Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 746/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1132/19 w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 marca 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z. K. kwotę 660 (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1132/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę Z. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 marca 2019 r. nr 401/2019 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że zaskarżonym postanowieniem z 1 marca 2019 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), po rozpatrzeniu wniosku Z. K., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z 19 września 2018 r.

Postanowienie organu odwoławczego zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Postanowieniem z 19 września 2018 r. PINB dla m. st. Warszawy nałożył na Z. K. obowiązek przedłożenia w terminie 2 miesięcy od daty, w której postanowienie stanie się ostateczne, ekspertyzy stanu technicznego muru oporowego usytuowanego pomiędzy działką nr ew. ... z obrębu ... przy ul. K. ... w W. a działką nr ew. ... z obrębu ... przy ul. H. ... w W. określającej przyczyny powstawania spękań, uwzględniającej zbrojenie muru i stan techniczny hydroizolacji.

Wyżej wymienione postanowienie PINB dla m.st. Warszawy z 19 września 2018 r., adresowane do skarżącej, zostało awizowane w dniu 25 września 2018 r. W dniu 3 października 2018 r. powyższa przesyłka była awizowana powtórnie. Następnie, w dniu 10 października 2018 r. przesyłkę przekazano do PINB dla m.st. Warszawy z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie". W takiej sytuacji organ I instancji, na podstawie art. 44 § 4 k.p.a., uznał, że skuteczne doręczenie Z. K. postanowienia z 19 września 2018 r. nastąpiło w dniu 9 października 2018 r. W związku z powyższym termin do wniesienia przez skarżącą zażalenia na postanowienie nr IIOT/559/2018 upłynął z dniem 16 października 2018 r.

Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie oraz we wniosku z dnia 6 grudnia 2018 r. zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie, twierdząc, iż uchybienie to nastąpiło bez jej winy, lecz w wyniku nieprawidłowego doręczenia jej przez Pocztę Polską S.A. korespondencji z PINB dla m.st. Warszawy zawierającej postanowienie nr IIOT/559/2018.

Z. K. załączyła do wniosku kopię sporządzonych przez nią oraz przez R. K.-K. skarg z 30 listopada 2018 r. na Pocztę Polską S.A. w sprawie "niedostarczenia awiz" (data przyjęcia - 3 grudnia 2018 r.).

Mazowiecki WINB, pismem z 10 stycznia 2019 r., zwrócił się do operatora pocztowego z prośbą o informację odnośnie rozpatrzenia powołanych skarg.

Poczta Polska S.A. w piśmie z 15 lutego 2019 r. poinformowała organ, że "odpowiedź na skargę Państwa Z. i R. K.-K. ul. H. ..., W. ..., została udzielona w dniu 7 lutego 2019 roku. Skargę uznano jako nieuzasadnioną (...)".

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że postanowienie PINB dla m.st. Warszawy nr IIOT/559/2018 zostało prawidłowo doręczone Z. K. i tym samym nie można przyjąć, iż uchybienie terminu do wniesienia na nie zażalenia nastąpiło bez winy skarżącej.

W konsekwencji Mazowiecki WINB odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przez Z. K. zażalenia na postanowienie PINB dla m.st. Warszawy z 19 września 2018 r.

Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Mazowieckiego WINB z 1 marca 2019 r., zarzucając:

1) naruszenie art. 44 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie doszło do prawidłowego doręczenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 września 2018 r., w sytuacji, gdy przesyłka adresowana do skarżącej nie była prawidłowo awizowana, co skutkuje brakiem możliwości uznania, że doszło do doręczenia zastępczego;

2) naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 września 2018 r., w sytuacji, gdy skarżąca nie wiedziała o wydaniu i doręczeniu przedmiotowego postanowienia, gdyż nie została ono jej doręczone, a doręczenie zastępcze nie może mieć w niniejszej sprawie miejsca, gdyż nie spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia, że przesyłka ta została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, a nadto w toku postępowania skarżąca odbierała wszystkie kierowane do niej uprzednio pisma.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona.

Sąd wskazał, że skarga dotyczyła odmowy przywrócenia przez Mazowiecki WINB - postanowieniem z 1 marca 2019 r. - terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB dla m. st. Warszawy z 19 września 2018 r.

Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wniosła podaniem z 6 grudnia 2018 r., wskazując, że o postanowieniu w przedmiocie nałożenia ww. obowiązku dowiedziała się w biurze organu podczas przeglądu dokumentacji w sprawie. Następstwem tego było wniesienie skargi do Poczty Polskiej w dniu 3 grudnia 2018 r., albowiem w jej ocenie w skrzynce pocztowej zawieszonej na płocie przy ul. H. ... nie było żadnego awiza dotyczącego doręczenia przesyłki.

