące powszechnie stosowanego kalendarza szczepień z dnia 9 V 2023 r. (sygn. akt SK 81/19)?

7. Ile konkretnie grzywien i w jakiej wysokości zwrócono poszkodowanym rodzinom? Z jakiego okresu były te grzywny?

8. Czy w Polsce przeprowadza się badania nowo narodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko narodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością?

9. Czy rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzony przez Państwa instytucję podlega kontroli sądowej? Jeśli tak to jaki sąd jest władny, jeśli nie to proszę o wyjaśnienie z jakiego powodu nie podlega kontroli?

10. Czy stwierdzenie ciężkiego NOP przyczynia się do wycofania partii szczepionek? 11. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują? Od którego roku dane te są gromadzone?

12. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy?

13. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach Unii Europejskiej zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne?

14. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych?

15. Czy jest znane Państwu orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w sytuacji przymusu szczepień i braku systemu odszkodowawczego?

16. Czy jest Państwu wiadomo, że w związku z działalnością Państwa urzędu została skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

17. Czy jest Państwu wiadomo, że w związku z działalnością Państwa urzędu została skierowana skarga do Rzecznika Praw Obywatelskich?

18. Czy szczepienia, które mają być podane były przechowywane w prawidłowy sposób?

19. Czy kontrolowali Państwo przychodnie, która wykonują szczepienia, w szczególności czy posiadają one agregat zabezpieczający przerwanie dostaw energii elektrycznej oraz elektroniczny, całodobowy monitoring temperatury przechowywania szczepionek?

20. Proszę o podanie szczegółowej listy przychodni, o których mowa w pytaniu nr 19.

21. Czy w kwestii przechowywania szczepionek, które mają być podane został zachowany ciąg chłodniczy podczas transportu i przechowywania pomiędzy Ministerstwem Zdrowia, hurtownią, apteką, przychodnią oraz właściwą państwową powiatową stacją sanitarną?

22. Czy prawdą jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dystrybuuje, dystrybuował, sprzedawał, sprzedaje szczepionki? Ile w związku z tym uzyskano przychodów?

23. Czy jest znana Państwu treść "Białej Księgi Pandemii Koronawirusa" rozpowszechnianej przez Fundację O.? Czy Państwo otrzymali tą białą księgę? W jakiej formie? Czy jest ona dostępna publicznie na stronie internetowej Państwa instytucji lub w miejscu dostępnym publicznie dla penitentów?

24. Czy jest Państwu znana treść książki "Żółwie aż do końca", która porusza temat szczepień? Czy została ona w jakiś sposób udostępniona publicznie za darmo na stronie internetowej Państwa instytucji? Czy udostępniono ją w innej formie? Czy jakieś materiały informacyjne na temat szczepień, które Państwo rozprowadzają, zawierają informacje zaczerpnięte z tej książki?

PPIS wezwaniem z 23 II 2024 r. zobligował skarżącego do wykazania szczególnego znaczenia informacji dla interesu społecznego, doprecyzowania okresu za jaki mają być podane informacje żądane w pkt. 1 i 2 wniosku oraz przedłużył termin rozpatrzenia wniosku do 2. miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku.

Skarżący w pismach z dnia 26 II 2024 r. oraz z 1 III 2024 r. wyjaśnił, że interesuje go okres od 1 I 2018 r. do 31 XII 2023 r., zaś interes publiczny w uzyskaniu informacji wywodzi z istotności żądanych danych dla ochrony zdrowia i praw człowieka.

