Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 972/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Świadczenie socjalne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 8 września 2023 roku nr KO. 441.178.2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. MR


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 września 2023 r. nr KO.441.178.2023, po rozpatrzeniu odwołania D.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję, wydaną przez Wójta Gminy G. z 2 czerwca 2023 r., nr OPS/000138/SP/06/2023.

Wnioskiem z 31 grudnia 2021 r. D.K. zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem - J.K..

2 czerwca 2023 r. Ośrodka Pomocy Społecznej w G. decyzją nr OPS/000138/SP/06/2023 odmówił wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad J.K..

Od powyższej decyzji D.K. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, które zaskarżoną decyzją z 8 września 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, zauważył, że przedmiotowa sprawa była już dwukrotnie przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim.

W wyniku rozpatrzenia odwołania D. K. organ odwoławczy decyzją z 30 marca 2022 r. Nr KO.441.68.2022, uchyliło decyzję Wójta Gminy G. z 28 stycznia 2022 r. nr OPS/000096/SP/01/2022, w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem J.K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze względu na błędną wykładnię przepisów prawa, tj. art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a oraz art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., jak również brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wójt Gminy G. decyzją z 4 maja 2022 r., nr OPS/000167/SP/05/2022, działając na podstawie art. 17 ust. 1, ust. 1 a, ust. 1b i ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., ponownie odmówił przyznania D.K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem J.K..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim w wyniku rozpatrzenia odwołania D.K. od tej decyzji organu I instancji, decyzją z 12 sierpnia 2022 r. nr KO.441.187.2022, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż w sprawie brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w wyniku rozpatrzenia skargi D.K. na decyzję z 12 sierpnia 2022 r. nr KO.441.187.2022 wyrokiem z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 898/22 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z 4 maja 2022 r. nr OPS/000167/SP/05/2022. W ocenie Sądu zarówno organ I, jak i II instancji nie dokonały wszechstronnego rozpoznania zebranego materiału w sprawie, co doprowadziło je do jednoznacznej konkluzji, że skarżąca nie spełnia przesłanki określonej wart. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. uprawniającej ją do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Swoim zaniechaniem organy naruszyły przepisy prawa procesowego w tej sprawie, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Sąd wskazał, iż analizując przesłankę z art. 17 ust. 1 pkt. 4 u.ś.r. organ powinien był sprawdzić czy zaistniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącej a opieką nad mężem. Zarzucono, iż w tym zakresie organ oparł się tylko na oświadczeniu skarżącej z 19 stycznia 2022 r., które wskazywało na pozostawanie na emeryturze od 10 lat i chęć podjęcia dodatkowej pracy, co nie jest możliwe z powodu opieki nad mężem. Organ, zdaniem sądu, nie poddał ocenie oświadczenia z 11 listopada 2021 r., w którym skarżąca wskazała, że opiekuje się mężem od września 2008 r. czyli jeszcze przed nabyciem uprawnień emerytalnych, co nastąpiło od kwietnia 2011 r. Z orzeczenia o niepełnosprawności J.K. wynika, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. Z dokumentów wynika więc, że skarżąca podjęła się opieki nad mężem zanim jeszcze uzyskała uprawnienia emerytalne, stąd ograniczenie się przez organ do oceny obecnego stanu, gdy skarżąca ma 71 lat i ma zmniejszone szanse na aktywność zawodową, jest nie dość wnikliwe i pomija okoliczność, że skarżąca (wg. jej oświadczenia) podjęła się opieki nad mężem w wieku 57 lat. Sąd uznał, że ponownie rozpoznając sprawę organy winny dokonać wszechstronnego rozpoznania zebranego materiału w sprawie, a ponadto ustalić jakie w poszczególnych okresach opieki nad mężem skarżąca miała możliwości podjęcia zatrudnienia. W prowadzonym postępowaniu organy w pierwszej kolejności powinny ustalić, czy w sprawie zachodzą wszystkie przesłanki umożliwiające przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 u.ś.r., a jedyną przeszkodą ku temu jest pobieranie emerytury, i w takiej sytuacji poinformować skarżącą o konieczności zawieszenia świadczenia emerytalnego, działając przy tym w koordynacji z organem emerytalno-rentowym, tak by nie pozostawić skarżącej bez należnego jej świadczenia (źródła dochodu) nawet przez krótki czas.

W swoim rozważaniach organ wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji działał w warunkach związania prawomocnym wyrokiem sądu.