Sąd Wojewódzki wskazał, że zasadą jest, że pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się adresatowi w mieszkaniu osobiście, względnie – w przypadku nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 42 i art. 43 k.p.a.). Natomiast w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wyżej wskazany, doręczenia dokonuje się w sposób zastępczy. W takim przypadku, zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W myśl § 3, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, przy czym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Wydanie decyzji/postanowienia przez organ i wysłanie na adres wskazany przez stronę winno doprowadzić do doręczenia, przy czym doręczenie w swych skutkach oznacza rozpoczęcie biegu terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. do złożenia odwołania, czy w art. 141 § 2 k.p.a. do wniesienia zażalenia.

W ocenie Sądu rację miał organ co do tego, że doręczenie zostało dokonane w trybie art. 44 k.p.a., ponieważ przesyłka zawierająca rozstrzygnięcie mimo dwukrotnego awizowania w dniu 25 września 2018 r. oraz w dniu 3 października 2018 r. nie została odebrana przez adresata. A więc skuteczne doręczenie postanowienia PINB dla m.st. Warszawy z 19 września 2018 r. nastąpiło w dniu 9 października 2018 r. stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. Termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 16 października 2018 r.

Z pisma Poczty Polskiej S.A. Biuro Wsparcia Klientów z 15 lutego 2019 r., skierowanego do organu odwoławczego wynika, że skargę Z. K. uznano jako nieuzasadnioną ponieważ w wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, że przesyłki, w tym kierowane do lokalizacji wskazanej w treści skargi, doręczane są zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo Pocztowe, a awizowanie przesyłek stanowi następstwo braku możliwości ich doręczenia. Ponadto poczta nie mogła w sposób bezsporny ustalić stanu faktycznego w zakresie wskazanym w skardze klientki do operatora albowiem "w odniesieniu do czynności związanych z doręczeniem zawiadomień nie jest wymagane ich uwierzytelnienie, a doręczenie stosownego druku jest dokonywane bez uzyskania potwierdzenia jego dostarczenia. Doręczający przesyłki pod adres skarżących kategorycznie stwierdził, że zawsze podejmuje próbę ich dostarczenia, a w przypadku braku możliwości ich doręczenia sporządza zawiadomienia, które pozostawia w skrzynce oddawczej."

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że przedmiotowe postanowienie PINB dla m. st. Warszawy z 19 września 2018 r. zostało doręczone skarżącej prawidłowo w dniu 9 października 2015 r., co wynikało z materiału dowodowego sprawy.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

W skardze kasacyjnej Z. K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. naruszenie przepisów postępowania, a to art 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 44 § 1, § 2, § 3, § 4 oraz art. 77 § 1 i § 4 i art. 80 k.p.a., a organ administracji budowlanej błędnie uznał, że w niniejszej sprawie doszło do doręczenia zastępczego, a operator pocztowy w prawidłowy sposób wykonał ciążące na nim obowiązki przewidziane w treści art. 44 k.p.a., w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności dowodów odbioru dotychczasowej korespondencji przez skarżącą w toku postępowania oraz z pisma Poczty Polskiej z dnia 15 lutego 2019 roku nie wynika, że operator pocztowy wykonał prawidłowo obowiązki wynikające z treści art. 44 k.p.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania, a to art 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 58 i art. 77 § 1 i § 4 i art. 80 k.p.a. przez bezpodstawne uznanie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 września 2018 roku, w sytuacji gdy jak podnosiła skarżąca nie wiedziała ona o wydaniu i doręczeniu przedmiotowego postanowienia.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 grudnia 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki dokonał wadliwej oceny zaskarżonego postanowienia, akceptując rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 września 2018 r. w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego muru oporowego.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wnosząc zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zakwestionowała skuteczność doręczenia postanowienia z 19 września 2018 r. w trybie zastępczym (art. 44 k.p.a.) podając, że przesyłka nie była awizowana, skutkiem czego dowiedziała się o wydaniu postanowienia podczas bytności w biurze organu, po upływie terminu na złożenie zażalenia.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Na gruncie procedury administracyjnej ukształtowany został pogląd, że nieprawidłowe doręczenie pisma w trybie zastępczym (art. 44 k.p.a.) może stanowić okoliczność wskazującą na brak winy strony postępowania w dochowaniu terminu, a tym samym stanowić przesłankę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 k.p.a. (por. A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2018, s. 392-393; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 335; wyroki NSA z 21 września 2010 r. I OSK 1690/09, 4 lipca 2012 r. II GSK 688/11, 12 grudnia 2008 r. II GSK 554/08).

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. stwarza domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, chociaż faktycznie doręczenie nie nastąpiło.

W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 44 k.p.a. jest regulacją wyjątkową, a zatem powinien być wykładany i stosowany ściśle (por. wyroki NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r. II OSK 855/14, 4 grudnia 2012 r. II OSK 1367/11).

Ponadto przyjmuje się, że skuteczność zastępczego sposobu doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym uzależniona jest od bezwzględnego zachowania wymogów określonych w art. 44 k.p.a., przy czym uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można powołać się na domniemanie doręczenia (por. wyrok NSA z 12 lipca 2022 r. II OSK 1942/21).

