Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 402/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt  5
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Grzegorz Dudar, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. B. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2017 r. nr WOP.7722.71A.2017.PB w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 21 listopada 2017 r. nr WOP.7722.71A.2017.PB, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej: "PWINB"), po rozpatrzeniu zażalenia C. B. (powoływanej dalej jako: "skarżąca" lub "zobowiązana") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Suwałk (dalej: "PINB MS") z 9 października 2017 r. nr NB.51.2.2017 w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w sprawie prowadzenia egzekucji obowiązków określonych w tytule wykonawczym z 13 września 2017r. nakazującym wykonanie rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce oznaczonej nr [...], położonej przy ul. [...] w S., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

PINB MS decyzją z 3 lipca 2012 r. nr NB.7355-28.4/2009/12 nakazał J. i C. B. (dalej: "inwestorzy") wykonanie rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr geod. [...], położonej w S. przy ul. [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez PWINB w Białymstoku decyzją z 20 sierpnia 2012 r., nr WOP.7721.97.2012.PB. Skarga inwestorów na ww. decyzje, prawomocnym wyrokiem tut. sądu z 18 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Bk 805/12) została oddalona, a skarga kasacyjna od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II OSK 2081/13).

W związku z niewykonaniem ww. obowiązku PINB MS upomnieniem z 20 czerwca 2017 r. wezwał inwestorów do wykonania rozbiórki nałożonej na nich decyzją z 3 lipca 2012r. Następnie, wobec stwierdzenia braku wykonania obowiązku rozbiórki, wystawił na C. B. tytuł wykonawczy z 13 września 2017 r. nr NB.51.2.2017. Tytuł wykonawczy został doręczony skarżącej w dniu 25 września 2017r.

Pismem z dnia 2 października 2017r. J. i C. B. wnieśli, na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty do wystawionego tytułu wykonawczego wskazując na niewykonalność wydanej decyzji rozbiórkowej. O niewykonalności ww. decyzji, zdaniem inwestorów, świadczą przedłożone przez nich w dniu 24 sierpnia 2017r. oraz 13 września 2017r. - opinie techniczne autorstwa mgr. inż. I. K. oraz mgr.inż. T. B., z których jednoznacznie wynika brak technicznych możliwości bezpiecznego wykonania rozbiórki wyznaczonej części monolitycznego budynku.

PINB MS postanowieniem z 9 października 2017 r. nr NB.51.2.2017 PINB, działając na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej:" u.p.e.a."), nie uwzględnił zgłoszonych przez skarżącą zarzutów co do prowadzonej egzekucji obowiązków określonych w ww. tytule wykonawczym, wskazując że techniczne wykonanie rozbiórki zgodnie ze schematem rozbiórki, stanowiącym załącznik do decyzji rozbiórkowej, przy zachowaniu wymogów bezpieczeństwa pod nadzorem właściwej osoby jest wykonalne i nie stwarza realnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym podtrzymała swoje stanowisko o niewykonalności decyzji rozbiórkowej.

PWINB postanowieniem z 21 listopada 2017 r. nr WOP.7722.71A.2017.PB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, przyjmując, że zobowiązana w sprawie nie wykazała, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., co jest niezbędne do uznania zarzutów za uzasadnione. PWINB podkreślił, że zobowiązana kwestionuje w postępowaniu prawidłowość wydanej decyzji nakazującej rozbiórkę, tymczasem decyzja ta była kontrolowana przez NSA, który wyrokiem z 14 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II OSK 2081/13) oddalił skargę kasacyjną złożoną przez zobowiązanych od wyroku WSA z 18 kwietnia 2013r. - oddalającego ich skargę. Oba sądy potwierdziły zaś, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w tym i wadą niewykonalności mającej charakter trwały. Z podanych względów organ odwoławczy uznał, że wszelkie argumenty zobowiązanej o niewykonalności decyzji są całkowicie chybione. W ocenie PWINB również sama dolegliwość rozbiórki i związane z jej wykonaniem koszty nie mogą przemawiać za uwzględnieniem zgłoszonych - zarzutów.