Z akt sprawy wynika, że J. K. ur. [...] 1946 r. orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS Oddział w T. z [...] października 2018 r. nr akt [...] uznany został za trwale niezdolnego do samodzielnej egzystencji. Organ odwoławczy odnosząc się do odmowy przyznania D.K. świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r,, zauważył, iż w przedmiotowej sprawie istotnym jest fakt, iż od 28 kwietnia 2011 r., skarżącej przysługuje prawo do świadczenia emerytalnego. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydziału Realizacji Umów Międzynarodowych w W. z [...].11.2021 r. znak: [...] wynika, że D.K. pobiera emeryturę w wysokości 1.436,39 zł brutto (za miesiąc październik 2021 r.), netto w kwocie 1.218,11 zł. Obecnie wysokość netto emerytury wynosi 1.626,12 zł (oświadczenie D.K. z 30 maja 2023 r.). Organ wskazał, że w sytuacji ustalenia, iż jedyną przeszkodą dla przyznania wnioskowanego świadczenia jest pobieranie przez skarżącą emerytury, organ ten winien postąpić zgodnie z postanowieniami art. 79a k.p.a. Z oświadczenia strony złożonego 30 maja 2023 r. wynika, że wnioskująca została poinformowana o konieczności zawieszenia emerytury. Niemniej jednak organ przed wezwaniem do złożenia wymaganej decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury powinien ustalić, czy w realiach mniejszej sprawy, wezwanie to jest celowe. Tymczasem, w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, bowiem nie zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku.

Podzielono stanowisko organu I instancji, że na gruncie analizowanej sprawy nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., tj. brak jest związku między rezygnacją, czy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad mężem. Skarżąca jest bierna zawodowo. W złożonym 11 listopada 2021 r. oświadczeniu podała, że opiekuje się mężem od września 2008 r. Oświadczenie strony nie znajduje jednak, w ocenie organu, potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z dokumentów dołączonych do wniosku, tj. okazanych orzeczeń o zaliczeniu J.K. do znacznego stopnia niepełnosprawności (nr [...] z [...] 2012 r. oraz nr [...] z [...] lipca 2013 r.), wynika że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 11 stycznia 2012 r., zatem od tego dnia zgodnie z treścią orzeczenia wymagał on konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Natomiast skarżąca przed uzyskaniem przez męża orzeczenia o stopniu niepełnosprawności sama miała problemy zdrowotne, skutkujące zaliczeniem jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, który datuje się od 2 kwietnia 2008 r. (orzeczenie nr [...] z [...] lutego 2022 r.).

Organ podał, iż w oświadczeniu złożonym 30 maja 2023 r., świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wnioskująca podała, że w okresie grudzień 2010 r. - kwiecień 2011 r. nie pamięta swojej sytuacji zawodowej. Wcześniej prowadziła działalność gospodarczą sklep spożywczy do 2002 r. Wyjechała do dzieci za granicę, pracowała w Urzędzie Gminy, pobierała świadczenie chorobowe z Urzędu Gminy, przebywała na zwolnieniu lekarskim, otrzymała także zasiłek dla bezrobotnych. Informacje te potwierdza kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych oraz dane z PUP i decyzja Dyrektora PUP z 29 września 2009 r., z których wynika, że od [...] 2007 r. do [...] 2008 r. była zatrudniona w Urzędzie Gminy G., od 1 lipca 2008 r. do 24 października 2008 r. pobierała zasiłek chorobowy, następnie świadczenie rehabilitacyjne od 25 października 2008 r. do 24 marca 2009 r., a od 25 marca 2009 r. do 24 marca 2010 r. miała przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Po uzyskaniu emerytury w 2011 r. nie pracowała zawodowo. W ocenie organu odwoławczego, z powyższych dokumentów nie wynika więc, aby skarżąca podjęła się opieki nad mężem zanim jeszcze uzyskała uprawnienia emerytalne. W tych warunkach w ocenie organu II instancji brak jest bezpośredniego i ścisłego związku między niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia a sprawowaną opieką nad mężem. O ile na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z [...] października 2018 r. nr [...], uznającego J.K. za trwale niezdolnego do samodzielnej egzystencji, nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności, to data ta została jednoznacznie określona w orzeczeniach o stopniu niepełnoprawności z [...] lutego 2012 r. i z [...] lipca 2013 r., kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z 31 stycznia 2023 r., zasadne było badanie sytuacji zawodowej strony w powiązaniu z powyższą okolicznością. W tym czasie skarżąca posiadała zaś już uprawnienia emerytalne (od 28 kwietnia 2011 r.), a o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wystąpiła po około 10 latach wnioskiem złożonym 31 grudnia 2021 r.