PPIS pismem z 27 V 2024 r. poinformował skarżącego, że informacja publiczna nie obejmuje ocen prawnych, interpretacji przepisów lub wiedzy specjalistycznej, np. z zakresu farmacji, medycyny lub diagnostyki medycznej. Zaznaczył, że w znacznej części przypadków nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na zadane pytania z tego powodu, że żądane informacje nie znajdują się w jego posiadaniu i nimi nie dysponuje. Wobec opisanych wyżej okoliczności, udzielił następujących odpowiedzi:

Ad. 1 W okresie od I 2018 r. do 31 XII 2023 r., odnotowano 526 niepożądanych odczynów poszczepiennych (dalej NOP), dot. szczepień wskazanych we wniosku, Ad. 2 W okresie od I 2018 r. do 31 XII 2023 r., odnotowano 526 niepożądanych odczytów poszczepiennych (dalej NOP), dot. szczepień wskazanych we wniosku,

Ad. 3 W powyższym okresie czasowym odnotowano 60 NOP o charakterze poważnym, 2 ciężkie oraz 1 śmiertelny,

Ad. 4 W powyższym okresie czasowym odnotowano 1 NOP ze skutkiem śmiertelnym,

Ad. 5 Instytucjami tymi są Ministerstwo Zdrowia, Główny Inspektorat Sanitarny oraz Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny,

Ad. 6 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 7 PPIS we Wrocławiu nie wymierzał grzywien w tym zakresie,

Ad. 8 Nie przeprowadza się badań dzieci w zakresie wskazanym we wniosku,

Ad. 9 Rejestr NOP nie podlega bezpośredniej kontroli przez sądy, natomiast może być wykorzystywany jak każdy środek dowodowy w poszczególnych rodzajach spraw, w pozostałym zakresie pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 10 Odpowiedź na pytanie brzmi, Nie,

Ad. 11 Zgłoszenia pochodzą z terenu Miasta Wrocław i powiatu wrocławskiego, brak jest jednak informacji od którego roku dane te są gromadzone,

Ad. 12 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 13 Odpowiedź na pytanie brzmi, Nie,

Ad. 14 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 15 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 16 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 17 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 18 Państwowa Powiatowa Inspekcja Sanitarna we Wrocławiu przechowuje szczepionki zgodnie z przyjętymi w tym zakresie uregulowaniami,

Ad. 19 PPIS we Wrocławiu kontrolował przychodnie, które wykonują szczepienia i nie stwierdził nieprawidłowości wskazanych we wniosku,

Ad. 20 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 21 Odpowiedź na pytanie brzmi, Tak,

Ad. 22 Odpowiedź na pytanie brzmi, Nie,

Ad. 23 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej,

Ad. 24 Pytanie nie dotyczy informacji publicznej.

Skargą z 29 VI 2024 r. skarżący zakwestionował bezczynność PPIS w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądając: zobowiązania PPIS do udostępnienia żądanej informacji w terminie do 14 dni oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że udzielona skarżącemu odpowiedź z 27 V 2024 r. jest wadliwa. PPIS niezasadnie przyjął, że część pytań nie stanowi informacji publicznej, a nadto na niektóre pytania udzielił wadliwej odpowiedzi. Skarżący podkreślił, że pytania nr 23 i nr 24 dotyczą informacji publicznej, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 31 VII 2020 r., IV SAB/Po 56/20 i wyrok WSA we Wrocławiu z 5 III 2024 r., IV SAB/Wr 225/23). W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący obszernie cytował fragmenty wielu orzeczeń sądowych wskazujące na konieczność szerokiego definiowania "informacji publicznej", potrzebę udzielania informacji konkretnych i precyzyjnych, właściwe rozumienie takich pojęć jak: "dokument urzędowy" i "osoba pełniąca funkcję publiczną".

W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a nie ocen prawnych, interpretacji lub wiedzy specjalistycznej.

Skarżący, odpowiadając na wezwanie sądowe do przedłożenia uchwały wszystkich członków stowarzyszenia udzielającej zarządowi pełnomocnictwa do wniesienia skargi, wyjaśnił, że zarówno Prezes jak i Wiceprezes Zarządu mają wystarczające upoważnienie do wniesienia skargi i reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na potwierdzenie tej okoliczności powołano m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 VIII 2024 r. (II OZ 390/24, publ. CBOSA).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zakresem sądowej kontroli objęte jest także postępowanie organu w zakresie realizacji prawa dostępu do informacji, w tym informacji publicznej unormowanej w ustawie z dnia 6 IX 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "UoDIP".

Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. wyrok NSA z 11 III 2015 r., I OSK 934/14 - CBOSA).

W okolicznościach sprawy jest bezsporne, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dniu 11 II 2024 r., zaś odpowiedzi udzielono dopiero w dniu 27 V 2024 r., a więc ponad 3 miesiące później. Tymczasem, zgodnie z art. 13 ust. 1 UoDIP, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jakkolwiek PPIS skorzystał z przewidzianej w art. 13 ust. 2 UoDIP możliwości przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku do 2 miesięcy, liczonych od chwili jego złożenia, jednak termin taki upłynął z dniem 11 IV 2024 r.

Już tylko z powyższych przyczyn należało stwierdzić, że postępowanie PPIS przejawiało cechy bezczynności.

Dodatkowo, o bezczynności PPIS przesądza także przyjęcie błędnej kwalifikacji niektórych informacji żądanych we wniosku skarżącego. Dotyczy to pytań nr 20, 23 i 24, które – wbrew ocenie przyjętej przez PPIS – stanowią informację publiczną.

Zawarte w pytaniu nr 20 żądanie listy przychodni, które były kontrolowane przez PPIS, stanowi informacje publiczną, gdyż dotyczy funkcjonowania PPIS w zakresie jego kompetencji dotyczących funkcji kontrolnej. Skoro w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tire drugie UoDIP informacją publiczną jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, to tym bardziej jest taką informacją lista (spis) podmiotów objętych kontrolą przez organ władzy publicznej.

Z pytań nr 23 i nr 24 wynika zaś żądanie informacji odnośnie do tego, czy PPIS posiada, udostępnia oraz korzysta w swojej działalności informacyjnej z pozycji książkowych pt. "Biała Księga Pandemii Koronawirusa" oraz "Żółwie aż do końca". Zaznaczyć należy, że skarżący nie ograniczył w powyższym zakresie pytania wyłącznie do tego, czy wskazana literatura jest dla PPIS znana, ale rozszerzył zakres pytania o ewentualne czynności PPIS w zakresie jej udostępniania oraz wykorzystywania w działalności. Tego rodzaju informacja dotyczy niewątpliwie funkcjonowania organu władzy publicznej, tak więc nie było podstaw do uznania, że nie stanowi ona informacji publicznej.

Jak wynika z art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Przepis art. 149 § 1 pkt 1 ppsa nie określa, jakimi kryteriami powinien kierować się sąd, określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych w nim działań. W związku z tym należy przyjąć, że sąd dysponuje w tym zakresie pełną swobodą, przy czym powinien kierować się przede wszystkim interesem strony, a jako wytyczne traktować terminy ustawowe do załatwiania spraw w postępowaniu, w którym nastąpiła bezczynność organu administracji publicznej. Nie oznacza to jednak, że terminy te powinny być traktowane jako bezwzględnie wiążące sąd. Należy zawsze brać pod uwagę specyfikę danej sprawy.

Sąd w niniejszej sprawie zobowiązał PPIS do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie pytań nr 20, nr 23 i nr 24 w terminie 14 dni, gdyż taki termin wynika zasadniczo z przepisów UoDIP, tak więc należy go uznać za wystarczający.

Nie było natomiast podstaw do wyznaczenia dla PPIS terminu rozpatrzenia wniosku skarżącego co do pozostałych pytań, gdyż odpowiedź udzielona skarżącemu w tym zakresie pismem z dnia 27 V 2024 r. była prawidłowa.

PPIS udzielił pełnej odpowiedzi na pytania nr: 1, 4, 7, 8, 9, 10, 11, 13, 18, 19, 21 i 22.