Skargę na to postanowienie do tut. sądu administracyjnego wniosła C. B. zarzucając mu naruszenie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i żądając stwierdzenia nieważności decyzji PWINB z 20 sierpnia 2012r. oraz PINB MS z 3 lipca 2012r., które były niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały. Zdaniem skarżącej, organ naruszył także art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy, tj. niewskazanie podstawy prawnej dla wskazanych obowiązków. Skarżąca podniosła, że organ egzekucyjny przystępując do egzekucji powinien z urzędu zbadać dopuszczalność egzekucji administracyjnej, zgodnie z treścią art. 29 § 1 ustawy. Zdaniem skarżącej niewykonalność obowiązku rozbiórki w niniejszej sprawie jest oczywista i została potwierdzona przedłożonymi opiniami technicznymi autorstwa mgr. inż. I. K. oraz mgr.inż. T. B. Skarżąca podniosła, że rozbiórka wyznaczonej monolitycznej części budynku pozbawi pozostałą część budynku wejścia głównego oraz wejścia do podpiwniczonej części, w której znajduje się kocioł centralnego ogrzewania wraz z instalacją co i c.w. oraz wod.-kan., a także instalacją elektryczną, której zasilanie wraz z licznikiem i tablicą rozdzielczą znajdują się od około 1980 roku po stronie przeznaczonej do rozbiórki. Zdaniem skarżącej takie dokumenty jak dziennik budowy, decyzja o pozwoleniu na budowę, a także decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku świadczą o braku samowoli budowlanej. Jak dodatkowo podkreśliła, w prowadzonej sprawie mamy do czynienia z przebudową budynku gospodarczego na mieszkalny w latach około 1980, a nie z rozbudową, stąd najwyższy czas, aby ktoś zmienił wadliwie wydaną decyzję. Zarzuciła też, że organ odwoławczy nie odniósł się do meritum zażalenia. Wskazał co prawda przesłanki art. 33 § 1 pkt 1-10 ustawy, które mogą być podstawą zarzutu, jednak uznał, że skarżąca nie podała żadnego zarzutu, co jest nieprawdą. Skarżąca zwróciła też uwagę, że powinien być wystawiony jeden tytuł wykonawczy na obojga małżonków, albowiem zamieszkują oni we wspólnym gospodarstwie domowym i dotychczas otrzymywali dokumenty w jednym egzemplarzu. Zdaniem skarżącej tytuł wykonawczy w ogóle nie powinien być wydany, ponieważ wykazano w sprawie, że podjęto próbę wykonania decyzji rozbiórkowej. Okazała się ona nieskuteczna, gdyż nie da się rozebrać bezpiecznie wyznaczonej części budynku bez istotnej ingerencji w pozostałą część, jak również w budynki sąsiednie.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obydwu instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz stwierdzenie nieważności decyzji rozbiórkowej.

W piśmie procesowym z 27 lutego 2018 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi, dodatkowo zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020r. sygn. akt II SA/Bk 2/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę zobowiązanej, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie PWINB odpowiada prawu. W uzasadnieniu sąd wyjaśnił, że na etapie postępowania egzekucyjnego nie może odnieść skutku zarzut dotyczący braku samowoli budowlanej, albowiem w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ nie może kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej podjętej w ramach innego postępowania. Sąd przypomniał też, że inwestorzy złożyli odwołanie od decyzji rozbiórkowej, na skutek czego zasadność nałożenia na nich obowiązku rozbiórki została zbadana przez PWINB, a następnie, po złożeniu skargi na decyzję tego organu do WSA w Białymstoku, również przez ten sąd, który nie dostrzegając naruszenia prawa przez organy skargę oddalił. Ostatecznie kwestię legalności decyzji rozbiórkowej ocenił NSA, który prawomocnym wyrokiem oddalił skargę kasacyjną inwestorów od wyroku sądu I instancji. Dodatkowo podkreślono, że w kontrolowanej sprawie inwestorzy podjęli próbę podważenia decyzji rozbiórkowej w trybach nadzwyczajnych, niemniej na datę orzekania przez sąd decyzja rozbiórkowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd wskazał również, że pomimo, iż organ I instancji wystawił dwa odrębne tytuły wykonawcze dotyczące tego samego obowiązku, w każdym tytule wskazując innego zobowiązanego, to działanie takie nie narusza przepisów u.p.e.a. Na uwzględnienie, zdaniem sądu, nie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. albowiem treść obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym została określona zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji rozbiórkowej. Wypowiadając się zaś w kwestii niewykonalności obowiązku rozbiórki części obiektu, który nie jest na tyle samodzielny, ażeby być rozebrany bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego, na co skarżąca przedłożyła opinie techniczne, WSA stwierdził, że kwestia ewentualnej niewykonalności obowiązku była już rozważana w postępowaniu zakończonym wyrokiem NSA z 13 listopada 2019 r. (sygn. akt II OSK 3197/17) oddalającym skargę kasacyjną inwestorów w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji rozbiórkowej w trybie art. 161 § 1 k.p.a.

Wskutek złożonej przez C. B. skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023r. sygn. akt II OSK 1090/20 uchylił ww. wyrok WSA w Białymstoku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia NSA w pierwszej kolejności przypomniał, że w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia, co dotyczy także nowych okoliczności wskazywanych w toku postępowania zażaleniowego zainicjowanego zaskarżeniem postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 5 u.p.e.a.), w oparciu o które zobowiązany formułuje nowe, niezgłoszone uprzednio zarzuty.