W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, uzasadnione jest twierdzenie, że skarżąca zaprzestała aktywności zawodowej w związku z uzyskaniem prawa do emerytury a nie w związku z koniecznością stałej opieki nad niepełnosprawnym mężem. Na podstawie raportu z PUP ustalono jednocześnie, że w okresie aktywności zawodowej wykonywała zawód: robotnik gospodarczy, operator centrali telefonicznej, tkacz, pozostali rękodzielnicy wyrobów z drewna i pokrewnych materiałów, sprzedawca, pozostali kierowcy do spraw innych typów usług, gdzie indziej niesklasyfikowani. Nie sposób ustalić natomiast, jakie skarżąca miała możliwości podjęcia zatrudnienia w okresie opieki nad mężem, uwzględniając jej doświadczenie zawodowe, gdyż poza gołosłownym stwierdzeniem, że mogłaby podjąć dodatkową pracę, w żaden sposób nie wykazała, aby taką gotowość przejawiała na dzień 11 stycznia 2012 r. Konstatując, organ nie zakwestionował złego stanu zdrowia męża skarżącej i zasadności udzielania mu wsparcia w codziennych czynnościach, jak i tego, że skarżąca sprawuje stałą i długotrwałą opiekę nad mężem, co potwierdził sąd w wyroku z 31 stycznia 2023 r. Niemniej jednak sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpatrywanej sprawie brak jest zatem bezpośredniego i ścisłego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną przez skarżącą opieką nad mężem.

Powyższą decyzję zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżąca D.K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 17 ust, 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, i niezasadne uznanie, że żona niepełnosprawnego J. K. nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku między rezygnacją przez nią z zatrudnienia, a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym mężem.

W tych okolicznościach skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację wydanej przez siebie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634), dalej: "p.p.s.a." Uwzględniając skargę na decyzję sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji były przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 390) – dalej: u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Na wstępie należy zaznaczyć, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, dlatego zarówno organ jak i obecny skład sądu, pozostają mocą art. 153 p.p.s.a. związani wyrokiem wydanym 31 stycznia 2023 r. pod sygnaturą II SA/Łd 898/22.

Kwestie niepełnosprawności w stopniu znacznym męża skarżącej – J.K., konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym, zakres tej opieki oraz fakt, iż skarżąca należy do kręgu osób uprawnionych do podjęcia tej opieki - były już rozstrzygane przez sąd w poprzednim wyroku wydanym w niniejszej sprawie a ustalenia te wiążą sąd w obecnym składzie. Natomiast kwestią sporną w sprawie pozostawał związek przyczynowo-skutkowy między podjęciem opieki przez skarżącą (żonę) nad niepełnosprawnym mężem – J.K..

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględniły stanowisko prawne sądu poprzednio rozpoznającego sprawę i dokonały zalecanych, uzupełniających ustaleń w sprawie a następnie wydały swe decyzje dysponując pełnym i prawidłowo zebranym materiałem w sprawie.

Organy według wytycznych sądu skupiły się na analizie przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt. 4 u.ś.r., badając czy w sprawie zaistniał związek przyczyno-skutkowy pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącej a opieką nad mężem.

W szczególności organ poddał ocenie: oświadczenie skarżącej z 11 listopada 2021 r., w którym wskazała, że opiekuje się mężem od września 2008 r. czyli jeszcze przed nabyciem uprawnień emerytalnych, co nastąpiło od kwietnia 2011 r.; orzeczenie o niepełnosprawności J.K. - z którego wynika, że nie da się ustalić daty powstania jego niepełnosprawności; dokumenty dotyczące tego, że skarżąca podjęła się opieki nad mężem zanim jeszcze uzyskała uprawnienia emerytalne; oświadczenie skarżącej z 19 stycznia 2022 r., w którym skarżąca oświadczyła, że od 10 lat przebywa na emeryturze i mogłaby podjąć dodatkową pracę, jednak stała i długotrwała opieka nad mężem nie daje jej takiej możliwości,

Nadto organy wzięły pod rozwagę potencjalną możliwość zatrudnienia skarżącej w wieku 67 lat, w tym podjęły starania w kierunku ustalenia jakie w poszczególnych okresach opieki nad mężem skarżąca miała możliwości podjęcia zatrudnienia, w tym jakie posiada wykształcenie i doświadczenie zawodowe.

