Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 659/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. rt. 7, art. 8, art. 80, art. 14, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej na rzecz skarżącego P. Z. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dowódca Jednostki Wojskowej [...][...] decyzją nr [...] z dnia 22 maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy [...]. B. L. T. w K. z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie odmowy wypłaty szer. rez. P. Z. dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 18 maja 2016 r. szer. P. Z. reprezentowany przez adw. J. K. zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] [...] B. L. T. w K. na podstawie § 5 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm., dalej: rozp. w.ż.z.d.w.) o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia w kwocie [...]zł za pełnienie nieetatowych służb dyżurnych w okresie od 1 października 2011 r. do 31 marca 2016 r.

W motywach wniosku wskazano, że szer. P. Z. pełni zawodową służbę wojskową jako wartownik w Jednostce Wojskowej nr [...] w [...] Bazie Lotnictwa Transportowego w K.. W okresie od 4 października 2011 r. do 17 marca 2016 r., zgodnie z wykazem obowiązków, pełnił służby wartownicze, których całkowita ilość wyniosła 278 dyżurów. Za pełnienie tychże służb do dnia złożenia wniosku nie otrzymał przewidzianego prawem § 5 b w zw. z § 3 pkt 1b ww. rozporządzenia wynagrodzenia. Wnioskowano, że pełnione służby wartownicze należy zakwalifikować jako służby dyżurne wynikające z Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP. Nie są one dyżurami etatowymi w rozumieniu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786, dalej: rozp. c.s.z.z.), albowiem dyżur etatowy jest dyżurem w stałym systemie dyżurów pełnionych przez żołnierzy w ramach obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego w powołanych do tego celu jednostkach organizacyjnych, zaś [...] Baza Lotnictwa Transportowego nie jest jednostką organizacyjną powołaną w celu ochrony obiektów znajdujących się w zajmowanym przez nią kompleksie wojskowym. Wnioskodawca załączył opinię prawną oddziału prawnego Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 18 marca 2014 r.

Decyzją Dowódcy [...]. B. L. T. w K. z dnia 28 lutego 2018 r. szer. rez. P. Z. odmówiono wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że pełnomocnik Skarżącego słusznie stwierdził, że służby wartownicze nie są dyżurami etatowymi w rozumieniu § 2 pkt 2 rozp. c.s.z.z. Jednak, jak wskazano, pominął on, że szer. rez. P. Z. pełni zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej [...] na stanowisku "wartownik", co jednoznacznie wynika z karty opisu jego stanowiska służbowego oraz z zakresu jego obowiązków na tym stanowisku służbowym. Podkreślono, że wykonywanie służb wartowniczych było wykonywaniem przez P. Z. jego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stąd logiczny – jak zauważono – jest wniosek, że takie czynności jak pełnienie służby wartowniczej przez wartownika nie wykracza poza jego zwykłe obowiązki służbowe.

W przewidzianym prawem terminie P. Z. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że pełnione przez niego służby wartownicze nie są dyżurami etatowymi w rozumieniu § 2 pkt 2 rozp. c.s.z.z., ale należy je zakwalifikować jako służby dyżurne. W odwołaniu podkreślono, ze Skarżący nie neguje statusu swojego stanowiska, ale o etatowym charakterze dyżuru przesądza to czy – zgodnie z definicją zawarta w § 2 ust. 2 rozp. c.s.z.z.- dyżur był pełniony w powołanych do tego celu jednostkach organizacyjnych. Skarżący podkreślił, że charakter Jednostki Wojskowej [...] - [...]. B. L. T. nie pozwala by uznać ją za jednostkę powołaną do ochrony obiektów znajdujących się w zajmowanych przez nią kompleksach wojskowych, a to oznacza – w ocenie Skarżącego – że pełnione przez niego służby miały charakter nieetatowy.

Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją nr [...] z dnia 22 maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy [...]. B. L. T. w K. z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie odmowy wypłaty szer. rez. P. Z. dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze.

Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji wskazał, że Skarżący zażądał zapłaty za pełnione przez niego w ramach etatu służby wartownicze traktując je jednocześnie jako czynności powierzone wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe. Podkreślono, że znamiennym jest, że P. Z. został wyznaczony na stanowisko służbowe "wartownik", a do zadań wartownika należy pełnienie służby wartowniczej na posterunku. Organ II instancji wskazał, że służby wartownicze pełnione przez P. Z. były służbami etatowymi, bowiem odbywał on je w ramach zawodowej służby wojskowej jako wartownik.