Wskazując na zasadę, zgodnie z którą postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów wskazanych przez zgłaszającego w terminie otwartym na ich zgłoszenie, NSA doszedł do wniosku, że sąd I instancji dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego postanowienia PWINB nie przeanalizował właściwie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego przez PINB tytułu wykonawczego. Podkreślił, że przekazane sądowi I instancji akta sprawy nie zawierają pisma wniesionego przez zobowiązaną, które PINB zakwalifikował jako pismo zawierające zgłoszone przez nią zarzuty. To z kolei uniemożliwiało potwierdzenie nie tylko zachowania przez zobowiązaną terminu na zgłoszenie zarzutów, ale przede wszystkim nie pozwalało sądowi poddać własnej ocenie treści zarzutów postawionych prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu. W konsekwencji NSA doszedł do wniosku, że w sprawie nie doszło do rzetelnego zbadania zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów, którego wynik uzasadniałby przyjęcie przez sąd, że zaskarżone postanowienie PWINB odpowiada prawu.

Odnosząc się zaś do argumentacji skarżącej dotyczącej niewykonalności orzeczonego obowiązku rozbiórki NSA przypomniał, że w dotychczasowym orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że niewykonalność obowiązku można wiązać z niewykonalnością aktu, z którego obowiązek ten wynika, jednakże w przypadku egzekwowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej ocena, czy dany obowiązek jest niewykonalny nie może pomijać przysługującego decyzji domniemania zgodności z prawem. Niewykonalność decyzji istniejąca w dniu jej wydania stanowi bowiem wadę kwalifikowaną, która powinna pociągać za sobą stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zatem przy potwierdzeniu, że postępowanie zainicjowane zarzutami zgłoszonymi przez zobowiązaną zostało ukierunkowane na przesłankę wymienioną w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., co do zasady uniemożliwiać powinno rozpatrywanie argumentów skarżącej akcentujących "rzeczywistą niewykonalność" nałożonego na nią obowiązku z pominięciem ocen sformułowanych w prawomocnych orzeczeniach wydanych w związku z przeprowadzoną przez sądy administracyjne kontrolą legalności ww. aktu albo aktów wydanych w toku postępowań nadzwyczajnych prowadzonych w granicach tejże sprawy. W ocenie NSA, sąd I instancji co do zasady prawidłowo zastosował powyższą zasadę, tym niemniej odwołanie się wyłącznie do stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z 13 listopada 2019 r. (II OSK 3197/17), było niewystarczające. Jak podkreślił NSA, zastrzeżenia skarżącej, koncentrujące się na wykazaniu powiązania części legalnej budynku z częścią rozbudowaną i braku możliwości przypisania tej ostatniej charakteru samodzielnego, stanowiły przedmiot wypowiedzi NSA zamieszczonych w wyroku z 14 kwietnia 2015 r., II OSK 2081/13 oraz w postanowieniu z 19 stycznia 2018 r., II OSK 3153/17, jednakże orzeczenia te zostały pominięte przez sąd I instancji.

NSA nie podzielił natomiast zarzutu skargi kasacyjnej przypisującego sądowi I instancji błąd wyrażający się w uznaniu za zgodne z prawem wystawienie przez PINB w kontrolowanej sprawie dwóch tytułów wykonawczych (NB.51.1.2017 i NB.51.2.2017) skierowanych równolegle do skarżącej jako zobowiązanej oraz jej małżonka, pozostającego również adresatem obowiązku wymienionego w decyzji rozbiórkowej PWINB z 20 sierpnia 2012 r. W tym zakresie NSA odwołał się do jednolitego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie, że każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz spełnienia obowiązku o charakterze niepieniężnym jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za jego wykonanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie art. 3 § 1 i art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), skład aktualnie rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby naruszało ono prawo w stopniu powodującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Rozważania dotyczące zasadności wniesionej w rozpoznawanej sprawie skargi należy poprzedzić wyjaśnieniem, że sprawa zainicjowana zarzutami zgłoszonymi przez skarżącą do tytułu wykonawczego z 13 września 2017r., była już przedmiotem rozstrzygnięcia przed tutejszym sądem oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 kwietnia 2023 r. (sygn. akt II OSK 1090/20), uchylił wyrok tut. sądu z 14 stycznia 2020 r. (sygn. akt II SA/Bk 2/18) oddalający skargę zobowiązanej na postanowienie PWINB z dnia 21 listopada 2017 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Powyższy wyrok kasacyjny ma z kolei określone konsekwencje dla dalszego postępowania w tej konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Oznacza to, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy odstąpienie od wykładni dokonanej przez sąd drugiej instancji jest niedopuszczalne. Podobnie niedopuszczalne jest na nowo rozważanie kwestii, które już wcześniej przesądzono.