Niepełnej odpowiedzi udzielono na pytania nr: 2, 3, 5. Chodzi o wskazanie ilości odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych w rozbiciu na dzieci i dorosłych. Wskazanie charakteru takich odczynów z podziałem na ilość i rodzaje w zakresie pytania 1 i 2 (a więc w rozbiciu na dorosłych i dzieci oraz na poszczególne choroby). Nadto chodziło też o wyjaśnienie, w jaki sposób ustalana jest sytuacja epidemiologiczna dla potrzeb Programu Szczepień Ochronnych na dany rok. PPIS zastrzegł jednak, że nie dysponuje danymi pozwalającymi udzielić pełnej informacji. Trzeba też zwrócić uwagę, że PPIS nie jest organem opracowującym Program Szczepień Ochronnych, tak więc nie jest władny udzielać wyjaśnień dotyczących sposobu ustalania takiego Programu. Zresztą, zasadniczo informacji publicznej nie stanowią informacje o procedurze zbierania informacji o sytuacji epidemiologicznej, jak i podmiotach uczestniczących w tej procedurze. Ta kwestia wynika bowiem z przepisów ustawy z dnia 5 XII 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924, ze zm.), a informacja o przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie UoDIP (wyrok WSA w Warszawie z 12 III 2015 r., II SAB/Wa 989/14 – publ. CBOSA). Zaznaczyć należy, że w świetle art. 4 ust. 3 UoDIP obowiązek udostępnienia informacji publicznej ciąży wyłącznie na podmiotach będących w "posiadaniu" takich informacji. Sąd nie znalazł więc podstaw do stwierdzenia, że PPIS pozostaje w powyższym zakresie w bezczynności.

PPIS prawidłowo ocenił charakter pytań zawartych w punktach: 6, 12, 14, 15, 16 i 17, co znajduje zresztą potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie (zob. motywy wyroku NSA z 11 XII 2019 r., I OSK 1845/18 – publ. CBOSA). Pytania o znajomość przez PPIS orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz o świadomość skarg wniesionych do tych organów oraz do Rzecznika Praw Obywatelskich (pytania nr: 6, 15, 16 i 17) stanowią w istocie zwrócenie organowi uwagi na pewne okoliczności (bliższe wnioskom w zakresie wzmocnienia praworządności z art. 241 kpa), a nie pytanie o informację. Tak samo należy ocenić zwrócenie przez skarżącego uwagi na istnienie powikłań poszczepiennych nieodnotowanych (pytanie nr 14). Nie można także traktować w kategoriach informacji publicznej żądania udzielenia wyjaśnień, czy w innych krajach UE szczepienia mają charakter obowiązkowy. Okoliczność, jaki charakter mają szczepienia w innych krajach Unii Europejskiej nie dotyczy przedmiotu działalności ani też kompetencji lub zasad funkcjonowania PPIS. Treść regulacji prawnych dotyczących szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej, w ramach ich prawa wewnętrznego, nie została bowiem wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też wykonywania władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Wymogu przeprowadzenia analiz prawa obcego nie sposób wyprowadzić z jakiegokolwiek przepisu UoDIP, względnie innych ustaw (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 IX 2017 r., II SAB/Po 99/17 – publ. CBOSA).

Tym samym Sąd stwierdził podstawy do umorzenia postępowania sądowego w części dotyczącej wyznaczenia dla PPIS terminu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie pytań nr: 1 – 19, 21 – 22, z uwagi na jego prawidłowe załatwienie. Bezprzedmiotowe jest zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 ppsa), skoro zostało to już wykonane. Zobowiązywanie organu w takich warunkach do działania byłoby więc niecelowe i niewykonalne. W takich warunkach postępowanie należało umorzyć w części dotyczącej wyznaczenia organowi terminu do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 ppsa).

Stosownie do art. 149 § 1a ppsa, stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

"Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynny będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z 17 XI 2015 r., II OSK 652/15; wyrok NSA z 8 III 2017 r., I OSK 1925/16 – CBOSA).

W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie organu nie wykazywało znamion złej woli czy celowego ograniczania prawa jednostki do informacji o sprawach publicznych. Stanowi raczej konsekwencję znacznej ilości pytań zawartych we wniosku oraz wynika z nieprawidłowej kwalifikacji prawnej niektórych pytań zawartych we wniosku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa, uwzględniając kierunek rozstrzygnięcia i poniesione przez skarżącego celowe koszty w łącznej kwocie 100 zł (wpis od skargi).

Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.