W przewidzianym prawem terminie P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym pełnomocnik organu powołując się na orzeczenie NSA o sygn. I OSK 2775/14 z 4 maja 2016 r. podniósł, że niezależnie od stanowiska organu o bezzasadności złożonej w niniejszej sprawie skargi należy zwrócić uwagę na art. 8 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy z którego wynika, że roszczenie skarżącego w zasadniczej mierze uległo przedawnieniu, a także powołał się na regulamin sił zbrojnych RP oraz interpelację podsekretarza stanu MON 13579.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem postępowanie w sprawie przeprowadzono z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 14, art. 15 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa), przy czym przepisy te naruszono w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał na uwadze fakt, że w myśl art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako: ppsa), Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Przekazane Sądowi w analizowanym przypadku, akta sprawy, z uwagi na ich niepełny charakter, nie pozwalają na weryfikację ustaleń organów, na podstawie których podjęto wydane rozstrzygnięcie. Należy, bowiem zauważyć, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy pełnienie przez P. Z. w okresie od 1 października 2013r. do 31 grudnia 2016 r. służb wartowniczych w ramach pełnienia służby w [...]. Bazie Lotnictwa Transportowego w K. uzasadnia przyznanie mu uprawnienia w postaci wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za ten okres. Zaakcentować przy tym należy, że P. Z. zasadność swojego roszczenia wywodzi z charakteru Jednostki Wojskowej [...] [...]. B. L. T., wskazując, że zważywszy na okoliczności sprawy pełnienie przez niego obowiązków wynikających ze stanowiska służbowego nie miało miejsca w powołanej do tego celu jednostce. Taką też argumentację przedstawiono w złożonym odwołaniu oraz we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie.

Podkreślić należy, że do przekazanych Sądowi akt sprawy nie przedłożono żadnej dokumentacji potwierdzającej ani z jakim dniem, ani jakie stanowisko służbowe powierzono P. Z.. Skarżący wprawdzie nie kwestionuje, że pełnił służbę wartowniczą, ale do akt sprawy nie załączono rozkazu personalnego, ani żadnej innej dokumentacji, która pozwalałaby ustalić na jaki okres i w jakim charakterze Skarżącemu powierzono obowiązki w ramach pełnionej służby wojskowej. Jedynymi przekazanymi Sądowi dokumentami są: skierowanie na badania lekarskie (z października 2015 r.), dokument "Część IV" i "Część V" – "Podstawowe obowiązki" dotyczące pełnienia służby wartowniczej oraz zestawienie służb. Podkreślić jednak trzeba, że pierwszy ze wskazanych dokumentów nie został podpisany przez P. Z., potwierdzającego jakoby zapoznał się z opisem stanowiska służbowego. Podpis taki nie widnieje również na dokumencie "W. [...]". W aktach sprawy znajduje się zestawienie służb (wartownika) pełnionych przez szer. P. Z. w okresie od 1 października 2011 r. do 31 marca 2016 r. jednak wskazuje ono wyłącznie numer [...] daty rozkazów personalnych - treść których - w obliczu przekazanego Sądowi materiału dowodowego również pozostaje nieznana. Tymczasem, w obliczu treści żądania wniosku P. Z. wystosowanego do Dowódcy [...]. B. L. T. w K., kluczowe znaczenie dla sprawy miało ustalenie od kiedy, w jakim charakterze i na jakiej podstawie Skarżący pełnił obowiązki w ramach pełnionej służby wojskowej

Badając niniejszą sprawę, nie związany zarzutami skargi sąd administracyjny wziął pod uwagę przepis art. 71 ust. 1 Rozdziału 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 173) - "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych", na podstawie którego żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Inne należności pieniężne wymienia art. 73 w ust. 1, stanowiąc, że są to 1) zasiłki na zagospodarowanie, 2) dodatkowe uposażenie roczne, 3) nagrody uznaniowe i zapomogi, 4) nagrody jubileuszowe, 5) należności za podróże i przeniesienia służbowe, 6) gratyfikacje urlopowe, 7) dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone umową pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, 8) należności związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, 9) należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Ponieważ jest to katalog zamknięty, za inne należności pieniężne, które obok uposażenia otrzymują żołnierze zawodowi (jak stanowi art. 71 ust. 1 ustawy) – mogą być uznane tylko te, które wymienia art. 73 ust. 1, który wylicza rodzaje "innych należności pieniężnych" otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych poza przysługującym im uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami. Zgodnie art. 73 pkt 7 powołanej wyżej ustawy, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie m.in. za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych (...).