W powołanym wyżej orzeczeniu NSA wyrażono zaś w sposób jednoznaczny i wiążący ocenę prawną, że postępowanie wywołane wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów wskazanych przez zgłaszającego w terminie otwartym na ich zgłoszenie, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. i wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu do ich rozpatrzenia. Jak podkreślił NSA, sąd I instancji dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego postanowienia PWINB nie przeanalizował właściwie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego przez PINB MS tytułu wykonawczego. Przekazane sądowi I instancji akta sprawy nie zawierają bowiem pisma zobowiązanej z 2 października 2017r., które PINB zakwalifikował jako zarzuty. Brak tego pisma w aktach sprawy uniemożliwiał, zdaniem NSA, nie tylko potwierdzenie zachowania przez zobowiązaną terminu na zgłoszenie zarzutów, ale przede wszystkim nie pozwalał sądowi poddać własnej ocenie treści zgłoszonych – zarzutów. Miało to zaś znaczenie, albowiem organ I instancji swoje wyjaśnienia sprowadził wyłącznie do rozważenia, czy nie zaistniała w sprawie przesłanka z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., podczas gdy WSA zamieścił w wyroku szereg ocen prawnych nie tylko w zakresie powołanego przepisu, ale też zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 4 i 10 u.p.e.a.

NSA zaakcentował też, że w przypadku potwierdzenia, że postępowanie zainicjowane zarzutami zgłoszonymi przez zobowiązaną zostało oparte na przesłance z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., co do zasady niemożliwe będzie rozpatrywanie argumentów skarżącej akcentujących "rzeczywistą niewykonalność" nałożonego na nią obowiązku z pominięciem ocen sformułowanych w prawomocnych orzeczeniach wydanych w związku z przeprowadzoną przez sądy administracyjne kontrolą legalności ww. aktu albo aktów wydanych w toku postępowań nadzwyczajnych prowadzonych w granicach tejże sprawy. Takie zapatrywanie, zdaniem NSA, sąd I instancji wyraził, tym niemniej odwołanie się w tym zakresie wyłącznie do stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z 13 listopada 2019r. ( sygn. akt II OSK 3197/17), w którym wnioski wynikające z przedstawionych przez stronę ocen technicznych zostały rozważone wyłącznie w kontekście obowiązku przesądzenia, czy wymagane do zrealizowania przez inwestora roboty rozbiórkowe nie stwarzają realnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, było niewystarczające. Jak stwierdził, kwestie dotyczące powiązania części legalnej budynku z częścią rozbudowaną i braku możliwości przypisania tej ostatniej charakteru samodzielnego, były przedmiotem wypowiedzi NSA zamieszczonych w wyroku z 14 kwietnia 2015r. (sygn. akt II OSK 2081/13) oraz postanowieniu z 19 stycznia 2018r. (sygn. akt II OSK 3153/17), jednakże orzeczenia te zostały pominięte przez WSA. Ponadto, na co zwrócił uwagę NSA, do akt prowadzonej sprawy administracyjnej nie zostały dołączone akta postępowania zakończonego decyzją PWINB z 20 sierpnia 2012r., a nawet kopia decyzji PINB z 3 lipca 2012r. określającej nałożony na skarżącą – obowiązek rozbiórki samowolnej rozbudowy, co w sytuacji jego złożoności, nie pozwalało sądowi I instancji zbadać wszechstronnie prawidłowości prowadzonej egzekucji. Powyższe okoliczności, zdaniem NSA, uzasadniały uchylenie wyroku WSA oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W kontekście powyższych zaleceń, rozpoznając ponownie sprawę należało w pierwszej kolejności skupić się na terminie i treści zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w piśmie z dnia 2 października 2017r.

Z uwagi jednak na zakres podniesionych w skardze zarzutów, sąd za zasadne uznał przypomnienie, że celem egzekucyjnego postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. Postępowanie to toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w niniejszej sprawie według stanu prawnego - t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.e.a."). Jedną z nich jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Reguła określona w tym przepisie jest jedną z fundamentalnych zasad postępowania egzekucyjnego, zgodnie z którą organ egzekucyjny nie może badać sprawy od strony merytorycznej, bo ten zakres obejmowało już wcześniej prowadzone postępowanie administracyjne, które zostało ostatecznie zakończone. Strona w tamtym postępowaniu mogła i była uprawniona do podważania zasadności nałożonego na nią obowiązku. Zasada ta wynika z samej istoty postępowania egzekucyjnego, które ma na celu doprowadzenie do realizacji nałożonego obowiązku ostateczną decyzją administracyjną, który nie jest wykonywany dobrowolnie przez zobowiązanego. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ nie może zatem kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej – podjętej w ramach innego postępowania, w konsekwencji wniosek zobowiązanej zawarty w skardze o unieważnienie decyzji rozbiórkowej jest całkowicie bezpodstawny.