Ustanowione w art. 44 k.p.a. domniemanie prawne skutecznego doręczenia pisma może zostać obalone, gdy adresat uprawdopodobni, że pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych (por. Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2018, s. 506-507).

W niniejszej sprawie skarżąca wskazywała, że przyczyną nieodebrania przez nią postanowienia PINB z 19 września 2018 r. był brak awizacji przesyłki.

Natomiast organ odwoławczy opierając się na dokumencie doręczenia wskazał na adnotacje o pozostawionym awizo 25 września 2018 r. i 3 października 2018 r., a ponadto zaznaczył, że złożona przez skarżącą do Poczty Polskiej skarga uznana została za nieuzasadnioną.

W rezultacie organ odwoławczy stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła, aby do uchybienia terminu doszło wskutek nieprawidłowego działania operatora pocztowego.

Zgodzić się należało z zarzutami kasacyjnymi, że zarówno organ odwoławczy, jak też Sąd Wojewódzki, nie oceniły prawidłowo treści pisma z 15 lutego 2019 r. skierowanego przez Pocztę Polską do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oprócz bowiem informacji o uznaniu skargi Z. K. i R. K.-K. jako niezasadnej podano również, iż nie było możliwe bezsporne ustalenie stanu faktycznego i określenie wszystkich okoliczności związanych z podejmowanymi próbami doręczenia przesyłki – w nawiązaniu do zgłoszonych zarzutów.

Jednocześnie zawarto w tym piśmie informację, że: " Doręczający przesyłki pod adres skarżących kategorycznie stwierdził, że zawsze podejmuje próbę ich dostarczenia, a w przypadku braku możliwości ich doręczenia sporządzenia zawiadomienia, które pozostawia w skrzynce oddawczej".

Tak ogólnikowe wyjaśnienia Poczty Polskiej nie pozwoliły na rzetelne zweryfikowanie konkretnego przypadku doręczenia przesyłki, zwłaszcza, że nie podano danych personalnych pracownika, jak też nie przedstawiono wpisów z informatycznego systemu śledzenia przesyłek.

W takim stanie sprawie nieuprawnione było wnioskowanie, że samo nieuwzględnienie przez Pocztę Polską reklamacji skarżącej było wystarczającą podstawą do podważenia wiarygodności jej twierdzeń co do nieprawidłowego doręczenia przesyłki.

Przy rozpatrywaniu wniosku obowiązkiem organu było uwzględnienie całokształtu okoliczności związanych z udziałem skarżącej w przedmiotowej sprawie.

Mianowicie przekonujące są wyjaśnienia skarżącej, że gdyby mimo wiedzy o awizacji nie odebrała przesyłki, to byłoby działanie sprzeczne z jej interesem prawnym. W tym kontekście należy również zwrócić uwagę na fakt, iż skarżąca brała aktywny udział w postępowaniu, w szczególności ona oraz R. K.-K. w dniach 11 i 15 października 2018 r., byli obecni w biurze PINB celem zapoznania się z aktami sprawy. Tymczasem z ustaleń organu odwoławczego wynika, że zwrot awizowanej przesyłki nastąpił 10 października 2018 r. Niezrozumiałe jest więc to, dlaczego skarżąca nie uzyskała w dniu 11 października informacji o wydanym i wysłanym do niej postanowieniu z 19 września 2018 r. Trudno też przyjąć, że skarżąca mając wiedzę o tych okolicznościach świadomie zaniechała złożenie zażalenia, aby następnie występować 6 grudnia 2018 r. o przywrócenie terminu do zaskarżenia postanowienia.

Wobec powyższego brak możliwości jednoznacznego zweryfikowania przebiegu czynności związanych z doręczeniem skarżącej przedmiotowej przesyłki skutkował tym, że nie można było odmówić wiarygodności jej twierdzeniom wskazującym na przyczyny nieodebrania postanowienia z 19 września 2018 r.

Z treści art. 58 § 1 k.p.a. wynika, że warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2008 r. II GSK 554/06 – uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. W odróżnieniu od wymogu udowodnienia uprawdopodobnienie nie musi zatem uczynić istnienia określonego faktu pewnym.

Z tych wszystkich względów należało w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć, że skarżąca w sposób przekonujący wykazała brak swojej winy w uchybieniu terminu przewidzianego dla złożenia zażalenia na postanowienie z 19 września 2018 r.

W rezultacie zasadny okazał się zarzut kasacyjny, w którym podniesiono, iż ocena materiału dowodowego dokonana została z naruszeniem przepisów art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a., czego nie dostrzegł Sąd Wojewódzki. Tym samym wadliwie przyjęto w zaskarżonym wyroku, że zasadna była odmowa wnioskowanego przez skarżącą przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 58 § 1 k.p.a powinno skutkować jego uchyleniem w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., podczas gdy Sąd Wojewódzki nieprawidłowo oddalił skargę.

W konsekwencji skarga kasacyjna okazała się usprawiedliwiona, co skutkowało orzeczeniem o uchyleniu wyroku oraz zaskarżonego postanowienia, zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania podjęto na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

-----------------------

9