Nie powielając niepotrzebnie ustaleń organu, wskazanych w części wstępnej uzasadnienia, należy wskazać jedynie, iż poczyniono ustalenia, według których bezspornie od 28 kwietnia 2011 r. skarżącej przysługuje prawo do emerytury i obecnie jest bierna zawodowo. Na podstawie raportu z PUP ustalono, że w okresie aktywności zawodowej wykonywała zawód: robotnik gospodarczy, operator centrali telefonicznej, tkacz, pozostali rękodzielnicy wyrobów z drewna i pokrewnych materiałów, sprzedawca, pozostali kierowcy do spraw innych typów usług, gdzie indziej niesklasyfikowani.

Organ podniósł, iż analiza oświadczenia z 11 listopada 2021 r. i 30 maja 2023 r. w zestawieniu z dokumentami dotyczącymi niepełnosprawności męża skarżącej oraz świadczącymi o własnych problemach zdrowotnych skarżącej, skutkujących uzyskaniem przez skarżącą od 2 kwietnia 2008 r. umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, daje organowi podstawę do stwierdzenia, iż zaprzestanie pracy u skarżącej nie było spowodowane chorobą męża a raczej uzyskaniem świadczeń emerytalnych przez skarżącą. Powyższe założenia organu potwierdzają także inne dokumenty zgromadzone w sprawie, jak kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych oraz dane z PUP, decyzja Dyrektora PUP z 29 września 2009 r. Z dokumentów tych wynika bowiem, że od [...] 2007 r. do [...] 2008 r. skarżąca była zatrudniona w Urzędzie Gminy [...], od 1 lipca 2008 r. do 24 października 2008 r. pobierała zasiłek chorobowy, następnie świadczenie rehabilitacyjne od 25 października 2008 r. do 24 marca 2009 r., a od 25 marca 2009 r. do 24 marca 2010 r. miała przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Po uzyskaniu emerytury w 2011 r. nie pracowała zawodowo. Organ odniósł się także do oświadczenia skarżącej z 19 stycznia 2022 r. wskazując, iż skarżąca nie wykazała swojej gotowości do świadczenia pracy i z tego względu jej twierdzenia pozostają gołosłowne. Z tych względów organ w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. uznał, że brak jest bezpośredniego i ścisłego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną przez skarżącą opieką nad mężem.

Sąd podziela argumentację organu i zgadza się z wynikami przeprowadzonego przez organ postepowania, które wskazują, iż skarżąca nie wykazała związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy opieką nad mężem a koniecznością rezygnacji z pracy. Z dokumentacji załączonej do sprawy wynika bowiem, iż skarżąca pracowała a później, jak wskazał organ, przebywała na zasiłku chorobowym a następnie na zasiłku rehabilitacyjnym, a wreszcie, w 2011 roku, uzyskała prawo do emerytury. Niewiarygodne, jak słusznie uznał organ, pozostają twierdzenia skarżącej, iż podjęła się opieki nad mężem we wrześniu 2008 r., gdyż, jak zauważa dodatkowo sąd, musiałaby się ona de facto podjąć opieki nad mężem w trakcie pobierania przez siebie zasiłku chorobowego od 1 lipca 2008 r. do 24 października 2008 r. W tych warunkach nie sposób stwierdzić, iż w sprawie zaistniał bezpośredni i ścisły związek między niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną przez skarżącą opieką nad mężem.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostają także dywagacje organu, na temat okresu od jakiego należy liczyć powstanie znacznego stopnia niepełnosprawności u męża skarżącej (podopiecznego) w sytuacji, gdy okoliczność ta, jak wskazywano już wyżej, była już rozstrzygnięta przez sąd w sprawie i przesądzono, iż daty powstania niepełnosprawności podopiecznego skarżącej nie da się ustalić.

Sąd zauważa także, iż organ I instancji przedwcześnie powiadomił skarżącą o konieczności ewentualnego zawieszenia praw do emerytury. I chociaż organ I instancji odmówił skarżącej świadczenia błędnie z powodu jej zaniechania w tej sprawie, to z uwagi na sanujące działanie organu II instancji, rozstrzygnięcie organu I instancji oparte na błędnej podstawie mimo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

Sąd stwierdza, że przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. a dowody nie były przez strony kwestionowane. W motywach decyzji organu odwoławczego, sporządzonej zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu. Chybione były zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm prawa materialnego. Organ, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wnioskującej świadczenia.

Świadczenie pielęgnacyjne nie jest świadczeniem przysługującym za samo sprawowanie opieki, lecz jest to świadczenie związane z koniecznością rezygnacji z wykonywania pracy zarobkowej lub niepodejmowania pracy w celu sprawowania opieki. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, iż jej rezygnacja z pracy pozostawała w związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością podjęcia się opieki nad mężem.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.