Środkiem prawnym służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym są natomiast zarzuty, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 § 1 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Podkreślić przy tym należy, że wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter enumeratywny, co oznacza, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę i żadna inna przyczyna, niż wymieniona w art. 33 § 1 u.p.e.a., nie może stanowić podstawy do uruchomienia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutu i wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.

Ponadto, na co trafnie zwrócił uwagę NSA w powołanym wyżej wyroku z 5 kwietnia 2023r., postępowanie egzekucyjne w administracji toczy się więc tylko w ramach zgłoszonych zarzutów, jeśli zostały zgłoszone w terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Dotyczy to także nowych okoliczności wskazywanych w toku postępowania zażaleniowego zainicjowanego zaskarżeniem postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów (art. 34 § 5 u.p.e.a.), w oparciu o które zobowiązany formułuje nowe, niezgłoszone uprzednio zarzuty (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2019 r., II OSK 1085/18; wyrok NSA wyrok z 24 września 2019r., II OSK 2391/18; NSA z 20 lutego 2014 r., II OSK 2258/12, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem założenie, zgodnie z którym postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów wskazanych przez zgłaszającego w terminie otwartym na ich zgłoszenie, determinuje po stronie sądu administracyjnego kontrolującego wydane przez organ egzekucyjny ostateczne postanowienie, o którym mowa w art. 35 § 1 u.p.e.a., obowiązek uwzględnienia powołanej reguły w ramach oceny legalności zaskarżonego aktu.

Z zebranego i uzupełnionego, zgodnie z zaleceniami NSA, materiału dowodowego kontrolowanej sprawy wynika, że w dniu 13 września 2017 r. PINB MS wystawił tytuł wykonawczy zobowiązujący skarżącą do wykonania rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce o nr [...], położonej przy ul. [...] w S. zgodnie z ostateczną decyzją PINB z dnia 3 lipca 2012r. nr NB.7355-28.4/2009/12. Powyższy tytuł został doręczony skarżącej w dniu 25 września 2017r. W zarzutach do wystawionego tytułu wykonawczego, sformułowanych w piśmie z dnia 2 października 2017r. i złożonych, co bezsporne - w terminie na ich zgłoszenie, skarżąca wskazała wyłącznie na przesłankę z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a, tj. niewykonalność obowiązku rozbiórki. Z tego też względu wyrażony w skardze dodatkowy zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., a dotyczący niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 ustawy, pozostał poza zakresem oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Nawiązując zaś do niewykonalności orzeczonej rozbiórki skarżąca powołała się na przedłożone do akt sprawy - dokumenty w postaci: opinii technicznej opracowanej przez mgr. inż. T. B. z 1 września 2017r. i oceny technicznej mgr. inż. I. K. z 21 kwietnia 2016r., potwierdzające, że rozbiórka dotyczy części obiektu, która nie jest na tyle samodzielna, ażeby mogła być rozebrana bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego. Jak podkreśliła skarżąca przedmiotowy budynek stanowi całość monolityczną, w której znajdują się urządzenia techniczno – użytkowe których w żaden sposób nie da się rozdzielić.

Oceniając powyższe okoliczności z punktu widzenia powołanej przez skarżącą przesłanki podzielić należy stanowisko organów egzekucyjnych, że w stanie faktycznym sprawy, nie może być mowy o niewykonalności spornego obowiązku rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego (art. 33 §1 pkt 5 u.p.e.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym powinna oznaczać, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego, przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające w sposób nieusuwalny jego wykonanie (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020r., II OSK 714/18; wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 3125/17; wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., II OSK 1082/17, CBOSA). Niewykonalność obowiązku powinna mieć charakter zobiektywizowany, wobec czego nie powinno się jej odnosić do przypadków, w których formułowane przez zobowiązanego problemy z wykonaniem obowiązku mają charakter pozorny, albowiem ich podłożem jest dostrzegalne zainteresowanie utrzymaniem przez zobowiązanego dotychczasowego stanu rzeczy.

Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Bez znaczenia są przy tym ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (tak m.in. NSA w wyrokach z 28 stycznia 2020r., sygn. akt II OSK 714/18, z 13 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1365/07, CBOSA). W razie bowiem powstania określonych zagrożeń lub niebezpieczeństw związanych z nieprawidłowym wykonywaniem treści decyzji zobowiązany lub inne zainteresowane podmioty mają możliwość występowania do właściwych organów o wstrzymanie czynności egzekucyjnych, postępowania egzekucyjnego lub egzekucji administracyjnej (zob. art. 23 § 6 u.p.e.a.) – por. wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2433/16. Z takiej tej możliwości skorzystali w niniejszej sprawie – inwestorzy, albowiem jak wynika z akt administracyjnych Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 22 grudnia 2022r. wstrzymał do dnia 1 kwietnia 2023r. egzekucję administracyjną, prowadzoną przez PINB MS w sprawie obowiązku wykonania rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce o nr [...], położonej przy ul. [...] w S. Wydana w tym zakresie decyzja nie miała jednak wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanego w niniejszej sprawie - postanowienia.

Analizując z kolei zgłoszone przez skarżącą przekonanie o niewykonalności decyzji rozbiórkowej należy wyjaśnić, na co celnie zwrócił też uwagę NSA w wyroku z 5 kwietnia 2023r., że jakkolwiek niewykonalność obowiązku można wiązać z niewykonalnością aktu, z którego obowiązek ten wynika, tym niemniej w przypadku egzekwowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej ocena, czy dany obowiązek jest niewykonalny powinna zostać przeprowadzona w ramach nadzwyczajnego postępowania przez organ administracji w związku z tym, iż niewykonalność decyzji istniejąca w dniu jej wydania jest wadą kwalifikowaną, która powinna pociągać za sobą stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Dopóki istnienie takiej wady nie zostanie stwierdzone przez właściwy organ w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, dopóty decyzji przysługuje domniemanie zgodności z prawem i powołanie się na tę wadę przez zobowiązanego jest nieskuteczne. Przesądzenie o niewykonalności obowiązku mogłoby w takim przypadku być bowiem równoznaczne z oceną zasadności obowiązku, czego organ egzekucyjny w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. nie może w żadnym razie - badać. Powyższe stanowisko nie budzi wątpliwości tak w dotychczasowym orzecznictwie (tak m.in. NSA w wyroku z 23 lipca 2019 r., II OSK 1908/18 i 2 sierpnia 2022r., II OSK 2442/19, CBOSA), jak i w piśmiennictwie (por. D. R. Kijowski [w:] System Administracyjnego Prawa Procesowego. Administracyjne postępowanie egzekucyjne i zabezpieczające. Tom III. Część 1. Zagadnienia ogólne, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2020, s. s. 923).

Podzielając powyższe stanowisko zgodzić należy się z orzekającymi w sprawie organami egzekucyjnymi, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna okoliczność, która mogłaby świadczyć o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. W ocenie sądu przeszkody wskazywane przez skarżącą nie mają charakteru obiektywnego i nieusuwalnego. Takiego charakteru nie ma bowiem okoliczność, że wyznaczona do rozbiórki część monolitycznego budynku jest powiązana konstrukcyjnie z pozostałą częścią budynku i nie da się jej rozebrać nie naruszając całej konstrukcji budynku, a ponadto jej wykonanie rozbiórki tej części pozbawi pozostałą część budynku wejścia głównego oraz wejścia do podpiwniczonej części, w której znajduje się kocioł centralnego ogrzewania wraz z instalacją co i c.w. oraz wod.-kan., a także instalacją elektryczną. Jak już podkreślono wyżej, trudności techniczne, choćby bardzo poważne nie stanowią okoliczności świadczącej o niewykonalności obowiązku rozbiórki. Ponadto tego rodzaju roboty rozbiórkowe, jak wynika z treści dołączonej do akt sprawy – decyzji PINB MS z 3 lipca 2012r. powinny zostać przeprowadzone zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji i pod nadzorem osoby mającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, co stanowi dodatkową okoliczność przemawiającą za bezzasadnością podniesionego - zarzutu.