Na podstawie art. 25 ust.1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych. W przepisie § 12 ust. 1 i 2 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniana z tych stanowisk ( Dz. U Nr 218 , poz.1699) doprecyzowano warunki powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych poprzez sformułowanie, że żołnierzowi można powierzyć czasowe pełnienie obowiązków służbowych na jednym równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. Czasowe pełnienie obowiązków służbowych dowódca jednostki wojskowej powierza żołnierzowi w rozkazie dziennym, wydanym przed dniem ich objęcia. Analogiczna regulację zawierają przepisy § 25 ust. 1 i 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniana z tych stanowisk (Dz.U. 2014, poz.1292). W kontekście powyższego należy wskazać, że jakkolwiek z akt sprawy wynika, że do akt sprawy przedłożono wykaz dyżurów pełnionych przez Skarżącego wskazujące numery i daty rozkazów personalnych, jednak ich treść pozostaje nieznana. Nie sposób zatem stwierdzić, na jakiej podstawie, tj. ramach pełnienia jakiego rodzaju obowiązków służbowych, P. Z. pełnił dyżury wartownicze w dniach wymienionych w przedłożonym zestawieniu.

W dalszej kolejności należy wskazać trzeba, że na podstawie art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25 tej ustawy, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Przepis rangi ustawowej ustanowił zatem podstawową zasadę, wedle której za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie. Do okoliczności tej w żaden sposób nie odniesiono się w niniejszej sprawie, a z uwagi na brak adekwatnych dokumentów, nie było możliwe zweryfikowanie przez Sąd, czy w sprawie nie ziściły się przesłanki ustawowe, powołane powyżej.

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz.U. nr 108, poz. 1141 ze zm. – dalej jako: rozp. c.s.z.z.). Jak wynika z § 1 tegoż rozporządzenia określa ono wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych (...), a także stawki i terminy jego wypłacania.

Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że P. Z. wskazał, w czym konkretnie upatruje zasadności swojego żądania. Skarżący wskazał, że jednostka, w której pełnił służbę wartowniczą, nie jest jednostką do tego celu powołaną, co powoduje, że pełnione przez niego dyżury nie wpisują się w definicję etatowych dyżurów w rozumieniu § 2 pkt. 2 rozp. c.s.z.z. i w tym sensie – były to służby, które wykraczały poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Na poparcie swojego stanowiska P. Z. przedstawił opinię Radcy Prawnego Oddziału Prawnego Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Z. E. W.-P. z dnia 18 marca 2014 r., sporządzoną na polecenie Przewodniczącego Kolegium Mężów Zaufania Korpusu Szeregowych z dnia 6 marca 2014 r. (nr SI ARCUS [...]) w sprawie rozbieżnych zasad dotyczących pełnienia służb wartowniczych, której organ nie uwzględnił i zarazem nie wypowiedział się co do niej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem, nie może budzić wątpliwości, że uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie może przy tym budzić również wątpliwości, że wyjaśnienie podstawy prawnej polega na wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 1988 r. sygn. SA/Po 1317/87 oraz A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 658). Nie może zatem rodzić również wątpliwości, że dla spełnienia ustawowych wymogów wynikających z art. 107 § 3 kpa w zakresie uzasadnienia prawnego decyzji nie jest wystarczające samo przywołanie treści przepisów. Tymczasem, w okolicznościach badanej sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nawet nie przywołano brzmienia przepisów w oparciu o które organ podjął rozstrzygnięcie w sprawie. Uzasadnienie decyzji składa się w istocie z 5 zdań oraz powołania treści art. 138 § 1 kpa oraz art. 107 kpa. Organ II instancji żaden sposób nie odniósł się natomiast do zarzutów odwołania, stwierdzając jedynie, że pełnione przez Skarżącego służby, były służbami etatowymi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie ustosunkowano się do stanowiska Skarżącego, iż pełnione przez niego dyżury nie wpisują się w definicję etatowych dyżurów w rozumieniu § 2 pkt. 2 rozp. c.s.z.z. i w tym sensie – były to służby, które wykraczały poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Nie ustosunkowano się również do przedłożonej przez niego opinii prawnej. Powoduje to, że zaskarżona decyzja, w istocie wymyka się kontroli sądowoadministracyjnej. Nie jest bowiem jasne dlaczego organ nie podziela stanowiska Skarżącego, a dokonanie oceny zasadności złożonego wniosku przez Sąd nie jest możliwe z uwagi na brak pełnej dokumentacji, takiej jaki: rozkazy dzienne, kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej, czy rozkaz personalny ze wskazaniem zajmowanego stanowiska i jednostki w której ma być służba pełniona, oraz daty wyznaczenia na to stanowisko. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że dokumentacja taka została załączona do akt sprawy II SA/Po 651/18 prowadzonej w tut. Sądzie na skutek skargi Ł. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 22 maja 2018 r., nr [...], która dotyczy sprawy przedmiotowo tożsamej do sprawy ze skargi P. Z.. Pozyskanie takiej dokumentacji jest w opinii Sądu istotne, bowiem ze stanowiska Skarżącego oraz organów wynika, że podstawowe znaczenie w sprawie ma okoliczność, czy Skarżący wykonywał dodatkowe obowiązki w ramach etatu – służby zawodowej pełnionej w [...]. Bazie Lotnictwa Transportowego w K.. Brak natomiast dokumentacji służby wojskowej P. Z. uniemożliwia weryfikację tej okoliczności.

Należy też podkreślić, że organ uchybił również obowiązkowi prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 kpa) oraz zasadzie przekonywania (art. 11 kpa), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Strona musi bowiem dokładnie wiedzieć, przede wszystkim z czego konkretnie wynika stanowisko organu. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 kpa zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W okolicznościach badanej sprawy tego nie uczyniono. Jednocześnie, zadaniem organu II instancji jest - rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich - w uzasadnieniu swej decyzji (por. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd XII/el oraz wyrok NSA z 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35; wyrok NSA z 6 czerwca 1997 r., III SA 515/96). W okolicznościach badanej sprawy nie uczyniono tego, bowiem nie podjęto polemiki ze stanowiskiem Skarżącego.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy. Sąd stwierdził, że wskazane uchybienia mogły zostać wyeliminowane przez organ odwoławczy, który wydając decyzję z dnia 22 maja 2018 r. naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ odwoławczy bezpodstawnie uchylił się bowiem od możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego, w ramach którego zgromadzony powinien zostać materiał dowodowy pozwalający zweryfikować twierdzenia organów, iż służbę wartowniczą skarżący pełnił wyłącznie w ramach etatu, a nadto pozwalający na wyjaśnienie statusu jednostki wojskowej, w której skarżący był zatrudniony w okresie, za który żąda wypłaty dodatkowego wynagrodzenia.

Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika organu, przedstawionej na rozprawie przed sądem w uzupełnieniu odpowiedzi na skargę, należy wskazać, że wystąpienie to nie może uzupełniać argumentacji, którą zgodnie z art. 107 § 3 kpa, powinno zawierać uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Takie działanie organu, pozbawiałoby bowiem w istocie stronę możliwości ustosunkowania się do okoliczności podniesionych dopiero w postępowaniu przed sądem. Dlatego też upatrując zasadności swojego stanowiska w regulaminie sił zbrojnych RP oraz interpelacji podsekretarza stanu MON, organ winien odwołać się do tych dokumentów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa.

O kosztach postępowania należnych Skarżącemu od organu orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Na zasądzoną kwotę [...]złotych składa się: [...] zł kosztów zastępstwa procesowego oraz [...] zł opłaty od pełnomocnictwa.

Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ II instancji winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania, a w szczególności będzie obowiązany uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym powyżej zakresie i dokona oceny, czy i w jakim trybie doszło do powierzenia Skarżącemu dodatkowych obowiązków, a następnie dopiero w oparciu o całokształt materiału dowodowego, przy uwzględnieniu regulacji ustawowej, wypowie się o zasadności żądania strony, dając temu wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu przyszłej swojej decyzji.