W ocenie sądu, powołane przez skarżącą i dołączone do postępowania administracyjnego sprawy - opinie techniczne mgr. inż. I. K. oraz mgr. inż. T. B. (wskazujące na powiązanie części legalnej budynku z częścią rozbudowana i braku możliwości przypisania tej ostatniej charakteru samodzielnego), również nie dają podstaw do przyjęcia, że w prowadzonym postepowaniu egzekucyjnym zaistniała niewykonalność obowiązku o charakterze trwałym. Nie można bowiem pominąć najistotniejszej przecież kwestii w tej sprawie, a to faktu skontrolowania przez Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 14 kwietnia 2015r. (sygn. akt II OSK 2081/13) ostatecznej decyzji PWINB z 20 sierpnia 2012r. w przedmiocie nakazania rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego i oddalenia skargi inwestorów na tą decyzję przez WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013r. (sygn. akt II SA/Bk 802/12). We wskazanym powyżej orzeczeniu NSA rozważając podniesiony przez inwestorów zarzut niewykonalności decyzji rozbiórkowej wyraźnie wskazał, że nie jest wątpliwe, jaka część budynku mieszkalnego parterowego podlegać ma rozbiórce, skoro do decyzji organu I instancji sporządzono załącznik, na którym wystarczająco komunikatywnie oznaczono część podlegającą nakazowi rozbiórki. Zakres nakazanej rozbiórki wynika ponadto jednoznacznie z pkt 1 decyzji organu I instancji, a w decyzji tej organ nadzoru budowlanego nie musiał obligatoryjnie określać rodzaju materiałów budowlanych, z których zrealizowano samowolnie rozbudowaną część budynku. Tym samym za chybiony NSA uznał zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji skoro przesłanka z art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku ze skargą na ostateczną decyzję PWINB o nakazie rozbiórki z 20 sierpnia 2012r., to na etapie postępowania egzekucyjnego formułowanie ponownie takiego zarzutu popartego nawet wykonanymi na zlecenie inwestorów - opiniami technicznymi nie może odnieść zamierzonego skutku, wobec związania organów prawomocnym wyrokiem.

Ponadto kwestia niewykonalności decyzji rozbiórkowej PINB MS z 3 lipca 2012r., na którą zwrócono uwagę w opinii technicznej autorstwa mgr. inż. T. B. (podkreślając, że wykonanie robót rozbiórkowych zgodnie z decyzją PINB nie jest możliwe i zagraża bezpieczeństwu budynków sąsiadujących z częścią budynku podlegającego rozbiórce), była też przedmiotem wypowiedzi NSA w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2019r. (sygn. akt II OSK 3153/17), którym odrzucono skargę inwestorów o wznowienie postepowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem NSA z 14 kwietnia 2015r. W orzeczeniu tym NSA stwierdził, że przedmiotowa opinia stwierdzająca niewykonalność decyzji rozbiórkowej powstała ponad 2 lata po zakończeniu postępowania wyrokiem NSA z 14 kwietnia 2015 r., a nie podczas tego postępowania. Ujawniona została po zakończeniu postępowania, prawdopodobnie miałaby wpływ na wydane wówczas orzeczenie, ale nie można przyjąć, że skarżący nie mogli z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, wystarczyło zwrócić się o sporządzenie takiej opinii do uprawnionej osoby. Jak dodatkowo podkreślił NSA, skarżący mogli powołać się na niewykonalność decyzji we wcześniejszym postępowaniu, którego wznowienia żądają ale z niewiadomych powodów nie uzasadnili wystarczająco swoich twierdzeń w tym zakresie. Nic nie stało zatem na przeszkodzie by wówczas wystąpić o opinię techniczną, która potwierdzałaby ich twierdzenia o niewykonalności rozbiórki. Skarżący uczynili to jednak dopiero po zakończeniu postępowania wyrokiem NSA, a zatem nie miała ona znaczenia dla wydanej decyzji rozbiórkowej.

W ocenie sądu należy też zwrócić uwagę, że kwestia ewentualnej niewykonalności przedmiotowego obowiązku rozbiórki była też rozważana w postępowaniu zakończonym wyrokiem NSA z 13 listopada 2019r. (sygn. akt II OSK 3197/17) oddalającym skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 8 września 2017r. (VII SA/Wa 2206/16), którym to wyrokiem oddalono skargę J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia, w trybie art. 161 § 1 k.p.a., decyzji rozbiórkowej. Jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia wniosek w tej sprawie został uzasadniony tym, że wykonanie decyzji rozbiórkowej zagraża wprost życiu lub zdrowiu mieszkańców budynku, ponieważ przebywanie po rozbiórce na pobyt stały w tym budynku zagraża ich bezpieczeństwu i praktycznie powoduje, że budynek traci funkcję mieszkalną. Na poparcie powyższej argumentacji skarżący przedstawił te same oceny techniczne. Analizując powyższą argumentację NSA wyprowadził zaś tezę, że ani treść obowiązku, ani jego wykonanie nie stwarza realnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego. Nie istnieje bowim bezpośredni związek między wykonaniem decyzji, a niebezpieczeństwem dla życia i zdrowia ludzi. Nakaz orzeczonej rozbiórki dokonanej samowolnie rozbudowy ma na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, w jakim on istniał bez zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego. Roboty rozbiórkowe mają zostać przeprowadzone pod nadzorem osoby mającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, co stanowi dodatkową okoliczność przemawiającą za profesjonalnym sposobem wykonania prac rozbiórkowych, a tym samym uniknięciem zagrożenia wystąpienia cennych dóbr o których stanowi art. 161 § 1 k.p.a.

Podzielając przedstawione powyżej stanowiska wyrażone w prawomocnych orzeczeniach sądów administracyjnych skład orzekający doszedł do wniosku, że orzeczony ostateczną decyzją PINB MS z 3 lipca 2012r. obwiązek rozbiórki samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego, jest wykonalny w szczególności, co warto jeszcze raz podkreślić, że ma być przeprowadzony zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. decyzji i pod nadzorem osoby mającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W konsekwencji nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że w kontrolowanym postępowaniu mamy do czynienia z niewykonalnością obowiązku o charakterze niepieniężnym – art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Zarzut egzekucyjny oparty na tej podstawie nie może bowiem zmierzać do ponownej merytorycznej weryfikacji decyzji nakazującej rozbiórkę, a tego de facto oczekiwałaby strona zobowiązana.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego braku samowoli budowlanej, to jeszcze raz należy wyjaśnić, że zarzut ten na etapie postępowania egzekucyjny nie może odnieść skutku prawnego. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ nie może bowiem kwestionować zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej – podjętej w ramach innego postępowania administracyjnego. Inaczej mówiąc organ w postępowaniu egzekucyjnym nie bada, czy decyzja, którą nałożony został egzekwowany obowiązek jest zgodna z prawem i czy zachodziły przesłanki do jej wydania. Badanie to może się odbyć przede wszystkim w toku instancji, na skutek złożenia przez stronę odwołania od decyzji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ inwestorzy złożyli odwołanie od decyzji rozbiórkowej, na skutek czego zasadność nałożenia obowiązku rozbiórki została zbadana przez PWINB w Białymstoku, a następnie, po złożeniu skargi na decyzję tego organu do WSA w Białymstoku, również przez ten sąd, który nie dostrzegając naruszenia prawa przez organy skargę oddalił. Ostatecznie kwestię legalności decyzji rozbiórkowej ocenił NSA, który prawomocnym wyrokiem oddalił skargę kasacyjną inwestorów od wyroku sądu pierwszej instancji. W sprawie niniejszej, jak zaakcentowano już wyżej, inwestorzy podjęli również próbę podważenia decyzji rozbiórkowej w różnych trybach nadzwyczajnych, tym niemniej na datę orzekania przez sąd decyzja rozbiórkowa nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W konsekwencji skoro postępowanie egzekucyjne ma charakter stricte wykonawczy i nie może stanowić kolejnego stadium badania prawidłowości i zgodności z prawem nałożonego na stronę skarżącą - obowiązku rozbiórki, stąd też wniosek zawarty w skardze - stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej, jawi się jako całkowicie bezpodstawny.

Końcowo odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w sprawie powinien być wystawiony jeden tytuł wykonawczy na nią i jej męża – J. B., a nie dwa odrębne tytuły wykonawcze, należy podzielić stanowisko, jakie zajął w tym zakresie NSA, a którym to stanowiskiem skład aktualnie orzekający jest związany, że każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz spełnienia obowiązku o charakterze niepieniężnym (rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części), jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za jego wykonanie. Jeżeli obowiązek rozbiórki został nałożony w drodze decyzji organu nadzoru budowlanego jednocześnie na kilka osób, to każda z tych osób w świetle przewidzianej w u.p.e.a. regulacji prawnej jest w pełnym zakresie odpowiedzialna za wykonanie zawartego w rozstrzygnięciu tego aktu – nakazu. W takim przypadku, każdy z adresatów decyzji jest zobowiązanym w rozumieniu art. 27 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. co do całego obowiązku. Konsekwencją powyższego jest prawna dopuszczalność skierowania egzekucji wobec każdego zobowiązanego. Powyższy pogląd należy odnosić odpowiednio do sytuacji, gdy obowiązek rozbiórki został nałożony na małżonków. W takim przypadku, gdy egzekucji administracyjnej podlega nakaz rozbiórki obiektu budowlanego nałożony na oboje małżonków i obowiązek ten nie jest spełniany, organ egzekucyjny może wystawić tytuł wykonawczy na każdego małżonka, uprawiony jest również na każdego zobowiązanego małżonka nałożyć grzywnę w celu przymuszenia (takie też stanowisko zajął NSA w wyrokach: z 21 kwietnia 2021r., sygn. akt II OSK 2076/18, z 20 maja 2020r., sygn. akt II OSK 3075/19, CBOSA).

Usprawiedliwionych podstaw nie znajdują również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Zostały one sformułowane ogólnikowo i nie zawierają argumentów, które mogłyby przekonać o ich zasadności.

W tym stanie rzeczy uznać należało, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie 151 p.p.s.a.

Końcowo należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. tj. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten pozwala sądowi na skierowanie do rozpoznania poza rozprawą sprawy, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek rozpoznania zażalenia w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym.